Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Ιουλ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Κ​​άποιες συζητήσεις στη Βουλή ή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, τηλεοπτικά μεταδιδόμενες, δίνουν την εντύπωση στον πολίτη ότι διασώζονται ακόμα στο πολιτικό προσωπικό της χώρας περιπτώσεις ανθρώπων σοβαρών. Ας συμφωνήσουμε σε κάποια στοιχειώδη κριτήρια «σοβαρότητας»: Κατορθώνουν να δίνουν στον ακροατή-θεατή τους την αίσθηση ότι είναι έντιμοι και νηφάλιοι. Οτι διαθέτουν ευφυΐα, έστω και μέσου βεληνεκούς. Δεν είναι απαίδευτοι, δηλαδή έχουν επάρκεια γλωσσικής εκφραστικής, άρα και συλλογιστικής ικανότητας (ως γνωστόν: άνθρωπος χωρίς γλώσσα είναι άνθρωπος χωρίς σκέψη, αφού με τη γλώσσα σκεφτόμαστε). Διαθέτουν την αισθητική καλλιέργεια που προϋποθέτει η ενδυματολογική καλαισθησία.

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται από τη θέα αυτών των εξαιρέσεων: Γιατί η όποια ανθρώπινη ποιότητα υπάρχει στα κόμματα κρατιέται στην αφάνεια, δηλαδή αποκλείεται από την τηλεόραση; Γιατί οι «εκπρόσωποι τύπου» των κομμάτων και οι κομματικοί απεσταλμένοι στις τηλεοπτικές εκπομπές είναι, κατά κανόνα, μικρονοϊκοί, μονόχνωτοι, κωμικά δογματικοί, και επιπλέον άγλωσσοι, απαίδευτοι, ακαλαίσθητοι; Δεν έχουν τα κριτήρια οι αρχηγοί και οι επιτελείς των κομμάτων (και των κυβερνήσεων) να διακρίνουν ποιος τύπος «εκπροσώπου» τούς κολακεύει και ποιος τους δυσφημεί;

Μια εξήγηση θα ήταν, ίσως, το μοντέλο ή η συνταγή για «σαρωτικές επιτυχίες» στο πεδίο του εντυπωσιασμού των μαζών, που αποτέλεσαν στη μεταπολίτευση ο Μένιος Κουτσόγιωργας και ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Το κουτσαβάκικο ύφος, η αθυροστομία, η αναίδεια και θρασύτητα, το αδίστακτο ψέμα, οι έμμεσες απειλές (τσαμπουκάς), οι χυδαίοι υπαινιγμοί καταξιώθηκαν σαν «όπλα πολιτικής πάλης».

Καθιερώθηκε «κλίμα» δημόσιου λόγου – η Ν.Δ. και στο πεδίο αυτό, όπως και σε κάθε άλλο πολιτικής πρακτικής, πάσχιζε να μιμηθεί το ΠΑΣΟΚ, να μην υστερήσει σε «εκσυγχρονισμό».

Ο,τι ονομάζουμε «κλίμα» δημοσίου λόγου, κυρίαρχο πολιτικό «κλίμα», κατανοείται πληρέστερα με αναφορά σε πρόσωπα, αλλά αυτή η προσωποποίηση αφήνει κενά κατανόησης στους νεότερους. Η ελλαδική κοινωνία γνώρισε τα τελευταία σαράντα χρόνια τόσα ευτελισμένα, ανίκανα (της ντροπής) αχρεία πρόσωπα σε θώκους ηγετικούς (χωρίς να υπάρξει έστω και ίχνος συλλογικών αντανακλαστικών διαμαρτυρίας, καταισχύνης ή οργής) που η ανάμνησή τους και μόνο θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν πέδη ανάσχεσης στη διολίσθηση προς τον ιστορικό αφανισμό. Δεν υπήρξαν έγκαιρα αντανακλαστικά οργής ούτε μνήμη ανασχετική του συνεχώς χειρότερου. Το πολιτικό μας σύστημα μπήκε σε τροχιά ραγδαίας αποσύνθεσης, με τα προσχήματα δημοκρατίας να συντηρούνται ως νεκροπομπός φενάκη.

Αλλά μια τέτοια ανάγνωση της ελλαδικής πολιτικής πραγματικότητας επιτείνει τη δυσκολία να ερμηνεύσουμε το πώς γίνεται να υπάρχουν ακόμα «σοβαροί άνθρωποι» στην πολιτική σκηνή. Αγόρευε τις προάλλες για τον εκλογικό νόμο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, νέος σχετικά, με στρωτό και ευπρεπή λόγο, καλοχτισμένα επιχειρήματα και ικανότητα να δείχνει ότι το θέμα τον ενδιαφέρει ουσιαστικά, όχι για να κερδίσει εντυπώσεις.

Ομως, αυτός ο νέος (και ας τον υποθέσουμε αγνών προθέσεων) άνθρωπος ακύρωνε τη σοβαρότητά του με την κατάφωρη πολιτική του ανακολουθία και ασυνέπεια: Μιλούσε για ιδιοτέλεια κομματικών σκοπιμοτήτων στο εκλογικό νομοσχέδιο εκπροσωπώντας το κόμμα που υπήρξε ο πανουργότερος μάγειρας εκλογικών συστημάτων, προκειμένου να υποκλέψει την εξουσία.

Και αν το παρελθόν του κόμματός του το αμνηστεύει ο νεαρός βουλευτής νιώθοντας ο ίδιος φορέας του πολιτικά καινούργιου, πώς συμβιβάζει τους οραματισμούς του (και τη σοβαρότητά του) με το «προφίλ» της αρχηγού του; Διερωτήθηκε ποτέ: πού, πώς και από ποιον πρωτοδιορίστηκε σε μισθωτή εργασία η αρχηγός του; Αλλά και πέραν της αρχηγού: Ποιες αξιώσεις σοβαρότητας μπορεί να έχει ένας πολιτικός, πιθανόν ταλαντούχος και πάντως κόσμιος ως παρουσία, που επιλέγει να ενταχθεί σε κόμμα «σοσιαλιστικό», όταν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν το κόμμα αυτό κυβέρνησε με όρους τού πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού, μοιράζοντας με τους συγκυβερνώντες τα ρουσφέτια προκαταβολικά (4-2-1);

Οι παραδειγματικές αναφορές λειτουργούν στον δοκιμιακό λόγο της επιφυλλίδας προφανώς ως ένδειξη, όχι ως καταγγελία. Να παραθέσουμε και μια δεύτερη εικόνα: Μεσήλικα βουλευτή, στην ίδια συζήτηση στη Βουλή, με λόγο σοβαρό, πειστικό, ευπρεπή, που εκπροσωπούσε το κόμμα το αυτοονομαζόμενο «Το ποτάμι». Προκαλούσε και αυτός την απορία: Δικαιολογείται ο όρος σοβαρότητα για έναν άνθρωπο ενταγμένον εθελούσια σε κόμμα που η ονομασία του επαγγέλλεται το τίποτα; Να δηλώνει η ονομασία όχι, φυσικά, ιδεοληψίες και ταμπού, αλλά (που να πάρει η ευχή) στόχους κοινωνικούς, κριτήρια ποιότητας της ζωής πέρα από τον καταναλωτικό πρωτογονισμό. Ποια ανθρώπινη σοβαρότητα μπορεί να συμβιβαστεί με τη στράτευση σε κόμμα, που και μόνο ο τίτλος του δηλώνει το πολιτικό τίποτα – θα μπορούσε να είναι το όνομα παρόχθιας ταβέρνας ή εντευκτηρίου εραστών του «καγιάκ».

Βέβαια, κατάντησε κανόνας τις ονομασίες των πολιτικών κομμάτων (όπως και των απορρυπαντικών, αποσμητικών, αλλαντικών κ.λπ.) να τις επινοούν διαφημιστικά γραφεία, με κριτήρια εντελώς α-πολιτικά ή εσκεμμένης αοριστίας και γενικότητας αποβλέποντας στην ψυχολογική πρωταρχικά σαγήνη και στον υποβολιμαίο εντυπωσιασμό των αφελών (βλ. «Νέα Δημοκρατία», «Δημοκρατική Συμπαράταξη», «Πολιτική Ανοιξη» κ.ά.). Εφευρίσκουν οι διαφημιστές το «πιασάρικο» όνομα και στη συνέχεια οι ενδιαφερόμενοι προσπαθούν να γεμίσουν το νοηματικό κενό με «ευρήματα» αφηρημένων και συχνά αλληλοαναιρούμενων εννοιών – «κοινωνικός φιλελευθερισμός», «δημοκρατικός σοσιαλισμός», «κεντροδεξιά», «κεντροαριστερά» και ανάλογες πομφόλυγες αοριστολογίας.

Η εδραιωμένη αξιολογική αποτίμηση των πολιτικών από τους πολίτες συνοψίζεται στον αφορισμό: «όλοι ίδιοι είναι». Μάλλον άδικος ο αφορισμός, επειδή αναφέρεται σε πρόσωπα. Ισχύει όμως απολύτως και αποδεδειγμένα για τα κόμματα: ναι, «όλα ίδια είναι». Ψηλαφήσαμε την ολοκληρωτική εξομοίωση «πράσινου» και «γαλάζιου» ΠΑΣΟΚ, τους υποστήκαμε να συγκυβερνάνε – μαζί και ο «ερυθρός» Κουβέλης. Ζήσαμε και τους «ριζοσπάστες» του Τσίπρα να τους μεταβάλλει η Κίρκη των «Αγορών» σε ευπειθέστατους διεκπεραιωτές των εντολών της, να απεμπολούν «αρχές» και «παντιέρες» τους, έρμαια αδιάντροπης εξουσιολαγνείας.

Λογικά αλλά και έμπρακτα: τα κόμματα «όλα ίδια είναι» – ίδιες πολιτικές, ίδιος αμοραλισμός, ίδια νοσηρή εξουσιολαγνεία. Αν κάποιοι κομματικοί δίνουν την εντύπωση «σοβαρών ανθρώπων», πρόβλημα έχουμε οι δέκτες της εντύπωσης. Να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους οι ψηφοφόροι ότι με τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα, όλα, πολιτική ελπίδα δεν υπάρχει. Ας ξεκαθαρίσουμε στην κρίση μας τα γνωρίσματα του «σοβαρού ανθρώπου».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ΔΝΤ στην τελευταία έκθεσή του, που δημοσιοποιήθηκε προχθές, υποστήριξε ότι έγιναν «σημαντικά λάθη» στους υπολογισμούς και τις εκτιμήσεις για την Ελλάδα. Ομως ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «NYT» αφήνει να εννοηθεί ότι όλες οι επιλογές ήταν σκόπιμες και ότι ειδικά το πρώτο πακέτο διάσωσης σχεδιάστηκε το 2010 με σκοπό να σωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, και προς αυτές κατευθύνθηκαν τα κεφάλαια του προγράμματος. «Το πρόγραμμα είχε μεγαλύτερο όφελος για άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι για την Ελλάδα» επισήμανε.

Στην ανάλυση του Στίγκλιτς η Ε.Ε. πέτυχε παράλληλα να επιβάλει μέτρα λιτότητας και να καταπνίξει τα συνδικάτα, λυγίζοντας την αντίσταση πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων μέσω της ανεργίας που προκάλεσαν τα μέτρα. Αποδίδει στη δημιουργία του ευρώ αλλά και στην πολιτικά ατελή ενοποίηση την κακή απόδοση των οικονομιών της ευρωζώνης στην κρίση του 2008, προβάλλοντας ως απόδειξη χώρες που διέθεταν πολύ χαμηλότερο χρέος και έλλειμμα πριν από την ένταξή τους, όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία.

Στο ερώτημα πώς θα καταστεί το ευρώ βιώσιμο απαντά ότι απαιτείται μια τραπεζική ένωση για τη διασφάλιση των καταθέσεων και μια ΕΚΤ που δεν θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στον πληθωρισμό αλλά και στην απασχόληση. «Οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν έχουν πάρει ακόμα το μάθημα της κρίσης» διαπιστώνει τέλος ο Αμερικανός νομπελίστας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι εξελίξεις στην Τουρκία έχουν προβληματίσει τον δυτικό συνασπισμό, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στο ΝΑΤΟ λόγω της εσωτερικής κρίσης η οποία θέτει εν αμφιβόλω, ή εν πάσει περιπτώσει περιορίζει δραστικά την ικανότητα αμυντικής αντίδρασης της χώρας κι εξυπηρέτησης των συμμαχικών αναγκών.

Του Αθανάσιου Γραμμένου
Διεθνολόγος, Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Είναι γνωστό ότι η Τουρκία καταλαμβάνει μία κομβική γεωγραφική θέση που περιλαμβάνει το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, την πύλη για τη Μέση Ανατολή και το Ιράν, την Ανατολική Μεσόγειο και τον δρόμο για τις ενεργειακές πηγές της Κασπίας.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά, έχει αναπτύξει από την ίδρυσή της μια ειδική σχέση με τη Δύση και πιο πολύ με τις ΗΠΑ, που της παρείχαν ως αντάλλαγμα ειδική μεταχείριση σε πολιτικά θέματα και άφθονες διευκολύνεις για την απόκτηση πολεμικού εξοπλισμού, αν και αυτός τις περισσότερες φορές δεν χρησιμοποιήθηκε για αμυντικούς σκοπούς.

Στο πλαίσιο αποτίμησης των συνεπειών του πραξικοπήματος που έλαβε χώρα πριν λίγες ημέρες, οι Έλληνες διεθνολόγοι που έχουν αναφερθεί στο θέμα εκφράζουν την ίδια άποψη: τα γεγονότα που ακολουθούν την αποτυχία του πραξικοπήματος θα μεταβάλλουν τη φυσιογνωμία της Τουρκίας γεννώντας ευκαιρίες και προκλήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ο Τζιαμπίρης, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι θα επικρατήσει ο αυταρχισμός σε μια ισλαμικού τύπου δημοκρατία με μια κοινωνία βαθιά διχασμένη και ότι η κρίση θα επιδεινώσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις με συνέπεια οι πυρηνικές κεφαλές που βρίσκονται στο Ιντσιρλίκ να πρέπει να μεταφερθούν εκτός Τουρκίας.

Ο Κουσκουβέλης, ο οποίος είχε προβλέψει το πραξικόπημα ήδη από τον Μάιο, επισημαίνει ότι πλέον «ο δυτικός κόσμος θα πρέπει να στηριχθεί όλο και περισσότερο στα ασφαλή και δημοκρατικά κράτη της περιοχής, δηλαδή στο Ισραήλ, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.» Ο Ντόκος από την πλευρά του υπογραμμίζει ότι ο Ερντογάν θα επιδιώξει να αυξήσει την ισχύ του όμως αυτό θα επιφέρει εσωτερικούς τριγμούς που θα δοκιμάσουν τη συνοχή και τη σταθερότητα της τουρκικής κοινωνίας, με πιθανές συνέπειες για την Ελλάδα, ιδιαίτερα στο προσφυγικό.

Η Δύση φλέρταρε για χρόνια με την Τουρκία. Τώρα όμως, είναι πλέον οφθαλμοφανές ότι η Ελλάδα είναι ο αξιόπιστος σύμμαχος και το ουσιαστικό σύνορο του Δυτικού κόσμου. Οι επιστήμονες συγκλίνουν σε πολλά χαρακτηριστικά όπως ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωζώνης, σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που πληροί στο ακέραιο τις συμβατικές της υποχρεώσεις, καθώς επίσης μια εμπεδωμένη και ισχυρή δημοκρατία όπου παρά τη σφοδρή κρίση (και τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος) οι απαντήσεις δόθηκαν μόνο μέσω ελεύθερων εκλογών.

Έτσι, αυτό που μας λένε στην ουσία είναι ότι δίνεται στην Ελλάδα μια νέα ευκαιρία να ανατιμήσει τη γεωπολιτική της αξία και να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με τους ισχυρούς. Ενώ η περιοχή μας εισέρχεται σε φάση αστάθειας ή έστω ανασφάλειας, εμείς ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μπορούμε να καλύψουμε το κενό που δημιουργείται και να δεχτούμε αντίστοιχα την υποστήριξη των συμμάχων μας σε διάφορους τομείς.

Το προσφυγικό ζήτημα (στο οποίο η Ελλάδα έδειξε υπεύθυνη στάση), ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η ουκρανική κρίση, η πορεία των Δυτικών Βαλκανίων και σε δεύτερη φάση το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και οι σχέσεις με την Κίνα απαιτούν εγρήγορση και αποφασιστικότητα. Η Δύση χρειάζεται την Ελλάδα όσο ποτέ, όχι μόνο ως αξιόπιστο εταίρο αλλά και ως οργανικό μέλος της.

Για να μπορέσει όμως η Ελλάδα να αποκομίσει κάτι από αυτή την αναδιανομή ισχύος χρειάζεται υπερκομματική, εθνική εξωτερική πολιτική, σταθερή και αμετάβλητη στην οποία θα συμφωνήσει το πολιτικό σύστημα χωρίς εξαιρέσεις και θα την υπηρετήσει στο διηνεκές.

Θα μπορούσε ήδη να έχει προχωρήσει ορισμένα θέματα, όπως η ολοκλήρωση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, και η αποκατάσταση της ισορροπίας στη Θράκη όπου διακομματικά γίνονται ανεκτές οι εθνικιστικές-αυτονομιστικές φωνές, με απροκάλυπτο στόχο τη συγκέντρωση ψήφων κι εκλογικής δύναμης.

Εν τούτοις προαπαιτούμενο για να επιτευχθεί η έξοδος από το τέλμα είναι το πολιτικό προσωπικό να θέτει υψηλούς στόχους και να οραματίζεται τη χώρα με αναδιαρθρωμένο και σοβαρό ύφος, ισότιμο εταίρο των πρωτοπόρων κρατών της Δύσης.

Να μπορούν δηλαδή οι ιθύνοντες να δουν την πατρίδα τους με σεβασμό και στρατηγική στόχευση, όχι ως κράτος-παρία, το φτωχό συγγενή που σέρνεται πίσω από το άρμα την «εταίρων» του με το χέρι απλωμένο για βοήθεια.

Δυστυχώς, στα πολιτικά γραφεία επικρατεί αποστροφή για την εξωτερική πολιτική. Οι σπιθαμιαίοι εκπρόσωποι του λαού εμφορούνται είτε από γεωπολιτικό αναλφαβητισμό κι έλλειψη τόλμης είτε από μεταμοντέρνο διεθνισμό κι ανικανότητα, με αποτέλεσμα οι φαύλες ηγεσίες να προτείνουν την περαιτέρω απομόνωση της Ελλάδας μέχρις ότου επιλυθεί τάχα το δημοσιονομικό. Τα φλύαρα επικοινωνιακά επιτελεία δε διστάζουν να γελοιοποιήσουν κι άλλο τους κομματικούς μηχανισμούς τους με πολιτικές κοκορομαχίες λυκειακού ύφους, αλλά δεν έχουν τίποτα να πουν για το διεθνές πρόσωπο της χώρας. Τις ευκαιρίες καλούνται να διαχειριστούν δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.

Πηγή HuffingtonPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Η χώρα έχει να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει πληθώρα οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων. Η κρίση την χτύπησε σε συνθήκες μεγάλης διαρθρωτικής αδυναμίας.
Τα μικρο και μακροοικονομικά δεδομένα είναι, ακόμη, δυσμενή, γόρδιος δεσμός.
Από άποψη κοινωνικής δικαιοσύνης: δια-γενεακής, πρόσβασης στην εργασία, μείωσης των διακρίσεων και κοινωνικής συνοχής είμαστε, ήδη, στο χαμηλότερο επίπεδο μαζί με την Βουλγαρία.

Η δυσχερής κατάσταση στο δημογραφική δομή, η αύξηση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, το νέο πρόβλημα του προσφυγικού καθιστά περίπλοκη την "σοβούσα" πολιτική αστάθεια αφού η αξιοπιστία, η εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις και μέρος της πολιτικής, κονιορτοποιούνται από την πολυγλωσσία και τις κάλπικες ρητορείες.

Στο τοπίο αυτό οι τέσσερις κύριες προκλήσεις για το εργασιακό και την κοινωνικό πολιτική:
(α) η αύξηση των επιπέδων απασχόλησης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες και νέους ανθρώπους,
(β) η μείωση των ανισοτήτων,
(γ) η αύξηση της ισότητας των γενεών,
(δ) η αύξηση των εισοδημάτων και η προστασία από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ακούμε τίποτα επί αυτών στο υπό συζήτηση εργασιακό; Και καλά τον συνδικαλισμό (αφού τον "μετέτρεψαν" από δημοκρατικό ζήτημα σε δημοσιονομικό) ας τον "ρίξουν στην πυρά" αν αυτό "λύνει" ένα τουλάχιστον από τα παραπάνω προβλήματα, "αρκεί" να μας πουν ποιό.

Και επιτέλους να τελειώνουμε με κάθε είδους κιτρινισμό αφού για την πτώση των τελευταίων επιχειρήσεων (ξενοδοχείων, super market, εμπορίας ηλεκτρονικών κ.λ.π.) δεν φταίνε οι απεργίες ούτε για την "φτώχεια" των ιδιοκτητών τους.

Πίσω από το προκάλυμμα κρύβεται η χειραγώγηση του/ακόμη πιο πολύ- γι’ αυτό ο νόμος-πλαίσιο λειτουργίας έγινε αντικείμενο και των δανειστών δηλ ότι και όπου υπάρχει κακό να γίνει ακόμη χειρότερο.

Ας ελπίσουμε να μην γίνει το ίδιο με την συνταγματική αναθεώρηση!
Το εργασιακό και κοινωνικό επιβάλλουν αλλαγές που ρίχνουν εμπόδια, φραγμούς: σοβαρή εκπαιδευτική πολιτική, αύξηση των δημόσιων πολιτικών για την φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, μορφές κοινωνικής εργασίας για μακροχρόνια άνεργους και κοινωνικής οικονομίας για νέους με διαφάνεια και μακριά από πελατειακά πλέγματα.

Η επανευθυγράμμιση της φορολογίας με την λογική, της έρευνας και εισαγωγής των σύγχρονων τεχνολογιών για αύξηση παραγωγικότητας να συμβαδίσουν με προσγείωση και στόχους προοδευτικής ανάπτυξης και μείωσης του δημόσιου χρέους.

Και θα ακουστεί: τι μας λες οι διαθέσιμοι πόροι είναι ελάχιστοι και "δεχθήκαμε", εφαρμόζονται αντίθετα μέτρα. Μία (από πολλές) απάντηση: δυστυχώς ούτε μια σοβαρή αλλαγή για αξιολόγηση του κάθε σπάνιου Ευρώ που διαθέτει το δημόσιο, τι αποδίδει, τι (αν) θετικά ή μη πολλαπλασιάζει.
Μα πάνε σε μισθούς: ναι αλλά ότι πάει (και δεν είναι μικρό) σε λειτουργικά (προμήθειες κά) δεν είναι όλο διαφανές. Άλλωστε όταν κόβονταν οι μισθοί (40%) έλεγαν υπάρχουν άνεργοι, μειώθηκαν;

Αν δεν διαθέτεις σχέδιο επόμενο να σου επιβάλλουν, αν διαθέτεις παρουσίασε το.

Αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια να το ξέρουν και να το εγκρίνουν οι εκτός ή να εκλέγεσαι και να εφαρμόζεις άλλο, είναι πολιτική ακεραιότητα;

Η ΝΔ αφού πήγε περιοδεία την κυβερνητική πρόταση καλεί σε διάλογο!
Οι ενάρετοι κύκλοι έχουν κριτήρια, δείκτες δικαιοσύνης και όχι κόφτες!

Η κατάσταση "έκτακτης ανάγκης" του ´10 για ορισμένους φαίνεται να είναι η βολική κανονικότητα τους.
Κάποιοι (εντός ή εκτός) νομίζουν ότι όλοι μπορούν να τα υποφέρουν όλα χωρίς τέλος, μάλλον υπολογίζουν ανιστόρητα για τούτη την γη και το λαό!

Πηγή "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η μετάδοση απ΄ ευθείας χαιρετισμού του Τούρκου προέδρου, όπως και άλλων πολιτικών απαγορεύεται, αποφάσισε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας.

Προηγουμένως το διοικητικό Εφετείο του Μίνστερ είχε απορρίψει την σχετική προσφυγή των διοργανωτών της συγκέντρωσης, οι οποίοι σχεδίαζαν να μεταδώσουν απ΄ ευθείας σε γιγαντοοθόνη μήνυμα του Ερντογάν προς του συγκεντρωθέντες. Το διοικητικό Εφετείο του Μίστερ απεφάνθη όμως ότι κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται διότι οι απ΄ ευθείας μεταδόσεις μηνυμάτων πολιτικών από το εξωτερικό είναι κάτι ασυμβίβαστο με τον γερμανικό νόμο για τις συγκεντρώσεις.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας απέρριψε με τη σειρά του, για τυπικούς λόγους, την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των διοργανωτών. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου δεν παραβιάζει τα θεμελιώδη δικαιώματα των διοργανωτών της συγκέντρωσης κατά την τελεσίδικη κρίση του και επομένως ακόμη και μια ενδεχόμενη προσφυγή για το θέμα της απ΄ ευθείας μετάδοσης στο Συνταγματικό Δικαστήριο δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Η τουρκική κυβέρνηση πάντως θα εκπροσωπηθεί δια του υπουργού Αθλητισμού, όπως δήλωσε ο Αρχηγός της Αστυνομίας της Κολωνίας Γιούργκεν Μάτις. Απεκάλυψε μάλιστα ότι απετράπη η παρουσία του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας.
Εν τω μεταξύ οι αστυνομικές δυνάμεις ενισχύθηκαν κατά 400 άντρες. Ετσι στην συγκέντρωση των υποστηρικτών του Ερντογάν με τον τίτλο «Ναι στη δημοκρατία, όχι στο πραξικόπημα» που θα γίνει το μεσημέρι και στην οποία αναμένονται έως 30.000 διαδηλωτές, θα είναι παρόντες τελικά 2.700 αστυνομικοί. Εχουν προγραμματιστεί επίσης και τέσσερις αντισυγκεντρώσεις αριστερών ομάδων και οργανώσεων νεολαιών γερμανικών κομμάτων.

Ο γενικός γραμματέας του γερμανικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) Πέτερ Τάουμπερ επέκρινε σε συνέντευξή στην κυριακάτικη Bild την σημερινή συγκέντρωση στην Κολωνία υπέρ του Τούρκου προέδρου Ερντογαν. «Οποιος θέλει να χειροκροτήσει τις εκκαθαρίσεις της τουρκικής δημοκρατίας δεν βρίσκεται εντός του γερμανικού συνταγματικού πλαισίου. Συγκρούσεις σε άλλες περιοχές και χώρες δεν επιτρέπεται να μεταφερθούν σε γερμανικό έδαφος, όπως τόνισε. Ανάλογες δηλώσεις είχαν κάνει χτες ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμάιερ και ο συμπρόδερος των πρασίνων Τζεμ Εζντεμίρ.

Η δήμαρχος της Κολωνίας, της μεγαλύτερης πόλης της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, Χενριέτε Ρέκερ δήλωσε επίσης ότι συμμερίζεται τις ανησυχίες των δημοτών και ότι «έχει λάβει αμέτρητα γράμματα E-mails και τηλεφωνήματα, οι οποίοι εξέφρασαν την ανησυχία τους.

Τουρκία: 50.000 διαβατήρια έχουν ακυρωθεί, υπό κράτηση 18.000 άτομα

Οι τουρκικές αρχές έχουν θέσει υπό κράτηση περισσότερους από 18.000 ανθρώπους μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, δήλωσε την Παρασκευή ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Εφκάν Αλά στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT Haber.

Εκ των προσώπων αυτών, τα 9.677 έχουν συλληφθεί κι αναμένεται η δίκη τους, πρόσθεσε ο Αλά.

Ο υπουργός ανέφερε επιπλέον ότι ανεστάλησε η ισχύς των διαβατηρίων σχεδόν 50.000 ανθρώπων μετά την απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Την ίδια ώρα, οι αρχές της Τουρκίας διεξάγουν έρευνες σχετικά με 1.300 υπαλλήλους του υπουργείου Εργασίας σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος πριν από δύο εβδομάδες, γνωστοποίησε σήμερα ο υπουργός Εργασίας Σουλεϊμάν Σοϊλού.

Ο Τούρκος υπουργός επισήμανε επίσης σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters ότι η κυβέρνηση σύντομα θα επανεξετάσει την απόφασή της σχετικά με την απαγόρευση που επέβαλε στους δημόσιους υπαλλήλους της χώρας να πάρουν άδεια για διακοπές.

Η Τουρκία προχώρησε χθες σε μια μαζική αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεών της, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Εν τω μεταξύ, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου απέρριψε το ενδεχόμενο ο στρατός της χώρας να αποδυναμωθεί από τις μαζικές εκκαθαρίσεις.

«Αντιθέτως, εκριζώνοντας αυτά τα στοιχεία (που υποστηρίζουν τον ιεροκήρυκα Γκιουλέν) ο στρατός μας θα καταστεί περισσότερο δυναμικός […] κι αποτελεσματικότερος» τόνισε.

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός της χώρας Μπιναλί Γιλντιρίμ δήλωσε ότι η Τουρκία θα προχωρήσει στο κλείσιμο μιας αεροπορικής βάσης κοντά στην πρωτεύουσα Άγκυρα όπως επίσης και στρατώνων που χρησιμοποιήθηκαν από τους στρατιώτες, οι οποίοι εναπλάκησαν στο πραξικόπημα.
«Θα κλείσουμε όλους τους στρατώνες από όπου εστάλησαν τα άρματα μάχης και απογειώθηκαν τα ελικόπτερα» είπε ο επικεφαλής της τουρκικής κυβέρνησης σε μια ομιλία που μεταδόθηκε ζωντανά από περιοχή κοντά στην αεροπορική βάση Ακιντζί της Άγκυρας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κυρίαρχες αντιλήψεις στην Ελλάδα επιχειρούν να επιβάλουν περίπου ως αναπόφευκτη την απόλυτη ταύτιση της χώρας μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να καλυφθεί το κενό που αναμένεται να προκαλέσει στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας το τέλος της κεμαλικής Τουρκίας. Έτσι, η καθιέρωση της Ελλάδας ως προέκτασης της Δύσης στην περιοχή υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας μας. Όμως η άποψη αυτή τίθεται εν αμφιβόλω, μιας και λαμβάνει ως δεδομένα κάποια πράγματα τα οποία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ισχύουν.

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

[σ.σ. Στο προηγούμενο άρθρο στα «Επίκαιρα» είχαμε αναφερθεί στη δημιουργία μιας απρόβλεπτης Τουρκίας και στην ανάγκη διαμόρφωσης μιας αναθεωρημένης γεωστρατηγικής από ελληνικής πλευράς για τη διαχείριση αυτού του νέου γεωπολιτικού μεγέθους που γεννιέται δίπλα μας.]

Καταρχάς, προϋποθέτει μια ολοκληρωτική ρήξη των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, η οποία δεν θα συμβεί κατ’ ανάγκην. Πράγματι, ενώ είναι περίπου αναπόφευκτη η περαιτέρω «ψύχρανση» των σχέσεων Ουάσινγκτον – Άγκυρας, η αποξένωση αυτή πολύ δύσκολα θα φτάσει στο ακρότατο όριό της. Αντιθέτως, το πιο πιθανό είναι ότι οι ΗΠΑ θα υιοθετήσουν μια κατευναστική πολιτική έναντι της γείτονος έτσι ώστε να αποφύγουν αυτή η επιδείνωση των σχέσεών τους με την Τουρκία να οδηγηθεί σε πλήρη ρήξη και σε συνεπακόλουθη ώθηση της Άγκυρας προς την αγκαλιά της Μόσχας.

Η κατευναστική αυτή πολιτική ενδέχεται να περιλαμβάνει και κάποιο «άδειασμα» της «δεδομένης» Ελλάδας έναντι της απρόβλεπτης Τουρκίας, ώστε η τελευταία να μην οδηγηθεί προς εχθρικές έναντι της Δύσης πολιτικές.

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν εξαιρετικά αφελές να πιστεύαμε ότι οι ΗΠΑ θα καλοδέχονταν μια εχθρική γι’ αυτές Τουρκία. Αντιθέτως, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν ένα παρόμοιο ενδεχόμενο και η προσπάθεια αυτή δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι δεν περιλαμβάνει και κάποιες «θυσίες» ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Επιπροσθέτως, όπως έχουμε υποστηρίξει σε πολλά προηγούμενα άρθρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αυτές που (νομίζαμε ότι) ήταν πριν από κάποια χρόνια. Δεν είναι ο αναντίρρητος ηγεμόνας του διεθνούς συστήματος, αλλά μια χώρα με κρίση ταυτότητας και συνεπακόλουθα και με αδυναμία διαμόρφωσης συγκροτημένης γεωστρατηγικής. Για να το πούμε απλά, δεν ξέρουμε τι θέλουν και τι μπορούν να κάνουν οι Αμερικανοί έναντι της Τουρκίας, κατά συνέπεια δεν μπορούμε να ταυτιστούμε άκριτα μαζί τους.

Τεράστιο σφάλμα να «χαρίσουμε» τη Ρωσία

Συν τοις άλλοις, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να μονοπωλείται από την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η βέλτιστη μέθοδος διαχείρισης της νέας Τουρκίας θα ήταν η άνευ όρων ταύτιση με τις ΗΠΑ – κάτι που ουδόλως ισχύει -, αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να θυσιαστούν οι σχέσεις της Ελλάδας με άλλες κρίσιμες χώρες του διεθνούς συστήματος, με προεξάρχουσα τη Ρωσία, γιατί κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να έχει μακρόπνοες, πολύ αρνητικές συνέπειες στα ζωτικά ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτή η αντίληψη των «απόλυτων ταυτίσεων» αγνοεί ολοκληρωτικά τη μεικτή φύση των σχέσεων ανάμεσα στους δρώντες ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος, όπως αυτό που βρίσκεται υπό διαμόρφωση σήμερα. Στα συστήματα αυτά οι σχέσεις των δρώντων έχουν ταυτοχρόνως τόσο ανταγωνιστικά όσο και συνεργατικά στοιχεία.

Έτσι, στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα, αντί να ταυτιστεί ολοκληρωτικά με τις ΗΠΑ και να περιμένει από αυτές να αντιμετωπίσουν την τουρκική πρόκληση για λογαριασμό της, θα ήταν σοφότερο να διεκδικήσει μια πιο αυτόνομη και ενεργό πολιτική, διαμορφώνοντας μια αρχιτεκτονική συμμαχιών γύρω από την Τουρκία που θα την αποδυνάμωνε.

Θα πρέπει, με άλλα λόγια, να καταστεί πιο δυναμικός και αυτόνομος «παίκτης» απ’ ό,τι είναι σήμερα και όχι να ολισθήσει στην απατηλή ασφάλεια της άβουλης προέκτασης της Ουάσινγκτον, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι «ρεαλιστές» οπαδοί της ευρωατλαντικής κατεύθυνσης της χώρας μας.

Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε ότι ο μεγάλος φόβος των ΗΠΑ υπό τις νέες συνθήκες είναι η επικίνδυνη ενίσχυση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, τότε εξ αντικειμένου η ενίσχυση των ελληνορωσικών σχέσεων θα λειτουργούσε αποτρεπτικά έναντι αυτού του ενδεχομένου. Με άλλα λόγια, ένας ελληνορωσικός άξονας θα λειτουργούσε, υπό προϋποθέσεις, ανταγωνιστικά έναντι ενός ρωσοτουρκικού άξονα και κατά συνέπεια θα προωθούσε τα ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα. Αντιθέτως, μια παθητική και αντιρωσική Αθήνα ενδέχεται να ήταν βάρος και όχι πολύτιμος σύμμαχος για την Ουάσινγκτον.

Πολυδιάστατη πολιτική ως πλέγμα ανάσχεσης

Η βέλτιστη στρατηγική, λοιπόν, έναντι της νέας Τουρκίας δεν είναι η άνευ όρων ταύτιση με τον αμερικανικό παράγοντα, αλλά μια δυναμική, πολυδιάστατη πολιτική, που θα δίνει έμφαση στην ενίσχυση των σχέσεων με τις κομβικές χώρες στην περιφέρεια της Τουρκίας και στη διαμόρφωση ενός πλέγματος ανάσχεσης του τουρκικού ηγεμονισμού. Κατά την άποψη του γράφοντος, οι σημαντικότερες από τις χώρες αυτές είναι η Ρωσία, το Ιράν και η Αίγυπτος.

Ακόμη όμως και η ανάπτυξη ενός νέου πλαισίου στρατηγικών σχέσεων με την Ουάσινγκτον θα πρέπει να βασίζεται σε μια παρόμοια λογική: μιας δυναμικής σχέσης, που θα εδράζεται στην ανεξάρτητη πολιτική μιας χώρας που διεκδικεί έναν αυτόνομο και σημαντικό ρόλο στο διεθνές σύστημα και όχι μιας χώρας-υπηρέτη που θα περιμένει να της ανατεθεί κάποιο «ρολάκι» από κάποιον ισχυρό διεθνή παράγοντα.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει κάποτε να έρθει το τέλος της «παιδικής ηλικίας» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και να ξεκινήσει η διαμόρφωση μιας γνήσιας πολυπαραγοντικής και πολυδιάστατης μακρόπνοης στρατηγικής, βασισμένης στη ρεαλιστική ανάγνωση των τεκταινομένων στο διεθνές σύστημα. Τόσο στο άμεσο γεωπολιτικό μας περιβάλλον όσο και γενικότερα.

* Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Περιοδικό «Επίκαιρα», αρ. τεύχους 351, σελ. 52-52
Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Πάνος Καράπας

Αντίθετα με την γενική σημερινή "μόδα" και φρασεολογία από τους περισσότερους πολιτικούς επιστήμονες που δηλώνουν ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, λέω πως τα πάντα είναι δυνατά ακόμη και από μαθηματικής άποψης.
Αν οι μηχανισμοί ενός φαινομένου είναι ίδιοι τότε θα παράξουν και ίδια ή παρόμοια αποτελέσματα όπως π.χ. έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά και ούτε αποκλείεται να επαναλαμβάνεται.

Τολμώ να πω πως μάλλον και οι δύο προηγούμενες θέσεις περί επανάληψης ή μη τελικά είναι και άτοπες-άστοχες. Οι μηχανισμοί - συναρτήσεις είναι που καθορίζουν τα αποτελέσματα στην πολιτική όπως και στην μηχανική και στα μαθηματικά.

Η συνάρτηση και η μεθοδολογία οδηγούν σε ίδια αποτελέσματα. Σήμερα η "συνάρτηση" και οι "σταθερές" (φτώχεια, οικονομική κρίση, apolitik κοινωνίες, εξαθλίωση λαϊκών στρωμάτων κτλ) είναι όμοιες με αυτές του 1930.
Αν δεν αλλάξει κάτι ναι τότε σίγουρα θα οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο ή κάτι παρόμοια βίαιο. Ίσως μία πανανθρώπινη καταστροφική μανία η οποία θα ξεσπάσει από παντού και ταυτόχρονα-αναίτια.. η "βαρβαρότητα" του Μαρξ...

Το πεδίο ορισμού κύριοι και κυρίες είναι το άπειρο και όλα είναι δυνατά και αυτή τη στιγμή τα μαθηματικά είναι εναντίον μας...

«Απάντησή μου σε επιστημονικό συνέδριο σχετικά με την κυκλικότητα ή μη της ιστορίας και αν η σημερινή κατάσταση είναι όμοια με τον μεσοπόλεμο και μπορεί να δώσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο…»

 Η θέση σχεδόν του συνόλου των συνέδρων ήταν η θεωρία της μη κυκλικότητας. Αλλά αυτό μάλλον είναι άλλο ένα ισχύον ηγεμονικά στημένο επιστημονικό κυρίαρχο παράδειγμα το οποίο και πάλι είναι μέρος μόνο της Αλήθειας αλλά όχι και η ίδια η Αλήθεια…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου