Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Σεπ 2016

Του Γιώργου Ρακκά

Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού», που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της Ελλάδας.

Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Η αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος στη χώρα μας, δεν είναι, και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως, ανθρωπιστικό ζήτημα. Πόσο μάλλον όταν ο αφηρημένος «ανθρωπισμός» έχει μεταβληθεί σε πρόσχημα της συστηματικής πολιτικής συγκεκριμένων κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –του Σόρος, ως εκπροσώπου του ευρωατλαντισμού, στο «πεδίο» της κατά τα άλλα ισλαμοφασιστικής Τουρκίας–, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτούργησε ως άλλοθι στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, στο Ιράκ, στην ίδια τη Συρία.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα του εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μας –με την προοπτική να καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εφόσον η Τουρκία ξεκινήσει και πάλι να διοχετεύει πληθυσμούς στην Ελλάδα– κρίνει τη μελλοντική φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνδυασμός της δεινής δημογραφικής της κατάστασης, της χρεοκοπημένης οικονομίας της, καθώς και της εξαιρετικά ευαίσθητης γεωπολιτικής θέσης της –δίπλα στην εστία της μεγαλύτερης πολιτιστικής αντιπαράθεσης στον πλανήτη, εκείνην μεταξύ της Δύσης και του Ισλάμ– καθιστά διαφορετικό το διακύβευμα του μεταναστευτικού ζητήματος στον τόπο μας.

Η προοπτική της αναγκαστικής εγκατάστασης αρχικώς δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, που προέρχονται από τον μουσουλμανικό κόσμο, απειλεί μεσοπρόθεσμα να μεσανατολικοποιήσει την Ελλάδα· δηλαδή, να την μεταβάλει σε κομμάτι του πολέμου των πολιτισμών, ρίχνοντάς την στη χοάνη των πολυπολιτισμικών συγκρούσεων. Από αυτήν την εξέλιξη δεν διακυβεύεται μόνον η εθνική ή πολιτιστική συνοχή, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχει ο κίνδυνος για μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη χώρα μας σε σχέση με το επίπεδο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της εκκοσμίκευσής της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ. Για να το κάνουμε λιανά: η θεαματική αναβάθμιση της μόνιμης παρουσίας μουσουλμανικών πληθυσμών στη χώρα μας θα θέσει αναπόφευκτα ζητήματα που ούτε έχουμε διανοηθεί ότι θα αντιμετωπίσουμε. Θα επιτρέψουμε, άραγε, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας να ρυθμίζει τον ατομικό και συλλογικό του βίο από τον θείο νόμο και τη σαρία; Θα δικάζουν οι μουφτήδες με βάση το ακραία σοβινιστικό οικογενειακό δίκαιο στα τζαμιά; Τα νεαρά κορίτσια θα πηγαίνουν στα σχολεία; Θα διδάσκεται άραγε σε αυτά η Αντιγόνη, ο Δαρβίνος ή ο… ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ή μήπως θα εξαναγκαστούμε σε αυτολογοκρισία στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα; Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος, αν κρίνουμε από τις ανάλογες εμπειρίες που γνωρίζουν σήμερα άλλες μεσογειακές ή ευρωπαϊκές κοινωνίες[1].

Την ίδια στιγμή, η κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση ανοίγει την πόρτα σε έξωθεν επεμβάσεις κατά το παραδεδομένο πλέον νεο-αποικιακό πρότυπο των τελευταίων χρόνων. Αυτό ήδη συνέβη στην Ελλάδα με αφορμή τη μεγάλη εισροή προσφύγων και μεταναστών και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε: πλέον, κουμάντο κάνει ο ΟΗΕ, υπό την καθοδήγηση του… Σόρος, μυστικές υπηρεσίες δρουν ανεξέλεγκτα στα camps, η Τουρκία συνεχίζει να παίζει τον δουλεμπορικό της ρόλο, συνεπικουρούμενη από μαφίες της Κεντρικής Ασίας, ελληνικά κυκλώματα αισχροκέρδειας αλλά και τη νέα διαπλοκή πολλών ΜΚΟ που αναλαμβάνουν εργολαβίες αλληλεγγύης… υπερτιμολογώντας τις συχνά κάκιστες υπηρεσίες τους[2].

Ήδη, δηλαδή, η χώρα μας τείνει να πάρει τον δρόμο μιας αποσύνθεσης αλά Βαλκανικά, όπως συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990. Ο «ανθρωπισμός» τους, επομένως, δεν είναι τόσο άδολος όσο θέλουν να πιστεύουν όσοι άκριτα και αλόγιστα σκοπεύουν να τον υιοθετήσουν με αναφορές στην… προσφυγιά του 1922, την αγάπη του Χριστού για τον «Ξένο», την αλληλεγγύη ή και την αλληλοβοήθεια ως συστατικό στοιχείο μιας προοδευτικής ιδεολογίας.

Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, επομένως, η υστερία, το κυνήγι των εντός κι εκτός εισαγωγικών ρατσιστικών και φασιστικών μαγισσών λειτουργεί προς όφελος αυτής της εκστρατείας· και δευτερευόντως, επειδή ακριβώς όχι μόνο δεν απαντάει αλλά αρνείται τα προβλήματα που ανακύπτουν από τη φιλοξενία των εγκλωβισμένων πληθυσμών, καταλήγει να σπονσοράρει τον πραγματικό φασισμό, τη Χρυσή Αυγή, τη διολίσθηση μερίδας της ελληνικής κοινωνίας σε ρατσιστικά αντανακλαστικά: το παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών είναι πρόσφατο και έχει αποδείξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτής της ιδεοληπτικής στάσης απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα.

Θα πρέπει, επομένως, να κάνουμε μια βασική διάκριση, και πάνω σε αυτήν να αναπτύξουμε μια ολόκληρη πολιτική για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην χώρα μας: Είναι άλλο η φιλοξενία τους, με τους πιο ανθρώπινους όρους και άλλο η εγκατάστασή τους εντός της ελληνικής κοινωνίας. Το πρώτο, όντως, είναι υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας –  ταυτόχρονα με μια πολιτική που θα αποτρέψει να εξαπλωθούν και πάλι φαινόμενα Ειδομένης στον ελληνικό χώρο, με τα προβλήματα που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο είναι μεθόδευση υπονόμευσης της ίδιας της χώρας και της φυσιογνωμίας της ελληνικής κοινωνίας, και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Η διάκριση αυτή ορίζει και ποια πολιτική αντιμετώπισης των εγκλωβισμένων προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών θα πρέπει να ακολουθήσουμε: Όλοι οι πόροι, που τεχνηέντως διοχετεύονται από τα ξένα κέντρα στην προοπτική μόνιμης εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στην χώρα μας, θα πρέπει να ανακατευθυνθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών προσωρινής φιλοξενίας, στις οποίες θα συγκεντρωθούν όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες. Δομών που να παρέχουν τις αναγκαίες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και να διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαμονή αυτών των ανθρώπων για όσο χρειαστεί μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος στην Συρία, ή να βρεθεί μια δίκαιη διεθνής λύση για το πρόβλημά τους.

Με λίγα λόγια, θα πρέπει να απορρίψουμε την επιλογή της μόνιμης εγκατάστασης, ψύχραιμα και συντεταγμένα, επειδή ακριβώς θέλουμε να διαφυλάξουμε το –ήδη υπονομευμένο μέσα στις συνθήκες της κρίσης– επίπεδο ανεξαρτησίας της χώρας, εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, προσωπικών ελευθεριών.

Αντίθετα, πρέπει να σπεύσουμε σε μια ολοκληρωμένη πολιτική φιλοξενίας, διότι, πέραν της αναγκαιότητας να οργανωθεί η παρουσία των εγκλωβισμένων στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνίας μας και του πολιτισμού μας. Και δεν επιθυμούμε να το απολέσουμε.

Αυτή δεν είναι η δικαιότερη και σωστότερη πολιτικά λύση «μόνον» για το Ωραιόκαστρο. Πρέπει να καταστεί πανεθνική πολιτική για το μεταναστευτικό ζήτημα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να αποφύγουμε την πολιτική και κοινωνική μηχανική που προσβλέπει στην αποδόμηση της κοινωνίας μας· και για να μην στρέφεται ο ανθρωπισμός εναντίον… του ελληνικού λαού και του μέλλοντός του.

Σημειώσεις:

[1] Όσοι σπεύδουν στο πλαίσιο της ψευδοανθρωπιστικής υστερίας να καταγγείλουν αυτές τις απόψεις ως «ισλαμοφοβικές» (sic!) απλούστατα δεν ξέρουν που πατάν και που πηγαίνουν: Πρώτον, το Ισλάμ δεν λειτουργεί όπως καταλαβαίνουμε εμείς τη θρησκεία, δηλαδή ως κομμάτι της συλλογικής μας παράδοσής μας και των ατομικών μεταφυσικών μας πεποιθήσεων· αντίθετα, διδάσκει την υποταγή όλου του ανθρώπινου βίου, ατομικού και συλλογικού, ιδιωτικού και δημόσιου, στον θείο νόμο. Είναι, δηλαδή, μια μορφή θρησκευτικής οργάνωσης της κοινωνίας και της πολιτικής. Δεύτερον, το Ισλάμ διακατέχεται από έναν εγγενή επεκτατισμό, και δεν είναι εύκολο να τον διακρίνουμε ιστορικά, γιατί ο μουσουλμανικός κόσμος νικήθηκε και υποτάχθηκε στη δυτική αποικιοκρατία. Ωστόσο, πόσοι θυμούνται ότι, κατά τη «χρυσή εποχή» του ισλαμικού imperium (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θέλουν να επαναφέρουν οι δυνάμεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού), οι Άραβες είχαν αναπτύξει στην Αφρική δουλοκτησία αντίστοιχη και ισοδύναμη με εκείνη των Λευκών; Δέκα εκατομμύρια σκλάβοι μεταφέρθηκαν τότε από τον αφρικανικό νότο προς τη Μέση Ανατολή. Διόλου τυχαία, τα ιδεολογικά κέντρα του ριζοσπαστικού Ισλάμ, το οποίο πλέον τείνει να ηγεμονεύσει εντός του σουνιτικού κόσμου, προπαγανδίζουν καθημερινά, μέσα από φετφάδες και μηνύματα αντίστασης, ότι μετά τη μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη, η τελευταία έχει πλέον καταστεί «νταρ ελ Ισλάμ» (χώρος των πιστών) και όχι «νταρ ελ αχντ» (χώρος κατά συνθήκη ειρήνης). Η διαφορά έγκειται ότι στον «χώρο κατά συνθήκη ειρήνης» ο πιστός επιφορτίζεται μόνον με την τήρηση των τελετουργικών της θρησκείας του στον ατομικό του βίο, ενώ αντίθετα, ο «χώρος των πιστών» οφείλει να οργανωθεί κοινωνικά και πολιτικά σύμφωνα με τον θείο νόμο. Αυτό που διακυβεύεται με τη μόνιμη εγκατάσταση των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα είναι να μεταβληθεί η τελευταία από «νταρ ελ αχντ» σε «νταρ ελ Ισλάμ».        

[2] Το σκάνδαλο των Σερρών είναι πλέον γνωστό στο πανελλήνιο, όπως και οι καταγγελίες του πρώην γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, Οδυσσέα Βουδούρη, ότι το κατά κεφαλήν κόστος φροντίδας των εγκλωβισμένων στη χώρα μας υπερβαίνει κατά 3.000€ το αντίστοιχο της Νορβηγίας. Και αν αναλογιστούμε τη χαοτική διαφορά που υφίσταται μεταξύ της ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρουν οι δομές φιλοξενίας στη Νορβηγία και εκείνων που προσφέρονται στην Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η διασπάθιση των πόρων έχει πάρει πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτήν που εκφράζει η διαφορά των 3.000€.

Πηγή Άρδην



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την εκτίμηση ότι το καλύτερο για την Ελλάδα είναι να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη εξέφρασε ο νομπελίστας οικονομολόγος και αρθρογράφος της εφημερίδας New York Times Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος συμμετείχε σε πάνελ στο πλαίσιο του Athens Democracy Forum.

O νομπελίστας οικονομολόγος σημείωσε πάντως ότι πρόκειται περί “ακαδημαϊκού ερωτήματος”, καθώς είναι τέτοια η πολιτική δέσμευση των ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών για τη διατήρηση της ακεραιότητας της Ευρωζώνης “που τίποτα δεν θα τους πείσει να προχωρήσουν στη διάλυσή της”.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του διευθυντή της Καθημερινής, Αλέξη Παπαχελά ο κ. Κρούγκμαν δήλωσε ότι «η πολιτική δέσμευση των ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών για τη διατήρηση της ακεραιότητας της Ευρωζώνης είναι τέτοια που τίποτα δεν θα τους πείσει να προχωρήσουν στη διάλυσή της».

Αναφερόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, επισήμανε πως από τη στιγμή που «έδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένος να κάνει το μεγάλο βήμα» της εξόδου από την Ευρωζώνη, είναι ένας πρωθυπουργός «χωρίς καθόλου διαπραγματευτική δύναμη» έναντι των δανειστών της Ελλάδας.

Τέλος, υπογράμμισε πως για να πετύχει μία καλύτερη συμφωνία εντός της Ευρωζώνης, «η Ελλάδα έπρεπε να είναι διατεθειμένη, in extremis, να φύγει, αλλά δεν ήταν».

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν είναι κακοί ούτε οι κάτοικοι του Ωραιοκάστρου και ούτε είναι πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία 60.000 πρόσφυγες.
Και κανένας Έλληνας δεν θα είχε πρόβλημα, αν οι πρόσφυγες ήταν ακόμη και 100 000 και 150 000.

Το πρόβλημα είναι τα εκατομμύρια των ψευτο-προσφύγων - οικονομικών τυχοδιωκτών, που εκμεταλλεύονται τα προνόμια των πραγματικών προσφύγων, μετατρέποντας τους πραγματικούς πρόσφυγες δύο φορές θύματα.
και το ακόμη χειρότερο είναι ότι σε αυτό συναινούν αυτοί που υποτίθεται υποστηρίζουν τους πραγματικούς πρόσφυγες.

Μια λογική λύση και πρόταση από τον Δήμαρχο Ωραιοκάστρου θα ήταν:
- Δέχομαι τους πραγματικούς πρόσφυγες, εφόσον όμως δοθεί η δυνατότητα στις υπηρεσίες του Δήμου να ελέγξουν τον αριθμό των μη προσφύγων στην περιοχή μου.
Και, αυτοί που κάνουν συγκρίσεις, μεταξύ των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και των ψευτοπροσφύγων που έρχονται στην Ελλάδα, κάνουν μεγάλο λάθος.
Είπαμε, κανένας δεν θα είχε πρόβλημα για 60.000 πρόσφυγες, αν δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα 1-2 εκατομμύρια των ψευτοπροσφύγων...

Έλεος, έλεος με τους χωρίς όρια φιλεύσπλαχνους...
Γεμίσαμε ιεραπόστολους στο Ελλαδιστάν...
Έτοιμους να μοιραστούν το ψωμί και τον χιτώνα τους με όλους τους φτωχούς της γης, έλεος.

Σχόλιο ιστολογίου: Με μία μικρή λεπτομέρεια: Όσοι θέλουν να προστατεύσουν τους φτωχούς, τους πονεμένους και τους κυνηγημένους όλης της γης,
α. αδιαφορούν για την άθλια κατάσταση των Ελλήνων και της Ελλάδας
β. είναι ενεργά μέλη διαφόρων ΜΚΟ, δηλαδή παρέχουν τις υπηρεσίες τους επ’ αμοιβή. Αμοιβές που δίνονται από ευγενικές επιχορηγήσεις – χορηγίες είτε του Σόρος, είτε ξένων κυβερνήσεων…
Τελικά, μήπως οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις δεν είναι τίποτε άλλο από πληρωμένους μισθοφόρους που εκτελούν συγκεκριμένο έμμισθο έργο υπέρ όλων των άλλων πλην της Ελλάδας; (ρητορική απορία)…





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σωτήρης Κούκιος

Ο Γερμανός ιστορικός Egon Flaig (Πανεπιστήμιο του Greifswald μέχρι το 2008 και μετά Emeritus καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ροστόκ), σε ένα άρθρο του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006 (άρα πολύ πιο πριν από την τρέχουσα συγκυρία) παρέθετε την ομιλία του Χασάν Αλ Μπάννα (Hassan al Banna), ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, στην Αίγυπτο το 1929:

«Θέλουμε η σημαία του Ισλάμ να ανεμίσει σε όλες τις περιοχές της γης που είχαν κάποτε την ευτυχία να διοικηθούν από αυτό και να ακούσουν την φωνή του μουεζίνη να δοξάζει τον Αλλάχ. Μετά το φως του Ισλάμ έσβησε και έγιναν άπιστοι. Ανδαλουσία, Σικελία, τα Βαλκάνια, η Νότιος Ιταλία και τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ, είναι όλα ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ που πρέπει να επιστρέψουν στην αγκαλιά του Ισλάμ. Η Μεσόγειος και η Ερυθρά Θάλασσα πρέπει να γίνουν κλειστές θάλασσες του Ισλάμ όπως ήταν κάποτε».

Ο ίδιος ο συγγραφέας αναρωτήθηκε μετά πως η κατάκτηση εδαφών μπορούν να αποτελέσουν μέρος του προγράμματος μιας θρησκευτικής οργάνωσης;

Και μεθοδικά εξηγεί γιατί η κλασική διδασκαλία του Ισλάμ για τον «Κόσμο του Ισλάμ» και τον «Κόσμο του Πολέμου» αποτελεί μια πολιτική φιλοσοφία που έχει σαν αποτέλεσμα την τζιχάντ.

Πέραν όμως της ενδιαφέρουσας θεολογικής ανάλυσης του πως η τζιχάντ μεταφράστηκε από τους εξτρεμιστές αναγνώστες του Κορανίου, εδώ μας ενδιαφέρει η τρέχουσα πραγματικότητα και η πολιτική συζήτηση περί «μετριοπαθούς» Ισλάμ σε αντιδιαστολή με το εξτρεμιστικό.

Σε αυτή την συζήτηση το Αιγαίο εξ ορισμού αποτελεί μια «παλιά αποικία» του Ισλάμ που επιθυμητό θα ήταν να κατακτηθεί ξανά.

Το αν αυτό θα γινόταν «μετριοπαθώς» όπως διατείνεται η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το παγκόσμιο δίκτυο της ή «βιαίως» όπως έκαναν από τα αρχαία ακόμη χρόνια μέχρι σήμερα διάφοροι κατακτητές του δεν αφαιρεί τα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά αυτής της πολιτικής φιλοσοφίας.

Κάποιοι μπορεί να σκέφτονται ότι όσο η αντιπαράθεση έχει πολιτιστικά χαρακτηριστικά, χωρίς να ανακατεύονται όπλα και στρατοί, η κατάσταση είναι διαχειρίσιμη.

Και φυσικά έχουν δίκιο μέσα στην ιστορική συνέχεια της περιοχής της Μεσογείου. Οι πολιτισμοί δεν αποτελούνται έτσι κι αλλιώς από στεγανοποιημένες διαδικασίες αναπαραγωγής και συνέχειας τους.

Τι γίνεται όμως όταν «μη φιλικές» δυνάμεις της γειτονιάς μας προσχωρήσουν στην πολιτική φιλοσοφία της τζιχάντ και εντάξουν τις πάγιες εδαφικές τους διεκδικήσεις στον μανδύα του επεκτατικού Ισλάμ;

Ο Ερντογάν ως φίλος (;) ή μέλος (;) της Αδελφότητας αλλάζει εντυπωσιακά τον ρόλο της στην περιοχή μας.

Από τη στιγμή δε που αυτό γίνεται πλέον δημόσια και απροκάλυπτα αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο η Τουρκία να μην είναι πλέον μια δύναμη κατάκτησης στη Μέση Ανατολή, αλλά ο ισχυρότερος σύνδεσμος στο παζλ της τζιχάντ.

Οι εξελίξεις αυτές που θα πρέπει πια να προβληματίζουν το σύνολο της ΕΕ, αλλά ειδικότερα την περιοχή μας, θα απαιτήσουν νέες συμμαχίες και ενδεχομένως νέες «συμπεριφορές» στην Μεσόγειο. Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη να τις αντιμετωπίσει.

Πηγή "Tribune"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Ιδιαίτερα προκλητική" χαρακτηρίζει η Άγκυρα την ειδική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel που κυκλοφόρησε χθες και παρουσιάζει τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σαν δικτάτορα.
Το τεύχος του περιοδικού που είναι αφιερωμένο στην Τουρκία κυκλοφόρησε χθες και στο εξώφυλλό του φέρει τον τίτλο "Μια χώρα χάνει την ελευθερία της".

Σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας τονίζει ότι το τεύχος αυτό αντικατοπτρίζει μια "διαστρεβλωμένη και προκατειλλημένη" εικόνα της χώρας.

Στο εξώφυλλο εικονίζεται ο πρόεδρος Ερντογάν, απαθής, με γυαλιά ηλίου. Στο βάθος διακρίνονται οι δύο μιναρέδες ενός γνωστού τζαμιού της Κωνσταντινούπολης που, χάρη στο φωτομοντάζ, έχουν μεταμορφωθεί σε πυραύλους έτοιμους προς εκτόξευση.
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Τανζού Μπιλγκίτς χαρακτήρισε "ιδιαίτερα προκλητικό" το εξώφυλλο αυτό, ιδίως επειδή κυκλόφορησε τη στιγμή που η Τουρκία γιόρταζε το μουσουλμανικό Εΐντ αλ Άντχα, τη Γιορτή της Θυσίας. Για τον εκπρόσωπο, το περιοδικό επιδίωξε να μεταφέρει "μια αρνητική εικόνα, όχι μόνο της Τουρκίας αλλά και του Ισλάμ επίσης".

Η κάλυψη του γερμανικού περιοδικού των ειδήσεων από την Τουρκία είχε προκαλέσει τριβές και στο παρελθόν. Τον περασμένο Μάρτιο ο ανταποκριτής του Der Spiegel στη χώρα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα επειδή δεν ανανεώθηκε η άδεια εργασίας του.

Οι σχέσεις της Άγκυρας με το Βερολίνο είναι τεταμένες εδώ και πολλές εβδομάδες, ιδίως μετά την υιοθέτηση από το γερμανικό κοινοβούλιο μιας απόφασης που αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 και τις απειλές της Τουρκίας να αναστείλει τη συμφωνία με την ΕΕ για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών. Στις αρχές Αυγούστου η Τουρκία κάλεσε για εξηγήσεις τον Γερμανό επιτετραμμένο στην Άγκυρα, αφού οι γερμανικές αρχές απαγόρευσαν στον πρόεδρο Ερντογάν να μιλήσει μέσω βίντεο σε μια διαδήλωση υποστηρικτών του στην Κολονία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δηλαδή το ζήτημα έχει μεταφερθεί στο αν χαιρόμαστε ή όχι για την μελλοντική ανεργία των δημοσιογράφων και τεχνικών στα κανάλια που θα κλείσουν; 
Και βέβαια ΔΕΝ χαιρόμαστε. Πώς θα ήταν δυνατόν;
Μόνον για τους  "πρωτοκλασσάτους" δημοσιογράφους και παρουσιαστές, αυτούς που τόσα χρόνια αποτέλεσαν με την θέλησή τους την αιχμή του δόρατος του συστήματος εναντίον μας, γι αυτούς πράγματι δεν μας ενδιαφέρει καθόλου.

Για όλους όμως τους υπόλοιπους καθώς και για εμάς, έχει ανοίξει ένα θέμα κοινωνικού αυτοματισμού, τον οποίο πολύ έντεχνα υποδαυλίζει η τάχα αριστερή κυβέρνηση των δωσιλόγων.
Η  "σαλαμοποίηση" της κοινωνίας όπως την εφάρμοσε στα πρώτα χρόνια των μνημονίων το ΠαΣοΚ, και κατόπιν η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠαΣοΚ με ολίγη από γελοίο, καλά κρατεί.

Η παγίδα είναι εκεί, καλά ανοιχτή, κι εμείς ζαλισμένοι απ' το απέραντο γαλάζιο των τηλεοπτικών κουτιών πάμε και πέφτουμε απ' ευθείας μέσα.
Κανείς σε τούτη τη συγκυρία δεν εύχεται το κακό του διπλανού του. 
Ο εχθρός δεν είναι δίπλα μας. 
Ο εχθρός είναι οι μνημονιακές κυβερνήσεις και η διαπλοκή.  

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πρέπει σε ορισμένους απ' τους διπλανούς μας να τους υπενθυμίσουμε την στάση που κράτησαν εκείνοι όταν θεωρούσαν τον εαυτό τους άτρωτο γιατί δούλευαν κάτω από την σκέπη του κατακτητή, ή έστω των τσιρακιών του κατακτητή. 
Δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να τους εγκαλέσουμε για κείνη τη στάση τους και να τους ζητήσουμε να αναθεωρήσουν την σκοπιά τους, αφού βέβαια πρώτα την συνειδητοποιήσουν και την παραδεχτούν.
Συμπονούμε, συμπάσχουμε, θα αγωνιστούμε στο πλάϊ τους για τα κοινά μας δικαιώματα, αλλά συχωροχάρτι τόσο εύκολα δεν μπορούμε να δώσουμε.
Πονάει βλέπετε η αναλγησία -για να μην πούμε η κακεντρέχεια- του διπλανού, όταν εκείνος δεν κατανοεί πως είναι διπλανός και όχι κάτι περισσότερο, όπως ο ίδιος φαντάζεται.

Πόσο μάλλον όταν υποψιαζόμαστε πως πολλοί -εκνευριστικά πολλοί- από 'μάς δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από την κρίση και την προδοσία και αν γινόταν με κάποιο μαγικό τρόπο να ξαναγυρίσουμε στα πριν της χρεοκοπίας χρόνια, πάλι τα ίδια θα έκαναν.

Προς το παρόν όμως είμαστε όλοι μαζί και οι τύχες μας είναι κοινές. 
Καλωσήρθατε καινούργιοι διπλανοί, στην δική μας μεριά, και στον δικό μας αγώνα.
Καλό κουράγιο!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Χρήστου Γραμμένου

Στις 24 Αυγούστου, μόλις 39 μέρες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, ο Τουρκικός στρατός εισήλθε στην συριακή επικράτεια στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη" με σκοπό την εκκαθάριση της τουρκο-συριακής μεθορίου από "τρομοκρατικά στοιχεία", σύμφωνα με το τουρκικό γενικό επιτελείο.
Το επιχειρησιακό σκέλος

Το πρωτοφανές κύμα διώξεων στις τάξεις του τουρκικού στρατού μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου δημιούργησαν την, όχι εντελώς αβάσιμη, αίσθηση ότι η επιχειρησιακή ετοιμότητα και ικανότητά του βρισκόταν υπο αμφισβήτηση. Παράλληλα, η ανοιχτή εμπλοκή του τουρκικού στρατού με μεγάλο αριθμό πεζικού θα δημιουργούσε προβλήματα τόσο στην επικοινωνιακή διαχείριση της επιχείρησης εντός της Τουρκίας εξ αιτίας των πιθανών απωλειών σε ανθρώπινες ζωές όσο και στη νομιμοποίησή της από τη διεθνή κοινότητα. Οι Τούρκοι επιτελείς χρησιμοποιούν ως κύρια ομάδα κρούσης περίπου 2,000 άνδρες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, οι οποίοι κατά το προηγούμενο διάστημα εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από τον τουρκικό στρατό. Στην παραπάνω δύναμη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού παρέχεται αεροπορική κάλυψη από την τουρκική αεροπορία καθώς και κάλυψη από τουρκικά τεθωρακισμένα, άρματα μάχης και ίλες πυροβολικού. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία μόνο 350 άνδρες των τουρκικών ειδικών δυνάμεων συμμετέχουν στην όλη επιχείρηση.

Ως κύριος επιχειρησιακός στόχος τέθηκε η ανακατάληψη της πόλης Τζαραμπλούς από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ, γνωστού και ως Daesh). Οι πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις στην Τουρκία, με πιο πρόσφατο το μακελειό στο Γκαζιαντέπ, δημιούργησαν το κατάλληλο κλίμα στην τουρκική κοινή γνώμη αλλά και την αφορμή που αναζητούσε ο Πρόεδρος Ερντογάν για μια ευρείας κλίμακας επιχείρηση εντός της Συρίας. Βέβαια, η μάχη της Τουρκίας κατά της τρομοκρατίας δεν περιορίζεται στο ΙΚ, αλλά επεκτείνεται στην εξουδετέρωση των θυλάκων του PKK και του συριακού-κουρδικού YPG στη βόρεια Συρία. Ιδιαίτερη ανησυχία προκάλεσε στην Άγκυρα η κατάληψη της πόλης Μανμπίτζ από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF). Το 60% των δυνάμεων αυτών είναι κουρδικής καταγωγής και μια προέλασή τους προς τα δυτικά θα ένωνε τα τρια Κουρδικά καντόνια της βόρειας Συρίας (Αφρίν,Κομπάνι,Τζαζίρα) και την περιοχή Σάχμπα σε μια ενιαία ντε φάκτο κρατική κουρδική οντότητα.

Η "Ασπίδα του Ευφράτη" λαμβάνει χώρα ακριβώς στην περιοχή της Σάμπχα, μια περιοχή με όχι αμιγώς κουρδικό πληθυσμό αφού εκεί ζούν Άραβες αλλά και Τουρκομάνοι. Έτσι, ο δεύτερος επιχειρησιακός στόχος ήταν η απώθηση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων από τη δυτική όχθη του Ευφράτη. Η απώθηση αυτή κατά τις πρώτες μέρες της επιχείρησης φάνηκε, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες μέρες της επιχείρησης, να θέτει σε δεύτερο επίπεδο την ίδια την μάχη κατά του ΙΚ.

Το διπλωματικό και πολιτικό παρασκήνιο

Η επέμβαση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στον εμφύλιο της Συρίας αποτελεί ακόμα μια κίνηση στη γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής. Για την Τουρκία και τον Ερντογάν, η "Ασπίδα του Ευφράτη" συμβάλλει στην εκπομπή ενός μηνύματος απόλυτης εδραίωσής του και ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο παρ’ολίγον εχθρός του λαού τουρκικός στρατός "εξιλεώνεται" μέσα από την εκκαθάριση της τουρκοσυριακής μεθορίου και τον πόλεμο κατά του ΙΚ αλλά και των Κούρδων του PKK και του PYD.

Παράλληλα, μετά και την αναθέρμανση των σχέσεων με τη Ρωσία οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις πέρασαν σε νέα φάση αμηχανίας και στασιμότητας. Με την "Ασπίδα του Ευφράτη", ο Ερντογάν φαίνεται από την άλλη να ικανοποιεί ένα σταθερό αίτημα των Αμερικανών, για την ενεργή εμπλοκή της "τεράστιας", σύμφωνα με τον πρόεδρο Ομπάμα, τουρκικής πολεμικής μηχανής στη Συρία. Ακόμα ο Ερντογάν επιχειρεί να καταπραύνει τόσο τον πονοκέφαλο του Κουρδικού όσο και του προσφυγικού με τη δημιουργία μιας "ασφαλούς ζώνης" μήκους 95 χιλιομέτρων και βάθους 40 χιλιομέτρων εντός της συριακής επικράτειας. Μέσω αυτής της ζώνης επιτυγχάνει αφενός την αποκοπή των προσφυγικών ροών προς την Τουρκία, αφού θα μπορεί να δημιουργήσει καταυλισμούς προσφύγων στο εσωτερικό της Συρίας, και αφετέρου την διακοπή του ανεφοδιασμού των Κούρδων της Τουρκίας από τους ομοεθνείς τους στη Συρία.

Για τις Η.Π.Α, η "Ασπίδα του Ευφράτη" είναι αδιαμφισβήτητα ένα αποφασιστικό βήμα για την καταπολέμηση του ΙΚ. Όμως προκαλεί επιπλοκές στη λειτουργία της διεθνούς συμμαχίας λόγω της επιθετικότητας των Τούρκων κατά των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. Οι τελευταίες αποτελούν επίσημο μέλος της διεθνούς συμμαχίας κατά του Άσσαντ ενώ χαρακτηρίζονται ως η πλέον αξιόπιστη και αποτελεσματική χερσαία δύναμη κατά του ΙΚ. Παρά την δήλωση Μπάϊντεν για την ανάγκη να υποχωρήσουν οι κουρδικές δυνάμεις στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, κάτι τέτοιο δεν έλαβε χώρα προς το παρόν. Έτσι, άτυπο σύνορο μεταξύ των Τουρκικών Δυνάμεων-Ελεύθερου Συριακού Στρατού και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων καθίσταται ο ποταμός Σαντζούρ. Σύμφωνα και με νέες δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου της Τουρκικής προεδρίας της δημοκρατίας δεν υφίσταται καμία συναίνεση ανάμεσα στις Η.Π.Α και την Τουρκία σχετικά με την αντιμετώπιση των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία.

Από την πλευρά τους, οι Κούρδοι της Ροτζάβα (όπως ονομάζουν το αυτόνομο κουρδικό κρατίδιο) θεωρούν ότι η όλη επιχείρηση στοχεύει πρωτίστως αυτούς και μόνο δευτερευόντως το ΙΚ. Εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον αμερικανικό παράγοντα ζητώντας και τη στήριξη της Ε.Ε όπως έγινε φανερό στην κοινή συνέντευξη τύπου του συν-επικεφαλής του PYD και του αντιπροσώπου της Ευρωπαϊκής Συριακής Ένωσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις αρχές Σεπτεμβρίου. Παράλληλα θεωρούν ότι κατά του αιτήματός τους για αυτονομία και ομοσπονδιοποίηση τάσσονται πέραν της Τουρκίας η Ρωσία, λόγω Άσσαντ, και το Ιράν, λόγω των κουρδικών πληθυσμών που διαβιώνουν στα εδάφη του. Άλλωστε το δημοκρατικό μοντέλο συμβίωσης Κούρδων, Αράβων, Τουρκομάνων και Χριστιανών στη Ροζάβα θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για την επόμενη μέρα της Μέσης Ανατολής.

Η ρωσοτουρκική προσέγγιση, περισσότερο μια συμμαχία ανάγκης, διακρίνεται από αμοιβαίες παραχωρήσεις στη συριακή διένεξη. Ναι μεν η Τουρκία αναγνώρισε, έστω ως μεταβατικό τον πρόεδρο Άσσαντ, όμως επι της ουσίας παραβίασε την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Οι αντιδράσεις της Δαμασκού παρέμειναν σε επίπεδο καταγγελιών χωρίς κάποια στρατιωτικού τύπου αντίδραση. Κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε αδύνατο αφού ο μεγαλύτερος όγκος των κυβερνητικών δυνάμεων είναι δεσμευμένος στην πολιορκία του Χαλεπίου. Οι καθεστωτικές δυνάμεις επιχειρούν εκεί να ανακαταλάβουν το πάλαι ποτέ οικονομικό κέντρο της Συρίας από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, δηλαδή από τον στρατό που εισέβαλε μαζί με τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στις 24 Αυγούστου. Αυτή η "διασταύρωση δυνάμεων" δίνει τροφή στο σενάριο περί συναλλαγής ανάμεσα σε Τουρκία και Ρωσία με την πρώτη να αποσύρει από το Χαλέπι τους αντάρτες που προστάτευε και την δεύτερη να μην αντιδρά στην παραβίαση των συριακών συνόρων.

Ερωτηματικά για το μέλλον

Η επιχείρηση "Ασπίδα του Ευφράτη" φαίνεται να περιπλέκει περισσότερο το σκηνικό στη συριακή διένεξη. Κανείς από τους ξένους παράγοντες που εμπλέκονται στη Συριακή κρίση δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει η κατοχή συριακού εδάφους από τον τουρκικό στρατό ενώ πληθαίνουν οι φωνές ανησυχίας σχετικά με το ποιόν και τις τζιχαντιστικές συνιστώσες που απαρτίζουν τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Ακόμα, η αποδυνάμωση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θέτει σε κίνδυνο την σχεδιαζόμενη επιχείρηση για την ανακατάληψη της Ράκκα, της άτυπης πρωτεύουσας του ΙΚ. Πρόσφατα, εκφράσθηκε από τουρκικής πλευράς η βούληση για ανακατάληψη της Ράκκας από τουρκικά στρατεύματα, το συγκεκριμένο σενάριο όμως φαίνεται να επιδέχεται περαιτέρω επεξεργασίας από τον αμερικανικό παράγοντα.

Ανησυχητικά ερωτήματα εγείρει και ο φόβος των Κούρδων ότι οι Η.Π.Α θα αναιρέσουν την υπόσχεσή τους για αυτονομία αλλά και η εκκωφαντική σιωπή της Ε.Ε, οποία όχι μόνο αγνοεί τις εκκλήσεις των Κούρδων για βοήθεια ανθρωπιστικού χαρακτήρα αλλά φαίνεται να αποδέχεται σιωπηρά την Τουρκικής εμπνεύσεως και εκτέλεσης επιχείρηση στο βωμό της ανακοπής των προσφυγικών ροών προς τις χώρες-μέλη της.

Η "Ασπίδα του Ευφράτη" ίσως εν τέλει να επισπεύδει τις εξελίξεις στην περιοχή. Η συνάντηση των "φίλων της Συρίας" στο Λονδίνο μπορεί να απέδωσε ένα αξιόπιστο και ρεαλιστικό σχέδιο μετάβασης στην μετά-Άσσαντ εποχή, όμως δεν κατάφερε να επιτύχει εκείνα τα επίπεδα συναίνεσης ανάμεσα στους συμμετέχοντες που να επιτρέψουν να ελπίζουμε σε κάποια αποκλιμάκωση. Πέραν της αυξημένης επιθετικότητας της Τουρκίας ανησυχίες προκαλεί και η αδιάλλακτη στάση της Σαουδικής Αραβίας για το θέμα της παραμονής του Άσσαντ στην προεδρία, ενώ από την άλλη η Ρωσία και το Ιράν απορρίπτουν κάθε ενδεχόμενο ανατροπής του Σύρου προέδρου τουλάχιστον κατά το παρόν χρονικό διάστημα. Την ίδια στιγμή, στο πολιορκημένο από τις καθεστωτικές δυνάμεις Χαλέπι η χρήση βομβών χλωρίου αυξάνει κατά πολύ τις ανθρώπινες απώλειες αμάχων, με τη διεθνή κοινότητα να παραμένει διστακτική, αν όχι άπραγη, μπροστά στην επικίνδυνη και ανήθικη κλιμάκωση του εμφύλιου σπαραγμού.

Πηγή Eur-INt


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Τσιγκρής Άγγελος

Στην Ελλάδα, σήμερα, παραμένουν και διαβιώνουν σε άθλιες συνθήκες περισσότεροι από 50.000 πρόσφυγες. Ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών έχουν ζητήσει άσυλο στη χώρα μας.

Σαν να μη φτάνει αυτό, την επαναπροώθηση των προσφύγων στην Ελλάδα, βάσει της Συνθήκης του Δουβλίνου, συνιστά ως λύση στο νέο προσφυγικό κύμα στην Ευρώπη ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών. Ένα χρόνο αφότου η Γερμανία άνοιξε τα σύνορά της σε περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών ζητεί άμεσα μία κοινή ευρωπαϊκή στάση και επιρρίπτει ευθύνες στην Ελλάδα για την προσφυγική ροή.

Στις περιορισμένες πλέον δυνατότητες υποδοχής προσφύγων στην Ευρώπη αναφέρθηκαν και οι πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σε ανάλογο ύφος με τον Ντε Μεζιέρ, ο Ντόναλντ Τουσκ τόνισε ότι: "...οι δυνατότητες της Ευρώπης να υποδεχθεί νέα κύματα προσφύγων, χωρίς να ξεχνάμε τους παράτυπους μετανάστες, πλησιάζουν τα όριά τους".

Ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών κατηγόρησε, επίσης την Ελλάδα για τον μεγάλο αριθμό προσφύγων τα περασμένα χρόνια. Μόλις πριν από λίγες μέρες ωστόσο, ο γερμανός υπουργός καλούσε όλες τις χώρες "...να βοηθήσουν στο να ξεπερασθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στο προσφυγικό...", προσθέτοντας ότι η Γερμανία, με την κίνησή της υπέρ της επανεγκατάστασης προσέφερε ένα θετικό παράδειγμα και σε άλλες χώρες της Ένωσης.

Από την άλλη μεριά, με τις εξελίξεις στην Τουρκία πολλοί στην Ευρώπη ανησυχούν μήπως καταρρεύσει η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών από την Τουρκία προς την Δύση, με πρώτο σταθμό φυσικά την Ελλάδα.

Ο συνολικός αριθμός των προσφύγων μόνο από την Συρία που βρίσκονται στην Τουρκία, είναι συγκεχυμένος καθώς για άλλους είναι 4 εκατομμύρια, για άλλους 2,5 και το νούμερα ανεβοκατεβαίνουν, ενώ δεν υπολογίζονται οι παράνομοι μετανάτες από πολλές χώρες της Ασίας και της Αφρικής, που προσδοκούν να έρθουν την Ελλάδα.

Ο συνολικός αριθμός μόνο των Σύριων προσφύγων σε όλη την Τουρκία φτάνει σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία τους 2.749.140. Από αυτούς, οι 574.479 περίπου βρίσκονται σε περιοχές δίπλα ακριβώς από τα σύνορα με την Ελλάδα και είναι πιο πιθανοί να αποπειραθούν είτε τώρα, είτε στο εγγύς μέλλον, να περάσουν στην ελληνική επικράτεια.

Στον αριθμό αυτό φυσικά δεν υπολογίζονται οι παράνομοι μετανάστες από άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Απέναντι στις παραπάνω προκλήσεις, η χώρα μας παρουσιάζει μια μεταναστευτική πολιτική που στερείται τεχνογνωσίας, φιλοσοφίας, έμπνευσης και αποτελεσματικότητας.

Η χώρα μας διαχειρίζεται το μεταναστευτικό με την ίδια προχειρότητα και τον ερασιτεχνισμό που τη διακρίνει και στους άλλους τομείς.

Αρκεί να αναλογιστεί κάποιος ότι η χώρα μας, ακόμη και σήμερα, δεν γνωρίζει πόσοι μετανάστες ζουν -νόμιμα ή παράνομα- στην Ελλάδα!

Τις συνέπειες της προχειρότητας αυτής, η κοινωνία τις βιώνει με τρόπο δραματικό.

Ο κ. Άγγελος Τσιγκρής έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Μόνιμη Επιτροπή Επιχειρησιακής Συνεργασίας για την Εσωτερική Ασφάλεια στην Ευρώπη (COSI) του Συμβουλίου της ΕΕ και στη Μόνιμη Αντιπροσωπία του ΟΗΕ για την Πρόληψη του Εγκλήματος και την Ποινική Δικαιοσύνη.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Παζόπουλου

Εκτός από τη φθίνουσα πορεία των εσόδων από το πετρέλαιο, η κατάσταση επιδεινώθηκε από τη δραματική αύξηση των γεννήσεων στη Μέση Ανατολή. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός είναι σήμερα κάτω των 30 ετών.

Η πλειοψηφία ζει σε αστικές φτωχογειτονιές ή κοινότητες μεταναστών στην Ευρώπη, σε περιοχές όπου δύσκολα εφαρμόζεται ο νόμος και υπάρχουν περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες.

Ζώντας μέσα σε μια υποκουλτούρα, τα παράπονα εύκολα μετατρέπονται σε ριζοσπαστισμό. Η αποξένωση, ο εξευτελισμός, η έλλειψη ευκαιριών και η απλή πλήξη κάνει τους νέους ιδιαίτερα ευπαθείς. Αυτό ισχύει τόσο για τα αμόρφωτα παιδιά των γκέτο, όσο και για τους φοιτητές που διαπιστώνουν την έλλειψη προοπτικής για αξιοπρεπή εργασία και ζωή.

Οι λόγοι που συμμετέχουν σε εξτρεμιστικές ομάδες είναι πολύπλοκοι. Η θρησκεία και η ιδεολογία παίζουν μικρότερο ρόλο από όσο πιστεύουν οι περισσότεροι. Ανεξάρτητα από το περιβάλλον που μεγαλώνουν, οι νέοι άνθρωποι έλκονται και παρασύρονται από τα ίδια πράγματα. Έχουν συχνά να κάνουν με την έλλειψη ενός δικτύου υποστήριξης και της ανάγκης να υπάρχουν κάπου, να αμφισβητούν το κατεστημένο, να κυνηγάνε την περιπέτεια.

Το φαινόμενο Μπιν Λάντεν

Ο Μπιν Λάντεν γεννήθηκε από πλούσια Σαουδαραβική οικογένεια. Παρόλα αυτά απαρνήθηκε τον άνετο και ξέγνοιαστο τρόπο διαβίωσης, κάτι που τον έκανε αμέσως συμπαθή ανάμεσα στον φτωχό μουσουλμανικό πληθυσμό.

Για αυτό όταν επέλεξε να διεξάγει ιερό πόλεμο εναντίων των «υποκριτών» στο εσωτερικό, τους οποίους συνέδεσε με τις μηχανορραφίες της Δύσης και των «απίστων» στο εξωτερικό, βρήκε αμέσως υποστηρικτές. Στα μάτια τους ήταν ο μεγάλος μεταρρυθμιστής.

Ειδικά όταν η ηγεσία των Σαουδαράβων επέτρεψε στα στρατεύματα των ΗΠΑ να εισέλθουν στο βασίλειο κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, δημιουργήθηκε μια ισχυρή δυναμική προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Θεώρησαν πως προδόθηκαν από τις ηγεσίες τους, καθώς παράδωσαν τη χώρα στους «σταυροφόρους».

Για τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε δύο στρατόπεδα. Τους πραγματικούς πιστούς του Ισλάμ, που επιδιώκουν την κάθαρση του κόσμου, και τους άπιστους. Η συμμετοχή σε μια τζιχάντ και το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας έδιναν ελπίδα και νόημα στη ζωή τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως στόχος

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ε.Ε. ευνοούνται από την πολυπληθή παρουσία θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων. Οι τρομοκράτες να έχουν σαν στόχο να οδηγήσουν τους πολίτες να ζητήσουν αυστηρότερα αστυνομικά μέτρα, σκληρότερους νόμους για τους μετανάστες, λιγότερες ελευθερίες στο όνομα της ασφάλειας.

Έτσι όμως η στοχοποίηση των μειονοτήτων θα είναι η σπίθα που θα υποδαυλίσει την ένταση. Οι ριζοσπαστικές οργανώσεις θα στρατολογούν ευκολότερα δυσαρεστημένους νέους στις συνοικίες των μεταναστών.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις δεν είναι έκφραση οργής, είναι ένα πολιτικό όπλο. Ο στόχος είναι η συνοχή της κοινωνίας. Αν υποχωρήσει η εντύπωση του ισχυρού κράτους, καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτό.

Η προβολή του επιχειρήματος ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις από ισλαμιστές δεν πρέπει να συσχετίζονται με τα νέα κύματα της μετανάστευσης, μια και συνήθως γίνονται όχι από τους νεοεισερχόμενους, αλλά από μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, είναι ενδεικτική της σύγχυσης που επικρατεί.

Το παραπάνω γεγονός καταδεικνύει την αποτυχία της απόπειρας πολιτισμικής ενσωμάτωσης στις περασμένες δεκαετίες. Αν απέτυχαν οι προηγούμενες προσπάθειες ενσωμάτωσης, πώς να ελπίζουμε πως θα το κατορθώσουν οι πρόσφατες, όταν οι συνθήκες είναι ακόμα δυσχερέστερες σήμερα και το κλίμα υποδοχής από τους παλαιότερους είναι ήδη επιβαρυμένο;

Μεσαία τάξη και μετανάστες

Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης σε ολόκληρη την Ε.Ε. αρχικά αντιμετώπισαν θετικά τους νεοεισερχόμενους από τρίτες χώρες. Δεν ένοιωσαν ανταγωνισμό στον επαγγελματικό τους χώρο, σε αντίθεση με τα χαμηλότερα στρώματα, όπου οι φτωχοί μετανάστες διεκδικούσαν τις δουλειές τους.

Αντίθετα, ο οικονομικός αντίκτυπος ήταν θετικός, γιατί τους βοήθησε να προσεγγίσουν το όνειρο της αναρρίχησης σε ανώτερες τάξεις. Απόκτησαν υπηρετικό προσωπικό, ερωτικές σχέσεις υψηλών αισθητικά προδιαγραφών, εργαζόμενους με λιγότερες απαιτήσεις.

Σύριοι πρόσφυγες έξω από σιδηροδρομικό σταθμό στη Βουδαπέστι τον Σεπτέμβριο του 2015

Τα τελευταία χρόνια που η κρίση χτύπησε τα μεσαία εισοδήματα και με τους μετανάστες να διεκδικούν υψηλότερους μισθούς, η ευφορία έχει αντικατασταθεί με τον σκεπτικισμό. Οι επιβεβλημένες μεταρρυθμίσεις θίγουν εργασιακά προνόμια της μεσαίας τάξης, προκαλώντας κύματα απεργιών και δυσαρέσκειας.

Από την ανασφάλεια λόγω της εγκληματικότητας, ακολούθησε το επόμενο στάδιο της εχθρότητας σε νοοτροπίες ξένες προς τον δυτικό τρόπο ζωής, κάτι που αυτοτροφοδοτεί το πρόβλημα.

Οι μετανάστες, ακόμα και οι δεύτερης γενιάς που δεν έχουν ενσωματωθεί απόλυτα, θα θεωρούν τη χώρα όχι ως τόπο που τους φιλοξενεί, αλλά που τους στερεί προσωπικές αξίες και δικαιώματα.

Κυβερνοτρομοκρατία, το επόμενο στάδιο

Η τρομοκρατία δεν θα εξαφανιστεί, αλλά θα αλλάξει επίπεδο δράσης. Ενώ σήμερα παρατηρείται το φαινόμενο μεσοαστών μουσουλμάνων που ζουν στην Ευρώπη να πηγαίνουν σε χώρες που λειτουργούν κέντρα εκπαίδευσης τρομοκρατών, στο μέλλον αναμένεται να παρατηρηθεί η αντίστροφη τάση. Υποψήφιοι εξτρεμιστές να πηγαίνουν στην Ευρώπη για να εκπαιδεύονται πώς θα γίνουν κυβερνοτρομοκράτες. Όσο περισσότερα μέσα και τεχνογνωσία διαθέτουν, τόσο πιο επικίνδυνοι γίνονται.

Προβάδισμα στις τρομοκρατικές ομάδες δεν θα δίνει μόνο η θέληση ή ο αριθμός των μελών τους, αλλά και το πόσο καλοί είναι στη διαχείριση της τεχνολογίας. Οι χάκερς είναι συνήθως αυτοδίδακτοι. Η κατανομή των νέων με τεχνικές δεξιότητες μπορεί να είναι ίδια παντού, εφόσον υπάρχει συνδεσιμότητα.

Μετά από κάποιες επιτυχημένες κυβερνοτρομοκρατίες, θα είναι εύκολο να πειστούν οι πολίτες ότι απαιτούνται περιορισμοί στην ελευθερία για λόγους ασφάλειας. Θα είναι πιο δεκτικοί σε υψηλού επιπέδου κυβερνητικούς ελέγχους της διαδικτυακής δραστηριότητας.

Ο αγώνας ανάμεσα στην προστασία της ιδιωτικότητας και της ασφάλειας θα γίνει ακόμα πιο σημαντικός τα χρόνια που έρχονται. Οι κυβερνήσεις μπορεί να επιδεικνύουν ορισμένες επιτυχίες στη σύλληψη και εξάρθρωση τρομοκρατών, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικές στο να περιορίζουν τις στρατολογήσεις.

Ο στρατηγός McChrystal, πρώην διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, είχε αναφέρει πως δύο πράγματα μπορούν να νικήσουν την τρομοκρατία:

το κράτος δικαίου και οι ευκαιρίες που δίνονται στους νέους. Υπό τέτοιες προϋποθέσεις είναι δύσκολο να θέλει κάποιος να ακολουθήσει τον δρόμο της τρομοκρατίας.

Οι στρατιωτικές ή αστυνομικές δράσεις δεν λύνουν το πρόβλημα.

(Την άλλη εβδομάδα το 4ο και τελευταίο μέρος: Η οικονομία του Ισλάμ, το πετρέλαιο ως ρυθμιστικός παράγοντας της δυτικής οικονομίας)

Πηγές:

Η οικονομία του υδρογόνου, του Jeremy Rifkin
Χρέος, τα πρώτα 5000 χρόνια, του David Graeber
Η νέα ψηφιακή εποχή, των Eric Schmidt και Jared Cohen
Ισλάμ, του Γεράσιμου Μακρή
Ιστορία επιζώντων θρησκευμάτων, του Αναστασίου (Γιαννουλάτου)

* Ο κ. Βασίλης Παζόπουλος είναι οικονομολόγος, χρηματιστηριακός αναλυτής, συγγραφέας του βιβλίου Επενδυτές χωρίς Σύνορα (www.ependytes.com).

** Διαβάστε ΕΔΩ το πρώτο μέρος της ανάλυσης: Η οικονομία του Ισλάμ: Τα πρώτα χρόνια και πώς επηρέασε τη Δύση.
*** Διαβάστε ΕΔΩ το δεύτερο μέρος της ανάλυσης: Η οικονομία στις αραβικές χώρες και η επίδραση της Δύσης.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κάτοικοι ζητούν να μην λειτουργήσει σε κατοικημένη περιοχή

Έντονη αντίδραση από μεριάς των κατοίκων του Βροντάδου της Χίου στην εξαγγελία για επαναλειτουργία του κέντρου κράτησης στο Μερσινίδι, ως προαναχωρησιακού σταθμού παραβατικών μεταναστών.

Κάτοικοι της περιοχής συγκεντρώθηκαν, με αφορμή τη συνεδρίαση του τοπικού συμβουλίου, προκειμένου να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους στην επαναλειτουργία του Κέντρου. Ζήτησαν να μην λειτουργήσει ένας τέτοιος χώρος σε κατοικημένη περιοχή, εστίασαν στην έλλειψη ασφάλειας που δημιουργείται ενώ αναφέρθηκαν με λόγια συμπάθειας προς τους πρόσφυγες από τη Συρία, τονίζοντας ότι όλη την προηγουμένη περίοδο δεν υπήρχε πρόβλημα στην εκδήλωση ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς αυτούς.

Ας σημειωθεί ότι μιλώντας προς τους συγκεντρωμένους κατοίκους ο διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Χίου, Δημήτρης Αυγερινός, τόνισε ότι το κόστος για να γίνει ο χώρος του Μερσινιδιού ένας ασφαλής χώρος κράτησης αγγίζει τα 133.000 ευρώ, ενώ η αστυνομική δύναμη που προβλέπεται να υπάρχει προκειμένου να λειτουργεί είναι 50 άτομα. «'Η θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ή δεν θα λειτουργήσει», σημείωσε ο κ. Αυγερινός, τονίζοντας ακόμα πως αν το Κέντρο λειτουργήσει με προδιαγραφές που δεν προβλέπονται εκείνος είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί.

Χθες το πρωί έγινε γνωστή η απόφαση του Τοπικού Συμβουλίου. Μιλώντας στο τοπικό ραδιοφωνισκό σταθμό «Ράδιο Αλήθεια» ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Βροντάδου Μάρκος Κοσμάς είπε πως τελικά η απόφαση του τοπικού συμβουλίου Βροντάδου ήταν ομόφωνα αρνητική στη λειτουργία του κέντρου κράτησης παραβατικών μεταναστών στο Μερσινίδι. Επιφυλάχθηκε για νέες κινητοποιήσεις και επισήμανε ότι ανάλογα με την πορεία του ζητήματος θα πραγματοποιηθεί λαϊκή συνέλευση στην περιοχή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε παλαιότερη συνέντευξή του ο γνωστός Συνταγματολόγος καθηγητής, αναφέρθηκε για μία ακόμη φορά στα σημαντικότατα (όσα και παλιά είχε πει) περί παραχώρησης της Εθνικής κυριαρχίας, με την δανειακή σύμβαση που υπέγραψαν οι προδότες, προσθέτοντας ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.
“Οταν το διάβασα, νόμιζα ότι κάτι είχε πάθει το μυαλό μου, είπε χαρακτηριστικά. Την πήρα (την σύμβαση) την άλλη μέρα υπό μάλης, και πήγα και συμβουλεύτηκα κάποιους φίλους καθηγητές, ώστε να διαπιστώσω ότι δεν έκανα λάθος. Μου επιβεβαίωσαν ότι έτσι έχουν τα πράγματα και μου ζήτησαν να μην τους ανακατέψω”.
Συνεχίζοντας επισημαίνει ότι αυτό πρακτικά, μπορεί να αναθέσει την διαχείρηση ακόμη και της Ακρόπολης, ως Παγκόσμιου μνημείου, σε μιά ξένη εταιρεία συμφερόντων των δανειστών και των εταίρων, (του Διεθνούς μπουρδέλου).

Για κανένα άλλο Κράτος στον κόσμο, δεν έχει υπογραφεί τέτοιο ανοσιούργημα, επισήμανε, ούτε ακόμη και για Χώρες του Τρίτου κόσμου.

Απίστευτα λόγια από έναν καθηγητή του Συνταγματικού δικαίου.

Αυτήν την συμφωνία διαπραγματεύεται η Κυβέρνηση διευκρίνησε, επιχειρώντας να συνάψει μια καινούργια συμφωνία, που θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Εθνική κυριαρχία.

Περνάνε στον κόσμο με την προπαγάνδα ότι πρόκειται για κάτι φυσιολογικό, ότι δεν έχουμε χρήματα κλπ.

Προέτρεψε την κυβέρνηση, να θέσει μία και μοναδική κόκκινη γραμμή. Μια συμφωνία που δεν θα παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα διασφαλίζει την Εθνική κυριαρχία της Χώρας.

Επισημαίνει ότι, ο εκβιασμός με την ρευστότητα και ο στραγγαλισμός της Ελλάδας που επιχειρείται, συνδιαστικά με τον απαράδεκτο όρο της παραίτησης της Ελλάδας από κάθε μορφή ασυλίας της Εθνικής κυριαρχίας, συνιστά δικαίωμα της Ελλάδας να προσφύγει στα Διεθνή Δικαστήρια, στα Ευρωπαϊκά, στον ΟΗΕ και σε άλλους οργανισμούς, καταγγέλοντας την παρεμπόδιση της ανάπτυξης και τον δόλο με σκοπό την υφαρπαγή του πλούτου της Χώρας και την υποτέλεια, την οποία προσπαθούν να καταστήσουν ως τετελεσμένο γεγονός.

Τόνισε χαρακτηριστικά ότι αυτό φοβάται η Λαγκάρντ αλλά και οι υπόλοιποι τοκογλύφοι, καθώς μιά προσφυγή της Ελλάδας στα Διεθνή Δικαστήρια, ζητώντας προστασία, τώρα πριν να είναι πολύ αργά, θα έλυνε τα χέρια, όπως χαρακτηριστικά είπε, της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά και άλλων Χωρών, οι οποίες θα έσπευδαν προς βοήθεια ενός Λαού, χωρίς να μπορούν να κατηγορηθούν ότι επεμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε όπως είπε μια τεράστια γεωπολιτική ανατροπή και είναι το ισχυρό γεωπολιτικό μας όπλο.

Εγώ να θυμήσω εδώ την έκθεση του Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα του ΟΗΕ του 2013, που διαπιστώνει την κατάφορη παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ελλάδα και εξέφραζε την λύπη του για την τότε κυβέρνηση των προδοτών, αλλά και προς τους δανειστές, οι οποίοι αγνοούσαν τις προειδοποιήσεις του ΟΗΕ.

Ο Κασιμάτης δεν είναι τυχαίος, να θυμήσουμε ότι διετέλεσε στέλεχος και σύμβουλος στο ΠΑΣΟΚ.

Η χρονική στιγμή που τα ξαναείπε, οι ενδιαφέρουσες επισημάνσεις του, οι δηλώσεις του Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμωνα του ΟΗΕ, το 2013 ως υποδομή, οι ξαφνικές παράλογες απαιτήσεις, των δανειστών, που δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές, τα ανοίγματα της Ελληνικής Κυβέρνησης προς την Ρωσία και Κίνα, τα περί σιγαστήρα του Αλέξη Τσίπρα, που θα λείπει εάν επιχειρηθεί, η δολοφονία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και όλο αυτό το κακοστημένο μπάχαλο των απανταχού μπαχαλάκηδων, με την παρατεταμένη ύφεση, δείχνουν τον δρόμο ανθρωπίνως, με τις γνωστές προεκτάσεις στην σφαίρα του υπέρλογου και του εσχατολογικού, όπως έχω ξαναγράψει.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι εταιρείες υψηλής κεφαλαιοποίησης της Γερμανίας θα χρειαστεί να εξηγήσουν σήμερα στην καγκελάριο Angela Merkel γιατί κατάφεραν να προσλάβουν λιγότερους από 100 πρόσφυγες, μετά από την άφιξη περίπου ενός εκατομμυρίου στη χώρα πέρσι.

Η Merkel, η οποία μάχεται για την πολιτική επιβίωσή της λόγω της φιλομεταναστευτικής της θέσης, έχει καλέσει τους επικεφαλής μερικών από τις μεγαλύτερες γερμανικές εταιρείες στο Βερολίνο για να εξηγήσουν την έλλειψη δράσης των και να ανταλλάξουν ιδέες για το πώς μπορούν να τις βελτιώσουν.

Πολλές από τις εταιρείες δηλώνουν ότι η έλλειψη γνώσης γερμανικών, η αδυναμία των περισσότερων προσφύγων να αποδείξουν ότι κατέχουν οποιεσδήποτε δεξιότητες, και η αβεβαιότητα για την άδεια παραμονής τους στη χώρα σημαίνει ότι είναι λίγα αυτά που μπορούν να κάνουν βραχυπρόθεσμα.

Σε δειγματοληπτική έρευνα σε 30 εταιρείες του γερμανικού χρηματιστηριακού δείκτη DAX, το πρακτορείο Reuters ανακάλυψε ότι μπορούσαν να αποδειχθούν μόνο 63 προσλήψεις συνολικά. Αρκετές από τις 26 εταιρείες που απάντησαν στην έρευνα είπαν ότι το θεωρούν παραβίαση των κανονισμών κατά των διακρίσεων να ζητήσουν την ιστορία μετανάστευσης των αιτούντων, άρα δεν ξέρουν αν έχουν προσλάβει πρόσφυγες και πόσους.

Από τις 63 προσλήψεις, οι 50 έχουν γίνει από την εταιρεία κούριερ Deutsche Post DHL, η οποία δήλωσε ότι ακολουθεί μια «ρεαλιστική προσέγγιση» και ανέθεσε στους πρόσφυγες τη διαλογή και παράδοση επιστολών και δεμάτων.

«Δεδομένου ότι περίπου 80 τοις εκατό των αιτούντων άσυλο δεν έχουν υψηλό επίπεδο προσόντων και μπορεί να μην έχουν κατακτήσει ένα υψηλό επίπεδο γνώσης της γερμανικής γλώσσας, έχουμε προσφέρει κυρίως εργασίες που δεν απαιτούν τεχνικές γνώσεις ή μεγάλο ποσοστό επικοινωνίας στα γερμανικά», δήλωσε εκπρόσωπος της εταιρείας σε ηλεκτρονικό μήνυμα.

Αυτό που διαφαίνεται καθαρά είναι ότι η αρχική αισιοδοξία πως το κύμα των μεταναστών θα μπορούσε να προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη και να βελτιώσει την έλλειψη δεξιοτήτων στη Γερμανία, όπου το εργατικό δυναμικό προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 6 εκατομμύρια άτομα μέχρι το 2030, εξατμίζεται.

«Η πρόσληψη προσφύγων δεν συνιστά λύση στην έλλειψη δεξιοτήτων», είπε ο επικεφαλής του βιομηχανικού ομίλου Thyssenkrupp Heinrich Hiesinger κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Γερμανού προέδρου στις αρχές του μήνα.

Περίπου 346.000 άτομα στα οποία έχει δοθεί άσυλο έψαχναν για εργασία στη Γερμανία τον Αύγουστο, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία από το γερμανικό Γραφείο Εργασίας, καταγράφοντας αύξηση από τους 322.000 τον Ιούλιο και 297.000 τον Ιούνιο, που είναι ο μήνας από τον οποίο ξεκίνησε για πρώτη φορά τέτοια καταγραφή.

Οι οικονομολόγοι δηλώνουν ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες που εργάζονται βρίσκονται στον τομέα υπηρεσιών, συχνά σε μικρότερες εταιρείες ή μικρότερες πόλεις και κωμοπόλεις, στις οποίες έχουν κατανεμηθεί σύμφωνα με μια αυστηρή γερμανική εξίσωση που κατανέμει τις νέες αφίξεις ανάλογα με τον οικονομικό πλούτο και τον πληθυσμό των πολιτειών και των περιφερειών.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου