Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Δεκ 2013



Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβη ε.τ.

Οι πρωτοβουλίες που ανέλαβε και οι θέσεις που εξέφρασε στο εθνικό θέμα ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης, στο προκαταρκτικό, μάλιστα, στάδιο, που έχει ως στόχο, υποτίθεται, την καλή προετοιμασία των αναμενομένων νέων διακοινοτικών συνομιλιών, προκαλούν μεγάλη ανησυχία και προβληματισμό.

Ο Κύπριος Πρόεδρος, ακολουθώντας σ’ αυτό την πολιτική και την τακτική του προκατόχου του, Δημήτρη Χριστόφια, προέβη σε τρεις νέες μεγάλες υποχωρήσεις προς την τουρκική πλευρά, πριν ακόμα από την έναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Οι τρεις νέες αυτές υποχωρήσεις εντάσσονται, υποτίθεται, σε μια προσπάθεια δημιουργίας ευνοϊκού κλίματος για τις διακοινοτικές συνομιλίες και παρουσιάζονται ως συμβολή της Ελληνικής πλευράς στην προώθηση Μέτρων Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ).

Η πρώτη υποχώρηση έγινε με αφορμή την πρόταση για την Αμμόχωστο. Η επιστροφή της Αμμοχώστου στους νομίμους κατοίκους της είχε συμφωνηθεί στο πλαίσιο της λεγομένης Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου Κυπριανού - Ντενκτάς το 1979 και είχε περιληφθεί σε σχετικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Στο ψήφισμα προβλέπεται ρητά ότι η επιστροφή της Αμμοχώστου πρέπει να γίνει πριν και ανεξάρτητα από τη λύση του Κυπριακού, ως χειρονομία καλής θελήσεως της Τουρκίας. Η Άγκυρα, παρά τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου, αρνήθηκε να εφαρμόσει το σχετικό ψήφισμα. Αντιθέτως, έχει ως πάγια πολιτική να χρησιμοποιεί την Αμμόχωστο ως δόλωμα και ως μοχλό πιέσεως για την αποδοχή των τετελεσμένων γεγονότων από την Ελληνική πλευρά και την προώθηση λύσεως δύο «ισοτίμων κρατών». Η στάση της Τουρκίας, που εξυπηρετεί τους δικούς της στόχους, δεν είναι λόγος για την εγκατάλειψη από την Ελληνική πλευρά των προνοιών του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας και την εμπλοκή της σ’ ένα παζάρι για την Αμμόχωστο, που θέτει σε άλλη, διμερή βάση, τη συζήτηση για την επιστροφή της και τη συνδέει με απαράδεκτους όρους, που πλήττουν τη διεθνή υπόσταση και κυριαρχία της Κύπρου.

Είναι κατανοητή η καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για την απελευθέρωση της κατεχόμενης πόλεως. Οι προσπάθειες όμως αυτές δεν μπορούν να υπερβούν το όριο ασφαλείας, πέρα από το οποίο ελλοχεύει ο κίνδυνος Αμμοχωστοποιήσεως του Κυπριακού, αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους και προωθήσεως του λεγομένου «απ’ ευθείας εμπορίου». Το τελευταίο θα άνοιγε το δρόμο για την επιβολή «λύσεως» δύο «κρατών». Ήδη, με αφορμή τη διεθνή εκστρατεία για δήθεν «απομόνωση» των Τουρκοκυπρίων, η Ελληνική πλευρά έφτασε στα έσχατα όρια των υποχωρήσεών της, αποδεχόμενη το άνοιγμα του λιμένος της Αμμοχώστου, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως;

Οι Τουρκοκύπριοι, με τη μεσολάβηση του Τουρκοκυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου, θα μπορούσαν στην περίπτωση αυτή να πραγματοποιούν τις εξαγωγές τους και από τον λιμένα αυτό, αν και έχουν τη δυνατότητα σήμερα να χρησιμοποιούν ελεύθερα τον λιμένα της Λάρνακας στις ελεύθερες περιοχές. Η Τουρκική πλευρά απέρριψε την πρόταση και ζήτησε ανυποχώρητα ν’ ανοίξει παραλλήλως και το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου, επιδιώκοντας «απ’ ευθείας εμπόριο» και defactoδιεθνή αναγνώριση.

Ο σημερινός Κύπριος Πρόεδρος, αρχικά διά στόματος του Υπουργού Εξωτερικών, Ιωάννη Κασουλίδη, επανήλθε στο θέμα της Αμμοχώστου και το συνέδεσε με μια σειρά ανταλλαγμάτων, που παραμερίζουν ουσιαστικά το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας και παραπέμπουν σ’ ένα πολύ ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο. Συγκεκριμένα, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο συζητήσεως του θέματος της Αμμοχώστου σε συνδυασμό με το άνοιγμα του αεροδρομίου της Τύμπου, υπό όρους που δεν θα θίγουν την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Ασφαλώς, τέτοιοι όροι δεν θα γίνουν αποδεκτοί από την Τουρκική πλευρά. Το άνοιγμα όμως μιας τέτοιας συζητήσεως θα επιτρέψει σε τρίτους καλοθελητές να υποβάλουν συμβιβαστικές προτάσεις και να ασκήσουν πιέσεις για την αποδοχή τους. Η Κύπρος διατρέχει τον κίνδυνο να εγκλωβισθεί σε μια συζήτηση, η οποία θα έχει ως αντικείμενο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της και την προβολή της ιδέας της υπάρξεως δήθεν στην Κύπρο δύο ίσων μερών. Θα ήταν πολύ μεγάλη αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι από μόνη της μια τέτοια συζήτηση θα μπορούσε να οδηγήσει στην επιστροφή της Αμμοχώστου. Η τουρκική πλευρά έχει καταστήσει και προσφάτως σαφές, με τον πιο προκλητικό τρόπο, ότι θεωρεί την Αμμόχωστο κλειδί για την επιδιωκόμενη συνολική «λύση» και δεν έχει καμιά πρόθεση να συζητήσει την επιστροφή της, χωρίς το αντάλλαγμα που επιδιώκει, την αναγνώριση, δηλαδή, του ψευδοκράτους, με τη μορφή του λεγομένου «απ’ ευθείας εμπορίου».

Ο Κύπριος Πρόεδρος δεν έμεινε μόνο σ’ αυτό. Συνέδεσε επίσης το θέμα με άνοιγμα κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ενώσεως και με θετική προσέγγιση στο θέμα της συμμετοχής της Τουρκίας στις διαβουλεύσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως για την άμυνα και την ασφάλεια, στο πλαίσιο της συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με το ΝΑΤΟ. Τα θέματα αυτά άπτονται της Αντιδηλώσεως της Ευρωπαϊκής Ενώσεως της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, που αφορά στην υποχρέωση της Άγκυρας ν’ αναγνωρίσει την Κύπρο και να εφαρμόσει και στη δική της περίπτωση το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, την Τελωνειακή, δηλαδή, Ένωση με όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Άπτονται επίσης του θέματος της συμμετοχής της Τουρκίας, πριν ακόμη από την ενδεχόμενη ένταξή της, στις αποφάσεις άμυνας και ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η Άγκυρα επιδιώκει διακαώς τη συμμετοχή της αποβλέποντας στα προφανή γεωπολιτικά πλεονεκτήματα εις βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου.

Μετατροπή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, που είναι συμβατική υποχρέωση της Τουρκίας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε Μέτρο Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ)

Ένα δεύτερο ολίσθημα του Προέδρου, που αντιπροσωπεύει μια νέα πολύ επικίνδυνη παραχώρηση, είναι η πρότασή του προς την Τουρκία ν’ ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα Κυπριακά πλοία και αεροπλάνα ως μέτρο καλής θελήσεως και οικοδομήσεως εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), υποσχόμενος συναίνεση της Κύπρου στο άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων.

Η Τουρκία έχει συμβατική υποχρέωση ν’ ανοίξει τα λιμάνια και αεροδρόμιά της στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα και δεν μπορεί αυτό ν’ αποτελέσει αντικείμενο Μέτρων Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης και ανταλλαγμάτων. Η Κύπρος έχει κάθε συμφέρον να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που υποστηρίζει τη διεθνή αναγνώρισή της και την υπόστασή της ως χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με πλήρη και ίσα δικαιώματα, ανεξάρτητα από την πρόσφατη περιπέτειά της με την αδιανόητη απόφαση του Eurogroup. 

Η τρίτη υποχώρηση, καίριας στρατηγικής σημασίας, στην οποία προέβη ο Κύπριος Πρόεδρος, με άλλοθι τη δήθεν άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις για τη λύση του Κυπριακού, είναι η αποδοχή της αξιώσεως της Τουρκίας να δεχθεί η Ελλάδα να συναντήσει τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας ως αντάλλαγμα και «αμοιβαιότητα» για την αποδοχή της Τουρκίας να συναντήσει τον εκπρόσωπο της Ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Ο Κύπριος Πρόεδρος μετέφερε την πρότασή του στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, Ευάγγελο Βενιζέλο, στο περιθώριο της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Ο τελευταίος έσπευσε ν’ αποδεχθεί την πρόταση και δέσμευσε με συμφωνία την Ελληνική πλευρά κατά τη συνάντησή του με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. Πρόκειται για ολέθρια εξέλιξη, που αποτελεί πραγματική νάρκη στην πολιτική και στρατηγική του Κυπριακού. Με ποια λογική εξισώνεται η Ελλάδα με την Τουρκία, που είναι κατέχουσα δύναμη στην Κύπρο; Τι είδους εμπλοκή της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις επιτυγχάνεται, όταν ικανοποιείται η μόνιμη Τουρκική αξίωση για συζήτηση του Κυπριακού στη βάση μιας τετραμερούς, με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Ελλάδος και των δύο κοινοτήτων και την απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι το θύμα της Τουρκικής εισβολής και κατοχής; Προφανώς, μέσα από τη διπλωματική αυτή διαδικασία, η Άγκυρα επιδιώκει την αποδιεθνοποίηση του Κυπριακού, τη νομιμοποίηση της Τουρκικής εισβολής και των τετελεσμένων γεγονότων, την παρουσίαση του ψευδοκράτους ως ίσου μέρους και την ανανέωση και αναγνώριση του ρόλου της ως δήθεν εγγυήτριας δυνάμεως, ακόμη και μετά την Τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή.

Με τις υποχωρήσεις αυτές και την πολιτική που εκφράζουν δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να αντιληφθεί που οδηγείται το Κυπριακό, με προτάσεις, μάλιστα, που προέρχονται από την ίδια την ελληνική πλευρά. Ο σημερινός Πρόεδρος έκανε προεκλογικά κάθε δυνατή προσπάθεια για ν’ αποστασιοποιηθεί από το Σχέδιο Ανάν και να δώσει την εντύπωση ότι αυτό αποτελεί παρελθόν, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Η πολιτική του όμως οδηγεί προς την ίδια και χειρότερη κατεύθυνση. Δεν απέσυρε, όπως είχε υποσχεθεί, τις μονομερείς υποχωρήσεις Χριστόφια, απορρίπτοντας εκ των πραγμάτων και το έγγραφο του ειδικού αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ για τις συγκλίσεις που επετεύχθησαν στις διακοινοτικές συνομιλίες, με βάση ακριβώς τις παραχωρήσεις αυτές.

Στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, αντί να καταγγείλει τη συνεχιζόμενη Τουρκική κατοχή, αναφέρθηκε στον «φίλο» Πρόεδρο της Τουρκίας, Γκιουλ, και μίλησε για «εξελικτική διαδικασία» που θα μετατρέψει την Κύπρο «σε ομόσπονδο κράτος». Είναι τραγικό ο Πρόεδρος μιας χώρα που είναι θύμα εισβολής και κατοχής να θωπεύει με κολακείες τον εισβολέα και να δίνει την εντύπωση ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι ότι δεν εξελίχθηκε ακόμη σε ομοσπονδία! Όταν γνωρίζει, μάλιστα, ότι η επιδιωκόμενη «ομοσπονδία» από την τουρκική πλευρά είναι το ψευδώνυμο μιας συνομοσπονδίας δύο «ισοτίμων κρατών» υπό τουρκική εγγύηση και τουρκική στρατιωτική παρουσία στο διηνεκές.

Για μια ακόμη φορά είναι έκδηλο το έλλειμμα στρατηγικής στο Κυπριακό

Στην κρισιμότερη ίσως στιγμή του Κυπριακού είναι πάλι έκδηλο στην Ελληνική πλευρά το έλλειμμα στρατηγικής. Χειρότερα ακόμη, η πολιτική της ελληνικής πλευράς, που διαμορφώνεται υπό την παρασκηνιακή πίεση ισχυρών ξένων παραγόντων, με προεξάρχοντα τον Βρετανικό, παρουσιάζεται να είναι ουσιαστικά συμπληρωματική της Τουρκικής στρατηγικής. Γιατί πρέπει η ελληνική πλευρά να επισπεύδει για δήθεν «λύση» του Κυπριακού, όταν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια αποδεκτή από την ελληνική πλευρά λύση; Γιατί να προβαίνει, μάλιστα, γι’ αυτό σε νέες ολέθριες υποχωρήσεις, που υπονομεύουν τη διεθνή της υπόσταση, τα διεθνή της ερείσματα και τις βασικές αρχές, πάνω στις οποίες στηρίζεται ο αγώνας της;

Η Τουρκία δεν είχε μέχρι τώρα πολλούς λόγους να θέλει «λύση» του Κυπριακού, εφόσον θεωρούσε βασικά ως λύση τα τετελεσμένα γεγονότα και ανέμενε απλώς την «ωρίμανση» των συνθηκών για την αναγνώρισή τους. Σήμερα, μετά την ανακάλυψη των ενεργειακών αποθεμάτων στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου έχει λόγους να επισπεύδει για «λύση». Επιδιώκει να μπει λεόντειος συνέταιρος στο φυσικό αέριο της Κύπρου και μέσω αυτής στο παιχνίδι των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου και της μεταφοράς τους μέσω Τουρκίας.

Η Κύπρος, εφόσον δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για αποδεκτή και βιώσιμη λύση, δεν έχει κανέναν λόγο να επισπεύδει και να αυτοϋπονομεύεται. Πρώτιστη προτεραιότητά της πρέπει να είναι η διαφύλαξη και η ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αποτελεί το διεθνώς ανεγνωρισμένο έρεισμα του αγώνα της.

Το φυσικό αέριο είναι, μετά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα δεύτερο μεγάλο στρατηγικό χαρτί που πρέπει η Κύπρος ν’ αξιοποιήσει σωστά για την ενίσχυσή της με πολιτική στρατηγικής αναμονής και διαμορφώσεως στρατηγικών συμμαχιών. Πώς συμβιβάζεται, π.χ., η στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ, με μια «λύση» που θα κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα την υποκαθιστούσε με μια Ηνωμένη, δήθεν, Κυπριακή Δημοκρατία λεόντειου συνεταιρισμού με την Άγκυρα;

Η ευθύνη, δυστυχώς, δεν βαρύνει μόνο τον Κύπριο Πρόεδρο, βαρύνει εξίσου την Κυβέρνηση της Ελλάδος, που σπεύδει, διά του Υπουργού Εξωτερικών, Ευάγγελου Βενιζέλου, να συμμερισθεί και ν’ ασκήσει την ίδια πολιτική. Το δημοψήφισμα και η συμβατότητα της «λύσεως» με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν αποτελούν, δυστυχώς, ικανά αναχώματα, όπως παρουσιάζονται παρασκηνιακά, ως άλλοθι για την αποδοχή μιας τέτοιας πολιτικής. Στόχος τη φορά αυτή όσων προωθούν μια χειρότερη έκδοση του Σχεδίου Ανάν είναι η επιβολή του μέσα από μια διαδικασία de facto αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους. Προς την κατεύθυνση αυτή οδηγεί και η ήδη συμφωνηθείσα από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, Ευάγγελο Βενιζέλο, συνάντησή του με τον εκπρόσωπο, υποτίθεται, της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, που είναι στην πραγματικότητα εκπρόσωπος του ψευδοκράτους.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ "Τεύχος 209".

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.


Ο Πούτιν «έστησε» τον Πάπα Φραγκίσκο για 50 ολόκληρα λεπτά στο ραντεβού τους την περασμένη Δευτέρα στο Βατικανό.

Οι συνοδοί του Πάπα περίμεναν μέσα στο κρύο να υποδεχθούν τον Πούτιν, ο οποίος είχε αποκλειστεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του από οργισμένες διαδηλώτριες που πραγματοποιούσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις Pussy Riot, γράφει η εφημερίδα Moskovskiy Komsomolets.

Αν και είχε καλή δικαιολογία, η αργοπορία ήταν μάλλον αναμενόμενη

Νωρίτερα τον Νοέμβριο, ο Πούτιν άφησε την Πρόεδρο της Νοτίου Κορέας Παρκ Γκουέν Χιουέ να περιμένει 30 λεπτά, στη διάρκεια επίσκεψής του στη Σεούλ. Και ενώ ήταν ήδη αργοπορημένος σταμάτησε για να μιλήσει με λάτρεις των πολεμικών τεχνών.

Ο Πούτιν έχει στο ενεργητικό του πολλές αργοπορίες σε ραντεβού με υψηλόβαθμους αξιωματούχους και ηγέτες κρατών:

- Το 2003 είχε καθυστερήσει 14 λεπτά στο ραντεβού του με τη βασίλισσα Ελισάβετ.

- Σαράντα λεπτά «έστησε» την γερμανίδα Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, το 2012.

- Καθυστέρησε τρεις ώρες σε συνάντηση που είχε με τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι για τη Συρία.



Πηγή: Πυγμή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.


Του Μιχάλη Μούσσου*

Με την κατάθεση οικονομικής προσφοράς από μια κοινοπραξία στην οποία συμμετέχουν οι τέσσερις σημαντικότερες ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες (ΑΚΤΩΡ, J&Ρ ΑΒΑΞ, ΙΝΤΡΑΚΑΤ, ΤΕΡΝΑ) και ύστερα από πέντε γύρους χωρίς συμμετοχή ενδιαφερομένων, κλείνει ο πρώτος κύκλος για τη δημιουργία ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα.

Παραδόξως παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο από την Πολιτεία το ερώτημα που κρατά ανήσυχη ολόκληρη την κοινωνία: εάν πρόκειται να χτιστεί τζαμί (δηλαδή χώρος θρησκευτικής λατρείας) ή «τέμενος» όπως είναι επίσημα διατυπωμένο (δηλαδή χώρος λατρείας με πολιτικές προεκτάσεις). Παράλληλα, επειδή ο αθηναϊκός λαός εκφράζει τις ανησυχίες του εδώ και μήνες, κατηγορείται αδίκως από την Πολιτεία για φασιστικές, ρατσιστικές ή μισαλλόδοξες τάσεις, με τα ΜΑΤ να περιφρουρούν τις ειρηνικές διαμαρτυρίες των Αθηναίων προς ενίσχυση αυτών των εντυπώσεων.

Πέραν του πνευματικο-πολιτικού περιεχομένου που υποκρύπτει ο νόμος που διέπει την κατασκευή του τεμένους, εντείνονται οι υπόνοιες ότι ο θρησκευτικός χαρακτήρας του κτηρίου είναι προσχηματικός και ότι ο συγκεκριμένος ναός θα χρησιμοποιηθεί ως εφαλτήριο για τη δημιουργία επίσημων μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Αττική, δηλαδή μιας εν γνώσει μας κοσοβοποίησης.

Η πρωτοφανής αλληλεγγύη του κατασκευαστικού χώρου απέναντι στην κοινωνία εκδηλώθηκε με την πλήρη αποχή του από το διαγωνισμό. Παρά τις δυσκολότερες οικονομικά εποχές που ο κλάδος έζησε στην ιστορία του, και προς τιμήν της κάθε εταιρείας, καμία οικονομική προσφορά δεν κατατέθηκε για πέντε συνεχόμενους γύρους θέτοντας σε πλήρη αμηχανία την Πολιτεία μπροστά σε μια τόσο συμπαγή και αυθόρμητη συσπείρωση του κόσμου. Όμως η Πολιτεία είχε δρομολογημένη την καταστρατήγηση του νόμου περί αθέμιτου ανταγωνισμού, η οποία μαγειρευόταν για τρεις μήνες.

Το αποτέλεσμα του έκτου γύρου ήταν κραυγαλέο.

Τα καταστατικά εταιρειών τέτοιου μεγέθους απαγορεύουν την ανάληψη έργων μικρής κλίμακας (εννιακοσίων σαράντα έξι χιλιάδων ευρώ) για την αποφυγή αθέμιτου ανταγωνισμού. Παρ' όλα αυτά το υπουργείο Υποδομών εισήγαγε παρέκκλιση για να επιτραπεί η συμμετοχή στις εργοληπτικές επιχειρήσεις έβδομης τάξης (δηλαδή τους γίγαντες).

Πρόκειται για έναν πολιτικό ελιγμό με σκοπό να στραφεί η κοινωνία εναντίον των εταιρειών και να υπάρξει αποπροσανατολισμός, καθώς φεύγει η προσοχή από τα πραγματικά αίτια, με τις κλασικές λαϊκίστικες κορόνες τύπου «πάλι τα πήρε ο Ακτορας» για μουσική επένδυση. Όμως για άλλη μία φορά η Πολιτεία υποτίμησε τη νοημοσύνη των Αθηναίων. Πώς είναι δυνατόν τέτοιοι οικονομικοί κολοσσοί να εκδηλώνουν τέτοιο ενδιαφέρον για ένα αμελητέο έργο και μάλιστα διαιρούμενο διά του τέσσερα;... Ομως μόνο σε τέτοιου βεληνεκούς εταιρείες θα μπορούσε να επιβληθεί η συμμετοχή σε ένα τόσο ξεκάθαρα αντικοινωνικό έργο.

Με τα δημόσια έργα στον ελλαδικό χώρο στο ναδίρ, οι εταιρείες αυτές δραστηριοποιήθηκαν για την επιβίωσή τους στο εξωτερικό, και δη σε ισλαμικές χώρες.  

Είναι λάθος να αναρωτιόμαστε καταγγελτικά για τυχόν επιχειρηματικά τους κίνητρα, αφού το πιο πιθανό είναι ότι η ίδια η Πολιτεία δεν θα εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις απέναντί τους. Αξίζει όμως να εστιάσουμε στις πιέσεις που πιθανότατα ασκήθηκαν, εντός ή εκτός Ελλάδας, μέχρι να πάρουν αυτή την απόφαση που τις βάζει αντιμέτωπες με την κοινωνία.

* Σύμβουλος της Α' Δημοτικής Κοινότητας του Δήμου Αθηναίων, πρόεδρος του εξωραϊστικού συλλόγου «Ο Λυκαβηττός»

Πηγή: Ελευθεροτυπία 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ πλησιάζει η ώρα του τελικού ξεκαθαρίσματος της Συρίας από τα εγκληματικά ισλαμικά στοιχεία που έσυραν την χώρα με την βοήθεια της Τουρκίας του Ερντογάν στον αιματηρό εδώ και τρία χρόνια εμφύλιο πόλεμο, η Άγκυρα άρχισε να ανησυχεί σοβαρά καθώς τα πρώτα μηνύματα από την Δαμασκό δεν είναι καθόλου ευχαρίστα για την Τουρκία.


Συγκεκριμένα στην διάσκεψη που γίνεται στην Γενεύη για τον τερματισμό του εμφυλίου στην Συρία, οι Σύριοι εμφάνισαν ένα χαρακτηριστικό χάρτη που δείχνει την περιοχή της Αντιόχειας και της Αλεξανδρέττας που κατέλαβαν παράνομα οι Τούρκοι το 1939 εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας εκείνης της περιόδου, ( με τον ίδιο τρόπο 35 χρόνια μετά επανέλαβαν την προσφιλή τους τακτική και προχώρησαν στην κατάληψη και παράνομη κατοχή της βόρειας Κύπρου), να περιέρχεται ξανά στην συριακή επικράτεια.

Ο ενδεικτικός αυτός χάρτης κυριολεκτικά τάραξε τα νερά στην τουρκική πλευρά και θεωρήθηκε σημάδι ότι το καθεστώς Άσαντ, που έχει ήδη πολλά απωθημένα για την στάση της Τουρκίας η οποία στήριξε με κάθε μέσο τους εγκληματίες ισλαμιστές που αιματοκύλησαν την Συρία, θα επιδιώξει με κάθε μέσο να θέσει θέμα παράνομης κατοχής της Αντιόχειας και της περιοχής του Χατάι όπου βρίσκεται και το λιμάνι της Αλεξανδρέττας, στρατηγικός κόμβος που συνορεύει με τα μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου.

Τον χάρτη αυτό που δείχνει και τις διαθέσεις του συριακού καθεστώτος έναντι της Τουρκίας φάνηκε πως αποδέχονται και οι Ιρανοί που στήριξαν με κάθε μέσο το καθεστώς Άσαντ. Σε συνέντευξη που έδωσε ο Ιρανός πρόεδρος, Hasan Ruhani, που βρίσκεται στην Γενεύη στα πλαίσια της διεθνής διάσκεψης για την ειρήνη στην Συρία στην εφημερίδα Fınancial Times, δήλωσε πως το Ιράν θα στηρίξει την Συρία στα δίκαια αιτήματα της, ενώ πρόσθεσε πως οι συριακός λαός θα αφεθεί ελεύθερος να εκλέξει το καθεστώς της αρέσκειας του σε ελεύθερες εκλογές.

Όπως είναι γνωστό η ίδρυση της Συρίας σαν ανεξάρτητο κράτος έγινε στις 17 Απρίλιου του 1946, ενώ ήταν μέχρι τότε υπό γαλλική κατοχή από τότε που κατέρρευσε η οθωμανική αυτοκρατορία.
Το 1938 η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την ρευστότητα εκείνης της περιόδου και ενώ πλησίαζε ο παγκόσμιος πόλεμος εισέβαλε, (κατά την προσφιλή της τακτική), στην περιοχή του Χατάι και προσήρτησε παράνομα όλη την επαρχία.

Η εισβολή αυτή της Τουρκίας και η κατοχή της περιοχής ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από την Συρία και ήταν πάντα ένα μεγάλο αγκάθι στις σχέσεις Τουρκίας Συρίας. Χαρακτηριστικό των σχέσεων των δυο χωρών για το θέμα αυτό είναι πως την ημέρα της μεγάλης ελληνοτουρκικής κρίσης των Ιμίων η Συρία είχε συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό στρατευμάτων της στα σύνορα με την Τουρκία έτοιμη να εισβάλει για να απελευθερώσει την περιοχή στην περίπτωση που ξέσπαγε πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κάτι το οποίο αγνοούν οι περισσότεροι μελετητές των εξελίξεων εκείνης της ταραγμένης περιόδου.
Τα επόμενα χρόνια η Τουρκία είχε κατηγορήσει συχνά την Συρία ότι υποθάλπει τον αραβικό πληθυσμό της περιοχής, που στην πλειοψηφία του είναι χριστιανικός ορθόδοξος, να ξεσηκωθεί κατά της παράνομης τουρκικής κατοχής.
Όταν είχε γίνει η προσωρινή προσέγγιση Ερντογάν και Άσαντ, η Συρία είχε κατεβάσει τους τόνους για την κατεχομένη περιοχή στρέφοντας το ενδιαφέρoν της κατά του Ισραήλ. Τώρα και μετά τα γεγονότα του εμφυλίου και τον ρόλο που έπαιξε η Τουρκία, φαίνεται πως το καθεστώς του Άσαντ -κι ενώ συνεχίζει να ξεκαθαρίζει την χώρα από τους ισλαμιστές δολοφόνους που εξόπλισε η Τουρκία- θα ξαναθέσει δυναμικά το θέμα της παράνομης κατοχής της περιοχής του Χατάυ.

Και ενώ η βαριά πληγωμένη από τον εμφύλιο Συρία θέτει θέμα δίκαιης διεκδίκησης της από την Τουρκία σε εδάφη που παράνομα κατέχει η Άγκυρα, εμείς τι κάνουμε ; Εμείς ξεχάσαμε με εγκληματικό τρόπο ότι το βόρειο τμήμα της Κύπρου με παρόμοιο τρόπο, τελείως παράνομα, από τα τουρκικά στρατεύματα.

Σχόλιο ιστολογίου: 

Εάν «διαβάζουμε» σωστά την κίνηση της Συρίας, τότε βρισκόμαστε σε μία περίοδο κατά την οποία είτε ο Άσαντ συμφώνησε είτε πρόκειται να συμφωνήσει με τους Κούρδους, για την περιοχή της Αντιόχειας. 

Εάν υλοποιηθεί μία τέτοια στρατηγική κίνηση, τότε η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις από την πλευρά των Κούρδων, οι οποίοι θα δεχτούν το «δώρο» του Άσαντ μέσω του οποίου το Κουρδιστάν θα αποκτήσει έξοδο στην Ανατολική Μεσόγειο.




Του Χρήστου Γιανναρά

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη.

Kραυγάζει απεγνωσμένα η ευσυνείδητη δημοσιογραφία ότι είναι αδύνατο στον πολίτη να εμπιστευθεί και να ελπίσει σε μια κυβέρνηση που εκδίδει, μέσα σε ένα χρόνο, 695 εγκυκλίους ερμηνευτικές των φορολογικών της αποφάσεων. H κατάρρευση της χώρας γενικεύεται, αλλά η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι στα νούμερα προκύπτει «πρωτογενές πλεόνασμα». Tα δύο κόμματα των υπόδικων φυσικών αυτουργών του κακουργηματικού υπερδανεισμού δεν διανοούνται επιστράτευση των αρίστων, υπερκομματική διαχείριση της κρίσης – αποδέσμευση από τις μικρονοϊκές και ανήθικες σκοπιμότητες επανεκλογής τους. H κυβέρνηση εξακολουθεί να υπηρετεί με τη σύνθεσή της τον πιο ξεδιάντροπο νεποτισμό και το ξέπλυμα «μαύρων υπηρεσιών» στο εσωκομματικό αλισβερίσι για την αρχηγία.

Oι τίμιες φωνές της έντυπης δημοσιογραφίας κομίζουν πειστήρια της εφιαλτικής τραγικότητας: Πόσο μειώθηκε η παραγωγή, πόσο η λαϊκή κατανάλωση, πόσο οι εξαγωγές, πόσο τα δάνεια των τραπεζών, πόσο δραματικά έχει εκλείψει η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, πόσο παγιωμένη εμφανίζεται η ανελπιστία. Kυρίως: πόσο τρομακτικό είναι το κενό πίστης στη δημοκρατία, στην κοινωνική συνοχή, σε οποιαδήποτε ποιότητα ζωής έξω από τον πρωτογονισμό της κατανάλωσης.

Eξαλείφθηκαν οι ελπίδες να ξαναβρούμε την πρότερη καταναλωτική μας ευδαιμονία και δεν υπάρχει άλλη κοινωνική στόχευση που να δικαιολογεί τη συνύπαρξή μας, την ιστορική συνέχεια της συλλογικής μας παρουσίας. Aυτό πρακτικά σημαίνει: O αριθμός των ολοκληρωτικά απελπισμένων έχει αυξηθεί καταιγιστικά. Oι άνθρωποι που ζουν στο σκοτάδι και στην παγωνιά επειδή δεν έχουν να πληρώσουν τη ΔEH, είναι ικανοί για όλα. Oσοι περιμένουν να βγει το σπίτι τους στον πλειστηριασμό επειδή η δόση για την εξόφλησή του ξεπερνάει το μηνιάτικο, είναι έτοιμοι και να σκοτωθούν – η απανθρωπία του ληστρικού ξεσπιτωμού δεν αντέχεται. Oι ηλικιωμένες ευπρόσωπες αστές που σταματούν στον δρόμο τούς περαστικούς ζητώντας έστω και ένα ευρώ, έχουν στο βλέμμα τους πίκρα που ξαφνιάζει. Oι ντόπιοι και γνώριμοι που ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για αποφάγια, δεν έχουν πια ψυχισμό για αισθήματα άλλα από το μίσος.

Aυξάνεται με δυναμική χιονοστιβάδας ο αριθμός των πολιτών που νιώθουν ότι δεν χάνουν τίποτα αν η χώρα βυθιστεί στο χάος της διαρπαγής και της αιματοχυσίας. Mας χωρίζουν από τη λογική της ζούγκλας (τη λογική του: «ο θάνατός σου ζωή μου») τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που απέχει η έκρηξη από την «τυχαία» αφορμή της. Kαι οι κυβερνητικοί πυγμαίοι είναι αδύνατο να ανοίξουν το στόμα τους για κάτι άλλο από το να καυχηθούν αραδιάζοντας διαπραγματευτικές «επιτυχίες». Mοιάζει απίστευτο, κυριολεκτικά παρανοϊκό, αλλά, ναι, περιμένοντας την έκρηξη της βίας και διαρπαγής, αυτοί συνεχίζουν να διορίζουν στο Δημόσιο την εκλογική τους πελατεία! Tο αμείλικτο χιούμορ της πολιτικής γελοιογραφίας συμβολοποιεί «προσλήψεις καλαματιανών αστροναυτών» για ενδεχόμενο «διαστημικό σταθμό Kαλαμάτας»!

Mπορεί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων να είναι εξαγορασμένα από τη δικομματική κυβερνητική, μέχρι ναυτίας, προπαγάνδα –ούτε επί χούντας δεν ήταν τόσο μονοδρομημένη η «πληροφόρηση». Στην έντυπη όμως δημοσιογραφία, τσακίζουν κόκαλα οι σκιτσογράφοι, ξεγυμνώνουν αδυσώπητα την κυβερνητική ανικανότητα οι έντιμοι δημοσιογράφοι. Σύμπτωμα υγείας του συνόλου, δεινά δοκιμαζόμενου λαού, είναι και η οριστική πια καθήλωση του πράσινου ΠAΣOK στο 4% της προτίμησης των ψηφοφόρων. Eίναι προφανέστατο λογικά, αλλά και εμπειρικά-κοινωνικά κατάδηλο, ότι ανάλογο ποσοστό θα συγκέντρωνε και το γαλάζιο ΠAΣOK, αν η παρουσία του ΣYPIZA δεν λειτουργούσε για το συλλογικό αισθητήριο σαν απειλή.

O ΣYPIZA είναι το σωσίβιο της συγκυβέρνησης γαλάζιου και πράσινου ΠAΣOK – των κομμάτων που οδήγησαν τον Eλληνισμό στο πιο ταπεινωτικό και ντροπιαστικό φινάλε της παρουσίας του στη σκηνή της Iστορίας. Kόμματα που ιδρύθηκαν για να εξυπηρετήσουν, αποκλειστικά και μόνο, τον ναρκισσισμό ή την ηδονοθηρία των ιδρυτών τους. Για να αποκαλυφθεί δραματικά η πολιτική τους γύμνια, ολετήρια η ξιπασιά του ιστορικο-υλιστικού τους μηδενισμού, στις μέρες και στα έργα των διαδόχων τους. Oι δίδυμες ομοιοτυπίες: Mητσοτάκης - Σημίτης, Kωστάκης - Γιωργάκης και σήμερα Σαμαράς - Bενιζέλος σαρκώνουν την παρακμιακή κατιούσα μιας μεταπρατικής πολιτικής ριζικά ανυποψίαστης για τις πραγματικές ανάγκες και τις ουσιαστικές δυνατότητες αυτού του λαού, της χώρας, της ιστορίας του. Nα είσαι γεννημένος στη γλώσσα των Eλλήνων, στον «τρόπο» των Eλλήνων, και να πιθηκίζεις τον ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό από ξιπασιά ή αγραμματοσύνη, δεν είναι απλώς αυτοκτονικό, είναι και γελοίο.

Aν δεν υπήρχε ο ΣYPIZA, θα είχε ακολουθήσει και το γαλάζιο ΠAΣOK, νομοτελειακά, την εκφυλιστική αποσύνθεση των Πρασίνων. O ΣYPIZA αναδείχθηκε πρώτη κομματική δύναμη, όχι βέβαια για την ανύπαρκτη πολιτική του πρόταση, όχι για το δραματικό του υστέρημα σε πολιτικό προσωπικό (προσωπικό ικανό να υπουργήσει τις τεράστιες κοινωνικές ανάγκες), όχι για την επιπολαιότητα και διγλωσσία της ρητορικής του. Aναδείχθηκε πρώτο κόμμα μόνο για τη δυνατότητα που σαρκώνει η χαοτική συγκρότησή του και ο (κενός αλλά) αντικονφορμιστικός λόγος του: Ψηφίζοντας ΣYPIZA οι πολίτες μετασχημάτιζαν σε απειλή την οργή τους για το σημερινό, αναξιόπιστο και αμοραλιστικό, κυβερνητικό σχήμα. Δεν ψηφίζεται για την πολιτική του αντιπρόταση ο ΣYPIZA – αφού πια μόνο αντιγράφει συμπεριφορές, πρακτικές και τη λογική του συστημικού παλαιοκομματισμού. Λειτουργεί όμως σαν χαοτικό φόβητρο, επομένως μετασχηματίζει κάθε ψήφο που του δίνεται σε χαστούκι για το σύστημα.

Aν μιλούσε ο ΣYPIZA τη γλώσσα των κοινωνικών προτεραιοτήτων και όχι της συνδικαλιστικής ιδιοτέλειας και φαυλότητας. Aν κόμιζε δουλεμένη με μόχθο πρόταση για κοινωνικό κράτος, ανυποχώρητη αξιοκρατία και έλεγχο της ποιότητας. Aν είχε τη θυσιαστική ετοιμότητα για ένα πατριωτικό EAM: να λειτουργήσει και πάλι γεύση πατρίδας για τους Eλληνες. Θα γινόταν καταλύτης ριζικής αλλαγής του πολιτικού συστήματος.

Προτιμάει όμως να αυτοκτονεί παρέα με τους πρασινογάλαζους σπιθαμιαίους ιδιοτελείς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Είναι λυπηρό να βλέπεις στην χώρα που δίδαξε, μεταξύ άλλων, το επιχειρείν, να υπάρχουν τόσα εμπόδια ειδικά για νέους ανθρώπους που θέλουν να ξεκινήσουν κάτι δικό τους.

Του Κίμωνα Γεωργακάκη

Πέραν των εμποδίων που βάζει το ελληνικό κράτος, υπάρχει και η νοοτροπία των τελευταίων ετών που δεν πιστεύει στις δυνατότητες του ελεύθερου επαγγέλματος, αφού ειδικά οι προγενέστεροι έχουν μάθει στην «ασφάλεια» του μηνιαίου μισθού είτε από το κράτος είτε από μια μεγάλη εταιρεία.

Οι νέοι γεμίζουν με πτυχία και μεταπτυχιακά και στο τέλος μένουν άνεργα, αφού τόσοι πτυχιούχοι (συνήθως δικηγόροι και γιατροί κατά τα νέο-ελληνικά ειωθότα) δεν χωρούν στις θέσεις εργασίας που προσφέρονται.

Στην Ελλάδα η κρίση γεννά νέες δυνατότητες, αρκεί εμείς οι νέοι να σκεφτούμε πιο σφαιρικά σε σχέση με την αξιοποίηση των γνώσεών μας και να είμαστε έτοιμοι να αρπάξουμε την όποια ευκαιρία μας παρουσιάζεται. Δεν είναι ανάγκη να εργαστούμε ακριβώς σε αυτό που σπουδάσαμε.

Η δημιουργία νέων καινοτόμων εταιρειών, που θα αξιοποιούν, δημιουργικά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας (περιβάλλον και πολιτισμός), είναι ένα μεγάλο στοίχημα, το οποίο επιβάλλεται να κερδίσουμε, όσο υπάρχει ακόμα η δυνατότητα αυτή. Πόσοι νέοι καταγόμαστε από περιοχές, οι οποίες μένουν αναξιοποίητες και τώρα μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ μας δίνεται η δυνατότητα να τις ξαναζωντανέψουμε.

Ειδικότερα, μέσου του εναλλακτικού τουρισμού μπορεί να δημιουργηθεί δουλειά και εκτός καλοκαιριού, αρκεί να υπάρξει συντονισμένη προσπάθεια και… γερά πνευμόνια. Πεζοπορίες στην ελληνική φύση, γαστρονομία, πολιτιστικές εκδηλώσεις, ελληνικός τρόπος διασκέδασης, ιατρική με ελληνικά βότανα, αγροτουρισμός, μαθήματα ελληνικού πολιτισμού και τόσες άλλες δραστηριότητες μπορούν να γίνουν δουλειά. Και πιστέψτε μας οι ξένοι «πεθαίνουν» για πραγματική Ελλάδα, αφού το φολκλόρ το έχουν και στην χώρα τους!

Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να βοηθήσουν:

1. το κράτος με μειωμένη φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση για τους νέους επιχειρηματίες, απλουστευμένη γραφειοκρατία και απελευθέρωση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

2. η ελληνική οικογένεια που είχε μάθει να ονομάζει μέλλον πτυχία και μεταπτυχιακά, με τα οποία υποτίθεται θα έβρισκαν δουλειά όλοι και τώρα έχει γεμίσει η χώρα μεροκαματιάρηδες, άνεργους και ξενιτεμένους.

Η στροφή προς το επιχειρείν για όσους έχουν την δυνατότητα και το γνωστικό επίπεδο, το οποίο σε εμάς τους νέους είναι πολύ υψηλό, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, προκειμένου να αναδειχθεί εκ νέου το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο, να δημιουργηθούν σταδιακά νέες θέσεις εργασίας και να αποκτήσει ξανά παλμό η όμορφη χώρα μας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της!

Πηγή: Πυγμή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.


Το Τουρκμενιστάν και άλλες χώρες της Κεντρικής Ασίας βαδίζουν προς το δρόμο της Σαρία και του ισλαμισμού

Του Artyom Kobzev

Στο Τουρκμενιστάν ξεκίνησαν οι συλλήψεις γυναικών. Οι εκπρόσωποι του ασθενούς φύλου που βρίσκονται αργά το βράδυ στο δρόμο ή σε εστιατόριο, κινδυνεύουν να βρεθούν στην αστυνομία. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει κάνουν εξέταση για ναρκωτικά και αφροδίσια νοσήματα.

Στο Ασχαμπάντ οι συλλήψεις πραγματοποιούνται όλο το Νοέμβριο. Η διαδικασία των συλλήψεων γίνεται ως εξής: σε μια καφετέρια ή ένα εστιατόριο εισέρχεται μία ομάδα ανδρών με πολιτικά, και αρπάζοντας τις γυναίκες, τις μεταφέρει σε αστυνομικά τμήματα. Μάλιστα, οι συλληφθέντες μπορεί να είναι τόσο κυρίες, που κάθονται μόνες τους, όσο και εκείνες που βρίσκονταν παρέα με τους συζύγους τους. Μετά τις έντεκα το βράδυ, όταν στο Τουρκμενιστάν κλείνουν τα κέντρα διασκέδασης, οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν τις γυναίκες, που θα βρεθούν στο δρόμο μπροστά τους. Σύμφωνα με τους ίδιους τους αστυνομικούς, αυτά τα μέτρα αποσκοπούν στην καταπολέμηση της πορνείας. Τους πολιτικούς αναλυτές η είδηση για την πραγματοποίηση συλλήψεων στο Τουρκμενιστάν δεν εξέπληξε. Παρόμοια μέτρα είναι συνηθισμένα για ολοκληρωτικά καθεστώτα, θεωρεί ο ειδικός Ατζάρ Κούρτοφ:


«Φυσικά, με τέτοια συμπεριφορά προς τον ίδιο το λαό του, που είναι χαρακτηριστικό για ολοκληρωτικά καθεστώτα, η εξουσία θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Μεταξύ αυτών και στον τομέα της ρύθμισης της ηθικής. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι τη μάχη για την ηθική των τουρκμενικών αρχών προσπαθούν να πετύχουν με τρόπους, μακριά από τις έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας». 

Ταυτόχρονα με τις πληροφορίες για τις συλλήψεις, εμφανίστηκαν και φήμες για το ότι σύντομα στις γυναίκες στο Τουρκμενιστάν μπορεί να απαγορευτεί η οδήγηση.

Η οδήγηση απαγορεύεται στις γυναίκες στη Σαουδική Αραβία. Δηλαδή σε ένα κράτος, όπου η μορφή του πολιτεύματος είναι η μοναρχία, ενώ η ιδεολογία είναι ο ουαχαμπισμός. Ωστόσο, αν παρόμοια απαγόρευση τεθεί και στο Τουρκμενιστάν, αυτό δεν θα σημαίνει ότι η χώρα μπήκε στην πορεία του ισλαμισμού. Στην εξουσία του Ασχαμπάντ, όπως και στις υπόλοιπες κεντροασιατικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, βρίσκονται άνθρωποι, που μεγάλωσαν την εποχή της ΕΣΣΔ. Οπότε, είναι πολύ απίθανο ότι αυτοί θα αρχίσουν να επιβάλουν τη Σαρία, θεωρεί η πολιτική αναλύτρια Γιεβγκένια Βόικο:


«Στα περισσότερα κράτη της περιοχής, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, λειτουργούν κοσμικοί κανόνες. Αν και ορισμένες προσπάθειες και επιθυμίες των ακραίων κύκλων να επιβάλουν τη Σαρία στην Κεντρική Ασία είναι υπαρκτές. Ναι, τέτοιο ενδιαφέρον υπάρχει, αλλά όχι από την πλευρά της διοίκησης των χωρών της Κεντρικής Ασίας».

Αξίζει να προστεθεί, ότι την επιβολή των κανόνων της Σαρία δεν εγκρίνει όχι μόνο η ελίτ, αλλά και ο πληθυσμός των χωρών της Κεντρικής Ασίας. Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία της αμερικανικής υπηρεσίας δημοσκοπήσεων Pew Forum on Religion & Public Life, υπέρ αυτού του μέτρου τάχθηκαν το 35% των ερωτηθέντων στην Κιργιζία, το 27% των πολιτών του Τατζικιστάν, το 10% των ερωτηθέντων στο Καζακστάν και το 8% των πολιτών του Αζερμπαϊτζάν.

Πηγή: The Voice of Russia

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα "Η Εφημερίδα":

Μισθός ανάλογα με τον τζίρο και μπόνους σε κουπόνια σίτισης

«Ανοικτές» μειώσεις μισθών με «ρήτρα» την πορεία του τζίρου έως τις 30 Απριλίου του 2014 προβλέπει επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας που τέθηκε σε ισχύ στον κλάδο των διεθνών μεταφορών μετά το «πάγωμα» των αποδοχών των εργαζομένων και ως «λύση» για να αποφευχθούν οι απολύσεις προσωπικού.

Όπως αποκαλύπτει η «Ημερησία», η σύμβαση αυτή θα τρέχει έως τις 30 Απριλίου. Προήλθε έπειτα από το πάγωμα των αποδοχών των εργαζομένων και προκρίθηκε ως «λύση» για να αποφευχθούν οι απολύσεις προσωπικού.

Η επιχειρησιακή σύμβαση συνδέει, με τη συμφωνία του επιχειρησιακού σωματείου, για πρώτη φορά, τη διαμόρφωση των μισθών με τον ημερήσιο κύκλο των εργασιών προβλέποντας μειώσεις των αποδοχών, σε συγκεκριμένα ποσοστά, αν οι πωλήσεις στο εννεάμηνο μειωθούν πάνω από 4%. Σε περίπτωση αύξησης του τζίρου, θα δίνεται «μπόνους» είτε σε ευρώ είτε σε κουπόνια τροφής...

Οι μειώσεις, όπως αναφέρει η εφημερίδα, θα γίνουν σε δύο φάσεις ως εξής:

- Αν ο μέσος ημερήσιος κύκλος εργασιών της εταιρείας του πρώτου εννεαμήνου μειωθεί, σε σχέση με τον αντίστοιχο του πρώτου εννεαμήνου του 2012, κατά ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 4% και μικρότερο του 6%, οι αμοιβές μειώνονται κατά 3%. Αν η μείωση του κύκλου εργασιών είναι μεγαλύτερη ή ίση με 6%, οι αμοιβές μειώνονται κατά 5% και από 9% και πάνω, οι μισθοί θα πέσουν κατά 8%.

- Οι αμοιβές που θα έχουν διαμορφωθεί, με βάση τα παραπάνω, στις 31 Μαρτίου του 2013, θα παραμείνουν στα ίδια επίπεδα αν η μείωση του τζίρου, στο πρώτο τρίμηνο του 2014 είναι έως 4%. Αν καταγραφεί μείωση πάνω από 4% οι μισθοί θα μειωθούν κατά επιπλέον 3% από την 1η Απριλίου 2014.

Μπόνους σε ευρώ ή σε κουπόνια

Με όριο το ίδιο ποσοστό (4%) η σύμβαση προβλέπει την καταβολή μπόνους εφόσον υπάρξουν θετικά οικονομικά αποτελέσματα. Ο κάθε εργαζόμενος θα επιλέγει αν το ποσό το οποίο του αναλογεί θα δοθεί ως αύξηση ή ως κουπόνι σίτισης. Η ίδια σύμβαση θέτει τις 11 ημέρες ως «όριο» καθυστέρησης της καταβολής του μισθού. 

Απορία ιστολογίου:

Άλλη μια φρέσκια «σύμβαση – σοκ» για τους εργαζόμενους προτείνεται ως «λύση» για να αποφευχθούν απολύσεις. Σαν να μας λένε: «Περάστε από δω για την επόμενη φάση του νέου εργασιακού μεσαίωνα».

Επειδή όμως όλες αυτές οι «νέες λύσεις» παρουσιάζονται μονίμως ως «εκπλήξεις», τις οποίες επιβάλλουν ξαφνικά οι δανειστές και «θλίβουν» τους ιθύνοντες της κυβέρνησης (άσχετα από το ότι τα εκ των υστέρων ειρωνικά χαμόγελα των τροϊκανών προδίδουν ότι οι υπογραφές μπήκαν εδώ και πολλούς μήνες) μας δημιουργείται η εύλογη απορία: 

Πότε ακριβώς το υπέγραψαν αυτό το «νέο» (;) έκτρωμα οι ιθύνοντες; 

Κωνσταντίνος


Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...




1000 άτομα : 300 εκλεγμένοι, ένας πρόεδρος 120 μεγαλοεπιχειρηματίες, ένα σύστημα διαπλοκής και μία αυλή από θεσμικούς άνδρες και τυχάρπαστους οσφυοκάμπτες  πλούσια αμειβόμενους  έχουν  συστήσει  μια ιδιότυπη αριστοκρατία  και έχουν επιβάλλει στην Ελλάδα ένα νέο Πολίτευμα: την Φεουδαρχική Δημοκρατία.
Καταληστεύουν το εισόδημα  Ελλήνων πολιτών, διαλύουν το κράτος, αδιαφορούν προκλητικά για τους χιλιάδες αυτόχειρες, θύματα της απληστίας τους και παραδίδουν την χώρα αύτανδρη σε άπληστους αλλοδαπούς  και ημεδαπούς εκμεταλλευτές.
Αδιαφορούν για το Σύνταγμα, κάμπτουν τους νόμους, διαβιούν πολυτελώς  και επιβάλλουν κατά το δοκούν εφιαλτικές  αποφάσεις, αντίθετες με την επιθυμία του «κυρίαρχου λαού» την κοινή λογική και  ηθική.
Πολλοί από τους οποίους αν και υπαίτιοι για τα δεινά που βιώνει η χώρα και οι πολίτες, εμφανίζονται σήμερα ως σωτήρες…
Η Ελλάς έχει γίνει φέουδο ολίγων, οι οποίοι ενεργούν ή επιτρέπουν, την υποδούλωση της χώρας σε αυτούς που από της ίδρυσης του Ελληνικού Κράτους διακαώς το επιθυμούν
Ι. Δέμος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.
 

Οι απίστευτοι διάλογοι με την κυβέρνηση για τους πλειστηριασμούς

Στα άκρα έχει οδηγηθεί η σύγκρουση της κυβέρνησης με την τρόικα στο θέμα των πλειστηριασμών. Οι εκπρόσωποι των δανειστών σοκάρουν με την απαίτησή τους για την άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και αδιαφορούν για τις επιπτώσεις σε όσους αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις τους λόγω οικονομικής ύφεσης.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», Τόμσεν, Μορς και Μαζούχ φέρονται να είπαν:

«Αν θέλετε να κάνετε κοινωνική πολιτική, βρείτε καταλύματα σε όσους χάνουν τα σπίτια τους», στις συνομιλίες τους με τους υπουργούς Οικονομικών και Ανάπτυξης Στουρνάρα και Χατζηδάκη, τον υφυπουργό Θανάση Σκορδά και τον γενικό γραμματέα Καταναλωτή Γιώργο Στεργίου.

«Οι τράπεζες είναι υπό κρατικό έλεγχο και το Δημόσιο έχει το δικαίωμα να προστατεύσει αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη», αντέτεινε η ελληνική πλευρά, στη διάρκεια μιας από τις τελευταίες συναντήσεις που έγιναν πριν από περίπου δέκα μέρες.

Η στιχομυθία αυτή, την οποία μετέφερε στην εφημερίδα αξιωματούχος που μετέχει στις διαπραγματεύσεις, δείχνει την ένταση των διαπραγματεύσεων αλλά και την τακτική που ακολουθούν οι δύο πλευρές σε μία προσπάθεια να υπερασπιστούν τις θέσεις τους.

Ταυτόχρονα αποκαλύπτει την προκλητική στάση των εκπροσώπων των δανειστών αλλά και την περίεργη επιμονή τους να τορπιλίζουν το κλίμα των συζητήσεων.

Πηγή: Νewsbeast

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.



Της Lilia Shevtsova 

Πραγματικά, η Συμφωνία Σύνδεσης (ΑΑ) που σχεδίαζε να υπογράψει η ΕΕ με την Ουκρανία αυτή την εβδομάδα στο Βίλνιους δεν εγγυόταν την ενοποίηση της Ουκρανίας με την Ευρώπη κάποια στιγμή σύντομα. Ωστόσο, αυτό το βήμα θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς που θα σηματοδοτούσε ότι οι Ουκρανοί έχουν τελικά επιλέξει τη στρατηγική τους κατεύθυνση: την μετακίνησή τους προς την φιλελεύθερη δημοκρατία. Το επίσημο Κίεβο, αντιθέτως, είχε αποφασίσει υπέρ μιας συμφωνίας με το Κρεμλίνο του Vladimir Putin.

Η κοινότητα των πολιτικών και των αναλυτών μαζί με τα μέσα ενημέρωσης, είναι ομόφωνα στο να εξηγήσουν τι πήγε στραβά: ο Viktor Yanukovych έχει παραδοθεί στην πίεση του Putin. Εκτός από αυτό, ο Ουκρανός ηγέτης πρόκειται να κερδίσει προσωπικά από την παράδοσή του: τα ευρωπαϊκά πρότυπα δύσκολα θα του είχαν επιτρέψει να αναπαράγει την εξουσία του επ' αόριστον. 

Ωστόσο αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια. Υπάρχει ένας τρίτος που έχει παίξει το ρόλο του στο ουκρανικό δράμα. Εννοώ την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα υποστήριζα ότι όχι μόνο οι προσπάθειες της ΕΕ για τον εναγκαλισμό της Ουκρανίας δεν ήταν αρκετοί, ούτε ότι η ατζέντα ολοκλήρωσής της δεν ήταν πολύ πειστική, αλλά και ο μηχανισμός εφαρμογής αυτής της ατζέντας είναι αμφίβολος. Επιπλέον, σήμερα απουσιάζει από την ίδια την ΕΕ μια καλά καθορισμένη τροχιά και μια σαφή κατανόηση του προς τα πού κατευθύνεται, που μοιάζει με έναν οίκο ευγηρίας, και επομένως δεν είναι ένα ελκυστικό πρότυπο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ρόλο του Putin στη «στροφή» της Ουκρανίας και το παιχνίδι του Yanukovych.  

Αλλά τι συμβαίνει με την ευρωπαϊκή στρατηγική ολοκλήρωσης και την αποτελεσματικότητα του μοντέλου της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης (ΕaP);

Η πολωνική και η σουηδική πρωτοβουλία για τη δημιουργία της EaP ήταν αναμφίβολα ένα θετικό βήμα, αποδεικνύοντας ότι τουλάχιστον αυτές οι δύο χώρες ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει στο ανατολικό τμήμα της Ευρώπης. Αλλά η δομή που προέκυψε αφότου πέρασε από τον «αγωγό» της ΕΕ, φαίνεται να στηρίζεται σε ασυμβίβαστους στόχους, που οδήγησαν στην αναπόφευκτη παράλυσή του. 

1. Πρώτον, η EaP έγινε όμηρος της απροθυμίας της ΕΕ να «εκνευρίσει» τη Ρωσία. 
2. Δεύτερον, οι Βρυξέλλες επικεντρώθηκαν στη συνεργασία με αυταρχικές ή ημιαυταρχικές κυβερνήσεις, ελπίζοντας ότι θα αγκαλιάσουν την ολοκλήρωση και τους κανόνες της ημερήσιας διάταξης (!). 
3. Τρίτον, επικράτησε η γραφειοκρατική και τεχνοκρατική προσέγγιση. Τέταρτον, η ΕΕ έχει αποτύχει να πείσει την ουκρανική κοινωνία ότι υπάρχουν μακροπρόθεσμα μερίσματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ουκρανία να διασχίσει με επιτυχία την «κοιλάδα των δακρύων» του μετασχηματισμού της.

Ο κύριος στόχος της EaP είναι «να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την επιτάχυνση της πολιτικής σύνδεσης και της περαιτέρω οικονομικής ολοκλήρωσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ενδιαφερομένων χωρών-εταίρων». Στη διαδικασία της συνεργασίας τους, πρέπει να υπογραφούν Συμφωνίες Σύνδεσης που επικεντρώνονται σε τρεις τομείς συνεργασίας: πολιτική σύνδεση και οικονομική ολοκλήρωση, κινητικότητα ανθρώπων και ισχυρότερη συνεργασία ανά τομείς. Αλλά όπως συνέβη και με τη συνεργασία ΕΕ-Ρωσίας, ενώ οι μηχανισμοί ανάπτυξης της EaP δημιουργήθηκαν, εμφανίστηκε ο γραφειοκρατικός μηχανισμός που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και την κρατική μηχανή των μη δημοκρατικών κρατών. Αντί να ενθαρρυνθούν οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού στη σφαίρα της διοίκησης και της κυβέρνησης, η EaP έγινε πραγματικά ένας παράγοντας στήριξης για τις πρωτοβουλίες των αντιδημοκρατικών και ανελεύθερων καθεστώτων. Επιπλέον, καθώς επαναβεβαιώθηκε η ουκρανική περίπτωση, οι ηγέτες των κρατών-μελών της EaP έχουν άλλες προσδοκίες για την ευρωπαϊκή υπόσχεση: οικονομική ολοκλήρωση ως το πρώτο βήμα προς την πολιτική μεταμόρφωση και αποδοχή των ευρωπαϊκών κανόνων.

Η κατάσταση συνορεύει με τον παραλογισμό. Για παράδειγμα, οι αυταρχικές κυβερνήσεις λαμβάνουν χρηματοδότηση του κράτους δικαίου από την ΕΕ, ενώ δεν έχουν καμία πρόθεση να σεβαστούν το κράτος δικαίου. Ποιες επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις δίνουν το δικαίωμα στο Μπακού να λαμβάνει «μαλακά» δάνεια από την Ευρώπη; Γιατί η αντιπροσωπεία της Λευκορωσίας πηγαίνει στη Σύνοδο του Βίλνιους όταν η Λευκορωσία έχει μετατραπεί σε ένα ολοκληρωτικό κράτος; Στα αλήθεια περίμενε η ΕΕ ότι ο Yanukovych θα απέρριπτε την «επιλεκτική δικαιοσύνη» και θα είχε την Tymoshenko ως αντίπαλό του στις επικείμενες προεδρικές εκλογές; Τέλος, σε ποιο βαθμό θα βοηθήσουν οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και η διευκόλυνση των θεωρήσεων, τα μέλη της EaP να κινηθούν προς τα ευρωπαϊκά πρότυπα της φιλελεύθερης δημοκρατίας;

Κάποιες δυνάμεις εντός των κρατών-μελών της ΕΕ και της EaP ήλπιζαν πως το μοντέλο θα γινόταν μια γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας, αλλά αυτό δε συνέβη. Ενώ ορισμένοι ακόμη συνεχίζουν να λένε ότι η ιδιότητα του μέλους της EaP δεν είναι ασυμβίβαστη με το να είναι επίσης μέλος της ρωσικής ευρασιατικής ένωσης, το Κρεμλίνο το κατέστησε σαφές ότι οι γειτονικές χώρες θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρώπης. Και το Κρεμλίνο έχει δίκιο, από τη στιγμή που η EaP και η ευρωασιατική ένωση στηρίζονται σε διαφορετικές αρχές. Ως εκ τούτου, δεν έχει σημασία πόσο πολύ οι Βρυξέλλες προσπαθούν να αποφύγουν τις μηδενικού αθροίσματος πολιτικές αναφορικά με τη Ρωσία, είναι αναπόφευκτο δεδομένου του γεγονότος ότι η Μόσχα εμμένει σε ένα διαφορετικό σύνολο αξιών και απαιτεί από τους γείτονές της να βάλουν ένα τέλος στην προηγούμενη αμφιθυμία τους. Δεν μπορούν πλέον να προσπαθούν να είναι εταίροι τόσο με τη Μόσχα όσο και με την Ευρώπη την ίδια στιγμή.

Εάν η Ευρώπη προχωρήσει με αυτή τη γραφειοκρατική λειτουργία, απορρίπτοντας ηθικές διαστάσεις και προσπαθώντας να παίξει γεωπολιτικά παιχνίδια, είναι βέβαιο ότι θα χάσει από τη Μόσχα στον αγώνα για επιρροή πάνω στα νέα ανεξάρτητα κράτη. Έτσι, η Ευρώπη πρέπει να επιλέξει μια νέα στρατηγική.

Ποια θα είναι; Εδώ είναι μερικές προσεγγίσεις για τη διαμόρφωση του νέου μοντέλου της EaP: Η ΕΕ χρειάζεται να διαφοροποιήσει τις σχέσεις της με τα κράτη-μέλη της EaP (οι Λευκορωσία και Αζερμπαϊτζάν θα πρέπει να τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης από τη Μολδαβία, τη Γεωργία και την Ουκρανία, η αντιμετώπιση της Αρμενίας πιθανώς να απαιτήσει άλλη προσέγγιση).

Η αρχή των προϋποθέσεων πρέπει να τονιστεί (δάνεια και "βοήθεια" θα πρέπει να χορηγούνται ως ανταμοιβή για την αποδοχή των νέων κανόνων του παιχνιδιού).

Η ΕΕ πρέπει να εμπλακεί σε διάλογο με την κοινωνία και να βοηθήσει στην ανάπτυξή της. Δεν θα πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ενασχόληση με το κράτος.

Η Σύνοδος στο Βίλνιους μπορεί να είναι επιτυχημένη μόνο εάν αναλύσει το ουκρανικό δίδαγμα και τα στρατηγικά λάθη της ΕΕ και εάν αποφασίσει να επανιδρύσει το ισχύον μοντέλο της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης που στην πραγματικότητα έχει γίνει το παιχνίδι, «Ας προσποιηθούμε!».

Το ουκρανικό σήριαλ συνεχίζει να ξετυλίγεται. Ο Yanukovych θα αποτύχει αξιοθρήνητα στην προσπάθειά του να εφαρμόσει προηγούμενες τακτικές του να ιππεύει σε δύο άλογα προς διαφορετικές κατευθύνσεις, αμφιταλαντευόμενος μεταξύ Ευρώπης και Μόσχας. Το Κρεμλίνο του Putin θα απαιτήσει να κάνει μια επιλογή, και το να κλίνει προς τη Ρωσία θα σημαίνει για τον Ουκρανό ηγέτη ότι αποδέχεται το ρόλο του ως «σκυλάκι» της Ρωσίας.

Εν τω μεταξύ, το Κρεμλίνο αναλαμβάνει την ευθύνη για τα μελλοντικά προβλήματα της Ουκρανίας και θα μπορούσε να βοηθυήσει εκείνους στην Ουκρανία που ακόμη διστάζουν να απαλλαγούν από τις αμφιβολίες τους. Είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να πληρώσει το τίμημα για την υπέρβαση των ψευδαισθήσεών τους.

Ευτυχώς, το Κρεμλίνο και ο Putin κάνουν και θα συνεχίσουν να κάνουν τα πάντα για να αναγκάσουν τις Βρυξέλλες να βγουν από το πολιτικό λήθαργό τους και να αρχίσουν να κινούνται.

Πηγή: Κεφάλαιο



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.



Γράφει ο Κωνσταντίνος Ζιάζιας, στρατηγός ε.α.
«Η ελπίδα είναι το μόνο καλό που είναι κοινό σε όλουs τους ανθρώπους. Κι εκείνοι ακόμη που δεν έχουν τίποτε, την κατέχουν».

Θαλής ο Μιλήσιος
Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ένα φαύλο και αλαζονικό πολιτικό σύστημα καθώς και ορισμένα εγχώρια ΜΜΕ εκμαύλισαν το πνεύμα και την ψυχή ενός ολόκληρου λαού. Έγιναν οι χειρότεροι σύμβουλοι, εμπνευστές και καθοδηγητές μιας αμοραλιστικής κοινωνίας. Αλλοίωσαν τα χαρακτηριστικά και τη νοοτροπία των συνανθρώπων μας όπου η μίζα, η απάτη, η φοροκλοπή, η ρεμούλα, η αρπαχτή, είναι συνώνυμα της μαγκιάς. Μιας ''μαγκιάς'' που την είδαμε να επικρατεί τα τελευταία και μέσα στη Βουλή, δημιουργώντας αλγεινότατη εντύπωση στο λαό μας.

Είχε βέβαια προηγηθεί εδώ και χρόνια η πνευματική ηθική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική παρακμή, την οποία άπαντες βλέπουμε αλλά ουδείς αντιδρούσε διότι όλοι, ζούσαμε στην εικονική πραγματικότητα, στην ατομική και κρατική αλαζονεία και στην εφήμερη ευδαιμονία μας.

Είναι γνωστό στον κάθε Έλληνα ποιος τον έφερε σε αυτό το ζοφερό κλίμα. Την "καρέκλα της εξουσίας", σε όλα τα επίπεδα, τα χρόνια της μεταπολίτευσης, κατέλαβαν ως επί το πλείστον άνθρωποι άσκοπα, χωρίς γνώση, χωρίς εμπειρίες, χωρίς να αποδείξουν τα προσόντα τους σε κανέναν, δεδομένου ότι πολλοί από αυτούς ποτέ δεν ίδρωσαν για να κερδίσουν το ψωμί τους, δεν αναδείχθηκαν επαγγελματικά στην κοινωνία αλλά ''γεννήθηκαν'' και ''ανδρώθηκαν'' από τους κομματικούς σωλήνες.

Ορισμένοι ακόμα δεν επιτέλεσαν το υπέρτατο προς την πατρίδα καθήκον, δεν υπηρέτησαν ή εξαγόρασαν την υποχρεωτική θητεία του, διότι όπως φαίνεται δεν είχαν το θάρρος, το σθένος, το κουράγιο και την λεβεντιά, δίνοντας το χείριστο παράδειγμα προς τους νέους της πατρίδος μας και συμβάλλοντας στην δημιουργία αυτής της πλατιάς και πολυεπίπεδης κρίσης θεσμών και αξιών.

Μια ολόκληρη σχεδόν γενιά άρχισε, τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης, να φυλλοροεί προς το εξωτερικό για αναζήτηση εργασίας, φτωχαίνοντας ακόμη περισσότερο την χώρα μας,την ώρα που το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να είναι αυτιστικό, θα ασχολείται μόνο με τις εσωτερικές συγκρούσεις του και να αποφεύγει συστηματική να ομονοήσει.

Πάνω από όλα όμως αυτή την εποχή λείπουν από την χώρα οι χαρισματικές και άξιες προσωπικότητες-πρόσωπα από την πολιτική και τον πολιτισμό, που θα εμπνεύσουν τον λαό μας στην αδήριτα αναγκαία προσπάθεια ανασυγκρότησης της κοινωνίας και της χώρας γενικότερα.

Απουσιάζουν τραγικά σήμερα από την εθνική μας ζωή πολιτικά αναστήματα σαν του Καποδίστρια, σαν του Βενιζέλου, σαν του Πλαστήρα, σαν του Κων/νου Καραμανλή, του Ανδρέα Παπανδρέου που θα μπορούν να εμπνεύσουν τον λαό, στην μεγάλη προσπάθεια εθνικής αναγέννησης.

Όλοι οι Έλληνες-μα κυριολεκτικά όλοι-λένε και αισθάνονται τα ίδια ή παρόμοια. Αίσθηση ήττας, απογοήτευση, απόγνωση, αγωνία για το αβέβαιο μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Ψυχική εξουθένωση, αίσθηση απώλειας της ελευθερίας και αίσθηση ταπείνωσης του πνεύματος. Για όποιον κατανοεί τι σημαίνει ταπείνωση του πνεύματος είναι ισοδύναμο του θανάτου για τον άνθρωπο και του συλλογικού θανάτου για τα έθνη.

Όλο αυτό το ισοπεδωτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε στη χώρα μας συνοψίζεται στο ''ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ'' που έχει μεν δόση αλήθειας ΔΕΝ είναι όμως η ΑΛΗΘΕΙΑ διότι ο λαός διαμορφώνει τον τρόπο ζωής και σκέψης σύμφωνα με τα πρότυπα των ηγετών του και δυστυχώς τα πρότυπα είναι γνωστά....

Όμως στην εποχή αυτή της εθνικής απαισιοδοξίας και της συλλογικής κατάθλιψης, πιστεύω ότι υπάρχουν προϋποθέσεις που δημιουργούν ελπίδα ότι η Ελλάδα θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της οικονομικής κρίσης και της παρακμής των άξιων.

Το πιστεύω διότι βλέπω ήδη ότι ο πολίτης σε αυτή τη χώρα ξεπερνάει πλέον κόμματα και κυβερνήσεις, ακόμη και το ίδιο το κράτος, αναπτύσσεται μια υπέροχη αλληλεγγύη μεταξύ όλων των κοινωνικών στρωμάτων και κυρίως φαίνεται ότι αποκτάμε επιτέλους την σοφία να επιλέγουμε τους σωστούς ανθρώπους για να μας εκπροσωπήσουν σε όλα τα επίπεδα διοίκησης.

Υπάρχει ελπίδα διότι:

-Η χώρα μας διαθέτει έντιμους και εργατικούς ανθρώπους και όχι ''διεφθαρμένους'' και ''τεμπέληδες'' όπως ορισμένοι παρουσίασαν την κατάσταση της χώρας μας στο εξωτερικό για δικούς τους βέβαια λόγους.

-Η πατρίδα διαθέτει άφθονο φυσικό πλούτο που πρέπει να διαφυλάξουμε και να υπερασπιστούμε αυτές τις γκρίζες εποχές.

-Η Ελλάδα έχει γη που μπορεί να παράγει και να θρέψει όλα όσα χρειάζεται για να ζήσουμε.

-Έχει ήλιο, τον οποίο προσπαθούν οι δανειστές μας να εξαγοράσουν μαζί με την γη μας αντί ''πινακίου φακής'' για να φωτίσουν την σκοτεινή πατρίδα τους.

-Έχει τις πιο όμορφες θάλασσες του Κόσμου. Έχει όλες τις προϋποθέσεις, ώστε εμείς οι Έλληνες να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, εκμεταλλευόμενοι όλα αυτά τα αγαθά που αφειδώς μας χάρισε ο Θεός.

-Η χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ ''Τιτανικός'' ήταν καράβι καλοτάξιδο αλλά με κακούς καπεταναίους όπως απεδείχθη.

Η χώρα μας οφείλει τώρα να βρει το νέο της όραμα πέραν από μιμητισμούς,να το εμφανίσει στους νέους της και να τους κάνει κοινωνικούς και πρεσβευτές του.Να του δώσει πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά που θα εμπνεύσουν τον λαό.

Το βέβαιο όμως είναι ότι θα χρειαστούμε λαμπρούς και οραματικούς ηγέτες, για να πουν την αλήθεια στο λαό αφτιασίδωτη και να τον εμπνεύσουν στην αναγκαία εθνική προσπάθεια αναγέννησης και ανασυγκρότησης. Υπάρχουν και ανασαίνουν στην κοινωνία διπλά μας, αs τους αναζητήσουμε και ας τους αναδείξουμε...

Αυτοί είναι η μεγάλη μας Ελπίδα και όχι βέβαια η υφιστάμενη συνταγή των δανειστών και διεθνών τοκογλύφων που οδηγεί σε παράλυση της πραγματικής οικονομίας και σε αποσάθρωση της Ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών της.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ
Στρατηγός ε.α.
Επίτιμος Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού.
e-mail:k.ziazias@gmail.com

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου