Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουν 2011

«Η Ευρώπη δεν είναι προετοιμασμένη για ένα νέο επεισόδιο τύπου Lehman Brothers», γράφει η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt (αναλυτής Τόρστεν Ρίκε) και υπογραμμίζει ότι το ζήτημα δεν είναι ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελλάδας, αλλά η αποτυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να προετοιμαστούν για μια τέτοια περίπτωση:

«Το πιο σημαντικό μέτρο προφύλαξης θα ήταν ένα ευρωταμείο δανειοδότησης τραπεζών, που θα διασφάλιζε σε όσες τράπεζες βρεθούν σε αδυναμία πληρωμών γρήγορη τροφοδότηση με νέα κεφάλαια.

Και όπως ακριβώς έγινε στις ΗΠΑ θα έπρεπε κατόπιν οι τράπεζες που έκαναν χρήση αυτού του ταμείου να αποπληρώσουν τις πιστώσεις τους με αυστηρές ρήτρες, όπως ορίζει η επιχειρηματική πρακτική.

Το επιχείρημα της κ. Μέρκελ ότι ένα νέο πακέτο διάσωσης των τραπεζών είναι ακόμα λιγότερο αποδεκτό από ένα πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα δεν ισχύει, διότι τα δανειοδοτικά πακέτα προς την Ελλάδα εξυπηρετούν κυρίως τον στόχο της διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Το ίδιο απροετοίμαστοι με τους πολιτικούς είναι και οι κεντρικοί τραπεζίτες.
Απέτυχαν να συμπιέσουν έγκαιρα προς τα κάτω την υπερβολική τροφοδότηση των τραπεζών με ρευστό, ενώ τα χαμηλά, βασικά επιτόκια δεν τους προσφέρουν κανένα περιθώριο αντιμετώπισης ενός νέου σοκ ( α λα Lehman Brothers).

Οι κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να εκδώσουν νέο χρήμα, να διοχετεύσουν ρευστό. Τελικά θα βρεθούμε με σοβαρά προβλήματα πληθωρισμού και χρεών, όπως ακριβώς και σήμερα, μόνον που τότε (σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας) θα είναι όλα (πληθωρισμός και χρέη) υπέρογκα.»

Σε λέω αγαπητό, παρότι…

Όταν έδινα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, με είχες φιλοδωρήσει με ένα φάκελο ικανό να φράξει το δρόμο τα ζωής μου.
Και φοιτητή στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου με μια παρέα συναδέλφων σου μας είχατε δείρει, όσο τραβούσε η όρεξή σας, γιατί φωνάζαμε για το δίκιο.

Σε λέω, λοιπόν, αγαπητό, γιατί μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί φάγαμε μαζί το ψωμί της φτώχειας. Δουλεύοντας είκοσι ώρες το 24ωρο, για να καλοτρώει το τεμπελχανείο των πάσης φύσεως παρασίτων.

Πρέπει όμως να σου εξομολογηθώ ότι για ένα χρονικό διάστημα σε μισούσα.

Γιατί σε έβλεπα να κακομεταχειρίζεσαι τ’ αδέλφια μας: Τους αγρότες, τους εργάτες, τη φτωχολογιά. Με τα ροζιασμένα χέρια και τα πονεμένα πρόσωπα. Τη στιγμή, που φωνάζουν για το δίκιο τους. Που μονίμως καταπατούν τα παχύδερμα του κατεστημένου.
Σε μισούσα. Γιατί σε έβλεπα σαν τους γενίτσαρους. Που οι Τούρκοι τους άλλαζαν την πίστη, τη συνείδηση και την καρδιά. Και τα έκαναν τους φοβερότερους εχθρούς εκείνων, που τα γέννησαν. Για ν’ απολαμβάνουν ανενόχλητοι τα πλούτη, που άρπαζαν απ’ τους σκλαβωμένους λαούς. Όπως σήμερα απ’ τον ελληνικό λαό οι βδέλλες της ολιγαρχίας.

Μετά όμως έπαψα να σε μισώ. Γιατί κατάλαβα πως δεν είσαι ο θύτης αλλά το θύμα.

Αφού τ’ αφεντικά σε μεταχειρίζονται, όπως θέλουν, αλλά δεν σε πληρώνουν ανάλογα με τις ανάγκες σου. Και την επικίνδυνη, συνήθως, εργασία, που κάνεις.
Κι ακόμη, γιατί είσαι παγιδευμένος. Αφού έχουν ριζώσει μέσα στη συνείδησή σου την απατηλή πεποίθηση ότι είσαι ο εκπρόσωπος και ο εφαρμοστής του νόμου. Κι εσύ νιώθεις, ίσως, περήφανος γι’ αυτό.

Αναλογίστηκες όμως ποτέ τι, σε μεγάλο βαθμό, αντιπροσωπεύει ο νόμος;

Έπρεπε ν’ αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη. Αυτή την όμορφη ιδέα και ορμή, που φύτεψε ο Θεός μες στις καρδιές μας. Για να καταλαβαίνουμε ότι οφείλουμε να απολαμβάνουμε όλοι τ’ αγαθά, που μας έδωσε ο Θεός.
Αλλά πλάι στη δικαιοσύνη φύτεψε και ο διάβολος τα δηλητηριώδη αγκάθια της αδικίας. Σύμφωνα με την οποία τ’ αγαθά πρέπει να τα ’χουν οι λίγοι. Για να μπορούν να καταδυναστεύουν το κοπάδι των πολλών.
Και αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα αντιπροσωπεύει ο νόμος στην κοινωνική του διάσταση: Τα ληστρικά πλούτη των ελαχίστων και τη φτώχεια και τη δυστυχία των περισσοτέρων.

Ξημεροβραδιάζεσαι σε ατέλειωτες βάρδιες. Κουράζεσαι και διακινδυνεύεις. Για να εξιχνιάσεις κάποια εγκλήματα. Ή να συλλάβεις κάποιους ληστές ή διαρρήκτες.
Αναλογίστηκες όμως ποτέ πως οι μεγαλύτεροι κλέφτες και διαρρήκτες μπορεί να είναι αυτοί, που προστατεύει ο νόμος κι εσύ; Και που τόσο χειρότεροι μπορεί να είναι, όσο μεγαλύτερη κουστωδία αστυνομικών χρειάζονται. Κι ακόμη χειρότεροι μπορεί να είναι αυτοί, που κάνουν τους νόμους. Αφού οι νόμοι είναι «κατ’ εικόνα και ομοίωση δική τους. Δηλαδή σαρξ εκ της σαρκός της αδικίας.
Και γι’ αυτό ακριβώς δεν θα πρέπει να αισθάνεσαι καθόλου περήφανος.

Και σκέφτεσαι πόσο αστείο και συνάμα θλιβερό είναι να καταδιώκεις τους ψιλικατζήδες της εγκληματικότητας και να προστατεύεις τους χοντρέμπορους και επιχειρηματίες της κακουργίας!
Να δέρνεις τους μικροαπατεώνες. Κι από το άλλο μέρος να στέκεσαι προσοχή και να υποκλίνεσαι και να είσαι έτοιμος να δώσεις ακόμη και τη ζωή σου για την τιμή και το συμφέρον και την υπόληψη των μεγαλοαπατεώνων!…

Και το ακόμη χειρότερο, να χτυπάς απάνθρωπα τα’ αδέρφια σου και τους γονείς σου. Που φωνάζουν για το δίκιο τους. Που το καταπατούν οι εχθροί εκείνων και του εαυτού σου. Στο όνομα της αδικίας. Επιτήδεια τυλιγμένης με το χρυσόχαρτο της νομιμότητας. Για να εξαπατούν και να φοβίζουν εσένα και το λαό.

Και το πάντων φοβερότερο: . Να χτυπάς και δηλητηριάζεις με τα’ ασφυξιογόνα τους συμπολίτες σου. Επειδή διαμαρτύρονται-όπως τώρα- για την εφιαλτική προδοσία και το ξεπούλημα της πατρίδας. Που ήρωες και μάρτυρες πότισαν με το αίμα τους και λευτέρωσαν με τη θυσία της ζωής τους!

Αλλά ως πότε οι άνθρωποι του λαού θα χτυπιόμαστε και θα σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Όχι απλά «για τα’ αφέντη το φαΐ», όπως λέει ο Βάρναλης. Αλλά, για να πλουτίζουν και να ασωτεύουν οι ντόπιοι κοπρίτες και οι διεθνείς μεγαλοαπατεώνες. Και να καγχάζουν σε βάρος μας!

Σε λέω, λοιπόν, αγαπητό, γιατί κατάλαβα.

Εύχομαι ολόψυχα κι εσύ να καταλάβεις. Και να βοηθήσεις. Για ν’ απαλλάξουμε το νόμο απ’ την αδικία και την πατρίδα μας απ’ την έσχατη προδοσία και την ανελέητη και καλπάζουσα, τώρα, λεηλασία.

Για να νιώθεις κι εσύ δίκαια περήφανος. Αλλά και αξιαγάπητος απ’ όλους τους τίμιους και πατριώτες Έλληνες!

Παπα-Ηλίας


Δεν είμαι από αυτούς που υιοθετούν τις απόψεις του ΚΚΕ, και κυρίως των ταλιμπάν τύπου Κανέλλη.

Δεν συμφωνώ με το κίνημα των «δεν πληρώνω» γιατί έτσι και πάλι πληρώνουν τα κορόϊδα.

Δεν συμφωνώ με το να μην επιβάλλονται φόροι γιατί έτσι δεν θα υπήρχε κράτος. Ακόμη κι αν αυτό το κράτος είναι η Ελλάδα που τους φόρους αντί να τους κάνει παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, τους έχει για να πληρώνει αμαρτίες του παρελθόντος.

Ακόμη κι αν η φορολογία ήταν μέχρι τώρα άδικη, ακόμη κι αν όλοι βρίζουμε το κράτος γιατί δεν μπορεί να πατάξει τη φοροδιαφυγή, όλοι μας λέγαμε ότι αξίζουν οι θυσίες για την πατρίδα. Έστω κι αν τα λαμόγια τη γλιτώνουν.

Άλλος λίγα, άλλος πολλά δίναμε κάθε χρόνο στην εφορία, ερχόταν και καμιά έκτακτη εισφορά, κάναμε υπομονή την πληρώναμε κι αυτή.

Οι περισσότεροι δεν έχουμε ούτε ακριβά αυτοκίνητα, ούτε πανάκριβα σπίτια, ούτε πισίνες, κότερα ή κάθε λογής προϊόντα πλουτισμού.

Σίγουρα οι περισσότεροι κρύβουμε και λίγα ευρώ από την εφορία μπας και φιλοτιμηθούν τα οικονομικά επιτελεία και αποφασίσουν να επιβάλλουν κάποια φορολογική δικαιοσύνη.

ΟΜΩΣ, οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης των δανειστών δεν έχουν προηγούμενο. Είναι φορολογικό ολοκαύτωμα για τουλάχιστον 8 εκατ. Ελληνες που λίγο ή πολύ θα πιαστούν στα δίχτυα της εφορίας. Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να ανέχεται τα ολοκαυτώματα, κανείς δεν μπορεί να σκύβει το κεφάλι στο όνομα μια δήθεν σωτηρίας της χώρας η πρόταση είναι μια. Κι έχει σχέση με το ΚΚΕ με το οποίο ξεκινά η ανάρτηση. Φορολογική ανταρσία.

Να μην πληρώσουμε τους φόρους που θεωρούμε άδικους. Όπως για παράδειγμα, ένας κακομοίρης συνταξιούχος που δεν έχει να πληρώσει ούτε τα φάρμακά τους, ούτε δώρο για το εγγόνι του δεν μπορεί να δεχθεί μείωση του εφάπαξ του.

Ένας ελεύθερος επαγγελματίας που κάθε μήνα κόβει μπλοκάκι, του παίρνει η εφορία το 20%, πληρώνει ΤΕΒΕ και είναι τώρα υποχρεωμένος να πληρώσει και εισφορά επιτηδευματία, να μην το κάνει.

Ο μισθωτός που θέλει δε θέλει δηλώνει εισοδήματα 12.001 ευρώ, να μην πληρώσει την έκτακτη εισφορά που του επιβάλλει η κυβέρνηση και η τρόικα.

Δηλαδή τι θα γίνει τότε; Θα πάμε όλοι φυλακή; Θα σταματήσει η εφορία να μας δίνει ενημερότητα; Θα έρθει ο Βενιζέλος σπίτι να μας ζητήσει τα σπασμένα;

Δυστυχώς, όταν ένας κράτος γίνεται ανάλγητο, πρέπει και οι πολίτες να γίνουν σκληροί. Να μην πληρώνουν την αδικία, να απαιτήσουν από την πολιτεία να πληρώσουν όσοι και όποιοι πρέπει.

Ήδη ο κόσμος έχει αρχίσει να φωνάζει «φόροι, φόροι, φόροι, θα πάρουμε τα όρη».

Για να μην πάρουμε όλοι τα βουνά, λοιπόν, ας αρνηθούμε και μια φορά το κράτος. Δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Αριστερός Ψάλτης


Όλοι βλέπουμε, ακόμα και εμείς που συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις της πλατείας ότι το φαινόμενο τραβάει πολύ, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Από την αρχή το φαινόμενο της πλατείας ξεκίνησε μειονεκτικά. Ξεκίνησε βασικά έπειτα από το ξεσήκωμα των ισπανών indignados, αλλά ξεκίνησε χωρίς κανένα βασικό αίτημα και καμία υποτυπώδη οργάνωση. Στην πορεία επικράτησε το σύνθημα «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω», και ταυτόχρονα μπήκαν και κάποια αιτήματα για άμεση δημοκρατία.

Όμως και τα δύο αυτά αιτήματα δεν οδηγούν πουθενά και εξηγούμαστε:

1. Εμείς φωνάζουμε «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω». Ωραία. Αυτοί όμως μας γράφουν κανονικά και όχι μόνο δεν το παίρνουν, αλλά φέρνουν κι άλλο χειρότερο. Και εμείς τώρα ρωτάμε τι κάνουμε;; Θα συνεχίσουμε να παρακαλάμε στις πλατείες (γιατί περί παρακλήσεως πρόκειται) «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω»;;; Αυτό, αν μη τι άλλο καταντά…. αστείο και έχει αρχίσει να γίνεται καταναλωτικό προϊόν στα ΜΜΕ των κρατικοδίαιτων νταβατζήδων.

2. Ζητάμε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς. Από ποιον τους ζητάμε; Από την πολιτική ολιγαρχία της χώρας;; Πιστεύει κανείς ότι αυτή η σκληρή και κλειστή οικογενειοκρατική πολιτική ελίτ θα χαριστεί στο λαό;;

Επομένως φίλοι μας, χαμένος κόπος και λάθος τρόπος. Οι αγανακτισμένοι κινδυνεύουμε να γίνουμε απογοητευμένοι, χωρίς αυτό να χαλάει φυσικά το καθεστώς, το αντίθετο μάλιστα. Χωρίς η αγανάκτηση να αναβαθμιστεί σε οργή και χωρίς στόχευση της οργής για ανατροπή, η αγανάκτηση θα μετεξελιχθεί σε απογοήτευση. Το μόνο καλό που βγαίνει από αυτή την υπόθεση είναι η λαϊκή εκπαίδευση και η αγωνιστική εμπειρία μας για όσα ενδεχομένως ακολουθήσουν, γιατί δεν βλέπουμε να εξελίσσεται ομαλά η όλη κατάσταση στη χώρα.

Προς το παρόν λέμε, ότι για να ανοίξουν οι διαδικασίες αλλαγών στη χώρα, θα πρέπει πρώτα να καταρρεύσει το καθεστώς που εκμεταλλεύεται το λαό και τον κρατά αιχμάλωτο και τέτοια κατάρρευση θα επέλθει έπειτα από οικονομική κατάρρευση της χώρας (π.χ. χρεοκοπία). Βγάζουμε έξω εδώ τα θέματα της επανάστασης και της εθνικής συμφοράς. Βλέπετε όμως ότι το καθεστώς προσπαθεί με νύχια και δόντια να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση και να κρατηθεί στην κοινωνική εξουσία. Ζητάει συνεχώς δανεικά (ανακάλυψε την τρόϊκα τώρα) και μας εξαθλιώνει όλους, κάνοντάς μας ταυτόχρονα δούλους στους ευρωπαϊκούς λαούς. Αυτό το πράγμα δεν θα έχει τέλος. Το καθεστώς θα προσπαθήσει να επιβιώσει με κάθε τίμημα αδιαφορώντας για τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας και τις περιουσίες μας.

Όμως και τότε, δηλαδή όταν έρθει η κατάρρευση, θα πρέπει να είμαστε εμείς οι πολίτες έτοιμοι. Να υπάρχει άμεση εναλλακτική λύση για να καλύψει το κενό, ώστε να μην επικρατήσει μέσα στο χάος και πάλι το ίδιο κατεστημένο με τους ίδιους θεσμούς και τα ίδια συμφέροντα.

Εμείς λοιπόν προτείνουμε, όταν φτάσει εκείνη η στιγμή της κατάρρευσης, να είμαστε έτοιμοι για άμεση Συντακτική Εθνοσυνέλευση προκειμένου να θεσπίσει νέο Σύνταγμα Προεδρικής Άμεσης Δημοκρατίας. Έχουμε ήδη προτείνει και συγκεκριμένο λεπτομερές προσχέδιο νέου Συντάγματος (εδώ).

Χωρίς να έχουμε ήδη συγκεκριμένο στόχο από πριν, θα πέσουμε και πάλι στα νύχια των επαγγελματιών εξουσιαστών του συστήματος.

Αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας.


Αυτόν τον τίτλο έδωσε στο άρθρο - παρέμβασή του υπέρ της Ελλάδας ο οξύνους στα 91 του, πρώην Γερμανός Καγκελάριος Helmut Schmidt, που δημοσιεύθηκε στη εβδομαδιαία έγκυρη εφημερίδα Die Zeit, της οποίας είναι ο εκδότης.

Το ιστορικό στέλεχος της Σοσιαλδημοκρατίας και επί 10 χρόνια καγκελάριος της Γερμανίας, με την ιστορικής σημασίας παρέμβασή του, λέει ωμά και απερίφραστα στους σημερινούς ηγέτες της Ευρώπης, ότι ο δρόμος της Ευρώπης περνάει από την Ελλάδα.

Το κείμενο αυτό, δημοσιεύθηκε λίγο πριν τη συνεδρίαση της Ευρωζώνης και τη Σύνοδο Κορυφής και ίσως να έπαιξε κάποιο ρόλο.

Είναι δε η παρακαταθήκη του Helmut Schmidt, προς τους σημερινούς και τους επόμενους ευρωπαίους πολιτικούς, καθώς είναι γραμμένο από έναν σοφό με πλήρη ιστορική γνώσει ευρωπαίο πολιτικό, που έχει συνδιαμορφώσει την μεταπολεμική ευρωπαϊκή ιστορία, έχει βαρύνουσα σημασία, γι΄ αυτό και το μεταφέρουμε αυτούσιο.

«Τελευταία είχε δοθεί ιδιαίτερα μεγάλη σημασία σε μικροδιαφωνίες μεταξύ Παρισίων και Βερολίνου. Έτσι διέφυγε της προσοχής, ότι οι διαφορές απόψεων μεταξύ της γερμανίδας καγκελαρίου και του γάλλου προέδρου για την βοήθεια προς την Ελλάδα, αγγίζουν μόνο μια δευτερεύουσα πλευρά του προβλήματος.
Το θέμα, αν στο σχέδιο για τη διάσωση θα συμπεριληφθούν και ιδιώτες πιστωτές κάτοχοι κρατικών ομολόγων είναι δευτερεύον. Διότι σε κάθε περίπτωση θα χρειαστούν τα χρήματα των φορολογούμενων: τόσο όταν οι άλλες χώρες βοηθήσουν την Ελλάδα όσο και στην περίπτωση , που πραγματικά οι ιδιώτες πιστωτές επωμιστούν πραγματικά ένα μέρος του χρέους. Διότι πραγματικά αυτοί οι πιστωτές είναι Γαλλικές, Γερμανικές ή άλλες τράπεζες. Αν αυτά τα πιστωτικά ιδρύματα θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες, διότι θα πρέπει να διαγράψουν δημόσιο χρέος και τότε θα έρθει και πάλι θέμα κρατικών εγγυήσεων προς τις τράπεζες που στα σωστά Γερμανικά, τελικά το βάρος πέφτει στους ώμους των φορολογούμενων.
Πολύ πιο σημαντικό είναι να γνωρίζει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να τύχει άμεσης βοήθειας. Αυτό ισχύει επίσης για την εξαιρετική περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση δηλώσει προς τους αλλοδαπούς πιστωτές της στάση πληρωμών. Ακόμη και τότε – και ειδικά τότε – θα είναι αποφασιστικής σημασίας η Ευρώπη να επανακινήσει την ελληνική οικονομία. Και δεν υπονοώ ακριβώς ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, όπως αυτό που πριν μισό αιώνα συνέβαλε καθοριστικά στην ανοικοδόμηση συνολικά της δυτικής Ευρώπης. Η αφετηρία σήμερα είναι διαφορετική: το είδος και ο τρόπος που οι κυβερνήσεις χειρίστηκαν το πρόβλημα χρέος της Ελλάδας από το 2009, οδήγησε την ελληνική οικονομία επιπρόσθετα σε μία βαριά αποπληθωριστική
ύφεση. Κατάσταση την οποίαν αποδίδει η έννοια κατάθλιψη. Σε κάθε περίπτωση η βαθιά ανησυχία του ελληνικού πληθυσμού σήμερα θα πρέπει να προβληματίσει όλες τις πλευρές.
Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε: έχουμε μία κρίση χρέους μεμονωμένων μικρών χωρών της ευρωζώνης, καμία κρίση του ευρωπαϊκού νομίσματος. Ακόμη και η χρεοκοπία μιας μεμονωμένης, μικρής χώρας μέλους θα είχε μόνο μία προσωρινή ψυχολογική επίδραση. Όταν κανείς συγκρίνει τα πρώτα 10 χρόνια του Ευρώ με τα τελευταία 10 χρόνια του γερμανικού μάρκου, τότε το Ευρώ τόσο στο εσωτερικό αλλά επίσης και στο εξωτερικό πλεονεκτεί. Ο ρυθμός πληθωρισμού στη ζώνη του Ευρώ ήταν χαμηλότερος, η ισοτιμία του Ευρώ ήταν σταθερή. Αυτή η σταθερότητα του Ευρώ θα πρέπει να διατηρηθεί. Γι αυτό το Ευρώ σήμερα έχει γίνει το δεύτερο σημαντικότερο νόμισμα αποθεματοποίησης του κόσμου. Πιστεύω δε, ότι σε περίπου 20 χρόνια θα έχουμε τρία παγκόσμια νομίσματα: το αμερικανικό δολάριο, το ευρώ και το κινέζικο renminbi. Που σημαίνει, ότι δεν πρόκειται για το νόμισμα αλλά πρόκειται για την Ευρώπη!


Ήπια αναδιάρθρωση – σκληρή αναδιάρθρωση

Αναδιάρθρωση δια της επιμήκυνσης πληρωμών στα πλαίσια μιας ήπιας αναδιάρθρωσης θα παρέτειναν τους χρόνους αποπληρωμής για ελληνικά κρατικά ομόλογα και του πακέτου των 110 δις ευρώ του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Θα μπορούσαν επίσης να μειωθούν ακόμη τα επιτόκια για τη βοήθεια. Έτσι η Ελλάδα θα είχε περισσότερο χρόνο να ρυθμίσει τον προϋπολογισμό της. Επίσης δυνατές θα μπορούσαν να είναι και άλλες συναλλαγές όπως η ανταλλαγή κρατικών ομολόγων με ασφαλή ομόλογα με κούρεμα. Κατά πόσον αυτό αφορά στους ιδιώτες πιστωτές, δεν έχει γίνει σαφές. Μία τέτοια αναδιάρθρωση θα ήταν περισσότερο ανεκτή από μία σκληρή αναδιάρθρωση. Αλλά τα συσσωρευμένα επί χρόνια δημόσια χρέη θα πρέπει μεμιάς να καλυφθούν με εγγυήσεις, που σε τελευταία ανάλυση θα αναλάβουν οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ: από το 1950 μέχρι το 2050 το ευρωπαϊκό ποσοστό (συμπεριλαμβανόμενης μαζί και της Ρωσίας) στο διεθνές εισόδημα της ανθρωπότητας (παγκόσμιο ακαθάριστο εισόδημα) θα πέσει από 30% σε κάτω από 10%. Άλλωστε είμαστε η μοναδική ήπειρος, της οποία ο πληθυσμός όχι μόνο γερνάει αλλά επίσης μειώνεται. Στο τέλος αυτού του αιώνα, εμείς οι Ευρωπαίοι θα αποτελούμε μόνο 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Γι αυτό πρέπει τα έθνη και οι χώρες της Ευρώπης να είναι αλληλέγγυοι.

Γι΄ αυτό η Ελλάδα χρειάζεται – ακόμη και στην ακραία περίπτωση μιας χρεοκοπίας! – ένα πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας μακράς πνοής. Το πρόγραμμα πρέπει να είναι προσανατολισμένο σε κατευθυντήριες ιδέες, όπως απασχόληση, παραγωγικότητα και λαϊκό εισόδημα. Θα πρέπει να ανοιχτεί στο έλληνες πολίτες μια προοπτική ευημερίας που θα πρέπει να προκύψει από συγκεκριμένα σχέδια. Για παράδειγμα την ενσωμάτωση της Ελλάδας σε μια στροφή στον τομέα της ενέργειας, έτσι ώστε να μπορεί να εξάγεται ηλιακή ενέργεια από την Αθήνα προς Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη. Όπως σχέδια για έργα υποδομών, βοήθεια από εταιρίες απασχόλησης, οι οποίες να απορροφήσουν ένα μέρος του τεράστιου ποσοστού της ανεργίας νέων. Ταυτόχρονα για δημοσιονομικούς λόγους επιβάλλεται η πώληση αεροδρομίων, λιμένων και άλλων άλλης δημόσιας περιουσίας.

Όταν η Ε.Ε. θελήσει πραγματικά να εφαρμόσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, τότε θα απαιτηθεί βέβαια ένας θεματοφύλακας διαχειριστής, ο οποίος θα πρέπει να συνδυάζει οικονομικές γνώσεις, πολιτική και διοικητική εμπειρία. Το να βρεθεί τέτοιος και να συμφωνήσει κανείς πάνω στις ικανότητές του είναι δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Κανένας στην Αθήνα δεν είναι επιλέξιμος ( επίσης ούτε μεταξύ των πολιτικών ή τραπεζιτών στη Γερμανία, βλέπω κάποιον κατάλληλο γι΄ υτά τα καθήκοντα). ΄Ισως θα ήταν μια πρόκληση για τον ο Jean-Claude Trichet.

Δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε, ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να χρειαστεί για την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία. Επειδή όμως αυτές οι τρεις χώρες μαζί αποτελούν μόνο το 5% με 6% της κοινής αγοράς της Ε.Ε. ή διότι – διαφορετικά από ότι το 1990 με την DDR – δεν είναι αναγκαία η αλλαγή κανενός συστήματος, έτσι σε μια τέτοια περίπτωση δεν πρόκειται για υπέρογκο μέγεθος. Θα είχαμε τη δυνατότητα – αυτό όμως που μας λείπει είναι η θέληση και η αποφασιστικότητα.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν για τους ευρωπαίους δύο επιτακτικοί λόγοι να βοηθήσουν την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας. Και αυτό διότι τα θεσμικά επίπεδα της Ε.Ε. και των κρατών μελών με υπαιτιότητά τους δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους. Επίσης τα εποπτικά όργανα των τραπεζών κοιμόντουσαν, όταν τραπεζικά ινστιτούτα όπως π.χ.η Τράπεζα Υποθηκών Hypo Rean Estate, που με επιπόλαιο τρόπο είχε αγοράσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία , κάτω από προϋποθέσεις είναι αδύνατον να τα διαχειριστεί. Η Κομισιόν στις Βρυξέλλες κοιμόταν, οι υπουργοί Οικονομικών ήταν κοιμισμένοι – επιτρέπεται τώρα αυτοί να επιρρίπτουν την ευθύνη στους φτωχούς της Αθήνας;

Ο δεύτερος λόγος είναι ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα: Όταν η Ε.Ε. επιτρέπει , να πτωχεύσει μια χώρα μέλος της τότε δημιουργείται ένα πολιτικό και ψυχολογικό προηγούμενο, το οποίο στο μέλλον, το οποίο θα μπορούσε στο μέλλον να θέσει σε κίνδυνο την Ε.Ε. ως σύνολο.
Η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας από το 1981, η χώρα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής , όταν το 1991/92 ελήφθη η απόφαση στο Μάαστριχ για ένα ενιαίο νόμισμα. Εντωμεταξύ η Ε.Ε. υπερδιπλασίασε τα μέλη της. Απέτυχε δυστυχώς, με τη ματιά στη διεύρυνση της οικογένειας, να επαναδιαμορφώσει τους παλιούς κανόνες της ομοφωνίας. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κρατών, δεν έχει όπως και πριν διευκρινιστεί. Αυτό το βλέπει κανείς και με τον δευτερεύοντα που έχει αναγνωριστεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το βλέπει κανείς στην ακατανόητη σύνθεση της ευρωπαϊκής Επιτροπής με τα 27 μέλη.
Το βλέπει κανείς επίσης στο Σύμφωνο της Λισσαβόνας, του οποίου τις περίπλοκες διατάξεις, ακόμη και έμπειροι δικηγόροι δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Τα τελευταία δύο χρόνια τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν ντε φάκτο αποδειχτεί ως αναποτελεσματικά. Αποτελεσματική ήταν μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, διότι δεν είχαν ανάμειξη ούτε οι χώρες μέλη, ούτε οι κυβερνήσεις και είναι η ΕΚΤ που κάλυψε το κενό. Αυτή είναι που συγκέντρωσε μαζικά από την αγορά, με δικό της κόστος ελληνικά κρατικά ομόλογα. Φυσικά και πρέπει η ΕΚΤ κάποια στιγμή να προβεί σε διαγραφή μέρους αυτού του λεγόμενου πιστωτικού χαρτοφυλακίου.
Ένας πολιτικός όμως, που επικρίνει σήμερα αυτή τη δέσμευση της τράπεζας, θα κάνει καλά να κοιτάει την καμπούρα του. Διότι εκείνος δεν έχει κάνει τίποτα.

Αυτές τις βδομάδες βιώνουμε τον κίνδυνο της απειλής πτώχευσης της Ελλάδας. Βιώνουμε επίσης μια σοβαρή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώπιον αυτής της κατάστασης επί βδομάδες παρακολουθούμε διαμάχες λόγω διαφοράς ισχύος, εγωισμού, ματαιοδοξίας για ασήμαντες λεπτομέρειες αλλά τώρα μόνο ζημιά προκαλούν – επίσης ακόμη και όταν Βερολίνο και Παρίσι δείχνουν να συμφωνούν και πάλι.

Ελλάδα- Οικονομική Κρίση – Ευρώ – Ευρώπη

Ποιο είναι το θεμελιώδες συμφέρον της Γερμανίας; Η ενσωμάτωση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σημαντικότερη από την ενσωμάτωση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων στο ΝΑΤΟ.
Κανένα άλλος έθνος στην Ευρώπη με όπως δείχνει η ιστορία του 20ου αιώνα δεν έχει την ανάγκη να μην είναι απομονωμένο, και να μην αυτοαπομονώνεται. Κανένα άλλο έθνος δεν έχει περισσότερους γείτονες από μας, στο κέντρο των οποίων ζούμε.
Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν έχει να χάσει περισσότερα από τη Γερμανία, την ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης.

Αυτές τις ημέρες όπου γίνεται λόγος για δισεκατομμύρια, θα πρέπει επίσης να παίξει ένα ρόλο και η δυόμισι χιλιάδων χρόνων ιστορία. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα της Δημοκρατίας – και της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού! Ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού βασίζεται στα έργα μεγάλων Ελλήνων. Χωρίς Όμηρο, χωρίς Σοφοκλή, τι θα είμαστε εμείς; Χωρίς Σωκράτη, Πλάτωνα, χωρίς Αριστοτέλη: Ή χωρίς Περικλή; Μπορεί μερικοί των σημερινών κορυφαίων στην Αθήνα να είναι διεφθαρμένοι, αλλά οι πρόγονοί τους και η ιστορία τους αξίζουν το σεβασμό.
Όποιος κάποτε έχει βιώσει το Ναό του Ποσειδώνα στο ακρωτήριο Σούνιο ή την Ακρόπολη, δεν θα το ξεχάσει ποτέ.»




ΟΧΙ στη «νομιμότητα» της παρανομίας των ανδρεικέλων

Μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα το τυποποιημένο ψεύδος και η γλοιώδης, τρομοκρατική προπαγάνδα παίρνουν μορφές στραταρχικής αυθάδειας και φρενοβλάβειας…

Αυτό ζούμε σήμερα: το αποκρουστικό πρόσωπο του πασοκικού ολοκληρωτισμού και της τρομοκρατικής προπαγάνδας χωρίς όρια και αναστολές.

Ο «βενιζέλειος» ανασχηματισμός έδωσε πιο μοχθηρή μορφή στην πασοκική προπαγανδιστική φρενοβλάβεια…

Ο ίδιος ο Βενιζέλος αποτυπώνει όλη τη φρίκη, την ελεεινότητα, τη δολιότητα και το γλοιώδες της καθεστωτικής μοχθηρίας και του προπαγανδιστικού ολοκληρωτισμού.

Τα κυβερνητικά ανδρείκελα, με αιχμή τον Βενιζέλο, καθώς και οι ύαινες του καθεστώτος (ΜΜΕ), με τους πληρωμένος «μπράβους» τους, αναπαράγουν την ίδια άθλια και αισχρή κασέτα του ψεύτικου, μακάβριου διλήμματος:

«Ή μεσοπρόθεσμο και δάνεια ή χρεοκοπία και τέρμα οι μισθοί και οι συντάξεις».

Τηλεοράσεις, εφημερίδες και ραδιόφωνα, σε βαθμό υστερίας, πουλούν αυτό το τρομοκρατικό και εκβιαστικό παραμύθι, αυτό το αισχρό και ασύστολο ψεύδος.

Τόσο αδίστακτοι, γελοίοι και γλοιώδεις είναι. Ο πανικός της κατάρρευσής τους βγάζει στον αφρό όλο το αποκρουστικό τους ψεύδος, την τρομοκρατική τους θηριωδία και τη φασιστική τους ψύχωση.

ΕΚΤΕΛΟΥΝ την Ελλάδα, χρεοκοπούν αδίστακτα τον ελληνικό λαό και ΑΠΕΙΛΟΥΝ με χρεοκοπία αν δεν πάρουμε το μεσοπρόθεσμο δάνειο: Το τελικό «συμβόλαιο θανάτου» μας και το φέρετρο της κηδείας μας!!!!!

ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ τους μισθούς και τις συντάξεις και μας λένε ότι το Μεσοπρόθεσμο δάνειο …εξασφαλίζει μισθούς και συντάξεις!!!!!

Μόνο ο πασοκικός κρετινισμός και το συνακόλουθο ισοδύναμο της φασιστικής, τρομοκρατικής προπαγάνδας του, θα μπορούσαν να διατυπώσουν το αξίωμα: «Οι μισθοί και οι συντάξεις «εξασφαλίζονται» δια του ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ τους»!!!!!!!

Μας λεηλατούν αναίσχυντα, μας πίνουν το αίμα, σαν βρικόλακες, μας φτωχαίνουν και χρεοκοπούν ΑΔΙΣΤΑΚΤΑ και μας λένε ότι για να διασωθείτε πρέπει να υπογράψουμε και την τελευταία απόφαση της εκτέλεσής σας!!!!

Δεν υπάρχει, πλέον άλλος δρόμος παρά μόνο ένας: ΕΞΕΓΕΡΣΗ!!!

ΟΛΟΙ στους δρόμους και η ΟΡΓΗ μας να σπάσει τις «αγκύλες» της υποταγής μας στη δικτατορική τους «νομιμότητα»…

ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ είναι αυτοί και το καθεστώς τους.


ΟΧΙ στη «νομιμότητα» της παρανομίας τους, όχι στη «νομιμότητα» των ανδρεικέλων και των κομμάτων-προτεκτοράτων των μαφιών του χρήματος…

Δεν έχουμε να χάσουμε ΤΙΠΟΤΕ πλέον, παρά μόνο τα φέρετρά μας…

Από resaltomag μοντάζ Γρέκι

Σε άλλη μια προπαγανδιστική εκστρατεία εξωραϊσμού του προφίλ της κυβέρνησης επιδόθηκε ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες, μιλώντας και πάλι για «πολύ σημαντικές αποφάσεις» που πέτυχε μετά από «δύσκολη, συνεχή και πολύμηνη διαπραγμάτευση» με τους Ευρωπαίους εταίρους.

Την ώρα που ο Economist μιλούσε για αναγκαίο «κούρεμα» του χρέους, την ώρα που τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια έκλειναν με πτώση λόγω της ελληνικής κρίσης και των ελληνικών αβεβαιοτήτων, την ώρα που δεν έχει απομείνει αναλυτής που να μην βλέπει κάποιου είδους χρεοκοπία, αυτό που προβαλλόταν για άλλη μια φορά ήταν η εξασφάλιση της πέμπτης δόσης.

Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει και για τον νέο δανεισμό, επιπλέον 110 δις ευρώ, ενώ η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου δεν αποτελεί πλέον απλή προϋπόθεση, αλλά μονόδρομο.

«Υπάρχει λαϊκή εντολή να μην χρεοκοπήσουμε», είπε ο πρωθυπουργός που τώρα υιοθετεί για τον εαυτό του τον ρόλο του «καλού», αφήνοντας αυτόν του «κακού» στον κ. Βενιζέλο, ο οποίος χθες, σε αντίθεση με όσα εξαγγέλλονταν την προηγούμενη εβδομάδα, δεν ήταν σε θέση να μας βεβαιώσει ότι δεν θα έλθουν και νέα μέτρα.

Μια εβδομάδα μετά τον ανασχηματισμό, όλα δείχνουν πως το πηγάδι παραμένει χωρίς πάτο και ο μονόδρομος καταλήγει στον τοίχο της χρεοκοπίας.

Μια εβδομάδα μετά τον ανασχηματισμό, οι «προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης», (διόρθωση αδικιών, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, κινητοποίηση για «μεγάλες κατακτήσεις στην ΕΕ), έχουν κιόλας ξεχαστεί.

Και έχουν αντικατασταθεί από μία και μοναδική: Να ψηφιστεί ο εφαρμοστικός νόμος από την Βουλή, η οποία την προσεχή εβδομάδα αναμένεται να φυλλορροήσει ακόμη περισσότερο.

Ήδη, αρκετοί βουλευτές, όπως οι Θ. Ρομπόπουλος, Αλ. Αθανασιάδης, Π. Κουρουμπλής, Ν. Σαλαγιάννης, είτε έχουν δηλώσει ότι θα παραιτηθούν, είτε αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα.

Με τον ρυθμό αυτό, η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ αναμένεται να… ανανεωθεί πλήρως, με αποτέλεσμα η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου να γίνει από μια Βουλή που θα έχει εντελώς διαφορετική σύνθεση, σε σχέση με αυτήν που προέκυψε από τις εκλογές του 2009.

Τίθεται έτσι, ένα επίσης σοβαρό ζήτημα: Πέραν από το γεγονός ότι ήδη υπήρχε θέμα νομιμοποίησης της κυβέρνησης, λόγω αβυσσαλέας απόστασης μεταξύ των όσων υποσχέθηκε προεκλογικά και όσων έπραξε μετά τις εκλογές, αλλά και του γεγονότος ότι οι εκλεγμένοι βουλευτές δεν είχαν διαβάσει ούτε το πρώτο μνημόνιο, τώρα θα έρχονται οι αναπληρωματικοί, θα ορκίζονται στο άψε σβήσε και θα ψηφίζουν με συνοπτικές διαδικασίες.

Χωρίς καν να έχουν λάβει μέρος στις συνεδριάσεις της αρμόδιας Επιτροπής Οικονομικών!

Συμπέρασμα: Στο τέρμα του μονόδρομου υπάρχει τοίχος και εκεί θα μας οδηγήσουν οι… αναπληρωματικοί!

Τον οικονομικό Αρμαγεδώνα στην Ελλάδα, σχολιάζει η Telegraph. Αναφερόμενη στον έκρυθμο κλίμα το Νοέμβριο του 1973, αναρωτιέται τι κατάληξη θα μπορούσε να έχει η σημερινή πολιτική κατάσταση που εντείνεται με τους χιλιάδες διαδηλωτές, αγανακτισμένοι και οργισμένοι, να πολιιορκούν την πλατεία Συντάγματος, αντιδρώντας στα δρακόντεια μέτρα λιτότητας.

Ο Christopher Humphrys, ο οποίος έχει ζήσει στην Ελλάδα για 20 χρόνια, εξηγεί πώς ο διεφθαρμένος δημόσιος τομέας, ευθύνεται για την σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας.

Θυμάται τους διαδηλωτές το Νοέμβριο του 73, τα αιματηρά γεγονότα που σηματοδότησαν την αρχή του τέλους για τη στρατιωτική δικτατορία που είχε ξεκινήσει το 1967.

"Τι θα συμβεί στη συνέχεια εξαρτάται από το πολιτικό κλίμα της εποχής, αλλά τα περισσότερα χρόνια είναι ομαλά και ειρηνικά. Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, οι απεργίες και οι διαμαρτυρίες έχουν γίνει πολύ περισσότερες από ένα απλώς ετήσιο γεγονός. Είναι ένας τρόπος ζωής. Και δεν είναι περίεργο, θεωρώντας πως η επικίνδυνη κατάσταση των οικονομικών στην Ελλάδα είναι που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή".

Στο άρθρο επισημαίνεται το χάσμα στην ελληνική κοινωνία που δεν ακολουθεί την παλιά πολιτική λογική.

"Βρισκόμαστε με ένα σοσιαλιστή πρωθυπουργό που προσπαθεί να περάσει τα μέτρα λιτότητας με στόχο το δημόσιο τομέα, και τους συντηρητικούς να δηλώνουν αντίθετοι με τις περικοπές. Η κρίση πηγαίνει πέρα ​​από τις πολιτικές πεποιθήσεις.

Υπάρχει ο φόβος και ο θυμός σε όλες τις πλευρές, από τον εργαζόμενο που δεν έχει πληρωθεί εδώ και δύο μήνες και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις, στον καταστηματάρχη που φοβάται ότι θα χάσει την επιχείρησή του, καθώς οι φόροι θα αυξηθούν σταθερά.

Κάποιοι μιλούν για επανάσταση, άλλοι για μια ριζική αλλαγή στην πολιτική ιεραρχία. Αλλά πολλές πιο ήσυχες φωνές αποδέχονται ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές και ότι θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές".

Σε στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ , άμεσα, προτρέπει το ελληνικό κράτος ο Κώστας Λαπαβίτσας, προκειμένου η Ελλάδα να ξεφύγει από το αδιέξοδο του σήμερα και να εξασφαλίσει μια υγειής οικονομική ανάπτυξη στο μέλλον.

Ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Λονδίνο, σχολιάζει την ελληνική οικονομική πολιτική και την επιρροή του ελληνικού λαού, εξηγεί γιατί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα θα αποτύχει, καταλήγωντας στην χρεοκοπία, ενώ εκτιμά ότι το οικοδόμημα που στηρίζεται το ευρώ θα καταρρεύσει ή θα υποστεί ριζικές αλλαγές.

- Πώς εκτιμάτε τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο; Πώς κρίνετε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου;

Το καθοριστικό στοιχείο των τελευταίων εβδομάδων ήταν οι πολιτικές εξελίξεις και ιδίως οι συγκεντρώσεις και οι πορείες στο Σύνταγμα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχασε παντελώς την αξιοπιστία της και μέρος της νομιμοποίησής της. Φάνηκε επίσης ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ξεπέρασε τον φόβο για το τι μπορεί να συμβεί αν η χώρα ακολουθήσει διαφορετική οικονομική πορεία. Η κυβέρνηση έχασε αυτό το όπλο και δεν πρόκειται να το ανακτήσει με ανασχηματισμούς και άλλες πολιτικές κινήσεις. Από δω και πέρα η διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής θα λαμβάνει υπόψη της και τις διαθέσεις των πλατειών. Όσο για τον κ. Βενιζέλο, γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η ευφράδεια στην οποία στήριξε την καριέρα του δεν έχει καμία απήχηση στην ΕΕ και φοβάμαι ούτε πλέον και στην Ελλάδα. Δεδομένου δε ότι δεν έχει την απαραίτητη εκπαίδευση και προϋπηρεσία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους, η θητεία του προμηνύεται περιπετειώδης.

Η βασική αιτία της πολιτικής αλλαγής είναι φυσικά η παντελής αποτυχία της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης υπό την αιγίδα της τρόικας. Το ναυάγιο είχε ήδη διαφανεί από το τέλος του προηγούμενου χρόνου και τώρα είναι αναντίρρητο. Συρρίκνωση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 3.5% φέτος, κατάρρευση των επενδύσεων με συνακόλουθη διάλυση του παραγωγικού ιστού, ανεργία πάνω από 15%, ενώ στους νέους πάνω από 40%, πτώση της κατανάλωσης και τραγική μείωση του κύκλου εργασιών του λιανικού εμπορίου. Η σύντομη άνοδος των εξαγωγών φαίνεται να φτάνει στο τέλος της καθώς η ανταγωνιστικότητα δε μπορεί να ανεβεί επαρκώς εντός του ευρώ. Παράλληλα το χρέος μεγαλώνει ενώ το έλλειμμα της κεντρικής κυβέρνησης κινείται στο 10% του ΑΕΠ. Το σχέδιο της ΕΕ και του ΔΝΤ έπεσε έξω. Για μιά ακόμη φορά φάνηκε ότι οι γραφειοκράτες του ΔΝΤ, όπως έχει πει ο Στίγκλιτζ, δεν είναι παρά δευτεροκλασάτα πτυχία από πρωτοκλασάτα πανεπιστήμια.

- Τι σημαίνει η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος; Πόσο καταστροφικό θα μπορούσε να είναι για τη θέση της Ελλάδας;

Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα είναι παράλογο. Ξεκινάει από την παραδοχή ότι η τρέχουσα πολιτική έχει αποτύχει και ότι η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε κατάσταση μη διαχειρίσιμη το 2015. Μας λέει ότι, αν τα πράγματα συνεχίσουν ως έχουν, το χρέος θα φτάσει τα 500 δις, η εξυπηρέτησή του θα κοστίζει 28 δις ετησίως, το έλλειμμα της κυβέρνησης θα κινείται στο 15% του ΑΕΠ και ούτω καθεξής. Τι προτείνει λοιπόν; Λιτότητα και συρρίκνωση της ζήτησης, επιβολή επιπλέον φόρων και εκποίηση μεγάλου φάσματος δημόσιας περιουσίας. Δηλαδή το σχέδιο απέτυχε, ας εφαρμόσουμε ξανα το ίδιο, αλλά πιό πολύ. Για να πετύχουμε τι; Το ίδιο το μεσοπρόθεσμο προβλέπει ότι, στην καλύτερη περίπτωση, το 2015 το χρέος θα κινείται στα 350 δις, η εξυπηρέτησή του στα 22 δις ετησίως και το έλλειμμα της κυβέρνησης στο 8%. Ο ελληνικός λαός θα περάσει δια πυρός και σιδήρου τα επόμενα τέσσερα χρόνια για να καταλήξει εκεί που ξεκίνησε. Χωρίς καν να αναφέρουμε ότι και με την παραμικρή παρέκκλιση από τις υποθέσεις του σχεδίου, η οποία είναι πιθανότατες, η τελική κατάληξη θα είναι χειρότερη.

Για να το θέσω αλλιώς, με την τρέχουσα πολιτική η Ελλάδα θα είναι πασιφανώς χρεοκοπημένη το 2015. Αν υιοθετηθεί το μεσοπρόθεσμο και πάλι θα είναι χρεοκοπημένη το 2015. Γιατί λοιπόν να μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία αφού το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, αλλά μετά τέσσερα χρόνια λιτότητας και με πιό αδύνατη οικονομία;

- Τι συμφέροντα κρύβονται πίσω από τη Γερμανία και τη Γαλλία που επιλέγει τον επιπλέον δανεισμό σε μια χώρα που γνωρίζει ότι δεν θα καταφέρει να αποπληρώσει τα χρέη της;

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε έντονη διαπάλη στην ΕΕ ανάμεσα στην κ. Μέρκελ, που ισχυρίστηκε ότι μέρος του κόστους της ελληνικής κρίσης θα πρέπει να επωμιστούν και οι ιδιώτες δανειστές, και στον κ. Τρισέ, που επέμεινε ότι δεν είναι δυνατόν να μεταβιβαστεί το κόστος στους ιδιώτες. Κερδισμένος βγήκε ο κ. Τρισέ. Για μιά ακόμη φορά τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγάλων ομολογιούχως τέθηκαν πάνω από τα συμφέροντα των εργαζομένων και της οικονομίας γενικότερα. Η θέση της ΕΕ είναι λοιπόν να δοθούν και άλλα δάνεια στην Ελλάδα με αντίτιμο το μεσοπρόθεσμο και έχοντας πλήρη γνώση της τελικής αδυναμίας της χώρας να τα αποπληρώσει. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν πια θα φτάσει η ώρα της χρεοκοπίας, ίσως το 2015, το ελληνικό χρέος θα είναι στα χέρια δημόσιων δανειστών. Το κόστος της διαγραφής του θα το αναλάβουν οι φορολογούμενοι και οι εργαζόμενοι της Ευρώπης, ενώ οι τράπεζες θα έχουν απαλλαγεί. Και βέβαια οι δημόσιοι δανειστές θα απαιτήσουν ιδιαίτερα σκληρό αντάλλαγμα από την Ελλάδα. Πρόκειται για μιά απολύτως κυνική αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος που δείχνει παράλληλα ποιά είναι τα κυρίαρχα συμφέροντα στην καρδιά της ΟΝΕ.

- Επικροτείτε την άποψη του Νούριελ Ρουμπινί ότι δύο είναι οι επιλογές στην Ελλάδα, χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ; Πρακτικά τι θα σήμαινε αυτό για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό;

Δεν είναι βέβαια μόνο ο κ. Ρουμπινί που προτείνει παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ. Σειρά οικονομολόγων υποστηρίζει αυτή την άποψη. Κι εγώ ο ίδιος ισχυρίστηκα ήδη από τον Ιανουάριο του 2010 ότι αυτή είναι η πολιτική που ενδείκνυται για τη χώρα. Πλέον είναι φανερό ότι τα πράγματα κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην ουσία δεν πρόκειται για επιλογή, αλλά για την πιθανότερη εξέλιξη, που οι επιπτώσεις της θα είναι πολύπλοκες και πολυσχιδείς. Το ελάχιστο που θα απαιτηθεί αμέσως είναι δημόσια ιδιοκτησία επί των τραπεζών, έλεγχος κεφαλαιακών ροών, καθώς και διοικητική παρέμβαση στις εισαγωγές και εξαγωγές για την αντιμετώπιση των αναγκών σε πετρέλαιο, τρόφιμα και φάρμακα. Η κεντρική τράπεζα θα πρέπει επίσης πάραυτα να ανασυγκροτηθεί ώστε να είναι σε θέση να στηρίξει τις τράπεζες και να ασκήσει νομισματική πολιτική.

Σε δεύτερο χρόνο θα χρειαστούν μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος και του πλούτου, ουσιαστική αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος και σταδιακή υιοθέτηση βιομηχανικής πολιτικής ώστε να μπει η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και να προστατευτεί η απασχόληση. Μπροστά μας έχουμε μιά πολύ δύσκολη περίοδο, αλλά τουλάχιστον υπάρχει η προοπτική της ανάκαμψης και της κοινωνικής αλλαγής προς όφελος των εργαζομένων. Αν κρίνουμε από αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, αλλά και από τις πρόσφατες επιδόσεις της ελληνικής βιομηχανίας, υπάρχει η δυνατότητα να ανακάμψει η οικονομία σχετικά γρήγορα και να μπει σε πορεία μεγέθυνσης. Αλλά θα χρειαστεί στιβαρό χέρι στο τιμόνι και ενεργός συμμετοχή του εργατικού και λαϊκού παράγοντα.

Θέλω να τονίσω ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει ουσιαστική ανάλυση της παύσης πληρωμών και της εξόδου έστω και τώρα, δηλαδή την τελευταία στιγμή. Η χώρα κατασπατάλησε το διάστημα από το τέλος του 2009 αρνούμενη ακόμη και να σκεφτεί μια τέτοια εκδοχή. Κυριάρχησε ένα είδος εθνικής τύφλωσης όπου διάφοροι νόμισαν ότι μπορούσαν να αποτρέψουν το κακό με εξορκισμούς, ή καταγγέλοντας κερδοσκόπους και διεθνείς συνωμοσίες. Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα θα υπάρξει η προετοιμασία που χρειάζεται διότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

- Πιστεύετε ότι το ευρώ αποτελεί σήμερα αποτυχημένο project; Θα μπορούσατε να αποτιμήσετε το κόστος από τις συνεχείς διασώσεις των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης για τη Γερμανία, τους εμπνευστες του ευρώ, που τα προηγούμενα χρόνια ωφελούνταν από το ενιαίο νόμισμα; Θα μπορούσαν να είναι οι Γερμανοί εκείνοι που θα εγκαταλείψουν το ευρώ και όχι μία από τις ασθενέστερες οικονομίες;

Η ΟΝΕ δεν είναι μιά απλή νομισματική ένωση αλλά ένας μηχανισμός δημιουργίας παγκοσμίου χρήματος που θα μπορούσε δυνάμει να ανταγωνιστεί το δολάριο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει αποτύχει με τη σημερινή της μορφή και οδηγείται είτε στην κατάρρευση, είτε σε βαθειά αλλαγή. Υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην κοινή νομισματική πολιτική και την πολυδιασπασμένη δημοσιονομική πολιτική εντός της ΟΝΕ. Υπάρχει επίσης αντίφαση ανάμεσα στην ενιαία αγορά χρήματος και την εθνική υπόσταση των τραπεζών. Οι αντιφάσεις αυτές έφεραν το ευρώ σε αδιέξοδο που είναι εντονότερο για τις χώρες της περιφέρειας. Οι χώρες του κέντρου έχουν μετανιώσει διότι δέχτηκαν τις χώρες της περιφέρειας στην ένωση, αλλά δεν έχουν εύκολο τρόπο για να απαλλαγούν. Δεν υπάρχει θέμα εξόδου της ίδιας της Γερμανίας διότι κυριαρχεί στο ευρώ και αποσπά τα μεγαλύτερα οφέλη. Αν φτάσουμε στη συνολική κατάρρευση το πιθανότερο είναι η Γερμανία να επιχειρήσει να δημιουργήσει ένα στενότερο ευρώ. Αλλά στην περίπτωση αυτή οι πολιτικές, οικονομικές και κοιμωνικές εξελίξεις θα είναι τόσο βαθειές που κανείς δε μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει.

Πηγή: Εφημερίδα "ΑΞΙΑ"


  • Ακατανόητη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το Μνημόνιο

Το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι ίσως το μοναδικό Ανώτατο Δικαστήριο σε όλο τον κόσμο και ειδικότερα σε όσες χώρες πήγε το ΔΝΤ, το οποίο έκρινε ότι συνάδει με το Σύνταγμα η μείωση των μισθών και των συντάξεων των πολιτών, με το σκεπτικό ότι προέχει να πληρωθούν τα δημόσια χρέη στους τοκογλύφους.

Πρόσφατα, τα ανώτατα δικαστήρια της Λετονίας, της Ουγγαρίας της Ρουμανίας κ.λ.π., έκριναν εντελώς αντίθετα από….
το δικό μας Συμβούλιο της Επικρατείας, με αποτέλεσμα το ΔΝΤ να κάνει πίσω, καθόσον δεν μπορούσε να επέμβει στα εσωτερικά δίκαια των χωρών αυτών.

Όμως το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε αφενός ότι είναι συνταγματικό να κόβονται μισθοί και συντάξεις, αφού προφανώς, κατά το Συμβούλιο της Επικρατείας, η πληρωμή του χρέους ακυρώνει το Σύνταγμα και !!!!! και αφετέρου ότι δεν έχει καμία σχέση η τρόϊκα με τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται.

Προφανώς το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν έχει ακούσει καθόλου για τους εκβιασμούς που μας κάνει η τρόϊκα ότι θα μας χρεοκοπήσει αν δεν λάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι τοκογλύφοι. Ούτε έχει ακούσει ότι πιέζεται, με μία απαράδεκτη ανάμειξη στα εσωτερικά μας θέματα, μέχρι και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συναινέσει!!!

Αναρωτιόμαστε, σε τι διαφέρει η καταπίεση και ο εκβιασμός κατοχικών δυνάμεων σε βάρος ενός λαού, από την καταπίεση και τον εκβιασμό της τρόϊκας. Δεν είναι αυτό κατάργηση της Εθνικής Κυριαρχίας;;

Παρόλα αυτά το Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε ότι όλα αυτά είναι στη σφαίρα της φαντασίας μας και ότι η τρόϊκα δεν έχει καμία ανάμειξη με τα μέτρα που λαμβάνονται.

Κρίνετε εσείς φίλοι μας και πάρτε τις αποφάσεις σας.


Την ιδέα φέρεται να την έχει καταθέσει στον Γιώργο Παπανδρέου άνθρωπος του στενού περιβάλλοντός του. Ο Πρωθυπουργός μοιάζει να την αντιμετωπίζει θετικά, και αναζητείται απλώς το κατάλληλο timing για την εκδήλωσή της: Να ζητήσει δημόσια τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, για την κατάσταση της οικονομίας και το «εθνικό σχέδιο» για το μέλλον, το οποίο πρεσβεύει κάθε πολιτικός αρχηγός.

Στο επιτελείο του Γιώργου Παπανδρέου εκτιμούν ότι από τη στιγμή που το Μεσοπρόθεσμο θα ψηφιστεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, θα εκταμιευτεί η 5η δόση, και η τρόικα θα συμφωνήσει στο Μνημόνιο ΙΙ, το οποίο θα εγγυηθεί τη χρηματοδότηση της Ελλάδας μέχρι και το 2014, η Κυβέρνηση θα έχει ξεπεράσει την πιο δύσκολη συγκυρία της θητείας της.

Τότε, θεωρούν ότι θα είναι η κατάλληλη στιγμή, για να ξεκινήσει η επιχείρηση ανάκαμψης. Με αιχμή του δόρατος τον Πρωθυπουργό, και στρατηγικό σχέδιο δυο πυλώνων: Απ’ τη μια των μεγάλων θεσμικών αλλαγών που θα προταθούν στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου, για την Αναθεώρηση του Συντάγματος. Και απ’ την άλλη, της διλημματικής παρουσίασης του «εθνικού σχεδίου» για το μέλλον, όπως το αντιλαμβάνεται η Κυβέρνηση, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο οδικό χάρτη της Νέας Δημοκρατίας.

Για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδιασμού, το debate κρίνεται απαραίτητο. Οι συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου περιμένουν ότι σε μια απευθείας αντιπαράθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να αναδείξει τα οφέλη που θα έχει η χώρα από το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ, υπερτονίζοντας την αμφισβήτηση του σχεδίου της Νέας Δημοκρατίας από τους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ, όπως εκδηλώθηκε το τελευταίο διάστημα, με μπαράζ δημοσιευμάτων, αναλύσεων και δηλώσεων ξένων ηγετών.

Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν απαραίτητο το debate των δυο πολιτικών αρχηγών, και για έναν άλλο λόγο: Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν απλώς μια ποσοτική υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ. Δείχνουν και μια σαφή βελτίωση των προσωπικών δεικτών του Αντώνη Σαμαρά, στη δημοφιλία και την πρωθυπουργική καταλληλότητα.

Θεωρούν λοιπόν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να επιδιώξει μια τηλεοπτική μονομαχία μαζί του, προκειμένου να βελτιώσει τα δικά του ποσοστά, ενόψει και μιας ενδεχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, το φθινόπωρο.

Πηγή

Μετά την δημοσιοποίηση του κειμένου συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα κλειδιά της Βουλής των Ελλήνων έχουν παραδοθεί στους δανειστές.

Το κείμενο είναι σαφές: «Το συνολικό πακέτο μεταρρυθμίσεων που συμφωνήθηκε με την Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και η υιοθέτηση από το ελληνικό Κοινοβούλιο των καθοριστικών νόμων για τη δημοσιονομική στρατηγική και τις ιδιωτικοποιήσεις θα πρέπει να ολοκληρωθούν επειγόντως τις επόμενες ημέρες».

Αυτή είναι η προϋπόθεση για να δοθεί η περίφημη πέμπτη δόση των 12 δις ευρώ, διαφορετικά, εκτός από τα κλειδιά του κοινοβουλίου, θα παραδώσουμε και τα κλειδιά του κράτους.

Την ίδια ώρα που θα συμβαίνουν όλα αυτά, η χώρα θα τρέχει, ούτως ή άλλως, προς την χρεοκοπία, διότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επικύρωσε τις αποφάσεις του Eurogroup της 20ής Ιουλίου – το λέει σαφώς το κείμενο – που με την σειρά του είχε επικυρώσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25ης Μαρτίου, που με την σειρά του είχε επικυρώσει τις αποφάσεις του Eurogroup της 11ης Μαρτίου, για συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο επόμενο πρόσθετο δάνειο.

Είναι κάτι σαν μια κούκλα… μπάμπουσκα. Ανοίγεις, ανοίγεις, ανοίγεις και στο τέλος καταλήγεις σε μια ίδια κούκλα – μπαμπούλα, που είναι η χρεοκοπία.
Ό,τι και να λέει ο πρωθυπουργός, ό,τι και να λένε ο παλιός και ο νέος «τσάρος», ό,τι και να λέει όποιος ακόμη έχει την διάθεση να προπαγανδίσει και να πανηγυρίσει, αυτή είναι η μία, μοναδική και αναπότρεπτη αλήθεια.

Οπότε, καταλήγουμε πως όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με το χθεσινό κείμενο συμπερασμάτων, καλεί «όλα τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα να στηρίξουν τους βασικούς στόχους του προγράμματος και τα βασικά μέτρα πολιτικής, ώστε να διασφαλιστεί η αυστηρή και ταχεία εφαρμογή του», ουσιαστικά καλεί τους πάντες να αποδεχθούν την προοπτική μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας.

Κάτι που ουδεμία σχέση έχει με το περιτύλιγμα, σύμφωνα με το οποίο «οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δηλώνουν ότι έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι οι προσπάθειες για δημοσιονομική προσαρμογή βαρύνουν τους Έλληνες πολίτες και δηλώνουν πεπεισμένοι ότι αυτές οι θυσίες είναι απαραίτητες για την οικονομική ανάκαμψη και θα συμβάλουν στη μελλοντική σταθερότητα και την ευημερία της χώρας».

Οι άνθρωποι – όλοι – είναι αδιόρθωτοι. Τους το έχουν πει τον τελευταίο καιρό σε όλους τους τόνους. Οι πάντες - και όχι μόνο οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης: Αν συμμετάσχουν οι ιδιώτες, αυτό θα θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός – το μάθαμε κι’ αυτό το γεγονός – δηλαδή χρεοκοπία.

Ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο τα γνωρίζουν όλα αυτά και απλώς κερδίζουν πολιτικό χρόνο, μπας και γυρίσει η μπίλια στη ρουλέτα.

Και αυτό είναι το χειρότερο. Γι’ αυτό άλλωστε χθες ο κ. Βενιζέλος δεν δεσμεύθηκε χθες στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, ότι δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, παραδεχόμενος – και αυτός – ότι δεν ήταν σε θέση να κάνει τις επιλογές που θα ήθελε και… αναγκάστηκε να υιοθετήσει «ένα συγκεκριμένο πλαίσιο με άδικα μέτρα».

Μάλιστα, χαρακτήρισε «αδιανόητα μεγάλη» την φορολογική επιβάρυνση και (ξανα)υποσχέθηκε «μέτρα αντιρρόπησης» - πλην, όμως, μετά τις 30 Ιουνίου.

Τίποτε άλλο δεν μπορούσε να γίνει, διαφορετικά η λίστα δεν θα γινόταν αποδεκτή από τους δανειστές μας.

Ξαναρωτάμε, λοιπόν, όλοι εμείς οι αφελείς: Για ποιον ακριβώς λόγο έγινε ο ανασχηματισμός; Για ποιον ακριβώς λόγο υπήρξε αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Οικονομικών;

Και επιτέλους, για ποιον ακριβώς λόγο δέχθηκε ο κ. Βενιζέλος να αναλάβει το αξίωμα;

Για το «ψηφίστε τώρα και μετά βλέπουμε»; Μα αυτό το έλεγε και ο Παπακωνσταντίνου.

Και, για σταθείτε μια στιγμή. Για πόσον καιρό ακόμη θα ακούμε, κάθε φορά, ότι «δεν προλαβαίναμε», «μας πίεζαν οι περιστάσεις» και άλλα τέτοια;

Δεν προλαβαίνουν τώρα. Δεν προλάβαιναν με το Μνημόνιο 1. Μήπως προλάβαιναν αμέσως μετά τον Οκτώβριο του 2009;

Και τι έγινε ξαφνικά; Πέντε μέρες πριν γίνει υπουργός, ο κ. Βενιζέλος μιλούσε για «βαρέλι δίχως πάτο», επέρριπτε ευθύνες στο οικονομικό επιτελείο και ζητούσε «ηθική ισορροπία των μέτρων».

Την ημέρα που έγινε υπουργός, δήλωνε πως άμεση προτεραιότητά του είναι «να καταστήσει η κυβέρνηση εμφανέστερη την δίκαιη κατανομή των βαρών και την ηθική ισορροπία των μέτρων».

Πώς εξαφανίστηκαν όλα αυτά;

Προφανώς με τον ίδιο μαγικό τρόπο που εξαφανίστηκαν οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο είχε σχέδιο, θα στηριζόταν σε επτά πυλώνες ανάταξης της οικονομίας, θα μας έβγαζε από την κρίση με τρεις κινήσεις...

Φυσικά, οι Ευρωπαίοι δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά. Και δεν τους ενδιαφέρουν. Τους ενδιαφέρει να δουν τι θα γίνει με το θηριώδες χρέος μας, ώστε να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

Εμείς, όμως, εδώ έχουμε κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις μπάμπουσκες του πολιτικού μας συστήματος.

Και, δυστυχώς, όλα δείχνουν πως αυτοί οι λογαριασμοί μπορεί να λυθούν με τρόπο που θα βλάψει ακόμη περισσότερο τη χώρα.

Διότι αν παρέδωσαν με τόση ευκολία τα κλειδιά της Βουλής, είναι βέβαιο ότι θα πράξουν το ίδιο και με τα κλειδιά του κράτους…

THE INDEPENDENT, 3 Ιουνίου 20011
Του Johann Hari (μετάφραση στα ελληνικά Ν.Σ.)

Μερικές φορές, η πιο αποκαλυπτική πτυχή της ακατάσχετης φλυαρίας των ειδήσεων του 24ώρου είναι η σιωπή. Συχνά, τα πιο σημαντικά γεγονότα κρύβονται κάτω από το θόρυβο, χωρίς να αναφέρονται και να συζητούνται.

Έτσι, το γεγονός ότι ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), είναι υπόδικος με την κατηγορία ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη είναι – δικαίως – μεγάλη είδηση. Αλλά, φανταστείτε μια εξέχουσα προσωπικότητα να κατηγορούνταν όχι για τον βιασμό μιας καμαριέρας, αλλά επειδή την άφησε να πεθάνει της πείνας, μαζί με τα παιδιά της, τους γονείς της και χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι που το ΔΝΤ έχει κάνει σε αθώους ανθρώπους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό είναι που θα κάνει και πάλι, αν δεν αλλάξει τελείως. Αλλά για όλα αυτά υπάρχει σιωπή.

Για να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία, θα πρέπει να πάμε πίσω στην εποχή της δημιουργίας του ΔΝΤ. Το 1944, οι χώρες που ήταν έτοιμες να κερδίσουν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεντρώθηκαν σε ένα ξενοδοχείο σε μια αγροτική περιοχή του New Hampshire για να μοιράσουν τα λάφυρα. Με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, όπως τον μεγάλο Βρετανό οικονομολόγο John Maynard Keynes, οι διαπραγματευτές ήταν αποφασισμένοι να κάνουν ένα πράγμα. Ήθελαν να οικοδομήσουν ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που θα τους εξασφάλιζε τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο και τους πόρους του πλανήτη. Έστησαν μια σειρά από θεσμικά όργανα σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό – κι έτσι προέκυψε και το ΔΝΤ.

Ο επίσημος σκοπός του ΔΝΤ ακούγεται απλός και ελκυστικός. Είναι, υποτίθεται, εκεί για να εξασφαλίσει ότι οι φτωχές χώρες δε θα βυθιστούν στα χρέη, αλλά και αν το κάνουν, να τις βγάλει από αυτή την κατάσταση με δάνεια και τεχνική υποστήριξη σε οικονομικά θέματα. Παρουσιάζεται ως ο καλύτερος φίλος και φύλακας των φτωχών παγκοσμίως. Αλλά πέρα από τις ρητορείες, το ΔΝΤ σχεδιάστηκε για να καθοδηγείται από λίγες πλούσιες χώρες – και, πιο συγκεκριμένα, από τις τράπεζές τους και τους χρηματοπιστωτικούς κερδοσκόπους Το ΔΝΤ λειτουργεί προς το συμφέρον τους, σε κάθε βήμα της πορείας του.

Ας δούμε πώς γίνεται αυτό στην πράξη. Στη δεκαετία του 1990, η μικρή χώρα του Μαλάουι στη νοτιο-ανατολική Αφρική αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ως συνέπεια μιας από τις χειρότερες επιδημίες AIDS-HIV στον κόσμο και αφού επιβίωσε μιας στυγνής δικτατορίας. Έπρεπε να ζητήσει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βοήθεια. Αν το ΔΝΤ είχε ενεργήσει με βάση τον επίσημο ρόλο του, θα είχε δώσει δάνεια και θα είχε καθοδηγήσει τη χώρα να αναπτυχθεί με τον ίδιο τρόπο που η Βρετανία, οι ΗΠΑ και κάθε άλλη επιτυχημένη χώρα κατάφερε να αναπτυχθεί – μέσω της προστασίας νεοσύστατων βιομηχανιών, μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες και επενδύοντας στην εκπαίδευση και την υγεία των κατοίκων της.

Έτσι θα ενεργούσε ένα θεσμικό όργανο το οποίο θα νοιάζονταν για τους απλούς ανθρώπους – και το οποίο θα ήταν υπόλογο σε αυτούς. Αλλά το ΔΝΤ έκανε κάτι πολύ διαφορετικό. Είπαν ότι θα δώσουν βοήθεια μόνο αν το Μαλάουι συμφωνούσε στις “διαρθρωτικές αλλαγές” που απαιτούσε το ΔΝΤ. Διέταξαν το Μαλάουι να εκποιήσει σχεδόν ολόκληρη την κρατική περιουσία σε ιδιωτικές εταιρείες και κερδοσκόπους, και να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Απαίτησαν να σταματήσει η επιδότηση λιπασμάτων, ακόμη και αν αυτό ήταν το μόνο πράγμα που επέτρεπε τους γεωργούς – την πλειοψηφία του πληθυσμού – να καλλιεργήσουν κάτι στο σαθρό και αδύναμο έδαφος της χώρας. Τους είπαν ότι αποτελεί προτεραιότητα να δίνουν χρήματα στους διεθνείς τραπεζίτες παρά να τα ξοδεύουν για τους κατοίκους του Μαλάουι.

Έτσι, όταν το 2001 το ΔΝΤ διαπίστωσε ότι η κυβέρνηση του Μαλάουι είχε δημιουργήσει μεγάλα αποθέματα σιτηρών για την περίπτωση που υπάρξει μια χρονιά με κακή σοδειά, τη διέταξε να το ξεπουλήσει άμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες. Είπαν στο Μαλάουι ότι ήταν άμεση προτεραιότητα να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το ξεπούλημα των αποθεμάτων σιτηρών για την αποπληρωμή ενός δανείου που το ίδιο το ΔΝΤ τους είχε κανονίσει να πάρουν από μια μεγάλη τράπεζα, με 56 τοις εκατό ετήσιο επιτόκιο. Ο Πρόεδρος του Μαλάουι διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Αλλά δεν είχε επιλογή. Το σιτάρι πουλήθηκε. Και οι τράπεζες πληρώθηκαν.

Το επόμενο έτος, η σοδειά ήταν πολύ μικρή. Η κυβέρνηση του Μαλάουι δεν είχε σχεδόν τίποτα να μοιράσει. Οι πεινασμένους πληθυσμός κατέληξε να τρώει τους φλοιούς από τα δέντρα, καθώς και όποιον αρουραίο κατάφερνε να πιάσει. Το BBC περιέγραψε την κατάσταση ως τη “χειρότερη πείνα” που αντιμετώπισε ποτέ το Μαλάουι. Έτσι, τουλάχιστον χίλιοι αθώοι άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Νωρίτερα, το 1991-92, οι σοδειά ήταν πολύ χειρότερη, αλλά τότε δεν υπήρξε πείνα, διότι η κυβέρνηση είχε αρκετά αποθέματα σιτηρών για να μοιράσει.

Στο αποκορύφωμα της λιμοκτονίας, το ΔΝΤ ανέστειλε μια δόση βοήθειας ύψους 47 εκ. δολαρίων, διότι η κυβέρνηση είχε «επιβραδύνει» την εφαρμογή αυτών ακριβώς των μεταρρυθμίσεων της αγοράς που οδήγησαν σ’ αυτή την καταστροφή. Η ActionAid, η κύρια φιλανθρωπική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε στη χώρα, προέβη σε αυτοψία της κατάστασης. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ΔΝΤ “φέρει ευθύνη για την καταστροφή”.

Στη συνέχεια, το συντετριμμένο από την πείνα Μαλάουι έκανε κάτι που οι φτωχές χώρες υποτίθεται πως δεν πρέπει να κάνουν. Είπαν στο ΔΝΤ να φύγει από τη χώρα. Ξαφνικά, όντας υπόλογη στους δικούς της πολίτες και όχι στις ξένες τράπεζες, το Μαλάουι αγνόησε όλες τις «συμβουλές» του ΔΝΤ, και επανέφερε τις επιδοτήσεις για το λίπασμα, μαζί με μια σειρά από άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απλούς ανθρώπους. Μέσα σε δύο χρόνια, η χώρα μετατράπηκε από ζητιάνο, σε μια χώρα με τόση αφθονία, που παρείχε επισιτιστική βοήθεια στην Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.

Η λιμός στο Μαλάουι θα έπρεπε να ηχήσει ως μια μακρινή κραυγή προειδοποίησης για εμάς. Η υποταγή των συμφερόντων των απλών ανθρώπων στα συμφέροντα των τραπεζιτών και κερδοσκόπων, προκάλεσε το λιμό εκεί. Μέσα σε λίγα χρόνια, αυτού του είδους η υποταγή προκάλεσε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στην ιστορία του ΔΝΤ, αυτή η ιστορία δεν είναι η εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ο οργανισμός αυτός αναλαμβάνει τη διαχείριση φτωχών κρατών, με την υπόσχεση ότι έχει το φάρμακο που θα τις γιατρέψει – και στη συνέχεια τις βάζει να πιουν δηλητήριο. Κάθε φορά που ταξιδεύω στις φτωχές περιοχές αυτού του κόσμου, βλέπω παντού τα σημάδια που άφησαν οι “διαρθρωτικές αλλαγές” του ΔΝΤ, από το Περού έως την Αιθιοπία. Ολόκληρες χώρες έχουν καταρρεύσει μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις της Αργεντινής και της Ταϊλάνδης τη δεκαετία του ‘90.

Δείτε κάποιες από τις μεγαλύτερες “επιτυχίες” αυτού του οργανισμού:

Στην Κένυα, το ΔΝΤ επέμεινε να εισάγει η κυβέρνηση τέλη για να δει κάποιος έναν γιατρό – έτσι, ο αριθμός των γυναικών που ζητούσαν βοήθεια ή συμβουλές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες μειώθηκε κατά 65 τοις εκατό, σε μία από τις χειρότερα πληγείσες, από το AIDS, χώρες στον κόσμο.

Στην Γκάνα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλλει η κυβέρνηση δίδακτρα για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο – και ο αριθμός των αγροτικών οικογενειών που είχαν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μειώθηκε κατά τα δύο τρίτα.

Στη Ζάμπια, το ΔΝΤ επέμενε να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία – και ο αριθμός των βρεφών που πέθαναν διπλασιάστηκε. Όλως περιέργως, αποδεικνύεται ότι το να διανέμει μια χώρα τον πλούτο της σε ξένους τραπεζίτες, αντί στους δικούς της ανθρώπους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή στρατηγική ανάπτυξης.

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς δούλεψε στενά με το ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που παραιτήθηκε κι άρχισε να αποκαλύπτει το τί συμβαίνει. Μου είπε πριν μερικά χρόνια: “Όταν το ΔΝΤ φτάνει σε μια χώρα, τους ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα. Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα πληρωθούν; … Είναι το ΔΝΤ, το οποία εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρετε για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια.”

Κάποιοι χαρακτηρίζουν το ΔΝΤ “ασυνεπές”, διότι ο οργανισμός αυτός υποστηρίζει τη διάσωση τραπεζών με τεράστια κρατικά κονδύλια στις πλούσιες χώρες, ενώ απαιτεί τον τερματισμό σχεδόν κάθε κρατικής ενίσχυσης στις φτωχές χώρες. Αλλά αυτό είναι ασυνεπές, μόνο αν το δει κανείς από μια πνευματική σκοπιά, όχι όμως αν το δει από τη σκοπιά των σκληρών οικονομικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ κάνει ακριβώς αυτό που θα φέρει περισσότερα χρήματα στους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους Αν πλούσιες κυβερνήσεις σώζουν τις τράπεζες, δίνοντάς τους δωρεάν χρήμα, ωραία. Αν φτωχές χώρες υποχρεωθούν να πληρώσουν χρήματα στις τράπεζες με ληστρικές «αποδόσεις», πάλι ωραία. Δεν υπάρχει απολύτως καμιά ασυνέπεια…

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Στρος-Καν ήταν ένας «μεταρρυθμιστής» που άλλαξε το ΔΝΤ, αφότου τέθηκε επικεφαλής του το 2009. Σίγουρα, υπήρξε μια στροφή στη ρητορική – αλλά μια λεπτομερής μελέτη από την Δρ. Ντανιέλα Γκαμπόρ του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας έδειξε ότι επί της ουσίας συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές.

Δείτε το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Μετά τη συντριβή του 2008, το ΔΝΤ την επαίνεσε για την τήρηση των αρχικών στόχων για το έλλειμμα, μειώνοντας δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Ο απηυδισμένος ουγγρικός λαός απάντησε καταψηφίζοντας την κυβέρνηση κι επιλέγοντας να κυβερνήσει ένα κόμμα που υποσχέθηκε να κάνει τις τράπεζες να πληρώσουν για την κρίση που δημιούργησαν οι ίδιες. Η νέα κυβέρνηση εισήγαγε μια εισφορά 0,7 τοις εκατό για τις τράπεζες (τέσσερις φορές υψηλότερη από ό,τι οπουδήποτε αλλού). Το ΔΝΤ τρελάθηκε. Είπε ότι αυτό θα ήταν “πολύ στρεβλωτικό” για τις τραπεζικές δραστηριότητες – σε αντίθεση με τη κρατική διάσωση των τραπεζών, φυσικά – και τσίριξε ότι θα προκαλέσει μια φυγή των τραπεζών από τη χώρα. Το ΔΝΤ έπαυσε κάθε δραστηριότητά του στην Ουγγαρία, για να την εκφοβίσει.

Όμως, η κατάρρευση που προέβλεψε το ΔΝΤ δεν συνέβη. Η Ουγγαρία συνέχισε να εφαρμόζει ήπια μέτρα, αντί να τιμωρεί τον πληθυσμό της. Επεβλήθησαν φόροι επί των εξαιρετικά κερδοφόρων τομέων του λιανικού εμπορίου, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, και πήρε κεφάλαια από ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα για να πληρώσει το έλλειμμα. Το ΔΝΤ τσίριζε σε κάθε βήμα, και απαιτούσε, αντ’ αυτού, περικοπές για τους απλούς Ούγγρους. Ήταν η ίδια, όπως πάντα, ατζέντα, με τις ίδιες, όπως πάντα, απειλές.

Ο Στρος-Καν έκανε το ίδιο σε όλες σχεδόν τις φτωχές χώρες, όπου παρενέβη το ΔΝΤ, από το Ελ Σαλβαδόρ, στο Πακιστάν, μέχρι την Αιθιοπία, όπου επεβλήθησαν μεγάλες περικοπές στις επιδοτήσεις για τους απλούς ανθρώπους. Πολλές χώρες έπεσαν θύματα εκφοβισμού στο να βλάπτουν τα ίδια τους τα συμφέροντα. Το Κέντρο Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, μια “δεξαμενή σκέψης” που εδρεύει στις ΗΠΑ, βρήκε πως 31 από τα 41 μνημόνια που συνέταξε το ΔΝΤ επέβαλαν μακροοικονομικές πολιτικές που βύθιζαν τις χώρες σε μεγαλύτερη ύφεση.

Δεν είναι μόνο ο Strauss-Kahn, που θα έπρεπε να είναι υπόδικος. Είναι και ο οργανισμός στον οποίο ήταν επικεφαλής. Υπάρχει μια ανόητη συζήτηση στον τύπο σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο επόμενος επικεφαλής του ΔΝΤ, σαν να συζητούσαμε για το ποιος θα έπρεπε να είναι επικεφαλής ενός τοπικού επιμελητηρίου. Αλλά, αν παίρναμε στα σοβαρά την ιδέα της ισότητας των ανθρώπων, και θυμόμασταν όλους τους ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν, πείνασαν και σκοτώθηκαν από τις ενέργειες αυτού του οργανισμού, θα συζητούσαμε τώρα τη δημιουργία μιας Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης – και πώς να διαλυθεί πλήρως το ΔΝΤ και να αρχίσουμε ξανά από την αρχή.

Εάν ο Στρος-Καν είναι ένοχος, υποψιάζομαι ξέρω πώς συνέβη. Πρέπει να μπέρδεψε την καμαριέρα με μια φτωχή χώρα με οικονομικά προβλήματα. Στο κάτω-κάτω, οι επικεφαλής του ΔΝΤ, μπορούσαν να τις βιάζουν ατιμώρητοι για χρόνια.

Η Ελλάδα πλησιάζει το σημείο μηδέν.

Χωρίς καμία αμφιβολία το σκηνικό τρόμου που έχει στηθεί με επίκεντρο την Ελλάδα βάζει πλέον σε περιπέτειες την χώρα.

Πλέον οι μάσκες κατέπεσαν.

Η κυβέρνηση προσπαθεί χωρίς αμφιβολία αλλά έχει παραδώσει τις πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και στους δανειστές.

Η Ελλάδα βρίσκεται ξεκάθαρα σε οικονομική ομηρία και έχει καταστεί παγκοίνως γνωστό ότι οικονομική πολίτική δεν ασκεί η Ελλάδα αλλά απλά η Ελλάδα θα εκτελέσει το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής της Ευρώπης.

Η Ευρώπης δικαίως απαιτεί και υιοθετεί σκληρή στάση. Μας δάνεισαν και ζητούν να εξασφαλίσουν ότι θα τους επιστρέψουμε τα κεφάλαια. Η στάση τους είναι 100% δικαιολογημένη.

Στο εσωτερικό της χώρας το μείγμα αποκαρδιωτικό. Η οριζόντια φορολόγηση νεκρώνει εκμηδενίζει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης. Όταν έφθασαν να φορολογήσουν μέχρι και τους φόρους που επέβαλλαν όταν όλη η κοινωνία πρέπει να πληρώσει για να σωθεί η χώρα είναι ξεκάθαρο ότι η ανάπτυξη τελείωσε.

Η Ελλάδα θα βγει στις αγορές μετά το 2015 δηλαδή μετά από 4 χρόνια αν μη τι άλλο καταστροφική εξέλιξη.

Μετά το 2015 θα βγουν στις αγορές και οι τράπεζες όπερ σημαίνει ότι το τραπεζικό σύστημα μπήκε σε ιδιότυπη ομηρία.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον αντιαναπτυξιακό το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο δεν μπορεί να στηρίξει την οικονομία.

Η Ελλάδα ξεπουλάει για να μπορέσει να καλύψει τους δανειστές της.

Αυτό το σκηνικό δεν γεννά προοπτική αλλά νομοτελειακά οδηγεί την χώρα σε μακροχρόνιο μαρασμό σε κατάρρευση.

Και ενώ η οικονομία αποσυντίθεται στο παρασκήνιο ισχυρές ομάδες οικονομικών συμφερόντων από τους κόλπους των επενδυτικών χαρτοφυλακίων απεργάζονται ένα σχέδιο κατάρρευσης της Ελληνικής οικονομίας με τεχνικά μέσα.

Μετά τις 11 Ιουλίου οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης θα αποτιμήσουν εκ νέου την ελληνική οικονομία και το σχέδιο αναδιάταξης μέσω roll over με πιθανότητα βέβαιης υποβάθμισης αλλά ίσως όχι πιστωτικού γεγονότος. Όμως ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο. Η Ελλάδα βρίσκεται σε οριακά επίπεδα.

Ωστόσο ενώ αυτή η πληροφόρηση υπάρχει τις τελευταίες ώρες αναφέρεται από κύκλους στο Λονδίνο που έχουν πάρει μεγάλες θέσεις σε CDS ότι πιστωτικό γεγονός θα υπάρξει.

Προφανώς δεν αποκαλύπτουν τα σχέδια τους πως αυτό θα το επιτύχουν καθώς όλη η Ευρώπη θα υλοποιήσει το rollover στο ελληνικό χρέος χωρίς να υπάρξει πιστωτικό γεγονός.

Μια πληροφορία – φήμη που κυκλοφόρησε αργά της Παρασκευής είναι ότι ορισμένα hedge funds θα προσφύγουν στην ISDA που καθορίζει πότε προκύπτει πιστωτικό γεγονός και θα θέσουν ζήτημα παραβίασης των κανόνων των αγορών ομολόγων.

Είναι προφανές ότι τα συμφέροντα είναι πολλά.

Χωρίς δόση υπερβολής η Ελλάδα μπορεί να πάρει επιπλέον 100 δις ευρώ και το νέο πακέτο βοήθειας να ξεπεράσει τα 150 με 180 δις ευρώ αλλά δυστυχώς για την χώρα μας ο κίνδυνος χρεοκοπίας δεν έχει μειωθεί τουναντίον παραμένει σε δυσθεώρητα υψηλά επίπεδα.

Πέτρος Λεωτσάκος


Την προηγούμενη Παρασκευή, το κλίμα για την Κυβέρνηση στα περισσότερα ΜΜΕ, ήταν σχεδόν… πανηγυρικό. Ο ανασχηματισμός στον οποίο προχώρησε ο Γιώργος Παπανδρέου, έδινε αφορμή για να πιστέψουν οι περισσότεροι σε ένα «νέο ξεκίνημα». Και ταυτόχρονα, ο Τύπος, έμοιαζε διατεθειμένος να δώσει στην καινούρια Κυβέρνηση, μια εύλογη περίοδο χάριτος.

Σήμερα, μια εβδομάδα μετά, η εικόνα μοιάζει με… κορύφωση του δράματος. Η χθεσινή ανακοίνωση ενός πρωτοφανούς σκληρότητας πακέτου δημοσιονομικών μέτρων από τον αντιπρόεδρο και Υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, λειτούργησε ως… σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και η επίθεση την οποία δέχτηκε η Κυβέρνηση είναι δριμεία, σε σημείο που να φαίνεται ότι μέσα σε επτά ημέρες εξανεμίστηκε η δυναμική του ανασχηματισμού.

Εφημερίδες που παραδοσιακά κινούνται στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, όπως τα «Νέα», το «Έθνος» και η «Ελευθεροτυπία», αλλά και ο τηλεοπτικός σταθμός Mega, που κατέχει κυρίαρχη θέση στον τομέα της ενημέρωσης, χρησιμοποίησαν οξείς χαρακτηρισμούς για τα φορολογικά μέτρα, δίνοντας έμφαση στην παράμετρο της «κοροϊδίας» των πολιτών από την Κυβέρνηση.

Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα ΜΜΕ, καθώς εμφανίζεται ως εξόχως αρνητική για την Κυβέρνηση. Μια κατάσταση που, αν δεν αλλάξει το επόμενο διάστημα, καθιστά μονόδρομο την αποτροπή των εκλογών.

Σε διαφορετική περίπτωση, καθιστά μονόδρομο την ήττα!

Πηγή


Η Ελλάδα θα καταλήξει σε χρεοστάσιο. Το ελληνικό χρεοστάσιο θα οφείλεται πρωτίστως στη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση. Αν η Ελλάδα δεν αποτελούσε τμήμα του ευρωσυστήματος, μπορεί να μην έχει καταλήξει στην παρούσα απελπιστική κατάσταση, αλλά ακόμα κι αν έφτανε ως εδώ, θα μπορούσε να αποφύγει την ανάγκη ενός χρεοστασίου.

Το χρεοστάσιο της Ελλάδας δεν θα προκύψει ως ευθεία άρνηση της Αθήνας να αποπληρώσει το κεφάλαιο και τους τόκους στη λήξη των ομολόγων της. Θα πάρει τη μορφή της αναδιάρθρωσης του υπάρχοντος χρέους, υπό τη διεύθυνση του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα περιλαμβάνει την ανταλλαγή των υπαρχόντων ελληνικών τίτλων με νέα ομόλογα χαμηλότερης ονομαστικής αξίας και χαμηλότερου επιτοκίου. Ή μπορεί να πρόκειται για μια ‘ήπια αναδιάρθρωση’ όπου η Ελλάδα θα συνεχίσει μεν να εξυπηρετεί το χρέος της, αλλά εκδίδοντας και παρέχοντας στους επενδυτές νέα ομόλογα, αντί να τους πληρώσει με ρευστότητα. Όποια μορφή κι αν πάρει το ελληνικό χρεοστάσιο, όμως, το γεγονός θα είναι ότι οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων θα πάρουν λιγότερα από τα συνολικά ποσά που τους οφείλονται.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφύγει ένα χρεοστάσιο είναι η περικοπή του ετήσιου ελλείμματος της εκεί που θέλουν οι Έλληνες και ξένοι επενδυτές προκειμένου να την χρηματοδοτούν σε εθελοντική βάση. Και αυτό το ύψος θα ήταν κατ’ ελάχιστον εκείνο το σημείο όπου παύει να αυξάνεται η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ.

Για να πετύχει κάτι τέτοιο η Ελλάδα, από τη στιγμή που το έλλειμμα του 2011 βρίσκεται ακόμη στο 10% του ΑΕΠ, θα πρέπει να πετύχει μια μείωση του τουλάχιστον κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Αλλά για να μειώσει την αναλογία ελλείμματος προς ΑΕΠ στα επίπεδα του 60% που ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ, θα απαιτούνταν ο περιορισμός του δημοσίου ελλείμματος σε κάτω του 3% και η παραμονή του εκεί για πολλά χρόνια – στόχο που είχαν θέσει αρχικά οι Υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης για το 2012 αλλά που έχει πάρει αναβολή.

Ο περιορισμός του ελληνικού ελλείμματος κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες το 2010 και ο περιορισμός που προβλέπεται στο νέο ελληνικό πρόγραμμα κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες ως το 2015 συνεπάγεται μια δρακόντεια περικοπή των κρατικών δαπανών ή μια δραματική αύξηση των φορολογικών εσόδων ή, το πιθανότερο, και τα δύο. Πέρα από τις πολιτικές δυσκολίες να πετύχεις τέτοιους στόχους, αυτά τα περισταλτικά μέτρα έχουν πολύ αρνητικά αποτελέσματα στην συνολική εγχώρια ζήτηση, και κατά συνέπεια στην παραγωγή και την απασχόληση. Τα ποσοστά ανεργίας της Ελλάδας που ήταν στο 10% το 2011, κοντεύουν πλέον το 16%, και καθώς το ελληνικό ΑΕΠ είχε πέρσι πτώση 5%, η οποία αναμένεται ότι φέτος θα συνεχιστεί κατά άλλο ένα 4%, η ανεργία θα αυξηθεί περαιτέρω.

Οι πιέσεις στην οικονομική δραστηριότητα, μέσω της αύξησης της φορολογίας και της περιστολής των κρατικών δαπανών, θα οδηγήσουν σε μια αντισταθμιστική μείωση των φορολογικών εσόδων και σε ανάλογες αντισταθμιστικές αυξήσεις στις κοινωνικές μεταβιβάσεις πληρωμών προς τους ανέργους. Επομένως για κάθε σχεδιαζόμενη μείωση του ελλείμματος κατά 1 ευρώ, έχουμε μια πραγματική μείωση του ελλείμματος χαμηλότερη του 1 ευρώ. Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι σχεδιαζόμενες φορολογικές αυξήσεις και περικοπές των δημοσίων δαπανών θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερες του 10% προκειμένου η Ελλάδα να πετύχει τους στόχους.

Γι’ αυτό λοιπόν και τα νούμερα που ενέχονται στο μέγεθος της μείωσης του ελληνικού ελλείμματος και της κάμψης της οικονομικής δραστηριότητας που συνεπάγονται μας δείχνουν ότι απλά δεν υπάρχει διέξοδος. Το χρεοστάσιο της Ελλάδας είναι αναπόφευκτο.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφύγει μια τέτοια κατάληξη αν δεν ήταν στην Ευρωζώνη. Αν η Ελλάδα είχε ακόμα δικό της νόμισμα οι αρχές θα μπορούσαν να προχωρήσουν στην υποτίμηση του ενώ παράλληλα θα εφάρμοζαν μέτρα δημοσιονομικής σύσφιξης. Η υποτίμηση του νομίσματος θα αύξανε τις εξαγωγές και θα βοηθούσε τα ελληνικά νοικοκυριά και τις εταιρείες να υποκαταστήσουν με εσωτερικά προϊόντα τα εισαγόμενα. Η αυξανόμενη ζήτηση για ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες θα αύξανε το ελληνικό ΑΕΠ, θα αύξανε τα φορολογικά έσοδα και θα μείωνε τις μεταβιβαστικές πληρωμές. Με δυο λόγια, η δημοσιονομική σταθεροποίηση θα ήταν πολύ πιο εύκολη και λιγότερο οδυνηρή αν η Ελλάδα είχε δική της νομισματική πολιτική.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη υπήρξε άλλωστε η βασική αιτία του σημερινού υψηλού δημοσίου ελλείμματος. Καθώς η Ελλάδα δεν είχε δικό της νόμισμα επί 10 χρόνια, δεν υπήρχαν σημάδια στις αγορές που να προειδοποιούν ότι το ελληνικό χρέος αυξάνεται επικίνδυνα.

Αν η Ελλάδα είχε παραμείνει εκτός Ευρωζώνης και είχε διατηρήσει τη δραχμή, η μεγάλη αύξηση της προσφοράς ελληνικών τίτλων θα είχε οδηγήσει σε κάμψη της ισοτιμίας της δραχμής και σε αύξηση των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων. Αλλά από τη στιγμή που τα ελληνικά ομόλογα αποτιμώνται σε ευρώ θεωρούνταν κάτι ανάλογο με τα ομόλογα σε ευρώ άλλων ευρωπαϊκών χωρών, έτσι τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων δεν ανέβαιναν όσο καιρό η Ελλάδα αύξανε το δανεισμό της – μέχρι που οι αγορές άρχισαν να φοβούνται ένα πιθανό χρεοστάσιο.

Η πρόσφατη τελευταία εκρηκτική άνοδος των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα γερμανικά μας δείχνει πόσο πιθανή θεωρεί η αγορά την ελληνική χρεοκοπία. Ο συνδυασμός των διακρατικών δανείων των άλλων χωρών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ μπορεί να παράσχει στη χώρα επαρκή ρευστότητα προκειμένου να αποφύγει τη χρεοκοπία για κάποιο διάστημα ακόμη. Σε αντάλλαγμα για αυτή τη στήριξη ρευστότητας η Ελλάδα υποχρεώνεται να δεχτεί την οδυνηρή δημοσιονομική προσαρμογή και την πτώση του ΑΕΠ της.

Στο τέλος, η Ελλάδα, τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και οι πιστωτές της χώρας θα υποχρεωθούν να αποδεχτούν ότι η χώρα είναι αφερέγγυα και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το υπάρχον χρέος της. Και τότε η Ελλάδα θα κηρύξει χρεοστάσιο.


Έχουν περάσει 2.000 χρόνια από τότε όπου οι Αθηναίοι νομοθέτες τράβηξαν τέτοια παγκόσμια προσοχή πάνω τους όπως αυτή που συγκέντρωσαν οι Έλληνες βουλευτές την Τρίτη το βράδυ.

Η ειδησεογραφική κάλυψη αναφορικά με την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση την 21η Ιουνίου καθήλωσε τον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό τομέα. Η ψήφος καλύφθηκε ζωντανά από τους περισσότερους οικονομικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και links σε ζωντανά online feeds για την ελληνική ψηφοφορία βρίσκονταν παντού στο Διαδίκτυο.

Η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, δίνοντας στον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου την πολιτική εξουσιοδότηση να προσπαθήσει να περάσει τα επιπλέον μέτρα λιτότητας που απαιτεί η ευρωζώνη στην επόμενη ψηφοφορία, στις 28 Ιουνίου.

Η έντονη προσοχή που τράβηξε η ψήφος εμπιστοσύνης στρεβλώνει τη σημασία του γεγονότος. Αυτό που δεν φαίνεται από την ειδησεογραφική κάλυψη είναι το γεγονός πως η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2,5% του ΑΕΠ της ευρωζώνης και πως η άμεση έκθεση των κρατών-μελών της ευρωζώνης σε αυτήν είναι διαχειρίσιμη.

Αυτή η εμμονή με την Ελλάδα συντηρεί μια τάση που υπάρχει να υπερτονίζονται η σημασία μεμονωμένων γεγονότων και τα υποτιθέμενα οικονομικά "καναρίνια στο ανθρακωρυχείο" (σ.σ.: τα καναρίνια στα ανθρακωρυχεία χρησίμευσαν σαν συναγερμοί για τη διαρροή αερίων γιατί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα).

Παρατηρώντας εδώ και ενάμιση χρόνο την κρίση χρέους των κρατών της ευρωζώνης, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: κανένα μεμονωμένο γεγονός, κρίση ή απόφαση δεν θα οδηγήσει στην κατάρρευσή της. Ένα τέτοιο περίπλοκο σύστημα οικονομικών και νομισματικών σχέσεων δεν θα διαλυθεί σε μία μέρα, σε έναν μήνα ή σε έναν χρόνο.

Τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης έχει αποδειχτεί ότι είναι ιδιαίτερα ευέλικτα σε ό,τι αφορά τον χειρισμό της κρίσης. Τρία κράτη-μέλη έχουν λάβει πακέτα διάσωσης, παρά τους ξεκάθαρους κανονισμούς των συνθηκών της Ε.Ε. που απαγορεύουν τις διασώσεις.

Ένα ταμείο διάσωσης, το EFSF, στήθηκε ουσιαστικά ως off shore οικονομική αρχή στο Λουξεμβούργο, πέρα δηλαδή από τον έλεγχο των ευρωπαϊκών αρχών, προκειμένου να αποφευχθεί η παραβίαση των κανονισμών της Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει παρακάμψει τους κανονισμούς καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Η ΕΚΤ έχει δεχτεί τα ομόλογα με τη χειρότερη αξιολόγηση στον κόσμο ως εχέγγυο και έχει αγοράσει κρατικά ομόλογα απευθείας από τη δευτερογενή αγορά. Υπάρχει ακόμα η επιλογή να επιτραπεί είτε στο EFSF είτε στην ΕΚΤ να αγοράσει απευθείας κρατικά ομόλογα, επιλογή που δεν νομίζουμε ότι θα διστάσει κάποια από τις δύο αυτές αρχές να αξιοποιήσει αν χρειαστεί.

Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν πως, επειδή η ευρωζώνη ήταν πρωταρχικά πολιτικό δημιούργημα, η οικονομική λογική της είναι θεμελιωδώς ελαττωματική. Επομένως, ένα μεμονωμένο οικονομικό ή πολιτικό σοκ -όπως θα ήταν η κατάρρευση της ελληνικής κυβέρνησης- θα μπορούσε να οδηγήσει στη διάλυση ολόκληρου του μπλοκ, φέρνοντας στην επιφάνεια μια σειρά οικονομικών προβλημάτων.

Όμως, ακριβώς επειδή η ευρωζώνη είναι πολιτικό δημιούργημα, για να υπονομευθεί θα πρέπει να υπάρξουν θεμελιώδεις αλλαγές στη γεωπολιτική της Ευρώπης. Επιπλέον, όσο μεγαλύτερη είναι η επικείμενη οικονομική κρίση, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης να βρουν ευέλικτους τρόπους για να την επιλύσουν.

Αυτή η... εφευρετικότητα υπήρξε εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης. Αυτή η επιδεξιότητα έρχεται σε άμεση αντίθεση με τις περίπλοκες διαπραγματεύσεις που συνόδευσαν την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας. Στην ουσία δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να υπάρξει κρίση που θα οδηγήσει σε μετάδοσή της τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Έτσι, αν όλα τα άλλα αποτύχουν, τότε η ΕΚΤ θα τυπώσει χρήμα. Η ιδέα ότι η κεντρική τράπεζα θα συμμετείχε στη δική της διάλυση λόγω της προσήλωσής της στην ανεξαρτησία της ή στη διατήρηση του πληθωρισμού στο 2% είναι θεωρητική υπόθεση, που δεν λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν τη συμπεριφορά της ΕΚΤ τους τελευταίους 24 μήνες.

Αυτή η ανάλυση μας οδηγεί σε δύο συμπεράσματα: Το πρώτο είναι ότι η ευρωζώνη δεν θα καταρρεύσει εν μέσω κρίσης χρεών των κρατών της. Είναι προς το συμφέρον όλων των κρατών-μελών να συντηρηθούν στην κρίση. Η τροποποίηση των κανονισμών για τα μέλη της ευρωζώνης μπορεί να αποτελέσει αργότερα επιλογή, όμως το να επιχειρηθεί μια τέτοια μεταρρύθμιση εν μέσω ύφεσης, όταν θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφική μετάδοση της κρίσης, θα ήταν παράλογο.

Δεύτερον, οι θεμελιώδεις πολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν στην Ευρώπη -όπως η αποδυνάμωση της νατοϊκής συμμαχίας, η περιφερειοποίηση των συμμαχιών ασφαλείας και ιδιαίτερα η αναπτυσσόμενη ρωσογερμανική σχέση- είναι πολύ πιο σημαντικές για το μέλλον της ευρωζώνης από την ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα. Επειδή η ευρωζώνη είναι θεμελιωδώς πολιτικό project, η αποδυνάμωση των πολιτικών δεσμών που συνδέουν τις χώρες-μέλη στη νομισματική ένωση είναι αυτό που θα οδηγήσει τελικά στη διάλυση ή την στην τροποποίησή της.

Γι’ αυτόν τον λόγο, οι συγκεκριμένες θεμελιώδεις πολιτικές αλλαγές είναι επίσης πολύ πιο σημαντικές από τα άλλα υποτιθέμενα καναρίνια στο ανθρακωρυχείο, όπως είναι για παράδειγμα η έκθεση των επενδυτών στα ελληνικά CDSs (η καθαρή έκθεση είναι πολύ μικρή, περίπου 5 δισ. δολάρια) ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους σχολιαστές ως κάτι που να εξηγεί γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει "κατά τη διάρκεια του σαββατοκύριακου" ή "μέχρι το τέλος του έτους".

Μνημειώδεις αλλαγές συντελούνται στην Ευρώπη. Δεν έχουμε λόγο να πιστέψουμε πως η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρό τους. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι η προσοχή -σε ό,τι αφορά τόσο το ρίσκο όσο και τις λύσεις- συνεχίζει να βρίσκεται στις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις αλλά και σε μεμονωμένα γεγονότα.

Αυτή η μυωπική αντιμετώπιση οφείλεται εν μέρει στο ότι οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης, ιδιαίτερα η Γερμανία, δεν έχουν προσφέρει κάποια μακροπρόθεσμη λύση ή σχέδιο. Οι εκκλήσεις για επίλυση των θεμελιωδών δομικών ανισορροπιών μεταξύ της βόρειας και της νότιας Ευρώπης είναι λίγες και αποσπασματικές.

Αυτή η σιωπή είναι από μόνη της ένδειξη ότι το Βερολίνο δεν κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια, γεγονός που είναι είτε μεγάλη παράβλεψη είτε ένδειξη ότι το Βερολίνο δεν σχεδιάζει να παραμείνει στην ευρωζώνη μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

H ευρωζώνη μπορεί και θα τα καταφέρει να βγει από την τρέχουσα κρίση - έχει αποδείξει ότι διαθέτει και τα μέσα και την απαιτούμενη ευελιξία να το πράξει.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι το εξής: τι σχεδιάζουν να κάνουν οι Ευρωπαίοι, και ιδίως οι Γερμανοί, με την πολιτική δομή και την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης μακροπρόθεσμα;

Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση δεν πρόκειται να βρεθεί στις βάσεις δεδομένων της Eurostat ή της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ούτε στις 24ωρες καλύψεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων...

(**)Η Stratfor Global Intelligence είναι αμερικανικό γεωστρατηγικό think tank, που συντάσσει εκθέσεις σε επιχειρηματικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ζητήματα.


Είμαστε μάρτυρες του απόλυτου πολιτικού αυτοχειριασμού, ενός πολιτικού που για την "καρέκλα" αποφάσισε να "δολοφονήσει" το πολιτικό του παρόν και μέλλον

Δεν θυμάμαι κανέναν άλλο υπουργό Οικονομικών να έχει αποδομήσει τον ….εαυτό του τόσο γρήγορα. Θύμα της υπερβολικής αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας του; Προδόθηκε από την άγνοιά του; Βραχυκυκλώθηκε από τους μανδαρίνους του υπουργείου του; Ότι και να ισχύει, το «θαύμα Βενιζέλου» δεν άντεξε ούτε μια βδομάδα!

Καλός αγγελιοφόρος… κακών ειδήσεων

Ο κ. Βενιζέλος, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομικών, προσπάθησε να διαχειριστεί την οικονομική κατάσταση με πολιτικούς και επικοινωνιακούς όρους.

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, που έβλεπε και μας έλεγε τα πράγματα περισσότερο τεχνοκρατικά, o νέος τσάρος της Οικονομίας ανέλαβε να μας σερβίρει τα νέα μέτρα με καλύτερο περιτύλιγμα και με λόγους παραμυθίας και κατανόησης. Ένας καλός αγγελιοφόρος …κακών ειδήσεων.

Ο κ. Βενιζέλος μας είχε εξομολογηθεί, από την πρώτη μέρα, ό,τι το μυαλό και η καρδιά του είναι στον άνεργο, τον χαμηλοσυνταξιούχο, το δοκιμαζόμενο μικρομεσαίο επιχειρηματία. Έδειξε να κατανοεί τις δυσκολίες και να συμπάσχει μαζί τους.
 Υποσχέθηκε δε, ο, τι στόχος του ήταν τα μέτρα να είναι δίκαια και …ηθικά δικαιολογημένα.

Είναι, επίσης, αλήθεια ο,τι ο κόσμος είδε ή θέλησε να δεί, μια αμυδρή ελπίδα φωτός στις δηλώσεις και τις προθέσεις του.

Φρούδες ελπίδες

Και ήρθαν οι ανακοινώσεις. Από …Μ. Πέμπτη, σε ….Μ. Παρασκευή …
Χειρότερα δε γινόταν ….
Απότομη προσγείωση; Επώδυνη διάψευση; Προσαρμογή στην σκληρή πραγματικότητα; Ό,τι και να πεί κανείς, είναι λίγο.
Ο κ. Βενιζέλος είχε καλλιεργήσει προσδοκίες και τις διέψευσε.
Είχε υπαινιχθεί αλλαγές και δεν τις επέφερε.
 Είχε δεσμευτεί για κάτι διαφορετικό και ανακοίνωσε τα χειρότερα!

Ένας Παπακωνσταντίνου, extra large, με καλύτερες προθέσεις και μεγαλύτερη ρητορική δεινότητα.

Η ουσία, όμως, όπως και η πολιτική παραμένει ίδια. Βαδίζει στις ίδιες ράγες

Πρώτο φάουλ: ο εμπαιγμός των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της κοινωνίας:
Θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα:
Η έκτακτη εισφορά στα εισοδήματα (ουσιαστικά πρόκειται για κεφαλικό φόρο αμφίβολης συνταγματικής νομιμότητας) προτάθηκε από τον Πρόεδρο της Βουλής για να παραμείνει το αφορολόγητο στις 12,000 ευρώ!

Τελικά και η έκτακτη εισφορά επιβλήθηκε και το αφορολόγητο μειώθηκε στα 8.000 ευρώ!
Καθηγητές αναξιοπιστίας…

Δεύτερο φάουλ: ο τραγέλαφος με τις αποδείξεις. Το απόγευμα της Παρασκευής ανακοίνωσε το μέτρο ο κ. Βενιζέλος, το ίδιο βράδυ το …ανακάλεσε τηλεοπτικώς! Είχε μεσολαβήσει μια παρέμβαση του πρώτου τη τάξει Αντιπροέδρου σε άλλο κανάλι! Καλά οι Αντιπρόεδροι δεν μιλάνε απευθείας μεταξύ τους, αλλά συνδιαλλέγονται μέσω …τηλεοπτικών δελτίων; Ο απόλυτος διασυρμός!

Εξανεμίστηκε η δυναμική του ανασχηματισμού

Μια βδομάδα πριν, το κλίμα για την Κυβέρνηση στα περισσότερα ΜΜΕ, ήταν σχεδόν… πανηγυρικό. Ο ανασχηματισμός, απετέλεσε την αφορμή για να πιστέψουν οι περισσότεροι σε ένα «νέο ξεκίνημα».

Παράλληλα, ο Τύπος, έδειχνε έτοιμος να δώσει στην ανασχηματισμένη Κυβέρνηση, μια εύλογη περίοδο χάριτος. Μια εβδομάδα μετά, το δράμα… κορυφώνεται. Οι αμφιβολίες επανέρχονται. Το κλίμα επιβαρύνεται.

Χθές ένας καταβεβλημένος πρωθυπουργός παρουσίασε από τις Βρυξέλλες ως …θρίαμβο την έγκριση της 5ης δόσης, την οποία μόλις πριν λίγες ημέρες ο κ. Παπακωνσταντίνου θεωρούσε δεδομένη! Επομένως, σε τι συνίσταται η επιτυχία;

Είπε και κάτι άλλο ο κ. Παπανδρέου. Ότι με τα χρήματα της 5ης δόσης θα καταβληθούν μισθοί και συντάξεις και θα εξασφαλισθεί η ομαλή λειτουργία του κράτους! Αλήθεια, τα λεφτά της τροϊκας δεν πηγαίνουν για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων, αλλά για μισθούς και συντάξεις; Έδωσε ποτέ η κυβέρνηση λεπτομερή αναφορά πως διαχειρίζεται τα δάνεια;

Από την άλλη πλευρά, η ανακοίνωση ενός πρωτοφανούς σκληρότητας πακέτου δημοσιονομικών μέτρων από τον κ Βενιζέλο, ήταν η ….σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Η κυβέρνηση δέχθηκε τόσο σφοδρή κριτική, η οποία μέσα σε επτά ημέρες εξανέμισε τη δυναμική του ανασχηματισμού. Ακόμα και παραδοσιακά στηρίγματα , όπως τα «Νέα», το «Έθνος», αλλά και το Mega, χρησιμοποίησαν οξύτατους χαρακτηρισμούς για τα φορολογικά μέτρα, δίνοντας έμφαση στην παράμετρο της «κοροϊδίας» των πολιτών. Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για την εξόχως αρνητική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα ΜΜΕ, που κάνει δυσκολότερο το κυβερνητικό έργο.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κλίμα, ίσως να μην ήταν τυχαία, η αναφορά του κ. Βενιζέλου στο Δελτίο του Alter, ότι θα ζητήσει το Μνημόνιο ΙΙ να ψηφιστεί με 180 ψήφους! Κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με πρόκληση πρόωρων εκλογών!

Στην οικονομία παίζει καταλυτικό ρόλο η ψυχολογία. Ο κ. Βενιζέλος την έστειλε στα τάρταρα.ν Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ομως, τέτοιες καταστάσεις ο Υπουργός Οικονομικών δεν πρέπει να τις επιδεινώνει με οδυνηρές ανακολουθίες. Ο κ. Βενιζέλος είχε εξ αρχής μικρή πίστωση χρόνου. Πολύ φοβούμαι ό,τι την εξαντλεί ταχύτατα..

Και από… σωτήρας κινδυνεύει να γίνει ο… μοιραίος άνθρωπος…