Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιουλ 2015

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από την ημέρα που προκηρύχτηκε το δημοψήφισμα. Ένας μήνας που είχε τα πάντα. Από δημοψήφισμα έως ελέγχους κεφαλαίων και κλειστές τράπεζες

Γράφει ο Στάθης Διομήδης


Είχε τον Ελληνικό Λαό ο οποίος όχι μόνο δεν τρομοκρατήθηκε αλλά συμπεριφέρθηκε με σύνεση, ηρεμία και αλληλεγγύη κρατώντας τη χώρα όρθια αποφεύγοντας πανικό και φόβο παρόλο που Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί και ολιγάρχες τον απειλούσαν με καταστροφή έτσι και ψηφίσει ΟΧΙ. Μια συμπεριφορά που σε μια εβδομάδα ξεφτίλισε και κατάργησε, όχι τα μνημόνια αλλά, οικονομικές θεωρίες δεκαετιών. Μια στάση Λαού που έκανε τους τρανούς οικονομολόγους να σκίσουν, όχι τα μνημόνια αλλά, τα πτυχία τους.

Αυτός ο μήνας είχε ένα εντυπωσιακό και βροντερό ΟΧΙ ποσοστού 61,3% στο δημοψήφισμα, το βάρος του οποίου δεν το άντεξε η κυβέρνηση και έτρεξε να το βαφτίσει ΝΑΙ κάνοντας κουρελόχαρτο ένα από τα κορυφαία Συνταγματικά δικαιώματα του Λαού.

Αυτός ο μήνας όμως είχε και σύνοδος κορυφής, τρίτο μνημόνιο και Βουλή αλλά και ανασχηματισμό.

Στη σύνοδο κορυφής η Ευρώπη έδειξε το στυγνό χιτλερικό της πρόσωπο εκβιάζοντας κυβέρνηση, Πρωθυπουργό και Λαό, με άτακτη χρεοκοπία και καταστροφή της Ελλάδας. Είδαμε έναν Πρωθυπουργό να παλεύει για εικοσιτετράωρα με τη γερμανική Ευρώπη αλλά στο τέλος εξουθενωμένος να συνθηκολογεί φέρνοντας ένα τρίτο μνημόνιο ιδιαίτερα απεχθές και καταστροφικό παρόλο που μέχρι σήμερα δεν έχει «ξεδιπλωθεί» όλο αυτό το τερατούργημα. Κέρδισε όμως να ενημερωθεί η παγκόσμια κοινότητα για την ανθρωποφαγική πολιτική της Γερμανικής Ευρώπης.

Αμέσως μετά είδαμε Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, να στηρίζουν την κυβέρνηση δίνοντάς της, τις απαραίτητους ψήφους για να περάσει με άνεση από τη Βουλή τα προεόρτια του τρίτου μνημονίου. Σε πλήρη σύμπνοια μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί, δεξιοί - αριστεροί . Σε πλήρη σύμπνοια εκείνοι που κατηγορούσαν τους αντιπάλους τους για δοσίλογους και γερμανοτσολιάδες, ψήφιζαν «αγκαλιασμένοι», ναι σε όλα…

Ταυτόχρονα είδαμε υπουργούς να καταψηφίζουν την κεντρική επιλογή της κυβέρνησης αλλά να μην παραιτούνται από τις κυβερνητικές τους θέσεις δηλώνοντας μάλιστα ότι στηρίζουν και την κυβέρνηση!!! «Μαθήματα» κοινοβουλευτισμού… Το θρυλικό «ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι άλλοι» κολλάει γάντι σε όσα έχουν συμβεί στη πολιτική κονίστρα τον τελευταίο μήνα.

Συνέπεια της καταψήφισης από υπουργούς ήταν ο αναμενόμενος ανασχηματισμός της περασμένης Παρασκευής. Ένας ανασχηματισμός όχι δομικός, όχι μακράς πνοής αλλά εντελώς άχρωμος και άοσμος που δεν είχε καμία ένδειξη καλύτερης διακυβέρνησης αλλά επικεντρώθηκε στο ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών και στην ισορροπία τρόμου που υπάρχει στο βασικό κυβερνών κόμμα. Εκείνο που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό όμως είναι η διείσδυση στην κυβέρνηση και άλλων «εθνομηδενιστών» και μάλιστα σε ευαίσθητα και κομβικά υπουργεία. Μαζί με ομοϊδεάτες τους που ήδη έχουν υπουργικούς θώκους αποτελούν πλέον σημαντικό τμήμα της κυβέρνησης . Αυτό μπορεί σε μια κρίσιμη στιγμή να γίνει επικίνδυνο για την Πατρίδα και την ιστορία της…

Έξι μήνες μετά τις εκλογές αποδείχθηκε με σχεδόν μοιραίο τρόπο ότι η κυβέρνηση δεν είχε όχι plan b αλλά ούτε plan a. Υποτίθεται ότι από το 2012, τρία χρόνια τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ετοίμαζε σχέδιο διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης με τους δανειστές με επικεφαλής τον κο Δραγασάκη. Το μόνο σχέδιο που ετοίμασε τελικά, ήταν ότι δεν ετοίμασε κανένα σχέδιο, παρά μόνο θεωρίες, ιδεοληψίες και αριστερίστικοι αρτηριοσκληρωτικοί. Η εξάμηνη διακυβέρνηση απέδειξε με το χειρότερο τρόπο ότι η Αριστερά σε κρίσιμες περιόδους και στιγμές ευθύνης, εζυγίσθη εμετρήθη και ευρέθη ελλιποβαρής, για άλλη μια φορά στην Ελληνική ιστορία.

Ο Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει να χαρακτηριστεί με πολύ άσχημο τρόπο από την ιστορία στο μέλλον παίρνοντας στην πλάτη του και την καταστροφή της προηγούμενης πενταετίας. Εδώ που φθάσαμε θα πρέπει ο Πρωθυπουργός να έχει ως βασικό του πολιτικό διακύβευμα την προστασία των φτωχών και αδυνάτων, την προστασία της πρώτης κατοικίας, την προστασία πολιτών από συλλήψεις για μικροποσά χρέους στην εφορία λόγω αδυναμίας πληρωμής. Εάν προχωρήσει σε διώξεις και αυταρχισμό θα βρει τους πάντες απέναντί του. Είναι αναγκαία συνθήκη η κοινωνική δικαιοσύνη και η ανακατανομή πλούτου. Θα πρέπει να κατευθύνει όλη την πολιτική του αλλά και τα χρήματα του πακέτου Γιούνκερ σε παιδεία, υγεία, κοινωνικό κράτος, ανεργία και στοχοθετημένη ανάπτυξη και όχι βέβαια ξανά σε δρόμους και εργολάβους, σε διαφημίσεις και καναλάρχες, σε μίζες και ολιγάρχες. Και βέβαια θα πρέπει επιτέλους να δώσει τη μάχη ενάντια στη διαπλοκή που τόσο συχνά αναφέρει.

Ο Πρωθυπουργός θα πρέπει άμεσα να δημιουργήσει μια στιβαρή κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, Δημοκρατική, Προοδευτική, Πατριωτική όλων των Ελλήνων, δικής του εμπνεύσεως και επιλογής «για να σύρει το κάρο» στον κακοτράχαλο δρόμο που βρισκόμαστε. Είναι η ώρα να κυβερνήσει τη χώρας ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι ως ο επικεφαλής μιας αριστερής γκρούπας…

Υ.Γ. 1. Πάντως την πιο συντριπτική ήττα τον τελευταίο μήνα την έχουν υποστεί οι δραχμολάγνοι. Όλοι εκείνοι που δεκαπέντε χρόνια τώρα μας είχαν ζαλίσει με τα καλά της αλλαγής νομίσματος. Μόλις μπήκε στο τραπέζι σοβαρά αυτή η πιθανότητα αυτή, κάνανε σαν κλαίουσες χήρες. Άλλοι έλεγαν ότι δεν είναι ώριμη η κατάσταση και χρειάζεται χρόνος και πρέπει να μείνουμε λίγο ακόμη στο ευρώ, άλλοι έλεγαν λεφτά υπάρχουν, θα καταλάβουν την τράπεζα της Ελλάδας και το νομισματοκοπείο και θα μοιράσουν ευρώ. Άλλοι έκαναν υποκλίσεις σε Ρώσους και κινέζους περιμένοντας ρούβλια και γουάν… Αλλού για αλλού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά χάθηκε η μπάλα.

Υ.Γ 2. Τα ραντεβού στα γουναράδικα έγιναν ραντεβού… με την τρόικα!

Πηγή News247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει ν’ αποδειχθεί ο μοιραίος άνθρωπος όχι απλώς για την αριστερά εναλλαγή -που είναι και το λιγότερο- αλλά για την μη έγκαιρη αποδέσμευση της χώρας, προ της ολικής καταστροφής της -στον Αρμαγεδδώνα με Ευρώ.

Η επιλογή που επέλεξε για την κάθοδό του από τον Γολγοθά – σαν δαρμένου και συμβιβασμένου αντιήρωα- κατέφερε βαρύ επίσης πολιτικό και ηθικό πλήγμα στο επιβλητικό πανευρωπαϊκό κίνημα αλληλεγγύης, πολιτών που πλήττονται ή απειλούνται, από το ίδιο πρόγραμμα λεηλασίας των πτωχοτέρων χωρών και κολληγοποίησης των πληθυσμών τους.

Η πτώση του ποσοστού των «Ποντέμος» στην Ισπανία, μετά την συνθηκολόγηση Τσίπρα, είναι μια ανησυχητική ένδειξη.

Βαρύτερης σημασίας είναι η παρατηρούμενη μεταστροφή αισθημάτων σε σημαντικούς διαμορφωτές της διεθνούς ψυχολογίας, από τον Πωλ Μέϊσον μέχρι τον Κρούγκμαν με πολλές δεκάδες ανάμεσα.

Όπου, την μαχητική αλληλεγγύη, διαδέχονται αντιδράσεις απογοήτευσης, κυνισμού, έως και σαρκασμού για την ελληνική γονυκλισία.

Το αίσθημα ιλίγγου από πτώση στο κενό είναι τέτοιο στον μέσο ψηφοφόρο Σύριζα-ΑΝΕΛ ώστε να ψάχνει το πώς, την εξήγηση, τον λογικό συνειρμό των γεγονότων που οδήγησαν στην εξωφρενική εβδομάδα, από τον θρίαμβο του δημοψηφίσματος στην ντροπή της παράδοσης.

Η συνεπακόλουθη αναψηλάφηση των γεγονότων του δωδεκαμήνου αναδεικνύει μιαν αλληλουχία, που φαίνεται να υπακούει στη λογική σχεδίου, με στόχευση την συντριβή, με εξευτελισμό, της ελλαδικής αντιμνημονιακής αριστεράς, ως πηγής έμπνευσης και προτύπου.

Το σχέδιο αυτό προϋπέθετε και να τηλεκινηθούν πιόνια επιρροής – τα οποία διέθετε άφθονα ο «Σκηνοθέτης» στην προηγούμενη κυβερνώσα τάξη, αλλά που δεν του έλλειπαν (όπως φάνηκε) και στις τάξεις του Σύριζα.

Έτσι εξηγούνται γεγονότα όπως ότι:

- Η Τρόικα έκλεινε προηγουμένως τα μάτια στη μη εκτέλεση μνημονιακών μέτρων βαρέως πολιτικού κόστους , για να τα φορτώσει στο προγεγραμμένο για καρατόμηση διάδοχο σχήμα.

- Μεθοδεύθηκαν έντεχνα ( δια του δικτύου «επιρροών») οι εκλογές και η επίσπευση της κυβερνητικής αλλαγής, ώστε το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» να σκοντάψει και συντριβεί στον ογκόλιθο των δισεκατομμυρίων ληξιπρόθεσμων εφέτος δόσεων εξόφλησης χρέους.

- Ο ευρωλάτρης πρωθυπουργός (και το στενό περιβάλλον του) παγιδεύτηκε σε εσκεμμένα παρελκυστικές και μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις, οικονομικής και πολιτικής φθοράς και διεθνούς διαβολής, χωρίς να σχεδιάζει σοβαρά μιαν εναλλακτική λύση, να προετοιμάζει τον λαό για την σύγκρουση και να αναζητεί εφεδρικές πηγές χρηματοδότησης.
(Οι σημερινοί ισχυρισμοί του κ. Τσίπρα έχουν διαψευσθεί από τον ίδιο τον Πρόεδρο Πούτιν, γνωστόν για την βαρύτητα των μετρημένων λόγων του.)

– Προγραμματίσθηκε η τελική διατύπωση των γερμανικών θέσεων-τελεσιγράφων να συμπέσει:

α) με την εκπνοή της προθεσμίας για διαπραγματεύσεις,

β) με προπαγάνδα και μέτρα τραπεζικής απογύμνωσης και

γ) με απειλές πραξικοπήματος τύπου Ουκρανίας («θα εισβάλουμε στο Μαξίμου»), από κορυφαίους της εσωτερικής Πέμπτης Φάλαγγας , που προειδοποιούσαν τον κ. Τσίπρα «να κοιτάξει να γυρίσει με συμφωνία» και μάλιστα εντός 48ώρου…

-Σκηνοθετήθηκε αποκορύφωμα της τρομοκράτησης, με αναγγελία τελετουργικού ταπείνωσης και εξευτελισμού της χώρας, ενώπιον χορού από όλα τα 28 μέλη της ΕΕ (πέραν της ευρωζώνης)…

Στην ολονύκτια έκρηξη σαδιστικού μένους που επακολούθησε στις 12-13 Ιουλίου στις Βρυξέλλες, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας , μετά 17 ώρες αγώνα οπισθοφυλακών, υπέκυψε και υπέγραψε την συνθηκολόγηση.

Δηλαδή αντί να «σχίσει τα μνημόνια», έσκισε και πέταξε την νωπή εντολή του δημοψηφίσματος και επικύρωσε με την υπογραφή του την πράξη υπαγωγής της χώρας σε καθεστώς αποικίας αυτοδιογκούμενου, διαιωνιζόμενου χρέους. ( Με περιτύλιγμα- είναι αλήθεια- νέων υποσχέσεων για μελλοντική ελάφρυνση… χωρίς ψαλίδισμα.)

Τη Δευτέρα 13/7 στο αμερικανικό πρακτορείο Ζero Hedge – που παρακολούθησε πυρετικά, σε κάθε φάση του, τον ελληνικό αγώνα αντίστασης- πένθιμος τίτλος ανήγγελλε: «Ο Τσίπρας ελύγισε. Η Ελλάδα συνθηκολόγησε!»
Θέμα Συμβούλων…

Ερώτημα: Ναι, αλλά τι μπορούσε να κάνει, μόνος, στον κλοιό του εκβιασμού, με το πιστόλι στον κρόταφο;

Απάντηση από το παρελθόν: Στο τελευταίο διάλειμμα της μαραθώνιας πολιορκίας του, μπορούσε να απομονωθεί από τους ανιδιοτελείς «κολλητούς» του, και αντί να προσφύγει στα φώτα του Ν. Παπά ή του Γ. Δραγασάκη, να στραφεί αυτή τη φορά στον Καραϊσκάκη, ή αν δεν του πάει αυτός, στον Άρη Βελουχιώτη, ή έστω στον Τσε Γκεβάρα…

Αυτοί μάλλον θα τον ορμήνευαν να γυρίσει πίσω στην αίθουσα με τους Μέρκελ, Λαγκάρντ, Ολάντ και Γιούνκερ και αντί να βγάλει το σακάκι του να τους προσφέρει, όπως γράφτηκε ότι έκανε, να τους πετάξει στα μούτρα και το προσχέδιο που του είχαν ετοιμάσει Γάλλοι «συνήγοροι» και το τελικό τελεσίγραφο Σόϊμπλε, με τον οργανισμό εθνικού ξεπουλήματος και το όλο καθεστώς αποικίας, δηλώνοντας ότι αρνείται να παραβιάσει την πρόσφατη εντολή του ελληνικού λαού και τους χαιρετάει.

Και να πάρει –μόνος- το αεροπλάνο της επιστροφής και από το αεροδρόμιο να πάει κατ’ ευθείαν στην Ε.Ρ.Τ. και να ενημερώσει πρώτον, αμέσως και πλήρως , τον ελληνικό λαό για το τι αρνήθηκε να υπογράψει στις Βρυξέλλες, τι ακριβώς θα σημάνει η υπογραφή και εφαρμογή του τελεσιγράφου, τι συνεπάγεται η απόρριψη του και πως νομίζει πως μπορούν να αντιμετωπισθούν οι συνέπειες.

Και να καταλήξει λέγοντας πως ο ίδιος αδυνατεί να παραβιάσει την λαϊκή εντολή, ότι παρέλειψε να προετοιμάσει τη χώρα για ότι αντιμετώπισε και γι’ αυτό και παραιτείται από την πρωθυπουργία και αποσύρεται από την πολιτική.

Με αυτές τις πράξεις του θα πυροδοτούσε βόμβα μεγατόνων στα σαθρά θεμέλια της ευρωζώνης και θα κατεδάφιζε την απατηλή ευρωπαϊκή πρόσοψη ενός μοχθηρού και αδίστακτα ληστρικού 4ου Ράιχ. Ταυτόχρονα, αυτός «ο καπάτσος μικρός», κατά τα σχόλια των πολιτικών διαδρόμων, θα αποκτούσε ανάστημα στην ευρωπαϊκή ιστορία και θα παρέμενε δύναμη στην ελληνική πολιτική.

Αλλά ο κ. Αλέξης Τσίπρας άκουσε άλλους, όχι τον Καραϊσκάκη, τον Άρη ή τον Τσε…
Τώρα, υπό την προεδρία του νέου που έσκιζε τα μνημόνια, η Τρόικα επανέρχεται στα υπουργεία χωρίς ψευδώνυμο, οι θωρακισμένες με ποινική ασυλία «ανεξάρτητες αρχές» αυξάνονται

και η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ υποβιβάζεται σε ταπεινό διεκπεραιωτή –υπό επιτροπεία και επιτήρηση- του προγράμματος ολικής κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας, της αποσάθρωσης του Συντάγματος, της καταλήστευσης των αξιόλογων πηγών εθνικού πλούτου, της πλήρους εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας και του αφανισμού του ελληνικού έθνους.

Αυτά, με την επίφαση δημοκρατίας, με την ψήφο βουλευτών, που θα επικαλούνται το υπέρτατο καθήκον σωτηρίας του ΄Εθνους και με τα εγκώμια των ρυπαρών καναλιών της διαπλοκής,

ήδη ενορχηστρωμένων στη σπίλωση, διαβολή και πολιτική αποδόμηση των κυριών Κωνσταντοπούλου και Βαλαβάνη και των κυρίων Βαρουφάκη, Λαφαζάνη και άλλων διακεκριμένων στελεχών της αντίστασης στο καθεστώς της υποτέλειας.

Οι εξαγγελίες για κάθαρση της κόπρου του Αυγείου στην ολιγαρχία της ενημέρωσης, του πλούτου και της πολιτικής προορίζονται κατά τις ενδείξεις να εκφυλισθούν σε κάποια προπαγανδιστικά τρυκ «αποκαλύψεων» ή και ανακριτικών ερευνών, με ανώδυνη κατάληξη την καταβολή κάποιου προστίμου, έτσι λόγος να γίνεται…

Και βαθμιαία θα δούμε να ξαναφυτρώνουν τα σιδηρά κιγκλιδώματα μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και το φράγμα προστασίας από κλούβες των ΜΑΤ έξω από το κτίριο της Βουλής.

Σαρδόνιος ο «Μέγας Σκηνοθέτης» έχει πιθανώς σχεδιάσει το πολιτικό άστρο του πρώτου πρωθυπουργού της Αριστεράς να σβήνει μέσα σε καπνούς από χημικά, βόμβες μολότωφ, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και στους ολολυγμούς των σειρήνων ασθενοφόρων με τραυματίες.

Και τον ίδιο να αποχωρεί από την πολιτική σκηνή, μέσα στη θωρακισμένη λιμουζίνα των 700.000 ευρώ του Βαγγέλη Βενιζέλου, προς το κοιμητήριο των χαμένων ονείρων.

Πηγή "Το Παρόν της Κυριακής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως είναι δυνατόν ο Έλληνας να είναι τόσο αυστηρός με τα λάθη των παιδιών του και της γυναίκας του και τόσο επιεικής με τα λάθη του κόμματος που ψήφισε.

Με τι ευκολία καταδικάζει και τιμωρεί τα αγαπημένα του πρόσωπα και με πόση αφέλεια ψάχνει να βρει φτηνές δικαιολογίες για να δικαιολογήσει το κόμμα που ψήφισε και την ομάδα που υποστηρίζει.

Είναι σκληρός και απόλυτος όταν το παιδί του παρεκτρέπεται από τους κανόνες που ο ίδιος θέτει, ενώ είναι αυστηρός και θέλει να έχει λόγο και άποψη για όλες του τις επιλογές.

Από την σχολή που θα διαλέξει, τα μαλλιά του, τα ρούχα που θα φορέσει, το σκουλαρίκι και την γκόμενα/ο που θα επιλέξει.

Μην τολμήσει και κάνει κανένα λάθος και τον εκθέσει στην γειτονιά, στον εργασιακό του χώρο και στον κοινωνικό του περίγυρο, θα το στήσει στον τοίχο χωρίς ελαφρυντικά.

Μην του θίξεις όμως την ΟΜΑΔΑ και το ΚΟΜΜΑ.

Εκεί γίνεται «ΤΟΥΡΚΟΣ».

Έξι γκολ να τρώει σε κάθε αγώνα η ομάδα του, γι αυτόν θα φταίει η μπάλα, το χορτάρι και ο διαιτητής.

Μην του κατηγορήσεις τον πρόεδρο της ομάδας του, θα «πέσει να σε φάει» και ας είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας.

Με το κόμμα είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα, εκεί ξεπερνά τα όρια.

Τι και αν το κόμμα του δεν υλοποιεί τις δεσμεύσεις, τις υποσχέσεις και τις εξαγγελίες του, αυτός εκεί.
Θα ψάξει αμέσως να βρει τους ενόχους, αλλά όχι στο ΚΟΜΜΑ. ΠΟΤΕ στο κόμμα.
Φταίχτες και ένοχοι είναι οι άλλοι.

Και το κόμμα ΘΥΜΑ του συστήματος της ολιγαρχίας και των ξένων κέντρων εξουσίας, θύμα απάτης και εκβιασμών αδίστακτων τοκογλύφων.

Για να δικαιολογήσει το κόμμα, «ξεχνά» τα γεγονότα, αμφισβητεί την πραγματικότητα, κάνει το ψέμα αλήθεια και με ανόητα και σαθρά επιχειρήματα προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο.

Όποιος τολμήσει να θίξει τον αρχηγό του κόμματος του, κάνει κριτική, αμφισβητήσει τις προθέσεις του, ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙΤΑΙ. Στην πυρά.

Τα μέτρα δεν τα αξιολογεί με το πόσο επαχθή είναι για τον Ελληνικό λαό, ΟΧΙ φυσικά, αλλά με το ποιο κόμμα τα θεσμοθετεί.

Τα επιβάλλει το αντίπαλο κόμμα;
Στους δρόμους και τα κάγκελα ο χουλιγκανάτος οπαδός.

Τα εφαρμόζει το δικό μας κόμμα;  
«Μούγκα στην στρούγκα».

Σαχλές δικαιολογίες, περί εκβιασμών και πραξικοπημάτων.
Αυτό τον εκβιασμό δηλαδή, που απέρριπτε ως πρόσχημα στους προηγούμενους, σήμερα , για το δικό του κόμμα, το επικαλείται σαν ισχυρότατο και ακλόνητο άλλοθι.

Την πίεση και την έλλειψη χρόνου που επικαλούντο οι ΑΘΛΙΟΙ προηγούμενοι, για να περνούν τα μέτρα με τις αντικοινοβουλευτικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τα απέρριπτε και τα θεωρούσε πρόφαση.

Τώρα, που αυτές οι Π.Ν.Π είναι ο μοναδικός τρόπος νομοθέτησης της «δικής» του κυβέρνησης, θεωρεί ότι δεν γίνεται διαφορετικά και συμβιβάζεται με αυτό.

Την ιδεολογική χρεοκοπία του κόμματος του, την θεωρεί αναγκαίο και επώδυνο συμβιβασμό και όχι μνημονιακή μετάλλαξη ενός κόμματος που βρέθηκε απέναντι στους ανεμόμυλους της στείρας ρητορικής του.

Τόσος φανατισμός που δεν τον αφήνει να δει πέρα από την μύτη του.

Μου θυμίζει το ανέκδοτο που λέγαμε για τον Ανδρέα:

Συζητούσαν δύο οπαδοί του ΠΑΣΟΚ

Ρωτά ο ένας
- Πετά ο γάιδαρος;
- Σιγά μην πετά ο γάιδαρος
- Μα το είπε ο Ανδρέας
- Καλά... πετά... πάει πέντε μέτρα και πέφτει.

Είμαστε ένας λαός της υπερβολής, χωρίς μέτρο και όρια.
Και αν η πίστη προς την ομάδα είναι διαρκής, η πίστη για το κόμμα είναι εφήμερη.
Ο οπαδικός κομματικός φανατισμός του σήμερα, μεταλλάσσεται σε ΡΕΤΣΙΝΙΑ του αύριο.

Το 2009 το «Βλαμμένο» είχε πάρει 43,92%.
Το 2012 αν ρωτούσες 100 Έλληνες "τι ψηφίσατε στις εκλογές;" Οι 85 θα σου έλεγαν ότι δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ.

Ξαφνικά τον Γιώργο Παπανδρέου δεν ήθελε να τον ξέρει κανείς, η πλήρης μεταστροφή.

Φοβάμαι ότι διανύουμε πάλι τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και εύχομαι η ιστορία να μην επαναληφθεί σαν φάρσα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν δεν κάνουμε λάθος, το ΑΦΜ είναι ένας ατομικός φορολογικός αριθμός που το ίδιο το κράτος χορηγεί στον πολίτη. Αναρωτιόμαστε λοιπόν, γιατί η ελληνική κυβέρνηση (ως αρχηγός του κράτους) θα έπρεπε να υποκλέψει τα ΑΦΜ μας; Τα ΜΜΕ στη σπουδή τους να αποκαλύψουν τοplan Β του Γ. Βαρουφάκη, δεν πρόσεξαν προφανώς την παράλληλη ανατριχιαστική αποκάλυψη βόμβα που έκαναν και εξηγούμαστε.

Μεγάλος λοιπόν σάλος έχει ξεσπάσει και πάλι στα ΜΜΕ, με αφορμή αυτή τη φορά το φερόμενο ως plan B του Γ. Βαρουφάκη, με την υποκλοπή των ΑΦΜ των Ελλήνων πολιτών.

Αν κάποιος μείνει μόνο εδώ και δεν καταλάβει τι ακριβώς διαβάζει, θα εκνευριστεί με τον Γ. Βαρουφάκη. Αν όμως καταλάβει τι διαβάζει, τότε θα ανατριχιάσει συνειδητοποιώντας ότι τα ΑΦΜ μας και όλα τα προσωπικά φορολογικά στοιχεία όλων μας, βρίσκονται αποκλειστικά στα χέρια των Γερμανών και της τρόϊκας.

Τότε θα μάθει για πρώτη φορά ότι στο λογισμικό της ΓΓΠΣ αποκλειστική πρόσβαση έχουν μόνο οι Βρυξέλλες και όχι η εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό κυβέρνηση.

Αντίθετα η κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να υποκλέψει τα ΑΦΜ μας, προκειμένου να μας προστατέψει με τη δημιουργία ενός παράλληλου ψηφιακού τραπεζικού συστήματος, εξ αιτίας του κλεισίματος των τραπεζών, το οποίο θα έκαναν οι Βρυξέλλες (κυρίως οι Γερμανοί), όταν η κυβέρνηση αποφάσιζε επιστροφή στη δραχμή.

Κι όμως, πολλοί από εμάς είμαστε ΜΑΚΑΚΕΣ (με κεφαλαία γράμματα). Μας πειράζει που η ελληνική κυβέρνηση θα υπέκλεπτε τα ΑΦΜ και δεν μας πειράζει που τα ΑΦΜ μας και όλα τα προσωπικά φορολογικά μας δεδομένα, τα ελέγχουν αποκλειστικά η τρόϊκα, οι Γερμανοί και το ΔΝΤ

Αποδείχθηκε τελικά, ότι όλοι είμαστε φυλακισμένοι σε ένα «ψηφιακό στρατόπεδο συγκέντρωσης», το οποίο ελέγχουν απόλυτα οι δανειστές.

Τι είδους εθνική κυριαρχία έχουμε άραγε;
Τι είδους δημοκρατία;

Ντροπή μας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι οφειλές της Ελλάδας απέναντι στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διακανονισμού των συναλλαγών έχουν υπερβεί αυτές του Ιουνίου του 2012, φτάνοντας στο ανώτατο σημείο όλων των εποχών, στα 130,5 δις € – ενώ κανένας δεν γνωρίζει τις συνέπειες
“Τα κράτη, σε αντίθεση με τους ιδιώτες, δεν είναι υποχρεωμένα να εξοφλούν τα χρέη τους. Η κυβέρνηση μίας χώρας, η οποία έχει τη δική της κεντρική τράπεζα, μπορεί να λαμβάνει συνεχώς νέα δάνεια – τυπώνοντας τα χρήματα, τα οποία κάποιος της δανείζει. Αυτό δεν ισχύει για τα κράτη της Ευρωζώνης – των οποίων όμως οι κυβερνήσεις δεν είναι επίσης υποχρεωμένες να πληρώσουν τα χρέη τους.
Εάν οι ξένοι δανειστές τις πιέσουν υπερβολικά, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, μπορούν ανά πάσα στιγμή να προβούν σε στάση πληρωμών – η οποία δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά μετά από αυτήν η ζωή συνεχίζεται, συνήθως όπως προηγουμένως. Η χειρότερη περίοδος είναι αυτή που προηγείται της στάσης πληρωμών και της χρεοκοπίας – όχι αυτή που ακολουθεί.
Όπως συνέβαινε κάποτε με το «φάντασμα του κομμουνισμού», το οποίο αναζητούσε την πατρίδα του στην Ευρώπη, στο φημισμένο μανιφέστο του Karl Marx, έτσι και σήμερα όλες οι «δυνάμεις» της ΕΕ έχουν συγκροτήσει μία «Ιερή Συμμαχία», με στόχο να διώξουν «το φάντασμα της υπερχρέωσης».
Εν τούτοις θα έπρεπε όλοι αυτοί οι πολιτικοί, οι οποίοι έχουν τοποθετήσει σαν πρώτο στόχο τους την εξόφληση των δημοσίων χρεών, θυσιάζοντας τους Πολίτες τους, να θυμηθούν ένα άλλο φημισμένο φάντασμα: το φάντασμα της επανάστασης” (πηγή).
Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι, η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη στο ευρωπαϊκό σύστημα μόνο με την παροχή έκτακτης ρευστότητας (ELA) – η οποία έχει υπερβεί πλέον τα 90 δις €, ενώ θα συνεχίσει να αυξάνεται λόγω των φόβων απώλειας των καταθέσεων.

Η ρευστότητα όμως αυτή έχει εγγυήσεις απέναντι της, όπως τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, καθώς επίσης τα εγγυημένα από το κράτος ομόλογα που έχουν εκδώσει οι ίδιες οι τράπεζες, με χαμηλότερες τιμές από την πραγματική τους αξία – όπου πρόσφατα, για την παροχή των 90 δις €, υπήρχαν εγγυήσεις ύψους περί τα 150 δις € (στη συνέχεια «κουρεύτηκαν»).

Υπάρχει όμως μία ακόμη οφειλή της Ελλάδας, πολλών άλλων κρατών επίσης, απέναντι στο ευρωπαϊκό σύστημα – αυτή που προέρχεται από το διακανονισμό των συναλλαγών μέσω της υπηρεσίας «Target 2» (γράφημα), με την οποία οι εμπορικές τράπεζες, όλοι όσοι παρέχουν χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, καθώς επίσης οι εθνικές κεντρικές τράπεζες «επικοινωνούν» μεταξύ τους.


Για παράδειγμα, όταν ένας Έλληνας αγοράζει από τη Γερμανία ένα προϊόν κόστους 100 €, τα χρήματα του κατατίθενται (εμβάζονται από) σε μία ελληνική τράπεζα, από αυτήν στην Τράπεζα της Ελλάδας, από την ΤτΕ στην ΕΚΤ, από την ΕΚΤ στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας, στην εμπορική του παραλήπτη και, τέλος, στο Γερμανό πωλητή του προϊόντος.

Από όλη αυτή τη διαδικασία δημιουργούνται απαιτήσεις και υποχρεώσεις μεταξύ των εθνικών κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης – τα υπόλοιπα του συστήματος Target 2. Εάν τώρα υπάρξουν εκροές χρημάτων από κάποια χώρα, λόγω του ότι οι καταθέτες επιθυμούν να τοποθετήσουν τις αποταμιεύσεις τους κάπου αλλού, τότε αυξάνονται ραγδαία οι απαιτήσεις του συστήματος Target 2 απέναντι στη χώρα εκροών – γεγονός που συμβαίνει με την Ελλάδα από τις αρχές του έτους, με αποτέλεσμα οι οφειλές της απέναντι στο σύστημα να έχουν εκτοξευθεί στα 107,7 δις € τον Ιούνιο.

Εκτός όμως από τη ρευστότητα ELA, καθώς επίσης από τις συναλλαγές μέσω του Target 2, υπάρχει και μία τρίτη «εστία αύξησης» των οφειλών της Ελλάδας απέναντι στο ευρωπαϊκό σύστημα – τα μετρητά χρήματα. Ειδικότερα, κάθε χώρα της Ευρωζώνης δικαιούται μία συγκεκριμένη ποσότητα μετρητών - ενώ όλα τα χρήματα που υπερβαίνουν αυτήν την ποσότητα, συνιστούν επίσης οφειλές της απέναντι στο ευρωπαϊκό σύστημα.

Στα πλαίσια αυτά, μόνο τον Ιούνιο η ποσότητα μετρητών που διακινούνται στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 5,27 δις € – με αποτέλεσμα οι οφειλές της απέναντι στο Target 2 να φτάσουν στο ζενίθ όλων των εποχών, στα 130,5 δις € (107,7 δις € από τις συναλλαγές και 22,8 δις € από τα μετρητά).

Στο γράφημα που ακολουθεί, με τον τίτλο «Υποχρεώσεις της Τράπεζας της Ελλάδας απέναντι στο σύστημα της Ευρωζώνης», φαίνεται η εξέλιξη από τα τέλη του 2014 – η οποία έχει υπερβεί την κορύφωση του 2012.






Περαιτέρω, κανένας δεν είναι βέβαιος για τις συνέπειες της παραπάνω διαδικασίας, εάν τελικά η Ελλάδα χρεοκοπήσει, κυρίως όμως εάν εξέλθει από την Ευρωζώνη – γνωρίζοντας μόνο ότι, πρέπει να πληρώνονται τόκοι στην ΕΚΤ για το παραπάνω ποσόν (βασικό επιτόκιο).

Ειδικότερα, τα ποσά της έκτακτης ρευστότητας (ELA), καταγράφονται μόνο στον Ισολογισμό της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία είναι η μοναδική υπεύθυνη – όχι οι υπόλοιπες εθνικές τράπεζες. Εύλογα λοιπόν υποθέτει κανείς ότι, δεν αποφασίζει μόνο η ΕΚΤ για την αύξηση του ELA ή για το «κούρεμα» των εγγυήσεων των τραπεζών, αλλά αυτός που είναι υπεύθυνος, τριτεγγυητής κατά κάποιον τρόπο: η Τράπεζα της Ελλάδας

Για τα υπόλοιπα όμως του συστήματος Target 2, τα οποία δεν είναι υποχρεωτικό να εξοφλούνται, είναι εγγυήτριες όλες οι εθνικές κεντρικές τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης, λόγω της συμμετοχής τους στην ΕΚΤ – οι οποίες ουσιαστικά θα καλούνταν να τα απαιτήσουν από την Ελλάδα, στην περίπτωση της εξόδου της από τη νομισματική ένωση.

Επειδή όμως υπάρχουν επίσης χώρες που συμμετέχουν στο σύστημα Target 2, παρά το ότι έχουν το δικό τους νόμισμα (Ρουμανία, Βουλγαρία), κανένας δεν είναι σίγουρος για το τι θα ίσχυε, στην περίπτωση της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ – οπότε μάλλον θα συνέχιζε να πληρώνει η Ελλάδα τόκους, ενώ οι απαιτήσεις των υπολοίπων απέναντι της θα παρέμεναν ως έχουν στους ισολογισμούς τους.

Υφίστανται βέβαια λογιστικοί τρόποι χειρισμού του προβλήματος, εάν ποτέ γινόταν επίκαιρο (έξοδος της Ελλάδας), ενώ δεν θα ζημιώνονταν σε καμία περίπτωση οι φορολογούμενοι των άλλων κρατών. Για παράδειγμα, το ποσόν αυτό θα μπορούσε απλά να παγώσει από την ΕΚΤ, μετατρεπόμενο τότε σε πληθωριστικό χρήμα (εκτύπωση) – κάτι που θα ενοχλούσε ελάχιστα την Ευρωζώνη, αφού είναι μηδαμινό σε σχέση με τα συνολικά χρήματα που κυκλοφορούν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Α​​πορροφημένοι από την εικόνα του ενός δέντρου, όπου έχουμε χτίσει τις φωλιές μας, χάνουμε από τα μάτια μας την εικόνα του δάσους. Ομως η ιστορική μας μοίρα αποκλείεται να είναι μοναχική.

Κοινός τόπος και τον παπαγαλίζουμε όλοι: Η Ευρώπη έχει αλλάξει, δεν αναγνωρίζεται. Οσο υπήρχε η απειλή του εφιάλτη στην Ανατολή, ο ολοκληρωτισμός της Σοβιετίας, του Μάο, των Ερυθρών Χμερ, οι κοινωνίες της Ευρώπης ήταν το σύμβολο της μάχης για την υπεράσπιση των θεσμών της δημοκρατίας, των προϋποθέσεων του κοινωνικού κράτους. Ακόμα και όταν οι ΗΠΑ διολίσθαιναν στην αυθαιρεσία του μακαρθισμού ή στη στήριξη απάνθρωπων δικτατοριών λατινοαμερικανικού τύπου, η κριτική εγρήγορση του πολιτικού αντιλόγου αντλούσε από τις αρχές των ευρωπαϊκών δημοκρατικών κατακτήσεων.

Μόλις η σοβιετική απειλή κατέρρευσε, η Ευρώπη μοιάζει να παραιτήθηκε, αυθωρεί και αμαχητί, από την ασυμβίβαστη υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών και του κοινωνικού κράτους. Παραδόθηκε «ανεπαισθήτως» στην αντίπαλη του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού ακρότητα: στον ολοκληρωτισμό των «Αγορών». Και έτσι στην Ελλάδα, στον στενό ορίζοντα της μονόδενδρης οπτικής, έχουμε αφτιασίδωτη την εικόνα της εξωφρενικής κωλοτούμπας: Ο θλιβερός παλαιοημερολογήτης υπερασπιστής της Σοβιετίας να κόπτεται σήμερα στο βήμα της Βουλής, για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους (νοσταλγώντας, προφανέστατα, τους τζιχαντιστές της ΟΠΛΑ). Ενώ τα «φιλελεύθερα» και τα «σοσιαλιστικά» κόμματα να φρενιάζουν έξαλλα απαιτώντας την τυφλή, ειλωτική υποταγή μας στους εκβιασμούς των προστάτιδών μας «Αγορών».

Σίγουρα, η σημερινή Ελλάδα είναι ευκρινέστατο πεδίο, προκειμένου να μελετηθεί η παραίτηση της Ευρώπης από την πολιτισμική της ταυτότητα στις μέρες μας. Επιμένουν σε αυτό το τραγικό προνόμιο της Ελλάδας σοβαροί και έμπειροι πρώην ηγέτες ευρωπαϊκών κρατών, κορυφαίοι τίμιοι οικονομολόγοι, συνεπείς μαχητές της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Συνόψισε την πιστοποίηση του ελλαδικού προνομίου η γαλλική εφημερίδα Le Monde, καύχημα της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας, με τον πρωτοσέλιδο-ολοσέλιδο τίτλο, την Κυριακή του εδώ δημοψηφίσματος (5.7.2015): «Το μέλλον της Ευρώπης παίζεται στην Αθήνα». Οχι ότι παίζεται στην Αθήνα το ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας, αλλά ότι στην Αθήνα παίζεται το ευρωπαϊκό ή όχι μέλλον της Ευρώπης.

Δυστυχώς η ελλαδική μας κοινωνία, βυθισμένη σε δραματική ανθρωπολογική παρακμή, ήταν αναπότρεπτο να οδηγήσει τη διαχείριση της κορυφαίας αυτής ιστορικής ευθύνης σε παταγώδες φιάσκο. Την αναμέτρηση της Ευρώπης με την ευρωπαϊκότητά της (έστω και στην εν σμικρώ περίπτωση του ελλαδικού κρατιδίου) –αναμέτρηση της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους με τον στυγνό οικονομισμό των απάτριδων «Αγορών»– τη διαχειρίστηκε ελλαδικό πολιτικό προσωπικό φορτωμένο τις αναπηρίες της παρακμής μας: Απροετοιμασία, προχειρότητες, ιδεολογικά ρητορεύματα και ταυτόχρονα επαρχιωτικές πεφυσιωμένες συμπεριφορές, ναρκισσισμός. Κυρίως, όμως, απουσία κοινωνικού οράματος ικανού να αντιπαλαίψει τον μηδενιστικό ιστορικοϋλιστικό ολοκληρωτισμό της νεοκαπιταλιστικής, παγκοσμιοποιημένης Σοβιετίας.

Το υπόλοιπο ελλαδικό πολιτικό προσωπικό, το αντιπολιτευόμενο τους διαχειριστές της ιστορικής αναμέτρησης, αποδείχτηκε ακόμα θλιβερότερη έκφανση της παρακμής μας. Κρίσεις και χαρακτηρισμοί για αναστήματα σπιθαμιαία και κωμικά περιττεύουν. Το αποτέλεσμα βαραίνει: ένας καινούργιος φανατισμός, με πείσμα, πάθος και άρνηση κάθε λογικής, που τον μετάγγιζαν αλλόφρονα τα εκπεσμένα σε επίπεδο πρωτογονισμού εμπορικά τηλεοπτικά κανάλια.

Μεθοδικά διεφθαρμένη και εξηλιθιωμένη με την ποδοσφαιρολαγνεία και τον κρατικό τζόγο η ελλαδική κοινωνία, άγλωσση, ανιστόρητη, με πουλημένη την ψυχή της στη λατρεία του μαμωνά, έδειχνε να εγγυάται ένα θρίαμβο σαρωτικό του «ναι»: την απόλυτη κατάφαση στο χρήμα, στην καταναλωτική υστερική μονοτροπία. «Ναι» στον εκβιασμό των παντοδύναμων αγορών, στην πρόκριση του ειλωτισμού με μόνη προσδοκία τον παρά. Η θηλιά στον λαιμό (οι κλειστές τράπεζες ωμή τρομοκρατία), το φάσμα της λιμοκτονίας να παραμονεύει στο επόμενο εικοσιτετράωρο. Και μέσα σε αυτές τις εξωφρενικές συνθήκες, η παρακμιακή ελλαδική κοινωνία έκανε την έκπληξη: Χωρίς εξάρσεις, χωρίς επαναστατικές ιδεοληψίες, σεμνά, ήρεμα, σοβαρά, το 62% του λαού είπε «όχι». Και οι μανιασμένοι κοσμοκράτορες αφηνίασαν.

Αυτό το απρόσμενο λαϊκό ήθος είχε να διαχειριστεί στη συνέχεια ο κ. Τσίπρας, αυτό τα ξάφνιασμα. Αλλά με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησής του έδειξε να μην κατάλαβε ούτε τι ακριβώς συνέβη ούτε τι υποχρεώσεις δημιουργεί αυτό που συνέβη. Με τον ανασχηματισμό έδιωξε τους Δον Κιχώτες, που απαιτούσαν μάχη με τους ανεμόμυλους, δηλαδή επιστροφή στον επαρχιωτισμό της δραχμής. Δεν υποψιάστηκε όμως ότι το ευρωπαϊκό μέλλον της Ευρώπης είναι συνάρτηση του ελληνικού μέλλοντος της Ελλάδας, επομένως το παιχνίδι θα κριθεί όχι τόσο στα υπουργεία Οικονομίας και Οικονομικών όσο στον ανασχηματισμό Παιδείας και Πολιτισμού. Με τον κ. Μπαλτά και τη διαιώνιση της εκπαιδευτικής αστοχίας, το «όχι» στον αυτεξευτελισμό των Ελλήνων πάει χαμένο, νεκρώνονται οι ρίζες που γεννάνε τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια του λαού μας.

Είναι πρόκληση, σε ώρες τόσο οδυνηρά και επικίνδυνα κρίσιμες, να συνεχίζονται οι κυβερνητικοί ανασχηματισμοί, του τύπου της ανακύκλωσης «δευτερεύοντος κομματικού υλικού», που καθιέρωσε ο κ. Σαμαράς.

Εχοντας τώρα την άμεση και αλγεινή πείρα ο κ. Τσίπρας με ποιον αδίστακτο σκοταδισμό αντιπαλεύει, θα ήταν φυσικό να ανασχηματίζει κάθε τόσο το επιτελείο του βελτιώνοντας αδιάκοπα την ανθρώπινη ποιότητα που απαιτούν οι στόχοι της αναμέτρησης.

Ακόμα και στη φανατισμένη στο εσωτερικό της χώρας προκατάληψη δεν έχει ο πρωθυπουργός τίποτα ισχυρότερο να αντιτάξει από την ανθρώπινη ποιότητα των επιλογών του. Χωρίς να περιμένει αναγνώριση ή έπαινο, αφού η σύγχυση που δημιουργείται από την εμπάθεια είναι σωστή σκοτοδίνη: Ακόμα και όταν οι ηγέτες της Ε.Ε. κατέλυαν βάναυσα κάθε έννοια δημοκρατίας υποδείχνοντας στον ελληνικό λαό τι απαιτούσαν να ψηφίσει, μεγάλη μερίδα των Ελλήνων τούς δικαίωνε, με το δικαιολογητικό ότι οι κυβερνήτες μας ήταν αναξιόπιστοι! Ή ήταν αδύνατο για τους τυφλά φανατισμένους να ξεχωρίσουν αν η «στάγδην» παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες ήταν ωμός, απάνθρωπος γκανγκστερικός εκβιασμός ή παιδαγωγικό επιτίμιο για να συνετιστούν οι κακόδοξοι κυβερνήτες μας.

Την αλήθεια του πρωτοσέλιδου-ολοσέλιδου τίτλου της Monde (ότι το ευρωπαϊκό μέλλον της Ευρώπης είναι συνάρτηση του ελληνικού μέλλοντος της Ελλάδας) ο κ. Τσίπρας έδειξε να την κατάλαβε τόσο όσο την καταλάβαιναν και ο κ. Σαμαράς, ο κ. Σημίτης, ο βραχύς κ. Καραμανλής. Αν διαφέρει ο κ. Τσίπρας, τουλάχιστον σε ταλέντο, μένει να αποδείξει ότι ξέρει να διδάσκεται «καθ’ οδόν».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών του Ιράν και αξιωματούχος των Φρουρών της Επανάστασης εκπαιδευμένος στη Βόρεια Κορέα σε θέματα κατασκοπείας και προστασίας πυρηνικών εγκαταστάσεων δήλωσε ο 51χρονος Hamid Reza Zakiri, που συνελήφθη την περασμένη Παρασκευή στη Μυτιλήνη με την κατηγορία ότι βοήθησε τρία αδέλφια από το Αφγανιστάν να ταξιδέψουν με πλαστά χαρτιά στο Βερολίνο μέσω του τοπικού αεροδρομίου «Οδυσσέας Ελύτης». Ο 51χρονος εντοπίστηκε από αξιωματικούς της Ασφάλειας Μυτιλήνης και στη συνέχεια υπεβλήθη σε άτυπη ανάκριση από στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ).

Γράφει ο Γιάννης Σουλιώτης

Οπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «Κ», ο 51χρονος δήλωσε στους Ελληνες αξιωματούχους ότι υπήρξε στέλεχος των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Ιράν καθώς και ότι στη διάρκεια μυστικής επιχείρησης στον Καναδά συνελήφθη από πράκτορες του FBI. Στη συνέχεια, όπως ισχυρίστηκε, στρατολογήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 φέρεται πως εγκατέλειψε το Ιράν και αυτομόλησε στη Δύση καταφεύγοντας αρχικά στο Παρίσι και στη συνέχεια στο Βερολίνο, όπου και ζει μόνιμα έχοντας υποβάλει αίτημα πολιτικού ασύλου. Πηγή με γνώση του θέματος διευκρίνισε ότι ο 51χρονος ουδέποτε (κατά την ανάκριση) δήλωσε μέλος οργάνωσης τζιχαντιστών. Το 2003 είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην εφημερίδα Al-Sharq Al-Awsat (με έδρα το Λονδίνο) στην οποία είχε αποκαλύψει ότι εργάστηκε για το υπουργείο Ασφαλείας του Ιράν, ενώ είχε υποστηρίξει ότι οι μυστικές υπηρεσίες των Φρουρών της Επανάστασης διέθεταν επαφές με την Αλ Κάιντα και σχέδια επίθεσης σε εγκαταστάσεις των ΗΠΑ, τον Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο, τα κεντρικά γραφεία της CIA στο Λάνγκλεϊ κ.ά.

Στο κινητό τηλέφωνο του Hamid Reza Zakiri αξιωματούχοι του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη βρήκαν αποθηκευμένες εικόνες, ανάμεσα στις οποίες το λογότυπο της CIA, φωτογραφίες του Οσάμα μπιν Λάντεν καθώς και έγγραφα γερμανικών υπηρεσιών. Η ακρίβεια των ισχυρισμών και ο ρόλος του γίνεται προσπάθεια να ελεγχθούν με τη συνδρομή και τη συνεργασία και ξένων υπηρεσιών πληροφοριών με τις οποίες φέρεται να έχει έρθει σε επαφή η ΕΥΠ.

Η με διαστάσεις κατασκοπικού θρίλερ υπόθεση άρχισε να εκτυλίσσεται το μεσημέρι της 17ης Ιουλίου, όταν αστυνομικοί της Ασφάλειας Μυτιλήνης εντόπισαν στο check-in του αεροδρομίου τρία αδέλφια από το Αφγανιστάν (δύο κορίτσια και ένα ανήλικο αγόρι) τη στιγμή που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν σε πτήση της Air Berlin με προορισμό το Βερολίνο και ενδιάμεσο σταθμό τη Βιέννη χρησιμοποιώντας πλαστά βουλγαρικά διαβατήρια. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για πλαστογραφία, ενώ στο σημείο εντοπίστηκε και συνελήφθη ο 51χρονος Ιρανός Zakiri κατηγορούμενος για διακίνηση παράνομων μεταναστών.

Από την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. προέκυψε ότι τα τρία αδέλφια μπήκαν παρανόμως στη Λέσβο από την Τουρκία στις 16 Ιουνίου καθώς και ότι την 29η Ιουνίου τους χορηγήθηκε υπηρεσιακό σημείωμα που τα υποχρέωνε να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε τριάντα ημέρες. Το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τη σύλληψή τους μετέβησαν στην Αθήνα και συνάντησαν τον θείο τους, ο οποίος μεσολάβησε για να αποκτήσουν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα.

Κατά πληροφορίες, ο θείος των παιδιών ήρθε σε επαφή αρχικά με έναν Τούρκο υπήκοο, ο οποίος τον σύστησε στον 51χρονο Ιρανό Zakiri, που τελικά ανέλαβε να διευκολύνει τη διακίνηση των Αφγανών από την Ελλάδα στη Γερμανία. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο Zakiri είχε το τελευταίο διάστημα αγοράσει (από Ρώσο επιχειρηματία) μπαρ στην οδό Μιαούλη στου Ψυρρή, όπου και γνώρισε τον Τούρκο «μεσάζοντα». Στις καταθέσεις τους, τα τρία αδέλφια υποστηρίζουν ότι παρέλαβαν τα εισιτήρια και τα πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα από «άγνωστο» άτομο στην πλατεία Ομονοίας και στη συνέχεια συνάντησαν στον Πειραιά τον Zakiri που ανέλαβε να τα συνοδεύσει στη Μυτιλήνη.

Τα αδέλφια αντιμετωπίζουν πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες και αφέθηκαν ελεύθερα. Αντίθετα, ο 51χρονος μετά την απολογία του ενώπιον του ανακριτή, τη Δευτέρα, κρίθηκε προφυλακιστέος και την Τετάρτη έγινε μεταγωγή του από τη Λέσβο στην Αθήνα με τελικό σταθμό τις φυλακές Κορυδαλλού. «Ερευνούμε πιθανές διασυνδέσεις του με ξένες πρεσβείες και μυστικές υπηρεσίες καθώς και τυχόν σχέσεις των τριών αδελφών με αξιωματούχους από το Αφγανιστάν ή και αλλού. Βρισκόμαστε σε ανοιχτή γραμμή με το εξωτερικό», δήλωσε στην «Κ» για την υπόθεση στέλεχος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Τι είχε πει το 2003 σε συνέντευξή του

«Ονομάζομαι Hamid Reza Zakiri και γεννήθηκα το 1962 στην πόλη Najafabad της επαρχίας Ισφαχάν, στο Ιράν. Από το ξέσπασμα της επανάστασης μέχρι το 1985 συμμετείχα στις επαναστατικές επιτροπές και στους Φρουρούς (της Επανάστασης) στο Ισφαχάν. Το 1986 συμμετείχα σε μια ομάδα 400 Φρουρών υπό τις οδηγίες του νέου, τότε, υπουργείου Ασφαλείας του Ιράν. Εκπαιδεύτηκα σε θέματα κατασκοπείας - αντικατασκοπείας. Επισκέφθηκα δύο φορές τη Βόρεια Κορέα και συμμετείχα σε ειδική εκπαίδευση για θέματα ψυχολογικού πολέμου, αντικατασκοπείας και προστασίας πυρηνικών εγκαταστάσεων». Aυτά είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του το 2003, στην εφημερίδα Al-Sharq Al-Awsat, o 51χρονος Hamid Reza Zakiri. Στην ίδια συνέντευξη, ο Zakiri είχε υποστηρίξει ότι οι Φρουροί της Επανάστασης διατηρούσαν επαφές και παρείχαν υποστήριξη σε ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις μεταξύ των οποίων και η Αλ Κάιντα και εξηγούσε τους λόγους που τον είχαν κάνει να αυτομολήσει στη Δύση. Οι ισχυρισμοί του είχαν πάντως διαψευστεί από την κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Στην Ελλάδα συμβαίνει το εξής καταπληκτικό: η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων, περιλαμβανομένης και της μεγάλης πλειοψηφίας των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζουν τα μνημόνια. Για να μην κρύβουμε τα λόγια μας, ο Γερμανός Σόιμπλε τους έβαλε όλους στο ίδιο σακί. Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες της χώρας, που βιώνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση, αναθεματίζουν τα μνημόνια, αλλά ψηφίζουν τα λεγόμενα «μνημονιακά κόμματα». Ετσι το πρόγραμμα έγινε «ιδιοκτησία» των πολιτικών αλλά και των πολιτών, αφού ψηφίζουν τους «μνημονιακούς» πολιτικούς και όσοι απέμειναν να φωνάζουν αντιμετωπίζονται με ειρωνεία.

Εφριξα διαβάζοντας τα σχόλια στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα για την πρόεδρο της Βουλής και τους συντρόφους της στον ΣΥΡΙΖΑ που επέλεξαν να μείνουν σταθεροί στις απόψεις που υποστήριξαν προεκλογικά και μετεκλογικά, επειδή και οι ίδιοι πίστεψαν τις υποσχέσεις και τις διακηρύξεις του ηγέτη τους και πρωθυπουργού. Και έφριξα διότι -ανεξάρτητα από το αν διαφωνεί κανείς με τις απόψεις των προαναφερθέντων- τα σχόλια περιείχαν μίσος και είχαν ρατσιστικό τόνο.

Αντί, λοιπόν, να εγκαλείται ο Αλ. Τσίπρας και ο στενός κύκλος των συνεργατών του, που άλλαξαν γραμμή και αποδέχτηκαν ακόμα και μέτρα που απέρριψε ο Αντ. Σαμαράς, ο μηχανισμός επιτίθεται σε αυτούς που αρνήθηκαν να προδώσουν τις αρχές πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το προεκλογικό πρόγραμμα των δύο κυβερνώντων κομμάτων, του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

Δεν έχω καμία ανάμειξη στα εσωτερικά των εν λόγω κομμάτων, ούτε κανενός άλλου πολιτικού σχήματος στην Ελλάδα (ή την Κύπρο). Ομως, εκνευρίζομαι και ρίχνω κυριολεκτικά πέτρες, όταν βλέπω πολιτικούς να γίνονται ένα με τους αντιπάλους τους και να κάνουν το άσπρο μαύρο για να δικαιολογήσουν την αλλαγή των θέσεών τους. Δεν μπορώ να ακούω βλακείες του στυλ ότι «το δικό μας Μνημόνιο είναι καλύτερο από των άλλων». Διότι αυτό ΔΕΝ ισχύει. Είναι τα ίδια και απαράλλαχτα και εξαθλιώνουν το ίδιο τους πολίτες και τη χώρα.

Είμαστε, λοιπόν, και πάλι στο σημείο μηδέν, εκεί που τα άφησε ο Αντώνης και τα πήρε ο Αλέξης. Μόνο που τώρα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη και ο πρωθυπουργός πρέπει να δείξει γενναιότητα και να το παραδεχτεί. Δεν πέτυχε τίποτα καλύτερο από τους προηγούμενους.

Το πολιτικό προσωπικό πρέπει να πάρει από κοινού τις αποφάσεις του, διότι οι δανειστές έχουν λάβει τις δικές τους. Η χώρα γλίτωσε το Grexit, αλλά η απειλή παραμένει ζωντανή. Και το ερώτημα στους ευρωλάγνους, δεξιούς και αριστερούς, είναι αυτό: μπορούν να υλοποιήσουν τα σκληρότατα μέτρα που ψήφισαν σαν εκβιαζόμενα στρατιωτάκια; Φοβάμαι πως η απάντηση είναι αρνητική...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει o Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 



Αγριεύει ο πόλεμος κατά των Κούρδων στην νοτιοανατολική Τουρκία και όχι μόνο, με την πρόφαση της καταστολής των δραστηριοτήτων των Τζιχαντιστών, προκαλώντας μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση στην περιοχή με σοβαρές συνέπειες για τις πολύ λεπτές γεωπολιτικές ισορροπίες.

Ήδη η περίφημη διαδικασία επίλυσης του κουρδικού που είχε εγκαινιάσει ο Ερντογάν πριν από τρία χρόνια έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά, παρά τις προσπάθειες του φιλοκουρδικού κόμματος, HDP, για αυτοσυγκράτηση. Να σημειωθεί ότι το τελευταίο επτάμηνο, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Star, το ΡΚΚ έχει πραγματοποιήσει 154 ένοπλες επιθέσεις κατά τουρκικών στόχων μέσα στην Τουρκία, εκδικούμενο την στήριξη, όπως υποστηρίζει, που δίνει η Τουρκία στους Τζιχαντιστές της Συρίας που πολεμούν κατά των Κούρδων.

Ο πόλεμος της Τουρκίας κατά των Τζιχαντιστών, όπως ομολογούν οι περισσότερες τουρκικές εφημερίδες, στην πραγματικότητα είναι ένας πόλεμος «υποκρισίας» γιατί ο κύριος σκοπός της Άγκυρας είναι το χτύπημα κατά των Κούρδων της Συρίας και των βάσεων του ΡΚΚ που βρίσκονται το βόρειο Ιράκ.

Ήδη οι καθημερινοί βομβαρδισμοί των Τούρκων στην βόρειο Συρία και στο Ιράκ σε κουρδικές θέσεις έχουν προκαλέσει την αντίδραση της Τεχεράνης, όπως μεταδίδει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, DHA. Συγκεκριμένα η εκπρόσωπος της ιρανικής κυβέρνησης, Merziye Afham, απεύθυνε προειδοποίηση προς την Άγκυρα να μην παραβιάσει την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας γιατί αυτό θα επιφέρει σοβαρές συνέπειες στις σχέσεις των δυο χωρών, υπονοώντας ακόμα και στρατιωτική εμπλοκή.

Εντωμεταξύ σε μια μακροσκελή του ανάλυση για τις εξελίξεις ο παλαίμαχος Τούρκος δημοσιογράφος, Cengiz Çandar, στην εφημερίδα Radikal, που αναδημοσιεύεται και στην εφημερίδα Taraf, αναφέρει ότι το δίδυμο Ερντογάν Νταβούτογου προκάλεσε αυτή την πολεμική σύρραξη με αφορμή την δραστηριότητα των Τζιχαντιστών στα σύνορα Τουρκίας Συρίας, (φυσικά δεν αποκλείονται και οι προβοκάτσιες), με κύριο σκοπό να πάρει εκδίκηση από το φιλοκουρδικό κόμμα, HDP, για την μεγάλη εκλογική του επιτυχία στις εκλογές της 7 Ιουνίου όπου κατάφερε να ξεπεράσει άνετα το όριο του 10% και να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, το δίδυμο Ερντογάν Νταβούτογλου διαβλέποντας το πολιτικό αδιέξοδο για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού και την αναπόφευκτη προσφυγή σε πρόωρες εκλογές τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, αποφάσισε να δώσει ένα γέρο χτύπημα στο κουρδικό στοιχείο έτσι ώστε να συρρικνωθεί η δύναμη του φιλοκουρδικού κόμματος και στις επόμενες εκλογές να μην καταφέρει να ξεπεράσει ξανά το όριο του 10%. Αυτή η εξέλιξη όμως έχει προκαλέσει την έντονη οργή του κουρδικού στοιχείου με αποτέλεσμα να αρχίσει νέο λουτρό αίματος στην ευρύτερη περιοχή εντός της Τουρκίας.

Το ανησυχητικό για την Τουρκία είναι ότι δεν έχει ξεκαθαριστεί η στάση των Αμερικανών σε όλη αυτή την κρίση, οι οποίοι ενώ επίσημα δείχνουν να συμβαδίζουν με την Άγκυρα στις επιχειρήσεις της, υποτίθεται κατά των Τζιχαντιστών και ακόμα περισσότερο, χαρακτηρίζουν το ΡΚΚ σαν τρομοκρατική οργάνωση, από την άλλη έχουν ενισχύσει με βαριά οπλικά συστήματα τους Κούρδους της Συρίας που είναι παρακλάδι του ΡΚΚ. Η υποκρισία και πάλι σε όλο της το μεγαλείο.

Το συμπέρασμα σε όλα αυτά σύμφωνα με τον Cengiz Çandar, είναι ότι η συμπεριφορά του διδύμου Ερντογάν Νταβούτογλου έχει γίνει απρόβλεπτη και επικίνδυνη. Αυτό το συμπέρασμα δημιουργεί σοβαρές σκέψεις στην δική μας πλευρά καθώς οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο αυξάνονται συνεχώς με άκρως επικίνδυνο ρυθμό.

Εμείς, από την δική μας πλευρά «κοιμάστε» στον μακρύ ύπνο της μνημονιακής μας μιζέριας και είμαστε αμέτοχοι σε όλες αυτές τις εξελίξεις με την «φωτιά» να καίε δίπλα στο σπίτι μας και με την συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων στην χώρα μας.

Να δούμε τι θα γίνει!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

“Το Ψέμμα έχει κοντά ποδάρια”, λέει η λαϊκή σοφία που πάντοτε επαληθεύεται, γι' αυτό και λέγεται “σοφή”.

Τις τελευταίες μέρες, μετά την κατάρρευση της κυβερνητικής (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) δήθεν αντίστασης προς τους “δανειστές” τού οικονομικού/πολιτικού συστήματος (και δυνάστες της Ελληνικής κοινωνίας) παρακολουθούμε την πλήρη χρεωκοπία όλων των “Δήθεν” που έχουν πλακώσει την Αλήθεια των πραγμάτων που πνίγει σε μια πλαστή και εικονική πραγματικότητα τον Έλληνα και την Ελληνίδα.

Συνοπτικά, έχουμε και λέμε:

Ο “Δήθεν κυρίαρχος” Λαός, της “Δήθεν Δημοκρατίας” μας, μέσα από “Δήθεν Εκλογές”, εξέλεξε μία (“Δήθεν Αριστερή”) “Δήθεν Κυβέρνηση” η οποία “Δήθεν διαπραγματεύθηκε” για το “Δήθεν Δημόσιο” Χρέος .

Αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης αυτής, ήταν η προκήρυξη ενός Δημοψηφίσματος (της μόνης “μή δήθεν” πράξης και του μόνου “μή δήθεν”αποτελέσματος) και την ψήφιση στην “Δήθεν Βουλή των Ελλήνων”, μίας “Δήθεν Συμφωνίας” που πραγματεύεται την “Δήθεν Σωτηρία” της Ελληνικής Οικονομίας.

Πως είναι δυνατόν ο πολίτης, που τον κυνηγά η ξεφτίλα της ανέχειας, να ξεχωρίσει την Αλήθεια από το ψέμμα, όταν η ζωή ολόκληρης της κοινωνίας, στηρίζεται και κυλά ανάμεσα σ' όλα αυτά τα ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ "ΔΗΘΕΝ" που (με την καθημερινή και έντονη, πολυετή πλύση εγκεφάλου που υφίσταται η Ελληνική κοινωνία από την προπαγάνδα της υποδούλωσής της) παρουσιάζονται ως ακλόνητες αλήθειες;

Όμως, τα πράγματα είναι απλά και πεντακάθαρα, αρκεί ο πολίτης να τα βλέπει με τα δικά του μάτια και χωρίς τα γυαλιά και το καπίστρι που του φορά η καθημερινή προπαγάνδα του κόμματος και του Συστήματος.

Άς επιχειρήσουμε μία τέτοια καθαρή ματιά (έστω και πολύ γρήγορη) σ' όλα τα παραπάνω “Δήθεν”:
  • Ο “Δήθεν κυρίαρχος” Λαός
    Ένας Λαός είναι κυρίαρχος, όταν αυτός ο ίδιος, αποφασίζει για κάθε θέμα που απασχολεί την κοινωνία του.
    Υπάρχει κάποιος Έλληνας/Ελληνίδα που δεν βλέπει ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του (αυτές που, εντελώς φανερά τα τελευταία 5 χρόνια) λαμβάνονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο) είναι αποφάσεις των”δανειστών”, δηλαδή αποφάσεις εξωχώριων δυνάμεων και όχι της Ελληνικής κοινωνίας;
    Άρα: Σήμερα, στην Ελλάδα, ο Λαός δεν είναι κυρίαρχος.
  • Η “Δήθεν Δημοκρατία” μας
    Δημοκρατία, είναι το πολίτευμα κατά το οποίο οι αποφάσεις για τη ζωή των πολιτών τής Δημοκρατικής κοινωνίας, λαμβάνονται από τον “κυρίαρχο Λαό” (όπως ρητά αναφέρεται και στο 1ο Άρθρο του Συντάγματος).
    Με δεδομένη την πραγματικότητα που μόλις παραπάνω περιγράψαμε, στη Χώρα μας δεν λειτουργεί και άρα δεν υπάρχει Δημοκρατία.
    Υπάρχουν και άλλες, πολλές ατράνταχτες αποδείξεις, όπως πχ το ασύμβατο των εννοιών “Δημοκρατία” και “Οικογενειοκρατία” (που δεσπόζει στο πολιτικό σύστημα, με το 1/3 του κοινοβουλίου να αποτελείται από πρόσωπα συγκεκριμένων οικογενειών) ή όπως το λογικό άτοπο η πλειοψηφία της κοινωνίας να αποφασίζει να δυστυχεί, προκειμένου μία ελάχιστη μειοψηφία να ζεί στη χλιδή!
    Αυτό, λοιπόν, που λειτουργεί και βλέπουμε, είναι μία “παράσταση Δημοκρατίας”, που δίνεται από το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστηματος, για να ξεγελά την κοινωνία, ώστε η Ολιγαρχία που κρύβεται κάτω από τη χλαμύδα της Δημοκρατίας, να λεηλατεί την κοινωνία όσο γίνεται αγόγγυστα!
  • “Δήθεν Εκλογές”
    “Πολιτική Εκλογή”, νοείται η προτίμηση μεταξύ προσώπων παγιωμένως διαφορετικών ιδεών/απόψεων διακυβέρνησης.
    Όταν, αποδεδειγμένως, όποιο από τα κόμματα που καλύπτουν όλο το τόξο της πολιτικής αντιπαράθεσης (από τα Δεξιά μέχρι την Αριστερά) ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Χώρας, το είδαμε να εφαρμόζει το ίδιο ακριβώς “πρόγραμμα”, αυτό που επιβάλλουν τα “Μνημόνια”, τότε ποιο νόημα έχει η προτίμηση στο ένα ή στο άλλο κόμμα, κατά τις εκλογές; Καμία!
    Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, που αποδεικνύει και από μία άλλη πλευρά, το ότι οι εκλογές είναι “Δήθεν”. Είναι η δύναμη που , παγκοσμίως, έχει αποκτήσει το προσωνύμιο “Μιντιοκρατία” (Mediocracy) και αναφέρεται στη δύναμη υποβολής στον Λαό αυτού που θέλουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (δηλαδή η ιδιοκτησία τους).
    Στην Ιταλία, η απόδειξη του φαινομένου ακούει στο όνομα Μπερλουσκόνι, στην Ελλάδα η απόδειξη ακούει στο όνομα “ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ”, του οποίου ο ιδρυτής (Σταύρος Θεοδωράκης) χωρίς καμία απολύτως προηγούμενη πολιτική θέση, μετά από μία καταιγιστική αναφορά των ΜΜΕ στην ίδρυσή του, αποτελεί το 4ο κόμμα στην “Λαϊκή προτίμηση”, σε αντίθεση με τη “ΣΠΙΘΑ” του Μίκη Θεοδωράκη (μίας προσωπικότητας με παγκόσμιο κύρος αλλά και με πολυετή (και ηρωϊκή) πολιτική δράση στην Ελλάδα, που η 'ύπαρξή της είναι σχεδόν άγνωστη στην κοινωνία!...
  • “Δήθεν Αριστερά” - “Δήθεν Κυβέρνηση”
    Τελευταίως, στην Ελλάδα έχουμε μία κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται “Για πρώτη φορά Αριστερά”.
    Η “Αριστερά” στην πολιτική, χαρακτηρίζεται από την διαφορά που έχει με τη Δεξιά , ως προς την περισσότερη “κοινωνική ευαισθησία” της, δηλαδή προτάσσει το κοινωνικό συμφέρον από το ατομικό.
    Όταν, λοιπόν, μία κυβέρνηση αναλαμβάνει την ευθύνη να κυβερνήσει αφ' ενός με δοσμένο κυβερνητικό πρόγραμμα εξωχώριων δυνάμεων (των δανειστών), δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως κυβερνά αυτή, αφού κυβερνά “δια λογαριασμό άλλων”, άρα είναι “Δήθεν κυβέρνηση” και αφ' ετέρου, όταν το δοσμένο αυτό κυβερνητικό πρόγραμμα, είναι άκρως νεοΦιλελεύθερο, δηλαδή το άκρως αντίθετο ενός “Αριστερού” κυβερνητικού προγράμματος, δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι “Αριστερά Κυβέρνηση”.
    Το φαινόμενο, βέβαια, δεν είναι καινούργιο. Το ζήσαμε, ακριβώς το ίδιο, και με το Σοσιαλιστικό Πα.Σο.Κ. Το ζήσαμε και με την “Πατριωτική” Ν.Δ. που, προκειμένου να γίνει Κυβέρνηση, αποδέχθηκε την άνευ όρων παράδοση της Εθνικής Κυριαρχίας της Χώρας στους”δανειστές” της.
  • “Δήθεν διαπραγματεύθηκε”
    Διαπραγματεύομαι μία συμφωνία, σημαίνει πως τελικά, είμαι σε θέση είτε να δεχτώ είτε να μη δεχτώ, το τελικό τίμημα που προσφέρεται για το “κλείσιμο” της συμφωνίας αυτής.
    Όταν, δεν έχω καμία δυνατότητα άρνησης σε όποιο τίμημα καταλήξει η “άλλη πλευρά”, δεν μου επιτρέπεται να αρχίσω διαπραγματεύσεις, διότι είναι βέβαιο πως, στο τέλος θα αποδεχθώ το όποιο τίμημα μου δοθεί.
    Άρα: Δεν διαπραγματεύομαι, πριν δημιουργήσω τις προϋποθέσεις να μπορώ να αρνηθώ, το τελικό τίμημα.
    Αρα: Όταν ξεκινώ να διαπραγματεύομαι, χωρίς δυνατότητα άρνησης του όποιου τιμήματος προσφερθεί από την άλλη πλευρά, ισοδυναμεί με στοιχηματισμό κατά τον οποίο “γράμματα χάνω, κορώνα κερδίζεις”!...
    Άρα: Η “Διαπραγμάτευση” των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τους “δανειστές”, ήταν ένα τεράστιο “Δήθεν”.
  • “Δήθεν Δημόσιο” Χρέος
    Σύμφωνα και με τη διεθνή Νομοθεσία, Χρέος που συνάπτεται από την κυβέρνηση μιας Χώρας, αλλά δεν χρησιμοποιείται προς όφελος της κοινωνίας της, αλλά χρησιμοποιείται προς όφελος των κυβερνώντων (πχ για την μισθοδοσία έμμισθων κομματικών οπαδών/ψηφοφορων, προσλαμβανόμενων κατά χιλιάδες ως Δημοσίων Υπαλλήλων) ονομάζεται “απεχθές” και η αποπληρωμή του μπορεί να καταστεί άκυρη, με σχετική απόφαση του Διεθνούς Δικαίου.
    Τώρα, όταν το Χρέος αυτό (όπως της Ελλάδας) μεθοδεύτηκε δολίως ώστε, από χρέος προς ιδιώτες “επενδυτές”, να μετατραπεί σε Χρέος Δανείου προς Χώρες και μάλιστα με “λεόντιους” όρους, καθίσταται αμφίβολης νομιμότητας και υποχρέωσης εξόφλησής του, όπως κατέληξε και η σχετική “Επιτροπή Αλήθειας του Χρέους” που λειτουργεί υπό την κάλυψη της Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.
  • “Δήθεν Συμφωνία”
    “Συμφωνία” σημαίνει πως δύο (ή περισσότερες) πλευρές, συμφωνούν ελευθέρως (δηλαδή όχι εκβιαζόμενες) σε κάτι.
    Κατά δημόσια (εντός της Βουλής) ομολογία του ίδιου του Πρωθυπουργού η “Συμφωνία” που βρίσκεται ακόμη υπό “διαπραγμάτευση”, είναι προϊόν εκβιασμού της Κυβέρνησης, η οποία υποχρεώνεται να προχωρήσει στην υπογραφή της, ευρισκόμενη υπό την απειλή άμεσου πνιγμού της Οικονομίας της, μετά το κλείσιμο των Τραπεζών που επέβαλε η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα.
    Άρα: Όλοι μιλούνε για μία “Δήθεν” Συμφωνία.
  • “Δήθεν Σωτηρία” της Ελληνικής Οικονομίας
    Δεν υπάρχει ούτε ένας, (ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν και υπογράφουν το συμφωνηθέν τελευταίως “πρόγραμμα” του “Μνημονίου”) που να υποστηρίζει πως με αυτό το “Πρόγραμμα”, η Ελληνική Οικονομία μπορεί να σωθεί.
    Άρα: Η υποτιθέμενη “Σωτηρία της Ελληνικής Οικονομίας”, είναι “Δήθεν”.

Όλα αυτά τα “θεμελιώδη” Δήθεν, που η πραγματικότητα τα έχει γκρεμίσει, θα πρέπει να ξεριζωθούν και από το μυαλό των πολιτών, (όπου τα κρατά ακόμη η προπαγάνδα των κομμάτων και του Συστήματος) ώστε, κάποια στιγμή, να αντιμετωπισθεί η Αλήθεια των πραγμάτων, για να μπορέσει η Ελληνική κοινωνία να βγεί από το τέλμα του Ψέμματος που η εκεί παραμονή της την κρατά καθηλωμένη στην κακομοιριά, στη φτώχεια και στη δυστυχία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Η αδυναμία είσπραξης φόρων από το κράτος οδηγεί στην λεγόμενη «υστέρηση εσόδων». Σε αυτήν μερίδα του λέοντος έχουν όχι οι υπάλληλοι, μισθωτοί, επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες, που ούτως ή άλλως δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, αλλά μεγάλοι επιχειρηματικοί κολοσσοί.

Αυτοί αρνούνται να πληρώσουν τους φόρους τους και περιμένουν τα χρέη τους να διογκωθούν και τελικά να «ρυθμιστούν», δηλαδή να… κουρευτούν.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διάφοροι μεγαλοσχήμονες και μεγαλοεπιχειρηματίες (όχι φυσικά όλοι, αλλά πολλοί) διαθέτουν τις κατάλληλες γνωριμίες στο πολιτικό σύστημα, το οποίο άλλωστε τροφοδοτούν με «μαύρο χρήμα». Με την σειρά του το πολιτικό σύστημα ασκεί πίεση στην δημόσια διοίκηση. Εδώ ασφαλώς παίζει ρόλο και η διαφθορά ορισμένων στελεχών του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Και τελικά θηριώδη βεβαιωμένα ποσά μένουν ανείσπρακτα.

Και η μεν διαφθορά αντιμετωπίζεται, εάν εξοβελισθούν οι ανέντιμοι και τοποθετηθούν έντιμα και ακέραια στελέχη επικεφαλής στις εφορίες. Αυτό που δεν αντιμετωπίζεται, είναι οι πολιτικές παρεμβάσεις. Διότι αν είναι να διορισθούν τίμιοι εφοριακοί και στην συνέχεια να πιέζονται να αφήσουν ήσυχο τον τάδε ή τον δείνα, τότε θα καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι, άλλωστε, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Το κρίσιμο, λοιπόν, σημείο είναι η πολιτική βούληση. Πρέπει η κυβέρνηση αφ’ ενός να ζητήσει να εφαρμοστεί ο νόμος σε όλους, χωρίς διακρίσεις. Και να τιμωρήσει σκληρά όσους υπαλλήλους αδρανούν στην κανονική είσπραξη βεβαιωμένων φόρων. Στην ανάγκη να επισκεφθούν προσωπικά τις εφορίες οι υπουργοί και να ελέγξουν τα στοιχεία οι ίδιοι.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, ίσως σημαντικώτερο: η κακοδιοίκηση, η διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας, η διαφθορά και η φαυλότητα του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης γέννησαν περιφρόνηση για το κράτος και εμπέδωσαν την αντίληψη ότι οι εισπραττόμενοι φόροι καταλήγουν σε μία «μαύρη τρύπα», και όχι στην βελτίωση της καθημερινότητάς μας, στην παιδεία, στην δημόσια ασφάλεια κλπ. Πληρώνει κάποιος τους φόρους του και βλέπει γύρω του ερείπια. Αυτή η αναντιστοιχία υπερφορολόγησης και κακοδιοίκησης διευκόλυνε την «νομιμοποίηση» της φοροδιαφυγής.

Επομένως, για να ομαλοποιηθεί η φοροείσπραξη, πρέπει το κράτος να πείσει ότι μαζί με την φοροδιαφυγή διώκεται και η διαφθορά και το «μαύρο χρήμα», ότι καταργούνται τα προνόμια των πολιτικών, ότι έχουν συρρικνωθεί οι περιττές δημόσιες δαπάνες, ότι τα δημόσια έσοδα θα πάνε στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην άμυνα, στην ασφάλεια, σε δημόσια έργα, και όχι σε εξωχώριους λογαριασμούς και μυστηριώδη πλουτισμό αξιωματούχων.

Τότε ίσως φιλοτιμηθούν και όσοι μεγιστάνες φοροδιαφεύγουν, και αισθανθούν την ανάγκη να λειτουργήσουν και αυτοί ως πολίτες μίας ευνομούμενης πολιτείας.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μονολότι τους τελευταίους έξι μήνες το «Grexit» μονοπωλεί τον δημόσιο διάλογο, μερίδα αγγλοσαξόνων οικονομολόγων υποστηρίζει ότι η Γερμανία είναι αυτή που θα ήταν ίσως προτιμότερο να εγκαταλείψει πρώτη την ευρωζώνη.

Τους τελευταίους έξι μήνες τα σενάρια περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ αλλά και οι απαιτήσεις των πιστωτών για επιστροφή των χρημάτων που έχουν δανείσει στη χώρα μονοπωλούν το δημόσιο διάλογο παγκοσμίως σε καθημερινή βάση.

Εντούτοις μερίδα έγκριτων οικονομολόγων διεθνούς φήμης τραβούν τα βλέμμα προς μια άλλη κατεύθυνση. Μήπως μία γερμανική έξοδος από τη ζώνη του ευρώ να είναι προτιμότερη; Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της άποψης με τον τρόπο αυτό η έξοδος της Γερμανίας θα άνοιγε το δρόμο για τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου να υποτιμήσουν το κοινό νόμισμά τους και εν τέλει να πάρουν στα χέρια τους τα δημόσια οικονομικά τους.

Ένας από τους βασικούς υποστηρικτές αυτής της άποψης είναι ο Ασόκα Μόντι, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Princeton, o oποίος πρόσφατα σε άρθρο του στο δίκτυο Bloomberg υποστήριξε γιατί ένα «Gerxit» (εκ των "Germany" και "exit") θα ήταν προτιμότερο από ένα «Grexit». «Μία μερική αναδιοργάνωση της νομισματικής ένωσης είναι σχεδόν αναπόφευκτη μέσα στα επόμενα 25 με 30 χρόνια» ανέφερε o Mόντι σε συνέντευξή του προς την DW σημειώνοντας ότι «παραμένει ανοιχτό πώς αυτή θα επιτευχθεί με τον ευκολότερο και λιγότερο αποδιοργανωτικό τρόπο».

Δημοσιονομικές επιλογές

Ο Ασόκα Μόντι εκτιμά ότι ο γερμανός υπ. Οικονομικών λανθασμένα συγχέει το ζήτημα του ελληνικού χρέους με υπόλοιπο «πείραμα» της ευρωζώνης.

«Σύμφωνα με την υπόθεση Σόιμπλε, εάν αποχωρήσει η Ελλάδα από το ευρώ, η ευρωζώνη θα συνεχίσει να λειτουργεί τέλεια με τα εναπομείναντα μέλη της. Θεωρεί ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στην ευρωζώνη αλλά στην ελληνική ιδιαιτερότητα της μη προσαρμογής στη ευρωζώνη» εκτιμά ο ειδικός. Κι ενώ αναγνωρίζει το πρόβλημα χρέους της χώρας, ο αμερικανός οικονομολόγος θεωρεί ότι το ζήτημα αυτό είναι ξεχωριστό και διακριτό από άλλα ζητήματα που αφορούν την ίδια τη νομισματική ένωση. Μάλιστα ο Μόντι εκτιμά ότι εάν συνεχιστεί η παρούσα κατάσταση, ενδεχομένως ο επόμενος ασθενής να είναι η Ιταλία.

«Δεν γνωρίζουμε εάν η Ιταλία είναι σε θέση να αποπληρώσει τα δικά της χρέη. Η διαδικασία εξομοίωσης χωρών με διαφορετικές δυνατότητες, διαφορετική ιστορία και κουλτούρα δεν αποδίδει».

Υπό αυτό το πρίσμα ο Μόντι εκτιμά ότι προς το συμφέρον όλων θα ήταν τελικά η Γερμανία να επιστρέψει στο δικό της εθνικό νόμισμα, το γερμανικό μάρκο, και όχι η Ελλάδα. «Η Γερμανία θα είχε τις μικρότερες απώλειες αν έβγαινε από το ευρώ». Η ιδέα ενός «Gerxit» πάντως δεν είναι νέα. Κυκλοφορεί σε κύκλους οικονομολόγων ήδη από το 2012. Τότε και ο Τζορτζ Σόρος είχε υποστηρίξει αυτή την άποψη, σημειώνοντας ότι μια τέτοια επιλογή θα συνέφερε τόσο την πλούσια Γερμανία όσο και τις φτωχότερες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Αναζητώντας την καλύτερη λύση

Χωρίς μια ισχυρή πολιτική βούληση για τη διατήρηση της ευρωζώνης, το όλο εγχείρημα είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει. Σε αυτήν την παραδοχή καταλήγουν ολοένα περισσότεροι ειδικοί ανά τον κόσμο. Ακόμη όμως και μετά από μια διάλυση της ευρωζώνης, η χώρα που θα υπέφερε λιγότερο θα ήταν η Γερμανία. Σε αυτό συγκλίνουν οι απόψεις του Ασόκο Μόντι, του Τζορτζ Σόρος αλλά και του Μπεν Μπερνάκι, πρώην επικεφαλής της Oμοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Αλλά υπάρχει και η άλλη οπτική. Οικονομολόγοι, όπως και ο Τζον Ράιν από το London School of Economics, αντιτείνει ότι σε κάθε περίπτωση ένα «Gerxit» θα ήταν επίσης καταστροφικό. «Μετά την είσοδο στην ΕΕ, η είσοδος της Γερμανίας στην ευρωζώνη ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά της χώρας μεταπολεμικά», ανέφερε ο Τζον Ράιν στην DW. «Από πολιτικής άποψης έχει επενδυθεί ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο σε αυτό το εγχείρημα. Μία έξοδος από το ευρώ θα έστελνε ένα πολύ κακό μήνυμα για τη βιωσιμότητα ολόκληρης της ΕΕ». Επίσης, σύμφωνα με τον βρετανό ειδικό, το ευρώ είναι ένα ισχυρότατο γεωπολιτικό εργαλείο, δεδομένου ότι καθιστά την Ευρώπη μια ασφαλή περιοχή για διεθνείς επενδύσεις.

Παράλληλα ο Ράιν εκτιμά ότι: «Εάν η Γερμανία εγκατέλειπε το ευρώ αυτομάτως το γεγονός αυτό θα αποτελούσε ένα απόλυτα ισοπεδωτικό μήνυμα, ενώ θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διανοηθεί κανείς πώς η ευρωζώνη θα μπορούσε να επιβιώσει μετά από αυτό».

Πηγή Deutsche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για να ανταπεξέλθουν οι Ενοπλες δυνάμεις στις περικοπές 300.000.000 €
Έντονες αντιδράσεις του ΓΕΑ για τη μείωση των μαχητικών αεροσκαφών

Σε οικονομικό αδιέξοδο κινδυνεύουν να οδηγηθούν οι Ενοπλες Δυνάμεις εξαιτίας των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση για περικοπές.
Να σημειωθεί ότι σήμερα οι αμυντικές δαπάνες ανέρχονται σε περίπου 1,3 δισ. ευρώ, οπότε οι περικοπές 100.000.000 ευρώ φέτος και 200.000.000 ευρώ το 2016 θα δημιουργήσουν πολλά προβλήματα. Και τούτο παρότι συνήθως στο τέλος του οικονομικού έτους το ΥΠΕΘΑ επιστρέφει περίπου 100.000.000, τα οποία δεν κατόρθωσε να απορροφήσει λόγω γραφειοκρατικών καθυστερήσεων. Η περικοπή ουδόλως θα επιταχύνει τις διαδικασίες ώστε να επέλθει μια εξισορρόπηση.

Υπενθυμίζεται ότι το ύψος του 1,3 δισ. ευρώ θεωρούνταν ελάχιστο απαραίτητο όριο στο οποίο οδηγηθήκαμε μετά τη μείωση του Προϋπολογισμού κατά 500.000.000 ευρώ στα προηγούμενα χρόνια.
Περί τα 800 εκατ. ευρώ είναι ανελαστικές δαπανες για μισθοδοσίες και λειτουργικά έξοδα, ενώ τα υπόλοιπα διατίθενται για συντηρήσεις, εκσυγχρονισμούς και χρεολύσια παλαιότερων εξοπλισμών.

Με τα δεδομένα αυτά, καθώς δεν θα γίνουν μειώσεις προσωπικού, μελετάται η εξοικονόμηση πιστώσεων με την πώληση οπλικών συστημάτων. Πρόβλημα παραμένει το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί το θεσμικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει τις συναλλαγές αυτές ώστε να γίνονται απευθείας από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ως συνήθως πάλι θα επιβληθούν νομοθετικές λύσεις της τελευταίας στιγμής.

Στην πρώτη γραμμή της λίστας πωλήσεων είναι ένας αριθμός (περι τα 20) μαχητικών αεροσκαφών F-16 block 30, τα πρώτα από τα οποία είχαν αγοραστεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 ως μέρος της περίφημης "αγοράς του αιώνα". Για τα αεροπλάνα αυτά έχει βρεθεί και αγοραστής, αφού ενδιαφέρον εκδηλώθηκε από τη Βουλγαρική αεροπορία, η οποία προχωρεί σε βήματα αναβαθμίσεων και τυποποιήσεως του υλικού της με τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ.

Όπως είναι φυσικό, το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας έχει αντιδράσει εντονότατα, επισημαίνοντας ότι η μείωση του πραγματικού αριθμού των μαχητικών μας θα αφήσει κενά στην άμυνα του Αιγαίου, καθώς οι απαιτήσεις για αναχαιτίσεις των Τούρκων ουδόλως έχουν μειωθεί.

Μάλιστα, αρμόδιοι επιτελείς τόνιζαν ότι αποτελεί πραγματική ανάγκη της Π.Α. ο εκσυγχρονισμός των παλαιότερων αυτών αεροσκαφών, ώστε να έλθουν σε επίπεδο ανάλογο με των τελευταίων F-16 της Αεροπορίας μας.

Να σημειωθεί ότι σήμερα διαθέτουμε συνολικά 156 μαχητικά F-16, από τα οποία τα 32 είναι του παλαιότερου τύπου block 30. Είχαν αγοραστεί συνολικώς 40, αλλά στα προηγούμενα χρόνια απωλέσθηκαν τα οκτώ.
Από τα υπόλοιπα μαχητικά του τύπου, τα 38 είναι block 50, τα 56 block 52+ και τα 30 τελευταία τύπου block 52+advanced.

Στο σφρυρί και η (παροπλισμένη) "Μπουμπουλίνα" και 200 άρματα μάχης

Το Πολεμικό Ναυτικό ελπίζει ότι θα "γλιτώσει" πουλώντας μία φρεγάτα τύπου S και συγκεκριμένα τη φρεγάτα "Μπουμπουλίνα", η οποία είναι σε παροπλισμό. Το πλοίο αυτό, αν και ήταν από τις τελευταίες φρεγάτες του τύπου που αποκτήθηκαν, παροπλίσθηκε τον Φεβρουάριο του 2013, μόνο και μόνο διότι οι περικοπές που είχαν αρχίσει να επιβάλλονται κατέστησαν απαγορευτικό το κόστος επισκευών και συντηρήσεώς της. Πασραμένει πάντως σε καλή κατάσταση και εύκολα θα μπορούσε να γίνει επιχειρησιακή. Είναι αποκλειστικά ζήτημα κόστους, το οποίο εν προκειμένω θα πρέπει να επιβαρύνει τον αγοραστή, γεγονός που σημαίνει ότι η τιμή πωλήσεως του σκάφους θα είναι μάλλον μειωμένη.

Πέρα από αυτό, έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τη Λιβύη για αγορά δύο κανονιοφόρων. Το θέμα συζητείται από τα αρμόδια γραφεία του υπουργείου, τα οποία περιμένουν από το ΓΕΝ ενημέρωση σχετικά με το ποιές θα μπορούσαν να είναι αυτές.

Ακόμη, 200 τεθωρακισμένα οχήματα τύπου BMP-1 ρωσικής προελεύσεως είναι στη λίστα του προς πώληση υλικού, αν και η τελική τους αξία θα είναι αμελητέα.
Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο να δουλέψει η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) που θα πρέπει να τα εκσυγχρονίσει, εφόσον βέβαια λυθούν τα προβλήματα που απορρέουν από το γεγονός ότι η εταιρεία τελεί υπό εκκαθάριση.
Ως ενδιαφερόμενοι για τα οχήματα αυτά (τα οποία αποκτήθηκαν μέσω γερμανικής βοήθειας στις αρχές της δεκαετίας του '90) φέρεται ότι είναι οι Αιγύπτιοι.
Αρχικά η συζήτηση αφορούσε 100 BMP-1, τα οποία ο Στρατός είχε θέσει εκτός υπηρεσίας. Θα επισκευάζονταν τα 75 και τα άλλα 20 θα "κανιβαλίζονταν" ώστε να χρησιμεύσουν ως ανταλλακτικά. Τώρα συζητείται να πουληθούν άλλα 100, τα οποία είναι σε ενέργεια και προφανώς θα λείψουν από τον σχεδιασμό του Στρατού Ξηράς.

Να σημειωθεί ότι αρχικώς είχαν παραληφθεί περί τα 500 ΒΜΡ-1, από τα οποία 100 έχουν παραχωρηθεί στο Ιράκ και ένας αριθμός στην Αλβανία ως στρατιωτική βοήθεια. Από τα υπόλοιπα ένας μικρός αριθμός έχει μετασκευαστεί ώστε ο πυργίσκος του να αντικατασταθεί με το επίσης ρωσικής προελεύσεως δίδυμο αντιαεροπορικό πυροβόλο ZU-23 των 23 χιλ.

Πηγή εφημερίδα "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει να βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας, καθώς επίσης της εξόδου της από το ευρώ περισσότερο επίκαιρη από ποτέ, κανένας όμως δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία – αφού το χρέος της αντιπροσωπεύει ένα ελάχιστο ποσοστό του συνολικού, το οποίο είναι ασφαλώς αμελητέο απέναντι στα συνεχώς αυξανόμενα βουνά χρεών στον πλανήτη.

Πόσο μάλλον όταν πολύ μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Ιταλία ή η Ισπανία, έχουν οδηγηθεί ήδη στο σπιράλ του θανάτου – χωρίς να εξαιρούνται οι Η.Π.Α., οι οποίες μπορούν ακόμη να εξυπηρετούν τα τεράστια χρέη τους, δημόσια και ιδιωτικά, λόγω της θέσης του δολαρίου, ως το ηγετικό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Σε κάθε περίπτωση, η βόμβα του χρέους θα εκραγεί αργά ή γρήγορα – ενώ όσο μεγαλύτερο είναι το μερίδιο της κάθε χώρας, τόσο πιο καταστροφική θα αποδειχθεί για όλες τις υπόλοιπες.

Στο επόμενο γράφημα, φαίνεται το ΑΕΠ της κάθε χώρας, ενώ η ανοιχτή σκιά αντιστοιχεί στην πλέον πρωτόγονη οικονομική δραστηριότητα (γεωργία), η μεσαία στη βιομηχανία και η πιο σκούρα στις υπηρεσίες – οι οποίες χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών.



Όσο και να προσπαθούν δε οι κεντρικές τράπεζες να την εξουδετερώσουν, αυξάνοντας συνεχώς τη ρευστότητα στο σύστημα, φουσκώνοντας ξανά και ξανά τη φούσκα δηλαδή, δεν πρόκειται να τα καταφέρουν – οπότε ο πλανήτης απλά περιμένει τη σταγόνα που θα γεμίσει το ποτήρι ή τη σπίθα που θα προκαλέσει την πυρκαγιά, μη έχοντας καμία επιλογή.


Η αντίστροφη μέτρηση πάντως έχει ξεκινήσει το 2000, όπου η κρίση αντιμετωπίσθηκε πρόχειρα, με απλές ασπιρίνες (χαμηλά επιτόκια) – ενώ επανήλθε δριμύτερη το 2008, όπου οι ασπιρίνες αντικαταστάθηκαν με εξαιρετικά επικίνδυνες ενέσεις κορτιζόνης (ρευστότητα, αύξηση των ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών), οι οποίες θεραπεύουν μεν την ασθένεια, αλλά επιταχύνουν το θάνατο.

Η πραγματική θεραπεία της απαιτεί τη διαγραφή χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε παγκόσμιο επίπεδο, με την οποία όμως δεν συμφωνούν οι ελίτ και οι τοκογλύφοι, με την έωλη δικαιολογία του ηθικού κινδύνου (ετεροβαρές ρίσκο) – σύμφωνα με τον οποίο οι άνθρωποι και τα κράτη θα συνέχιζαν να χρεώνονται, περιμένοντας την επόμενη διαγραφή.

Πιθανολογούμε λοιπόν πως δεν θα συμβεί, οπότε ο πλανήτης θα υποχρεωθεί να βιώσει μία τεράστια χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία θα μοιάζει με μία πυρηνική οικονομική βόμβα τεραστίου μεγέθους – καθόλου απίθανο να μας οδηγήσει στην κατάρρευση του σημερινού πολιτισμού, η οποία δεν θα ήταν βέβαια η μοναδική στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο νομισματικός πόλεμος που διεξάγεται (ανάλυση) μάλλον επιβεβαιώνει τις προβλέψεις μας – ενώ η ισορροπία του τρόμου, μεταξύ πληθωρισμού και αποπληθωρισμού, δεν θα διαρκέσει ασφαλώς για πάντα.

Εάν δε οι ελίτ πιστεύουν ότι θα μπορεί να κρύβεται στο διηνεκές το πρόβλημα πίσω από την Ελλάδα, κάνουν μεγάλο λάθος – ενώ το γεγονός ότι, η Κίνα ξεκίνησε να πουλάει μαζικά τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, χωρίς να ενημερώνεται η κοινή γνώμη, για να μην τρομοκρατηθεί, είναι ένα επόμενο σημάδι της επερχόμενης καταιγίδας.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Έλληνες στρίμωξαν τους Γερμανούς με το δημοψήφισμα και οι τελευταίοι αντέδρασαν επιβάλλοντας στην Αθήνα μια συμφωνία που την ανάγκαζε να εκχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Τα κίνητρα και οι φόβοι του Βερολίνου.

Tου George Friedman

Την περασμένη εβδομάδα δόθηκε μια απελπισμένη μάχη. Γερμανία και Ελλάδα βρέθηκαν απέναντι. Τα πάντα παίζονταν για κάθε χώρα. Με βάση τη συμφωνία που επιτεύχθηκε, η Γερμανία ανάγκασε την Ελλάδα να συνθηκολογήσει.

Όμως δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα μπορεί να επιτρέψει την εφαρμογή της συμφωνίας που επιτεύχθηκε, ή ότι έχει την εθνική πολιτική βούληση να το κάνει. Δεν είναι επίσης σαφές ποιες είναι οι επιλογές της, δεδομένου ότι οι Έλληνες είχαν στριμώξει τη Γερμανία σε μια γωνία όπου η μόνη επιλογή της ήταν να ρισκάρει τα πάντα. Δεν ήταν μια καλή θέση για να στριμώξει η Ελλάδα τους Γερμανούς. Αντεπιτέθηκαν με εκδικητικότητα.

Το βασικό γεγονός ήταν το ελληνικό δημοψήφισμα για την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για περαιτέρω λιτότητα ως αντάλλαγμα για την παροχή ρευστού για να σωθεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε το δημοψήφισμα για να ενισχύσει τη θέση του στην αντιμετώπιση των ευρωπαϊκών απαιτήσεων. Η άποψη της ελληνικής κυβέρνησης ήταν πως οι ευρωπαϊκοί όροι θα έσωζαν την Ελλάδα από την άμεση καταστροφή, όμως με τίμημα την φτωχοποίηση της χώρας μακροπρόθεσμα. Τα μέτρα λιτότητας που απαιτούταν, κατά την άποψή τους, θα καθιστούσαν αδύνατη την όποια ανάκαμψη. Αντιμετωπίζοντας την επιλογή μεταξύ μιας βραχυπρόθεσμης καταστροφής στο τραπεζικό σύστημα και της μακροπρόθεσμης μιζέριας, οι Έλληνες βρέθηκαν σε μια απίθανη θέση.

Στο σκάκι, όταν η θέση σου είναι αδύναμη, μια λύση είναι να ρίξεις κάτω την σκακιέρα. Αυτό επιχείρησαν να κάνουν οι Έλληνες με το δημοψήφισμα. Αν έχαναν στην ψήφο, τότε η κυβέρνηση θα συνθηκολογούσε έναντι των γερμανικών απαιτήσεων και θα ισχυρίζονταν πως αυτή ήταν η βούληση του λαού. Αν όμως η ψηφοφορία πήγαινε όπως πήγε, τότε οι Έλληνες ηγέτες θα μπορούσαν να πάνε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να επιχειρηματολογήσουν πως η ευρεία χαλάρωση της λιτότητας δεν είναι μόνο θέση της κυβέρνησης αλλά και η κυρίαρχη βούληση του ελληνικού λαού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ιδρυθεί στην διπλή αρχή μιας αμετάκλητης κοινωνίας εθνών που ενώθηκαν αλλά έχουν διατηρήσει την εθνική τους κυριαρχία. Οι Έλληνες έδειχναν την εθνική βούλησή τους, που η κυβέρνηση νόμισε ότι θα δημιουργούσε ένα νέο παιχνίδι σκακιού. Αντιθέτως, οι Γερμανοί επέλεξαν άμεσα να απαιτήσουν την εκχώρηση ενός σημαντικού μέρους της ελληνικής κυριαρχίας, δημιουργώντας ένα «λίκνο» ευρωπαίων γραφειοκρατών που θα επέβλεπαν την εφαρμογή της συμφωνίας και θα έπαιρναν τον έλεγχο ελληνικών εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς πώληση προκειμένου να αντληθούν χρήματα. Οι λεπτομέρειες είναι λιγότερο σημαντικές από το γεγονός ότι η Ελλάδα επικαλέστηκε το κυριαρχικό της δικαίωμα και η Γερμανία απάντησε επιβάλλοντας μια συμφωνία που ανάγκαζε τους Έλληνες να εκχωρήσουν αυτά τα δικαιώματα.

Τα κίνητρα της Γερμανίας

Έχω συζητήσει εκτενώς τους γερμανικούς φόβους. Η Γερμανία είναι μια τεράστια εξαγωγική δύναμη που εξαρτάται από την ευρωπαϊκή ζώνη ελεύθερου εμπορίου για να αποκτήσει ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής της. Οι Γερμανοί εμφάνισαν τον περασμένο μήνα πλεόνασμα-ρεκόρ στο εμπορικό ισοζύγιο, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είναι το εμπόριο τόσο με την ευρωζώνη όσο και με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τη Γερμανία, η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα απειλούσε άμεσα τα εθνικά της συμφέροντα. Η Ελληνική θέση –ιδιαίτερα μετά το δημοψήφισμα- θα μπορούσε, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, να οδηγήσει σε αυτή τη διάλυση.

Υπήρχαν δυο πλευρές στην Ελληνική θέση που τρόμαξαν τους Γερμανούς. Η πρώτη ήταν ότι η Αθήνα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την εθνική της κυριαρχία για να αναγκάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιτρέψει στην Ελλάδα να αποφύγει τον πόνο της λιτότητας. Αυτό, στην ουσία, θα μετέφερε το βάρος του ελληνικού χρέους από τους Έλληνες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή στη Γερμανία. Για τους Γερμανούς, το μπλοκ ήταν ένα όργανο οικονομικής ανάπτυξης. Αν η Γερμανία αποδέχονταν την αρχή ότι έπρεπε να αναλάβει ευθύνη για εθνικά οικονομικά προβλήματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση –που έχει αρκετές χώρες με εθνικά οικονομικά προβλήματα- θα μπορούσε να «αποστραγγίξει» τους γερμανικούς πόρους και να υπονομεύσει έναν βασικό λόγο ύπαρξης του μπλοκ, τουλάχιστον από την οπτική γωνία των Γερμανών. Αν η Ελλάδα έδειχνε ότι μπορεί να αναγκάσει τη Γερμανία να αναλάβει ευθύνη για το χρέος μακροπρόθεσμα, δεν είναι ξεκάθαρο που θα τελείωνε η ιστορία –και αυτή ακριβώς ήταν η πρόθεση της ελληνικής ψήφου.

Από την άλλη πλευρά, αν οι Έλληνες έφευγαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα δημιουργούνταν ένα προηγούμενο που στο τέλος θα διέλυε το μπλοκ. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια επιλεκτική σχέση, κάτι στο οποίο μπορείς να εισέλθεις και μετά να αποχωρήσεις, τότε θα αμφισβητούνταν σοβαρά η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του μπλοκ. Και δεν υπήρχε λόγος για τον οποίον οι αμφιβολίες αυτές να μην επεκταθούν και στην ελεύθερη ζώνη εμπορίου. Αν τα κράτη μπορούν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να δημιουργήσουν εμπορικά εμπόδια, τότε η Γερμανία θα ζούσε σε έναν κόσμο δασμών, ευρωπαϊκών και άλλων. Και αυτό ήταν το σενάριο-εφιάλτης για τη Γερμανία.

Η ψήφος στρίμωξε στη γωνία τους Γερμανούς. Η Γερμανία δεν μπορούσε να αποδεχθεί το ελληνικό αίτημα. Δεν μπορούσε να ρισκάρει μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μπορούσε να φανεί ότι φοβάται ένα Grexit και δεν μπορούσε να είναι ευέλικτη. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, οι Γερμανοί «έριξαν» την ιδέα μιας προσωρινής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η Ελλάδα χρωστά τεράστια ποσά και χρειάζεται να «χτίσει» την οικονομία της. Το τι σχέση έχουν όλα αυτά με την συμμετοχή στην ευρωζώνη ή με τη χρήση της δραχμής, δεν είναι ξεκάθαρο. Σίγουρα δεν είναι ξεκάθαρο το πώς θα βοηθούσε την Ευρώπη ή το πώς θα έλυνε το άμεσο τραπεζικό πρόβλημα. Οι Έλληνες είναι χρεοκοπημένοι και δεν έχουν τα ευρώ για να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να παρέχουν ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα. Το ίδιο θα ίσχυε και αν η χώρα έφευγε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρόταση για προσωρινό Grexit ήταν μια ενέργεια χωρίς νόημα –ήταν μια δεξιοτεχνική επίδειξη από τους Γερμανούς. Όταν φοβάσαι απεγνωσμένα κάτι σε μια διαπραγμάτευση, δεν υπάρχει καλύτερη στρατηγική από το να ζητήσεις αυτό ακριβώς να συμβεί.

Η «ανάσταση» της γερμανικής υπεροχής

Επίτηδες χρησιμοποιώ τη Γερμανία και όχι την Ευρωπαϊκή Ένωση ως τον διαπραγματευτικό εταίρο των Ελλήνων. Οι Γερμανοί είναι από καιρό ορατό ότι αποτελούν την οντότητα που ελέγχει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή τη φορά, δεν το έκρυψαν. Ούτε έκρυψαν την αγριότητά τους. Στην ουσία σήκωσαν τη σημαία της Γερμανικής υπεροχής, του Γερμανικού εθνικού συμφέροντος και της Γερμανικής βούλησης να συντρίψει τον αντίπαλο. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, μεταξύ άλλων, αμφισβήτησαν δημόσια τη γερμανική θέση. Στο τέλος, δεν είχε σημασία. Οι Γερμανοί συσκέφθηκαν με αυτές τις άλλες κυβερνήσεις, όμως το Βερολίνο αποφάσισε την διαπραγματευτική θέση, διότι στο τέλος η Γερμανία θα ήταν η πιο εκτεθειμένη από τη Γαλλική ή Ιταλική μετριοπάθεια. Αυτή η διαπραγμάτευση έγινε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν όμως μια γερμανική διαπραγμάτευση.

Και με αυτό, οι Γερμανοί έκαναν κάτι που δεν ήθελαν ποτέ να κάνουν: Να ξαναδείξουν σχετικά απερίφραστα πως η Γερμανία είναι ο κυρίαρχος και το κυρίαρχο κράτος-έθνος στην Ευρώπη και πως έχει τη δύναμη και τη βούληση να επιβάλει μονομερώς την θέλησή της σε ένα άλλο κράτος. Φυσικά τηρήθηκε η «αβρότητα» της ψήφου των υπουργών οικονομικών και των πρωθυπουργών, όμως οι Γερμανοί ήταν αυτοί που έκαναν τις πραγματικές διαπραγματεύσεις και που επέβαλαν τη βούλησή τους στους Έλληνες.

Η ιστορική θέση της Γερμανίας ήταν πως ήταν ένα έθνος μεταξύ των πολλών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς της Ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν να ενσωματωθεί η Γερμανία σε μια πολυεθνική Ευρωπαϊκή οντότητα ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί οικονομικά αλλά να μην παίξει τον ρόλο που έπαιξε στην Ευρώπη μεταξύ του 1871 και του 1945. Το κλειδί ήταν να διασφαλιστεί ότι η Γερμανία και η Γαλλία ευθυγραμμίζονται πλήρως. Ο φόβος ήταν πως η γερμανική οικονομική ανάπτυξη θα δημιουργούσε μια μονομερή γερμανική πολιτική δύναμη και η υπόθεση ήταν πως ένας πολυμερής οργανισμός στον οποίον η Γαλλία και η Γερμανία ήταν στενά συνδεδεμένες θα επέτρεπε την γερμανική ανάπτυξη χωρίς να κινδυνεύει να γίνει η Γερμανία μια μονομερής δύναμη.

Κανένας δεν ήθελε περισσότερο από τους Γερμανούς να είναι αποτελεσματική αυτή η λύση, και πολλές από τις κινήσεις της Γερμανίας έγιναν για να σωθεί η πολυμερής οντότητα. Όμως, κάνοντας αυτές της κινήσεις, η Γερμανία πέρασε δυο «γραμμές». Η μικρότερης σημασίας ήταν ότι η Γαλλία και η Γερμανία δεν ευθυγραμμίζονταν στην αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος, αν και δεν απείχαν τόσο πολύ ώστε να πλησιάσουν ποτέ τη ρήξη.

Η δεύτερη και πιο σοβαρή γραμμή ήταν πως η τελική διαπραγμάτευση ήταν μια επίδειξη μονομερούς Γερμανικής ισχύος. Αρκετά κράτη στήριξαν τη γερμανική θέση από την αρχή –ιδιαίτερα χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που, πέραν της αντίθεσής στους στο να δίνουν ευρωπαϊκά λεφτά στην Ελλάδα, δεν εμπιστεύονται τη σχέση της Ελλάδας με τη Ρωσία. Η Γερμανία είχε συμμάχους. Όμως είχε επίσης και μεγάλες δυνάμεις ως αντιπάλους, και αυτές παραμερίστηκαν.

Αυτοί οι ισχυροί αντίπαλοι παραμερίστηκαν ιδιαίτερα σε δυο θέματα. Το ένα ήταν η όποια προσωρινή παροχή ρευστού στις ελληνικές τράπεζες. Το άλλο ήταν η γερμανική απαίτηση, με πιο ακραίο τρόπο από ποτέ, οι Έλληνες να εκχωρήσουν θεμελιώδη κυριαρχία επί της εθνικής τους οικονομίας και, στην ουσία, επί της ίδιας της Ελλάδας. Η Γερμανία απαίτησε η Ελλάδα να μπει υπό εποπτεία μιας ευρωπαϊκής εποπτικής δύναμης που, όπως έδειξε η Γερμανία σ' αυτές τις διαπραγματεύσεις, ουσιαστικά θα βρίσκεται υπό γερμανικό έλεγχο.

Οι γερμανοί δεν ήθελαν να το κάνουν αυτό, όμως το τι θέλει να κάνει ένα κράτος και το τι κάνει είναι δυο διαφορετικά θέματα. Αυτό που ήθελε η Γερμανία ήταν μια ελληνική υποταγή σε μεγαλύτερη λιτότητα ως αντάλλαγμα για στήριξη του τραπεζικού της συστήματος. Δεν ήταν η θέση της ελληνικής κυβέρνηση που προβλημάτισε περισσότερο τη Γερμανία, αλλά το ελληνικό δημοψήφισμα. Αν η Γερμανία ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να συνθηκολογήσει, θα ήταν μια συμβατική διεθνής διαπραγμάτευση. Αν ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να συνθηκολογήσει μετά την εντολή του ελληνικού λαού, αυτό ήταν με πολλούς τρόπους μια επίθεση στην εθνική κυριαρχία, που ανάγκαζε έναν διακανονισμό όχι ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά σε άμεση αντιπαράθεση με το εκλογικό σώμα. Οι γερμανοί δεν μπορούσαν να δεχθούν την ψήφο. Έπρεπε να απαντήσουν ζητώντας παραχωρήσεις επί της ελληνικής κυριαρχίας.

Αυτό, φυσικά, δεν έχει τελειώσει. Τώρα είναι στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει τις συμφωνίες της και αυτό το κάνει μετά το ελληνικό δημοψήφισμα. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι απελπιστική λόγω της κατάστασης του τραπεζικού συστήματος. Ήταν αυτό το σημείο πίεσης που χρησιμοποίησαν οι γερμανοί για να αναγκάσουν την Ελλάδα να συνθηκολογήσει. Όμως η Ελλάδα αντιμετωπίζει τώρα όχι μόνο την λιτότητα, αλλά και την ξένη διακυβέρνηση. Η θέση των Γερμανών είναι πως δεν εμπιστεύονται τους Έλληνες. Δεν εννοούν τώρα την κυβέρνηση, αλλά το ελληνικό εκλογικό σώμα. Ως εκ τούτου, θέλουν επίβλεψη και ελέγχους. Είναι λογικό από την άποψη των Γερμανών, αλλά θα είναι εκρηκτικό για τους Έλληνες.

Η πιθανότητα ευρωπαϊκής ανησυχίας

Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα. Όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης, η μνήμη αυτής της κατοχής βρίσκεται τώρα στο DNA της χώρας. Αυτό θα θεωρηθεί ως επιστροφή της Γερμανικής κατοχής και οι πολέμιοι της συμφωνίας σίγουρα θα χρησιμοποιήσουν αυτό το επιχείρημα. Ο τρόπος με τον οποίον έγινε η συμφωνία και επεκτάθηκε από τους γερμανούς ώστε να παρέχεται εξωτερικός έλεγχος, θα αναβιώσουν ιστορικές μνήμες Γερμανικής κατοχής. Έχει ήδη αρχίσει. Η επιθετική ακαμψία των Γερμανών μπορεί να γίνει κατανοητή ως μια συμπεριφορά που έχει ως κίνητρο τους γερμανικούς φόβους, όμως η Γερμανία πάντα ήταν μια φοβισμένη χώρα που αντιδρούσε με «νταηλίκι» και αυτοπεποίθηση.

Το βασικό σημείο του ζητήματος δεν «φεύγει» και όχι μόνο διότι η αντίδραση των Ελλήνων είναι απρόβλεπτη: η φτώχεια έναντι της κυριαρχίας είναι ένα σημαντικό ζήτημα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι Έλληνες και φτωχοί θα παραμείνουν και θα χάσουν μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν την Κύπρο και τώρα την Ελλάδα για παραδειγματισμό. Η ηγετική δύναμη της Ευρώπης δεν θα γίνει ανάδοχος δανειοληπτών υπό χρεοκοπία. Θα απαιτήσει πολιτική υποταγή σε ότι βοήθεια προσφέρει. Αυτό δεν είναι ένα μήνυμα που θα πάει χαμένο στην Ευρώπη, όποιο και αν είναι το αντιελληνικό αίσθημα αυτή τη στιγμή.

Αυτό απέχει πολύ από αυτό που ήθελε η Γερμανία, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς. Όμως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να ζήσει με τις γερμανικές απαιτήσεις και η Γερμανία δεν θα μπορούσε να ζήσει με τις ελληνικές απαιτήσεις. Στο τέλος, η τραπεζική κρίση έδωσε στη Γερμανία ένα ακαταμάχητο εργαλείο.

Τώρα οι συνθήκες απαιτούν οι Έλληνες να κρατήσουν τη λιτότητα και να μεταφέρουν βασικά στοιχεία της εθνικής τους κυριαρχίας σε θεσμούς που ελέγχονται ή επηρεάζονται από τους Γερμανούς.

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Γερμανία; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα; Η τραγωδία της γεωπολιτικής πραγματικότητας είναι ότι το τί θα συμβεί λίγο έχει να κάνει με το τι ήθελαν να κάνουν οι πολιτικοί όταν ξεκίνησαν. 

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου