Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Νοε 2011


Εμβάσματα οικονομικών μεταναστών ύψους περίπου 1,45 δισ. ευρώ έκαναν φτερά μόνο το 2010 από τη χώρα μας. Μάλιστα, αν και πρόκειται για εισοδήματα που αποκτήθηκαν στην Ελλάδα, η αποστολή των χρημάτων έγινε χωρίς καμία φορολογική επιβάρυνση για τους οικονομικούς μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το περασμένο έτος η αξία των εμβασμάτων των οικονομικών μεταναστών προς τις χώρες τους, που αυξάνεται προοδευτικά από το 1976 και μετά, βρέθηκε πέρυσι σε επίπεδο ρεκόρ, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.

Και είναι βέβαιο ότι το υψηλότερο μερίδιο από τα χρήματα αυτά δεν αποτελούν επενδύσεις ούτε και εμπορικά εμβάσματα. Απλά, κάθε μετανάστης μπορεί να αποστέλλει σε οποιονδήποτε προορισμό όσα χρήματα θέλει, ενώ την ίδια ώρα οι ελληνικές τράπεζες χαρατσώνουν με τεράστιες προμήθειες τις ελληνικές εταιρίες, ακόμη και για ενδοκοινοτικά εμβάσματα.

Πρόκειται ουσιαστικά για δισεκατομμύρια ευρώ που κάνουν φτερά κάθε χρόνο, τις περισσότερες φορές από μαύρη εργασία, καθώς είναι κοινό μυστικό ότι οι περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες εργάζονται στη χώρα μας ανασφάλιστοι και παράνομα. Η Αθήνα αλλά και άλλες ελληνικές πόλεις βρίθουν από καταστήματα τα οποία αναλαμβάνουν, σε συνεργασία με πολυεθνικές εταιρίες, την αποστολή χρημάτων στο εξωτερικό χωρίς να υπάρχει εμπορική συναλλαγή.

Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα ότι τα εμβάσματα βρέθηκαν στο ζενίθ τους, την περίοδο που η οικονομία της χώρας μας συρρικνώνεται διαρκώς, ο κλάδος της οικοδομής έχει κυριολεκτικά παγώσει και πολλοί μετανάστες έχουν πάρει ήδη τον δρόμο της επιστροφής προς τις πατρίδες τους. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η φορολόγηση των χρημάτων αυτών θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις λύσεις, προκειμένου να μειωθεί η τρύπα στα έσοδα, δίνοντας μια σημαντική ανάσα στην οικονομία της χώρας. Αν, για παράδειγμα, φορολογούνταν με 10%, θα εισέρρεαν στα δημόσια ταμεία 140.000.000 ευρώ μόνο την περασμένη χρονιά. Να σημειωθεί ότι τα πολυτεκνικά επιδόματα στοιχίζουν στο κράτος περίπου 83.000.000 ευρώ. Ετσι, μια φορολόγηση των εμβασμάτων θα μπορούσε να σημαίνει ότι όχι μόνο δεν θα κόβονταν τα επιδόματα, αλλά θα διπλασιάζονταν.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μόνο τα εμβάσματα των αλβανικής καταγωγής μεταναστών από την Ελλάδα στη χώρα τους ανέρχονται σε ετήσια βάση σε περίπου 1 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο 13% του ΑΕΠ της Αλβανίας και στο 65% του εμπορικού ελλείμματος της γειτονικής χώρας. Η πλειονότητα των Αλβανών (περίπου το 70%) εμβάζει χρήματα στους δικούς του και σκοπεύει να συνεχίσει να κάνει το ίδιο και στο μέλλον. Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα ποσά που φεύγουν από τη χώρα μας προς τη Γεωργία και το Αφγανιστάν.




Είχε γραφτεί σε ορισμένα ιστολόγια, ότι ο άγιος γέρων Σιατίστης Αντώνιος είπε λίγο πρίν την οσιακή κοίμησή του για τον παγκόσμιο πόλεμο:

"Όταν αρχίσει απ΄ τη Συρία... θα γενικευτεί"

Αδελφός λίαν αγαπητός, που πρόσφατα ήρθε από το Αγ. Όρος αποσαφήνισε με τρόπο καταλυτικό τα λεγόμενα του μακαριστού αγ. γέροντος Αντωνίου.

Ο αδελφός αυτός συνδέεται πολύ με τον παπα-Ευθύμιο και τον επισκέπτεται πάντα όταν πηγαίνει στο Άγιον Όρος. Στην τελευταία λοιπόν επίσκεψη του, ο παπα-Ευθύμιος του είπε ότι ο αγ. γ. Αντώνιοςείχε επισκευθεί κάποτε τον αγ. γέροντα Παΐσιο ο οποίος του είπε με κατηγορηματικό τρόπο ότι

"Από την Συρία θα ξεκινήσει ο παγκόσμιος πόλεμος"

Αυτό μόλις εχθές το πληροφορηθήκαμε και το κοινοποιούμε επειδή και η δική μας αίσθηση, που βασίζεται στην λογική των πραγμάτων όπως εξελίσσονται, είναι ότι η παγκόσμια τραπεζοπιστωτική εξουσία (ΠΤΕ) έχοντας καταβάλλει την Λιβύη και την απειλή του Καντάφι ο οποίος ήθελε να εκδώσει χρυσό δηνάριο, αποθρασύνθηκε και έχει βάλει πλώρη για την Συρία, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι εάν χτυπήσει την Συρία είναι σαν να χτυπάει την Ρωσία.

Και τα κοινοποιούμε με την υποσημείωση που πάντοτε πρέπει να μπαίνει σε όλες τις αναφορές σε προρρήσεις αγ. γερόντων, ότι τα σχέδια του Θεού μπορούν να αλλάξουν και να αποφευχθεί ακόμη και ο παγκόσμιος πόλεμος άν υπάρξει στον κόσμο μετάνοια, η οποία δυστυχώς ακόμη δεν φαίνεται να υπάρχει...



Αρκετά ασχολήθηκε η Ελλάδα με τον Ψυχάρη και τους ψυχάκηδες που ξεπετάχθηκαν τόσο γρήγορα και με μεγάλη άνεση έχτισαν έναν υπέροχο μύθο για έναν φασίστα Εύελπι... Επειδή η πραγματικότητα απείχε πάρα πολύ από τα όσα γράφτηκαν, το τέλος δόθηκε με μία ποινή στον Εύελπι, τέτοια που δίνεται σε όσους γίνονται αιτία να απασχολήσουν την Διοίκηση της Σχολής.

Σύμφωνα με φήμες ο τεταρτοετής και αρχηγός της Σχολής Ευελπίδων, απαλλάχθηκε από τα καθήκοντα του και τιμωρήθηκε με τριάντα ημέρες φυλάκιση...

Άρα όπως καταλαβαίνετε κατέρρευσε περίτρανα η όλη σκευωρία, υποκινούμενη από συγκεκριμένα μέσα, περί σταγονιδίων… Διότι με τέτοια έκταση, δημοσιότητα και τόση φασαρία που δημιουργήθηκε γύρω από το θέμα, να είστε σίγουροι ότι μόνο χάρη ή τα στραβά μάτια δεν θα έκανε η διοίκηση της σχολής.

Κανείς δεν θα μπορούσε μετά από την δημοσιότητα που πήρε το θέμα, ακόμα και αν ήθελε να “κάλυπτε” τον αρχηγό της Ευελπίδων.

Προφανώς, και εφόσον ισχύει η πληροφορία μας, δεν ήταν τα πράγματα έτσι που τα παρουσίαζαν κάποιοι για να στηρίξουν την απίστευτη ιστορία περί σταγονιδίων και άλλων φαιδρών ιστοριών.

Οψόμεθα..


ΥΓ: Τώρα ο Ψυχάρης και οι όμοιοί του ας ασχοληθούν ψάχνοντας για φασίστες στον καθρέφτη τους ή (αν τους τρομάζει η ιδέα) στο... Κοινοβούλιο...


Όπως αναφέρει το ΣΔΟΕ, στοιχεία και γεγονότα αντλήθηκαν και από την κατάθεση του Ανδρέα Βγενόπουλου, αντιπροέδρου του ομίλου «Υγεία».

Στην έκθεση αναφέρεται ότι ο ίδιος είχε συγκρίνει την υπόθεση των ιατρικών προμηθειών με σκάνδαλο Siemens επί 50 ή 150 φορές , ότι η ρύθμιση χρεών που επιδίωκε η κυβέρνηση το 2010 «επιβραβεύει τους απατεώνες, οι οποίοι υπερτιμολογούν κατά 800% – 1.300% τα υλικά εις βάρος εκείνων που έχουν το εύλογο κέρδος του 5%».

Ειδικότερα, όταν το 2010 η κυβέρνηση διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τις προμηθεύτριες εταιρίες για τη ρύθμιση της αποπληρωμής των χρεών του Δημοσίου, οι προμηθευτές επέβαλαν εμπάργκο υλικών, με αποτέλεσμα τα περισσότερα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας να αδυνατούν να εξυπηρετούν ακόμα και τα επείγοντα έκτακτα περιστατικά.

«Το εμπάργκο -αναφέρει το ΣΔΟΕ με αφορμή την κατάθεση Βγενόπουλου- έχει επεκταθεί σε όλα τα υλικά, διότι οι μικροί προμηθευτές αναλώσιμων, όπως γάζες, σύριγγες, κλπ, των οποίων τα ποσά που οφείλονται είναι της τάξεως των 200 εκατ. ευρώ, δεν επιθυμούν να περιληφθούν στη ρύθμιση των 6,8 δια ευρώ (σ.σ.: είναι οι μεγάλες προμηθεύτριες εταιρίες, κυρίως εκείνες που έπαιρναν τις δουλειές με απευθείας αναθέσεις) και να πληρωθούν με τους ίδιους όρους ρύθμισης, δηλαδή με τετραετή ομόλογα. Φυσικά και θα καταρρεύσουν, γιατί το κέρδος τους είναι περιορισμένο στο 5%».

Και συνεχίζει: Στις 17 Ιουνίου η συμφωνία καταφανώς έχει επιτευχθεί. Οι δύο μεγάλοι σύλλογοι, ΠΑΣΥΠΟΥ και ΣΕΠ (Σύνδεσμος Ελλήνων Προμηθευτών με 2,4 δια χρέος), έχουν πετύχει τη γραμμή τους και επειδή ικανοποιούνται από τις νέες ρυθμίσεις αποφασίζουν να προμηθεύουν κανονικά με υλικά τα νοσοκομεία.
Αντίθετα, ο ΠΑΣΥΠΙΕ (Πανελλήνιος Σύλλογος Προμηθευτών Ιατρικών Ειδών, φτηνών αναλώσιμων, γάζες, ράμματα κ.λπ.), αποτελούμενος από μικρές επιχειρήσεις που δεν εξυπηρετούνται από τη ρύθμιση, καλύπτει μόνο τις επείγουσες ανάγκες των νοσοκομείων».

Εφόσον ισχύουν τα αναφερόμενα στην κατάθεση Βγενόπουλου και στα στοιχεία που παρέθεσαν άλλοι μάρτυρες, τότε προκύπτει ότι με τη ρύθμιση των οφειλών των δημόσιων νοσοκομείων προς τις εταιρίες, στην οποία προέβη πέρσι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ουδόλως ωφελήθηκε το Δημόσιο.
Αντίθετα, κερδισμένες ήταν και πάλι οι εταιρίες.
Το σημαντικότερο είναι, δε, ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο, όπως κατέθεσαν μάρτυρες στο ΣΔΟΕ, «νομιμοποιούνται με νομοθετική ρύθμιση, άρα και να πληρωθούν, όλες οι εξωσυμβατικές προμήθειες το -40% – 50% του ολικού χρέους -που είχαν απορριφθεί ως μη σύννομες (επειδή ήταν απευθείας αναθέσεις) από το Ελεγκτικό Συνέδριο!»

Tύπος της Κυριακής

  • 70 χρόνια σε περίμενα
Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου. Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά, που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας.
Έλα να τα πάρεις όλα. Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται.
Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.

Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να το φθάσεις. Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη. Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή καλογυαλισμένα μπουρδέλα σου.
Να βλέπω γέρους να πεθαίνουν από αφόρητο κρύο κλεισμένοι μέσα στα 20 τετραγωνικά λίγο πριν τους τα πάρεις κι αυτά ή από ασφυξία όταν θα τους κλείνεις τον διακόπτη από την συσκευή οξυγόνου λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών.
Να βλέπω 50ρηδες σε απόγνωση, 40ρηδες στις ουρές ανεργίας και 20ρηδες να λένε την ξενιτειά πατρίδα τους.
Να βλέπω τα παιδιά ως μελλοντικούς σκλάβους της Φάρμας των Ανθρώπων που χρόνια στήνεις και τώρα θα εγκαινιάσεις εκεί ακριβώς που ξεκίνησε ο Ανθρωπισμός.

Βλέπω που το πας. Δεν θα ρίξεις απλά το μεροκάματο στο 1 ευρώ την ημέρα για 18 ώρες δουλειάς. Θα μας κάνεις να χαιρόμαστε που ζούμε κι ας μην παίρνουμε ούτε το 1 ευρώ. Φτιάχνεις το νέο Νταχάου και αυτό θα είναι η ίδια μου η χώρα. Τα Νταχάου ποτέ δεν κλείνουν, απλά αναστέλλουν τις εργασίες τους, έτσι δεν είναι λουκανοθρεμμένε μου;

Έφθασε η ώρα να μπουν μπροστά οι μηχανές αυτού του τεράστιου κρεματορίου που θα έχει για οροφή τον ουρανό που λατρέψαμε και για πάτωμα το χώμα που μας έθρεψε.

Έλα, ρε άτιμε, πισώπλατα αυτή την φορά γιατί την προηγούμενη που ήρθες είχες τουλάχιστον τα κότσια να μου υψώσεις κατάμουτρα το όπλο και να μου πεις να σκύψω. Και είχα την επιλογή ή να σκύψω ή να πάρω τα βουνά. Τώρα όμως μού έχεις κλέψει και τα βουνά. Μου μένει λοιπόν να σκύψω χωρίς τον φόβο της σφαίρας που θα έβγαινε από το προτεταμένο σου όπλο.

Είναι τρελό να παραδίνομαι χωρίς να έχω πάρει εντολή για αυτό. Είναι τρελό να φοβάμαι μια σφαίρα που δεν υπάρχει. Πώς γίνεται να βλέπω μπροστά μου ένα όπλο που δεν υπάρχει;

Άτιμε, τα όπλα σου αυτή την φορά δεν έχουν κάνη, ούτε σκανδάλη. Τα λάδωνες όμως δεκαετίες ολόκληρες και έχουν τις φάτσες όλων αυτών των υπανθρώπων που βγάζουν ακόμα λόγους, που κάνουν κόμματα και παρακόμματα, που σφάζονται μπροστά στην κάμερα ενώ πίσω από αυτή στήνουν το σχέδιο για το πλιάτσικο που έχει ξεκινήσει.

Α, ρε άτιμε. Για αυτόν τον λόγο πέταγες ξεροκόμματα στα κομματόσκυλα της Ελλάδας. Για την στιγμή που θα τους έδινες την εντολή να κάνουν επίθεση πισώπλατα στον ίδιο λαό που τους έδινε τις ελπίδες του μέσα από ένα σταυρωμένο κωλόχαρτο.

Έλα, ρε μπούλη του Βορρά, να με συμμορφώσεις, να με κάνεις ευρωπαϊκό είδος, να φτιάχνομαι με Μότσαρτ και όχι να κλαίω όταν ακούω κλαρίνο. Να νιώθω «πολιτισμένος» με προθήκες Μουσείων και όχι με τους σπαρμένους κίονες στα χωράφια μας, που κράτησαν όλον τον δήθεν σου πολιτισμό. Έλα να σε πάω τελευταία βόλτα στα πατρικά μας να μυρίσεις την ακόμα καμμένη πέτρα των σπιτιών από τον πολιτισμό των δικών σου προγόνων.

Έλα να με κάνεις άνθρωπο εμένα, τον γύφτο του Νότου. Έλα για να δω αν τελικά έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου. Έλα ρε, για να μου αποδείξεις αν το μαχαίρι του παππού μου είχε τα αποτελέσματα που μου περιέγραφε ή ήταν ένα παραμύθι για να κάνω όνειρα κόκκινα.


Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρούεφσκι, απέστειλε επιστολή προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Λουκά Παπαδήμο, σχετικά με το ενδεχόμενο έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ της ΠΓΔΜ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), ενόψει και του επερχόμενου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το Δεκέμβριο, ανακοινώθηκε από το γραφείο του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ.

Ο κ. Γκρούεφσκι στην επιστολή του αυτή επισημαίνει την ανάγκη διεύρυνσης της ΕΕ με τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης και αναφέρεται στις μεταρρυθμίσεις που έχει προωθήσει η χώρα του, σημειώνοντας ότι βάση των μεταρρυθμίσεων αυτών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για τρίτη κατά σειρά χρονιά προτείνει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΕΕ με την ΠΓΔΜ.

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, στην επιστολή του προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, επισημαίνει το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι το παλαιότερο μέλος της ΕΕ από τις χώρες της περιοχής και έχει αναλάβει την πρωτοβουλία της "Ατζέντας 2014", η οποία αποτελεί τη βάση της πολιτικής της διεύρυνσης της ΕΕ με τις βαλκανικές χώρες.

«Στο πλαίσιο αυτό», αναφέρει ο κ. Γκρούεφσκι προς τον κ. Παπαδήμο, «η Ελλάδα μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην επανεκκίνηση των ευρωπαϊκών διαδικασιών για την ενταξιακή πορεία όλων των χωρών της περιοχής».
«Η υποστήριξη σας για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων θα συμβάλει προς την ενίσχυση της δυναμικής αναφορικά με την ενταξιακή πορεία των Βαλκανίων στην ΕΕ», τονίζει ο κ. Γκρούεφσκι.

Ο κ. Γκρούεφσκι, κάνοντας μία αναδρομή, σημειώνει ακόμη ότι η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μίας χώρας με την ΕΕ μπορεί από μόνη της να λειτουργήσει θετικά για την υπέρβαση των «διμερών διαφορών» μεταξύ μίας χώρας-μέλους της ΕΕ και μία υποψήφιας προς ένταξη, χώρας.

«Είμαι πεπεισμένος ότι οι δύο χώρες μας μπορούν να εφαρμόσουν το θετικό αυτό μοντέλο από το πρόσφατο παρελθόν», προσθέτει ο κ. Γκρούεφσκι, τονίζοντας ότι μία τέτοια εξέλιξη «θα συμβάλει αποφασιστικά για την οικοδόμηση κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης η οποία είναι απαραίτητη για την επίλυση των διμερών διαφορών που έχουν απομείνει ανάμεσα στις δύο χώρες μας, στο πνεύμα της ευρωπαϊκής συνεργασίας».

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ προτείνει η χώρα του να ξεκινήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, παράλληλα με τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων για την εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας.

«Απευθύνω γι΄ ακόμη μία φορά έκκληση προς την κυβέρνησή σας η οποία απολαμβάνει ευρείας στήριξης, να εκμεταλλευτεί αυτή τη μοναδική ευκαιρία και να στηρίξει την απόφαση έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων, κατά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου, καθώς και να αυξήσει τα οφέλη από τη διαδικασία διεύρυνσης στην περιοχή μας», καταλήγει ο κ. Γκρούεφσκι στην επιστολή του αυτή προς τον κ. Παπαδήμο.



Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.

Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.

Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.

Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;

Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.

Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»

Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.

Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.

Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.

Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.

Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.

«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.

Η επινόηση του ευρώ

Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.

Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»

Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.

Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;

Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.

Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός

Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.

Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.

Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»

Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;

Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».

Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011

Προσοχή! Καρχαρίες εν όψει! Ερχονται κατά πάνω σας οι πεινασμένοι, οι γονείς σας με τα προδομένα όνειρα που έκαναν για σας. Να σας δουν κάποια μέρα αφεντικά. Σας βλέπουν να τριγυρνάτε με κάνα δυο πτυχία στο τσεπάκι, τρία τέσσερα ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά, τρεις γλώσσες κ.λπ. κ.λπ. Και συνάμα με την κατάθλιψη να παραμονεύει στις γκριμάτσες σας, την ώρα που ντρέπεστε να ζητιανέψετε χαρτζιλίκι. Ανεργοι. Μιας άγριας πολυτέλειας - των ξεγελασμένων κι ενίοτε τάχα μου για χάρη σας βολεμένων σε ένα σύστημα που τους ξευτέλισε συστηματικά γονέων, - άνεργοι είστε παλικάρια και κορίτσια μου. Εσείς που ακούτε με δημόσια και ιδιωτική προτροπή τις σειρήνες: Φύγετε στο εξωτερικό. Οπουδήποτε έξω από δω τα πράγματα σε ό,τι αφορά τη δουλειά είναι καλύτερα. Να οι δουλειές στην Αυστράλια. Νύφες πολύφερνες οι σπουδαγμένοι με ντόπιο ιδρώτα εξειδικευμένοι επιλεκτικοί μετανάστες προλετάριοι made in Greece! Τα ψιλά γράμματα της πρόσκλησης δεν τα διαβάζουν οι μισοπεθαμένοι από την αγωνία νέοι. Ούτε οι ντροπιασμένοι νεόπτωχοι γονείς, τα καθόλου τεμπέλικα μικροαστικά ζώα που πίστεψαν ότι με σκυλίσια δουλειά θα δούνε άσπρη μέρα ασβεστωμένη απ' τ' αφεντικά.

Η πιο χυδαία προπαγάνδα βίαιης αποδόμησης μιας κοινωνίας σε ύφεση και κρίση, η πλέον αποτρόπαιη αποψίλωση ανθρώπινου δυναμικού, με κυνικούς και κραυγαλέους επικοινωνιακούς όρους συντελείται τους τελευταίους μήνες. Σε κάθε αποστροφή άθλιου και λαϊκίστικου αστικού λόγου εντός - εκτός Βουλής και κυρίως σε έντυπα και κανάλια και ελαφριές και σοβαρές εκπομπές πολυδιαφημίζεται η φυγή στο εξωτερικό μιας «ψευδοχρυσής γενιάς». Δημοσκοπήσεις, στατιστικές, πίνακες διογκώνουν και δικαιολογούν συνάμα τη φυγή. Παρουσιασμένη πάντα ως φυγή προς τα μπρος.

Το χειρότερο κομμάτι, όμως, αυτής της γενοκτονικής, ως προς την ουσία της, πολιτικής προπαγάνδας των αστών, το έχουν αναλάβει εργολαβικά κάτι ενσωματωμένοι αριστεροί, κάτι έμμισθοι διανοούμενοι, κάτι επιστάτες της υποχρεωτικής πνευματικής ομοιογένειας της σκοπιμότητας. Είναι αυτοί που πετάνε κάτι ανιστόρητες συγκρίσεις με τη μετανάστευση των δεκαετιών '50 - '60, η Γερμανία κυρίως, τα ορυχεία του Βελγίου και ύστερα η Αμερική και η Αυστραλία, ήταν κακούργα ξενιτιά και νταλκάς καταγραμμένος με τις ρίζες του στη δεκαετία του '20, στα λαϊκά τραγούδια. Περιβάλλουν έτσι με την αχλύ του «γκασταρμπάιτερ» μύθου, την εύκολη λύση της φυγής όλων εκείνων που τυχόν στα ελληνικά πανεπιστήμια έδιναν τόσα χρόνια τον αγώνα υπέρ της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΠ, ελπίζοντας στην εξαργύρωση καριερίστικων ομολόγων. Τώρα που αυτά τα πτυχιούχα παιδιά, με ταλέντα και νοημοσύνη και επιστημονικά εφόδια, κινδυνεύουν να σκεφτούν σε ποια εν τέλει τάξη ανήκουν, πότε και ποιοι και πώς τους εκμεταλλεύτηκαν και τώρα τους ξεριζώνουν κάθε όνειρο που αγόρασαν ακριβά από το θερμοκήπιο των καπιταλιστικών ψευδαισθήσεων, τους πλασάρεται και η ιδέα της θυσιαστικής φυγής, ιδιοτελώς αριστερούτσικης. Η ατομική επιτυχία αποκτά το άλλοθι που χρειάζεται, για να μείνει κοινωνικά ανεύθυνη και κυρίως υπεράνω της άθλιας συλλογικότητας των βασανιζόμενων εργατών που παλεύουν.

Δεν υπάρχει χειρότερη προοπτική για μια κοινωνία απ' τη ρατσιστική ταξική αντίληψη διαχωρισμού της σε νέους με προσόντα και ριψάσπιδες απ' τη μια, και νέους χωρίς προσόντα και καταδικασμένους να διατηρήσουν ακέραιη μια πατρίδα χωράφι, απ' την άλλη, έτοιμη να κυβερνηθεί απ' όσους την εγκατέλειψαν στα δύσκολα. Κάτι σαν αναπαραγωγή του «ευγενούς» κ. πρωθυπουργού σε πολλαπλά αντίτυπα... Επειδή η αστική τάξη φοβάται τη συρρίκνωσή της, εφευρίσκει στις μέρες μας τη χρυσή εφεδρεία των νέων εξωτερικού - καβάντζα στην ανθρώπινη ρουλέτα.

Κι όμως. Η προπαγάνδα της ξενο-λαγνείας, η φαιά και ύπουλη δεν πιάνει ούτε όσο, ούτε σε όσους θα επιθυμούσαν οι εμπνευστές της. Γιατί τα παιδιά πλέον μεγάλωσαν και δεν παίζει ...το παιχνίδι που λέγεται κούρεμα ανθρωπίνων ομολόγων.


Άρθρο του κ. Ιωάννου Πασχαλίδη
Υποστρατήγου Ε.Α.

Πόλεμος πάντων πατήρ» διακήρυξε ο Ηράκλειτος, o oποίος δεν έβλεπε στο πρόσωπο του πολέμου μονάχα την υπέρτατη δύναμη δημιουργίας των όντων, αλλά και τη δύναμη η οποία θεμελιώνει κάθε πολιτική, κοινωνική και ηθική τάξη. Κοσμογονική δύναμη ανεγνώριζε στον πόλεμο και ο Εμπεδοκλής. Όλοι δε ανεξαιρέτως οι αρχαίοι φιλόσοφοι παραδέχονταν, ότι ο πόλεμος συνιστά παράγοντα αρετής, εφ’ όσον επιβάλλεται για την ωφέλεια της Πατρίδας και όχι για πράξεις πλεονεξίας.

Την πεποίθηση του Πλάτωνα και των τόσων άλλων φιλοσόφων, ότι η ιδέα της ειρήνης είναι ανεφάρμοστος, την πιστοποίησε η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ποτέ δεν επεκράτησε ειρήνη, γιατί ειρήνη δεν υπάρχει. Ο πόλεμος είναι διαρκής. Τα μέτωπά του βρίσκονται πουθενά και παντού. Οι εχθροί δεν φορούν πάντα στολές, δεν έχουν σημαίες, δεν μιλούν απαραίτητα διαφορετικές γλώσσες. Συχνά είναι ομόγλωσσοι, γείτονες, συνάδελφοι, συγγενείς.

Πεδία μαχών τα εργοστάσια, οι δρόμοι, τα σχολεία, τα καφενεία, οι αίθουσες των κινηματογράφων, η τηλεόραση μπροστά στη πολυθρόνα, το διαδίκτυο. Στον παράδοξο αυτό πόλεμο κύρια όπλα δεν είναι οι σφαίρες και οι οβίδες. Τις αντικαθιστούν οι ιδέες και τα συναισθήματα, οι δορυφόροι και τα ΜΜΕ. Άμεσοι στόχοι δεν είναι οι πολιτείες και εδαφικά σημεία. Είναι η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου.

Κατά τον Κλαούζεβιτς «ο πόλεμος γεννάται και λαμβάνει την μορφή του από τις ιδέες, τα αισθήματα και τις σχέσεις που υφίστανται την στιγμή που εκρήγνυται».

Η εξέλιξη του πολέμου διέρχεται διαφόρους φάσεις. Μία από αυτές είναι και η ένοπλος σύρραξη. Διαπράττουν σφάλμα όσοι ταυτίζουν τον πόλεμο με την μάχη. Ο πόλεμος είναι πολυσχιδής και επεκτείνεται στον πολιτικό, οικονομικό, ψυχολογικό, δημογραφικό, διπλωματικό κλπ.

Με το να αντιλαμβανόμεθα τον πόλεμο περιορισμένα σαν ένοπλη σύρραξη, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να συγχέουμε μία μορφή του πολέμου με την γενική και πλήρη έννοια αυτού.

Η ένοπλη βία αποτελεί την έσχατη μορφή του πολέμου. Χρησιμοποιείται όταν οι άλλες μορφές δεν τελεσφορούν. Η ύπαρξη «άλλου τρόπου» και «άλλων μέσων» που δύνανται να κερδίσουν τον πόλεμο, αποδεικνύουν ότι η επιβολή της νίκης δύναται να επιτευχθεί με τα λεγόμενα «πνευματικά όπλα», αυτά που επηρεάζουν την ψυχή του αντιπάλου.

Πάντως είτε ένοπλος είναι ο αγώνας είτε πολιτικός, αποβλέπει στην επιβολή της μίας θελήσεως επί της άλλης, είναι δηλαδή στο βάθος του ψυχολογικός.

Στον πόλεμο ηττάται αυτός που κάμπτεται το ηθικό του. Γιατί έχει αποδειχθεί ότι ακόμη και αν τα υλικά μέσα του ένοπλου αγώνα επιτυγχάνουν νίκες επί του αντιπάλου, θα πρέπει οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός του εχθρού να πειστούν για την αδυναμία συνεχίσεως του αγώνα, θα πρέπει να παύσουν να εμπιστεύονται εκείνους που διευθύνουν τον αγώνα τους και θα πρέπει να παύσει η κυβέρνηση του ηττημένου να έχει κύρος και επιβολή επί των υπηκόων της, για να κερδηθεί ο πόλεμος.

Η ικανότητα επιδράσεως στη σκέψη και στα αισθήματα των ανθρώπων υπήρξε αποτελεσματικό μέσο μάχης, σε όλες τις εποχές και περιόδους της ιστορίας. Πολιτικοί ή στρατιωτικοί, αρχηγοί διαφόρων φυλών ή κρατών που πολέμησαν μεταξύ τους, χρησιμοποίησαν πρωτότυπα ψυχολογικά μέσα ή τρόπους ενεργείας, που είχαν σκοπό να εξαπατήσουν τον αντίπαλο και να επιδράσουν στα συναισθήματα, στην ψυχή και στο ηθικό των πολεμιστών ή του λαού.

Mε τον ψυχολογικό επηρεασμό επετεύχθησαν όχι μόνο ψυχολογικά αποτελέσματα, αλλά και υλικά ακόμη και στρατιωτικά. Κατακτήθηκαν εδάφη, ανατράπηκε ο υλικός και στρατιωτικός συσχετισμός δυνάμεων, επιτεύχθηκε η απόσπαση υλικής και στρατιωτικής νίκης. Ο πόλεμος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δεν διεξάγεται μόνο με τα όπλα, αλλά με κάθε μέσο πειθούς. Όταν η πειθώ ασκείται με τη παράσταση γεγονότων, ιδεών, επιχειρημάτων, συναισθηματικών εντυπώσεων και άλλων παρεμφερών μέσων, χωρίς να δημιουργούνται νέα πολιτικά γεγονότα, βρισκόμαστε στο τομέα του ψυχολογικού επηρεασμού.

Η ίδια η ζωή είναι αγώνας ψυχολογικού επηρεασμού. Από μικρά παιδιά, θέλουμε να πείσουμε τους άλλους, να επιβάλουμε τη θέληση μας ή να προβάλουμε τους εαυτούς μας. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι σε μας. Mέσα μας κυριαρχούν κίνητρα που κατευθύνουν την συμπεριφορά μας.

Η μελέτη της ιστορίας είναι η καλύτερη μύηση στο χώρο του ψυχολογικού επηρεασμού. Αυτή θα επέτρεπε να γίνει κατανοητή η σκέψη και η φιλοσοφία των ανθρωπίνων συγκρούσεων, θα επεξηγούσε τη δράση και ίσως θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση αυτού του φοβερού όπλου, που λέγεται επηρεασμός αισθήματος, γνώμης και πνεύματος. Η ιστορική πράξη θα μας επιτρέψει π.χ να συγκρίνουμε τα συστήματα ψυχολογικού επηρεασμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις μετέπειτα εξελίξεις και να προσαρμόσουμε τα πορίσματα, όσο είναι δυνατόν στην Ελληνική ιδιοσυγκρασία και πραγματικότητα.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός, ότι ο ψυχολογικός επηρεασμός είναι περισσότερο τέχνη, παρά επιστήμη, και επομένως τα ιστορικά διδάγματα έχουν σημαντική αξία, ίσως πιο μεγάλη από τις θεωρητικές κατατάξεις και σχηματοποιήσεις. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι από την ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα, αλλά δεν μπορούμε με αυτά να δώσουμε άμεσες λύσεις στα εκάστοτε παρουσιαζόμενα προβλήματα, γιατί κάθε πρόβλημα έχει τη δική του δυναμική και πρέπει να σταθμίζεται από τις σύγχρονες αντιλήψεις που υφίστανται.

Η ανάγκη ασκήσεως ψυχολογικού επηρεασμού των μαζών υπήρχε από την αρχαιότητα και ικανοποιούταν συνήθως με αυτοσχέδιες μεθόδους και ατομικές πολλές φορές προσπάθειες ή επινοήσεις. Με την πάροδο όμως των χρόνων η ανάγκη έγινε πλέον εμφανής, για αυτό και τα κράτη με τους ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και ιστορικούς τους, στράφηκαν προς την επιστημονική μελέτη των τρόπων επηρεασμού της συμπεριφοράς και των στάσεων των μαζών. Έτσι πέτυχαν να καθορίσουν τις αρχές και να προσδιορίσουν τους κανόνες, βάσει των οποίων διεξάγεται ο ψυχολογικός επηρεασμός.

Ενώ μέχρι τώρα οι μεγάλοι κυβερνήτες, οι ιδρυτές θρησκειών, οι Απόστολοι, οι αρχηγοί οργανώσεων, υπήρξαν πάντοτε ασυναίσθητα ψυχολόγοι, με ασφαλή ενστικτώδη αντίληψη της ψυχής των μαζών και επί αυτής κυρίως της ικανότητός τους στήριζαν τις επιχειρήσεις τους, σήμερα δεν αρκεί μόνο τούτο. Σήμερα απαιτείται βαθιά μελέτη και αριστοτεχνικός χειρισμός των ψυχολογικών προβλημάτων, από του ανώτατου άρχοντα μέχρι του τελευταίου δεκανέα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος λαχταρά για μία νέα ιδέα, ένα μύθο που θα του πει: «Εγώ τα ξέρω όλα, τα λύνω όλα, σου προσφέρω τα πάντα». Αναζητά ιδεολογία, που θα έλθει για του προσφέρει την σιγουριά. Έτσι η σημερινή εποχή αποτελεί μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας της ανθρωπότητας κατά την οποία η ανθρώπινη σκέψη έχοντας να επιλύσει σωρεία προβλημάτων, είναι ευάλωτος και επιρρεπής στις υποδεικνυόμενες από τους επιτήδειους, κατάλληλα παρουσιαζόμενες από ψυχολογικής πλευράς, λύσεις. Τον άνθρωπο τελικά κερδίζει, ή αν θέλετε υποτάσσει, ο παρουσιάζων επιτυχέστερα τα συνθήματα – λύσεις.

Στην σύγχρονη εποχή η ψυχολογική μορφή του πολέμου γίνεται αντικείμενο επισταμένης έρευνας και αναλύσεως. Σήμερα ο ψυχολογικός επηρεασμός διεξάγεται μονίμως, παντού και πάντοτε, προς κάθε κατεύθυνση. Όλοι μας είμαστε μόνιμοι στόχοι του. Αυτός αποτελεί πια ένα συστατικό στοιχείο της σύγχρονης ζωής, ένα σταθερό θεσμό της, φαινόμενο όλων των κοινωνιών του αιώνα μας.

Τα κυριότερα όπλα του είναι η διπλωματία, η κατασκοπεία, η οικονομία, η απειλή, η τρομοκρατία, η δολιοφθορά και το κυριότερο όλων η επισταμένη τέχνη του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι επαγγελματίες του ψυχολογικού επηρεασμού, αποτελούν πλέον το δεξί κάθε κυβερνήσεως. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει σύγχρονο κράτος, δεν υπάρχει σύγχρονη πολιτική ηγεσία,δεν υπάρχει καν κράτος.

O τομέας του ηθικού αποτελεί πρώτιστο στόχο επηρεασμού. Συνίσταται από ψυχικά και πνευματικά στοιχεία που ενισχύουν το κίνητρο, την πειθώ και τη δέσμευση των ατόμων και των ομάδων στην επίτευξη των στόχων τους. Αντιπροσωπεύει τη θέληση που τους καθιστά ικανούς να υπερνικήσουν τους ηθικούς και ψυχολογικούς περιορισμούς, το φόβο και τις αντιξοότητες, καθώς και τη συνοχή που τους κρατά ενωμένους. Περιλαμβάνει την πίστη στο σκοπό, την ορθολογιστική ικανότητα, καθώς επίσης τον πατριωτισμό και τη στρατιωτική νοοτροπία. Αποσκοπεί στην επικράτηση επί του αντιπάλου, με την κάμψη της θέλησης και της συνοχής του.

Τα μέσα διεξαγωγής του ψυχολογικού επηρεασμού απεριόριστα. Η είδηση, η εικόνα, το γραπτό κείμενο ή το σχόλιο, μεταδίδεται πλέον ταυτόχρονα σε όλα τα σημεία του πλανήτη, σε άμεσο χρόνο. Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η κινητή τηλεφωνία, το φαξ, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής με όλες τις σύγχρονες τελειοποιήσεις του, το διαδίκτυο (Ιντερνέτ) κλπ, αποτελούν πλέον μέσα ταχύτατης μετάδοσης της είδησης και της πληροφορίας, αλλά και ταυτόχρονα του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι κατέχοντες τα ΜΜΕ, δύνανται να επιτύχουν τις πολιτικο – στρατιωτικές τους επιδιώξεις.

Στα δημοκρατικά κράτη όπου υπάρχει υπερβολική ελευθερία και το μέτρο δύσκολα ορίζεται, υπάρχει κίνδυνος η ανεξέλεγκτη δράση των ΜΜΕ να συμβάλλει ενίοτε αρνητικά σε εθνικές επιδιώξεις. Ως εκ τούτου η προσέγγιση και η κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης και πολέμου, απαιτεί ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία και ευθύνη εκ μέρους των ΜΜΕ. Aπό τα κράτη είναι αναγκαία η λήψη μέτρων ορθής χρησιμοποιήσεως των ΜΜΕ για έλεγχο της διαμορφώσεως της κοινής γνώμης σε ορθές βάσεις και η θεσμική κατοχύρωση για θέματα εθνικής ασφαλείας.

Σήμερα κάθε έθνος είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί ψυχολογικά μέσα για να στηρίξει την εξωτερική του πολιτική, να προωθήσει τις διεθνείς του επιδιώξεις, να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του, να αποκτά φίλους και συμπάθειες, να αντικρούει εχθρούς και κατηγορίες. Και μάλιστα, η ανάγκη αυτή, είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μικρότερο και ασθενέστερο είναι ένα έθνος. Τα μεγάλα κράτη, μπορούν να προωθούν τις επιδιώξεις τους με την οικονομική ή στρατιωτική τους δύναμη. Τα μικρά με τις ψυχολογικές ενέργειες.

Στους μελλοντικούς πολέμους, ασφαλώς θα διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά το νέο στοιχείο θα αποτελούν οι ψυχολογικές επιχειρήσεις, που θα προσπαθούν να κερδίσουν τη μάχη των εντυπώσεων και θα καθορίζουν τον νικητή, από τη πειστικότητα της αφήγησης που αυτός θα παρέχει για την ερμηνεία της σύγκρουσης. Για να αποκτηθεί η νίκη των όπλων, ο πόλεμος θα πρέπει να επικαλύπτεται με ισχυρό ιδεολογικό περιεχόμενο.

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν πολύ πριν την έναρξη οποιουδήποτε πολέμου και θα ολοκληρωθούν πολύ μετά τη λήξη του. Συχνά οι ΨΕ θα είναι το κρίσιμο βάρος που θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ του ενός ή του άλλου αντιπάλου.

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις μεταφέρουν επιλεγμένες πληροφορίες καθώς επίσης και φυσικές αποδείξεις και ενδείξεις, στοχεύοντας συγκεκριμένες ομάδες και άτομα, με στόχο τον επηρεασμό των συναισθημάτων τους, των θέσεών τους, των κινήτρων τους, της αντίληψής τους, της επιχειρηματολογίας τους και τελικά της συνολικής συμπεριφοράς τους.

Η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση της κοινωνίας μας για τις πτυχές των στρατιωτικών Επιχειρήσεων, προάγει την κατανόηση και υποστήριξη του κοινού. Ο στόχος είναι να νικηθούν οι αντίπαλες Δυνάμεις, με την υπονόμευση της πίστης τους στη δυνατότητα να επιτύχουν να διατηρήσουν τους στόχους τους, με τη διάσπαση της συνοχής τους και με τη μείωση της θέλησής τους για αντίσταση. Ταυτόχρονα να ενισχύσουν την δική μας θέληση (ΕΔ και κοινωνίας) να επιτύχουμε τους στόχους και τις προσδοκίες μας.

Οι σύγχρονες ψυχολογικές επιχειρήσεις διεξάγονται με «πανίσχυρα όπλα», ανάλογα εκείνων της υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Τα «όπλα» αυτά σκοπεύουν την ψυχή και το νου και εάν χρησιμοποιηθούν κατάλληλα βρίσκουν το στόχο τους με ακρίβεια, αποτελώντας έτσι πολλαπλασιαστές ισχύος. Η οργάνωση, η εκπαίδευση, αλλά κυρίως οι δυνατότητες που δίνουν τα σύγχρονα μέσα, είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, για τη διεξαγωγή επιτυχημένων ΨΕ.

Σύγχρονη εξέλιξη των ΨΕ είναι ο «πόλεμος των λέξεων και της εικόνας», όπου οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, Twitter και το YouTube για να εκφράσουν τις απόψεις τους σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο. Ο όρος Cuber (Κυβερνοπόλεμος) χρησιμοποιείται ως εκμετάλλευση από πλευράς ΨΕ της σύγχρονης τεχνολογίας (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία, δορυφορικές εφαρμογές κλπ).

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις (ΨΕ) διαφέρουν από τη ενημέρωση τύπου ή επιχειρήσεις ΜΜΕ όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ανεξάρτητα όμως της διαφοράς οι ασχολούμενοι με επιχειρήσεις ΜΜΕ πρέπει να είναι γνώστες των τεχνικών της προπαγάνδας, με όλες της μεθόδους και κανόνες αυτής.

Οι επιχειρήσεις ΜΜΕ δίδουν το μήνυμά τους, που αποτελείται από γεγονότα και μια διαμορφωμένη άποψη στα ΜΜΕ, τα οποία είναι ελεύθερα να λάβουν υπόψη τους το άτομο που αποδεσμεύει τις πληροφορίες και να δημοσιεύσουν το σύνολο ή μέρος της ιστορίας με τη δική τους «άποψη ή τροποποιήσεις».

Αντίθετα, οι ΨΕ παραδίδουν το μήνυμά τους κατευθείαν στον καθορισμένο αποδέκτη (ακροατήριο – στόχο), χρησιμοποιώντας όλα τα διατιθέμενα μέσα διασποράς ειδήσεων (και τις επιχειρήσεις ΜΜΕ). Καμία ερώτηση ή τροποποίηση του μηνύματος, δεν είναι δυνατή.

Κανένα έθνος, που επιθυμεί να επιζήσει σε αυτόν τον αιώνα ή και τους επόμενους, δεν δικαιούται να αγνοήσει τη σημασία του ψυχολογικού επηρεασμού. Είναι επιβαλλόμενη ανάγκη η εθνική θωράκιση με κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία, η οποία απαιτεί μεθόδευση, τεχνική και επιμονή. Το σύγχρονο πεδίο μάχης δεν θα αποτελέσει μόνο ένα χώρο ανταγωνισμού «έξυπνων» συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, αλλά και ένα πεδίο σύγκρουσης των ψυχικών αποθεμάτων εκείνων που τα διοικούν και τα χειρίζονται.

Όποιος Στρατός παραμείνει άοπλος στη ψυχολογική προετοιμασία, θα νικηθεί πριν πολεμήσει.

Χρησιμοποιούνται μέθοδοι ψυχολογικών επιχειρήσεων στην ελληνική κοινωνία;

Ας κάνουμε μια πολύ μικρή αναφορά στην ένοια “ψυχολογικός πόλεμος” για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται… ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Ο ψυχολογικός πόλεμος, είναι τόσο παλαιός όσο και ο κόσμος. Αλλά σπουδαίο ρόλο, άρχισε να παίζει στη ζωή των Εθνών και της παγκόσμιας κοινωνίας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και όσο υπήρχε πολλαπλασιασμός των επιστημονικών και τεχνικών μεθόδων, ο πόλεμος άλλαξε ριζικά μορφή.

Τόσο στη Στρατιωτική Στρατηγική, όσο και στην Πολιτική Στρατηγική, ο ψυχολογικός πόλεμος απέκτησε καθοριστική διάσταση και επηρέασε ουσιωδώς τις στρατιωτικοπολιτικές εξελίξεις σε όλα τα έθνη.

Ο ψυχολογικός πόλεμος, αποβλέπει στο να μεταβάλλει – με μια καθορισμένη έννοια – τη συμπεριφορά των ατόμων – αντιπάλων ή συμμάχων – διά της επιδράσεως επί της νοημοσύνης των, του ψυχισμού τους, του πνεύματός τους και της συνειδήσεως, χωρίς να προσφεύγει στην υλική βία.

Αντιπροσωπεύει την πλέον ύπουλη μορφή του πολιτικού πολέμου, διότι χρησιμοποιεί όλα τα μέσα με τα οποία φτάνει στον εσώτερο ψυχισμό του ατόμου και επιδρά έτσι στη νοημοσύνη και την ευαισθησία του.

Κάποιες από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται στις ψυχολογικές επιχειρήσεις είναι:

- Ο τρόμος
- Μείωση του ηθικού
- προπαγάνδα
- Η ανασφάλεια
- Η διχόνοια
- Διάδοση ψευδών ειδήσεων
- Εκμετάλλευση των ΜΜΕ – τύπου – διαδικτύου
- Η υπέρμετρη βία
- Εκμετάλλευση των μειονεκτημάτων ενός λαού
- Ο στιγματισμός
- συκοφαντία

ας δούμε λοιπόν αν αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης απέναντι στον Ελληνικό λαό…

ο τρόμος ότι δεν υπάρχει τίποτα, ότι δεν γίνεται τίποτα ότι είμαστε χαμένοι, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από αυτή που ακολουθείται δεν τον νοιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας; Είναι άραγε έτσι τα πράγματα ή σκόπιμα καλλιεργείται επίτηδες το αίσθημα του φόβου και τρόμου στο πλήθος;

Στις καπιταλιστικές-καταναλωτικές κοινωνίες που ζούμε και στον τρόπο ζωής που μας προώθησαν να ζούμε κυρίως τα ΜΜΕ το κυριότερο αγαθό για τον άνθρωπο μας έχουν υποβάλει να πιστέψουμε ότι είναι το χρήμα. Μειώνοντας μισθούς-συντάξεις και γενικά τα εισοδήματα των πολιτών δεν μειώνεται το ηθικό; ο άνθρωπος δεν αναγκάζεται στην ανέχεια και τον εξευτελισμό ότι χρωστάω ότι δεν έχω να πληρώσω. Σε αυτά να προσθέσουμε και πάλι τον φόβο των τραπεζών της εφορίας, της αστυνομίας κλπ. Η μείωση του ηθικού των πολιτών τον κάνει να φέρετε με δουλοπρέπεια έναντι των δανειστών του…

Η προπαγάνδα είναι πολύ βασικό στοιχείο των ΨΕΠ ενάντιων του πληθυσμού. Η προπαγάνδα είναι όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά των ΨΕΠ με μοναδικό σκοπό να μειώσουν το ηθικό και να πλάσουν έναν άνθρωπο κατευθυνόμενο και δουλοπρεπή.

Η ανασφάλεια είναι άλλο ένα πολύ βασικό κομμάτι για την επιτυχία της προπαγάνδας. Με τεχνάσματα του στυλ «θα χρεοκοπήσουμε – δεν θα χρεοκοπήσουμε» , «θα κάνουμε εκλογές – δεν θα κάνουμε εκλογές» , «θα κουρέψουμε το χρέος – δεν θα το κουρέψουμε», καλλιεργούν επίτηδες στον κόσμο ένα κλίμα όπου τίποτα δεν είναι σίγουρο και απόλυτο. Έτσι η κοινή γνώμη αποπροσανατολίζεται, δεν μπορεί να καταλάβει τι αλήθεια και τι ψέμα, χάνει την έννοια των λέξεων και τελικά οδηγεί στον τρόμο για το αύριο. Αν θα έχει δουλειά, πως θα μεγαλώσει τα παιδιά του ακόμη και αν θα παντρευτεί η θα κάνει παιδιά…

Με τη διχόνοια αυτός που ασκεί τις ΨΕΠ βάζει τον εχθρό να διχάζεται και να δημιουργήσει τελικά έναν «εμφύλιο πόλεμο» ανάμεσα στους πολίτες μίας κοινωνίας. Δεν τo έχουν κάνει αυτό στην Ελλάδα; Όταν ο καθένας κοιτάει μόνο να μην χάσει αυτός από την δουλειά του ή την ίδια τη δουλειά του και δεν τον ενδιαφέρει το τι κάνει ο άλλος. Το κόλπο είναι γνωστό και παλιό. Βάζουμε τον κόσμο να «σκοτώνεται» κι εμείς κάνουμε αυτό που θέλουμε. Ο κόσμος αναλώνεται στις συντεχνιακές διαφωνίες και χάνει τον πραγματικό «εχθρό». Αυτό το έχουν καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελληνική κοινωνία και γι αυτό ευθύνεται ίσως και η φύση του Έλληνα…

Με την συκοφαντία δημιουργεί αισθήματα ενοχής στο πλήθος πείθοντας το ότι “μαζί τα φάγαμε”, ότι είναι τεμπέλης και ότι δεν δουλεύει όσο χρειάζεται. Έτσι “βάζει χέρι” ακόμη και στα ωράρια εκτός από το μισθό. Να δουλεύει διπλές ώρες με τα μισά λεφτά!

Αυτός που ασκεί ψυχολογικό πόλεμο στο πλήθος εκμεταλλεύεται κάποια “κακα” χαρακτηριστικά του πλήθους που θέλει να ελέγξει. Ο Έλληνας από την φύση του, όσο και να μας ξενίζει, είναι και λίγο συμφεροντολόγος και ρουφιάνος. Ακόμη και αυτό έχει μελετηθεί και χρησιμοποιείται. Οι Έλληνες μόνο στον κοινό κίνδυνο ενώνονταν από πάντα και όταν όλα ήταν καλά κυβερνούσε η διχόνοια. Τώρα ούτε και στον κίνδυνο δεν ενώνεται… Χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρώτη ημέρα ίδρυσης της οικονομικής αστυνομίας είχαμε χιλιάδες καταγγελίες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι όταν χτίζεις κάτι και είσαι παράνομος αυτός που θα σε καταγγείλει θα είναι ο γείτονας ή ο συγγενής.

Η μεγάλη ανάπτυξη της τεχνολογίας έδωσε στον προπαγανδιστή τρόμερά τεχνολογικά “όπλα”. Η εκμετάλλευση όλων των διαθέσιμων μέσων πληροφόρησης. Ραδιόφωνο – τηλεόραση – εφημερίδες – περιοδικά – ιντερνετ κλπ. Τα μέσα πληροφόρησης έτσι μεταμορφώνονται κάτω από έλεγχο σε μέσα παραπληροφόρησης και «περνούν» προς τον λαό το μήνυμα που θέλουν. Το μήνυμα αυτό αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και τρόμου για να κάμψει το ηθικό και τελικά να δεχτεί ο πληθυσμός αυτό που προσφέρουν κάποιοι σαν την μοναδική λύση που όμως είναι η χειρότερη λύση. Ένα καλό παράδειγμα είναι η αλόγιστη χρήση βίας και χημικών στο σύνταγμα την 28-29 Ιουνίου όπου πραγματικά είναι θαύμα που δεν πέθανε κόσμος και τα τηλεοπτικά κανάλια δεν έδειχναν απολύτως τίποτα!!! Όταν στο Σύνταγμα μαζεύονταν τον περασμένο Μάιο 500.000 κόσμος τα τηλεοπτικά κανάλια είτε προσπαθούσαν να μειώσουν το γεγονός είτε δεν το πρόβαλαν…

Κι εδώ έρχεται η υπέρμετρη βία, που μοναδικός σκοπός της είναι ο εκφοβισμός του πλήθους, η αποτροπή διαδηλώσεων ή σε περίπτωση που γίνονται να διαλύονται βάναυσα ώστε να φοβάται ο κόσμος να κατέβει στον δρόμο. Κι αυτό εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα. Κάθε φορά που μαζεύεται κόσμος πέφτει άγριο ξύλο και εκφοβισμός ώστε να φοβούνται όλοι.

Μετά από την εκμετάλλευση όλων των παραπάνω μεθόδων ΨΕΠ, όσοι έχουν ακόμη το σθένος και την δύναμη να αντιστέκονται να φωνάζουν και να διεκδικούν, ή τους πάνε στην δικαιοσύνη είτε χαρακτηρίζονται ως γραφικοί ή λαϊκιστές ή αναρχικοί και απομονώνονται…

Μετά από όλα τα παραπάνω εσείς τι λέτε; Χρησιμοποιούνται ψυχολογικές επιχειρήσεις στον Ελληνικό λαό τα συμπεράσματα δικά σας…

Απλά κλείνοντας να ήθελα να υπενθυμίζω ότι το ΔΝΤ δεν είναι μια καινούρια ιστορία ούτε η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που επισκέπτονται.

Αυτά τα πράγματα είναι άριστα μελετημένα από ειδικούς επιστήμονες και είναι παλιές μέθοδοι ελέγχου της ψυχολογίας της μάζας…

Στην Ελλάδα γίνεται ένα παγκόσμιο πείραμα αυτή τη στιγμή γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα μεγάλων συνομωσιολόγων αν κάμψουμε τους Έλληνες που αντιστέκονται και είναι από την φύση τους επαναστάτες, τότε μπορούμε να κάμψουμε όλους τους λαούς για να υποβάλουμε εν τέλει μια παγκόσμια κυβέρνηση (δικτατορία) και να υποτάξουμε όλους τους λαούς…



Άφωνη η χώρα παρακολουθεί μια συντονισμένη επιχείρηση συκοφάντησης και υπονόμευσης των Ενόπλων Δυνάμεων, με την δήθεν ανακάλυψη «χουντικών» μεταξύ των 20χρονων και 22χρονων σπουδαστών της Σχολής Ευελπίδων.

Μια καθαρή σκευωρία που ξεκίνησε να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τον Γ.Παπανδρέου να μιλάει στις Κάννες περί «πραξικοπήματος» και τον «αποκεφαλισμό», ολόκληρης της στρατιωτικής ηγεσίας μέχρι την χθεσινή ανακοίνωση του… αντιπροέδρου της Ν.Δ. και υπουργού Εθνικής Άμυνας, αλλά και του ΓΕΣ, περί «πρωταιτίων»!

Δηλαδή ότι ο νεαρός Έυελπις, ήταν… «πρωταίτιος» και πίσω του βρισκόντουσαν και άλλοι!

Ειδικά η ορολογία της ανακοίνωσης που εκδόθηκε από το ΓΕΣ, φυσικά με την έγκριση της πολιτικής ηγεσίας περί «πρωταίτιου» παραπέμπει στις δίκες της χούντας του 1975, όπου είχαν δικαστεί οι «πρωταίτιοι του πραξικοπήματος».

Ουδέποτε από τότε μέχρι σήμερα σε επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση δεν έχει επαναχρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη λέξη και βέβαια αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι.

Ένα καλό ερώτημα το οποίο θέτουν και οι αναγνώστες του defencenet.gr με δεκάδες τηλέφωνα και email είναι αν ο Δ.Αβραμόπουλος όντως «έπεσε στην παγίδα» από το Α/ΓΕΕΘΑ και το σύστημα Μπεγλίτη (αυτό θέλουμε να πιστεύουμε…) και εξέδωσε μια τέτοια ανακοίνωση, θέλοντας ταυτοχρόνως, κατά ορισμένους, να «πουλήσει και μια εκδούλευση» στο ΒΗΜΑ που έβγαλε το θέμα ή αν υπάρχει κάτι βαθύτερο.

Το οποίο «βαθύτερο» έχει να κάνει με έναν διάχυτο, στο σύνολο του νυν πολιτικού κόσμου, προβληματισμό από ορισμένα αδιαμφισβήτητα στοιχεία: Η δημοτικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων είναι στο ζενίθ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, φανερές και κρυφές, ως οι εγγυητές της ελευθερίας και της ομαλότητας και η δημοτικότητα των πολιτικών είναι στο ναδίρ. Χάνουν σε αξιοπιστία και εμπιστοσύνη των πολιτών, συντριπτικά οι πολιτικοί και βρίσκονται στην κορυφή οι στρατιωτικοί, έχοντας περάσει στις δημοσκοπήσεις ακόμα και θεσμούς, όπως η Εκκλησία και η Δικαιοσύνη.

Όταν ακόμα και η Αριστερά με δηλώσεις των τριών κομμάτων της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά) τάσσεται υπέρ των κινητοποιήσεων των αποστράτων και κατά των πρόσφατων «αποκεφαλισμών» των στρατιωτικών, τότε είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό ότι το επίπεδο σεβασμού και η αξιοπιστίας των στρατιωτικών μέσα στην ελληνική κοινωνία σήμερα έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, και μάλιστα χωρίς να… κουνήσουν ούτε το δακτυλάκι τους, απλά κάνοντας την δουλειά τους…

Αυτό όμως είναι αρκετό για να γίνουν οι ίδιοι εξαιρετικά δημοφιλείς σε μία κοινωνία που όλες οι αξίες καταρρέουν, αλλά και να αποκτήσουν εξαιρετικά ισχυρούς εχθρούς, πάλι χωρίς να το θέλουν και να το επιδιώκουν, όπως οι πολιτικοί ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, αλλά και η πολιτική και η οικονομική ελίτ που ανακάλυψε τον... νέο κίνδυνο κατά της Δημοκρατίας!

Από εκεί ξεκινά ένας πιο συγκεκριμένος προβληματισμός των πολιτικών, ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης, ο οποίος εσχάτως έχει αγγίξει και τον χώρο της Ν.Δ., αλλά και του ΛΑΟΣ, από τελείως διαφορετική κατεύθυνση όμως: Η δημιουργία δύο νέων κομμάτων από απόστρατους, απειλεί να στερήσει κρίσιμα ποσοστά από ΝΔ και ΛΑΟΣ. Για τι ποσοστά μιλάμε; Για 1,5-2,5% εκλογική επιρροή και των δύο κομμάτων μαζί σε κάποιες δημοσκοπήσεις, μέχρι και 2-3% σε κάποιες άλλες. Ποσοστό όμως που θα αφαιρεθεί από αυτά τα δύο κόμματα και κυρίως από το κόμμα της Ν.Δ. Που μπορεί να κάνει την διαφορά μεταξύ των 145 και των 151 εδρών στις επόμενες εκλογές.

Αυτό μπορεί να είναι μία καλή εξήγηση της πρωτοφανούς ανακοίνωσης του Δ.Αβραμόπουλου, που μόνο ένας Π.Μπεγλίτης θα μπορούσε να εκδώσει. Και παρά το γεγονός ότι ο Π.Μπεγλίτης βρίσκεται αυτή την στιγμή εκτός κυβέρνησης με προσωπικό βέτο του Α.Σαμαρά για όσα προκάλεσε στις Ε.Δ. με τα «πραξικοπήματα» και τους «αποκεφαλισμούς», εν τούτοις βλέπουμε να ακολουθείται η ίδια πολιτική από τον διάδοχό του, αντιπρόεδρο της Ν.Δ.!

Εκτός και αν πιστέψουμε ότι η Δημοκρατία κινδύνευε από έναν 22χρονο Εύελπι, ο οποίος όπως το defencenet.gr έχει αποκαλύψει, είχε στοχοποιηθεί ως ο «πρωταίτιος» -για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του ΓΕΣ- της συντεταγμένης αποχώρησης των Ευέλπιδων από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη. Και ξαφνικά ο 22χρονος παρουσιάζεται περίπου ως ο νέος «Τεχέρο» (ο Ισπανός αξιωματικός… πρωταίτιος του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Ισπανία μετά τον θάνατο του Καουντίλιο Φράνκο).

Δηλαδή, αν πιστέψουμε τις ανακοινώσεις υπουργείου και ΓΕΣ, ο 22χρονος (για τον οποίο λέγονται τα καλύτερα λόγια τόσο για την στρατιωτική του κατάρτιση, τον επαγγελματισμό του, την προσήλωσή του στους στρατιωτικούς κανονισμούς όσο και για τα ηγετικά του καθήκοντα, εξ ου και Αρχηγός των Ευέλπιδων) ξαφνικά προχώρησε σε «ανταρσία» στην ΣΣΕ και άρχισε να βγάζει πύρινο λόγο υπέρ του πραξικοπήματος που έγινε 22 χρόνια πριν… γεννηθεί!

Για πόσο μαλ…κες περνάνε τους πολίτες για να έχουν την απαίτηση να πιστέψουν τέτοια πράγματα;

Σε ό,τι αφορά τα συντηρητικά κόμματα, αυτή η πολιτική είναι τουλάχιστον αφελής και μόνο ζημιές παρά κέρδη μπορεί να αποφέρει. Σε μια χώρα και μια κοινωνία που αναζητεί εναγωνίως ... σωτήρες, κάποιοι θεωρούν καλό να επιμένουν να τους αναδεικνύουν και να τους καταδεικνύουν, έστω με αρχικό κίνητρο την συκοφάντησή τους.

Χθες, η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών που έχουν στείλει μηνύματα, σε διάφορα blogs και sites, δεν ασχολούνταν για το αν ήταν αλήθεια ή όχι το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά απλά είχαν περιεχόμενο περίπου "Τιμή και δόξα στον Εύελπι"!

Πέρα από τα παραπάνω, επί του θέματος και ακριβώς επειδή είναι πολύ σοβαρό, πρέπει να τοποθετηθούν τόσο ο πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ.Καρατζαφέρης. Η σιωπή τους, απλά θα επιβεβαιώσει το δεύτερο σενάριο: Ότι φοβούνται τους στρατιωτικούς, όχι για πραξικόπημα, αλλά ως υποψήφιους στις εκλογές…



Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Ντάνι Αγιαλόν, είναι το "αγαπημένο παιδί" του αμερικανικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου. Υπηρέτησε στην Ουάσιγκτον και είχε την ευκαιρία να αναπτύξει στενές σχέσεις με τους "εγκεφάλους" της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Είχε και την ευθύνη για τον συντονισμό του "εβραϊκού λόμπι", άρα και των σχέσεων με τους Τουρκο-αμερικανούς.

Εχει, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία η δήλωσή του ότι το Ισραήλ θα προστατεύσει τις κυπριακές γεωτρήσεις εάν απειληθούν. Οι πάντες γνωρίζουν ότι οι απειλές προέρχονται μόνο από την Τουρκία, η ηγεσία της οποίας κυριαρχείται από φασιστικό ηγεμονισμό. Γι' αυτό είναι επικίνδυνη.

Το Ισραήλ προστατεύει τα συμφέροντά του και το αποδεικνύει από την ίδρυση του εβραϊκού κράτους. Στηρίχθηκε στην υποστήριξη των Αμερικανών όταν όλη η ανθρωπότητα ήταν εναντίον του, και κατάφερε εκβιαστικά να ταυτίσουν οι Αμερικανοί τα συμφέροντά τους με τα δικά του. Εκμεταλλευόμενο τη δική του ΑΟΖ με την Κύπρο προσπάθησε να "βάλει στο παιχνίδι" και την Ελλάδα, χωρίς επιτυχία. Μετά την πρόταση που μετέφερε ο κ. Αγιαλόν προς την Αθήνα την περασμένη εβδομάδα, για να γίνει η χώρα μας ενεργειακός κόμβος, θα αναγκαστούν οι κυβερνώντες να "χορέψουν" μαζί με το Τελ Αβίβ και τη Λευκωσία. Η οικονομική κρίση άλλαξε σχεδιασμούς, προγραμματισμούς και συμμαχίες. Είναι λογικό πολλοί να νιώθουμε άβολα με τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας. Το να ήταν κανείς φιλοπαλαιστίνιος και αντιισραηλινός ήταν "πρέπει". Η κατοχή, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι καταστροφές των παλαιστινιακών οικισμών και των προσφυγικών καταυλισμών δικαιολογημένα μας συγκλόνιζαν. Οι Παλαιστίνιοι πια στράφηκαν προς την Τουρκία, που πάντα τους έδειχνε την πλάτη, και ο πρόεδρός τους ισχυρίστηκε στον ΟΗΕ και ενώπιον του Προέδρου της Κύπρου ότι μόνο η Παλαιστίνη είναι κατεχόμενη πατρίδα. Είναι δικαίωμά τους να αποφασίζουν για την τύχη τους. Αρα είναι δικαίωμα και του κ. Χριστόφια να συμμαχεί με οποιονδήποτε για να προστατεύσει τα συμφέροντα της Κύπρου, που απειλούνται αποδεδειγμένα από την Τουρκία.

Το Ισραήλ πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση συνεργασία για την έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην περιοχή της Κρήτης. Οπως επιβεβαίωσα, οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει με τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Πρέπει να συνεχιστούν χωρίς καθυστέρηση...


Επιμένουμε να φωνάζουμε και θα το κάνουμε συνεχώς. Όλη η κρίση αφορά την στήριξη των τραπεζών και μόνο αυτών. . .

Τα μέτρα λιτότητας έχουν ως μόνο στόχο όχι τη μείωση των χρεών, αλλά τη στήριξη του χρηματοπιστωτικού κλάδου που έσκασε πρώτα στις ΗΠΑ το 2008 με τη Lehman.

Στην Ελλάδα οι καταθέσεις των ιδιωτών κάνουν φτερά μήνα με τον μήνα, εντείνοντας τις πιέσεις των τραπεζιτών να υπάρξει άμεσα κρατική χρηματοδότηση.

Οι καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα σε ελληνικές τράπεζες για τον Οκτώβριο άγγιξαν τα 182,5 δις από 189,4% στα τέλη Σεπτεμβρίου, δηλαδή πτώση 4%.

Οι καταθέσεις κάνουν φτερά για... άλλες πολιτείες και κυρίως της Ελβετίας.

Να θυμίσουμε ότι μέσα σε αυτό το διάστημα, υπήρξε και μια κίνηση αψυχολόγητη: η πρόταση Παπανδρέου για δημοψήφισμα, που έφερε αρκετούς καταθέτες στα γκισέ των τραπεζών.



Το… πόσο κακό έκανε ο Κίπλινγκ στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους με το «Αν», μονάχα η εξέλιξη των κοινωνιών μπορούσε να το αποδείξει τόσο έμπρακτα και κατηγορηματικά. Η αμφιβολία που ενυπάρχει στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε, εξελίχτηκε σε αναπόσπαστο στοιχείο της προόδου και του μέλλοντος.

Ένα τέτοιο «αν», προκύπτει μετά την πρόσφατη ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου περί της λήψης ή μη νέων δημοσιονομικών μέτρων, ως η… βαλβίδα ασφαλείας που θα ξεκλειδώσει τον χρόνο διεξαγωγής των πρόωρων εκλογών. Τερματίζοντας τον βίο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών, δεν προκύπτει η αναγκαιότητα λήψης νέων μέτρων… αν φέρουν αποτελέσματα αυτά που έχουν ήδη ψηφιστεί και εφαρμόζονται.

Η πολύ πρόσφατη εμπειρία βέβαια, μας δίδαξε ότι τα μέτρα αυτά, όπως ακριβώς συνέβη με τα προηγούμενα, αλλά και με τα… προ-προηγούμενα, δεν έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Ή τουλάχιστον, δεν έχουν τα αποτελέσματα που προσδοκούν οι εμπνευστές τους. Γι’ αυτό άλλωστε και προκύπτει διαρκώς η ανάγκη για νέα μέτρα.

Το «αν» που καρφίτσωσε στην εθνική ατζέντα ο Ευάγγελος Βενιζέλος λοιπόν, σχετίζεται άμεσα με την επιτάχυνση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Γιατί, αν υπάρξουν νέα μέτρα, πολύ δύσκολα οι πολίτες θα καταφέρουν να συγκρατήσουν την οργή τους. Κάτι που θα συνεπάγεται ότι οι κάλπες θα αποτελούν μονόδρομο.




Ο κ. Πάγκαλος, ο άνθρωπος που ως Υπουργός αναγκάσθηκε να ζητήσει συγγνώμη απ' τους Γερμανούς επειδή τους χαρακτήρισε «γίγαντες με μυαλό νάνου» (χαρακτηρισμός που αφορούσε τους Ναζί), συνιστά σήμερα στους Ελληνες υπακοή στη Γερμανική κυβέρνηση και τα όρντινα των Τραπεζών που υπηρετεί. Αντιθέτως ο «Σπήγκελ» φιλοξενεί άρθρο του Γερμανού Ιστορικού της Οικονομίας Αλμπερτ Ριτζλ, ο οποίος αναφέρεται στις απλήρωτες (στην Ελλάδα) Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και στο αυτονόητο δικαίωμα της χώρας μας να εγείρει τις ανάλογες διεκδικήσεις. Για κολοσσιαία πλέον ποσά.

Ως φαίνεται τη Γερμανία τη στοιχειώνουν τα χρέη. Το μεν όταν χρωστάει. Οπως με τις εξοντωτικές πολεμικές αποζημιώσεις που της επεβλήθησαν απ' την Αντάντ με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, οδηγώντας έτσι στην κατάρρευση τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στην άνοδο του ναζιστικού κινήματος. Το δε όταν της «χρωστάνε». Οπως με τον πακτωλό χρημάτων κυρίως εξ Αμερικής την εποχή του Ψυχρού Πολέμου διά του οποίου δημιουργήθηκε το μεταπολεμικό «γερμανικό θαύμα»...

Το τραγικό σήμερα είναι ότι όχι η Γερμανία, αλλά όλη η Ευρώπη, αρχίζει να θυμίζει Δημοκρατία της Βαϊμάρης...

Ας δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου θα «επετύγχανε»!

Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν βεβαίως καλό για τον λαό, θα ήταν όμως καλό για την πλουτοκρατία και συνεπώς για την «πατρίδα», υπό την έννοια που της δίνουν τα ντόμπερμαν της προπαγάνδας.

Ομως -και πάλι για την οικονομία της συζήτησης- ας δεχθούμε ότι η ευόδωση του έργου αυτής της κυβέρνησης είναι ευκταία απ' όλους μας. Τότε η τυχόν επιτυχία της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν θα ήταν μια δραματική αποτυχία της δημοκρατίας;

Εκτός κι αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. (Αλλά και σε αυτή την περίπτωση η δημοκρατία θα ήταν πάλι συντετριμμένη. Αυτήν τη φορά ηθικώς)...

Με δυο λόγια στην περίπτωση της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου η δημοκρατία ηττάται με διττό τρόπο: πρώτον αποτυγχάνει η ίδια να αντιμετωπίσει τα προβλήματά μας και δεύτερον παραδέχεται αυτή την αποτυχία της, αποδεχόμενη ότι μια κυβέρνηση χωρίς λαϊκή εντολή, χωρίς τη δεδηλωμένη (με την αυθεντική της έννοια) απ' το Κοινοβούλιο, μια κυβέρνηση που λογοδοτεί σε Ξένες Δυνάμεις, μπορεί να 'ναι πιο αποτελεσματική απ' τη δημοκρατική νομιμότητα και πιο αναγκαία.

Αν δεχθούμε αυτό το «αναγκαία» με την απόλυτη έννοια του «ανάγκα και οι θεοί πείθονται» καταλήγουμε να δεχθούμε ότι υπό το κράτος της ανάγκης η δημοκρατία μπορεί να πηγαίνει για ύπνο.

Ομως, στην περίπτωση που παραδεχόμαστε τη χρησιμότητα μιας «έκτακτης κυβέρνησης σωτηρίας», μάλιστα με «έκτακτες εξουσίες», παραδεχόμαστε και νομιμοποιούμε την έννοια (και την πρακτική) της δικτατορίας.

Η δικτατορία, έτσι όπως την εννοούσαν οι Ρωμαίοι, όταν «υπέρτατος νόμος ήταν η σωτηρία της πατρίδας», οδήγησε στην παροδική ή οριστική κατάλυση της δημοκρατίας και, κατ' ακολουθίαν, στην έκπτωση της πατρίδας σε λάφυρο για τους Δυνατούς.

Είτε ο δικτάτωρ ήταν ευγενής και καλών προθέσεων πατριώτης, όπως ο Κιγκινάτος, είτε κατσαπλιάς αριστοκράτης, όπως ο Σύλλας, είτε «δημοκρατικός» ποπουλιστής όπως ο Μάριος, είτε λαοπλάνος δημαγωγός όπως ο Καίσαρας, η δημοκρατία με κάθε δικτατορία ακρωτηριαζόταν ώσπου έσβησε.

Είναι η κυβέρνηση Παπαδήμου δικτατορική;

Πάντως δεν είναι δημοκρατική.

Κι οπωσδήποτε είναι ένα μόρφωμα που φτύνει στο πρόσωπο τη λαϊκή εντολή -όχι μόνον κατά τη σύνθεσή της, ο Βορίδης με τον Βενιζέλο αγκαλιά, αλλά και εις ό,τι αφορά τη στόχευσή της -κυρίως αυτό!

Το πρόγραμμα αυτής της κυβέρνησης δεν έχει υποβληθεί προς έγκριση στον λαό - ούτω πώς οι αποφάσεις και οι ενέργειές της είναι παράνομες και αντισυνταγματικές.

Πλην όμως, το πιο εξοργιστικό -και αντιδημοκρατικό- σε αυτή την κυβέρνηση βρίσκεται στην ουσία της ίδιας της της σύστασης ως μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων που αρύεται τη «νομιμότητά της» αναλόγως της υπακοής της στις Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Τράπεζες και της υποταγής της σε πολιτικούς σχεδιασμούς Ξένων Δυνάμεων, στις οποίες ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να αντιλέξει, πόσω μάλλον να ελέγξει.

Η Ελλάδα, με αποκλειστική ευθύνη του Παπανδρέου την οποίαν αποδέχθηκε ο κ. Παπαδήμος με τη στήριξη του κ. Σαμαρά και του κ. Καρατζαφέρη, δεν συμμετέχει πλέον στην Ενωση ως ίση inter pares, αλλά ως προτεκτοράτο, ως «πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι» τοκογλύφοι, ως ένας δοκιμαστικός σωλήνας όπου η σαπισμένη αστική τάξη της εποχής μας πειραματίζεται για μια «Μαύρη Ευρώπη», Οργουελιανή και Καφκική.

Ετσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα το δράμα για την Ελλάδα, αν εξαιρέσουμε την πιθανότητα ενός από μηχανής θεού, έχει μόνον δράκους: αν η κυβέρνηση Παπαδήμου «πετύχει», η θέση μας στην ευρωπαϊκή new order (με την έννοια της ορδής) είναι εξασφαλισμένη· αν δε η Ευρωζώνη αυτοανατιναχθεί, θα έχουμε καταστραφεί το ίδιο...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet




Μπορεί η κυβέρνηση Παπαδήμου να επιτελέσει το έργο που της έχει ανατεθεί; Απολαμβάνει μεν ευρυτάτης στήριξης (από τα εγχώρια και εξωχώρια κέντρα ), αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Και ο κ. Παπανδρέου, στην αρχή της θητείας του, είχε γίνει δεκτός με ενθουσιασμό και καλλιέργησε προσδοκίες ότι θα βάλει τάξη στην άτακτη Ελλάδα.

Ανησυχητικό είναι ότι εμφανίζονται οι πρώτες εστίες προβλημάτων:

Οι πρώτες ενδοκυβερνητικές κόντρες

O κ. Αδωνις Γεωργιάδης «ναυμαχεί» δημοσίως , με οξύτατους χαρακτηρισμούς, με τον κ. Παπουτσή

Οι κύριοι Σαχινίδης και Μουρμούρας εξηγούν, με τρόπο διαμετρικά αντίθετο, την οικονομική πολιτική της τελευταίας διετίας.

Ο κ. Πάγκαλος άνοιξε το στόμα του και τα σκάγια πήραν Βενιζέλο, Παπακωνσταντίνου, Παπουτσή και τον πρώην Πρωθυπουργό!

Ο κ. Ραγκούσης νομίζει ότι ακόμα είναι υπουργός ….Εσωτερικών!

Αυτά τα φαινόμενα, απολύτως αναμενόμενα μια και συμμετέχουν στελέχη με τόσο ετερόκλητες απόψεις, μπορούν να παραλύσουν την κυβέρνηση, ενώ πρέπει να κινείται με γοργούς ρυθμούς.

Ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης

Ουδείς ανέμενε να βελτιωθεί η πραγματική οικονομία με τον διορισμό του κ. Παπαδήμου, αλλά η κατάσταση ραγδαία επιδεινώνεται. Το είπε και ο κ. Ραϊχενμπάχ, για να μας προ ιδεάσει ό,τι δεν πιάσαμε πάτο!

Ο κόσμος παραμένει οργισμένος

Ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης ήταν αποδέκτης αυτής της οργής

Ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, με το ζόρι (και τρομαγμένο βλέμμα) ολοκλήρωσε αποδοκιμαζόμενος την ομιλία του στους Ξενοδόχους.

Ο κ. Βενιζέλος καθημερινώς βρίσκεται αντιμέτωπος με το αδιέξοδο του ειδικού τέλους ακινήτων.

Θα μπορέσει να τα διαχειριστεί αυτά ο κ. Παπαδήμος;

Η επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ

Παράλληλα, στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ υποβόσκει η μάχη διαδοχής, μολονότι ο κ. Παπανδρέου όχι μόνο δεν έχει αποχωρήσει, αλλά αναζητά μια… αντιμνημονιακή λεοντή! Στο Συνέδριο των Πρασίνων, όπου εμφανίστηκε ως «guest star”, είπε πως για την κρίση χρέους ευθύνονται οι… συντηρητικές κυβερνήσεις της Ευρώπης!

Οι κύριοι Βενιζέλος και Λοβέρδος, συναντήθηκαν και συνομίλησαν μέν, αλλά δεν συμφώνησαν δε.

Η κα Αννα Διαμαντοπούλου …συνομιλεί με Βουλευτές και στελέχη προωθώντας την υποψηφιότητά της.

Ο κ. Χρυσοχοϊδης δήλωσε, από ραδιοφώνου μάλιστα, ότι δικαιούται να είναι… υποψήφιος!

Ο κ. Παπουτσής, ετοιμάζεται ομοίως, ενώ και η κα Κατσέλη δεν το αποκλείει!

Ο κ. Σκανδαλίδης ομιλεί για ένα άλλο κόμμα μέσα από το ΠΑΣΟΚ!

Όλα αυτά λειτουργούν αποσταθεροποιητικά για την κυβέρνηση δεδομένου ότι στα κρίσιμα οικονομικά υπουργεία παραμένουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ.




Μετά τα κρας τεστ Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας στις αγορές ομολόγων την περασμένη εβδομάδα, η Ευρωζώνη ουσιαστικά "σταμάτησε να λειτουργεί" αναφέρει εκτενές άρθρο των Financial Times, ο συντάκτης του οποίου ισχυρίζεται ότι "ο χρόνος τελειώνει. Η Ευρωζώνη έχει το πολύ δέκα ημέρες μέχρι να καταρρεύσει".

Όπως υποστηρίζει ο συντάκτης του άρθρου υπάρχουν ακόμη κάποιες λύσεις για να λύσει κάποιος το πρόβλημα, οι επιλογές όμως περιορίζονται σημαντικά. Ουσιαστικά προτείνονται τρεις λύσεις:

1. Η άνευ περιορισμών παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην αγορά ομολόγων αλλά και την παροχή ρευστότητας για τις τράπεζες,

2. Ένα σαφές και οριοθετημένο χρονικά πρόγραμμα έκδοσης ευρωομολόγου

3. Η άμεση δημοσιονομική ενοποίηση που εν μέρει θα οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας των κρατών αλλά θα δημιουργήσει ένα αξιόπιστο θεσμικό πλαίσιο.

WSJ: Προετοιμάζονται για την διάλυση του ευρώ

Συστήματα για την διαχείριση των συναλλαγών σε περίπτωση που καταρρεύσει το ευρώ φέρονται να εξετάζουν ενδοτραπεζικοί μηχανισμοί, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η Wall Street Journal.

Συγκεκριμένα, η ICAP PLC, που διαχειρίζεται το μεγαλύτερο σύστημα συναλλαγών συναλλάγματος μεταξύ τραπεζών, ανακοίνωσε την Κυριακή ότι ετοιμάζει τα ηλεκτρονικά της συστήματα για μία πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την επιστροφή της στη δραχμή.

Από τη μεριά της, η CLS Bank International, η πλατφόρμα της οποίας επιτρέπει στις τράπεζες να διευθετούν τις συναλλαγματικές συναλλαγές, πραγματοποιεί "stress tests" ώστε να προετοιμαστεί για μία διάλυση του ευρώ, σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές.



Εκλογές 1996. Ο Αντώνης Σαμαράς, ως αρχηγός της ΠΟΛ.ΑΝ., πραγματοποιεί ομιλία στον Έβρο στην πλατεία της Νέας Βύσσας (κεντρική ομιλία) έχοντας κανονίσει απευθείας σύνδεση με την τηλεόραση του ΑΝΤ1, κατά την οποία εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά του Οργανισμού Λαμπράκη, κατηγορώντας τον ότι θέλει να κανονίζει και την πολιτική ζωή της Ελλάδος.

Φθινόπωρο 2011. Ο Αντώνης Σαμαράς, ως πρόεδρος της ΝΔ, προσλαμβάνει για διπλωματικό του σύμβουλο τον γιο του Σταύρου Ψυχάρη, τον οποίο χρήζει και υποψήφιο βουλευτή στην Α' Αθήνας, φυσικά με τη ΝΔ.

Αναγνώστης


Σύννεφα κρίσης έχουν αρχίσει να πυκνώνουν στο τετράγωνο Ελλάδας–Τουρκίας–Κύπρου–Ισραήλ, με αφορμή τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, τα οποία έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον διεθνών εταιρικών κολοσσών, αλλά έχουν ανεβάσει και το θερμόμετρο των σχέσεων στην ανατολική Μεσόγειο. Η πρόσφατη αναφορά του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια ότι «δεν αρκεί η δική μας καλή θέληση, πρέπει να δείξουν και οι Τούρκοι, δεν μπορεί να γίνονται υπερπτήσεις σε ύψος 100 μέτρων στο Καστελλόριζο», υποδηλώνει την ανησυχία της Αθήνας για τη συμπεριφορά της Άγκυρας.

Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος των κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο προϊδεάζουν για αλλαγή συσχετισμών στην περιοχή στο βαθμό που κράτη τα οποία μέχρι πρότινος απουσίαζαν από τον ενεργειακό χάρτη, όπως η Κύπρος, διεκδικούν τη μετατροπή τους σε ενεργειακούς κόμβους. Άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, που κατανοούν ότι αυτές οι αλλαγές συσχετισμών απειλούν τους πάγιους σχεδιασμούς τους και αναβαθμίζουν οικονομικά και διπλωματικά τους αντιπάλους τους, αναζητούν τρόπους να ματαιώσουν την εξέλιξη και να ακυρώσουν τα μελλοντικά πλεονεκτήματα.

Στην περίπτωση της Κύπρου και της ενεργειακής συνεργασίας της με το Ισραήλ, η συνεχής και εντεινόμενη στρατιωτική τουρκική παρουσία, είτε μέσω ασκήσεων και παραβιάσεων είτε με τη συνοδεία του ερευνητικού Piri Reis από πολεμικά σκάφη, υποδηλώνει ότι η Τουρκία διατηρεί ανοιχτή την επιλογή της θερμής επέμβασης.

Το επόμενο που θέλει να προλάβει η Τουρκία είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, αρμόδιες πηγές δεν αποκλείουν να επιχειρήσει προκαταβολικά κάποιο θερμό επεισόδιο προκειμένου να παγώσει εν τη γενέσει τους τις όποιες σκέψεις της Αθήνας ή να αμφισβητήσει στην πράξη την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αν Ελλάδα και Κύπρος προχωρήσουν σε μεταξύ τους συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα θα αφήσει να εξελιχθεί μια τέτοια πρωτοβουλία χωρίς αντίδραση. Υπενθυμίζεται ότι ο τουρκικός στρατός είχε ζητήσει μελέτη από την Ακαδημία της γείτονος για το αν τα κοιτάσματα της περιοχής είναι τέτοιας αξίας που να δικαιολογούν ρίσκο πολέμου και η Ακαδημία, έπειτα από μελέτη, είχε αποφανθεί καταφατικά.

Από την άλλη, η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι μονόδρομος για την Ελλάδα. Με τις πιθανότητες εντοπισμού μεγάλων κοιτασμάτων να θεωρούνται αυξημένες και υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να αγνοούν τη διέξοδο που μπορεί να δώσει στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα η ανακήρυξη και οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Σταύρος Δήμας, κατά την ομιλία του στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, στην ουσία προανήγγειλε τις προθέσεις μιας μελλοντικής κυβέρνησης Ν.Δ., όπως εξάλλου τις έχει καταστήσει σαφείς και ο Αντώνης Σαμαράς: «Είναι προφανές ότι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, πέρα από τις σημαντικές οικονομικές ευκαιρίες που δημιουργεί, λειτουργεί και ως καταλύτης περιφερειακής ειρήνης και ασφάλειας. Πολιτική της Ελλάδας είναι η οριοθέτηση όλων των θαλάσσιων ζωνών με όλους τους γείτονές της. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας συνιστά μέρος του κοινοτικού κεκτημένου. Επομένως, ο σεβασμός, η υπογραφή και η κύρωση της Σύμβασης αυτής είναι θεμελιώδες στοιχείο της ευρωπαϊκής προοπτικής των υποψήφιων προς ένταξη χωρών. Η Ελλάδα ως παράκτιο κράτος και ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. δεν απεμπολεί οποιοδήποτε νόμιμο κυριαρχικό δικαίωμά της. Και, βέβαια, η ΑΟΖ δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση από τη θεμελιώδη αυτή αρχή και θέση της εξωτερικής πολιτικής μας».

Από «μόδα», που ήταν η ΑΟΖ επί Δημήτρη Δρούτσα υπουργού Εξωτερικών, καθίσταται προτεραιότητα και αυτό οπωσδήποτε συνιστά επαναφορά στα αυτονόητα. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα επιβεβαιώνει, υπό τη σκιά των τουρκικών απειλών κατά της Κύπρου, ότι τυχόν στρατιωτική απόπειρα εις βάρος της Μεγαλονήσου αποτελεί αιτία πολέμου. Το επανέλαβε ο υπουργός Άμυνας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, κατά την επίσκεψή του στην Κύπρο, όπου υπογράμμισε την ισχύ του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος: «Η Ελλάδα, για μία ακόμα φορά, δηλώνει δημόσια ότι εγγυάται την ακεραιότητα, την ασφάλεια και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η οικονομική κρίση δεν έχει σε τίποτα αποδυναμώσει το αμυντικό σύστημα της χώρας. Η χώρα μας είναι εγγύηση για την Κύπρο και για το μέλλον της».


Το πρόσφατο άρθρο του στη «Le Monde» για τις «κυβερνήσεις Goldman Sachs» σε Ελλάδα και Ιταλία προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων.

Κάποιοι του έδωσαν δίκιο, κάποιοι άλλοι τον χαρακτήρισαν συνωμοσιολόγο. Ο Μαρκ Ρος μιλά στην «Κ.Ε.» για μια σειρά ισχυρών προσώπων, μεταξύ των οποίων και οι Ελληνες Λουκάς Παπαδήμος, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής.

Ε Στην προηγούμενη επίσκεψή σας στην Ελλάδα, τον Απρίλιο, εντυπωσιαστήκατε από κάτι που συνέβη στο βιβλιοπωλείο Ιανός, κατά την παρουσίαση του βιβλίου σας. Τι ήταν αυτό;

Α Με εξέπληξε αρνητικά ότι πολλοί που μου απηύθυναν ερωτήσεις, δημοσιογράφοι ή μέλη του κοινού, ήθελαν να δηλώσω ότι δεν έφταιγε η Ελλάδα για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε αλλά η Goldman Sachs, οι αμερικανοί τραπεζίτες, το εβραϊκό λόμπι, το γερμανικό λόμπι, οποιοσδήποτε εκτός της ίδιας της Ελλάδας. Ο Σημίτης δεν ήταν υποχρεωμένος να συνεργαστεί με την Goldman Sachs. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε μια ανάλογη συνεργασία το 2009 αλλά ο Σημίτης δέχθηκε και πλήρωσε πολλά την Goldman Sachs για να «μαγειρέψει τα βιβλία», να πει ψέματα για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Και το ότι οι άνθρωποι που ήταν στο βιβλιοπωλείο δεν μπορούσαν να το δουν αυτό, μου φάνηκε θλιβερό. Οι αγορές μπορεί να επιτάχυναν την κρίση αλλά δεν είναι υπεύθυνες γι' αυτήν. Στην Ελλάδα ήταν λάθος τα θεμελιώδη: όχι αρκετοί φόροι, διαφθορά, ανίκανοι πολιτικοί και υπερβολικά έξοδα.

Ε Πρόσφατα ο έλληνας πρώην πρωθυπουργός, ο κ. Σημίτης, έγραψε ένα άρθρο στη «Le Monde» ουσιαστικά απαντώντας στον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί ο οποίος δήλωσε ότι η Ελλάδα κακώς μπήκε στο ευρώ. Σε προηγούμενη συνέντευξή μας είχατε αποδεχθεί και εσείς ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έκαναν ένα μικρό «μασάζ» στα στατιστικά τους στοιχεία: η Ιταλία με την JP Morgan, το Βέλγιο κ.λπ. Ο σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης ήταν ανίδεος για το τι συνέβαινε;

Α Το πρόβλημα στην περίπτωση της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ με τη συνδρομή της Goldman Sachs και τη στάση της κυβερνήσεως Σημίτη είναι πολύ δύσκολο να διερευνηθεί επειδή σύμφωνα με όσα μου είπαν οι άνθρωποι της Goldman Sachs, το θέμα των swaps αφορούσε τη χρονική περίοδο που ακολούθησε την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιος ήταν ο ρόλος της Goldman Sachs κατά την περίοδο της εισόδου της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Ο Σημίτης λέει ότι η Goldman Sachs δεν βοήθησε την Ελλάδα να μπει στην ΟΝΕ. Ακόμη κι αν είναι έτσι, που δεν μπορώ να το αποδείξω, το γεγονός είναι ότι, έναν χρόνο μετά την είσοδό της, η Ελλάδα εξαπάτησε με τη βοήθεια της Goldman Sachs την Ευρώπη σχετικά με τους λογαριασμούς της, εκμεταλλευόμενη τη δυσλειτουργία της Eurostat. Ο Σημίτης μιλά για τις ημερομηνίες. Αλλά σε όλη της την έκταση η στάση του λανθασμένη και θα πρέπει να υπάρξει στην Ελλάδα, όπως υπήρξε στη Νότια Αφρική, μια επιτροπή αλήθειας που να ανακαλύψει το τι ακριβώς συνέβη.

Ε Αν ο Σημίτης είναι ο ένοχος σε αυτή την ιστορία, ποιος είναι ο αθώος; Είναι η Eurostat που αποδέχθηκε τα ελληνικά στατιστικά, είναι η Γαλλία και η Γερμανία, οι οποίες ήθελαν όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες για να στηρίξουν το ευρώ και προφανώς παρίσταναν ότι «δεν έβλεπαν»; Δεν μπορώ να δεχθώ ότι οι ισχυροί της Ε.Ε. ήταν τόσο αθώοι και τόσο αφελείς που «η πονηρή μικρή Ελλάδα» κατόρθωσε τόσο εύκολα να τους ξεγελάσει...

Α Είναι φανερό ότι η Γαλλία και η Γερμανία όντως ήθελαν όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες να εισέλθουν στο ευρώ ώστε να το προστατέψουν από την κερδοσκοπία των Αγγλοσαξόνων. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ενωση βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Και η κυβέρνηση Σημίτη δεν σεβάστηκε αυτή την εμπιστοσύνη, «παίζοντας» με την Goldman Sachs το παιχνίδι της εξαπάτησης με τα λογιστικά βιβλία, γνωρίζοντας ότι η Eurostat, λόγω δικών της προβλημάτων, δεν είχε τη δυνατότητα να τα ελέγξει. Η εμπιστοσύνη, που είναι τόσο βασική στην Ε.Ε., δεν έγινε σεβαστή από την Ελλάδα. Ας δεχθούμε ότι όντως η Γαλλία και η Γερμανία «κοίταζαν κάπου αλλού». Ας δεχθούμε ότι και άλλες τράπεζες έκαναν με άλλα κράτη ό,τι έκανε η Goldman Sachs με την Ελλάδα: η JP Morgan με την Ιταλία, μια άλλη τράπεζα που δεν ξέρω το όνομά της έκανε το ίδιο με το Βέλγιο, ότι «μαγείρεψαν» τα βιβλία. Ωστόσο τίποτε απ' όλα αυτά δεν ήταν στην κλίμακα της ελληνικής περίπτωσης.

Ε Πρόσφατα γράψατε ένα άρθρο στη »Le Monde» σχετικά με τις «Goldman Sachs κυβερνήσεις Ελλάδας και Ιταλίας».

Α Α, το διάσημο άρθρο μου! Ξεσήκωσε τεράστιες αντιδράσεις, δεν έχω ξαναδεί αντίστοιχες! Το site της «Le Monde» «εξερράγη» από όσους συνδέονταν για να διαβάσουν το άρθρο ενώ δέχθηκα και τηλεφωνήματα απ' όλη την Ευρώπη σχετικά με αυτό. Γιατί; Επειδή στο βιβλίο μου «Η τράπεζα Goldman Sachs» αποκαλύπτω ότι ο Μόντι και ο Ντράγκι είχαν δουλέψει στο παρελθόν για την Goldman Sachs. Και, φυσικά, ο Λουκάς Παπαδήμος ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας μεταξύ 1994 και 2002, οπότε και αυτός συνεργάστηκε απόλυτα στο μαγείρεμα των ελληνικών βιβλίων με την Goldman Sachs. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι η Goldman Sachs είναι εξαιρετικά αμήχανη αυτή τη στιγμή έχοντας αυτούς τους τρεις πρώην υπαλλήλους ή συμμάχους της επικεφαλής κυβερνήσεων, επειδή αυτό επαναφέρει στην επικαιρότητα όλες τις θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με την Goldman Sachs, τη δύναμη και την επιρροή της στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Το θεωρώ σύμπτωση. Δεν έγραψα στο άρθρο μου ούτε ισχυρίστηκα ποτέ ότι η Goldman Sachs τοποθετεί τους ανθρώπους της στην κορυφή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αυτό που είπα είναι ότι εγείρεται ένα ηθικό ζήτημα. Τι εννοώ: Ο Μάριο Ντράγκι, ο Μάριο Μόντι και ο Λουκάς Παπαδήμος δεν έχουν εξηγήσει τι έκαναν στο παρελθόν με την Goldman Sachs. Αυτό είναι το μόνο που ρωτώ. Δεν λέω ότι είναι διεφθαρμένοι, υποθέτω πως όχι, δεν λέω ότι είναι κακοί άνθρωποι ή κακοί ηγέτες, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή για να δουλέψεις με την Goldman Sachs πρέπει να είσαι εξαιρετικά ικανός. Απλώς ρωτώ γιατί δεν ξεκαθαρίζουν δημόσια τη θέση τους.

Ε Σύμφωνοι, αλλά από τη στιγμή που π.χ. στην περίπτωση του έλληνα πρωθυπουργού, του κ. Παπαδήμου, η συνεργασία του με την Goldman Sachs ήταν μέρος της δουλειάς του, ως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τι να βγει να πει δημόσια; Να «απολογηθεί» για ποιο πράγμα ακριβώς;

Α Επειδή μετά τα όσα έχουν αποκαλυφθεί για την Goldman Sachs όλοι πρέπει να είναι καθαροί και ο κόσμος έχει δικαίωμα να ξέρει. Ειδικά με τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί στον κόσμο και για τα οποία ο κόσμος δεν έχει συμφωνήσει. Οι τράπεζες «κρατήθηκαν ζωντανές» με τα χρήματα του κόσμου, οπότε το λιγότερο που αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν είναι να ξεκαθαρίσουν ποιος ήταν ο ρόλος τους στο παρελθόν. Μπορεί να μην ήταν και τίποτε. Αλλά η σιωπή τους ενισχύει τις θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες εγώ δεν συμμερίζομται.

Ε Εκτιμάτε ότι αυτές οι κυβερνήσεις εκτάκτου ανάγκης, υπό τον Μάριο Μόντι και τον Λουκά Παπαδήμο, ενδέχεται να μείνουν στην εξουσία περισσότερο απ' ό,τι αρχικά έχει προγραμματιστεί;

Α Είναι αληθές ότι εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα δημοκρατίας. Οτι έχουμε πρωθυπουργούς και υπουργούς στην Ελλάδα και την Ιταλία οι οποίοι δεν έχουν ψηφιστεί από το εκλογικό σώμα. Κοιτάξτε το Βέλγιο: υποτίθεται ότι η κρίση εκεί θα κρατούσε μερικές εβδομάδες, και αυτή τη στιγμή το Βέλγιο έχει κλείσει ενάμιση χρόνο χωρίς κυβέρνηση! Και φυσικά το ίδιο μπορεί να επαναληφθεί στην Ελλάδα και την Ιταλία, να μην καταφέρουν να κάνουν μια κυβέρνηση πολιτικών και να συνεχίσουν έτσι.

Ε Ποια είναι η άποψή σας για τους δύο έλληνες ηγέτες, Παπανδρέου και Σαμαρά;

Α Κατά την άποψή μου ο Γιώργος Παπανδρέου ξεκίνησε καλά αλλά μετά η κρίση ήταν πολύ μεγάλη για εκείνον. Λυπάμαι γιατί τον θεωρώ έναν αξιόλογο ηγέτη που, όμως, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών δεν είχε πραγματικά την ευκαιρία να αντιμετωπίσει την πρόκληση. Εκανε μια μεγάλη προσπάθεια κι ένα μόνο μεγάλο λάθος, την αναγγελία του δημοψηφίσματος. Οι αγορές τον «ξεφορτώθηκαν» και η Μέρκελ και ο Σαρκοζί διόρισαν στη θέση του κυβέρνηση τεχνοκρατών και αυτό είναι ασφαλώς αντιδημοκρατικό. Για τον Σαμαρά δεν ξέρω. Ξέρω όμως για τον προηγούμενο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, τον Καραμανλή, ο οποίος επίσης «μαγείρεψε» τα βιβλία με το χρέος της Ελλάδας, οπότε και η Νέα Δημοκρατία έχει ευθύνες για ό,τι συμβαίνει τώρα στη χώρα.

** Τα βιβλία του Μαρκ Ρος κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και είναι «Η τράπεζα Goldman Sachs» και το πρόσφατο «Καπιταλισμός εκτός νόμου».