Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Μαρ 2012

Άρση εντολής εκπροσώπησης σε όλους τους βουλευτές του κοινοβουλίου

Η πολιτική εκμετάλλευση του δημόσιου χρέους από τους διεθνείς τοκογλύφους, τους εγχώριους υπαλλήλους της Τρόϊκας και τη διορισμένη κυβέρνηση των τραπεζιτών για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας, η δήμευση των ιδιωτικών περιουσιών των Ελλήνων πολιτών και την συστηματική εξαθλίωση των εργαζομένων και των συνταξιούχων, βαδίζει ταχύτατα προς την πιο καταστροφική για τον λαό λύση του δράματος που βιώνουμε εδώ και δύο χρόνια.

Οι σημερινές συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, η αναστολή ορισμένων άρθρων του Συντάγματος (που έτσι κι αλλιώς έχει καταντήσει κουρελόχαρτο), η περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και τη νομιμοποίηση της πιθανής καταστολής των κοινωνικών αντιδράσεων, δείχνει πλέον κάτι περισσότερο από πιθανή. Απέναντι σ’ αυτό το ενδεχόμενο που θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας περιόδου απροκάλυπτης κοινοβουλευτικής δικτατορίας σε βάρος των ελευθεριών και των συμφερόντων του ελληνικού λαού, είναι απολύτως αναγκαίο να συνεργαστούν όλες εκείνες οι οργανώσεις που κατανοούν την ανάγκη του άμεσου συντονισμού της λαϊκής αγανάκτησης προς την κατεύθυνση της άμεσης ανατροπής του σημερινού κατοχικού καθεστώτος. Ο δημοκρατικός ελληνικός λαός, ανεξάρτητα από τις κομματικές του αποχρώσεις ή τις πολιτικές του προτιμήσεις, πρέπει να τους πετάξει στα απόβλητα της Ιστορίας για την διάσωση των ιστορικών του δικαίων, τη διατήρηση των κοινωνικών και πολιτικών του κατακτήσεων.

Ενάντια στους τοκογλύφους και στο Μαύρο Μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ, υπάρχει διέξοδος. Η πάλη ενάντια σε όσους σπέρνουν την απογοήτευση και την ηττοπάθεια;

Ναι, υπάρχει: Όλος ο δημοκρατικός Λαός μαζί!

Κύριοι βουλευτές,

Όσοι βρίσκεστε στην παρούσα Βουλή, έχετε καταχραστεί αδιάντροπα την ψήφο του ελληνικού λαού, είτε με την ενεργό σύμπραξή σας σε αποφάσεις που καταστρέφουν την χώρα και μας υποδουλώνουν σαν λαό είτε με την συνεχιζόμενη παρουσία σας, που νομιμοποιεί την σημερινή αντισυνταγματική Βουλή και το κατοχικό καθεστώς.

Χρησιμοποιώντας εναντίον μας την εντολή που σας δώσαμε για να υπηρετήσετε τον λαό και τα συμφέροντα της χώρας όσοι ψηφίσατε τα μνημόνια, γίνατε συνένοχοι σε μια πρωτοφανή προδοσία εναντίον των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Οι υπόλοιποι, όσοι αυτοαποκαλείσθε «αντιμνημονιακοί», θα έπρεπε να είχατε εγκαταλείψει ήδη αυτό το κοινοβούλιο-παρωδία και να στεκόσαστε δίπλα στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό.

Αντιθέτως, με την στάση σας όλοι συμπράττετε στην καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι λειτουργεί η δημοκρατία και στην εκ τούτου ενοχοποίηση του ίδιου του λαού, ο οποίος όμως ποτέ δεν σας εξουσιοδότησε να τον εκπροσωπείτε εν λευκώ.

ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ!

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ.

ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΠΛΕΟΝ.



Σε… απόκομμα τείνει να μεταβληθεί το ΠΑΣΟΚ, καθώς πέραν της εκλογικής συρρίκνωσης που παρουσιάζει στις δημοσκοπήσεις, σε κοινωνικό, κομματικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο εκδηλώνονται σημαντικές αποχωρήσεις είτε προς τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη είτε προς τον υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό φορέα των Χάρη Καστανίδη και Λούκας Κατσέλη.

Χθες έξι από τους διαγραμμένους βουλευτές -επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας»- εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση και σκοπεύουν να προχωρήσουν σε εκλογική συνεργασία με το κόμμα του κ. Κουβέλη. Πρόκειται για τους Γιάννη Μιχελογιαννάκη (Ηρακλείου), Θεόδωρο Παραστατίδη (Κιλκίς), Γιώργο Παπαμανώλη (Κυκλάδων), Μάντατζη Τσετίν (Ξάνθης), Ηλία Θεοδωρίδη (Πέλλης) και Γιάννη Αμοιρίδη (Πιερίας). Οπως προκύπτει, μεταξύ αυτών είναι και ο Τσετίν Μάντατζη, ο σκληροπηρυνικός βουλευτής που είχε εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ στη Θράκη και κάνει συνεχώς προκλητικές δηλώσεις περί «τουρκικής μειονότητας», προπαγανδίζει ως φερέφωνο της Αγκυρας την ανάγκη δημιουργίας «μειονοτικού κόμματος» και μιλά για «τουρκική μειονότητα» ακόμη και στη Ρόδο και την Κω.

Η συνεργασία του Μάντατζη με το κόμμα του κ. Κουβέλη έρχεται σε συνέχεια της υποψηφιότητας με τη ΔΗΜ.ΑΡ. -στην Α’ Πειραιώς- της γνωστής Μαρίας Ρεπούση, η οποία έχει διατυπώσει τον εθνικά απαράδεκτο και ανιστόρητο ισχυρισμό περί «συνωστισμού» στη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Στο μεταξύ οι δύο κεντρικοί διεκδικητές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος και Χρήστος Παπουτσής επιδίδονται στη συλλογή υπογραφών για να κατοχυρώσουν τη νομιμότητα των υποψηφιοτήτων τους στην προσεχή συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου. Σε ό,τι αφορά την κινητικότητα που υπάρχει στον χώρο των φερόμενων ως «μεταρρυθμιστών – εκσυγχρονιστών», που εκφράζεται από το τρίδυμο Πάγκαλου – Διαμαντοπούλου – Ραγκούση, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το βλέμμα τους είναι στραμμένο την επόμενη μέρα των εθνικών εκλογών και ως εκ τούτου μειώνονται οι πιθανότητες να υποβληθεί υποψηφιότητα που θα εκπροσωπήσει το ρεύμα που υπηρετούν. Χθες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος συναντήθηκε σε ξενοδοχείο της ανατολικής Αττικής με τους «νεομεταρρυθμιστές», που τις προηγούμενες ημέρες προώθησαν το σενάριο της τρίτης υποψηφιότητας. Στη συζήτηση που είχε μαζί τους συμφωνήθηκε ότι στην παρούσα φάση προτεραιότητα έχει να εκφραστεί ο χώρος πολιτικά και να δοθεί μάχη θέσεων στην Εθνική Συνδιάσκεψη.

Οσα συμβαίνουν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ έχουν αρνητική αντανάκλαση και στη λειτουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου, καθώς τα τελευταία 24ωρα διακινούνταν πληροφορίες ότι ο Γιάννης Ραγκούσης επρόκειτο αναλάβει υπουργός Προστασίας του Πολίτη. «Καμία σχέση» ήταν η απάντηση που έδινε ο ίδιος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το θέμα ανακινήθηκε από εσωκομματικούς του αντιπάλους.

Πηγή: Εφημ. "Δημοκρατία"

  • Γράφει η Σοφία Τ.
Απάντηση σε ένα πολιτικό περίττωμα το οποίο, πριν την καταστολή ειρηνικών διαδηλώσεων τα τελευταία 2 χρόνια και την ρήψη δακρυγόνων ακόμα και κατά 2 συμβόλων της Αντίστασης σε ναζί και χούντα, είναι υπεύθυνο για τον χαμό 80 ατόμων σε ναυάγιο (ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ, 26/09/2000), που είπε ότι τα χημικά είναι η πιο ήπια μορφή αντίδρασης.

Υπάρχουν βαθμίδες καταστολής στην Δημοκρατία του Παπαδημίου!

Θες και ευχαριστώ για τα χημικά τα απαγορευμένα των ΛΗΓΜΕΝΩΝ δακρυγόνων, με βάση τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ;
«Τα χημικά είναι η πιο ήπια μορφή αντίδρασης σε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι πλαστικές σφαίρες, δεν είναι νερά. Δέχθηκα κριτική επειδή δεν επέτρεψα αυτό για το οποίο με κατηγορούσαν: για αστυνομικό κράτος. Αν είχαμε αστυνομικό κράτος θα είχαμε νεκρούς στην Αθήνα»,
αυτό υποστήριξε ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη μιλώντας στο REAL FM.

Ο υποψήφιος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Παπουτσής υπεραμύνθηκε του έργου του στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη λέγοντας πως ουδέποτε εδόθη εντολή να διαλυθούν οι συγκεντρώσεις επειδή προκαλούσαν προβλήματα στην κυβέρνηση.
Ο κ. Παπουτσής υποστήριξε ότι σε όλες τις διαδηλώσεις η εντολή ήταν για αυτοσυγκράτηση των αστυνομικών δυνάμεων με στόχο να προστατευθούν τα δικαιώματα, η ζωή και η περιουσία των πολιτών και υποστήριξε ότι έγιναν συνολικά 1.700 συλλήψεις κουκουλοφόρων, ενώ σε όποιες περιπτώσεις υπήρχαν εκτροπές στη διάρκεια της εμπλοκής επιβλήθηκαν αυστηρές ποινές.

Ο πρώην υπουργός επανέλαβε ότι κάποιοι στην κυβέρνηση του ζητούσαν... την ισοπέδωση των κατοίκων της Κερατέας ή των συγκεντρώσεων ενώ αντίθετα εκείνος επέμεινε στην ανάγκη να προστατευθούν οι ειρηνικές συγκεντρώσεις μέσα από τις οποίες όμως, όπως είπε, βγήκαν κάποιοι και ζητούσαν από τους καταστηματάρχες προκειμένου να μην τους κάψουν τα μαγαζιά.

Η… ήπια αντίδραση και οι συνέπειές της, με στοιχεία. […] η χρήση των αερίων CS και CN, που είναι και τα βασικότερα συστατικά των σύγχρονων δακρυγόνων, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο της Γενεύης απαγορεύεται σε καιρό πολέμου.
Επιπρόσθετα βάσει της Σύμβασης του Παρισιού (1993), η οποία έχει κυρωθεί και από την Ελλάδα, η παραγωγή των χημικών ουσιών για στρατιωτικούς σκοπούς έχει απαγορευθεί.

Σύμφωνα τoν Διδάκτορα Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναστάσιο Σπαντιδέα,
«παρά το γεγονός πως η αστυνομία δεν ανακοινώνει τι περιέχουν τόσο τα δακρυγόνα όσο και τα χημικά με τα οποία βομβαρδίζει τους διαδηλωτές εντούτοις, από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι αυτές οι ερεθιστικές ουσίες δρουν τοξικά. Κυρίως στο δέρμα και στα μάτια, ενώ παράλληλα προκαλούν ασφυκτικά φαινόμενα από το αναπνευστικό σύστημα.
Δηλαδή εισπνεόμενα τα χημικά και τα δακρυγόνα ερεθίζουν το τραχειοβροχικό δέντρο των πνευμόνων με αποτέλεσμα να δημιουργούν έντονη δύσπνοια και φοβερή δυσφορία, αυτό για τα φυσιολογικά άτομα.
Στα άτομα όμως που έχουν αναπνευστικά και καρδιολογικά προβλήματα, μπορεί η εισπνοή τέτοιων ουσιών να είναι μοιραία. Δηλαδή μπορούν να τους προκαλέσουν είτε ανακοπές, σε καρδιολογικά άτομα που έχουν στεφανιαία πάθηση ή μια καρδιακή ανεπάρκεια. Άτομα που πάσχουν από άσθμα ή από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια καταλήγουν στο νοσοκομείο με πολύ βαριές αναπνευστικές εκδηλώσεις, ουσιαστικά με αναπνευστική ανεπάρκεια.
Από εκεί και ύστερα, αυτές οι ουσίες, είτε εισπνεόμενες είτε καταπινόμενες δημιουργούν έντονα προβλήματα στο γαστρεντερικό σύστημα. Δηλαδή, πόνους, σφιξίματα, ναυτία, τάσεις για εμετό και εμετούς.
Η επίδρασή τους στο δέρμα είναι αρκετά τοξική, μια και δημιουργούν έντονη φαγούρα και εξανθήματα. Στα μάτια δε, γι΄ αυτό λέγονται και δακρυγόνα, προκαλούν έντονο ερεθισμό του βλεννογόνου του ματιού, με αποτέλεσμα το άτομο να αναγκάζεται να κλείνει τα μάτια γιατί η δακρύρροια είναι φοβερή.
Ακόμη και μετά την απομάκρυνση του ατόμου από τον χώρο, διαρκούν για αρκετές ώρες ειδικότερα στα άτομα αυτά που θα εισπνεύσουν ή θα καταπιούν αυτές τις χημικές ουσίες.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΑΝ ΒΡΕΘΕΙΤΕ ΣΕ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΧΗΜΙΚΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

Όπως συμβουλεύει ο γιατρός κύριος Σπαντιδέας «το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να εγκαταλείψουν τον χώρο ιδιαίτερα όσοι έχουν προβλήματα. Δεύτερον, πρέπει να μην παίρνουν βαθιές ανάσες. Δηλαδή να παίρνουν μικρές και ταχείες ανάσες, έτσι ώστε να μην πηγαίνουν βαθιά μέσα στις κυψελίδες των πνευμόνων τους τα τοξικά αέρια και οι χημικές ουσίες. Επίσης το συχνό πλύσιμο των χεριών, του προσώπου και γενικά των ακάλυπτων μερών του σώματος κάνει καλό».



Σημαιοφόρος Τσακάλης Αθανάσιος
« Η επ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Ελληνικού λαού είναι δεδομένη, δεν καταδέχεται να ρωτά εάν νικήσει ή αν νικηθεί, απλά πολεμά!!»

Ο Σημαιοφόρος Τσακάλης μας έστειλε την προσωπική του αναφορά για την επανάκρισή του, καθώς και την απάντηση του ΓΕΝ στην αναφορά του (χωρίς κανένα σχόλιο, αυτό το άφησε προφανώς για εμάς).

Εμείς με τη σειρά μας, αφού μελετήσαμε την αναφορά, έχουμε να θέσουμε τα εξής ερωτήματα: προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας (μιας κι έχει συνυπογράψει και ο ίδιος τη δυσμενή κρίση), την πολιτική ηγεσία του Υπ. Εθνικής Άμυνας, την ηγεσία του Ελληνικού στρατού (γιατί, δεν είναι μόνο θέμα του ΓΕΝ) και σε όλους, όσοι ελπίζουν στον ελληνικό στρατό.

1. Κύριοι, πως τολμάτε να τιμωρείτε έναν Αξιωματικό, με το πρόσχημα ότι «δεν τηρεί τους άγραφους νόμους» ή ότι βγαίνει στα τηλεοπτικά κανάλια να καταγγείλει υπερκοστολόγηση δημοσίου έργου, την εισαγωγή αλλοδαπών στις στρατιωτικές σχολές, την παραχώρηση στρατιωτικής περιοχής, για την κατασκευή τζαμιού και την μη καταβολή οδοιπορικών που προβλέπονται απ’ το νόμο.

2. Πρόεδρε την Δημοκρατίας (θα πείτε, για ποια Δημοκρατία μιλάμε...;), δεν προσέξατε τι υπογράφατε; Είδατε; Διαβάσατε; Ή θα απαντήσετε σαν τους βολευτές που δε διάβασαν το μνημόνιο, απλώς υπέγραψαν... έτσι κάνατε κι εσείς;

3. Εσείς εκεί ψηλά (για τους Ναυάρχους…) σκεφτήκατε τι υπογράψατε; Έχετε ξανακούσει τιμωρία για άγραφους νόμους? Μπορείτε να μας πείτε κάποιους από τους άγραφους νόμους σας ή να μας δείξετε που αναφέρονται στο Σύνταγμα οι άγραφοι νόμοι;

4. Εσείς κύριοι απόστρατοι, που διαβάζετε και βλέπετε αυτά τα έγγραφα, θα στηρίξετε τον εν ενεργεία συνάδελφό σας ή θα συνεχίσετε να ζητάτε την ψήφο του Ελληνικού λαού, φτιάχνοντας κόμματα;

Μήπως δεν έχετε μερίδιο ευθύνης σε όλα αυτά που καταγγέλλει ο συνάδελφός σας; μήπως θέλετε να πιστέψουμε ότι όλα αυτά είναι πρωτάκουστα στο στράτευμα;
ΟΧΙ κύριοι, αυτή η ηγεσία του στρατεύματος, είναι η δική σας συνέχεια. Εσείς τους γαλουχήσατε στο στράτευμα, εσείς τους μάθατε να διοικούν έτσι..

5. Εσύ τώρα, Ελληνικέ λαέ, βλέπεις για μια ακόμη φορά την κατάλυση της Δημοκρατίας και παρ’ όλα ταύτα, παραμένεις με κλειστό το στόμα. Τι πρέπει να κάνεις; Αντέδρασε, αντιστάσου, όπως αυτός ο μικρός σημαιοφοράκος.

6. Εσείς εισαγγελείς, θα παρέμβετε ή θα συνεχίσετε να μένετε αδιάφοροι θεατές; Χθές ήταν ο Σημαιοφόρος, αύριο θα είναι η σειρά σας. Θα σας καταγγέλλουν για κάποιο άγραφο νόμο (γιατί κι εσείς δημόσια όργανα είστε, που σας πλήρωνε και σας πληρώνει, ο Ελληνικός λαός να πράττετε τα δέοντα).


Σχόλιο ιστολογίου: Και ποιό μήνυμα περνάει -για μία ακόμη φορά- το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα; "Είμαστε εδώ, ποτέ δεν φύγαμε, και θα σας καταστρέψουμε εάν τολμήσετε να μιλήσετε για όλα όσα κάνουμε". Και το μήνυμα αυτό έχει ως αποδέκτη το σύνολο του Ελληνικού Στρατεύματος (σε όλα τα όπλα), επιβάλοντας την τρομοκρατία της ισχυρής πολιτικής μαφίας, η οποία συνεχίζει να δρα ανενόχλητη.

Κόμμα: (το) ουσ. μερίδα πολιτών με τις ίδιες πολιτικές ιδέες- οργανωμένη πολιτική ομάδα με πρόγραμμα και επιδίωξη την ανάδειξή της στην κυβέρνηση της χώρας…

Πρέπει η οργανωμένη πολιτική ομάδα να πληρώνεται από τον Ελληνικό λαό;…

Πρέπει, λένε ορισμένοι για να μη μπορεί να τους ελέγξει το κεφάλαιο!!!...
Και νόμιζα ότι τα αστεία θα τα λέω μόνο εγώ…

Αποκρατικοποίηση των κομμάτων τώρα…
Αν και κάποιοι πιστεύουν ότι αν αποκρατικοποιηθούν τα κόμματα ως κυβερνήσεις θα κλέβουν περισσότερο!...

Λαϊκισμοί, λαϊκισμοί, λαϊκισμοί…

Πανστρατιά διεκήρυξε ο Σαμαρά και γύρισαν πέντε!!!
Πάλι καλά, στην πανστρατιά του ΠΑΣΟΚ γύρισε ένας κι αυτός Μαγκούφης!!!...

Στρατιωτικό πραξικόπημα, βλέπει στην Ελλάδα, ο πρώην Γάλλος πρωθυπουργός!...
Για ποιο λόγο, χούντα δεν έχουμε και τώρα;…
Συγγνώμη, αλλά τι θέλετε να πω, αμήν και πότε;…
Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…
Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τον κ. Δένδια…

Θριαμβευτής ο Πούτιν στις Ρωσικές εκλογές…
Από αύριο αρχίζουν οι τα παλλαϊκά συλλαλητήρια των 200 ατόμων στη Μόσχα…
Τα σχέδια άλλοτε πιάνουν, άλλοτε δεν πιάνουν…

Μπροστά δε ξέρω τι θα βρω, μα πίσω δε γυρνάω…
Σαρώνει το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις όπως δείχνει το νέο γκάλοπ της Public Issue... 11%!!!
Εγώ στο 5% το υπολόγιζα, όσοι είναι οι τακτοποιημένοι και οι λοβοτομημένοι…

Προωθούν εν κρυπτώ την ανοικοδόμηση του Αλλατίνη!...
Γιατί ρε, τι θέλατε, εν φανερώ;…

Συγκλονίζουν οι αποκαλύψεις του Wikileaks για τα ελληνικά πετρέλαια και το Μνημόνιο…
Ναι, περιμέναμε από το Wikileaks για να το μάθουμε…

Σφυγμομέτρηση-σοκ, πέφτει 3 μονάδες η ΝΔ…
Μόνο;…

Συνασπισμός και ΔΗΜΑΡ υπέρ του "Κινήματος της πατάτας"…
Δεύτεροι έρχεστε, μέχρι και δίσκο «ΠΑΤΑΤΕΣ» έβγαλα…
Προφητικός; «Πατάτες, πάρτε κυρίες μου πατάτες, για φαΐ, για τηγάμι πατάτες, πάρτε να τηγαμίσετε πατάτες…

Σαμαράς: Άλλο συνεργασία και άλλο συγκυβέρνηση! Άλλο κούρεμα κι άλλο δούλεμα...

Τα… κόμματα των Αλαφούζου, Μπόμπολα και Ψυχάρη θέλουν συγκυβέρνηση, αλλά ο Αντώνης Κομανέτσης αντιπροτείνει συνεργασία!!!

Η "λαϊκή εξουσία" αργεί και οι πατάτες τελειώνουν!

Σαμαράς: “θα με κρίνετε από την κυβέρνηση που θα κάνω σε δυο μήνες”.
Αντώνη, τα μπερδεμένα παραγάδια οι καλοί ψαράδες τα πετάνε...

Δεν υπακούμε σε κανέναν εκτός από το Ελληνικό Σύνταγμά μας, αγνοώντας τις "έντεχνα κατασκευασμένες" αντισυνταγματικές διατάξεις που εισήγαγαν οι κοινοβουλευτικοί απατεώνες των τελευταίων δεκαετιών...

Τί να το κάνω το κίνημα της πατάτας; Εγώ είμαι υπέρ του κινήματος της ροχάλας...

WikiLeaks: «Έλληνας δημοσιογράφος, πληροφοριοδότης της CIA και της Stratfor!»
Κάτι μας είπε τώρα το WikiLeaks …
Μείναμε εμβρόντητοι!!!
Να μας έλεγε «κανένας Έλληνας δημοσιογράφος δεν πληροφοριοδότης της CIA και της Stratfor!» μάλιστα αυτό είναι είδηση….



Λίγο ή πολύ τώρα ο ελληνικός λαός γνωρίζει το θέμα της ΑΟΖ. Και αυτό οφείλεται στο έργο των ανθρώπων σαν τον καθηγητή Καρυώτη και τον κύριο Κασσίνη. Και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να τους είμαστε υπόχρεοι.

Αναγνωρίζουμε τώρα ότι η ΑΟΖ μας επιτρέπει να ακυρώσουμε το πρόβλημα του Casus Belli για τα 12ΝΜ και να αποφύγουμε την παγίδα της υφαλοκρηπίδας με τα αβέβαια αποτελέσματα στο Διεθνές Δικαστήριο.
Με άλλα λόγια, η ΑΟΖ ως στρατηγική κίνηση προσφέρει μια διέξοδο για την Ελλάδα και μάλιστα της δίνει την δυνατότητα να βρει μια οικονομική και πρακτική λύση μέσω των διακρατικών συμφωνιών.
Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας που δεν προέρχεται από τα κόμματα είναι ότι αρχίζει να γίνεται ελκυστική και προς αυτά.
Κατά συνέπεια, είναι αναμενόμενο να τοποθετηθούν πάνω στο θέμα της ΑΟΖ.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η τοποθέτηση δεν μπορεί να παραμείνει θεωρητική, αλλιώς δεν θα είχε καμιά αξία. Έτσι η ΑΟΖ μετατρέπεται ξαφνικά σε αξιολογικό κριτήριο για τα κόμματα.
Το καθένα πρέπει να πάρει θέση κι αν υπάρξουν εκλογές θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη αυτή η θέση.

Λέμε συχνά ότι τα προγράμματα των πολιτικών είναι ταυτόσημα. Θα πρέπει να το δούμε και σ’ αυτό το σημείο. Ζήσαμε το ανάλογο και στην Κύπρο το 2004 με το Σχέδιο.
Όποιο και να ήταν το κόμμα στο οποίο ανήκε ο καθένας ήταν σεβαστό, αλλά δεν είχε καμιά σημασία πρακτικά. Το μόνο που ήταν σημαντικό ήταν η θέση του σε σχέση με το Σχέδιο.
Αν τώρα η ΑΟΖ της Κύπρου είναι τόσο δυναμική και έχει αυτό το στρατηγικό βάθος που απέκτησε τα τελευταία χρόνια με τις διακρατικές συμφωνίες είναι διότι η Κύπρος είναι ένα πλήρες κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλιώς δεν θα είχε αυτές τις δυνατότητες.

Τώρα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ανάλογη φάση σε σχέση με την ΑΟΖ.
Δεν έχει σημασία σε ποιο κόμμα ανήκει ο καθένας, αλλά αν η ΑΟΖ ανήκει στην Ελλάδα. Η θέσπιση της ΑΟΖ εξαρτάται μόνο από εμάς και αυτό θυμίζει τον αφορισμό του Επίκτητου: θεώρησε τον εαυτό σου ως ελεύθερο ον ή ως σκλάβος, όλα εξαρτώνται από σένα. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα.

Ήρθε η ώρα να διεκδικήσει τα δικαιώματά της μέσα από το πλαίσιο του Δικαίου της Θάλασσας: 137 χώρες του κόσμου το έχουν κάνει ήδη.
Δεν πρέπει να μας σταματούν οι φοβίες, ούτε οι πολιτικές σκοπιμότητες.
Η Ελλάδα δεν πρόκειται να γονατίσει και είναι ελεύθερη να αποφασίσει για το μέλλον της.
Σε αυτό ανήκει και η ΑΟΖ.

Εν ριπή οφθαλμού «έφυγαν» το Σαββατοκύριακο περισσότεροι από 135 τόνοι πατάτας σε Κατερίνη, Καβάλα και Δράμα. Η πρωτοβουλία μεταφέρεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, όπου θα διατεθούν άλλοι 50 τόνοι.

Επαφές και στην Αθήνα

Μέσα σε πέντε ώρες το πρωί του Σαββάτου, 75 τόνοι πατάτας διατέθηκαν σε 1.082 οικογένειες που τις είχαν παραγγείλει μέσω διαδικτύου, στην Κατερίνη, στο πλαίσιο της εκστρατείας της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Νομού Πιερίας.

Περισσότεροι από 100 εθελοντές της Ομάδας είχαν οργανώσει τη δράση με ηλεκτρονική βάση δεδομένων, όπου γινόταν ταυτοπροσωπία των δικαιούχων, ταμείο και μεταφορά των τσουβαλιών στον χώρο στάθμευσης των δικαστηρίων. Η τιμή πώλησης ήταν 25 λεπτά το κιλό, όπως και στην πρώτη εκδήλωση που είχε διοργανωθεί το περασμένο Σάββατο με τη διάθεση 24 τόνων.

Στη Δράμα, όπου διοργανώθηκε ανάλογη πρωτοβουλία το Σάββατο από το Εργατικό Κέντρο της πόλης, η ζήτηση ήταν πολλαπλάσια της προσφοράς των 13 τόνων και προκλήθηκε πρόβλημα από τον συνωστισμό των πολιτών που συνέρρευσαν στον χώρο στάθμευσης του Διοικητηρίου.

Ετσι, η δράση επαναλήφθηκε χθες, με τους συνολικά 47 τόνους πατάτας να γίνονται ανάρπαστοι. Στον ίδιο χώρο διατέθηκαν και ποσότητες φασολιών, παραγωγής της ευρύτερης περιοχής, με τιμή διάθεσης 2,5 ευρώ το κιλό. Η δράση θα επαναληφθεί και το ερχόμενο Σάββατο.

Το αδιαχώρητο προκλήθηκε και στα δύο σημεία διάθεσης πατάτας στον νομό Καβάλας. Στον πολυχώρο «Σήματα Καπνού» στο κέντρο της πόλης, οι εθελοντές του Συλλόγου Ανέργων και Επισφαλώς Απασχολουμένων δεν προλάβαιναν να εξυπηρετούν τους συμπολίτες τους, ενώ ανάλογες σκηνές διαδραματίστηκαν και στο χωριό Αμυγδαλεώνας, όπου διατέθηκαν πατάτες Νευροκοπίου με πρωτοβουλία του πολιτιστικού συλλόγου.

Τη «σκυτάλη» αναλαμβάνει σήμερα το ΑΠΘ, το οποίο θα επαναλάβει τη δράση που είχε διοργανώσει την περασμένη Παρασκευή, στο πλαίσιο μεταπτυχιακού μαθήματος για το μάρκετινγκ των αγροτικών προϊόντων, με πρωτοβουλία του ομότιμου καθηγητή της Γεωπονικής Σχολής, Χρ. Καμενίδη.

Ο χώρος διάθεσης περίπου 50 τόνων πατάτας μεταφέρεται από την πανεπιστημιούπολη στην πλατεία του Θεάτρου Δάσους στο Σέιχ Σου, για πρακτικούς λόγους (ευκολότερη πρόσβαση, πάρκινγκ).

«Βρισκόμαστε σε επαφές με τους δημάρχους του πολεοδομικού συγκροτήματος για τη διοργάνωση ανάλογων δράσεων ανά δήμο», είπε στο «Εθνος» ο κ. Καμενίδης, ο οποίος με τη συνδρομή μεταπτυχιακών φοιτητών διερευνά το έδαφος για τη διάθεση φθηνού αρνιού και κατσικιού από την περιοχή του Λαγκαδά εν όψει του Πάσχα.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Κτηνοτρόφων, Δημήτρη Καμπούρη, η απευθείας διάθεση του οβελία θα μπορούσε να αυξήσει το κέρδος του παραγωγού κατά 2-2,5 ευρώ και να μειώσει το κόστος αγοράς από τον καταναλωτή κατά 3-4 ευρώ.
Το ερχόμενο Σάββατο θα διατεθούν εκατοντάδες τόνοι πατάτας σε ανάλογες εκδηλώσεις στη Λάρισα, στον Βόλο, στη Βέροια και αλλού.

Εθελοντές στην Αθήνα

Ομάδες εθελοντών που έχουν συμμετάσχει στη διοργάνωση «Κοινωνικών Παζαριών» στη Βόρεια Ελλάδα βρίσκονται τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα και βρίσκονται σε επαφές με συλλόγους, ενώσεις πολιτών και δημάρχους, με στόχο τη διείσδυση του «κινήματος» για τα φθηνά αγροτικά προϊόντα και στην πρωτεύουσα.

Με ποσοστό άνω του 50%, το ελαιόλαδο έλαβε την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των πολιτών που πήραν μέρος στη διαδικτυακή ψηφοφορία της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης νομού Πιερίας για το επόμενο προϊόν που θα ήθελαν να διατεθεί σε χαμηλή τιμή με παράκαμψη των μεσαζόντων. Το προϊόν αυτό, ωστόσο, έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με την πατάτα.

Η Ομάδα έχει καταρτίσει ένα σχέδιο για τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης στην Κατερίνη πριν από το Πάσχα, με τη συμμετοχή παραγωγών από όλη την Ελλάδα, οι οποίοι θα κληθούν με ανοιχτή πρόσκληση που θα βγει στον «αέρα» το επόμενο διάστημα.
Η πρόταση θα αφορά τη διάθεση λαδιού συσκευασμένου σε πεντάκιλα, συνολικής ποσότητας που εκτιμάται ότι θα προσεγγίζει τους 30 τόνους.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ




Δεν θα επαναλάβω τις θέσεις μου για το ολέθριο και καταστροφικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες Μνημόνιο ΙΙ, ούτε θα επισημάνω ξανά την αναποτελεσματικότητά του, αφού και τις δύο αυτές εκδοχές επιβεβαιώνουν επίσημα διεθνή χείλη και σημαντικά πρόσωπα, τα οποία γνωρίζουν τόσο τις επικρατούσες συνθήκες και παραμέτρους, όσο και τις προοπτικές και προβλέψεις των εξελίξεων. Αλλά ακόμη και οι ιθύνοντες της Ευρωζώνης αμφιβάλουν για την επιτυχία των μέτρων, ενώ οι εδώ κυβερνώντες μόνο ελπίζουν!

Και το πρώτο ερώτημα αβίαστα προκύπτει, αξίζει να εξαθλιωθεί ο ελληνικός λαός και οι προοπτικές της Ελλάδας, μόνο για μια ελπίδα και δη αμφίβολη; Οι τόσοι ικανοί οικονομολόγοι και οι στρατιές των οικονομικών συμβούλων της Κυβέρνησης, δεν δύνανται να αναλύσουν τα δεδομένα και να προγραμματίσουν μιαν οικονομική πολιτική, με ελπίδα μεν, χωρίς καταστροφικές συνέπειες δε;

Όλα αυτά μας έχουν επιβληθεί, λένε, για τον έλεγχο του δημοσιονομικού ελλείμματος και για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Κατ’ αρχήν ανταγωνιστικοί σε τι; Σε μια νεκρή αγορά, η οποία όλο και βυθίζεται στην ύφεση με τα μέτρα αυτά; Χωρίς πρόγραμμα και στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης, με στοχευμένες επενδύσεις, οι θυσίες γίνονται εις μάτην.

Όταν όμως κόβουμε τη σύνταξη της γιαγιάς, μειώνουμε το κατώτερο ημερομίσθιο σε επίπεδα πείνας, η αστυνομία δεν έχει καύσιμα για τα περιπολικά και τόσα άλλα για δήθεν μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, γιατί η Τρόϊκα ανέχεται κυβέρνηση πενήντα υπουργών, με τις στρατιές συμβούλων, μετακλητών υπαλλήλων, αστυνομικούς, πολυτελή αυτοκίνητα με οδηγούς και σε πολυτελή γραφεία, όταν και ο ίδιος ο επιλεγμένος για να μειώσει το έλλειμμα πρωθυπουργός, διατηρεί ενενήντα καλοπληρωμένους συμβούλους, που δεν υπάρχει χρόνος για να τους δει όχι να τον συμβουλέψουν, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας κοστίζει συνολικά € 4.107.000,-, όταν ανέχεται οι υπάλληλοι της Βουλής, να διατηρούν τους προνομιακούς μισθούς και να αυξάνονται, όταν οι εκατοντάδες περιττές υπηρεσίες και οργανισμοί, να μη καταργούνται, για ποια προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος συζητάμε; Για να μην αναφέρουμε τους τριακοσίους βουλευτές, με τους παρακολουθούντες αυτούς μετακλητούς υπαλλήλους, αστυνομικούς, κρατικά αυτοκίνητα και τις παχυλές, εν μέσω κρίσης, παντοειδείς αμοιβές τους, σκοπός των οποίων είναι να λένε απλά ναι ή όχι κατά τη βούληση της Κυβέρνησης ή του αρχηγού τους, οι οποίοι θα μπορούσε να είναι το πολύ διακόσοι, αλλά και τόσες άλλες σπατάλες που δεν έχουν μαζευτεί. Τότε για ποια ειλικρινή προσπάθεια μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος συζητάμε;

Μήπως λοιπόν άλλοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι των άφιλων εταίρων μας, αν δεν είναι απολύτως ανόητοι; Μήπως επιθυμούν εξαθλιωμένους Έλληνες και υποταγμένη Ελλάδα για τους δικούς λόγους και σκοπούς; Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν ολοφάνερα και θα πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά τους κυβερνώντες μας και τους πολιτικούς, ώστε να βρεθούν οι σωστές απαντήσεις, οι οποίες ενδέχεται να ανατρέψουν όλα τα μέχρι στιγμής δεδομένα και να επιβάλουν την ανατροπή, τον ανασχεδιασμό και αναπροσανατολισμό των θέσεων και ενεργειών μας. Εμείς, ο ανήμπορος και ανίδεος, όπως μας θεωρούν, λαός, αναμένουμε τις απαντήσεις τους.

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Κάποιες λέξεις στήν τόσο πλούσια ελληνική γλώσσα χρειάζεται να επαναπροσδιορισθούν καθώς, και δεν γνωρίζω εάν είναι από λάθος η από πρόθεση, με τη ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ βοήθεια των Πολιτικών μας ΑΡΧΗΓΩΝ και των ανδρών και γυναικών που αθροίζονται στους 300 της Βουλής, τα μηνύματα που μεταφέρουν έχουν χάσει την αρχική τους σημασιολογία, τι εννοούσαν, τι σήμαιναν, τι υποδήλωναν!

Η ελλαδική πορεία στο χωροχρόνο, δεν αποτελεί καταγραφή μιας ευθείας που στοχεύει επίμονα και ασάλευτα προς το μέλλον. Υπήρξαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς εξίσου ή λιγότερο «ιστορικούς» (με την έννοια της χρονικής τους παρουσίας στη γη) αποτυχίες, λοξοδρομήσεις, λαθεμένες στροφές και στασιμότητα-τελμάτωση. Η διαπίστωση, όμως, ότι υπάρχει στασιμότητα, έλλειψη προόδου, ΔΕΝ πρέπει να μας στερήσει την αισιοδοξία θανατώνοντας την μεγάλη υπόθεση της ελπίδας!

Λίγες εβδομάδες λέγεται ότι μας χωρίζουν πλέον από τις ερχόμενες ιστορικά κρίσιμες και καθοριστικές εκλογές που προγραμματίζονται στα τέλη Απρίλη ή αρχές Μάη (πώς και ΔΕΝ φρόντισε το Πολιτικό μας σύστημα να αποφύγει την οδυνηρή υπενθύμιση τoυ Μάη του 2010 και την πρόσκληση της ΤΡΟΙΚΑ που μας καταβαράθρωσε οικονομικά, και οδήγησε στην εκχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και εθνικού πλούτου στους «τοκογλύφους»…δανειστές μας;)

Συχνά-πυκνά τα «πηγαινέλα» Αθήνα-Βρυξέλλες του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και Υπουργού Οικονομικών καθηγητή κ Βενιζέλου και του Πρωθυπουργού κ Παπαδήμου (της νεοφώτιστης και «δήθεν» εθνικής σωτηρίας με ολίγη ΝΔ και…καθόλου πλέον ΛΑΟΣ). Οσονούπω θα φτάσουν και θα ξεπεράσουν τα αντίστοιχα «πηγαινέλα» και μάλιστα ξεκινώντας από την Αθήνα κρατώντας «περίστροφο» στο χέρι που το εναπόθετε στη συνέχεια στο ΤΡΑΠΕΖΙ των Βρυξελλών του τέως Πρωθυπουργού κ Παπανδρέου και του τέως Τσάρου της Οικονομίας Δρ Παπακωνσταντίνου…

Και οι υπόλοιποι, Ηγέτες και «υποτακτικοί», στην Ευρωπαϊκή Ένωση ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ και ψάχνουν μεθοδικά και εντατικά τρόπους για να ΥΨΩΣΟΥΝ ακόμη πιο ψηλά τα προστατευτικά τείχη των Τραπεζών και των Οικονομιών τους ενόψει μιας ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ εξελισσόμενης πορείας προς την πλήρη απαξίωση (αποφεύγω τον όρο ΠΤΩΧΕΥΣΗ για να μην…παρεξηγηθώ) της Ελληνικής Οικονομίας…

ΜΥΔΡΟΥΣ εξαπολύει ο κ Σαμαράς κατά της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ενώ δεσμεύεται ότι «θα βγάλει τις κουκούλες» όταν γίνει Πρωθυπουργός, και κατά-Κεραυνώνεται από τον κ Βενιζέλο που τον κατηγορεί ότι αυτός ευθύνεται για τις συνεχώς διογκούμενες ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ των Ευρωπαίων για περισσότερες, πλατύτερες και βαθύτερες θυσίες των Ελλήνων και δεσμεύσεις της Ελλάδος και του Εθνικού της πλούτου!… Καλά αγνοούν αμφότεροι το γεγονός ότι ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ στην «δήθεν» Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας ή είναι «θύματα» του ψυχολογικού μηχανισμού «άρνησης της πραγματικότητας»;

Ο σωστή λέξη που περιγράφει τη συμπεριφορά τους εντός και εκτός Βουλής είναι μάλλον η άγνοια καθώς ο μηχανισμός «άρνησης της πραγματικότητας» υποδηλώνει ψυχονευρωτικές διαταραχές που ΔΕΝ έχουν ούτε ο κ Βενιζέλος ούτε ο κ Σαμαράς αλλά μάλλον όλοι εμείς οι υπόλοιποι, πρωτοστατούντων των πράσινων και μπλε ψηφοφόρων (πόσοι έχουν απομείνει και σε λίγες εβδομάδες θα τους… καταμετρήσουμε.)

Εδώ στην Ελλάδα της ομφαλοσκόπησης στα Πανεπιστημιακά μας ιδρύματα ΔΕΝ είναι πλέον οι φοιτητές που κάνουν ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ αλλά οι Καθηγητές και τα Διοικητικά στελέχη που αντιδρούν στο Νόμο της κ Διαμαντοπούλου για ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ της Ανωτάτης Ελληνικής Παιδείας στερώντας από την σιωπηρή ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ φοιτητών το δικαίωμα να βρίσκονται στα Αμφιθέατρα και των γονέων τους να βλέπουν τον ιδρώτα που ξοδεύουν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε σύστημα ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ να…στεγνώνει άσκοπα!

«Πολιτικό όφελος» για την Ελληνική αντιπολίτευση είναι όρος που δημιουργεί την επίφαση ΚΕΡΔΟΥΣ ενώ τελικά αποτελεί προδιαγραμμένη πορεία σε ατομική, συλλογική, εθνική ΖΗΜΙΑ!

Ξεκίνησα σήμερα δηλώνοντας ότι οι λέξεις έχασαν τα νοήματά τους!...
Θυμηθείτε μερικές λέξεις-κλειδιά και τα νοήματά τους που ήταν προσφιλή στον Πρωθυπουργό κ Σημίτη και το «μπλοκ» των συνεργατών του μεταξύ των οποίων οι κκ Παπανδρέου (ο εκλεκτός του διάδοχος), Παπαδήμος (ο τωρινός μας Πρωθυπουργός), Βενιζέλος (ο προαλειφόμενος για Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και τωρινός Τσάρος της Οικονομίας)...

Ο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ μας έλεγαν στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι ταυτόσημος με την ΠΡΟΟΔΟ και έτσι μας προσέφεραν το ΕΓΚΛΗΜΑ του Χρηματιστηρίου, την ΣΠΑΤΑΛΗ των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων καθώς μας οδηγούσαν ΕΝΤΟΣ της Ευρωζώνης για να καταλήξουμε στην ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΗ ζώνη της… ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ!

Η ΠΡΟΟΔΟΣ γεννά το αίσθημα της αισιοδοξίας, ‘όταν ΔΕΝ στοχεύει στην υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου ενός λαού, στην κατάργηση κεκτημένων, στη μείωση σε επίπεδα ΠΕΙΝΑΣ μισθών και συντάξεων!...

Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ περικλείει το νόημα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν και σίγουρα αυτό ισχύει για τους τοκογλύφους δανειστές μας και τα Πιστωτικά τους ιδρύματα αλλά ΟΧΙ για τους Έλληνες, την ελληνική οικονομία, την Ελλάδα!..

Η ΕΛΠΙΔΑ δίνει το απαραίτητο θάρρος που θα μας κάνει να αγωνιστούμε ώστε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα.

Η ΕΛΠΙΔΑ αντίθετα από την ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ επιβιώνει ακόμη και σε εποχές που έχουν χαθεί τα νοήματα των λέξεων καθώς επικρατεί σύγχυση στόχων, απόψεων και πεποιθήσεων...

ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, χρειαζόμαστε τώρα που θα γεννήσει την ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ότι θα ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΟΡΘΙΟΙ ΞΑΝΑ όπως το κάνουμε εδώ και 3 χιλιετίες!!!

Είναι όμως πολύ πικρή η διαπίστωση ότι μας ΣΥΝΘΛΙΒΟΥΝ φίλοι και εταίροι επειδή διαχειρίστηκαν ανεύθυνα οι δικοί μας πολιτικοί τη δική μας περιουσία και τύχη ΚΑΙ παραμένουν ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ…


Είναι εντυπωσιακό το πως ξένα παράκεντρα εξουσίας καταφέρνουν πάντα να βρίσκουν στρατιές προθύμων προς πλήρη ενημέρωσή τους αντίθετα με τον ελληνικό λαό που βρισκόταν και βρίσκεται σε πλήρες σκοτάδι εκτός μερικών που είναι προνοητικοί και βλέπουν πίσω από τις κουρτίνες. Μια σημαντική αποκάλυψη για τον τρόπο της πληροφόρησης που έχουν οι αμερικανικές αρχές και υπηρεσίες έρχεται στο φως της δημοσιότητας μέσω του Wikileaks.

Σύμφωνα με αυτή έλληνας δημοσιογράφος ενημέρωνε και μάλιστα… κάνοντας υπερωρίες το αμερικανικό think tank Stratfor, που αποτελεί οργανισμό ταυτισμένο με τη CIA, το καλοκαίρι του 2011 για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Όπως αποκαλύπτεται σήμερα από την εφημερίδα «Τα Νέα» συναγερμό σήμανε στη Stratfor η δραματική προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας τον περασμένο Ιούνιο, γεγονός για το οποίο η εταιρεία απαίτησε 24ωρη ενημέρωση από τον έλληνα πληροφοριοδότη της, ο οποίος, όπως προκύπτει από ηλεκτρονικά μηνύματα που αποκτήθηκαν από το Wikileaks, είναι δημοσιογράφος.

Στις 15/6/2011 έλληνας πληροφοριοδότης, στον οποίο αποδίδεται η ιδιότητα «ελληνικές δημοσιογραφικές πηγές» και μάλιστα χαρακτηρίζεται αξιόπιστος, στέλνει στην εταιρεία πληροφορίες για την κατάσταση που αλλάζει λεπτό προς λεπτό.

Ενημερώνει ότι σε εξέλιξη βρίσκεται μεγάλη απεργία και πως ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται σε επαφή με τους πολιτικούς αρχηγούς για «κάποιου είδους ευρύτερη συναίνεση».

«Θα επανέλθω», γράφει ο πληροφοριοδότης, «αλλά το σενάριο των εκλογών είναι επίσης στο προσκήνιο». Λίγο αργότερα ο πληροφοριοδότης δίνει νέο «σήμα».

Σύμφωνα με αυτό, ο Παπανδρέου έχει ρίξει στο τραπέζι την ιδέα της κυβέρνησης συνεργασίας ως ύστατη προσπάθεια. «Το προνόμιο μιας τέτοιας κυβέρνησης πιθανότατα να είναι μια επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων. Αλλά, αφού δεν υπάρχει χρόνος για διαπραγμάτευση τώρα, πρώτα θα περάσουν κάποια μέτρα από τη Βουλή (ώστε να πάρουμε τα χρήματα) «κατ’ αρχάς» και θα προσπαθήσουν να διαπραγματευθούν κάποια από τα μέτρα (φόρους κυρίως), προτείνοντας ένα διαφορετικό μείγμα», γράφει. Ο δημοσιογράφος τροφοδοτεί με πληροφορίες τους «χειριστές» του στη Stratfor επί 14-15 ώρες.

Σε άλλο ηλεκτρονικό του μήνυμα που στέλνει το βράδυ της ίδιας μέρας (15 Ιουνίου) σημειώνει ότι το σχέδιο συνεργασίας ναυάγησε και πως η κυβέρνηση θα ανασχηματιστεί την επόμενη μέρα. «Ο Παπανδρέου ίσως λάβει στο όριο ψήφο εμπιστοσύνης… Ριψοκίνδυνη υπόθεση… Αυτή τη στιγμή υπάρχει μεγάλη αμφιβολία για την ικανότητα της όποιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει τα μέτρα».

«ΕΕ και το ΔΝΤ είναι πρόθυμα να κάνουν ό,τι χρειαστεί για να μη χρεοκοπήσουμε αυτή τη στιγμή. Από την άλλη πλευρά, ατυχήματα συμβαίνουν», καταλήγει ο έλληνας πληροφοριοδότης.

Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο «κωδικοποιούν» οι αναλυτές τα ονόματα των ελλήνων πολιτικών. Ένας από τους αναλυτές γράφει ότι κατά πάσα πιθανότητα ο «Papa-C» (Παπακωνσταντίνου) φεύγει από τη θέση του, ενώ αναφέρεται στον Γ. Παπανδρέου ως «Papa-D».

Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας ο πληροφοριοδότης ενημερώνει για την αποχώρησή του από τον υπολογιστή ύστερα από 15 ώρες συνεχούς ροής πληροφόρησης και σημειώνει ότι κάθε βράδυ συγκεντρώνονται άνθρωποι στο Σύνταγμα επί 22 ημέρες.

Καταλήγει δε: «Έχε στον νου σου την ευρύτερη εικόνα. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, κάποιοι διεθνείς επενδυτές (τα hedge funds και, σύμφωνα με φήμες, ο Πόλσον) στοιχηματίζουν σε ένα ελληνικό ατύχημα και στην επιμόλυνση που θα ακολουθήσει».

Ο ίδιος επανέρχεται στο τέλος Ιουνίου για να ενημερώσει για τους «ύποπτους» αποσκίρτησης βουλευτές στην ψηφοφορία του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου στις 29 και 30 Ιουνίου αντιστοίχως.

Επειδή το να συμφωνούν όλοι για την ανάγκη αναπτυξιακής μεταστροφής της οικονομίας μας χωρίς να έχουμε συμφωνήσει τον τρόπο και τα μέσα έχει μικρή σημασία. Επειδή, επίσης, το να διαφωνούν απλά κάποιοι για την προτεραιότητα μεταξύ δημοσιονομικής πειθαρχίας και αναπτυξιακών πολιτικών, για τη χρονική στιγμή δηλαδή που αναπτυξιακά μέτρα θα μπούν στις οθόνες του ραντάρ έχει επίσης μικρή πρακτική σημασία. Και τέλος – και σημαντικότερο – επειδή δεν έχει καθόλου σημασία, απλά, να συμφωνούμε ότι συμφωνούμε ή να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, θα ήθελα να πάμε τη συζήτηση ένα επίπεδο πιο κάτω από όσα συζητάμε τις τελευταίες εβδομάδες περί αποτελεσματικότητας του 2ου πακέτου ή συμπεριφοράς των εταίρων μας ή ορθότητας στρατηγικών και τακτικών κινήσεων. Θα ήθελα να πάμε στο επίκεντρο της έως σήμερα πορείας / συζήτησης περί της βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας. Όχι, όχι, στο εάν το πακέτο PSI / σύμβαση κλπ είναι βιώσιμο ή όχι. Οι απόψεις των αριθμών είναι γνωστές και τις έχω δεί με τα μάτια μου. Αλλού θέλω να πάω.

Πιο βαθιά, στα θεμέλια της κουβέντας, στην “μήτρα” της: στη συνθήκη βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας – την επίτευξη του 120% το 2020, όπως μας έχει διατυπωθεί, όπως έχει γίνει αποδεκτή από όλους, όπως μετριέται με τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας και τις παραδοχές της οικονομικής επιστήμης. Θέλω να πάμε εκεί για να δούμε αν είναι γερή ή σαθρή. Για να δούμε εάν μπορούμε να την κουνήσουμε, να την εκβαραρθρώσουμε, γιατί μόνο τότε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους του μέλλοντος μας. Μόνο εάν η μήτρα δεν κουνιέται μπορεί να γεννηθεί εμπιστοσύνη και μόνο αν γεννηθεί εμπιστοσύνη θα γεννηθεί ελπίδα. Όλα αυτά αν η μήτρα είναι γερή, αν η συνθήκη που μας είπαν είναι σωστή και μονοσήμαντη. Γιατί είναι τόσο “ακριβή” που χρειάζεται να είναι και μονοσήμαντη!

Κατ´ αρχήν και για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο να επισημάνουμε κάτι που μπορεί να διαφεύγει της προσοχής μας: η συνθήκη / παραδοχή / αξίωμα “ότι η επίτευξη λόγου χρέους/ΑΕΠ 120% το 2020 είναι η συνθήκη που κρίνει μονοσήμαντα τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους” αποτελεί μία πολιτική θέση παρά μία συνθήκη των αγορών. Θέση πολιτική, αγνώστου πατρός. Μερικοί λένε του ΔΝΤ, άλλοι της ευρωζώνης, κάποιοι της ΕΚΤ και πάει λέγοντας. Το σίγουρο είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει μάθει από επίσημα χείλη ποιού είναι αυτή η συνθήκη – θέσφατο. Μας ενδιαφέρει να ξέρουμε; Αν επηρέαζει τη ζωή μας, εγώ θα ήθελα να γνωρίζω. Και επηρεάζει. Και πολύ.

Κλέιστε τα μάτια και θυμηθείτε πόσο ήταν το χρέος μας όταν βγήκαν “απεργία” οι αγορές για εμάς. Ήταν ή δεν ήταν εκεί στο 120%; Αλλά τι γινόταν πριν τον τιτανικό και τις αλχημείες Παπακωσταντίνου, τη διαφημιστική καμπάνια ΓΑΠ περί διεφθαρμένης χώρας και κυρίως πριν το 9%, ή 11% του Παπαθανασίου γίνει 13%, 14%, συγγνώμη 15%+; Μας δάνειζαν οι αγορές ή όχι; πιο ακριβά, αλλά μας δάνειζαν; Ναι, μας δάνειζαν, παρά το 120+% χρέος μας.

Σκεφτείτε ή ψάξετε κάτι άλλο: Η Ιαπωνία, με λόγο χρέους/ΑΕΠ στα 167% και έλλειμμα στα 9,5%, αντιμετωπίζει “απεργία” δανειστών; Αν βαριέστε να ψάξετε, σκεφτείτε εσείς, σαν δανειστές, ποιόν θα δανείζατε σήμερα με μεγαλύτερη ασφάλεια: κάποιο φίλο σας που το χρέος του – σήμερα – είναι στο 100% της περιουσία του, αλλά ξοδεύει περισσότερα από όσα βγάζει και μάλλον του χρόνου θα είναι στο 110% και του παραχρόνου στο 120% ή τον άλλον φίλο σας που κάποτε ξόδευε περισσότερα από όσα έβγαζε, αλλά δυό-τρία χρόνια τώρα κάνει οικονομίες, άλλαξε τρόπο ζωής, βγάζει περισσότερα και μειώνει σταθερά και συστηματικά το μεγάλο χρέος που είχε συσσωρεύσει, έστω και εάν σήμερα το χρέος του είναι στο 125% ή 130%; Και αν δεν τον δανείσετε σήμερα που – ας πούμε έχει μόνο δύο-τρία χρόνια νέου τρόπου ζωής και ακόμα δυσπιστείτε για τη σταθερότητα του χαρακτήρα του και τη δυνατότητα του να διατηρήσει αυτή την μειούμενη πορεία χρέους, μήπως του χρόνου θα το κάνατε; και ας είχε του χρόνου ο δεύτερος 125% χρέος, ενώ ο πρώτος μόνο 120%;

Για να μην πολυλογούμε, αυτή η συνθήκη έχει αποτελέσει έως σήμερα – και θα εξακολουθεί για όσο θα ισχύει – τη μήτρα της δομικής αντίφασης μεταξύ του σπιράλ ύφεσης και της ανάγκης ανάπτυξης. Αυτής της αντίφασης που τελευταία όλοι την διέκριναν… Αυτή η συνθήκη είναι που προκαλεί συνεχώς καραμπόλες λαθών και παραμορφώσεων τόσο σε επίπεδο ελληνικής οικονομίας όσο και σε διεθνές επίπεδο αγορών. Αυτή η συνθήκη δεν επιτρέπει την εισαγωγή αναπτυξιακών μέτρων. Αυτή είναι η συνθήκη-θηλιά στο λαιμό της ελληνικής οικονομίας.

Η συνθήκη βιωσιμότητας στην σημερινή της διατύπωση δημιουργεί την έννοια του χρηματοδοτικού κενού και καθιστά την αναγκαία χρηματοδότηση (funding requirement) για την κάλυψη οποιονδήποτε χρηματοδοτικών κενών (funding gap) απόλυτη προτεραιότητα, ενώ αυτόματα αποκλείει οποιαδήποτε υιοθέτηση εναλλακτικών πολιτικών. Και ας αναρωτηθούμε:

Τι προηγείται;

Η πάση θυσία αναζήτηση της αναγκαίας χρηματοδότησης για να μειωθεί το χρέος από το 167% πριν το PSI ή το [θα δούμε]% μετά το PSI στο 120% το 2020; ή η αναζήτηση εκείνων των πολιτικών που θα επιτρέψουν να αρχίσει το δυνατόν ενωρίτερα μία αξιόπιστη και βιώσιμη διαδικασία μείωσης του χρέους, έστω και εάν το 2020 δεν επιτευχθεί ο λόγος του 120%, αλλά μετατεθεί για 2 ή 3 ή 4 έτη;

Σε ποια από τις δύο καταστάσεις είναι πιο ασφαλής η ελληνική οικονομία;

Στην πρώτη εκδοχή (που ισχύει σήμερα) η πρωταρχική ανάγκη είναι η εξαφάνιση οποιουδήποτε χρηματοδοτικού κενού υπολογίζεται στις ημερομηνίες επιθεώρησης (για να κλείσει η καμπύλη χρέους στο 120% έως το 2020). Αυτή η προτεραιότητα στόχευσης θα ήταν εφικτή εφόσον υπήρχε ήδη επαρκής χρηματοδότηση στο σύστημα. Όμως δεν υπάρχει. Η πρόσθετη χρηματοδότηση, εφόσον είναι δανειακή, θα αντισταθμίζεται από το κόστος της (τόκοι) με συνέπεια μικρότερο καθαρό αποτέλεσμα και συντήρηση του χρηματοδοτικού κενού. Εάν προέρχεται από ίδια κεφάλαια της Ελλάδας θα συμπιέζει την ελληνική οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση και υποβάθμιση της αξίας των στοιχείων προς αποκρατικοποίηση / αξιοποίηση (fire sales). Η μόνη περίπτωση που θα μπορούσε να λειτουργήσει η σημερινή εκδοχή είναι να συμβάλουν με ίδια κεφάλαια και οι δανειστές μας, δηλαδή να αποδεχτούν “κούρεμα” των δανείων τους. Αυτό δεν είναι ακόμα το βασικό σενάριο και μέχρι να γίνει θα συμπιέζεται η οικονομία μας.

Στη δεύτερη εκδοχή – κατά την οποία η συνθήκη βιωσιμότητας συνδεθεί με την γρήγορη αναστροφή της καμπύλης χρέους/ΑΕΠ και τη διασφάλιση μίας αξιόπιστης και βιώσιμης καθοδικής πορείας της – η οικονομία μας αποδεσμεύεται από το στρες να συμπληρώνει ίδια κεφάλαια κάθε φορά που το πρόγραμμα παρουσιάζει χρηματοδοτικό κενό, ενόψει της υποχρέωσης να κλείσει η καμπύλη στο 120% το 2020. Ταυτόχρονα αποδεσμεύεται από την ένταση με τους δανειστές, οι οποίοι ούτως ή άλλως έχουν συμφωνήσει μεγαλύτερη διάρκεια δανείου από το 2020 και βασικό τους μέλημα είναι η ασφαλής αποπληρωμή τους. Σε αυτή την (δεύτερη, νέα) εκδοχή, πρώτιστη υποχρέωση της οικονομίας μας καθίσταται η αναστροφή της καμπύλης χρέους στο δυνατόν ενωρίτερο χρόνο και η σταδιακή αξίοπιστη μείωση του χρέους/αεπ, με βιώσιμο τρόπο, έστω και με μικρότερη ταχύτητα. Οι αγορές θα εκτιμήσουν αυτήν ακριβώς τη διάσταση. Αυτή η αλλαγή προτεραιότητας θα μπορέσει να απελευθερώσει τη δυνατότητα υιοθέτησης αναπτυξιακών πολιτικών ως πρόσθετο οπλοστάσιο δημιουργίας ισχυρών και βιώσιμων πλεονασμάτων.

Σε ποια από τις δύο καταστάσεις είναι πιο ασφαλής η ευρωπαϊκή οικονομία;

Στην σημερινή εκδοχή της συνθήκης βιωσιμότητας θα συνεχιστεί η ένταση μεταξύ Ελλάδας και δανειστών για την κάλυψη των συνεχιζόμενων κενών χρηματοδότησης, η οποία θα τροφοδοτεί την αβεβαιότητα επιτυχίας του προγράμματος. Στην δεύτερη εκδοχή, η αναπτυξιακή δυναμική που θα αναπτυχθεί θα άρει την ομίχλη και θα καταστήσει ασφαλέστερη την οικονομία της ευρωζώνης. Αυτή η παράμετρος θα καταστεί πιο σημαντική κατά την ολοκλήρωση του PSI. Το χρηματοδοτικό κενό υπάρχει ακόμα και στην θεωρητική περίπτωση που η συμμετοχή των ιδιωτών ήταν 100% (ούτως ή άλλως λόγω μικροεπενδυτών θεωρητικό ποσοστό). Στην περίπτωση που η συμμετοχή καταλήξει μεταξύ του 85-90% και εκτιμηθεί οτι το ‘ευρύτερο’ κόστος ενεργοποίησης των cacs είναι μεγαλύτερο από το ‘ευρύτερο’ όφελος, τότε το πρόσθετο χρηματοδοτικό κενό – στο ήδη υπάρχον, λόγω της συνθήκης βιωσιμότητας – θα “τραβήξει” την αξιολόγηση των prior actions / προϋποθέσεων που προβλέπεται στον οδικό χάρτη μέχρι την τελική δεσμευτική υπογραφή της δανειακής σύμβασης και η αυριανή συζήτηση θα επικεντρωθεί στην κάλυψη του κενού (αυριανή, δηλαδή αύριο…). Εάν πάλι, η συμμετοχή κυμανθεί σε χαμηλότερα επίπεδα που θα δικαιολογούν / επιτρέπουν ενεργοποίηση cacs (είτε που θα παρέχουν υποχρεωτικά ίδιους όρους ή που θα αποσβένουν ολοκληρωτικά το ποσό που δεν συμμετείχε στο psi) τότε ο φόβος μέλλοντος στη ευρωζώνη θα μετατρέψει τη συζήτηση σε παράνοια, όλα τα θέματα θα βγούν από το τραπέζι, εκτός της κάλυψης του χρηματοδοτικού κενού με πρώτο θύμα την Ελλάδα.

Τέλος, σε ποια από τις δύο καταστάσεις εκτιμάται να είναι μικρότερη η συνολική ανάγκη δανειακής χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας;

Στην πρώτη εκδοχή η δημιουργία χρηματοδοτικών κενών λόγω της ύφεσης θα αυξήσει τη συνολική χρηματοδοτική ανάγκη. Στη δεύτερη εκδοχή, η απελευθέρωση της δυνατότητας υιοθέτησης αναπτυξιακών πολιτικών κατ’ ελάχιστον θα διατηρήσει τη χρηματοδοτική ανάγκη σε σταθερό επίπεδο και με μεγάλη πιθανότητα θα την μειώσει καθώς η αύξηση του ΑΕΠ θα επιταχύνει την πορεία μείωσης του λόγου χρέους/αεπ.

Αυτές είναι οι τρείς βασικές ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν (από εκεί που πρέπει να απαντηθούν) έντιμα. Για αυτό το λόγο στην εισαγωγή είπαμε ότι δεν έχει αξία τίποτα παρά μόνο να πάμε βαθιά, στο θεμέλιο και να δούμε αν είναι γερό. Αν ήταν θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε. Δεν είναι όμως. Αλλά μπορεί να αλλάξει. Απλά θέλει γρήγορα γιατί ο χρόνος κυλά και σε κανένα δεν αρέσει ο χρόνος που δεν γεννά ελπίδα.

However




  • Tου Χάρρυ Κλυν
Αγαπητέ Δήμαρχε της Θεσσαλονίκης, με όλο το θάρρος θα πρότεινα

Η Λεωφόρος Νίκης να μετονομαστεί Καφενέ ταπί παζάρ…

Η Τσιμισκή σε Σεφτέ γιοκ καλτερίμ…

Η Βασ. Όλγας σε Τσουτσού Χανούμ ντοβλέτ…

Η πλατεία Αριστοτέλους σε Φερετζέ ασκέρ μαχαλά…

Το Δημαρχείο σε Νταχτιρντί τσουτσού Οντά…

Και το γραφείο δημάρχου σε Καραγκιόζ μπερντέ…

Και αν μου επιτρέπετε, θα σας πρότεινα να αλλάζατε και το όνομά σας από Γιάννης Μπουτάρης σε… Σιχτιρ Χαϊβάν Πασσά

Σα δε ντρεπόμαστε λέω εγώ…


Καθώς η αντιπαράθεση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν φαίνεται ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο, όλο και πιο πιθανό φέρεται το σενάριο της στρατιωτικής επίθεσης. Οι συνομιλίες ασφαλώς και είναι μια διέξοδος, αλλά απαιτείται αμοιβαίος συμβιβασμός και εγκατάλειψη της αντίληψης ότι παρουσιάζοντας ένα μείγμα απειλών και σκληρών οικονομικών κυρώσεων θα αναγκαστεί το Ιράν να υποχωρήσει από το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Τελευταία έχουμε γίνει μάρτυρες έντονων συζητήσεων για ένα προληπτικό στρατιωτικό κτύπημα κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Παρά τις προσπάθειες, η διπλωματία φαίνεται ότι μάλλον δεν είναι δυνατό να αποτρέψει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν, έτσι οι υποστηρικτές μιας στρατιωτικής επεμβάσεως στο Ισραήλ και στις Ηνωμένες Πολιτείες, βλέπουμε ότι κερδίζουν έδαφος. Όλα αυτά επειδή τα “γεράκια του πολέμου” εκτιμούν ότι το Ισραήλ μπορεί να καταφέρει άμεσα και γρήγορα ένα καίριο πλήγμα και να αντέξει σε βραχυπρόθεσμες στρατιωτικές και διπλωματικές επιπτώσεις της εν λόγω επιθέσεως, όμως τους διαφεύγει, ότι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες θα είναι πιθανόν καταστροφικές για την ασφάλεια όχι μόνο του Ισραήλ, αλλά και της διεθνούς κοινότητος.

Έτσι αν ο δυτικός κόσμος και ειδικά οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να αναβιώσει η επιλογή της διαπραγματευτικής οδού, προβάλλοντας ουσιαστικές και ρεαλιστικές προτάσεις, διατρέχουμε υψηλό κίνδυνο εμπλοκής σε ένα επικίνδυνο πόλεμο ή καλύτερα σ’ ένα ολοκαύτωμα στη Μέση Ανατολή.

Όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τη στρατιωτική επιλογή στο Ισραήλ, ισχυρίζονται, ότι η Μέση Ανατολή με ένα Ιράν εξοπλισμένο με πυρηνικά όπλα θα αποτελεί, μια οιωνοί απειλή, αφενός για τον δυτικό κόσμο αφετέρου για την ίδια την επιβίωση του Ισραήλ. Αυτό θα ήταν πολύ πιο επικίνδυνο, απ’ ότι μια προληπτική στρατιωτική επίθεση που θα μπορούσε να αποτρέψει την απόκτηση πυρηνικών από το Ιράν. Ωστόσο, η θέση τους στηρίζεται στην υπόθεση ότι πράγματι στο μέλλον, το Ιράν, θα είναι πλήρως ακρωτηριασμένο και εντελώς απαλλαγμένο από πυρηνική ισχύ.

Στην πραγματικότητα, το προληπτικό κτύπημα, μπορεί να έχει το χειρότερο αποτέλεσμα για αμφοτέρους τους αντιπάλους. Διότι αν υποθέσουμε ότι στο μέλλον καταφέρει να εξοπλισθεί με πυρηνικά το Ιράν, θα είναι περισσότερο αποφασισμένο από ποτέ να αμφισβητήσει, τα ζωτικά συμφέροντα ή και χειρότερα την επιβίωση του εβραϊκού κράτους, και μάλιστα θα παρουσιαστούν πολύ λιγότερα περιφερειακά και διεθνή εμπόδια για να το πράξει.

Η κατάσταση παρουσιάζει μεγαλύτερη σύγχυση αλλά και ανησυχία. Οι βασικοί δρώντες στο γεωπολιτικό πάζλ – Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν – ταλαντεύονται μεταξύ απειλών και λεονταρισμών, αντί να επιδεικνύουν μια πιο καθησυχαστική στάση, έχουν αρχίσει μια ανοικτή συζήτηση ενός πιθανού πολέμου στο μέλλον, με ταυτόχρονες επιθέσεις από μυστικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων στον κυβερνοχώρο, τη δολοφονία των Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων, τις μυστηριώδεις εκρήξεις στο Ιράν και τις επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων σε διάφορες χώρες. Ο δυτικός κόσμος ελπίζει ότι οι αυστηρές οικονομικές κυρώσεις θα αναγκάσουν το Ιράν να βάλει τέλος στις προσπάθειές του για τον εμπλουτισμό ουρανίου (σε επίπεδο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πυρηνική βόμβα) και θα αποδεχθεί ένα διακριτικό καθεστώς επιθεώρησης στο πλαίσιο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). Είναι όμως εξίσου πιθανό ότι η Τεχεράνη θα αντεπιτεθεί.

Ας προσπαθήσουμε να υποθέσουμε τι θα γίνει μετά από μια επίθεση στη Μέση Ανατολή. Οι παράγοντες κινδύνου είναι δεδομένοι, δηλαδή είναι γνωστές οι δυνατότητες του Ιράν για αντίποινα στην ανατολή, τον Περσικό Κόλπο και ίσως εναντίον ισραηλινών αμερικανικών και δυτικών συμφερόντων στόχων εκτός των συνόρων του, καθώς και οι αποσταθεροποιητικές συνέπειες για τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου. Είναι μια λύση αρνητική για όλες τις πλευρές («lose-lose»).

Οι Ισραηλινοί που ευνοούν το προληπτικό κτύπημα πιστεύουν ότι τέτοιου είδους αντίποινα θα είναι περιορισμένα και σε κάθε περίπτωση λιγότερο επιβλαβή από ότι να αντιμετωπίζει ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα. Υπάρχουν και ισραηλινοί που αντιτίθενται σε μια επίθεση, διότι πιστεύουν ότι η επιτυχία είναι πολύ αβέβαιη και δυνητικά με πολύ δαπανηρό τίμημα για να δικαιολογηθεί τέτοιου είδους προληπτικό κτύπημα. Κατά την άποψή τους οι μυστικές, οι ανορθόδοξες και οι ασύμμετρες ενέργειες είναι πιο αποτελεσματικές στην επιβράδυνση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, με λιγότερες επιπτώσεις. Το αποτέλεσμα ενός πόλεμου θα έχει αβάσταχτα υψηλό κόστος (συμπεριλαμβανομένων των πιθανών ιρανικών κινήσεων αντιποίνων στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και εναντίον του Ισραήλ) με αβέβαια κέρδη (θα εντατικοποιηθεί η αποφασιστικότητα να αποκτήσει στρατιωτική διάσταση το πυρηνικό τους πρόγραμμα).

Η άποψη μου είναι ότι μια στρατιωτική επίθεση εναντίον του Ιράν στην καλύτερη περίπτωση να καθυστερήσει την ανάπτυξη πυρηνικών, όμως δεν θα τους σταματήσει. Αυτό δικαιολογείται επειδή οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν είναι διασκορπισμένες σε όλη την επικράτειά του και πολλές απ’ αυτές βαθιά θαμμένες. Επίσης η πυρηνική τεχνογνωσία που το Ιράν έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα δεν μπορεί να εξαλειφθεί μέσα από στρατιωτικές επιθέσεις. Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι, οι στρατιωτικές επιθέσεις θα μπορούσαν να ωθήσουν το Ιράν να μετατρέψει το πρόγραμμα από ειρηνικό σε στρατιωτικό.

Έτσι, μπορούμε να σκεφτούμε ότι το μέλλον της περιοχής δεν είναι ένα Ιράν που έχει ή δεν έχει αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά μάλλον μια αναδυόμενη πυρηνική δύναμη, που έχει ή δεν έχει δεχθεί επίθεση από το Ισραήλ. Ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα, που δεν έχει δεχθεί επίθεση είναι επικίνδυνο, εάν όμως έχει προσβληθεί, είναι πολύ πιο πιθανό να προβάλλει τις δυνατότητές του, για να βεβαιωθεί ότι δεν θα αντιμετωπίσει πάλι μια επίθεση. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση μεταξύ των δύο δυνητικών πυρηνικών αντιπάλων που δεν έχουν καμία άμεση γραμμή επικοινωνίας. Δηλαδή η ανθρωπότητα και ειδικά τα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Νοτιανατολικής Μεσογείου θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα νέο μοντέλο αποτροπής, ένα νέο είδος ψυχρού πολέμου, το οποίο δεν είναι καθόλου πιθανό να λειτουργήσει κάτω από τις συνθήκες του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, των εθνικών αντιπαλοτήτων και των αναθεωρητικών τάσεων.

Από την άλλη πλευρά εάν δεν εκτελεστεί η στρατιωτική επίθεση, θα υπάρχει τουλάχιστον η πιθανότητα, ότι το Ιράν θα μπορεί να δρέπει τα οφέλη της αποτροπής από την κατοχή της πυρηνικής τεχνολογίας για να κατασκευάσει ένα όπλο. Μια τέτοια στάση θα εξακολουθεί να προκαλεί σοβαρές ανησυχίες στην παγκόσμια κοινότητα για την ανάπτυξη μιας πιθανής στρατιωτικής διάστασης του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και θα απαιτούσε τη συνεχή διακριτική επιθεώρηση από την αρμόδια επιτροπή της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), αλλά θα ήταν πολύ λιγότερο αποσταθεροποιητική απ’ ότι ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα. Θα μειώσει επίσης τα κίνητρα στις γειτονικές χώρες να εξετάσουν την επιλογή της πυρηνικής ενέργειας.

Μια μονομερής επίθεση από το Ισραήλ, όχι μόνο θα ελαττώσει την αποφασιστικότητα της διεθνούς κοινότητας να αμφισβητήσει τις παραβάσεις του Ιράν επί της πυρηνικής δεσμεύσεως σύμφωνα με τη Συνθήκη μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων, αλλά και θα μειώσει τη θέληση για τη συνέχιση της υποστήριξης του Ισραήλ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αφήσει «όλες οι επιλογές στο τραπέζι», αλλά είναι προφανές ότι δεν επιθυμεί μια στρατιωτική επίθεση, τουλάχιστον αυτή τη χρονική περίοδο.

Οι βασικοί δρώντες της Ευρώπης, για να μην αναφέρουμε και τις μικρότερες δυνάμεις στην Ασία, θα καταλογίσουν τη στρατιωτική δράση ως υπονόμευση των διπλωματικών και οικονομικών επιλογών για τη λύση του προβλήματος. Η αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας θα γίνει πιο εχθρική, θέτοντας σε κίνδυνο την αναπτυσσόμενη πολιτική και οικονομική σχέση του Ισραήλ με αυτές τις δύο χώρες.

Οι περιφερειακές αντιδράσεις θα είναι επίσης αρνητικές, πυροδοτώντας περαιτέρω αντι-ισραηλινά συναισθήματα στα αραβικά έθνη. Το Ιράν έχει ήδη αρχίσει να χάνει την αξιοπιστία του στους αραβικούς πληθυσμούς επειδή τους απογοήτευσε με το επιβληθέν κύμα κρατικής βίας στο εσωτερικό του και την υποστήριξή του στην βίαιη καταστολή του καθεστώτος στη Συρία. Όμως μια ισραηλινή επίθεση θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ιράν να ξανακερδίσει τη συμπάθεια, καθώς θα εμφανιστεί ως το θύμα και θα πυροδοτήσει ενέργειες μίσους εναντίον του Ισραήλ.

Ομοίως, οι σχέσεις του Ισραήλ με τον εγγύς γεωπολιτικό του χώρο, την Αίγυπτο και την Ιορδανία, χάριν του λαϊκού αισθήματος και στον απόηχο των αραβικών εξεγέρσεων, θα μπορούσε να είναι σοβαρά τεταμένες, θέτοντας σε κίνδυνο ζωτικής σημασίας συνθήκες ειρήνης. Οποιαδήποτε προοπτική για σφυρηλάτηση ενός κοινού αντι-ιρανικού μετώπου μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου ή του Ισραήλ και της δυτικής κοινωνίας δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Το Ισραήλ δεν έχει ποτέ ενσωματωθεί στη Μέση Ανατολή. Αλλά το Ισραήλ έχει σπάνια αντιμετωπίσει την πλήρη απομόνωση. Όταν το Ισραήλ είχε αντιμετωπίσει επιθέσεις των αράβων εθνικιστών αντιπάλων του στο παρελθόν (την Αίγυπτο και το Ιράκ), είχε να στραφεί προς τις μη αραβικές περιφέρειες (το Ιράν και την Τουρκία). Όταν το Ισραήλ εθεωρείτο μια αυξανόμενη απειλή από το Ιράν, στράφηκε ειρηνευτικά προς τους άραβες γείτονές του. Το Ισραήλ δεν έχει αντιμετωπίσει μια στρατηγική κατάσταση στην οποία να είναι εντελώς απομονωμένο από τους άραβες και μη άραβες όσο, αυτή τη στιγμή που αντιμετωπίζει την αυξανόμενη διεθνή απομόνωση.

Συμπερασματικά, θα είναι ουσιαστικής σημασίας για όλα τα μέρη να θέσουν τέλος στην εχθρική συμπεριφορά και προκλητική ρητορική, συμπεριλαμβανομένων των απειλών για επίθεση και τη συμμετοχή τους σε βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες. Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε να υπάρξει μια λύση θετική για όλες τις πλευρές («win-win») απέναντι στο σημερινό αδιέξοδο. Τέλος αν το δίλλημα που καλείται η διεθνής κοινότητα να εξετάσει, είναι είτε σκληρές οικονομικές κυρώσεις η επιτυχία των οποίων είναι αμφίβολη, είτε ανάληψη στρατιωτικής δράσης, οι συνέπειες της οποίας είναι τρομακτικές, τότε τίποτα από αυτά δεν αποτελούν επιλογή αλλά μια αξιοθρήνητη αποτυχία.


* Αρχιπλοίαρχος Πολεμικού Ναυτικού ε.α.

  • Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα και αναλυτή κ. Σαράντου Καργάκου, που πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο Ελληνισμός σε κρίση - Συνταγή Απεγκλωβισμού”.

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό· γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι...»

Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος.

Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι, τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:

«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ - καί σᾶς φτάνει»!

Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό. Σας Ευχαριστώ.



Έχουμε χάσει τη μπάλα με την οικονομία και κανείς δεν μας εξηγεί τι τελικά συμβαίνει. Από το 2010, κάθε φορά που παίρνουν μέτρα λιτότητας και εφαρμόζουν νέα Μνημόνια ως ακολουθήματα δανείων, ακούμε ότι είναι αρκετά και δε χρειάζεται τίποτε άλλο. Το ακούσαμε και πέρυσι το καλοκαίρι όταν μας έλεγαν ότι την άνοιξη του 2012 (δηλαδή τώρα) θα είχαμε πλεονάσματα. Το ακούσαμε το φθινόπωρο όταν ο Βενιζέλος μας διαβεβαίωνε ότι αν κάνουμε ένα «ντου» θα βγούμε από την κρίση.

Μας τα ξαναείπε και ο Παπαδήμος για να μας πείσει πόσο αναγκαία είναι τα νέα μέτρα προκειμένου να πάρουμε το δάνειο, αφού πρώτα γίνει το κούρεμα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας είχε πει ότι δε θα χρειαστούν άλλα μέτρα το 2012.

Φτάσαμε λοιπόν στο Μάρτιο, στην «επιτυχία» των Βρυξελλών, στο νέο Μνημόνιο που ψηφίστηκε, στα νέα μέτρα που ξεκίνησαν να ισχύουν.

Και πριν καλά – καλά στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής από τους πολιτικούς ηγέτες και την κυβέρνηση, άρχισαν πάλι τα σενάρια για νέα… μέτρα.

Και το χειρότερο, πριν καν εκταμιευτεί έστω κι ένα ευρώ από τα 130 δισ. του νέου δανείου, άρχισαν να μιλούν για ένα ακόμη δάνειο που θα χρειαστεί η Ελλάδα την περίοδο μετά το 2015. Η αποκάλυψη του Spiegel είναι εντυπωσιακή διότι λέει ότι υπήρχε η πρόβλεψη στη νέα σύμβαση για το νέο δάνειο των 50 δισ. και απαλείφθηκε κατόπιν πιέσεων της Μέρκελ.

Για να υπάρχει όμως σημαίνει ότι το χρειαζόμαστε, σημαίνει ότι όλες οι αναλύσεις που κάνουν δανειστές και μη δείχνουν ότι ούτε τα 130 δισ. ευρώ σώζουν την Ελλάδα.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που ο προϋπολογισμός έχει εκτροχιαστεί από τον πρώτο μήνα του έτους κατά 1,3 δισ. ευρώ (450 εκατ. μείον τα έσοδα και 900 εκατ. πάνω οι δαπάνες).

Ήδη, επίσης, έχουν αρχίσει να διαρρέονται σενάρια για νέα σκληρά μέτρα, από κατάργηση 13ου και 14ου μισθού μέχρι κατάργηση αποζημιώσεων και εφάπαξ. Και το κάνουν προκειμένου να δεσμεύσουν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε μια πολιτική που θα διαλύσει οριστικά την κοινωνία.

Για κάποιους προφανώς έχει σημασία ποιος θα διαχειριστεί την καταστροφή της χώρας, κι όχι πώς να ξεφύγει η χώρα από την καταστροφή. Αυτός είναι ο πατριωτισμός του κ. Βενιζέλου και πολλών άλλων. Ρίχνει το… μουτζούρη στον Σαμαρά για να γλιτώσει αυτός και το κόμμα του.

Όσο ρευστή είναι η οικονομική κατάσταση τόσο θα είναι και η πολιτική με τους διάφορους να ονειρεύονται σενάρια συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του και δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί νέα, σκληρά μέτρα. Κάνουν ότι είναι δυνατό για να μας προετοιμάσουν για νέο μαχαίρι σε μισθούς και συντάξεις από τον Ιούνιο.

Ας τολμήσει κάποιος να μας το πει ξεκάθαρα. Χρεοκοπήσαμε και δεν μας σώζουν ούτε τα PSI ούτε τα νέα δάνεια. Αυτή θα ήταν μια πιο τίμια στάση.

UBS: Τώρα είναι η ώρα για την απομυθοποίηση της κατάστασης της Ελλάδας - Η αλήθεια έναντι των μύθων

Τους σύγχρονους μύθους που συνδέονται με την κατάσταση της Ελλάδας και της ελληνικής οικονομίας επιχειρεί να καταρρίψει στην τελευταία έκθεσή της με τίτλο "Debunking the new Greek mythology" (Aπομυθοποιώντας τη σύγχρονη ελληνική μυθολογία) η UBS.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Andreas Höfert, αναλυτής της UBS, οι διαστάσεις που έχει λάβει η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει επιφέρει μεγάλη κόπωση τόσο στους πολιτικούς, όσο και την κοινή γνώμη. Η κατάσταση μάλιστα, κατά τον ίδιο, έχει γίνει τόσο πολύπλοκη, που η πλειοψηφία αξιωματούχων, αναλυτών και επενδυτών προτιμά να πιστεύει σε ορισμένους απλούς μύθους παρά να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα ως έχει...

Ταξιδεύοντας στη Γερμανία στη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας, ο Höfert, έμεινε έκπληκτος από τη σχιζοφρένεια, όπως αναφέρει, ορισμένων Γερμανών βουλευτών, οι οποίοι αν και εμφανίζονταν υπέρμαχοι της ιδέας περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, τελικά ψήφισαν υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης των 130 δισ. ευρώ στην κρίσιμη ψηφοφορία της Δευτέρας 27 Φεβρουαρίου στο γερμανικό κοινοβούλιο.

"Προσωπικά ποτέ άλλοτε δεν έγινα μάρτυρας τόσο μεγάλης διάστασης απόψεων των πολιτικών. Η διαφορά ανάμεσα στο τι σκέφτονται και τι πραγματικά πράττουν είναι μεγάλη", σχολιάζει ο αναλυτής της UBS και προσθέτει: "Οι πολιτικοί έχουν την τάση να προχωρούν στην ανάληψη ασφαλών και βολικών μεθόδων, προκειμένου να κάνουν μια κατάσταση να μοιάζει διαχειρίσιμη. Όμως αυτοί οι μύθοι που δημιουργούνται πρέπει να καταρριφθούν, αν πραγματικά όλοι επιθυμούν μια λύση ουσιαστική, μια λύση διαρκείας έναντι στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους".

Ποιοι είναι όμως κατά τη UBS οι μύθοι που πρέπει να καταρριφθούν γύρω από την κατάσταση της Ελλάδας και της ελληνικής οικονομίας;


- Οι Έλληνες θα λάβουν έναν φάκελο με 130 δισ. ευρώ, 12 χιλ ευρώ για κάθε πολίτη.

Αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες πολίτες που είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται έως και 50% και βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν, δεν πρόκειται να δουν ούτε ένα σεντ από τα 130 δισ. ευρώ του δεύτερου πακέτου διάσωσης. Περί τα 30 δισ. ευρώ θα χρειαστούν για την αγορά collaterals προκειμένου να διασφαλιστούν τα νέα ελληνικά ομόλογα, 50 δισ. ευρώ θα απαιτηθούν για τη σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, ενώ τα υπόλοια 50 δισ. ευρώ θα εκταμιευθούν σε έναν ειδικό λογαριασμό (γνωστό ως escrow account) προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ελληνικό χρέος.

- Η Ελλάδα έχει αποφύγει τον κίνδυνο χρεοκοπίας.

Ούτε αυτό ισχύει. Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και μάλιστα πολύ σύντομα. Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πως χρειάζεται μεγάλη συμμετοχή των ιδιωτών στο σχέδιο αναδιάταξης του χρέους (PSI+), συμμετοχή την οποία δεν μπορεί να συγκεντρώσει. Για το λόγο αυτό θα υιοθετήσει τις ρήτρες συλλογικής δράσης (CACs) προκειμένου να επιτύχει την αναγκαστική συμμετοχή των ιδιωτών στο PSI+. Aυτό είναι χρεοκοπία...

- Το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας θα είναι και το τελευταίο.

Δεν είναι αλήθεια. Με τη νέα δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, ακόμη κι αν όλα όσα προβλέπονται σε αυτή, τηρηθούν πιστά - στόχος εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί - η χώρα θα μπορεί να επιβιώσει στην καλύτερη περίπτωση έως το 2014. Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει τι θα συμβεί μετά το 2014.

- Το ελληνικό χρέος θα μειωθεί στο 120,5% του ΑΕΠ έως το 2020.

Δύσκολο να προβλεφθεί. Οι αναλυτές δεν μπορούν με βεβαιότητα να διατυπώσουν ασφαλείς εκτιμήσεις για το τι μπορεί να συμβεί σε έξι μήνες από τώρα. Ποιος μπορεί με σιγουριά να πει τι θα συμβεί σε ορίζοντα οκτώ ετών, ήτοι το 2020;

- Η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη.

Για την ώρα, ναι. Ωστόσο, είναι θέμα χρόνου οι Έλληνες πολίτες να αντιληφθούν πως οι θυσίες που τους ζητώνται - όχι μόνο σήμερα, αλλά σε βάθος 10ετίας, αξίζουν πραγματικά τον κόπο για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ...

"Mέχρι οι πολιτικοί να πάρουν απόφαση να αντιμετωπίσουν ορισμένες σκληρές αλήθειες αναφορικά με την πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, οι αλλεπαλληλοι ισχυρισμοί τους πως η κρίση έχει τελειώσει θα αποτελούν τον μεγαλύτερο μύθο από όλους", καταλήγει η UBS.