Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Απρ 2012

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Καλά, η μαγκιά και το πολιτικό νταηλίκι του Αντώνη του Κομανέτση τρέχει από τα μπατζάκια του!

Αντωνάκη, θυμάσαι που μας έλεγες για εκλογές στις 19 Φλεβάρη; Μετά την έκανες γαργάρα και το γύρισες στο καλαματιανό, «ας μην κοιμόμαστε και με το ημερολόγιο αγκαλιά τώρα»

Εν τω μεταξύ τα πασοκορετάλια στην προσπάθειά τους να περισώσουν ότι σώζεται από το διαλυμένο μαγαζί τους, επιδίδονται με όποιο τρόπο μπορούν στο γνωστότατο σ’ αυτούς ευγενές σπορ του ρουσφετιού και της ρεμούλας, ενώ ο πλαδαρός τραπεζοϋπάλληλος που παριστάνει τον πρωθυπουργό, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, όταν τον ρωτάνε για την ημερομηνία των εκλογών σφυρίζει αδιάφορα!

Ήδη η 6η Μαΐου πήγε περίπατο και απ’ ότι συζητείτε στους διαδρόμους και στο καφενείο της Βουλής, θα βαρεθούμε να βλέπουμε Παπαδήμιο στο Μαξίμου…

Και το ερώτημα εύλογο Σαμάριε Κομανέτσιε, αφού σε κόφτει για εκλογές και αφού βλέπεις ότι ο Παπαδήμιος το παίζει Γερμανός και την ψάχνει από όλες τις μεριές να τις αναβάλλει, γιατί δεν αποσύρεις την εμπιστοσύνη σου από την κυβέρνησή του;

Αλλά καθώς φαίνεται ελαχιστότατε, εκτός από το πιστοποιητικό άκρας υποταγής που υπόγραψες στα φανερά και κάτι άλλο ακόμα στα κρυφά πρέπει να έχεις υποσχεθεί ή να έχεις υπογράψει.

Κατά τα άλλα τζάμπα καίει η λάμπα…

Τα περί αυτοδυναμίας γράφτα στο χιόνι! Την παρτίδα κοίτα να σώσεις, γιατί έτσι και πέσει το ποσοστό της ΝΔ κάτω από το Καραμανλικό χαμηλό, βλέπω να σε πετάνε από κανένα παράθυρο… Και διάλεξες και γραφεία σε όροφο, που να πάρει ο διάολος.

Σαμαράς: «Θάνατος δεν είναι μόνο να πεθαίνει κανείς, αλλά και να ζει χωρίς ελπίδα…»

Αντί να θρηνείτε κύριε Σαμαρά για τους ζωντανούς νεκρούς, πείτε μας για την ωρολογιακή βόμβα της νέας περικοπής μισθών και συντάξεων που με την υπογραφή σας προγραμματίσατε να εκραγεί τον Ιούνιο του 2012…
Από το Μαρικάκι

Κατά τους κρατούντες τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα, κι ευρύτερα, συμβαίνουν μόνα τους ή ακόμη χειρότερα αν έχουν κάποια αιτία αυτή βρίσκεται σε «γονιδιακά» γνωρίσματα της κοινωνίας που εκδηλώνονται ανάλογα με τις συνθήκες και ουδόλως σχετίζονται με τα διάφορα πλέγματα κοινωνικοπολιτικών σχέσεων εξουσίας – πολιτών, κεφαλαίου – εργασίας, κλ.π, κ.λπ.

Έτσι και ο Βενιζέλος διαγιγνώσκει, ως άλλος «γιατρός» αυτός, τον «εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αυτό που ο ίδιος εννοεί «εκφασισμό» βεβαίως βεβαίως δεν είναι ο άνωθεν καλλιεργούμενος κοινωνικός αυτοματισμός που αποσκοπεί στο «διαίρει και βασίλευε» και υποθάλπει τον «αλληλοσπαραγμό» των κοινωνικών ομάδων προκειμένου να γίνεται η δουλεία που έχει δρομολογηθεί, αν όχι απρόσκοπτα τουλάχιστον με το κοινωνικό σύνολο, βυθισμένο στην πλειονότητά του, για το «τις πταίει» και για το που πάει το πράγμα.

Όχι. Ο Βενιζέλος θεωρεί «εκφασισμό» της κοινωνίας την αυξανόμενη, δίκαιη οργή απέναντι στην πολιτική εξόντωσης της κοινωνίας και ξεπουλήματος της χώρας και την ποικιλόμορφη εκδήλωσή της: γιαούρτια, κράξιμο, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταγγελίες και πάει λέγοντας.

Δηλαδή, αν ο Γιωργάκης μας είπε «διεφθαρμένους», ο Μπένι συνεχίζοντας την παράδοση του υβρισμού της κοινωνίας μας λέει και «φασίστες» και κάπως έτσι συντηρούν τις συνθήκες παράδοσης μας στην «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε και τα δύο και πολλά άλλα ακόμα.

Την ίδια ώρα η απελπισία για την βραχυπρόθεσμη επιβίωση – στις αρχές αυτής της ιστορίας ο ανεκδιήγητος, αρρωστημένα 'τροϊκανός", επικαλούνταν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής για να «στοιχειοθετήσει» την προωθούμενη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης – έχει προκαλέσει χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας με αποκορύφωμα, την «εμβληματική» αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα.

Την ίδια ώρα το ξύλο δεν βγαίνει από τον παράδεισο αλλά από τους κόλπους της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία χτυπάει χωρίς να προκληθεί όπου βρει «ψαχνό» από τον 19χρονο στην Κρήτη που μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Τζάννειο έως τους τόνους χημικών στις διαδηλώσεις, το ξύλο σε πολίτες, τα αυξανόμενα κρούσματα βίας έναντι εκπροσώπων των ΜΜΕ όπως συνέβη με τον πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ, ο οποίος από μια πισώπλατη γκλομπιά στο κεφάλι βρέθηκε από το καθήκον στο χειρουργείο.

Την ίδια ώρα τα μεγάλα ΜΜΕ, είτε ελέγχονται ευθέως από την κυβέρνηση είτε από συμφέροντα που στηρίζουν την κυβέρνηση όλο και περισσότερο απομακρύνονται από την ενημέρωση και συντάσσονται με τον «γκεμπελισμό», ή και τη λογοκρισία.

Από το Ποντίκι
Του Κώστα Βαξεβάνη

Σε ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ επισκέπτεται τις ΗΠΑ. Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν τον υποδέχεται και τον ξεναγεί στα επιτεύγματα της Δύσης. Ένα από αυτά είναι και ένα υπερπολυτελές πορνείο.

Ο Μπρέζνιεφ είναι ενθουσιασμένος από την εξυπηρέτηση και τη φροντίδα και αποφασίζει να κάνει ένα και στη Σοβιετική Ένωση. Όταν επιστρέφει, αναθέτει σε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος να στήσουν το λαμπερό πορνείο.

Η επιχείρηση στήνεται, αλλά δεν πάει καλά. Μετά από καιρό ο Μπρέζνιεφ τηλεφωνεί στον Ρήγκαν και του λέει πως η επιχείρηση πορνείο είναι προβληματική. Ο Ρήγκαν τον ρωτάει αν έχει επενδύσει όσα χρειάζεται ένα πολυτελές πορνείο.

Ο Μπρέζνιεφ τον διαβεβαιώνει πως έχει δώσει εντολή να το εξοπλίσουν με τα καλύτερα χαλιά από το Ουζμπεκιστάν, μάρμαρα από την Αρμενία και τα πιο σύγχρονα κρεβάτια από την Ουκρανία. Ο Ρήγκαν τον ρωτάει τι πόρνες έβαλε και ο Μπρέζνιεφ του απαντά πως θα καλέσει τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που ανέλαβαν το πρότζεκτ για να του πουν.

Καλεί, λοιπόν, τους υπεύθυνους και τους ρωτά «βάλατε καλές πόρνες στο μπουρδέλο;».

Αυτοί κοιτιούνται μεταξύ τους, αλλά χωρίς δισταγμό απαντούν «τις καλύτερες, εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος».

Η Ελλάδα μοιάζει νομίζω πολύ με τη συγκεκριμένη ιστορία. Προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη την προβληματική της επιχείρηση, αναθέτοντας τη διάσωση στις πόρνες που είναι εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος. Στο κλειστό σύστημα που αποτελεί τον κόσμο της, δηλαδή τον μικρό της κόσμο, τα πράγματα έχουν συγκεκριμένους κανόνες. Ακόμα και αν την καταστρέφουν, είναι οι μόνοι που γνωρίζει.

Η κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο του κλονισμού και της ενοχής σε αυτό της παράδοσης. Είναι απελπισμένη και έτοιμη να παραδοθεί σε αυτόν που θα εφεύρει έναν μύθο. Που θα εγγυηθεί πως θα αναλάβει την ευθύνη και ας είναι της καταστροφής. Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις παρελαύνουν οι αρχιτέκτονες του πολιτικού συστήματος, που μιλούν για το πολιτικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει. Δεν έχει σημασία που είναι οι ίδιοι. Αρκεί που η ευθύνη διαχέεται, χωρίς να τους απειλεί, σε ένα «γενικό σύστημα» που φταίει.

Το σύστημα στην πραγματικότητα ετοιμάζει την άμυνα και τη μακροημέρευσή του. Θα κάνει εκλογές όταν η ένταση και οι κομματικές συσπειρώσεις θα είναι τέτοιες που θα εγγυηθούν πως ένα μίνιμουμ κομμάτι θα μπει στο κομματικό μαντρί, αφού θα έχει εξαερώσει τον θυμό του. Το παιχνίδι της κομματικής χειραγώγησης θα εμφανιστεί ως αναγκαίο κακό απέναντι στην αβεβαιότητα και το χάος. Ο θυμός είναι ισχυρό κίνητρο, αλλά ο φόβος είναι ισχυρότερο.

Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, αυτήν όπου αντικαταστάθηκε η Ελλάς από την ΕΛΑΣ, ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε πως υπήρχαν για λόγους ασφάλειας στο Σύνταγμα ελεύθεροι σκοπευτές. Η τελευταία φορά που στο Σύνταγμα υπήρξαν ελεύθεροι σκοπευτές ήταν τον Δεκέμβριο του 1944 και ήταν Άγγλοι που αιματοκύλησαν την Ελλάδα, οδηγώντας την στον Εμφύλιο.
Εβδομήντα χρόνια μετά οι ελεύθεροι σκοπευτές ακροβολίζονται απέναντι σ’ έναν εσωτερικό εχθρό. Δεν έχει σημασία αν υπήρχαν ή όχι snipers. Σημασία έχει πως ο φόβος χρησιμοποιήθηκε για να αναρωτηθούν οι μάζες πόσο ασφαλείς είναι. Ακόμα και αν την ασφάλειά τους την απειλεί το ίδιο το κράτος.

Βρισκόμαστε ακριβώς στο στάδιο που στην κοινωνία συντελείται το χώρισμα. Ο φόβος τραβά τη διαχωριστική γραμμή πάνω στην οποία ισορροπεί το προσωπικό συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Οι εφημερίδες ανακαλύπτουν περιπτώσεις διαφθοράς, την ώρα που το Κοινοβούλιο επιδίδεται στη θεσμοθέτησή της μέσα από νόμους που ψηφίζονται νύχτα από τα κόμματα της Εθνικής Ενότητας.

Ο θυμός υποκλίνεται στον φόβο και οι άνθρωποι γίνονται για μια ακόμη φορά πιόνια. Οι περισσότεροι έχουν ματώσει από το αυτομαστίγωμα. Χιλιάδες ιστορίες «προσωπικής ευθύνης» γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Στα ίδια σημεία όπου το τυπογραφικό μελάνι μύριζε σαν λιβάνι για τα μεγάλα επιτεύγματα των πολιτικών. Ο καθηγητής που έφαγε, το λαμόγιο που ξεκοκάλισε, ο υπάλληλος που λαδώθηκε. Ναι, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το κράτος ήταν το κράτος που οι ίδιοι έκαναν.

Δημιουργείται κάθε μέρα η εντύπωση πως όλη αυτή η Ελλάδα της διαφθοράς θ’ αλλάξει ως διά μαγείας όταν καθιερώσουμε ένα σαβουάρ βιβρ πολιτικής και μαζεύουμε τα σκατά των σκύλων από το πεζοδρόμιο. Είναι μεγάλη η προσωπική ευθύνη, αλλά είναι διαφορετικό το να γίνει συνείδηση απ’ το να γίνει ενοχή. Και η κύρια προσωπική ευθύνη είναι πως τους αφήσαμε να κυβερνούν με τη SIEMENS, τους Χριστοφοράκους, τις μίζες από τα γερμένα υποβρύχια, χαμένοι μέσα στην επιτηδευμένη και συγκαλυπτική μας καλοπέραση. Κανένα από τα άρθρα των φιλελεύθερων αυτομαστιγωμένων δεν μιλά γι’ αυτή την ευθύνη και γι’ αυτό το κράτος. Μιλούν για τον υπάλληλο και το λαμόγιο της γειτονιάς. Αυτό το λαμόγιο δεν δούλευε καν στο γραφείο του πολιτικού λαμόγιου, ούτε το κάλυπτε το κομματικό κράτος.

Εξουθενωμένοι από τις ενοχές, ισοπεδωμένοι από την αναζήτηση ευθυνών, αγανακτισμένοι από τον ίδιο μας το θυμό, φοβισμένοι από αυτό που δεν γνωρίζουμε και που έρχεται, είμαστε έτοιμοι για όλα. Όχι απαραίτητα για το καλύτερο. Γι’ αυτό επιλέξαμε, όπως οι συνεργάτες του Μπρέζνιεφ, τη μοναδική οικεία πρακτική. Να κρατήσουμε στο μπουρδέλο πουτάνες τις πιο σίγουρες. Εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.



  • Τεράστιες οι προσωπικές ευθύνες Χρυσοχοΐδη για την άρνηση έλευσης του Πούτιν στο Άγιο Όρος
  • Να παραιτηθεί ως ανίκανος ή να καρατομήσει όσους είναι ανίκανοι
  • Πολιτική σκοπιμότητα, υπηρεσιακή ανικανότητα ή κάτι άλλο;
Τελικά, ο Πούτιν δεν έρχεται στην Ελλάδα…! Και αυτό, για όσους γνωρίζουν, δεν είναι είδηση, αλλά μία φυσιολογική και απολύτως αναμενόμενη εξέλιξη, αφού στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, πολιτικός προϊστάμενος (βλ. υπουργός) είναι ο γνωστός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Γιατί δεν έρχεται όμως ο Πούτιν; Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, η Ελλάδα δεν μπορεί να του παράσχει ασφάλεια για την διαμονή του, επειδή οι υπάλληλοι (βλ. ΕΥΠ) κάνουν διακοπές!!! Δηλαδή, η ΕΥΠ δεν εργάζεται σε Κυριακές, αργίες και μεγάλες εορτές; Δηλαδή, η χώρα είναι εκτεθειμένη κάθε Σαββατοκύριακο και όποτε έχουμε κάποια περίοδο μεγάλων εορτών;

Προφανώς έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου ή η αίσθηση του γελοίου, στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, αφού με αυτή την ανακοίνωση βγαίνουν συμπεράσματα, τα οποία διόλου κολακευτικά δεν είναι για την ίδια την χώρα, την κυβέρνηση και τον κ. Χρυσοχοΐδη. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι, είτε ο κ. Χρυσοχοΐδης εμμένει στις περιβόητες συνομιλίες του (βλ. wikileaks) με τον κ. Σπέκχαρντ, όπου απαξίωσε πλήρως την ΕΥΠ και τον εθνικό της ρόλο, είτε όντως η ΕΥΠ είναι ανίκανη να προστατεύσει έναν άνθρωπο και φυσικά την ίδια την χώρα, είτε ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης λειτουργεί αυθαίρετα χωρίς να γνωρίζει τις υποδομές και τις δυνατότητες της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Είναι ανίκανη η ΕΥΠ να προστατεύσει τον Πούτιν; Αυτό το ερώτημα προκύπτει εύλογα μετά από την επίσημη άρνηση της Ελληνικής κυβέρνησης να δεχτεί την είσοδο του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην Ελλάδα και την ολιγοήμερη παραμονή του στο Άγιο Όρος…
Δεν μπορεί, άραγε, η ΕΥΠ του κ. Χρυσοχοΐδη να συνεργαστεί με την προσωπική φρουρά του Ρώσου προέδρου και να παράσχει όλα όσα απαιτούνται προκειμένου ο αρχηγός ενός κράτους (της Ρωσίας εν προκειμένω) να μπορέσει ασφαλώς να εισέλθει και να παραμείνει στην χώρα μας; Μπορεί ο κ. Χρυσοχοΐδης να κατανοήσει πως με την συγκεκριμένη του άρνηση ουσιαστικά κλείνει στο περιθώριο την Ελλάδα, αφού ουσιαστικά και επισήμως αποδέχεται πως οι Ελληνικές Υπηρεσίες Ασφάλειας δεν μπορούν να προστατεύσουν κανένα ηγέτη ξένου κράτους που θα επισκεφθεί την χώρα μας…!!!

Μπορεί να μην είχε διαβάσει το περίφημο Μνημόνιο ο κ. Χρυσοχοΐδης, αλλά είναι δυνατόν να μην μπορεί να κατανοήσει πως τέτοιες αποφάσεις – ανακοινώσεις λειτουργούν αρνητικά για την διεθνή εικόνα της Ελλάδας σε επίπεδο ασφαλείας; Κάποιοι ίσως χαμογελώντας αναρωτηθούν πως είναι δυνατόν να «τρώμε» την φτηνή –αλλά και άκρως υποτιμητική για την Ελλάδα και τις Ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας- δικαιολογία που προέταξε ο «αδιάβαστος» Χρυσοχοΐδης. Φυσικά είναι εξόφθαλμη η επιλογή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη να αρνηθεί την με κάθε θυσία (και εξευτελισμό) είσοδο του Ρώσου Προέδρου στην Ελλάδα…

Όμως, με βάση την άρνησή του και την παραδοχή ανικανότητας της ΕΥΠ, μήπως ο Golden Mike θα έπρεπε να προχωρήσει άμεσα στην καρατόμηση όσων υπαλλήλων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών φέρουν την ευθύνη για την ανικανότητα παροχής ομπρέλας προστασίας και στη συνέχεια ο κ. Χρυσοχοΐδης θα έπρεπε να καταθέσει αμετάκλητα την παραίτησή του από την θέση του υπουργού; Επειδή προβάλλεται το επιχείρημα της ανικανότητας, μήπως ό,ποιος είναι ανίκανος θα πρέπει να αποχωρήσει άμεσα από ό,ποια θέση αδίκως καταλαμβάνει και θέτει σε κίνδυνο τόσο την ασφάλεια της χώρας, όσο και την εικόνα της στο εξωτερικό;

Πόσο ακόμη πρέπει οι παρόντες πολιτικοί να εκθέσουν τους πάντες και τα πάντα, προκειμένου να ικανοποιηθούν και να αποχωρήσουν; Τι πραγματικά άλλαξε στο χθες και στο σήμερα στην αντίληψη των πολιτικών για τις ευθύνες που έχουν;

Κωνσταντίνος

Του Άγη Βερούτη

Η κατακόρυφη πτώση των εισοδημάτων στην Ελλάδα, στα τελευταία δύο χρόνια, έχει οδηγήσει πολλούς ως πρόσφατα νοικοκύρηδες, σε ανέχεια. Όσοι ασκούσαν ελεύθερο επάγγελμα, ή είχαν μια μικρή επιχείρηση, είδαν ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις από το μέσο όρο, καθώς η αγορά κατέβαζε ταχύτητες γοργά, με το προσχεδιασμένο χειρόφρενο ρευστότητας να τραβιέται στον παρόντα χρόνο από την πολιτική τάξη.

Όσοι από την άλλη ήσαν μισθωτοί, στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, είδαν από τη μια μεριά να μην ανανεώνονται συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε ΚΕΠ και πάσης φύσεως υπηρεσίες, και από την άλλη την αγορά να ξερνάει θέσεις εργασίας σε ποσότητες που έφθασαν τελικά στους 1,2 εκατομμύρια άνεργους, περιλαμβάνοντας τους επιτηδευματίες που βιώνουν την οικονομική απραγία χωρίς να προσμετρούνται στους αριθμούς του ΟΑΕΔ, ή να λαμβάνουν κάποιο επίδομα ανεργίας. Επίκειται δε και η μείωση μισθών που θα χτυπήσει τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα στα μέσα Μαΐου, και η επαπειλούμενη κατάργηση των δώρων τον Ιούνιο, με το επόμενο κύμα μέτρων.

Για λόγους που έχω αναλύσει εκτενώς σε προηγούμενο κείμενο (“Ετοιμαστείτε να σας πάρουνε το σπίτι”), το τοξικό κοκτέιλ προσχεδιασμένης ύφεσης, πτώσης τζίρων, πτώσης εισοδημάτων, με φοροεπιδρομή, και απουσία ρευστότητας στην αγορά, αναπόφευκτα οδηγεί στην ισοδύναμη δήμευση ακίνητης περιουσίας.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά των πολιτικών επιλογών που οδήγησαν στην καταρράκωση της ελληνικής οικονομίας, υποχρέωσαν αναπόφευκτα σε καθυστερήσεις στις υποχρεώσεις τους, τους ως τότε καλοπληρωτές νοικοκύρηδες, και η αγορά των στεγαστικών πάγωσε, ενώ τα δάνεια σε καθυστέρηση ανεπίσημα φημολογούνται να φτάνουν ως και 25%, βαίνοντας αυξανόμενα. Από ένα σύνολο περί τα 70 δισ. ευρώ σε στεγαστική πίστη, πιθανόν περισσότερα από 17 δισ. ευρώ δεν εξυπηρετούνται, αν η φημολογία των τραπεζικών κύκλων στέκει.

Είναι λογικό, πως όταν δανειολήπτες στεγαστικών βρεθούν εκτός αγοράς εργασίας, ή υποστούν μείωση στο μισθό βάσει του οποίου έβγαλαν το δάνειο, ή ο μισθός τους καθυστερεί όπως στο 90% των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα πλέον, τότε θα είναι σχεδόν αδύνατον να παραμείνουν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.

Εκτός από τις σχεδόν 2.000 αυτοκτονίες που έχει οδηγήσει αυτή η ανισομερής πίεση στα εισοδήματα, δημιουργεί και αδυναμία πληρωμής σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μας, που έχει να διαλέξει αν το μειωμένο πλέον εισόδημά της θα το διαθέσει σε πληρωμή της δόσεως του στεγαστικού, σε πληρωμή των πάσης φύσεως χαρατσιών, περαιώσεων, τακτοποιήσεων και αυξημένων φόρων, ή στη σίτιση και διαβίωση.

Συμβάλλοντος του νομοθετικού παγώματος των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για στεγαστικές οφειλές μέχρι τις 200.000 ευρώ, ως το τέλος του 2012, είναι και η αύξηση στις καθυστερήσεις. Για σημαντικό αριθμό νοικοκυριών η καθυστέρηση ξεπερνά τους 6 μήνες (ως και πάνω από 10% φημολογείται), καθώς οι ποινές φυλάκισης για χρέη προς το Δημόσιο άνω των 5.000 ευρώ επίσης νομοθετήθηκε εντός της κρίσης.

Με την επαπειλούμενη σταδιακή κατάργηση της ευεργετικής νομοθέτησης, κατεβάζοντας το ποσόν από τις 200.000 κατά 25.000 ευρώ ανά τρίμηνο, η Τρόικα θα επιφέρει σταδιακή υποτίμηση στις τιμές των ακινήτων στο 50% των σημερινών τους αξιών. Η στεγαστική αγορά θα οδηγηθεί σε μπαράζ πωλήσεων σε κατασχεμένα πάγια, και ο αριθμός των αστέγων πλέον θα ξεπεράσει κάθε αρνητική προσδοκία, καθώς σήμερα διαμένουν στην κατασχεμένη τους πρώτη κατοικία.

Στην παραπάνω ζοφερή εικόνα των μελλούμενων τόσο για την τραπεζική όσο και για την αγορά ακινήτων υπάρχει λύση, συγκεκριμένη και εφαρμοσμένη, που όμως με μεγάλη μου έκπληξη δεν έχω δει να συζητείται σοβαρά από τον πολιτικό κόσμο, ή τις τράπεζες.

Η λύση είναι η δημιουργία μιας “Κακιάς Τράπεζας” (bad bank), που θα αναλάβει την διαχείριση των δανείων που οδεύουν προς το γκρεμό ή έχουν ήδη πέσει, απαλλάσσοντας τις εμπορικές τράπεζες από το άγος των κατασχέσεων και τις ζημίες που θα προκληθούν σε μια αγορά ακινήτων χωρίς πράξεις, και με 400.000 αδιάθετα ακίνητα ήδη στο τσουβάλι της.

Η “Κακιά Τράπεζα” μόνο στο όνομα είναι κακιά, καθώς η λειτουργία της είναι ευεργετική τόσο για τους δανειολήπτες, όσο και για τα τραπεζικά ιδρύματα. Στη Γερμανία χρησιμοποιήθηκε η KfW για το ρόλο αυτό στην επανένωση με την Ανατολική Γερμανία. Το κοινωνικό έργο που θα αναλάβει αυτή η “ειδικού σκοπού” τράπεζα, θα είναι να ελαττώσει το κόστος εξυπηρέτησης των στεγαστικών δανείων αυτών που σήμερα οδεύουν προς, ή έχουν ήδη καταλήξει σε κατασχέσεις, ώστε να επιτρέψει στους δανειολήπτες να διατηρήσουν την στέγη τους ισορροπώντας τη δόση με το νέο μειωμένο εισόδημά τους λόγω εσωτερικής υποτίμησης.

Ο τρόπος που λειτουργεί η λύση “Κακιά Τράπεζα” είναι ο εξής:

1. Ιδρύεται από το κράτος μια νέα τραπεζική οντότητα, με σκοπό να διασώσει τους δανειολήπτες -χωρίς όμως να “χαρίσει” λεφτά όπως γελοιωδώς προτείνουν τελευταία κάποιοι πολιτικοί ανεπάγγελτοι- αλλά διαμορφώνοντας τις δόσεις τους σε ανεκτά επίπεδα.

2. Η “Κακιά Τράπεζα” λαμβάνει χρηματοδότηση από το EFSF ή την EBRD ή κάποια άλλη ευρωπαϊκή τραπεζική οντότητα, ώστε να αγοράσει από τις εμπορικές τράπεζες τις στεγαστικές δανειακές συμβάσεις που παρουσιάζουν πρόβλημα, βάσει κάποιων καθοριστικών κριτηρίων που θα λαμβάνουν υπόψη την πρότερη συμπεριφορά των δανειοληπτών, και τις συνθήκες που τους οδήγησαν στις υπέρμετρες καθυστερήσεις.

3. Η “Κακιά Τράπεζα” αναθεωρεί τόσο τη διάρκεια όσο και το επιτόκιο κάθε μιας εκ των στεγαστικών συμβάσεων, ώστε να επιτρέψει στους δανειολήπτες να είναι συνεπείς, και να διατηρήσουν το σπίτι τους.

4. Οι όροι θα πρέπει να περιλαμβάνουν επέκταση των δανείων σε πολλές δεκαετίες όπου η τελική αποπληρωμή θα γίνει από τους κληρονόμους του δανειολήπτη αν αυτός αποβιώσει νωρίτερα, ελάττωση του spread όσο δυνατόν χαμηλότερα και κοντά στο επιτόκιο της ΕΚΤ, και οπωσδήποτε τη δυνατότητα να αποπληρώνει μόνο τόκους αν το οικογενειακό εισόδημα υποστεί μείωση λόγω ανεργίας ή η δόση δεν μπορεί να περιοριστεί σε κάποιο συγκεκριμένο ποσοστό του εισοδήματος όπως το 40% που προτείνει με Πράξη Διοικητή η Τράπεζα της Ελλάδος.

Η βασικότερη λειτουργία της “Κακιάς Τράπεζας” όμως δεν θα είναι να ξαλαφρώσει τις εμπορικές τράπεζες από τα επισφαλή δάνεια, αλλά να προστατεύσει την κοινωνία από το κύμα εξαθλίωσης που θα επέλθει όταν λήξει στο τέλος του 2012 η προστασία των δανειοληπτών από εκποιήσεις πρώτης κατοικίας ως 200.000 ευρώ, και να διατηρήσει αυτή την έστω και στοιχειώδη κοινωνική αποδοχή στην εσωτερική υποτίμηση που επιχειρείται για πρώτη φορά στα χρονικά. (Το πείραμα της “εσωτερικής υποτίμησης").

Με λίγα λόγια, αν δεν βρεθεί μια λύση μιας “κοινωνικής τράπεζας” που θα προστατεύσει από την εξαθλίωση όσους σήμερα πλήττονται βάναυσα από την εσωτερική υποτίμηση που επιχειρείται, και την ύφεση που προκαλεί, η κοινωνική εκτροπή είναι βέβαιη. Αντίθετα, με ένα εργαλείο όπως η “Κακιά Τράπεζα” μπορεί και να διασώσουμε ό,τι ελάχιστα ψιχία κοινωνικής συνοχής έχουμε περισώσει ως τώρα.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και η “τράπεζα”!

Ίδωμεν.
Η οικονομική αναδιάρθρωση οποιουδήποτε κράτους περνάει μέσα από διαδικασίες δανεισμού από την Παγκόσμια Τράπεζα. Το μήνυμα που περνά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα (ακόμη και στις κυβερνήσεις) είναι ότι η Παγκόσμια Τράπεζα ελέγχεται από τις δυνάμεις της Νέας Τάξης, που μπορούν να ξοδέψουν ανεξάντλητα ποσά για την επίτευξη των σκοπών τους. Μπροστά, βέβαια, από την Παγκόσμια Τράπεζα, που το όνομά της δεν θέλει να πολυακούγεται, βρίσκεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που υπαγορεύει τους κανόνες δανεισμού.

Το διεθνές δίκαιο έχει ήδη υπερεθνική ισχύ. Οι διεθνείς οργανισμοί, μέσω αντιπροσώπων των κρατών-μελών τους (π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση) ψήφισαν διατάξεις, σύμφωνα με τις οποίες τα υπερεθνικά όργανα παρακάμπτουν και επομένως αγνοούν τα εθνικά. Ένα μέρος, δηλαδή, των εθνικών αρμοδιοτήτων μεταφέρθηκε σε διεθνή όργανα με το πρόσχημα της καλύτερης, υποτίθεται, προάσπισης των συμφερόντων των κρατών-μελών.

Ταυτόχρονα, τονίζεται ότι η παραχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων και κυριαρχίας σε καμιά περίπτωση δεν είναι βλαπτική των συμφερόντων των κρατών, αλλά αντίθετα είναι ενισχυτική της δύναμης του κράτους. Η ίδια η συμμετοχή του κράτους σε ένα διεθνή οργανισμό αναπληρώνει την εκχώρηση των κρατικών εξουσιών και ενισχύει στο πολλαπλάσιο τη δύναμή του. Μέσα στα πλαίσια προστασίας των κρατών-μελών υπάρχει σχέδιο για να δημιουργηθούν ευρωαστυνομία, ευρωΜΑΤ, ευρωεισαγγελείς, ευρωεντάλματα και ευρωφυλακές. Οι κυβερνήσεις θα αποτελούν, και ήδη σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν, τους τοπικούς διαχειριστές της εξουσίας, μιας εξουσίας που ασκείται χωρίς όραμα και χωρίς καμιά δύναμη λήψης σημαντικών αποφάσεων ή ανάπτυξης ευφυών, ευέλικτων κινήσεων για την επίλυση σημαντικών προβλημάτων.

Στην τελική φάση του σχεδίου, το αστικό δίκαιο θα διευθετεί τις αντιθέσεις και τις διαφορές μεταξύ των πολιτών κάθε χώρας ή των πολιτών και των εκπροσώπων της τοπικής εξουσίας. Οι τοπικές εξουσίες των κρατών, με επικεφαλής τον εκάστοτε πρωθυπουργό, θα ελέγχονται αρχικά από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και στη συνέχεια από το παγκόσμιο κοινοβούλιο.

Η αξία της γνώσης, της ιστορίας και της επιστημονικής ερμηνείας των ιστορικών γεγονότων αναφέρεται πολλές φορές στα πρωτόκολλα του Σαμαέλ. Όπως ο ίδιος ο Χένρυ Κίσσινγκερ δήλωσε, οι λαοί θα πρέπει να ξεχάσουν την ιστορία τους. Μάλιστα, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στους Έλληνες, οι οποίοι θα πρέπει να χτυπηθούν στο επίπεδο της γλώσσας τους, της ιστορικής τους μνήμης και της θρησκείας τους.

Το σχέδιο αυτό θα μπορέσει να επιτευχθεί με τους εξής τρόπους:

α) Με τη μείωση των ωρών διδασκαλίας της ιστορίας.
β) Με την αλλοίωση και παραχάραξη των ιστορικών γεγονότων και την αντίστοιχη προσαρμογή τους στα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών.
γ) Με παραπλανητικές ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων και συμπεράσματα που θα αποπροσανατολίζουν και θα απομακρύνουν τους μελετητές της ιστορίας από τα πραγματικά γεγονότα, καταστρατηγώντας όλα τα δεδομένα της ιστορικής επιστήμης, η οποία απαιτεί αντικειμενική παρατήρηση των ιστορικών γεγονότων.

Ποτέ δεν θα συναντήσει κανείς τους εκπροσώπους της Νέας Τάξης ή τους παρατηρητές (watchers) που ζουν ανάμεσά μας, σε αίθουσες δικαστηρίων ή στους δρόμους να διαδηλώνουν, και ποτέ δεν θα τους ακούσει να μιλούν ανοιχτά για τις θέσεις τους στον τύπο και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης γενικά. Αυτοί κινούνται υπογείως. Αφήνουν τα σχέδιά τους να περνούν με ένα πλάγιο τρόπο, πάντα χρησιμοποιώντας ένα σχήμα ευπρέπειας και πάντα κάτω από το πρόσχημα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η τακτική τους αυτή πάντα αφήνει να υπονοηθεί κάτι που οδηγεί την σκέψη σε κάποιο ευγενή σκοπό, ή σε κάποια ανιδιοτελή κίνητρα. Οι ίδιοι, με την αθέατη προώθηση των σχεδίων τους, ακολουθούν την τακτική "γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος". Αφήνουν, για παράδειγμα, τους Έλληνες να χαίρονται επειδή μπήκαν στην ΟΝΕ, ή επειδή κάποιος αντιλαϊκός νόμος δεν ψηφίστηκε τελικά. Η υπομονή, η εμπειρία και η σωστή μεθόδευση κάνουν τα εκπαιδευμένα στελέχη της Νέας Τάξης να ξέρουν να περιμένουν τη δικαίωση των προσπαθειών τους. Η πτώση της Τροίας συνέβη το πρωί μετά από ένα ολονύκτιο γλέντι των Τρωων, οι οποίοι πίστεψαν ότι ο Δούρειος Ίππος σήμαινε πραγματικά τη λήξη του πολέμου. Έτσι και οι Έλληνες, αφού χάρηκαν επειδή μπήκαν στη νομισματική ένωση και χρησιμοποιούσαν το ευρώ, ανακάλυψαν εκ των υστέρων τι σημαίνει "συμμετοχή στα κοινά".

Επιδόθηκε, δηλαδή, ο μέσος Έλληνας σε μια ξέφρενη σπατάλη, όχι με χρήματα που είχε στην τσέπη του, αλλά με χρήματα που προπαγανδιστικά του επέβαλαν να δανειστεί, ώστε να πληρεί και αυτός το επιβαλλόμενο μοντέλο κοινωνικής υπόστασης.

Το ίδιο έκαναν και οι επιχειρήσεις, που πίστεψαν ότι μπορούν να δραστηριοποιηθούν σε περιβάλλον σταθερών συνθηκών. Στην Ελλάδα, όμως, είχαμε περίπου τριάντα φορολογικές μετατροπές ετησίως τα τελευταία δέκα χρόνια, και κάθε φορά ακούγαμε τα κλασικά: "Επιτέλους θα έχουμε ένα σταθερό φορολογικό σύστημα". Φορτώθηκαν, λοιπόν, 300 δισ. ευρώ χρέη οι ιδιώτες και 300 δισ. ευρώ χρέη το κράτος.

Και αν ακόμη δεν κατάλαβες, τότε πολύ σύντομα θα νιώσεις την… "στοργή" τους

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά"; Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλο-μπακάλικα τής Γερμανίας. Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;
Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;
Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλς. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο.
Να σου κάνουν με το ζόρι ''φιλική'' γλώσσα τα ... Τουρκικά !!! Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο... "δημόσιο"; Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του;
Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί πετσόκοψαν κάθε ευεργετική διάταξη για τους πολυτέκνους; Για να ενισχυθεί η υπογεννητικότητα κατακρεούργησαν όσες ευνοϊκές φορολογικές διατάξεις είχαν θεσπισθεί για τους πολυτέκνους, έκοψαν την δυνατότητα που είχαν όσα παιδιά τους περνούσαν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ μακριά από τον τόπο κατοικίας τους να μεταγράφονται σε Ίδρυμα της πόλης τους, κ.λ.π., κ.λ.π.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;
Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου. Έτσι, στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι... θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα γιατί φούσκωσαν το δημόσιο χρέος και σε έβριζαν τεμπέλη;

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ' αυτά;

Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ, για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ... ΓΕΝΝΗΘΕΙ.
Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.
Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

Ελέγχουν όσους Έλληνες μπαίνουν στη Γερμανία!!!

Φυσιολογικά, εάν λειτουργούσε το Ευρωπαϊκό Δίκαιο ή όπως αλλιώς θέλουν να ονομάζουν το μίγμα από συνθήκες που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι οραματιζόμενοι μία Ευρώπη των πολιτών και της Δημοκρατίας, σήμερα η Γερμανία θα έπρεπε να βρίσκεται στο σκαμνί για παραβίαση της συνθήκης Σένγκεν εις βάρος της Ελλάδας, την οποία αυθαίρετα τοποθετεί εκτός της συνυπογραφείσας συνθήκης και επίσης αυθαίρετα φέρεται απαξιωτικά στους Έλληνες πολίτες που εισέρχονται στην Γερμανία ως μη Ευρωπαίους.

Εάν η Ευρώπη σεβόταν τον εαυτό της, σήμερα θα έπρεπε να επιβάλει στην Γερμανία τεράστια πρόστιμα για παραβίαση βασικών όρων δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εάν η Ευρώπη του σήμερα είχε και την ελάχιστη σχέση με δημοκρατία, ισονομία και σεβασμό στα δικαιώματα των πολιτών της Ε.Ε., θα είχε -στην καλύτερη για την Γερμανία περίπτωση- επιπλήξει δημοσίως δια μέσω των οργάνων της (βλ. Ρομπάϊ) την Γερμανική προσβλητική για την Ελλάδα συμπεριφορά της Γερμανίας.

Tην επιστροφή στο σύστημα μεθοριακών ελέγχων στο χώρο Σένγκεν ζήτησε ο Γερμανός υπ. Εσωτερικών λόγω της αδυναμίας χωρών, όπως η Ελλάδα, να ελέγξουν τη ροή λαθρομεταναστών. “Καθαρός λαϊκισμός” λένε οι Πράσινοι.

Η γιγάντωση του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα απασχολεί σε τέτοιο βαθμό την γερμανική κυβέρνηση, που εδώ και λίγο καιρό καθιερώθηκαν και πάλι άτυποι έλεγχοι διαβατηρίων και ταυτοτήτων στα γερμανικά αεροδρόμια και σε όλους τους επιβάτες που έρχονται από την Ελλάδα. Οι επιβάτες καλούνται την ώρα της προσγείωσης να έχουν έτοιμα τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα προς επίδειξη μόλις βγουν από τη «φυσούνα» και ο έλεγχος γίνεται από αστυνομικούς που τους περιμένουν στο χώρο του αεροδρομίου.

«Όχι πύλη εισόδου λαθρομεταναστών τα ανοιχτά σύνορα»
Κράτηση λαθρομεταναστων στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία


Τη δυνατότητα να γίνονται περισσότεροι συνοριακοί έλεγχοι στο χώρο του Σένγκεν ζήτησε ο ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών Χανς Πετερ Φρίτριχ, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Rheinische Post.

«Χρειαζόμαστε αυτούς τους ελέγχους όχι μόνο όταν γίνονται μεγάλες διοργανώσεις, όπως ποδοσφαιρικά παιγνίδια ή σύνοδοι κορυφής, αλλά και όταν χώρες- μέλη δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Αν για παράδειγμα χώρες όπως η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να ελέγξουν τα σύνορά τους, τότε για ένα χρονικό διάστημα θα πρέπει να γίνονται έλεγχοι στα σύνορα ανάμεσα στις χώρες – μέλη. Τα ανοιχτά σύνορα δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να γίνουν πύλη εισόδου λαθρομεταναστών», προειδοποίησε στην ίδια συνέντευξη εξαγγέλλοντας ότι θα συνεργαστεί με τον Γάλλο ομόλογό του Ζαν – Κλοντ Ζεάν για να γίνουν ανάλογες προσαρμογές στο νομοθετικό κείμενο της συμφωνίας Σένγκεν.
Τις θέσεις Φρίντριχ υποστήριξε και ο κομματικός του σύντροφος, Γιόαχιμ Χέρμαν, που είναι υπουργός Εσωτερικών της Βαυαρίας. «Αν χώρες της Ε.Ε. δεν μπορούν να ελέγξουν τα εξωτερικά τους σύνορα, τότε θα πρέπει να γίνονται έλεγχοι στη Γερμανία» δήλωσε. «Αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει τα σύνορά της, δεν θα μπορώ να είμαι σε θέση να επιτρέπω την είσοδο στη Γερμανία σε όποιον έρχεται από την Αθήνα».

Πηγή: Deutsce Welle
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου*

Το πλοίο βυθίζεται κομμένο σε αρκετά μέρη, αλλά η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει στα (και τα) γνωστά πολιτικά μοτίβα. Η ορχήστρα θα παίζει αυτά που έμαθε να παίζει και όπως έμαθε φάλτσα θα παίζει, μέχρι τα πνευστά να βγάλουν αντί για μουσικά χρώματα….μπουρμπουλήθρες!

Ας τα πω σήμερα «συνθηματικά» μήπως και συνεννοηθούμε καλύτερα, καθώς όπως διαπιστώνω, η ανάλυση μας σού κάθεται βαριά στο στομάχι ιδιαίτερα αυτή την περίοδο. Και ο ναυαγός πρέπει να έχει ελαφρύ στομάχι, δεν λένε; Η ορχήστρα, λοιπόν, αποξενωμένε από τις σχέσεις που σε ορίζουν, συμπατριώτη, θα συνεχίσει να παίζει στους ίδιους πολιτικώς απατηλούς ρυθμούς, αλλά με περισσότερο ρομαντισμό: η φτώχεια δεν θέλει πλέον καλοπέραση, αλλά συμπόνια, καρτερία, περίσκεψη και …προσευχή. Η ζωή δεν είναι μικρή για να είναι θλιβερή, αλλά η ζωή είναι θλιβερή για τους μικρούς ανθρώπους. Γίνετε μεγάλοι, ανοιχτές καρδιές που να χωρούν τους πάντες και τα πάντα και ας περισσεύει ο εαυτός σας! Γίνετε ένα με την ορχήστρα, που δεν υμνεί πλέον το λάθος του καπετάνιου, αλλά το αναπόφευκτο του ναυαγίου για να αναδομηθεί το σκαρί δίχως δημοσιονομικές ατέλειες. Βουλιάζουμε για να πνιγούν όσοι δεν διαθέτουν σωσίβιο, ώστε να ανακτήσει δυναμική η ελπίδα για τους διασωθέντες, που βρίσκονται πάνω σε ένα γλιστερό κατάστρωμα, όπου μόνον όσο γνωρίζουν πατινάζ θα έχουν δικαίωμα να κινούνται ελεύθερα. Για τα θύματα και τους αποκλεισμένους (θεατές) στο κατάστρωμα παίζουν τα όργανα, αυτούς παρηγορούν, ενώ οι Skaters (πατινέρ) ακούν άλλη μουσική μέσω της ατομικής τους συσκευής, που τους συνδέει απευθείας με Ελβετία, Λονδίνο, Ν. Υόρκη, Μόναχο, Φρανκφούρτη και Καναρίους, δηλαδή Κανάριους Νήσους… Εκεί το ναυάγιο μετατρέπεται σε ευκαιρία!

Το πρόγραμμα της ορχήστρας υπάρχει αναρτημένο στο περίπτερο (τα πρωτοσέλιδα του Τύπου) σε απόλυτη αρμονία με το ενημερωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα της τηλεόρασης. Ένα είναι το πρόγραμμα, αλλά διαφορετικές οι παρτιτούρες για πιάνο, βιολί ή μπουζούκι. Τα τύμπανα παίζουν όπως πάντα αριστερά και διεγερτικά, συνοδεύοντας σε αντίστιξη την συμφωνία, για να ενδυναμώσουν τελικά (αντικειμενικά) το μήνυμα του μαέστρου (του διευθυντή της ορχήστρας της Διαπλοκής): Τα μεμβρανόφωνα παίζουν ευρωπαϊκά, ενώ τα ιδιόφωνα που έπαιζαν παλιά διεθνιστικά, τώρα ακούγονται εθνικιστικά. Τι να κάνεις άμα το σκάφος βυθίζεται δίχως απτό παράδειγμα σωτηρίας; Το ρίχνεις στα ρεμπέτικα και όχι στην «Διεθνή» του Pierre De Geyter και του Eugène Pottier, που του αλλάξανε κάποιοι τους στοίχους δίχως να τον ρωτήσουν. Αυτά τραβάω κι εγώ και ας μην είμαι στιχουργός!! Κρατάνε το ρεφρέν, αλλάζουν όμως το μήνυμα.

Ωχ Παναγιά μου τι πάθαμε…νάσου τώρα και οι δεξιοί κυμβαλισταί και ο νεοναζιστικός κυμβαλοκρούστης, ζητούν την ψήφο σου για μια μόνιμη θέση στην επίσημη ορχήστρα! Τώρα θα αρχίσουν μέσα στο ναυάγιο και οι οργιαστικές λατρείες, όχι ακριβώς της Κυβέλης ή του Διόνυσου, αλλά του ρατσισμού. Αυτό που ακούω είναι το το βακύλιον της απόλυτης χυδαιότητας. Ας δώσει η χάρη σου, να σκουριάσουν γρήγορα τα piatti! Αμ δε, που θα μας κάνει «χάρη» η Παναγία! Χάρες κάνει αποκλειστικά ο Wolfgang Schäuble, από το Φράιμπουργκ, έμπειρος δάσκαλος πολιτικού πατινάζ σε γλιστερό κατάστρωμα ναυαγισμένου σκάφους. Και αυτός, όπως μου εκμυστηρεύτηκε αυτή η καλή κοπέλα με τα γυαλιά, δεν κάνει χάρες όσο παίζει τα φάλτσα της η ελληνική ορχήστρα. Άμα σταματήσει αυτό το «παίξιμο» και γίνει νέα συμφωνία τότε υπάρχει και σχέδιο Γ!

Κοιτάξτε για να καταλάβετε, ο Schäuble είναι ο νέος Χάυντν της οικονομικής ολοκλήρωσης της Γερμανίας… της ΕΕ, πώς να πω! Θέλει να γίνει ο κύριος συνδετικός κρίκος της μεταμοντέρνας πολιτικής συμφωνίας στην Ευρώπη, όχι ασφαλώς με την έννοια του εφευρέτη του είδους, αλλά ως άλλος Χάυντν να συνδέσει τη δομή της (πολιτικής) συμφωνίας της Σχολής του Μανχάιμ με την κλασσική εποχή (των οικονομικών μοτίβων). Μιλώ για το πέρασμα από την μονοθεματική φόρμα σονάτας, στις λεγόμενες τετραμερείς συμφωνίες, όπου μόνον το πρώτο μέρος αποτελεί σονάτα. Επειδή στην Ελλάδα υπήρξε μακρά εισαγωγή (Adagio χρεοκοπίας), η φόρμα της πολιτικής σονάτας στη νέα σύνθεση Schäuble αντιπροσωπεύει μόνο το τμήμα του Allegro. Και αυτό μετά την διεύρυνση της συμφωνίας μέσω της διεθνοπολιτικής ενορχήστρωσης, αλλά και με την διεύρυνση της χρονικής διάρκειας του χρεοστασίου, το οποίο θα μεταβάλλεται στο πλαίσιο της ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα ως ουρά αυτής της ανάπτυξης, με την έννοια της ισορροπίας και της αειφορίας.

Αν στο σημείο αυτό αναρωτηθείς περί του «τι εννοεί ο ποιητής», δηλαδή εγώ, θα σε συμβουλεύσω να κρατήσεις το κειμενάκι αυτό στο αρχείο σου και θα με θυμηθείς μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Δηλαδή, τόσο καιρό που (τα) έγραφα (συνήθως) στο πλαίσιο μιας περισσότερο ή λιγότερο απλής σημειολογικά αφήγησης, καταλάβαινες τι σημειώνω; Αν καταλάβαινες και το έπαιζες «αφασία», προσποιούμενος τον τρελαμένο ναυαγό που παρασύρεται από την ελληνική ορχήστρα των διαπλεκομένων, ενώ στο μυαλό σου είχες πώς θα βουτήξεις κανένα σωσίβιο για να την σκαπουλάρεις ατομικά, τότε με εξαπάτησες προσποιούμενος ότι δεν πιάνεις το νόημα της αναλυτικής γραφής μου. Μια λοιπόν και υποψιάζομαι ότι με «δούλευες», από τώρα και μετά θα σε παιδεύω εγώ…διαπαιδαγωγικώς: όποτε αποφασίζω να γράφω θα σου μεταφέρω την πραγματικότητα με σημειολογία για πολύ προχωρημένους.

Αφού οι πελάτες της ορχήστρας το παίζουν Lone Rangers του καθεστώτος, συνειδητά ή ασυνειδήτως, ας μιλήσουμε πλέον αποκλειστικά σε εκείνους, των οποίων οι αδένες τους λειτουργούν δημιουργικά και γράφουν ή ακούν/μελετούν μουσική με γνώση και συναισθηματική ευφυΐα για να παράγουν πολιτική ελευθερίας και ισότητας. Γυρίζοντας απολύτως την πλάτη στην ορχήστρα του ναυαγίου, θα αναζητήσουμε νέα μοτίβα πολιτικής έκφρασης, ικανά να αντιμετωπίσουν τη νέα συμφωνική διάσταση που συνθέτει η μετανεωτερικότητα στην Ευρώπη, υπό την κυριαρχία του πολιτικού ηχοχρώματος και των μαθηματικών που αντιστοιχούν σε αυτό (πολιτική τεχνολογία με οικονομικές ασφαλώς διδαχές – learning by numbers) του Wolfgang Schäuble.

Όσοι δεν έχετε ανάγκη να πιστέψετε σε τίποτα και κανέναν, αλλά αποκλειστικά ανάγκη να δημιουργήσετε, κατανοώντας την πολιτική σημασία και αξία αυτού που δημιουργείτε, είναι σίγουρο ότι δεν έχετε θέση στο γλιστερό κατάστρωμα όπου παίζει η ορχήστρα της διαπλοκής και κάνουν πατινάζ τα προβεβλημένα στελέχη της, ενώ οι οπαδοί φοβούνται να κουνηθούν μήπως και γλιστρήσουν. Αφήστε τους να παίζουν τα όργανά τους όπως έμαθαν μέχρι τώρα και αποφύγετε όσο μπορείτε τον θόρυβο της προεκλογικής περιόδου. Δυστυχώς η μεγαλύτερη απειλή για την πολιτική δημιουργία είναι ο προεκλογικός θόρυβος που προκαλείται από ορχήστρες περισσότερο ή λιγότερο ξεκούρδιστων οργάνων, που παίζουν για να διασκεδάσουν το γεγονός του ναυαγίου μιας χώρας που θεωρητικά είχε όλα τα φόντα να ταξιδέψει μακριά δίχως να βρει στα παγόβουνα, που εξ επί τούτοις μεταφέρθηκαν από τον βορρά στον νότο και από τις τράπεζες στα κράτη…


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

«Βόμβα» μεγατόνων έριξε χθες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ η πρόεδρος της Κοινωνικής Συμφωνίας Λούκα Κατσέλη, αποκαλύπτοντας ότι η πολιτική της μείωσης των μισθών και των συντάξεων μέσα από το πρώτο Μνημόνιο δεν επιβλήθηκε από την Τρόικα αλλά από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου.

Πρόκειται για επιβεβαίωση του ισχυρισμού του στελέχους της Τρόικας Πόουλ Τόμσεν ότι «αυτή η πολιτική που αποφασίστηκε για τα εργασιακά δεν επιβλήθηκε από καμία Τρόικα, ήταν προϊόν της πολιτικής βούλησης του συσχετισμού που κυριαρχούσε στην κυβέρνηση τότε», με τον οποίο η κ. Κατσέλη συμφώνησε απολύτως απαντώντας στην ερώτηση που δέχθηκε χθες από το Ράδιο 9 και τον Μπάμπη Παπαπαναγιώτου:

«Συμφωνώ απολύτως, αλλά έχει και η Τρόικα την ευθύνη της. Εχει τεράστια ευθύνη διότι αυτές οι αναποτελεσματικές, νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες υπεγράφησαν και από την ελληνική κυβέρνηση και από την Τρόικα και συναίνεσαν και οι δύο πλευρές».

Το «ξήλωμα»

Η κ. Κατσέλη κατήγγειλε ευθέως ότι από το υπουργείο Εργασίας την απομάκρυναν ως πρωθυπουργός τότε ο Γ. Παπανδρέου και ως υπουργός Οικονομικών ο Γ. Παπακωνσταντίνου, διότι -όπως είπε- υπήρχε έντονη διαφωνία μεταξύ τους γύρω από τα εργασιακά θέματα. «Επρεπε να φύγω από το υπουργείο Εργασίας, να αναδομηθώ για να ξηλωθεί όλο το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων και να φτάσουμε στο πολυνομοσχέδιο του Οκτωβρίου και στο άρθρο 37, το οποίο και καταψήφισα, μετά στο δεύτερο Μνημόνιο, το οποίο μειώνει με αντισυνταγματικό τρόπο τον κατώτατο μισθό και καταργεί την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας», δήλωσε χαρακτηριστικά. Υποστήριξε, δε, ότι όταν ανέλαβε καθήκοντα στο υπουργείο Εργασίας αντέστρεψε την πολιτική του προκατόχου της και σημερινού υπουργού Υγείας Α. Λοβέρδου, διατηρώντας τον κατώτατο μισθό, μη καταργώντας την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων, αλλά και προωθώντας τις ειδικές επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις, υποστηρίζοντας ότι με αυτές «διατηρήθηκε» (σ.σ.: προς στιγμήν) «το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων».

Υπενθυμίζοντας δημόσιες παρεμβάσεις της, η κ. Κατσέλη περιέγραψε, ειδικά για το άρθρο 37 που πέρασε από τη Βουλή με απώλειες που αποτέλεσαν και την αιτία που οδήγησαν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, βασικές αντιρρήσεις στους κόλπους τής τότε κυβέρνησης, η οποία -όπως είπε- εκδηλώθηκε πια πολύ φανερά και ανοιχτά, και έγινε ρήξη όταν ήρθε το άρθρο 37 στη Βουλή.

Κατά ριπάς

Οι ριπές της κ. Κατσέλη διαπερνούν οριζόντια το σώμα του ΠΑΣΟΚ. Αρχικά επιτίθεται στο δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου επιρρίπτοντάς τους την ευθύνη για την καταστροφική πολιτική, ειδικά στα εργασιακά θέματα, που οδήγησε όχι μόνο στη μείωση μισθών και συντάξεων, αλλά και στην ουσιαστική κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Πυρά όμως εξαπέλυσε και κατά των Α. Λοβέρδου, Ευ. Βενιζέλου και Γ. Κουτρουμάνη. Στον υπουργό Υγείας χρεώνει ότι ήταν έτοιμος να ασκήσει ως υπουργός Εργασίας την πολιτική μείωσης μισθών και συντάξεων, αλλά η ίδια όταν τον αντικατέστησε την αντέστρεψε. Στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ως τότε υπουργό Οικονομικών, αλλά και στον υπουργό Εργασίας επιρρίπτει την ευθύνη του άρθρου 37, η καταψήφιση του οποίου στάθηκε η αιτία για να διαγραφεί τότε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα με απόφαση Παπανδρέου. Βεβαίως, ο κ. Παπανδρέου διέγραψε αργότερα οριστικά την κ. Κατσέλη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ (την οποία είχε επαναφέρει με απόφασή του μετά την καταψήφιση του άρθρου 37), όταν μαζί με άλλους βουλευτές δεν υπερψήφισε τη δανειακή σύμβαση, μετά από μία θυελλώδη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Μπαλάκι με τις ευθύνες

Η ευθύνη της σύνταξης του Μνημονίου αποτελεί διαρκές ζήτημα για το ΠΑΣΟΚ. Λίγες ημέρες πριν, άλλωστε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, απαντώντας ουσιαστικά στην προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλου να πάρει αποστάσεις από την πρώτη περίοδο μετά τον Οκτώβριο του 2009, οπότε πρωθυπουργός ήταν ο Γ. Παπανδρέου και υπουργός Οικονομικών ο κ. Παπακωνσταντίνου, έχει αποκαλύψει, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ότι ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ «συμμετείχε στη σύνταξη του πρώτου Μνημονίου».

Γιάννης Καμπουράκης, στον “Ελεύθερο Τύπο”

Η προσφυγή της Ελλάδας σε ένα ακόμη «πακέτο» μηχανισμού οικονομικής στήριξης από δάνειες δυνάμεις, δηλαδή σε ένα Μνημόνιο ΙΙΙ, μοιάζει περίπου δεδομένη. Την έχουν προεξοφλήσει οι αγορές, προπαγανδίζουν υπέρ της αναγκαιότητάς της οι Ευρωπαίοι καθώς και σημαντικοί οικονομικοί αναλυτές, ενώ εγχώριοι παράγοντες όπως ο μεταβατικός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, χρησιμοποιούν τις λέξεις με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο, ώστε να… προετοιμάσουν ψυχολογικά την ελληνική κοινωνία.

Την ίδια ώρα, η Κριστίν Λαγκάρντ υποστηρίζει ότι δεν είναι βέβαιο πως η Ελλάδα έχει αποφύγει τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ξυπνά μνήμες άλλων, σκοτεινών εποχών, αμφισβητώντας τη χρησιμότητα των εκλογών σε μια Δημοκρατία, ενώ το… χιλιοτραγουδισμένο PSI απαξιώνεται στην πράξη από τις διεθνείς αγορές, καθώς τα νέα ομόλογα που προέκυψαν, έχουν μηδενική αγοραστική δυναμική.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, είναι προφανές ότι το έργο της επόμενης κυβέρνησης είναι εκ των προτέρων υπονομευμένο. Η διάσταση ωστόσο της προσφυγής σε ένα Μνημόνιο ΙΙΙ, έχει μάλλον υποτιμηθεί σημαντικά, ως προς τις αρνητικές παραμέτρους της.

Ένα Μνημόνιο ΙΙΙ, θα συνοδεύεται αναπόφευκτα από ένα… PSI ΙΙ. Μόνο που, αυτή τη φορά, το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων δεν θα αφορά τους ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι προστατεύονται πλέον από το βρετανικό δίκαιο. Θα αφορά τα ομόλογα των κρατικών φορέων που συμμετέχουν στον μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας.

Δηλαδή, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επομένως των χωρών που τη συνθέτουν. Η προοπτική φαντάζει εφιαλτική για την Ελλάδα, καθώς μπορεί ο καθένας να αφήσει τα σενάρια να… καλπάζουν, αναφορικά με το μέχρι που θα φτάσουν οι πιέσεις των ευρωπαϊκών χωρών και του ΔΝΤ, ως αντάλλαγμα για το «κούρεμα» των ομολόγων τους, στο οποίο θα υποχρεωθούν.

Κι αν στο PSI I ήταν οι πολιτικοί, εκείνοι που άσκησαν αφόρητη και αποτελεσματική πίεση στους ιδιώτες, τώρα που στο PSI ΙΙ θα «κουρευτούν» τα ομόλογα των κρατών, δηλαδή… των πολιτικών ηγεσιών, ποιος θα ασκήσει την αντίστοιχη πίεση;

Πηγή


Αν θυμόμαστε καλά, ο Μ. Χρυσοχοϊδης στην πρώτη του θητεία στην Κατεχάκη, είχε προωθήσει την ιδέα του γραφείου παραπόνων των πολιτών κατά τη αστυνομικής βίας. Ο υπουργός σε κάθε του βήμα έλεγε πώς οι αστυνομικοί δεν πρέπει να βιαιοπραγούν κατά των ανθρώπων και μάλιστα τους απειλούσε κατά καιρούς ότι θα τους τσακίσει αν διαπιστωθεί ότι χτυπούν ανθρώπους χωρίς λόγο.

Το ίδιο παραμύθι έλεγε και ο διάδοχός του κ. Παπουτσής, αλλά όταν ήρθαν τα Μνημόνια στην Αθήνα, κι όχι μόνο, έπεσε το ξύλο της αρκούδας.

Έτσι, από το ταλαίπωρο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έμεινε μόνο το όνομα αφού ο πολίτης και απροστάτευτος είναι από τους εγκληματίες και τρώει ξύλο από την Αστυνομία.

Τις τελευταίες ημέρες, όμως, η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως. Χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει ένταση, χωρίς πολυπληθείς διαδηλώσεις και επεισόδια, μόνο κάτι συγκεντρώσεις για τον αυτόχειρα συνταξιούχο, αλλά παρ’ όλα αυτά η αστυνομία έχει πάρει εντολή να βαράει στο ψαχνό. Δύο μέρες τώρα δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ δεν τολμάνε να… κοιτάξουν ΜΑΤατζή και πέφτει άγριο ξύλο. Στην Κρήτη καταγγέλλουν αστυνομικούς με κουκούλες ότι έχουν τσακίσει 18χρονο.

Τι είναι όλα αυτά άραγε; Και τι λέει ο διώκτης της παραβατικότητας των αστυνομικών κ. Χρυσοχοϊδης; Η ΕΛ.ΑΣ. εκτός από τον να παραγγέλλει έρευνες για τις καταγγελίες κάνει και τίποτε άλλο;

Και να θέσουμε και ένα άλλο ζήτημα:

Πως είναι δυνατόν, η αστυνομία, και πιο συγκεκριμένα τα ΜΑΤ, να είναι τόσο σκληροί και βίαιοι διώκτες των εκάστοτε διαδηλωτών, την ίδια ώρα που οι πάσης φύσης κακοποιοί λυμαίνονται τις πόλεις, και αντιμετωπίζονται με το γάντι;

Πως γίνεται και χρειάζεται μια ολόκληρη διμοιρία πάνοπλων ΜΑΤ για να πλακώσουν στο ξύλο, και να ελέγξουν μια διαδηλώτρια, όταν στα διάφορα (πραγματικά) βίντεο που βλέπουμε από την Αμερική, ένας και μόνο αστυνομικός μπορεί να ακινητοποιήσει, να δέσει, και να συλλάβει έναν αγριεμένο, συνήθως ένοπλο παραβάτη;

Γιατί τόσο μένος εναντίον των ειρηνικών διαδηλωτών, ενώ όταν πρόκειται για τρελαμένους μπαχαλάκηδες, επικρατεί η τακτική «ακίνητα στρατιωτάκια»;

Γιατί οι διάφοροι κακοποιοί αντιμετωπίζονται με το “σεις” και με το “σας”, ενώ όταν πρόκειται για διαδηλωτές συνταξιούχους, ναυτεργάτες, κλπ. πέφτει το ξύλο της αρκούδας;

Και τέλος, πως γίνεται και υπάρχουν τόσοι μα τόσοι αστυνομικοί διαθέσιμοι για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων, την φύλαξη στόχων, την περιφρούρηση των γηπέδων κλπ. αλλά όταν καλεί κάποιος το 100 να τον σώσει από κάποιον εγκληματία, αυτό έρχεται, αν έρθει, μετά από ώρα, με την επίσημη δικαιολογία να είναι πάντα η λειψανδρία;

Τι στο διάολο συμβαίνει, και η αστυνομία μας διαχρονικά εστιάζει την προσοχή της στην δίωξη των όποιων «πολιτικών» παραβάσεων, αντί σε αυτήν των παραβατών του κοινού ποινικού δικαίου;

Πως γίνεται να φοβάσαι να περπατήσεις μέρα μεσημέρι στην Ομόνοια, ή στον Βαρδάρη, και να μην υπάρχει καμία αστυνομική παρουσία, αλλά την ίδια ώρα κλούβες γεμάτες από άνδρες των ΜΑΤ να κάθονται αργόσχολα σε άσχετα σημεία, σε ολόκληρη την Ελλάδα;

Τι λέει για όλα αυτά ο Κάλαχαν της Ελλάδας κ. Χρυσοχοίδης;

Α.Ψ- S. A.


Είναι δεδομένο πως ζούμε στην χειρότερη χρονική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Η χώρα έχει απαξιωθεί διεθνώς και οι Έλληνες πολίτες δέχονται ανήθικα χτυπήματα από «φίλους», «συμμάχους» και… «εταίρους» οι οποίοι εξαναγκάζουν σε εξανδραποδισμό οποιονδήποτε είναι Έλληνας. Το φαινόμενο αυτής της επίθεσης δεν περιορίζεται μόνο εντός Ελλάδας, αφού πολλαπλά και σε καθημερινή βάση, είναι οι πάσης φύσεως προσβολές που δέχονται οι Έλληνες του εξωτερικού οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως «λαμόγια», «κλέφτες» και είναι αναγκασμένοι να βιώνουν ένα πλήθος άλλων προσβλητικών χαρακτηρισμών από τους «ανώτερους» δυτικούς και ευρωπαίους.

Επίσης, είναι δεδομένο πως η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει προς το καλύτερο και όχι προς το χειρότερο, στο οποίο οδηγήθηκε (είτε λόγω αφέλειας - βλακείας, είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω σχεδιασμού) μέχρι σήμερα. Άλλωστε, ποιός είναι αυτός που δεν έχει πει έστω μία φορά: "Πολλά πρέπει να αλλάξουν"; Όμως, το πως και το προς τα που θα γίνουν αλλαγές και εάν αυτές πράγματι γίνουν, είναι κάτι που οι πολίτες θα το ορίσουμε, μέσα από τις επιλογές μας. Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ πραγματικά για το ποιές είναι αυτές οι επιλογές;

Τα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα εντός της Ελλάδας έχουν αποξενωθεί και έχουν απομείνει μόνο με τους οπαδούς τους. Ο φόβος της εξόδου από το ευρώ, ο φόβος επανόδου της δραχμής, ο συνεχής φόβος του απολύτως ασταθούς οικονομικού περιβάλλοντος, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και ο φόβος κάποιας νέας εθνικής ήττας στο Αιγαίο, στην Θράκη ή στην Κύπρο, ο απόλυτος παραλογισμός των συνεχών οικονομικών μέτρων, οι απολύσεις, η διάλυση της Υγείας, της Παιδείας, της κρατικής κοινωνικής μέριμνας, και ένα πλήθος ακόμη εξελικτικών καταστάσεων, δημιουργούν ένα απολύτως ασταθές πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, με έντονες τις τάσεις – προβλέψεις μίας κοινωνικής έκρηξης η οποία σύμφωνα με τους φιλομνημονιακούς (πολιτικούς και πολίτες) ενδέχεται να βυθίσει την χώρα στο χάος.

Τα φιλομνημονιακά κόμματα θέτουν διλήμματα που εμφανίζονται προς τους ιθαγενείς της χώρας δεν είναι μόνο συνεχή, δεν έχουν απλώς ποικίλα, αλλά είναι –κυρίως- στοχευμένα στον μαζικό εκφοβισμό και την παγίωση ενός κλίματος φοβίας και αστάθειας. Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, τοποθετημένη από την τρόικα και τους αρχηγούς των –μέχρι χθες- κυβερνητικών κομμάτων, Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, έχει αναλάβει έναν εκτελεστικό ρόλο, εφαρμογής των συμφωνηθέντων και ταυτόχρονης πλήρους αδιαφορίας για τις επιπτώσεις στην χώρα. Ο τραπεζοϋπάλληλος Παπαδήμος, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών, δεν έχει ορισθεί από τους πολίτες και «αποφασίζει» για την καταστρατήγηση σειράς ανθρωπίνων, πολιτικών και άλλων δικαιωμάτων, τα οποία μέχρι πρότινος προστατευόταν από το Σύνταγμα της Ελλάδας, από το Ευρωπαϊκό και από το Διεθνές Δίκαιο. Φυσικά, η δράση του τοποθετημένου Παπαδήμου έχει τη συναίνεση τόσο του κ. Σαμαρά, όσο και του κ. Βενιζέλου.

Στον αντίποδα, η εμφάνιση αντιμνημονιακών κομμάτων (η όψιμη αυτή εμφάνιση έχει έντονα τα χαρακτηριστικά του «διαίρει και βασίλευε») και οι θέσεις τους για επιστροφή στη δραχμή, ή για έξοδο από το ευρώ (φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά αριστερά ή αριστερίζοντα κόμματα), φαίνεται πως βρίσκουν θερμούς υποστηρικτές, παρουσιάζοντας έντονες ανοδικές τάσεις στις δημοσκοπήσεις (τις οποίες πολλοί αμφισβητούν ευθέως). Όμως, είτε η προχειρότητα των πολιτικών απόψεων, είτε η (άραγε επιτηδευμένη;) ανακοίνωση «παράξενων» πολιτικών τοποθετήσεων, δημιουργούν (ή επιδιώκονται;) ανασχετικά προβλήματα στις αυξητικές τάσεις τους (π.χ. βλ. περιπτώσεις Τσίπρα, Κουβέλη και Καμμένου για λαθρομετανάστευση), προδίδοντας είτε αμηχανία των ιδίων είτε άρνηση σε ουσιαστική (με πρωταγωνιστικό ρόλο) συμμετοχή στην διαχείριση της «επόμενης ημέρας».

Μνημόνιο ή μη μνημόνιο;
Ευρώ ή δραχμή;
Ποιο είναι το πίσω, ποιο είναι το μπροστά;
Ποιος βρίσκεται αριστερά, ποιος δεξιά;
Τι πραγματικά συμβαίνει στην πολιτική σκηνή της χώρας;
Υπάρχει κυβέρνηση ή υπάλληλοι που απλά εκτελούν εντολές τρίτων;

Κι ενώ τα κόμματα εκβιάζουν τον λαό (κυρίως τα κατ’ εξοχήν υπεύθυνα για τα όσα σήμερα βιώνει η χώρα), εμμένουν στην παραμονή τους στην εξουσία (ή στην ατιμωρησία;), προσπαθώντας να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες, τις δικές τους αποφάσεις, ομολογώντας ταυτόχρονα πως τόσο οι κανόνες όσο και οι αποφάσεις «αποστέλλονται» από την τρόικα!!! Ίσως θα έπρεπε να απαγορευθεί δια παντός η συμμετοχή σε εκλογές, τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στο ΠΑΣΟΚ, αφού μέχρι και οι αρχηγοί τους αναγνωρίζουν πως συμμετείχαν στο «πάρτυ» που κατέστρεψε την χώρα.

Όμως, σήμερα το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι να αποφασίσει ο Έλληνας πολίτης για το τι θα πρέπει να γίνει. Ποιος του λέει την αλήθεια; Ποια είναι η αλήθεια; Τι πρέπει να γίνει; Ποιός και πως μπορεί να το εγγυηθεί αυτό;

Το σίγουρο είναι πως πρέπει να μην απομονωθούμε ως χώρα, αλλά και ταυτόχρονα να βρεθεί εκείνη η πολιτική ηγεσία που θα εξασφαλίσει αυτή την μη απομόνωση. Θα πρέπει να βρεθεί εκείνη η ηγεσία που θα σταθεί απέναντι στους δανειστές της Ελλάδας και θα τους εξηγήσει πως η λογική του overdose (υπερβολική δόση) μόνο αρνητικά - καταστροφικά αποτελέσματα φέρνει. Αυτή ακριβώς η λογική που σήμερα εφαρμόζεται μετ’ επιτάσεως και που ισοπεδώνει μία ολόκληρη κοινωνία, έχοντας εξασφαλίσει μέσω της δυτικής προπαγάνδας την «δαιμονοποίηση» των Ελλήνων στα μάτια των πολιτών της Ευρώπης (κυρίως) οι οποίοι βρίσκονται σε σημείο αποδοχής κάθε είδους απάνθρωπου μέτρου εις βάρος του Ελληνικού λαού, επειδή είχε την «ατυχία» επί 40 χρόνια να έχει ηγέτες κάθε είδους λαμόγια και τυχάρπαστους που ήξεραν μόνο να αρπάζουν και όχι να δημιουργούν, να καταστρέφουν και όχι να παράγουν.

Ποιο δρόμο, λοιπόν, θα πρέπει να ακολουθήσει ο Έλληνας πολίτης;
Να απομακρυνθεί από την Δύση και να εκτεθεί στην σοβαρή απειλή κάποιας εξ ανατολών «άνοιξης»;
Να σκύψει το κεφάλι και να αποδεχθεί τις αποφάσεις τοποθετημένων (από τράπεζες) δυτικών κυβερνήσεων, οι οποίες επιθυμούν να υφαρπάξουν όλα όσα μπορέσουν, όλα όσα τους επιτραπούν, όλα όσα προλάβουν, από την Ελλάδα;
Να αποδεχθεί λύσεις οι οποίες διαλύουν την χώρα και φυσικά καταστρέφουν και τον ίδιο;
Να σταθεί ψυχρά στην κάθετη μείωση του βιοτικού του επιπέδου σε βάθος δεκαετιών;

Μέσα από ένα πλήθος ερωτήσεων, που απασχολούν όλους όσους σκέφτονται (ακόμη) στην Ελλάδα, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε μόλις τρεις, τις οποίες και απευθύνουμε ανοιχτά προς κάθε ενδιαφερόμενο πολιτικό φορέα και κόμμα. Είναι καλό να υπάρξουν τοποθετήσεις, χωρίς εικοτολογίες και με επιχειρήματα. Ανοίγουμε, λοιπόν, μία πύλη διαλόγου (προεκλογικού, αν γίνουν εκλογές…) των πολιτικών προς τους πολίτες. Μία πύλη ενημέρωσης, την οποία ευελπιστούμε πως δεν θα διστάσουν να διαβούν όλοι εκείνοι που θέλουν να μας σώσουν.

Παρακαλούμε, όσους απαντήσουν, να τοποθετηθούν με κείμενο που δεν θα ξεπερνά τις 500 λέξεις (για να μην είναι κουραστικό στην ανάγνωση), μέσα από το οποίο θα αιτιολογείτε τις πολιτικές σας απόψεις, θέσεις και μελλοντικές πρακτικές τοποθετήσεις.

Το ερωτηματολόγιο αυτό αποστέλλεται σε όλα τα κόμματα και –όπως αντιλαμβάνεστε- οι απαντήσεις τους θα διαβαστούν από δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες, οι οποίοι είναι αναγνώστες του ιστολογίου (Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, http://www.kostasxan.blogspot.com, e-mail: kostasxan@gmail.com)

1. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι ακριβώς συνέβη;

2. Ποιός είναι ο ασφαλής δρόμος εξόδου από την κρίση;

3. Ποιά θα είναι η γεωπολιτική θέση (σύμφωνα με την επιλογή εξόδου) της Ελλάδας, τόσο στην περιοχή των Βαλκανίων, της Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο;

Λίγες ερωτήσεις, καθ' όλα μεστές, οι απαντήσεις των οποίων θα δώσουν και το «στίγμα» του καθενός πολιτικού κόμματος (ή προσώπου) που θα απαντήσει. Οι απαντήσεις θα δημοσιεύονται την ίδια ημέρα της παραλαβής τους. Οι απαντήσεις που θα δημοσιεύσουμε μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως βήμα διαλόγου, τόσο μεταξύ των αναγνωστών, όσο και μεταξύ των κομμάτων στα οποία δίνουμε βήμα για μία πραγματική πολιτική αντιπαράθεση, μακριά από τις «συνηθισμένες» που γινόντουσαν μέχρι τώρα στα γνωστά μεγάλα ΜΜΕ.

Ιδού λοιπόν η μεγάλη ευκαιρία, να απαντήσουν όλοι σε ερωτήματα ουσίας. Όσοι και αν μπορούν…



ΥΓ: Παρακαλούνται οι φίλοι και οι αναγνώστες του ιστολογίου να προωθήσουν το παρόν κείμενο με το ερωτηματολόγιο σε όλα τα κόμματα. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των μηνυμάτων - απαιτήσεων για τοποθέτηση στα ερωτήματα, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να εξαναγκαστούν να τοποθετηθούν δημόσια εκείνοι που θέλουν να μας... "σώσουν".
Η κατάσταση στην χώρα είναι πραγματικά πρωτόγνωρη. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που έπρεπε να πολεμήσουμε για την ύπαρξή μας, για να διαφυλάξουμε την ανεξαρτησία μας.

Η σημερινή κρίση είναι διαφορετική… Δυστυχώς τώρα δεν μπορούμε να δούμε τον εχθρό μας, δεν μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε face-face. Πώς να αντιμετωπίσεις τις τράπεζες, τις αγορές, τις ΜΚΟ που πασχίζουν να διαλύσουν τα έθνη και να τα απομυζήσουν πλήρως;

Βέβαια αυτά είναι γνωστά σε όλους μας και αξίζει ένα μπράβο στα blogs γιατί πρόβαλλαν ντοκιμαντέρ αλλά και άρθρα από όλον τον κόσμο ώστε οι Έλληνες να καταλάβουμε που μας έχουν μπλέξει!!

Αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή είναι πραγματικές και ουσιαστικές λύσεις. Οι εκλογές μπορεί να εκτονώσουν την κρίση αλλά μπορεί και να την εντείνουν. Πως…;

Εάν τα κόμματα που τάσσονται υπέρ των αλλαγών του μνημονίου δεν κερδίσουν την πλειοψηφία του λαού αλλά κερδίσουν την πλειοψηφία στην Βουλή. Πως θα κυβερνήσουν; Θα υπάρχει ουσιαστική αναντιστοιχία μεταξύ του εκλογικού σώματος και την βουλής.

Δεν έχουμε όμως ακούσει και από τα κόμματα που εναντιώνονται στο μνημόνιο συγκεκριμένα βήματα πολιτικής δράσης. Κάθε πολιτική ιδεολογία πρέπει να δείχνει και τον δρόμο ο οποίος θα μας βγάλει από την κατάσταση που ζούμε και θα μας οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν πρέπει, μέχρι τις εκλογές, να μας πουν τι θα γίνει αν βγούμε από το μνημόνιο; Αν έχουν για παράδειγμα συμφωνήσει με άλλες χώρες ότι θα μας δανείσουν προσωρινά μέχρι να καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε ξανά. Αν έχουν σκεφτεί τι θα κάνουν με το Κράτος και το πολιτικό σύστημα. Δεν θα πρέπει να αλλάξει η δομή του συστήματος; Δεν θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος; Δεν θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του λαού;

Πώς έχουν δηλαδή σκεφτεί εκείνοι την επόμενη μέρα; Τι θα έκαναν στις δικές τους πρώτες 100 μέρες! Αυτό πρέπει να μας πουν για να κερδίσουν την θετική μας ψήφο και όχι την ψήφο διαμαρτυρίας μας.

Μέχρι τώρα δεν έχουμε ακούσει από αυτά τα κόμματα το πολιτικό τους σχέδιο δράσης.

Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα τουλάχιστον έχουν πει τι θα κάνουν ή τι δεν θα κάνουν. Τώρα βέβαια και σε αυτά υπάρχει, τουλάχιστον, σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας.

Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι κανένα από τα κόμματα δεν έχει υιοθετήσει τις δημοκρατικές αρχές που χρειάζεται η εποχή. Κανένα κόμμα δεν δείχνει προς ώρας να έχει συνειδητοποιήσει τι χρειάζεται ο κόσμος, την κρισιμότητα της κατάστασης. Η περίοδος που ζούμε είναι μεταβατική. Πρέπει όμως οι πολιτικοί φορείς να συνειδητοποιήσουν ότι από εδώ και στο εξής πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του λαού. Δεν μπορεί κανένας να νομοθετεί και να ασκεί πολιτική χωρίς να έχει ακούσει την γνώμη του κόσμου.

Επειδή κανένας δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί τα πιο πάνω για αυτό και η εκλογική αναμέτρηση θα πραγματοποιηθεί με τους ίδιους, κατά βάση, όρους που έγιναν και οι προηγούμενες. Νομίζουν ότι ζούμε απλά μία κρίση, δεν έχουμε καταλάβει ότι ζούμε τα προεόρτια μίας αλλαγής, μίας δομικής αλλαγής – ανατροπής.

Πηγή


Του Δημήτρη Μυ

Πηγαίνοντας προς τις εκλογές κάποιες «κουβέντες» αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αποκαλύπτουν μύχιους πόθους ή κρυφούς σχεδιασμούς. Τις δημοσκοπήσεις, προφανώς, τις διαβάζουν όλοι. Και οι εντός και οι εκτός της χώρας ενδιαφερόμενοι...

Ακούσαμε λοιπόν τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σ. Βαλυράκη να προβλέπει (εκτιμά) ότι η προσφυγή στις κάλπες θα «οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση», Ο πρώην υπουργός του ΠαΣοΚ είπε συγκεκριμένα ότι «την ώρα που οι κοινωνικές αντοχές της χώρας εξαντλούνται, η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές σε αυτήν τη φάση, ενώ δεν έχει να προσφέρει τίποτα, υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγήσει σε πλήρη αποσταθεροποίηση». Όπως είπε επίσης «η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές με άτυπο αλλά ουσιαστικό ερώτημα ναι ή όχι στο μνημόνιο, χωρίς να λύνει κανένα πρόβλημα, απειλεί να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση της χώρας».

Επιφυλάξεις για τις επερχόμενες εκλογές διατύπωσε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ Εμ. Μπεντενιώτης, ο οποίος είπε ότι «πρέπει να ευχηθούμε αυτές οι εκλογές να δώσουν διέξοδο στην κρίση που βιώνει η χώρα, γιατί ενδεχομένως τελικά να προσθέσουν προβλήματα. Πρέπει να σκεφθούμε τις επόμενες γενιές πριν από τις επόμενες εκλογές».

Οι εκτός της χώρας ενδιαφερόμενοι, πάντως, εμφανίζονται περισσότερο σίγουροι για το τι θα προκύψει από τις κάλπες. Έτσι ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Τζέρι Ράις υπογράμμισε τις διαβεβαιώσεις που έχουν δώσει τα πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου για την εφαρμογή του νέου προγράμματος.

«Στην περίπτωση της Ελλάδας έχουμε λάβει επαρκείς διαβεβαιώσεις από τα κόμματα για την εφαρμογή του προγράμματος. Είναι σημαντικό να βλέπουμε τον ευρύτερο στόχο» τόνισε ο Ράις, προσθέτοντας πως σε κάθε περίπτωση από την εκλογική διαδικασία θα προκύψει η εντολή που θα λάβουν οι κυβερνώντες προκειμένου να εφαρμόσουν το πρόγραμμα.

Να λοιπόν πως ετοιμάζεται , εντός και εκτός της χώρας, με επιμέλεια, η διακυβέρνηση της χώρας. Με «αρίστους» και πρόθυμους να ολοκληρώσουν τις πολιτικές της καταστροφής...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Θυμηδία προκαλούν οι εκτοξευόμενες τις τελευταίες ημέρες απειλές από το περιβάλλον του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά ότι αν το κόμμα του δεν πάρει αυτοδυναμία στις υποτιθέμενα επικείμενες βουλευτικές εκλογές που ακόμη να προκηρυχθούν, θα οδηγήσει τη χώρα σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μέχρις ότου πετύχει τη συγκρότηση αυτοδύναμης κυβέρνησης. Πρόκειται περί φαιδρής απειλής, παντελώς κενής περιεχομένου.

Οχι για τους επίσης άνευ νοήματος πομπώδεις λόγους που επικαλέστηκε η εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά, η οποία κατηγόρησε τον αρχηγό της ΝΔ ότι δήθεν «αντί για μια εθνικά υπεύθυνη στάση, επιλέγει την ανεύθυνη απειλή των αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων».

Ας είμαστε σοβαροί. Το πρόβλημα του Α. Σαμαρά δεν συνίσταται βεβαίως στο ότι... δεν είναι «εθνικά υπεύθυνη στάση» η πρόκληση αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Αυτά είναι ανόητα φληναφήματα. Το πρόβλημα του προέδρου της ΝΔ έγκειται σε κάτι πολύ ουσιωδέστερο: όσες εκλογές και αν γίνουν, η ΝΔ αποκλείεται να κερδίσει την αυτοδυναμία πλέον!

Η αιτία δεν έχει να κάνει φυσικά καθόλου με τις πομφόλυγες περί «εθνικής υπευθυνότητας». Συνδέεται με έναν θεμελιώδη παράγοντα: το ότι η ΝΔ δεν βρίσκεται επ' ουδενί σε φάση ανόδου της επιρροής της, αλλά σε φάση κάμψης.

Οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις βεβαίως και αποδίδουν ευνοϊκά αποτελέσματα για όποιον τις προκαλεί, όταν αυτός όμως εκπροσωπεί κοινωνικά ρεύματα που είναι ισχυρά και ενισχύονται διαρκώς, αλλά για διάφορους λόγους δεν κατέστη δυνατή η αποτύπωσή τους στις πρώτες εκλογές.

Τότε όντως οι δεύτερες, εν ανάγκη και οι τρίτες εκλογές οδηγούν στη συνεχή κοινοβουλευτική ενίσχυση του κόμματος που εκφράζει αυτό το κοινωνικό ρεύμα.

Αν δηλαδή η ΝΔ συνέχιζε να έχει αντιμνημονιακή γραμμή, τότε πραγματικά νέες εκλογές θα μπορούσαν να της δώσουν την αυτοδυναμία.

Στη ΝΔ όμως σήμερα έχουμε την εντελώς αντίθετη κατάσταση. Με τη μεταπήδηση πρώτα πρώτα του Α. Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο, η ΝΔ υπερασπίζεται και εκπροσωπεί μια πολιτική την οποία απορρίπτει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Στη συνέχεια και εξαιτίας αυτού του γεγονότος η επιρροή της ΝΔ στους ψηφοφόρους βρίσκεται σε πτωτική πορεία και όχι σε άνοδο, όπως αποδεικνύουν όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις.

Μιλάμε για τόσο πρωτοφανή πτώση ώστε να θεωρείται άπιαστο όνειρο η επίτευξη ακόμη και του... χειρότερου (!) ποσοστού που σημείωσε ποτέ η ΝΔ - το 33,4% δηλαδή που έπιασε με ηγέτη τον Κώστα Καραμανλή στις τελευταίες εκλογές του 2009.

Με άλλα λόγια, απουσιάζουν και οι δύο παράγοντες που απαιτούνται για να έχουν θετικό αποτέλεσμα για τη ΝΔ ενδεχόμενες αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες - ούτε κάποιο ισχυρό ανερχόμενο κοινωνικό ρεύμα εκπροσωπεί ούτε σε φάση ενίσχυσης των εκλογικών ποσοστών της βρίσκεται ως κόμμα.

Για να το πούμε ευθέως: αν ο Α. Σαμαράς νομίζει ότι είναι σε θέση να επαναλάβει τον άθλο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη του 1989-1990, είναι βαθιά νυχτωμένος! Θα γελάσει μαζί του το πανελλήνιο, αν το επιχειρήσει.

Ο λόγος είναι απλούστατος. Το 1989 ο νεοφιλευθερισμός ήταν ένα ασυγκράτητα ανερχόμενο κοινωνικό ρεύμα. Η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη που το εκπροσωπούσε βρισκόταν ήδη σε υψηλότατα επίπεδα. Πήρε 44,28% στις εκλογές του Ιουνίου του 1989, το έκανε 46,19% τον Νοέμβριο και το εκτίναξε στο 46,89% τον Απρίλιο του 1990 σημειώνοντας ουσιαστικά το υψηλότερο ποσοστό της Δεξιάς σε ομαλές συνθήκες μεταπολιτευτικά, με μοναδική εξαίρεση τις εντελώς ιδιόμορφες εκλογές του 1974, με τη χούντα να ελέγχει κατ' ουσίαν τον στρατό, οπότε η ΝΔ πήρε 54,37% υπό το κράτος του εκβιαστικού διλήμματος «Καραμανλής ή τανκς».

Επί Μητσοτάκη δηλαδή η ΝΔ σάρωνε - άσχετο αν με την ίδια ορμή καταβαραθρώθηκε τρεισήμισι χρόνια αργότερα! Δεν είχε το... 22-25% του Σαμαρά που απέχει 10-15 εκατοστιαίες μονάδες από την αυτοδυναμία!

ΠΑΣΟΚ
Πολιτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης

Δικαίως το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει αλλεπάλληλες εκλογές. Οχι βεβαίως λόγω... «εθνικά υπεύθυνης στάσης», αλλά για πολύ πιο πεζούς λόγους κομματικής αυτοσυντήρησης. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δικαιολογημένα φοβάται ότι αν το εκλογικό αποτέλεσμα είναι όντως κακό (π.χ. της τάξης του 20%), μόλις αυτό αποκαλυφθεί στα μάτια των Ελλήνων, σε περίπτωση νέων εκλογών θα σπεύσει να το εγκαταλείψει μια ακόμη μερίδα καιροσκόπων ψηφοφόρων. Προτιμά επομένως να συγκυβερνήσει ως «τσόντα» μιας αδύναμης ΝΔ, την οποία θα μπορεί να εκβιάζει και να φθείρει άνετα, παρά να υποστεί νέα συρρίκνωση της κοινοβουλευτικής του ισχύος που θα είναι αναπόφευκτη σε περίπτωση νέων εκλογών.

Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.

Μπορεί να καυχόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.

Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο… δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής:
«Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».

Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.

Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση.

Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο:
«Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».

Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών.

Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».

Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα».

Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.

Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».
Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως —- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).

Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.

Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν…

Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).

Μήπως κ. Παπούλια θά’πρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε – ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας — στη χώρα που γεννήθηκε;

Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό».
Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε Έλληνα πολίτη;

Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Κι’ εκεί που η προπαγάνδα αρμενίζει σε πέλαγα ευδαιμονίας,

εκεί που οι υπουργοί (του ΠΑΣΟΚ) δεν προλαβαίνουν να δέχονται προσκλήσεις για τηλεοπτικούς μονολόγους,

εκεί που ο Γ. Παπανδρέου πραγματοποιεί το όνειρό του να περνά τον καιρό του σε επιτροπές της Σοσιαλιστικής Διεθνούς παρέα με τον (επανεμφανισθέντα στο προσκήνιο) Στίγκλιτς,

εκεί που όλοι ασχολούνται (τάχαμου) με τις επενδύσεις και την μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο,

εκεί που όλοι παριστάνουν τους κατάπληκτους με τα τεκταινόμενα στη ΔΕΗ (λες και δεν ήταν μαζί με τους συνδικαλιστές στις μπούκες ο σημερινός απηνής (λέμε τώρα) διώκτης τους Γ. Παπακωνσταντίνου,

εκεί που ο κ. Βενιζέλος δίνει οδηγίες για τις τροπολογίες,

εκεί που παίζουμε την κολοκυθιά για τις εκλογές – να γίνουν στις 29 και γιατί να γίνουν στις 29, πότε να γίνουν, να γίνουν στις 6 και γιατί να γίνουν στις 6, πότε να γίνουν, να γίνουν στις 13…

εκεί που όλοι ασχολούνται με ένα φραστικό επεισόδιο στη Συγγρού και ο κ. Χρυσοχοΐδης ψάχνει να βρει… πού πήγαν οι μετανάστες που… σκούπισε και ο κ. Λοβέρδος ανακαλύπτει όψιμες υγειονομικές βόμβες…

Εκεί που συμβαίνουν όλα αυτά τα ωραία και προπαγανδιστικά…

Ένας ηλικιωμένος συνταξιούχος φαρμακοποιός αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του μέσα στην πλατεία Συντάγματος.

Η ατζέντα αλλάζει αμέσως, όπως συμβαίνει πάντα με τα έκτακτα γεγονότα και τους αστάθμητους παράγοντες.

Δεν ήταν η μόνη αυτοκτονία για λόγους οικονομικής απόγνωσης. Μετράμε ήδη πάνω από 1.700, αλλά οι περισσότερες δεν έχουν περάσει ούτε στα ψιλά – για να είμαστε δίκαιοι με το θέμα έχει ασχοληθεί στη Βουλή ο Π. Παυλόπουλος.

Και η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που ζει στους ρυθμούς της αυτοχειρίας – τουλάχιστον κυριολεκτικά, διότι μεταφορικά η Ελλάδα χορεύει πάντα με το ντέφι της αυτοκαταστροφής.

Αυτόν τον καιρό και η Ιταλία συγκλονίζεται λόγω των αυτοκτονιών επιχειρηματιών που καταστράφηκαν από την κρίση και συνταξιούχων που δεν ήθελαν να γίνουν βάρος.

«Ο πρωθυπουργός γονατίζει τη χώρα, χρησιμοποιώντας, τυπικά, τους καλύτερους τρόπους», κατήγγειλε ο επικεφαλής της «Ιταλίας των Αξιών», Αντόνιο ντι Πιέτρο, ο άλλοτε «δικαστής με τα καθαρά χέρια», που εκμεταλλεύθηκε κι’ αυτός την ευκαιρία πριν από είκοσι χρόνια για να μπει στον στίβο της πολιτικής – για να αποκαλυφθεί πρόσφατα πως ο γιος του ενεπλάκη σε σκάνδαλο διαφθοράς.

Ουσιαστικά, φαίνεται πως υπάρχει ένα σαβουάρ-βιβρ σε όλα – και στην αυτοκτονία.

Μπορεί κανείς να επιβάλλει σκληρά μέτρα με το ανάλογο στυλ, τύπου Παπαδήμου και Μόντι, και πάλι να θεωρείται πως ακολουθεί το σαβουάρ-βιβρ του πολιτικώς ορθώς και των ήπιων τόνων.

Μπορεί κανείς να αυτοκτονεί ήσυχα-ήσυχα στο σπίτι του – και αυτό είναι το σαβουάρ-βιβρ της αυτοχειρίας.

Στην περίπτωση αυτή, η «κυρίαρχη άποψη», όπως προβάλλεται μέσω της καταιγιστικής προπαγάνδας (μερικά παραδείγματα προανέφερα παραπάνω) συνεχίζει ανενόχλητη το διαβρωτικό έργο της – κυρίως όταν διεξάγεται εν ου παικτοίς.

Τι γίνεται, όμως, όταν κάποιος αποφασίζει να μην ακολουθήσει το σαβουάρ-βιβρ της αυτοκτονίας, όπως συνέβη με τον ξαφνικό θάνατο στο Σύνταγμα;

Σ’ αυτήν την περίπτωση, δύο δρόμοι υπάρχουν:

Είτε αρχίζεις τους θρήνους, τα συλλυπητήρια και τα μνημόσυνα.

Είτε «χρησιμοποιείς» τη θυσία για να ξεκινήσεις μια διαπραγμάτευση, αρνούμενος να δολοφονήσεις τον λαό σου.

Υ.Γ. Υπάρχει και ένας τρίτος – ο τυχοδιωκτικός – δρόμος: Επιδίδεσαι σε κραυγές και εκμεταλλεύεσαι τον θάνατο για να διατηρήσεις τη θέση σου ή να εισέλθεις και εσύ στο ιερό, όπου διεξάγονται οι επιμνημόσυνες δεήσεις…
Δύο σκληρές μάχες βρίσκονται σε εξέλιξη στην περιφέρεια της πολύπαθης ευρωζώνης. Από τη μια η Ελλάδα «παλεύει» με τους «καρχαρίες» των αγορών που έχουν στην κατοχή τους ομόλογα ξένου δικαίου, αρνούνται να συμμετάσχουν στο PSI και ετοιμάζονται να σύρουν την Αθήνα στα δικαστήρια. Από την άλλη η ισπανική κυβέρνηση Ραχόι, δίνει μια σκληρή «ταυρομαχία» με την Ε.Ε. και τα μέτρα σκληρής λιτότητας για να επιτύχει τη μείωση του δημοσιονομικού της ελλείμματος.

Μπορεί το PSI να έχει «κολλήσει» στα ομόλογα ξένου δικαίου, με την ελληνική κυβέρνηση να δίνει και νέα παράταση έως τις 20 Απριλίου, ωστόσο σύμφωνα με το Reuters η χώρα έχει στα χέρια της ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, αυτό μιας νέας χρεοκοπίας.

Από την πλευρά της η Ισπανία βρίσκεται σε δεινή θέση, με τις πιέσεις από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ να αυξάνονται συνεχώς και την κυβέρνηση να προσπαθεί να ισορροπήσει για να αποφύγει την κοινωνική έκρηξη σε μια χώρα που ήδη καταγράφει ανεργία-ρεκόρ, την υψηλότερη στην ευρωζώνη.

Νέο ταμπού για την Ελλάδα η... αποφυγή της χρεοκοπίας

Η ελληνική αναδιάρθρωση χρέους αποτέλεσε μια ολοκληρωτική επιτυχία. Σχεδόν. Κι αυτό λόγω της άρνησης μια μικρής μερίδας κατόχων ομολόγων ξένου δικαίου να λάβουν μέρος στην ανταλλαγή του χρέους. Αυτή η κατηγορία ομολογιούχων, η οποία αποτελείται κυρίως από τους «καρχαρίες» των αγορών, τα περιβόητα hedge funds, μπορεί να σύρει την Αθήνα στα δικαστήρια, ωστόσο η αποπληρωμή τους στο ακέραιο είναι δύσκολη, αναφέρει αρθρογράφος του Reuters.

Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η Ελλάδα έχει πείσει κατόχους ομολόγων ελληνικού δικαίου ύψους 177 δισ. να λάβουν μέρος στο PSI, καθώς και ένα ποσοστό των ομολογιούχων ξένου δικαίου. Με άλλα λόγια έχει πετύχει το στόχο της συμμετοχής του 96% στη διαδικασία ανταλλαγής, ποσοστό το οποίο της εξασφαλίζει το νέο πακέτο διάσωσης από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ.

Ωστόσο η ελληνική πλευρά, η οποία έχει ήδη περάσει το Ρουβικώνα της χρεοκοπίας, έχει στα χέρια της ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, καθώς δεν θα διστάσει να υποστεί μια νέα χρεοκοπία αν οι υπόλοιποι ομολογιούχοι ξένου δικαίου, δεν πειστούν τελικά να λάβουν μέρος στο PSI.

Ιδιαίτερα κρίσιμος είναι ο Μάιος, καθώς στις 15 του μήνα λήγει ομόλογού ψους 450 εκατ. ευρώ. Αν οι επενδυτές δεν δεχθούν την προσφορά της Αθήνας, τότε η Ελλάδα δεν θα διστάσει να υποστεί ένα νέο πιστωτικό γεγονός.

Άλλωστε, όπως σημειώνει το Reuters, ο αριθμός όσων δεν συμμετέχουν στο PSI, είναι τελικά μικρός και παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να τους προτείνει μια καλύτερη προσφορά, προτιμά να παίξει το χαρτί της χρεοκοπίας.

Η μάχη της Ισπανίας με το πρόγραμμα προσαρμογής

Όπως οι ταυρομάχοι, έτσι και ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι, βρίσκεται αντιμέτωπος με το επικίνδυνο κτήνος. Η γλαφυρή αυτή παροιμοίωση των Financial Times, αναφέρεται στο πακέτο μέτρων προσαρμογής που ανακοίνωσε η ισπανική κυβέρνηση την περασμένη Παρασκευή και στοχεύει στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας στο 5,3% από το 8,5%.

Για να είμαστε δίκαιοι με τον κ. Ραχόι, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα, δεν θα έπρεπε ποτέ να έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να επιτρέψει στον Ισπανό πρωθυπουργό, να αναθεωρήσει το στόχο για το έλλειμμα στο 5,8%, όπως είχε αρχικά ζητήσει.

Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας είναι ένα από τα χαμηλότερα ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες. Τα πολλά μέτρα λιτότητας ενδέχεται να περιορίσουν την ανάπτυξη ενώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος, η Μαδρίτη να χάσει το στόχο ούτως ή άλλως.

Τα μέτρα προσαρμογής για το 2012 υπολογίζονται στα 27 δις. ευρώ. Περίπου τα 15 δις. της μείωσης του ελλείμματος θα προέλθει από περικοπέες δαπανών, ενώ τα 12 δισ. από φορολογικά έσοδα.

Ωστόσο υπάρχουν αμφιβολίες για το αν τα προτεινόμενα μέτρα θα εφαρμοστούν. Δεν είναι εύκολο να περικόψεις το 17% του προϋπολογισμού των υπουργείων, ενώ η απόφαση για πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις.

Εν τω μεταξύ, η σύνθεση των περικοπών είναι περίπλοκη. Δεδομένης της κλίμακας του πακέτου, είναι ξεκάθαρο ότι όλες οι δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων των κλάδων της υγείας και της εκπαίδευσης, πρέπει να υποστούν το μερίδιο που τους αναλογεί.

Όσον αφορά τα έσοδα, η κυβέρνηση στηρίζεται στην άντληση 2,5 δις. , ωστόσο είναι άγνωστο αν τα χρήματα αυτά θα καταλήξουν στα ταμεία του κράτους.

Η απόφαση της Μαδρίτης να αυξήσει το δημοσιονομικό περιθώριο, μειώνοντας τις φορολογικές επιλογές, είναι επίσης περίεργη. Η απόφαση αυτή μπορεί επίσης να καταστήσει πιο δύσκολη την προσπάθεια για προσέλκυση επενδύσεων, ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη. Μια καλύτερη ιδέα θα ήταν η αύξηση της φορολογίας στην κατανάλωση.

Οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από τη λήψη των μέτρων λιτότητας εντείνον τις κοινωνικές εντάσεις, χωρίς να δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για υποχώρηση των αποδόσεων στα ισπανικά ομόλογα. Ενώ η Ε.Ε. κατηγορείται για την επιβολή μέτρων που δεν είναι απαραίτητα, είναι γεγονός ότι ο προϋπολογισμός του κ. Ραχόι, θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί καλύτερα. Δεν θα περάσει καιρός μέχρι αυτή η «ταυρομαχία» να τελειώσει, καταλήγει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα των FT.


Γράφει ο Βασίλης Α. Κόκκινος

Οι υπεύθυνοι εξακολουθούν ανερυθριάστως να εμφανίζονται στον Λαό ως σωτήρες του, αντί να κρύβουν το πρόσωπό τους από αισχύνη

Είναι βέβαιο, πως η Ελλάς δεν θα είχε περιέλθει στη σημερινή αθλιότητα, αν δεν είχε εξαπατηθεί ο λαός της από τις ψευδείς υποσχέσεις του Γεωργίου Παπανδρέου και αν εφαρμοζόταν η συμφωνία Καραμανλή-Αλμούνια, θα είχαμε αποφύγει τους εξοντωτικούς όρους του ΔΝΤ.

Με κατάλληλη δε εθνική προσπάθεια τιθασεύσεως του άκρατου συνδικαλισμού θα είχαμε εισέλθει στην οδό της αναπτύξεως.

Αλλά οι αρχιτέκτονες της σημερινής καταστάσεως της χώρος αποδέχθηκαν όρους των δανειστών μας, που πλήττουν και αυτή την ύπαρξη της ελληνικής φυλής.

Υπέγραψαν κείμενα χωρίς διαπραγμάτευση και χωρίς καν να τα αναγνώσουν.

Αγνόησαν και δεν επικαλέσθηκαν τη διεθνή πρακτική, της λεγομένης «ρήτρας της αναπτύξεως» την όποια και αυτή η Γερμανία χρησιμοποίησε το 1993, προκειμένου να εξοφλήσει υποχρεώσεις της αποζημιώσεως διαφόρων κρατών.

Περαιτέρω παρέλειψαν να εγγράψουν στον προϋπολογισμό ως εκκαθαρισμένη την υποχρέωση της Γερμανίας να μας επιστρέψει το κατοχικό δάνειο, ανερχόμενο, κατά διεθνή εκτίμηση του 1955 σε 60 δις ευρώ, βάσει της τιμής του δολαρίου του 1938.

Η παράλειψη αυτή έδωσε δυνατότητα χαρακτηρισμού της χώρας μας ως αναξιόχρεου, διότι διαφορετικά τα 60 δις και οι νόμιμοι τόκοι τούτων, θα υπερκάλυπταν τις δανειακές υποχρεώσεις μας.

Οι συνεχείς παράλογες μειώσεις μισθών και συντάξεων, όπως και οι υπερφορολογήσεις των Ελλήνων, που είναι το μόνο έργο της κυβερνήσεως τού ΠΑΣΟΚ, έφεραν τη χώρα στη σημερινή αθλιότητα.

Πλήρης η απονέκρωση τής αγοράς. Αμέτρητα τα καταστήματα και τα διαμερίσματα που προσφέρονται προς ενοικίαση ή πώληση, χωρίς να υπάρχουν ενοικιαστές και αγοραστές.

Συνεχής η αύξηση των προσερχόμενων στα λαϊκά συσσίτια των ενοριών. Δραματική η έκταση της στρατιάς των άνεργων.

Το παρεμπόριο εις τας χείρας των αλλοδαπών ακμάζει στο κέντρο της Πρωτευούσης. Η αστυνομία αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες.

Αδύναμα άτομα δολοφονούνται από κακοποιούς για πέντε ευρώ. Χιλιάδες οι αστυνομικοί στη διάθεση των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των μελών της οικογενείας τους. Ανύπαρκτη η στοιχειώδης ασφάλεια στις επαρχίες.

Μετά την κατάργηση της Αγροφυλακής από το ΠΑΣΟΚ. αλλοδαποί και αθίγγανοι κόβουν καρποφόρα ελαιόδεντρα και πωλούν την ξυλεία τους για θέρμανση.

Ενώ άλλοι επιπίπτουν σε ελαιοπερίβολα 100-200 ελαιοδέντρων και κλέβουν τον καρπό τους, δια του οποίου οικογένειες των Ελλήνων ανέμεναν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα δύο ετών.

Το κράτος ευρίσκεται σε διάλυση και αποσύνθεση. Είναι αβέβαιον αν οι υποψήφιοι στις προσεχείς εκλογές θα δυνηθούν να εμφανισθούν ενώπιον των ψηφοφόρων τους σε όλες τις περιφέρειες.

Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται διαρκώς, ωσάν αυτός να είναι ο μόνος τρόπος αντιμετωπίσεως της κρίσεως.

Όμως με την πρακτική αυτή, βοηθούσης και της ελλείψεως φαρμάκων, οι συνταξιούχοι κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν τον μάταιον αυτόν κόσμο ταχύτερα.

Βεβαίως, δια τους Υπουργούς της Κυβερνήσεως ισχύουν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά.
Από απάντηση σχετικού ερωτήματος Βουλευτού της Ν.Δ., προκύπτει η διάθεση ποσού 5.803,398 ευρώ για έξοδα 18 ταξιδιών Υπουργών στο εξωτερικό, διαρκείας 24 ωρών έκαστο.

Στο μεταξύ η Δικαιοσύνη, στην οποία ο λαός αποθέτει πάντοτε την ελπίδα προστασίας του, αδρανεί η συμπεριφέρεται ως θεραπαινίδα μιας αχρείας εκτελεστικής εξουσίας. Νομιμοποιεί το υπερβολικό παράβολο, για να προσφύγει ένας φορολογούμενος στη διοικητική Δικαιοσύνη. Όπως και το παράβολο των 150 ευρώ για την καταμήνυση μιας πράξεως διωκόμενης αυτεπαγγέλτως.

Δηλαδή δεν αρκεί που σε κλέβουν, πρέπει να πληρώσεις και 150 ευρώ για να καταγγείλεις την κλοπή.

Οι 36 νεκροί των εμπρησμών της Ηλείας αδυνατούν να αντιδράσουν από το υπερπέραν στον κίνδυνο παραγραφής των εις βάρος τους πράξεων δια της συγκεντρώσεως, όλων των δικογραφιών σε μια Ανακρίτρια.

Και εκείνοι που στοιχημάτισαν στη χρεωκοπία της χώρας απολαμβάνουν ανενόχλητοι τα αγαθά, εκ τής καταπτώσεως των 008, έστω και αν ευνοήθηκαν από πρωθυπουργικές δηλώσεις. Αίσχος!