Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Φεβ 2015

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν έκανε μια ιστορική, για τις διεθνείς σχέσεις, ομιλία, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της ολομέλειας του XI συνεδρίου της Λέσχης «Βαλντάι». Το συνέδριο είχε θέμα: «Παγκόσμια Τάξη: νέοι κανόνες ή παιχνίδι χωρίς κανόνες;», πραγματοποιήθηκε στις 22-24 Οκτωβρίου 2014 στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, και σ’ αυτό έλαβαν μέρος 108 εμπειρογνώμονες από 26 χώρες...
Πηγή Kremlin
Mετάφραση - Επιμέλεια: Σωτήρης Δημόπουλος 

Το θέμα της σημερινής συνάντησης, των συζητήσεων που έλαβαν χώρα εδώ, ήδη έχει αναφερθεί: «Νέοι κανόνες του Παιχνιδιού ή Παιχνίδι χωρίς κανόνες;». Κατά τη γνώμη μου, αυτό το θέμα, αυτή η διατύπωση, περιγράφει ακριβέστατα το ιστορικό δίλημμα ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε, την επιλογή την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε όλοι μας. Η άποψη ότι ο σύγχρονος κόσμος αλλάζει ραγδαία, δεν είναι βεβαίως νέα. Και γνωρίζω ότι στη διάρκεια της συζήτησης μιλήσατε γι’ αυτό. Πράγματι, είναι δύσκολο να διαφύγουν της προσοχής μας οι ριζικοί μετασχηματισμοί στην παγκόσμια πολιτική, οικονομία, κοινωνική ζωή, στη σφαίρα των βιομηχανικών, πληροφοριακών και κοινωνικών τεχνολογιών. [ ]
 
Αναλύοντας τη τρέχουσα κατάσταση, δεν λησμονούμε τα μαθήματα της ιστορίας. Πρώτον, η αλλαγή της παγκόσμιας τάξης (και ακριβώς το φαινόμενο αυτής της κλίμακας παρατηρούμε σήμερα), κατά κανόνα, συνοδευόταν στο παρελθόν αν όχι με έναν παγκόσμιο πόλεμο, με παγκόσμιες συγκρούσεις, τουλάχιστον με μια αλυσίδα σφοδρών συγκρούσεων τοπικού χαρακτήρα. Δεύτερον, η παγκόσμια πολιτική – αυτό, πρωτίστως, σημαίνει την οικονομική ηγεμονία, τα ζητήματα πολέμου και ειρήνης, της ανθρωπιστικής σφαίρας, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Στον κόσμο έχουν συσσωρευτεί πολλές αντιθέσεις. Και πρέπει να ρωτήσουμε με ειλικρίνεια ο ένας τον άλλον, εάν διαθέτουμε αξιόπιστο δίχτυ ασφαλείας. Δυστυχώς, εγγυήσεις, εμπιστοσύνη, ότι το υπάρχον σύστημα της παγκόσμιας και περιφερειακής ασφάλειας είναι σε θέση να μας διαφυλάξει από τους κλυδωνισμούς, δεν υπάρχουν. Αυτό το σύστημα είναι σοβαρά εξασθενημένο, κατακερματισμένο και παραμορφωμένο.
 
Δύσκολες ώρες περνούν και οι διεθνείς και περιφερειακοί θεσμοί πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας. Όντως, πολλοί μηχανισμοί διασφάλισης της παγκόσμιας τάξης δημιουργήθηκαν αρκετά παλαιότερα, και ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αντοχή αυτού του συστήματος βασίστηκε όχι μόνον στην ισορροπία δυνάμεων, μεταξύ άλλων, και θέλω αυτό επίσης να το υπογραμμίσω, όχι μόνο στο δίκαιο των νικητών, αλλά και στο ότι οι «πατέρες-θεμελιωτές» αυτού του συστήματος ασφάλειας αντιμετώπιζαν με σεβασμό ο ένας τον άλλο, και δεν προσπαθούσαν να αποσπάσουν τα πάντα αλλά να διαπραγματευθούν. Το σημαντικότερο είναι ότι, αυτό το σύστημα εξελίχθηκε και, παρ’ όλες τις ατέλειές του, συνεισέφερε αν όχι να επιλυθούν, τουλάχιστον να συγκρατηθούν σε ένα πλαίσιο τα υφιστάμενα παγκόσμια προβλήματα, να ρυθμιστεί η οξύτητα του φυσικού ανταγωνισμού των κρατών.
 
Είμαι πεπεισμένος, ότι τον μηχανισμό ελέγχου και ισορροπιών, ο οποίος στις προηγούμενες δεκαετίες διαμορφώθηκε δύσκολα, ενίοτε μάλιστα δομείτο με οδυνηρό τρόπο, δεν έπρεπε να τον θραύσουμε, ή να θραύσουμε κάτι, μη δημιουργώντας κάτι σε αντικατάστασή του. Σε διαφορετική περίπτωση, πραγματικά, δεν θα απέμενε κανέναν άλλο εργαλείο, εκτός από την ωμή βία. Ήταν αναγκαίο να πραγματοποιήσουμε μια λογική αναδόμηση, προσαρμοσμένη στις νέες πραγματικότητες του συστήματος των διεθνών σχέσεων. Όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ανακηρύσσοντας τον εαυτόν τους νικητές του ψυχρού πολέμου, αλαζονικά, θεωρώ, σκέφθηκαν ότι απλά αυτό δεν το είχαν ανάγκη. Και στη θέση της εγκαθίδρυσης μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων, που συνιστά απαραίτητη συνθήκη της τάξης και της σταθερότητας, αντιθέτως, έλαβαν μέτρα, που οδήγησαν σε δραματική επιδείνωση της ανισορροπίας

Οι ΗΠΑ συμπεριφέρθηκαν με ανευθυνότητα νεόπλουτου
Ο «ψυχρός πόλεμος» τελείωσε. Όμως δεν τελείωσε με τη σύναψη «ειρήνης», με σαφείς και διαφανείς συμφωνίες για τη τήρηση των υφιστάμενων και τη θέσπιση νέων κανόνων και αρχών. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι λεγόμενοι νικητές στον ψυχρό πόλεμο αποφάσισαν να αναμορφώσουν όλο τον κόσμο αποκλειστικά γι’ αυτούς, σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Κι εάν το υφιστάμενο σύστημα διεθνών σχέσεων, διεθνούς δικαίου, το σύστημα ελέγχου και ισορροπιών εμπόδιζε την επίτευξη αυτού του στόχου, τότε κηρυσσόταν αμέσως άνευ αξίας, ξεπερασμένο και προς άμεση κατεδάφιση.
Συγγνώμη, έτσι συμπεριφέρονται, οι νεόπλουτοι, στους οποίους περιήλθε ξαφνικά τεράστιος πλούτος – στην προκειμένη περίπτωση η παγκόσμια ηγεσία, η παγκόσμια ηγεμονία. Και αντί αυτόν τον πλούτο να τον διαχειριστούν με σύνεση, με προσοχή, εννοείται και για το δικό τους όφελος, θεωρώ ότι διέπραξαν πολλά σφάλματα.
 
Άρχισε μια περίοδος ανακολουθιών και παραλείψεων στην παγκόσμια πολιτική. Υπό την πίεση του νομικού μηδενισμού, βήμα-βήμα, το διεθνές δίκαιο υποβαθμίστηκε. Η αντικειμενικότητα και η αμεροληψία θυσιάστηκαν για πολιτικές σκοπιμότητες. Οι νομικοί κανόνες αντικαταστάθηκαν από αυθαίρετες ερμηνείες και προκατειλημμένες εκτιμήσεις. Συνάμα, ο ολοκληρωτικός έλεγχος στα παγκόσμια ΜΜΕ επέτρεψε το άσπρο να εμφανίζεται σαν μαύρο και το μαύρο άσπρο. Σε συνθήκες κυριαρχίας μιας χώρας και των συμμάχων της ή, να το πούμε αλλιώς, των δορυφόρων της, η αναζήτηση παγκοσμίων λύσεων συχνά μετατρεπόταν σε επιδίωξη να επιβληθούν οι δικές τους συνταγές ως καθολικές. Οι φιλοδοξίες αυτής της ομάδας αυξήθηκαν τόσο, ώστε οι θέσεις τους, που είχαν επεξεργαστεί στους δικούς τους διαδρόμους εξουσίας, να εμφανίζονται ως γνώμη όλης της παγκόσμιας κοινότητας. Όμως δεν είναι έτσι. Η ίδια η έννοια της «εθνικής κυριαρχίας» για τη πλειοψηφία των κρατών απέκτησε σχετική αξία. Στην ουσία, προτάθηκε το αξίωμα: όσο μεγαλύτερη η υπακοή στον μοναδικό κέντρο παγκόσμιας επιρροής, τόσο μεγαλύτερη η νομιμοποίηση του ενός ή του άλλου καθεστώτος.
 
Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει μαζί σας μια ελεύθερη συζήτηση, και ευχαρίστως να απαντήσω στις ερωτήσεις. Ωστόσο, στη διάρκεια αυτής της συζήτησης, ας προσπαθήσει κάποιος να αντικρούσει τη θέση που μόλις τώρα διατύπωσα. Οι κυρώσεις για τους απείθαρχους είναι ευρέως γνωστές, και έχουν δοκιμαστεί επανειλημμένα: βίαιες παρεμβάσεις, οικονομική και επικοινωνιακή πίεση, παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις, προσφυγή σε κάποια «υπερ-δικαιική» νομιμότητα, όταν είναι απαραίτητο να αιτιολογηθεί η παράνομη διευθέτηση ορισμένων συγκρούσεων, η εξάλειψη ανεπιθύμητων καθεστώτων. Το τελευταίο διάστημα, υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε σχέση με μια σειρά από ηγέτες χρησιμοποιείται και στυγνός εκβιασμός. 

Οι ΗΠΑ ισχυροποίησαν τον εξτρεμιστικό ισλαμισμό
Όχι άδικα, ο επονομαζόμενος «μεγάλος αδελφός» ξοδεύει δισεκατομμύρια δολάρια για να κατασκοπεύει όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων και των εγγύτερων συμμάχων του. Ας αναρωτηθούμε κατά πόσο είναι σε όλους εσάς άνετα, ασφαλή, ευχάριστα να ζείτε σε ένα τέτοιο κόσμο, κατά πόσο αυτός ο κόσμος είναι δίκαιος και ορθολογικός. Μήπως, δεν έχουμε κάποιο λόγο να ανησυχούμε, να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση, να θέτουμε ενοχλητικές ερωτήσεις; Μήπως, η αποκλειστικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και το πώς εφαρμόζουν την ηγεμονία τους, είναι πραγματικά κάτι καλό για όλους, και η παρέμβασή τους παντού σε όλες τις παγκόσμιες υποθέσεις φέρνει ειρήνη, ευημερία, πρόοδο, άνθιση, δημοκρατία – και πρέπει απλώς να χαλαρώσουμε και να το απολαύσουμε; Επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι.
 
dgxcΗ μονομερής υπαγόρευση και η επιβολή των δικών τους προτύπων επιφέρουν το απολύτως αντίθετο αποτέλεσμα: Αντί για τη διευθέτηση των συγκρούσεων, η κλιμάκωση. Αντί για κυρίαρχα σταθερά κράτη, αυξάνεται ο χώρος που κυριαρχεί το χάος. Αντί της δημοκρατίας, υποστήριξη εντελώς αμφίβολου ποιότητας ομάδων: από τους γνήσιους νεοναζιστές έως τους ριζοσπάστες ισλαμιστές. Και γιατί τους στηρίζουν; Διότι τους χρησιμοποιούν σε κάποια φάση ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών τους, και έπειτα «καίγονται» και τους παρατάνε. Δεν σταματώ να εκπλήσσομαι από το πώς οι εταίροι μας, ξανά και ξανά, κάνουν τα ίδια και τα ίδια λάθη. Κάποτε ενίσχυσαν τα ισλαμιστικά εξτρεμιστικά κινήματα για το πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση, τα οποία δυνάμωσαν στο Αφγανιστάν. Από αυτά γεννήθηκαν και οι Ταλιμπάν και η Αλ Κάιντα. Η Δύση, εάν δεν υποστήριζε ανοιχτά, έκλεινε τότε τα μάτια, και θα έλεγα στην πραγματικότητα ενίσχυε την επικοινωνιακή, πολιτική, οικονομική, εισβολή των διεθνών τρομοκρατών στη Ρωσία (αυτό δεν το έχουμε ξεχάσει) και στις χώρες της Κεντρικής Ασίας.
 
Μόνο μετά, με τις φοβερές τρομοκρατικές επιθέσεις στο έδαφος των ιδίων των ΗΠΑ, έγινε αντιληπτή η γενική απειλή της τρομοκρατίας. Θυμίζω ότι, πρώτοι εμείς στηρίξαμε τότε τον λαό των ΗΠΑ, συμπεριφερόμενοι ως φίλοι και εταίροι, σε αυτή τρομερή τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου. Στη διάρκεια των συνομιλιών μου με ηγέτες των ΗΠΑ, της Ευρώπης, μιλώ συνεχώς για την αναγκαιότητα του κοινού αγώνα ενάντια στη τρομοκρατία, ως πρόκληση παγκόσμιας διάστασης. [ ] Συμφώνησαν μαζί μας, αλλά μετά από λίγο, όλα ξανάγιναν όπως ήταν και πριν. Ακολούθησε η επέμβαση και στο Ιράκ και στη Λιβύη, και αυτή η χώρα, παρεμπιπτόντως, οδηγήθηκε στο χείλος της καταστροφής. Πραγματικά, γιατί οδηγήθηκε εκεί; Και τώρα που βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, έγινε χώρος δράσης των τρομοκρατών. Μόνον η θέληση και η σοφία της σημερινής ηγεσίας της Αιγύπτου επέτρεψαν να αποφευχθεί το χάος και το όργιο των εξτρεμιστών σε αυτήν την κομβική αραβική χώρα. 

Συρία, Ιράκ και Ισλαμικός Στρατός
Στη Συρία, όπως και παλαιότερα, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ευθέως άρχισαν να χρηματοδοτούν και να εφοδιάζουν με οπλισμό τους μαχητές, υπέθαλψαν την αναπλήρωσή των γραμμών τους με μισθοφόρους από διάφορες χώρες. Επιτρέψτε μου να ρωτήσω, από πού βρήκαν χρήματα οι μαχητές, όπλα, στρατιωτικούς συμβούλους; Από που τα έλαβαν όλα αυτά; Πώς αυτός ο διαβόητος Ισλαμικός Στρατός μετετράπη σε ισχυρή στρατιωτική δύναμη; Σε ότι αφορά στη χρηματοδότηση, αυτή σήμερα δεν προέρχεται μόνο από τα έσοδα από τα ναρκωτικά, η παραγωγή των οποίων, παρεμπιπτόντως, κατά την περίοδο παραμονής των διεθνών δυνάμεων στο Αφγανιστάν αυξήθηκε όχι κατά κάποιες ποσοστιαίες μονάδες, αλλά πολλές φορές, και όλοι εσείς το γνωρίζετε αυτό. Η οικονομική στήριξη, όμως, προέρχεται και από την πώληση πετρελαίου, η άντληση του οποίου πραγματοποιείται στις περιοχές, που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τρομοκρατών. Οι τελευταίοι πωλούν το πετρέλαιο σε χαμηλές τιμές. Κάνουν εξορύξεις. Κάποιος, όμως, το αγοράζει αυτό το πετρέλαιο, το μεταπωλεί, βγάζει κέρδος από αυτό, χωρίς να σκέφτεται ότι με αυτόν τον τρόπο χρηματοδοτούνται οι τρομοκράτες, οι οποίοι αργά ή γρήγορα μπορούν να περάσουν στο έδαφός τους, θα έλθουν να σπείρουν το θάνατο στη χώρα τους.
 
Από πού στρατολογούνται οι νέοι μαχητές; Σε αυτό ακόμη το Ιράκ, ως αποτέλεσμα της ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν, καταστράφηκαν οι κρατικοί θεσμοί, συμπεριλαμβανομένου και του στρατού. Εμείς από τότε ακόμη λέγαμε: να είστε προσεκτικοί, επιφυλακτικοί, που τους πετάτε αυτούς τους ανθρώπους; Στον δρόμο. Και τι θα κάνουν; Μην λησμονείτε, καλώς κακώς, αυτοί ήσαν η ηγεσία μιας αρκετά μεγάλης περιφερειακής χώρας –σε τι θα τους μετατρέψετε; Τι συνέβη; Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικοί, πρώην στελέχη του Μπάαθ, πεταμένοι στο δρόμο, εντάχθηκαν σήμερα στις τάξεις των μαχητών. Μήπως, εδώ έγκειται και η ικανότητα του «Ισλαμικού Κράτους»; Αυτοί δρουν πραγματικά πολύ αποτελεσματικά, από στρατιωτική άποψη, πραγματικοί επαγγελματίες.
 
Η Ρωσία επανειλημμένως προειδοποίησε για τον κίνδυνο μονομερών δυναμικών ενεργειών, παρεμβάσεις στις υποθέσεις κυρίαρχων κρατών, φλερτ με εξτρεμιστές και ριζοσπάστες. Επέμενε στο ζήτημα της εισαγωγής των ομάδων που πολεμούν εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης της Συρίας, πάνω από όλα του «Ισλαμικού Κράτους», στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανισμών. Και λοιπόν, ποιο το αποτέλεσμα; Όλα μάταια. Ορισμένες φορές, δημιουργείται η εντύπωση ότι οι συνάδελφοί μας και οι φίλοι μας παλεύουν συνεχώς με τις συνέπειες της δικής τους πολιτικής, καταβάλουν όλη τους την ισχύ για την εξάλειψη των κινδύνων, τους οποίους οι ίδιοι δημιουργούν, και πληρώνουν για αυτό πολύ υψηλότερο τίμημα. 

Ο μονοπολικός κόσμος δικτατορία επί ανθρώπων και χωρών
Η εποχή της μονοπολικότητας απέδειξε με πειστικό τρόπο, ότι η αυξανόμενη κυριαρχία ενός κέντρου ισχύος δεν οδηγεί και στην αύξηση του ελέγχου των παγκόσμιων διαδικασιών. Αντιθέτως, τέτοιου είδους ασταθής δομή απέδειξε την αδυναμία της να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ανάλογες πραγματικές απειλές, όπως τις περιφερειακές συγκρούσεις, την τρομοκρατία, το εμπόριο ναρκωτικών, τον θρησκευτικό φανατισμό, το σωβινισμό και τον νεοναζισμό. Ταυτοχρόνως, διάνοιξε πλατιά οδό για την εκδήλωση της εθνικής ματαιοδοξίας, της χειραγώγησης της κοινής γνώμης, της ωμής καταστολής της θέλησης του αδύναμου από τη θέληση του δυνατού. Στην ουσία του ο μονοπολικός κόσμος είναι μία δικαιολογία, δικαιολογία της δικτατορίας και επί των ανθρώπων και επί των χωρών.
 
Επιπλέον, ο μονοπολικός κόσμος αποδείχθηκε άβολος, δυσβάσταχτος, δύσκολα διαχειρίσιμος για τον ίδιο τον ονομαζόμενο αυτόκλητο ηγέτη. Ως εκ τούτου προκύπτουν ήδη οι παρούσες προσπάθειες να ανασυσταθεί, στη νέα ιστορική φάση, κάτι παρόμοιο ως οιονεί διπολικός κόσμος, οιονεί διπολικό σύστημα, ως κατάλληλο μοντέλο αναπαραγωγής, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της αμερικανικής ηγεμονίας. Και δεν έχει σημασία ποιος στην αμερικανική προπαγάνδα έχει τη θέση του «κέντρου του κακού»: στη θέση της ΕΣΣΔ ως κύριου αντιπάλου είναι είτε το Ιράν, ως χώρα, που επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνική τεχνολογία, είτε η Κίνα, ως πρώτη οικονομία στον κόσμο, είτε η Ρωσία, ως πυρηνική υπερδύναμη.
 
Τώρα βλέπουμε εκ νέου απόπειρες να θρυμματιστεί ο κόσμος, να χαραχθούν διαχωριστικές γραμμές, να σφυρηλατηθούν συμμαχίες όχι για κάτι, αλλά εναντίον κάποιου, οποιουδήποτε. Εκ νέου να δημιουργηθεί το πρόσωπο του εχθρού, όπως ήταν και τα χρόνια του ψυχρού πολέμου, και να αποκτηθεί έτσι το δικαίωμα να ηγεμονεύει και, εάν θέλετε, δικαίωμα να υπαγορεύει. Όντως, το πώς ερμηνευόταν η κατάσταση την εποχή του ψυχρού πολέμου όλοι μας και το καταλαβαίνουμε και το γνωρίζουμε. Στους συμμάχους των ΗΠΑ πάντοτε έλεγαν: «Έχουμε κοινό εχθρό, είναι τρομερός είναι το κέντρο του κακού. Εμείς, εσάς, τους συμμάχους μας, σας υπερασπίζουμε από αυτόν, και αυτό σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα να σας διατάζουμε, να σας επιβάλουμε να κάνετε θυσίες για τα πολιτικά και οικονομικά μας συμφέροντα, να συνεισφέρετε στο κόστος της κοινής άμυνας, αλλά το γενικό πρόσταγμα αυτής της άμυνας θα το έχουμε βέβαια εμείς».
 
Η επιδίωξη της παγκόσμια ηγεμονίας θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα
Με μια λέξη, ήδη είναι φανερή σήμερα η επιδίωξη, εκ νέου, στον μεταβαλλόμενο κόσμο να εφαρμοστούν τα συνηθισμένα σχήματα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, και όλα αυτά για να εξασφαλιστεί η αποκλειστικότητά τους και να αποσπάσουν πολιτικά και οικονομικά κέρδη. Όμως, αυτές οι προσπάθειες όχι μόνον ολοένα και περισσότερο αποκλίνουν από την πραγματικότητα, αλλά έρχονται και σε αντίθεση με την πολυμορφία του κόσμου. Παρόμοια βήματα αναπόφευκτα θα προκαλέσουν αντιθέσεις, αντιδράσεις, και επίσης θα επιφέρουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Εμείς βλέπουμε τι συμβαίνει όταν η πολιτική απερίσκεπτα αναμειγνύεται με την οικονομία, όταν η λογική της σκοπιμότητας παραχωρεί τη θέση της στη λογική της αντιπαράθεσης, ακόμη και εάν αυτή βλάπτει τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα.
 
Κοινά οικονομικά προγράμματα, αμοιβαίες επενδύσεις, αντικειμενικά φέρνουν εγγύτερα τις χώρες, συνδράμουν στην απορρόφηση των κραδασμών από τα τρέχοντα προβλήματα των διεθνών σχέσεων. Ωστόσο, σήμερα η παγκόσμια επιχειρηματική κοινότητα υφίσταται μια άνευ προηγουμένου πίεση εκ μέρους των δυτικών κυβερνήσεων. Τι είδους οικονομικές συναλλαγές, ποια οικονομική σκοπιμότητα, τι ρεαλισμός μπορεί να υπάρξει, όταν ρίχνουν το σύνθημα: «Η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο, ο ελεύθερος κόσμος είναι σε κίνδυνο, η δημοκρατία είναι σε κίνδυνο!»; Πρέπει να στρατευθούμε. Ορίστε, νά ‘τη η στρατευμένη πολιτική. Οι κυρώσεις ήδη υπονομεύουν τα θεμέλια του παγκόσμιου εμπορίου και τους κανόνες του ΠΟΕ, τις αρχές του απαραβίαστου της ατομικής ιδιοκτησίας, αποσταθεροποιούν το φιλελεύθερο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, εδρασμένου στην αγορά, στην ελευθερία και στον ανταγωνισμό, – μοντέλο, από το οποίο οι κατ’ εξοχήν ευνοημένες υπενθυμίζω ότι είναι οι χώρες της Δύσης. Τώρα διακινδυνεύουν να απολέσουν την αξιοπιστία τους ως ηγέτες της παγκοσμιοποίησης.
 
Η ευημερία των ίδιων των ΗΠΑ εξαρτάται από την αξιοπιστία των επενδυτών, των ξένων κατόχων δολαρίων και αμερικανικών ομολόγων. Η αξιοπιστία αυτή προφανώς υπονομεύεται, τα σημάδια της απογοήτευσης από τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης είναι πλέον υπαρκτά σε πολλές χώρες. Το περιβόητο προηγούμενο με την Κύπρο και τα πολιτικά κίνητρα των κυρώσεων ενίσχυσαν μόνον τις τάσεις προς την εθνική οικονομική και χρηματοπιστωτική κυριαρχία, την επιδίωξη των κρατών ή των περιφερειακών οντοτήτων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να εξασφαλιστούν έναντι των κινδύνων που προκύπτουν από την εξωτερική πίεση.
 
Έτσι, τώρα ήδη όλο και μεγαλύτερος αριθμός κρατών επιχειρεί να αποχωρήσει από την εξάρτηση του δολαρίου, να δημιουργήσει εναλλακτικές χρηματοπιστωτικές πηγές, συστήματα διακανονισμού, συναλλαγματικά αποθέματα. Κατά την άποψή μου, οι αμερικανοί φίλοι μας απλώς υπονομεύουν, κόβουν το κλαδί που και οι ίδιοι κάθονται επάνω. Δεν επιτρέπεται να μπερδεύουμε την πολιτική με την οικονομία. Όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει. 

Νέες τάσεις στην παγκόσμια οικονομία
Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι κυρώσεις που ελήφθησαν με πολιτικά κίνητρα ήσαν λάθος, το οποίο βλάπτει τους πάντες, αλλά είμαι βέβαιος ότι για το ζήτημα θα ξαναμιλήσουμε.
Καταλαβαίνουμε πως και υπό την πίεση ποιών, πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις. Όμως επιτρέψτε μου να σας πω ότι η Ρωσία είναι μια χώρα αυτάρκης. Θα εργαστούμε σε αυτές τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που έχουν προκύψει, θα αναπτύξουμε τη δική μας παραγωγή και τεχνολογία, θα παρέμβουμε αποφασιστικότερα στην προώθηση μεταρρυθμίσεων και οι εξωτερικές πιέσεις, όπως και άλλοτε, μόνον χαλυβδώνουν την κοινωνία μας, δεν επιτρέπουν τη χαλάρωση, θα έλεγα ότι επιβάλουν τη συγκέντρωση στις κύριες αναπτυξιακές κατευθύνσεις.
 
Οι κυρώσεις, βέβαια, μας βάζουν εμπόδια. Με αυτές τις κυρώσεις προσπαθούν να μας βλάψουν, να ανακόψουν την ανάπτυξή μας, να μας εξωθήσουν σε πολιτική, οικονομική, πολιτιστική απομόνωση, να μας σπρώξουν στη καθυστέρηση. Αλλά ο κόσμος, και θέλω να το τονίσω, ήδη το είπα και το επαναλαμβάνω, ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά. Εμείς δεν σκοπεύουμε να αποκλειστούμε από αυτόν και να επιλέξουμε κάποιο δρόμο κλειστής ανάπτυξης, το δρόμο της αυτάρκειας, είμαστε πάντοτε έτοιμοι για διάλογο, μεταξύ άλλων και για την ομαλοποίηση των οικονομικών σχέσεων, όπως και των πολιτικών. Υπολογίζουμε εδώ στην πραγματιστική προσέγγιση και στις θέσεις των επιχειρηματικών κύκλων των σημαντικότερων χωρών.
 
Σήμερα, ακούγεται ο ισχυρισμός ότι, η Ρωσία στρέφεται μακριά από την Ευρώπη, αναζητά άλλους επιχειρηματικούς εταίρους, πρωτίστως, στην Ασία. Θέλω να πω, ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Η ενεργητική μας πολιτική στη περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού ωκεανού, δεν ξεκίνησε σήμερα και δεν σχετίζεται με τις κυρώσεις, αλλά ήδη πριν από αρκετά χρόνια. Προέκυψε, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, από το γεγονός ότι η Ανατολή καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερη σημασία στον κόσμο και στην οικονομία, και στην πολιτική. Για μια ακόμη φορά θέλω να τονίσω, όλοι το κάνουν αυτό και εμείς θα το κάνουμε, πολύ περισσότερο που σημαντικό μέρος του εδάφους μας βρίσκεται στην Ασία. Γιατί να μην εκμεταλλευθούμε, αυτού του είδους τα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε; Αν δεν το κάναμε θα αποτελούσε απλώς πολιτική μυωπία.
 
Η ενίσχυση των οικονομικών σχέσεων με αυτά τα κράτη, τα κοινά σχέδια ολοκλήρωσης αποτελούν σοβαρό κίνητρο για τη δική μας εσωτερική ανάπτυξη. Οι σημερινές δημογραφικές, οικονομικές, πολιτιστικές τάσεις μάς λένε ότι η εξάρτηση από μια μόνο υπερδύναμη, όντως, αντικειμενικά θα μειώνεται. Και αυτό, όπως είναι φυσικό, το λένε και Αμερικανοί, και Ευρωπαίοι εμπειρογνώμονες μιλούν και γράφουν σχετικά. Ίσως, στην παγκόσμια πολιτική μάς περιμένουν ανάλογα φαινόμενα όπως και στην παγκόσμια οικονομία, και αυτός ο πολύ έντονος ανταγωνισμός σε αυτόν ή στον άλλον τομέα, η συχνή εναλλαγή αυτών που ηγούνται στον έναν ή στον άλλο τομέα. Όλα είναι δυνατά. Αναμφίβολα.
 
Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός θα αυξήσει το ρόλο των ανθρωπιστικών παραγόντων: της εκπαίδευσης, της επιστήμης, των υπηρεσιών υγείας, του πολιτισμού. Αυτό, με τη σειρά του, επιδρά ουσιαστικά στις διεθνείς σχέσεις, επειδή, μεταξύ άλλων, η πηγή της λεγόμενης ήπιας ισχύος θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα πραγματικά επιτεύγματα στη διαμόρφωση του ανθρώπινου κεφαλαίου, και όχι από την επιτηδειότητα των τεχνικών προπαγάνδας. 

Η πρόκληση του πολυκεντρικού κόσμου
Συγχρόνως, ο σχηματισμός του λεγόμενου πολυκεντρικού κόσμου, από μόνος του δεν ενδυναμώνει τη σταθερότητα, μάλλον το αντίθετο. Το καθήκον της επίτευξης της παγκόσμιας ισορροπίας μετατρέπεται σε ένα μάλλον περίπλοκο παζλ, σε εξίσωση με πολλούς αγνώστους. Τι μας περιμένει λοιπόν, εάν εμείς προτιμήσουμε να ζούμε όχι με κανόνες, έστω και αυστηρούς, αλλά χωρίς καθόλου κανόνες; Και ένα τέτοιο σενάριο είναι πολύ πιθανό, δεν επιτρέπεται να το αποκλείσουμε, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την παγκόσμια κατάσταση. [ ]Εάν εμείς δεν δημιουργήσουμε συνεκτικό σύστημα αμοιβαίων υποχρεώσεων και συμφωνιών, αν δεν κατασκευάσουμε μηχανισμούς επίλυσης καταστάσεων κρίσης, τα δείγματα της παγκόσμιας αναρχίας αναπόφευκτα θα αυξάνονται.
Σήμερα, ήδη, αυξήθηκε η πιθανότητα μιας ολόκληρης σειράς βίαιων συγκρούσεων, αν όχι άμεσα, με έμμεση συμμετοχή μεγάλων δυνάμεων. Αυτόν τον κίνδυνο αντιμετωπίζουν όχι μόνον οι παραδοσιακές διακρατικές αντιπαραθέσεις, αλλά και η εσωτερική αστάθεια επιμέρους κρατών, ιδιαίτερα όταν λόγος γίνεται για χώρες, που είναι στο σταυροδρόμι γεωπολιτικών συμφερόντων μεγάλων κρατών ή στα σύνορα των πολιτιστικο-ιστορικών, οικονομικών, πολιτισμικών «ηπείρων».
 
Η Ουκρανία, είναι ένα από τα παραδείγματα τέτοιου τύπου συγκρούσεων, που έχουν αντίκτυπο στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων –και σκέφτομαι, ότι σίγουρα δεν είναι και η τελευταία. Εξαιτίας αυτού υφίσταται και η επόμενη πολύ πιθανή πιθανότητα κατάρρευσης του υφιστάμενου συστήματος συμφωνιών για τον περιορισμό και τον έλεγχο των εξοπλισμών. Και η αρχή αυτής της επικίνδυνης, αναμφίβολα, εξέλιξης τέθηκε από τις ΗΠΑ, όταν το 2002 αποσύρθηκαν μονομερώς από το Σύμφωνο για τον Περιορισμό των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων, και στη συνέχεια προχώρησαν και έως σήμερα ενεργά πραγματοποιούν τη δημιουργία του δικού τους παγκόσμιου συστήματος αντι-πυραυλικής άμυνας. 

Διολισθαίνουμε στην ισορροπία του τρόμου
Θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή, δεν είμαστε εμείς που το ξεκινήσαμε αυτό. Διολισθαίνουμε και πάλι σε εκείνες τις εποχές, όταν ούτε η ισορροπία των συμφερόντων ούτε τα αμοιβαία συμφέροντα, αλλά ο φόβος, η ισορροπία αλληλοεξόντωσης συγκρατούσε τις χώρες από την απευθείας αντιπαράθεση. Λόγω της έλλειψης νομικών και πολιτικών εργαλείων, τα όπλα επανέρχονται στο κέντρο της παγκόσμιας ατζέντας, γίνεται χρήση τους όπου το επιθυμούν, όπως το επιθυμούν, χωρίς καθόλου κυρώσεις από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας αρνείται να επικυρώσει ανάλογες αποφάσεις, αμέσως ανακηρύσσεται πεπαλαιωμένος και αναποτελεσματικός θεσμός. Πολλά κράτη δεν βλέπουν άλλες εγγυήσεις εξασφάλισης της κυριαρχίας, εκτός από την απόκτηση της δικής τους βόμβας. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Εμείς επιμένουμε στη συνέχιση των συνομιλιών για τον περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων. Όσο λιγότερα πυρηνικά όπλα υπάρχουν στον κόσμο, τόσο το καλύτερο. Και είμαστε έτοιμοι για την πλέον σοβαρή και ουσιαστική συζήτηση στο ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού, όμως, και αυτό είναι σοβαρό, όπως λένε, χωρίς διπλά μέτρα και σταθμά. Τι εννοώ;
 
Σήμερα, πολλοί τύποι όπλων υψηλής ακριβείας, λόγω των δυνατοτήτων τους, ήδη προσέγγισαν τα όπλα μαζικής καταστροφής. Στην περίπτωση, λοιπόν, πλήρους κατάργησης του πυρηνικού δυναμικού ή σημαντικής μείωσης του, μια χώρα που κατέχει την ηγεμονία στη δημιουργία και παραγωγή οπλικών συστημάτων υψηλής ακρίβειας, αποκτά προφανές στρατιωτικό πλεονέκτημα. Θα σπάσει η στρατηγική ισοτιμία, και αυτό συνιστά μεγάλη αποσταθεροποίηση. Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει το λεγόμενο πρώτο προληπτικό κτύπημα. Με λίγα λόγια, οι κίνδυνοι δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.
 
Η επόμενη προφανής απειλή είναι η περαιτέρω αύξηση των συγκρούσεων για εθνοτικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς λόγους. Αυτές οι συγκρούσεις είναι επικίνδυνες όχι μόνον από μόνες τους, αλλά γιατί διαμορφώνουν γύρω τους ζώνες αναρχίας, ανομίας και χάους, όπου αισθάνονται άνετα και τρομοκράτες και κανονικοί εγκληματίες, ακμάζει η πειρατεία, το εμπόριο ανθρώπων, οι ναρκομπίζνες.
 
Παρεμπιπτόντως, συνάδελφοί μας παλαιότερα προσπάθησαν κάπως να καθοδηγήσουν αυτές τις διαδικασίες, χρησιμοποιώντας τις περιφερειακές συγκρούσεις, σχεδιάζοντας «έγχρωμες επαναστάσεις» για το δικό τους συμφέρον, όμως το τζίνι πετάχτηκε από το μπουκάλι. Τι να κάνουν με αυτό, φαίνεται, πως δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές της θεωρίας του ελεγχόμενου χάους. Στις τάξεις τους κυριαρχεί σύγχυση και αμφιταλαντεύσεις. Εμείς παρακολουθούμε με προσοχή τις συζητήσεις και στις ηγετικές ελίτ και στην κοινότητα των εμπειρογνωμόνων. Αρκεί κάποιος να δει τα πρωτοσέλιδα του δυτικού τύπου το τελευταίο χρόνο: οι ίδιοι άνθρωποι αποκαλούνται στην αρχή αγωνιστές της δημοκρατίες, και μετά ισλαμιστές, στην αρχή γράφουν για επαναστάσεις, και μετά για πογκρόμ και πραξικοπήματα. Το αποτέλεσμα είναι προφανές: περαιτέρω επέκταση του παγκόσμιου χάους. 

Κοινή διαχείριση των κινδύνων
Σε μια τέτοια παγκόσμια κατάσταση, είναι καιρός να αρχίσουμε να συμφωνούμε πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό και απαραίτητο, είναι πολύ καλύτερο, από το να αποκλίνουμε σε διαφορετικές γωνίες, πολύ περισσότερο που όλοι εμείς ερχόμαστε αντιμέτωποι με κοινά προβλήματα, βρισκόμαστε, όπως λένε, στην ίδια βάρκα. Και ο λογικός δρόμος είναι η συνεργασία των χωρών, των κοινωνιών και η αναζήτηση συλλογικών απαντήσεων στις πολλαπλές προκλήσεις, κοινή διαχείριση των κινδύνων. Είναι αλήθεια βέβαια ότι κάποιοι από τους εταίρους μας αυτό το θυμούνται, κατά κάποιο τρόπο, αποκλειστικά τότε μόνο που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Η πρακτική εμπειρία αποδεικνύει ότι οι κοινές απαντήσεις στις προκλήσεις, κατά πρώτον, δεν συνιστούν βεβαίως πάντα πανάκεια, και αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, και κατά δεύτερον, στη πλειοψηφία των περιπτώσεων, είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεπεραστούν οι διαφορές των εθνικών συμφερόντων, η υποκειμενικότητα των προσεγγίσεων, ιδιαίτερα όταν γίνεται λόγος για χώρες με διαφορετικές πολιτιστικο-ιστορικές παραδόσεις. Και παρ΄ όλα αυτά έχουμε παραδείγματα, όταν γνώμονας ήταν κοινοί στόχοι, ενεργώντας στη βάση ενιαίων κριτηρίων, από κοινού είχαμε πραγματικές επιτυχίες.
 
Θυμίζω την επίλυση του προβλήματος των χημικών όπλων της Συρίας, και τον ουσιαστικό διάλογο για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, και η δουλειά που κάναμε πάνω στο βορειοκορεατικό ζήτημα επίσης έχει κάποια θετικά αποτελέσματα. Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε όλη αυτή τη πείρα και στο μέλλον, όπως στην επίλυση τοπικών προβλημάτων έτσι και των παγκόσμιων; Ποια θα μπορούσε να είναι η νομική, πολιτική, οικονομική βάση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, η οποία θα διασφάλιζε τη σταθερότητα και την ασφάλεια, και ταυτόχρονα θα ενθάρρυνε τον υγιή ανταγωνισμό, δεν θα επέτρεπε τη διαμόρφωση νέων μονοπωλίων, που θα σταματούσαν την εξέλιξη;
Είναι μάλλον απίθανο κάποιος να μπορεί να δώσει τώρα ενδελεχείς, έτοιμες συνταγές. Εδώ απαιτείται εργασία μακράς διάρκειας με τη συμμετοχή ευρέος φάσματος κρατών, της παγκόσμιας επιχειρηματικότητας, της κοινωνίας των πολιτών, τέτοιες πλατφόρμες εμπειρογνωμόνων σαν την δικιά μας. Ωστόσο είναι προφανές, ότι η επιτυχία, το πραγματικό αποτέλεσμα είναι δυνατό μόνον στην περίπτωση που οι βασικοί παράγοντες της διεθνούς ζωής θα μπορέσουν να συμφωνήσουν στην εναρμόνιση των βασικών συμφερόντων, στη λογική αυτοσυγκράτηση, να αναδειχθούν σε θετικό παράδειγμα υπεύθυνης ηγεσίας.
 
Είναι αναγκαίο να καθοριστούν με σαφήνεια ποια είναι τα όρια των μονομερών ενεργειών και που προκύπτει η αναγκαιότητα για πολύπλευρους μηχανισμούς, στο πλαίσιο της βελτίωσης του διεθνούς δικαίου να επιλυθεί το δίλημμα μεταξύ των δράσεων της διεθνούς κοινότητας για την εξασφάλιση της ασφάλειας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της αρχής της εθνικής κυριαρχίας και της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών. Ακριβώς, τέτοιες συγκρούσεις όλο και συχνότερα οδηγούν σε αυθαίρετη εξωτερική παρέμβαση σε πολύπλοκες εσωτερικές διαδικασίες, επανειλημμένα προκαλούν επικίνδυνες αντιφάσεις των κυρίαρχων παγκόσμιων παικτών.
 
Το ζήτημα του περιεχομένου της κυριαρχίας καθίσταται σχεδόν κεντρικής σημασίας για τη διατήρηση και την παγίωση της παγκόσμιας σταθερότητας. Είναι κατανοητό ότι η συζήτηση σχετικά με τα κριτήρια για τη χρήση βίας απ’ έξω είναι πολύ σύνθετη, είναι σχεδόν αδύνατη να διαχωριστεί από τα συμφέροντα αυτών ή άλλων χωρών. Ωστόσο, είναι πολύ πιο επικίνδυνη η απουσία κατανοητών σε όλους συμφωνιών, σαφών συνθηκών, υπό τις οποίες η παρέμβαση καθίσταται αναγκαία και νόμιμη. Θα ήθελα να προσθέσω ότι οι διεθνείς σχέσεις πρέπει να βασίζονται στο διεθνές δίκαιο, στη βάση του οποίου πρέπει να βρίσκονται ηθικές αρχές όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, η αλήθεια. Ίσως, το σπουδαιότερο είναι ο σεβασμός στον εταίρο και στα συμφέροντά του. Μια προφανής διατύπωση, που όμως αν ακολουθηθεί μπορεί να αλλάξει ριζικά την κατάσταση στον κόσμο. 

Συναίνεση για τους παγκόσμιους θεσμούς
Είμαι πεπεισμένος ότι εφόσον υπάρχει θέληση μπορούμε να αποκαταστήσουμε την αποτελεσματικότητα του συστήματος των διεθνών και περιφερειακών θεσμών. Εδώ δεν είναι ανάγκη να φτιάξουμε κάτι εξ ολοκλήρου, από το μηδέν, δεν είναι «παρθένα γη», πολύ περισσότερο οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο είναι αρκούντως οικουμενικοί και μπορούν να αποκτήσουν πλέον σύγχρονο περιεχόμενο, κατάλληλο για τη τρέχουσα κατάσταση. Αυτό ισχύει επίσης και για τη βελτίωση του έργου του ΟΗΕ, ο κεντρικός ρόλος του οποίου είναι αναντικατάστατος, και του ΟΑΣΕ, ο οποίος για 40 χρόνια έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δημοφιλής μηχανισμός στην εξασφάλιση της ευρω-ατλαντικής ασφάλειας και συνεργασίας.

Πρέπει να πούμε ότι τώρα στη διευθέτηση της κρίσης στη νοτιο-ανατολική Ουκρανία ο ΟΑΣΕ διαδραματίζει έναν πολύ θετικό ρόλο. Στο φόντο θεμελιακών αλλαγών στο διεθνές περιβάλλον, με την αύξηση των ανεξέλεγκτων καταστάσεων στις πλέον πολύμορφες απειλές, χρειαζόμαστε ένα νέο παγκόσμιο consensus των υπεύθυνων δυνάμεων.

Ο λόγος δεν γίνεται για κάποιες συναλλαγές τοπικού επιπέδου, ούτε για μοίρασμα σφαιρών επιρροής στο πνεύμα της κλασικής διπλωματίας, ούτε για κάποια απόλυτη κυριαρχία. Θεωρώ ότι, απαιτείται νέα «εκδοχή» αλληλεξάρτησης. Δεν θα πρέπει να τη φοβόμαστε. Το αντίθετο, είναι ένα καλό εργαλείο εναρμόνισης θέσεων. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, δεδομένης της ενίσχυσης και της αύξησης των επιμέρους περιφερειών του πλανήτη, διαμορφώνεται αντικειμενική ζήτηση στη θεσμοθέτηση τέτοιων πόλων, στη δημιουργία ισχυρών περιφερειακών οργανισμών για την επεξεργασία κανόνων αλληλεπίδρασης. Η συνεργασία αυτών των κέντρων θα συνεισέφερε ουσιαστικά στην σταθερότητα της παγκόσμιας ασφάλειας, στην πολιτική και στην οικονομία. Αλλά, για να θεσπιστεί τέτοιος διάλογος, πρέπει να έχουμε ως αφετηρία ότι όλα τα περιφερειακά κέντρα, που διαμορφώνονται γύρω αυτά τα σχέδια ενσωμάτωσης θα έχουν ίδια δικαιώματα, ώστε να αλληλοσυμπληρώνονται και κανείς εντέχνως δεν θα τους βάλει να αντιπαρατίθενται μεταξύ τους, να έρχονται σε αντίθεση. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαλυτικής γραμμής θα χαλούσαν οι σχέσεις μεταξύ κρατών, και τα ίδια τα κράτη θα υπόκειντο σε σκληρές δοκιμασίες, έως και την πλήρη καταστροφή τους. 

Το χάος στην Ουκρανία και οι ευθύνες της Δύσης
Θα ήθελα να υπενθυμίσω για τα γεγονότα του περασμένου έτους. Τότε λέγαμε στους εταίρους μας, και στους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους εταίρους, ότι οι βιαστικές παρασκηνιακές αποφάσεις, για παράδειγμα, για τη σύνδεση της Ουκρανίας με την Ε.Ε. έβριθε σοβαρών κινδύνων. Εμείς μάλιστα δεν είπαμε τίποτε σχετικά με την πολιτική, μιλήσαμε μόνο για την οικονομία – για υψηλούς κινδύνους στην οικονομία, ότι τέτοια παρασκηνιακά βήματα θίγουν τα συμφέροντα πολλών τρίτων χωρών, μεταξύ αυτών και της Ρωσίας ως κύριο εμπορικό εταίρο της Ουκρανίας, οπότε είναι αναγκαία μια εκτενής συζήτηση των προβλημάτων.
 
Με την ευκαιρία, θυμίζω σχετικά με αυτό, ότι οι συνομιλίες για την είσοδο της Ρωσίας, για παράδειγμα, στον ΠΟΕ διήρκεσαν 19 έτη. Αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη εργασία, και επιτεύχθηκε με συγκεκριμένη συναίνεση. Γιατί μιλώ γι’ αυτό; Επειδή κατά την υλοποίηση του σχεδίου σύνδεσης με την Ουκρανία μπαίνουν σαν από την πίσω πόρτα οι εταίροι μας με τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους, και εμείς δεν συγκατατεθήκαμε γι’ αυτό, εμάς κανείς δεν μας ρώτησε. Διεξήγαμε συζητήσεις για όλα τα θέματα, που σχετίζονται με τη σύνδεση της Ουκρανίας με την Ε.Ε., επίμονα, αλλά θέλω αυτό να το τονίσω, εντελώς πολιτισμένα, προβάλλοντας προφανή στοιχεία και επιχειρήματα, επισημάναμε τα πιθανά προβλήματα. Κανείς δεν ήθελε να μας ακούσει και να συνομιλήσει, απλώς μας είπαν: δεν είναι δουλειά σας, αυτό είναι όλο, αυτή ήταν η όλη συζήτηση. Στη θέση του σύνθετου, αλλά, υπογραμμίζω, πολιτισμένου διαλόγου η υπόθεση έφθασε μέχρι το πραξικόπημα, η χώρα βυθίστηκε στο χάος, στην κατάρρευση της οικονομίας, της κοινωνίας, στον εμφύλιο πόλεμο με τεράστιες απώλειες. Γιατί; Όταν ρωτώ τους συναδέλφους μου, γιατί, απάντηση δεν υπάρχει, κανείς δεν απαντά. Όλοι σηκώνουν τους ώμους: έτσι συνέβη…
 
Δεν έπρεπε να ενθαρρυνθούν τέτοιες ενέργειες –διαφορετικά δεν θα συνέβαινε. Ήδη μίλησα γι’ αυτό. Ο προηγούμενος πρόεδρος της Ουκρανίας ο Γιανουκόβιτς όλα τα υπέγραψε, με όλα συμφώνησε. Γιατί θα έπρεπε να γίνει αυτό, ποιο είναι το νόημα; Αυτό συνιστά πολιτισμένο τρόπο επίλυσης των ζητημάτων; Όπως φαίνεται, αυτοί οι οποίοι διαρκώς σπεύδουν σε ολοένα και νέες «έγχρωμες επαναστάσεις», θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιοφυείς καλλιτέχνες και δεν μπορούν με τίποτε να σταματήσουν. 

Συνεργασία Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και Ε.Ε.
Είμαι πεπεισμένος, ότι το έργο των ολοκληρωμένων ενοποιήσεων, η αλληλεπίδραση των περιφερειακών δομών, πρέπει να δομείται σε διαφανή, κατανοητή βάση. Ένα καλό παράδειγμα τέτοιας ειλικρίνειας υπηρετεί η διαδικασία διαμόρφωσης της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης. Τα κράτη που συμμετέχουν σε αυτό το σχέδιο εκ των προτέρων ενημέρωσαν τους εταίρους τους για τα σχέδια, για τις παραμέτρους της ένωσής μας, για τις αρχές της λειτουργίας της, οι οποίες συμφωνούν απόλυτα με τους κανόνες του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου. Θα ήθελα να προσθέσω, ότι εμείς θα χαιρετίζαμε, επίσης, την έναρξη του ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ της Ευρασιατικής και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρεμπιπτόντως, αυτό έως σήμερα πρακτικά μας το αρνούνται συστηματικά, επίσης χωρίς αιτιολογία. Τι φοβερό υπάρχει σε αυτό; Και εννοείται, γι’ αυτήν την από κοινού εργασία θεωρούσαμε ότι είναι απαραίτητο να διαχειριστούμε την υπόθεση, και εγώ έχω μιλήσει αρκετές φορές γι’ αυτό, και άκουσα πολλούς να συμφωνούν από τους δυτικούς εταίρους μας, τους Ευρωπαίους σε κάθε περίπτωση, για την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου οικονομικού χώρου, ανθρωπιστικής συνεργασίας, που εκτείνεται από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.
 
Η Ρωσία την επιλογή της την έκανε, οι προτεραιότητές μας είναι η βελτίωση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοικτής οικονομίας, η επιτάχυνση της εσωτερικής ανάπτυξης, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν όλες τις θετικές σύγχρονες τάσεις στον κόσμο και η στερέωση της κοινωνίας στη βάση των παραδοσιακών αξιών και του πατριωτισμού. Εμείς έχουμε ατζέντα ολοκλήρωσης, θετική, ειρηνική, εργαζόμαστε ενεργά με τους εταίρους μας στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, με την ομάδα BRICS, με τους άλλους εταίρους. Η ατζέντα αυτή έχει στόχο την ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των κρατών, και όχι τη διάλυση. Εμείς δεν προτιθέμεθα να στήσουμε κάποια μπλοκ, εμπλεκόμενοι σε ανταλλαγή κτυπημάτων. Δεν έχουν καμία βάση οι ισχυρισμοί ότι η Ρωσία επιδιώκει να αποκαταστήσει κάποια δική της αυτοκρατορία, καταπατώντας την κυριαρχία των γειτόνων της. Η Ρωσία δεν απαιτεί για τον εαυτόν της κάποια ιδιαίτερη αποκλειστική θέση στον κόσμο, και αυτό θέλω να το τονίσω. Σεβόμενοι τα συμφέροντα των άλλων, θέλουμε, απλώς, τα συμφέροντά μας να λαμβάνονται υπ’ όψιν, να γίνεται σεβαστή και η άποψή μας.

Γνωρίζουμε καλά ότι ο κόσμος έχει εισέλθει στην εποχή αλλαγών και βαθιών μεταμορφώσεων, όπου σε όλους μας απαιτείται ιδιαίτερος βαθμό προσοχής, ικανότητα αποφυγής επιπόλαιων κινήσεων. Κατά τη διάρκεια των ετών, μετά τον ψυχρό πόλεμο, οι παράγοντες της παγκόσμιας πολιτικής ξέχασαν κάπως αυτές τις ιδιότητες. Τώρα πρέπει να τις ξαναθυμηθούμε. Σε διαφορετική περίπτωση, οι ελπίδες για μια ειρηνική, σταθερή ανάπτυξη θα αποδειχθούν μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση, και οι σημερινές αναταραχές θα είναι το πρελούδιο για ένα κραχ της παγκόσμιας τάξης.
 
Και, βεβαίως, όπως έχω ήδη πει, η δημιουργία ενός περισσότερο σταθερού συστήματος της παγκόσμιας τάξης είναι σύνθετο εγχείρημα, μιλάμε για μακράς διάρκειας και δύσκολο εκ φύσεως έργο. Μπορέσαμε να επεξεργαστούμε τους κανόνες των σχέσεων μεταξύ μας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορέσαμε να συμφωνήσουμε την περίοδο του 1970 στο Ελσίνκι. Το δικό μας κοινό χρέος είναι να επιλύσουμε αυτό το θεμελιώδες ζήτημα και στο νέο στάδιο εξέλιξης.
Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας. 

Πηγή ΑΡΔΗΝ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θανάσιμη παγίδα επιχειρεί να στήσει η Άγκελα Μέρκελ στον Αλέξη Τσίπρα, όπως αποκαλύπτει το πρακτορείο «Bloomberg»...
Το σατανικό σχέδιο της Γερμανίδας καγκελαρίου, όπως αποκαλύπτεται στο δημοσίευμα, προβλέπει την τεχνητή παράταση των διαπραγματεύσεων, ώστε να στερέψει η ρευστότητα στην Ελλάδα και να υποχρεωθεί η κυβέρνηση Τσίπρα, μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας. 

Τα καταχθόνια σχέδια της κ. Μέρκελ, πάντως, δεν είναι άγνωστα από την ελληνική πλευρά, αφού ο κίνδυνος αυτός είχε επισημανθεί από την Λούκα Κατσέλη, σε συνέντευξη της στον Αιμίλιο Λιάτσο, στο «KONTRA 24», πριν τις εκλογές, θεωρείται δε βέβαιο ότι θα ακυρωθεί, από τη δυναμική που αναπτύσσεται και οδηγεί στην απομόνωση του Βερολίνου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του οικονομικού ειδησεογραφικού πρακτορείου η Άγκελα Μέρκελ σκοπεύει να κρατήσει τις διαπραγματεύσεις για τους επόμενους δύο με τρεις μήνες έτσι ώστε να τελειώσουν τα χρήματα της Ελλάδας και έτσι με αυτό τον τρόπο να στριμώξει τη χώρα ακόμα περισσότερο, ενισχύοντας παράλληλα και τη διαπραγματευτική της δύναμη.

Το Bloomberg αναφέρει πως η Άνγκελα Μέρκελ πιστεύει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, καθώς διαθέτει αποθέματα μέχρι τότε που μπορούν να την κρατήσουν για άλλους λίγους μήνες. Ωστόσο, το περιβάλλον της Μέρκελ θεωρεί πως τα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου αυτά τα αποθέματα θα έχουν εξανεμιστεί και μόνο τότε θα επισπεύσει τις διαπραγματεύσεις, με την Ελλάδα στριμωγμένη στη γωνία.

Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης γιατί τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών είναι περιορισμένα για την Γερμανίδα καγκελάριο.

Οι τοπικές εκλογές στο Αμβούργο τον Φεβρουάριο και την Βρέμη τον Μάιο δυσκολεύουν την Άνγκελα Μέρκελ να προχωρήσει σε υποχωρήσεις έναντι των ελληνικών προτάσεων, ενώ όσο βλέπει η Μέρκελ να αυξάνονται τα ποσοστά του αντιευρωπαϊκού κόμματος στην Γερμανία, τόσο θα σκληραίνει τη στάση της απέναντι στην Ελλάδα.

Πάντως, η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ δεν θέλησε από το Βερολίνο να σχολιάσει όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, λέγοντας πως δεν θα σχολιάσει μεμονωμένα όλες τις λεπτομέρειες που διαδίδονται.

Μάλιστα, η κ. Μέρκελ δεν θέλησε ούτε να σχολιάσει τη δήλωση του υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας, Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος στους Financial Times δήλωσε πως η Ελλάδα αποσύρεται από το αίτημα για διαγραφή του χρέους και θα ζητήσει ανταλλαγή χρέους.

Ωστόσο, όπως αναφέρει το Reuters, η Γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε κάτι παραπάνω από κατανοητό η ελληνική κυβέρνηση να επεξεργάζεται ακόμα τις θέσεις της σημειώνοντας πως «μόνο λίγες ημέρες ανέλαβε καθήκοντα». 

Πηγή Τribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την ώρα που Βαρουφάκης και Σόιμπλε ετοιμάζονται για την πρώτη τους συνάντηση η Γερμανία εξαπολύει απειλές, μέσω απόρρητων εγγράφων στο Reuters, μέσω του Σουλτς, αλλά και μέσω του… ΝΑΤΟ!

Την Τετάρτη, η υπουργός Εθνικής Άμυνας της Γερμανίας, , Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν εξέφρασε την εκτίμηση πως η Ελλάδα ρισκάρει τη θέση της στο ΝΑΤΟ με την προσέγγιση προς τη Ρωσία!

Η Φον Ντερ Λάιεν, σε συνέντευξή της η οποία θα δημοσιευθεί αύριο στη «Sueddeutsche Zeitung» ενόψει της συνάντησης των Υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι «παρ’ όλες τις διαφωνίες για οικονομικά και κοινωνικά θέματα, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύσει την εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία της σε ό,τι αφορά τα θέματα ασφάλειας, η οποία αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια δεκαετιών».

Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας ζητά από την Ελλάδα να τοποθετηθεί και επισημαίνει: «Μπορούμε στην καθημερινότητα να συζητάμε για το πώς θα διαμορφώσουμε τη διαδικασία μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη. Δεν πρέπει όμως να υπάρχει αμφιβολία για το ότι συμφωνούμε στις βασικές αξίες», για να καταλήξει: «Όποιος ζητά αλληλεγγύη, πρέπει και να συμπεριφέρεται αλληλέγγυα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι έρευνες που πραγματοποιούνται από την αντιπολίτευση της Τουρκίας, αποκάλυψαν στοιχεία που συνδέουν τους ισχυρισμούς για τις υπηρεσίες ασφαλείας, ότι συμμετείχαν στην προεκλογική περίοδο, υπέρ του κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, προκειμένου να διαμορφώσουν αρνητικά την κοινή γνώμη για τους αντιπάλους του, όπως σημειώνει η εφημερίδα ‘Μπουγκούν’.

Η εφημερίδα με αναφορά της, επικαλείται δημοσίευμα της εφημερίδας Taraf της Τρίτης, η οποία σημειώνει ότι δημιουργήθηκε ομάδα από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) προκειμένου να δυσφημίσει τους αντιπάλους και στην προσπάθειά τους αυτή είχαν συνδράμει οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας- MİT.

Ιδιωτικές έρευνες που διεξήχθησαν από την αντιπολίτευση έδειξαν ότι σημαντικές πληροφορίες των κομμάτων που ελήφθησαν από τις υπηρεσίες ασφαλείας προωθήθηκαν σε διαφημιστικές εταιρείες προκειμένου να δυσφημίσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Η ομάδα που είχε δημιουργηθεί, ανέλυε τα αποτελέσματα των σφυγμομετρήσεων της κοινής γνώμης για να προετοιμάσει μια ποικιλία σχεδίων με στόχο τη δυσφήμιση της αντιπολίτευσης.

Δίδονταν μεγάλη δημοσιότητα σε εσκεμμένες επιθέσεις που γίνονταν εναντίον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), του Κεμάλ Κιλισντάρογλου- Kemal Kılıçdaroğlu. Παρατίθεται,μάλιστα, και το παράδειγμα ένα παπούτσι που πέταξαν εναντίον του ή μια γροθιά εναντίον του, και όπως σημειώνεται οι πράξεις αυτές ήταν σχεδιασμένες.

Τον Νοέμβριο, τόσο ο Kemal Kılıçdaroğlu, όσο και ο επικεφαλής του Μεγάλου Κόμματος της Ένωσης (BBP) Mustafa Destici, είχαν αποκαλύψει ότι «η MİT (εθνική υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας) διεξήγαγε επιχειρήσεις εναντίον μας».

Έρευνες που διεξήχθησαν από το CHP, το BBP και το Κόμμα του Εθνικιστικού Κινήματος (MHP), έχουν φέρει αποκαλύψεις για τη φύση αυτών των εκστρατειών και πως οι υπηρεσίες ασφαλείας παρείχαν υποστήριξη με τη μορφή της «πληροφόρησης και τεκμηρίωσης» για τέτοιες πράξεις.

Το «γραφείο στρατηγικής» είχε συσταθεί μέσα στον Οργανισμό Ασφαλείας (MİT), ιδίως, εκεί όπου συλλέγονταν οι πληροφορίες μέσω παρακολουθήσεων και άλλων μεθόδων και συγκεντρώνονταν προκειμένου να προβούν σε εκστρατεία λάσπης», σημειώνει το δημοσίευμα.

Η έρευνες της αντιπολίτευσης έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, πέρα από τις μυστικές υπηρεσίες, είχαν χρηματισθεί δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι στα έντυπα ΜΜΕ.

«Οι δημοσιογράφοι και οι αρθρογράφοι αυτοί, κατόπιν ανταμείφθηκαν με προγράμματα σε διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς, ιδίως στο δημόσιο κανάλι TRT».

Πηγή Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Έλληνες είναι μια μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους λαούς. Ως λαός μοιάζουν με ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο έχει φάσεις ύφεσης και έξαρσης. Ένα φαινόμενο, που μοιάζει με τη φωτιά. Με τη φωτιά, που είναι απόλυτα ελεγχόμενη μέσα σε ένα λυχνάρι και απόλυτα ανεξέλεγκτη, όταν αρχίζει και καίει τα πάντα στο διάβα της. Αυτό το φαινόμενο, αν δεν ελεγχθεί από το σύστημα εξουσίας εγκαίρως, μπορεί να το καταστρέψει ολοσχερώς.

Mιλάμε για την ιστορική πορεία του φαινομένου μέχρι τις ημέρες μας. Δεν μιλάμε μόνον για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους οι υπόλοιποι λαοί τους γνωρίζουν. Μιλάμε και για τους σύγχρονους Έλληνες. Μιλάμε και για την «άγνωστη» ιστορία των σύγχρονων Ελλήνων. Μιλάμε για μια ιστορία «ολέθρου» για τις σύγχρονες αυτοκρατορίες. Για μια ιστορία, που με μεγάλη προσοχή προσπαθούν οι σημερινοί ισχυροί να κρύψουν, γιατί δεν τους συμφέρουν οι αποκαλύψεις. Δεν τους συμφέρουν τα «κακά» πρότυπα.

Ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες γνωρίζουν τι ακριβώς έχουν κάνει. Δεν γνωρίζουν ότι η συμμετοχή τους στο σημερινό παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι ήταν καθοριστική. Συμμετοχή απολύτως δυσανάλογη του μεγέθους της Ελλάδας. Συμμετοχή μεγαλύτερη από κράτη-γίγαντες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ρωσία. Συμμετοχή, που αποτελεί το κρυμμένο «μυστικό» του συστήματος, γιατί, αν αποκαλυφθεί, θα έχουμε ακόμα χειρότερες εξελίξεις. Μόνον στον εικοστό αιώνα οι Έλληνες έχουν νικήσει δύο αυτοκρατορίες και έχουν γίνει η αιτία να καταστραφεί η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της σύγχρονης ιστορίας.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς λέμε. Η μεγαλύτερη αυτοκρατορία του αρχαίου κόσμου ήταν η Περσική. Μια αυτοκρατορία απίστευτης ισχύος σε σχέση μ’ αυτούς που πιθανόν να είχε αντιπάλους. Μια αυτοκρατορία, που η οργάνωσή της ήταν αιώνες μπροστά από οτιδήποτε εκείνη τη στιγμή μπορούσε να την ανταγωνιστεί. Η αυτοκρατορία αυτή είχε τη «φαεινή» ιδέα να επιτεθεί στους Έλληνες. Προκλήθηκε από αυτούς και θεώρησε ότι ήταν ασφαλές να ανταποδώσει την πρόκληση. Από τη στιγμή που το έκανε αυτό, ήταν θέμα χρόνου να «πεθάνει». Γιατί; Γιατί συνδέθηκε εχθρικά με ένα «φαινόμενο». Γιατί «προσανατόλισε» το «φαινόμενο» προς τη μεριά της. Έγινε ένα «βουνό» λαχταριστών «ξύλων» για μια «φωτιά».

Αυτό ακριβώς είναι ο ελληνικός λαός. Μια «φωτιά». Μια αιώνια «φωτιά». Μια «φωτιά» κολλώδης. Μια «φωτιά», που μοιάζει με τα «κριθαράκια» της εμπρηστικής βόμβας Ναπάλμ. «Κολλάει» στο σώμα αυτού που την αγγίζει και δεν ξεκολλάει. Δεν μπορείς ν’ απαλλαγείς από αυτήν, παρά μόνον με τον ακρωτηριασμό. Αυτή η μικρή φωτιά σιγοκαίει, μέχρι να κάψει ολόκληρο το σώμα. Αυτό δεν το γνώριζε η περσική αυτοκρατορία και έβαλε χωρίς πολύ σκέψη το «χέρι» της στο ελληνικό «καμίνι».

Η καταδίκη της ήταν δεδομένη, γιατί το «φαινόμενο» έχει μια συγκεκριμένη φύση. Η φύση τού δίνει μόνιμα χαρακτηριστικά και αυτά τα χαρακτηριστικά —όταν υπάρχει εχθρικότητα απέναντι σε ένα άλλο σύστημα— έχουν μια ανάλογη μονιμότητα. Η «υπομονή» δηλαδή του «φαινομένου» είναι τεράστια, γιατί απλά δεν του κοστίζει τίποτε. Η διάθεση «αντεκδίκησης» είναι τεράστια, γιατί απλά η «φύση» του φαινομένου είναι τέτοια. Για όσο διάστημα υπάρχει «φωτιά» που δεν σβήνει, θα πρέπει να την προσέχει αυτός ο οποίος είναι κοντά της, αν δεν είναι «πυρίμαχος». Η «φωτιά» δεν τον περιμένει, αλλά θα τον κάψει την οποιαδήποτε ώρα κάνει το λάθος, σαν να τον περίμενε. Σαν να «ζούσε» επί αιώνες μόνον γι’ αυτό.

Αυτό έγινε με την Περσική Αυτοκρατορία. Επιτέθηκε στους Έλληνες και άνοιξε «παρτίδες» μ’ αυτούς. Αυτό όμως τους έδωσε έναν «στόχο». Για έναν λαό, που διαπαιδαγωγείται με τα Ομηρικά Έπη, αυτό είναι κίνητρο. Για έναν λαό, που η παιδεία τού θέτει στόχους απίστευτους, αυτό είναι κίνητρο. Κίνητρο επιβίωσης. Ακόμα κι αν οι Έλληνες ως λαός δεν είχαν τον καιρό εκείνον προοπτικές επιβίωσης, η εχθρότητά τους απέναντι στους Πέρσες θα μπορούσε να τους συντηρεί αιώνες. Το «φαινόμενο» δηλαδή είχε ενεργοποιηθεί και απλά ήταν θέμα χρόνου η αντίδρασή του. Κάποιοι με ένα «ξύλο» σκάλισαν μια «φωτιά» και αυτή «κόλλησε» πάνω σ’ αυτό. Ήταν θέμα χρόνου αυτή η «φωτιά» να εκμεταλλευτεί το δικό τους «ξύλο» και τη δική τους απερισκεψία.

Οι γενιές περνούσαν και το «φαινόμενο» απλά βρισκόταν σε ύφεση. Όλα φαινόταν ελεγχόμενα, αλλά δεν ήταν. Γιατί; Διότι ήταν θέμα χρόνου στην πρώτη χαλαρή περίοδο του συστήματος το «φαινόμενο» ν’ αντιδράσει, σαν να είχε στήσει «ενέδρα». Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος, τα πράγματα έγιναν επικίνδυνα για τους Πέρσες. Όταν υπάρχει κοινή παιδεία, το όραμα του ενός εύκολα γίνεται όραμα του λαού. Αυτό όμως, όταν υπάρχει «προσανατολισμός», είναι επικίνδυνο. Οι Πέρσες ούτε κατάλαβαν τι έγινε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Το «φαινόμενο» τους επιτέθηκε και αυτοί νόμισαν ότι μπορούν να αμυνθούν, ενώ δεν υπήρχε τέτοια πιθανότητα. Γιατί; Διότι το «φαινόμενο» τρέχει. «Καίει» τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν το αντιμετωπίζεις ως συμβατικό εχθρικό φαινόμενο. Δεν αντιμετωπίζεις τη φωτιά που σου καίει το δάσος σαν μια ομάδα υλοτόμων, που σου αρπάζει κεφάλαιο. Οι υλοτόμοι «καθυστερούν». Δέντρο δένδρο προχωρούν και αυτό τους κάνει «αργούς». Οι υλοτόμοι δημιουργούν σύστημα, για να εκμεταλλεύονται τον κόπο τους και αυτό τους κάνει «στατικούς». Η φωτιά δεν κάνει το ίδιο. Η φωτιά δεν δημιουργεί φράχτες κι ούτε σέβεται φράχτες. Η φωτιά «τρέχει». Δεν καθυστερεί. Καταπίνει ό,τι βρίσκει μπροστά της. Δεν την ενδιαφέρει να εκμεταλλευτεί αυτά τα οποία «κατακτά».

Οι Πέρσες αυτό δεν κατάλαβαν. Όταν τους επιτέθηκε ο Αλέξανδρος, αδράνησαν. Αυτός τους «έκαιγε» το δάσος και αυτοί τον περίμεναν. Τους «κατάπινε» πληθυσμούς, γιατί απλά τους ευνοούσε εις βάρος των δικών τους συμφερόντων και όχι εις βάρος κάποιων δικών του. Αυτό του έδινε τρομακτική «ταχύτητα». Δεν καθυστερούσε με γραφειοκρατικές δραστηριότητες πάνω στα κατακτημένα. Ο «πύρινος» στρατός του απλά έτρεχε. «Πυρπολούσε» τα πάντα στο πέρασμά του. Ο έλεγχος είχε χαθεί. Ακόμα και να νικούσαν τον στρατό του και να σκότωναν τον ίδιο, η ζημιά είχε γίνει. Αυτοί οι οποίοι ευνοήθηκαν από αυτόν δεν θα δέχονταν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση. Δεν τους συνέφερε να το κάνουν. Δεν μπορούσαν να ξαναδούν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν παλιά και συνέφερε τους Πέρσες. Είχαν εξελληνιστεί και γίνονταν και οι ίδιοι φωτιά, που έδινε δύναμη στο πύρινο μέτωπο.

Η φωτιά είχε κάνει τη ζημιά της. Απ’ όπου είχε περάσει, τα πράγματα δεν θα ήταν ποτέ ξανά τα ίδια. Από τη στιγμή που υπήρχε αυτό το δεδομένο και ταυτόχρονα ο Αλέξανδρος ήταν ζωντανός και ο στρατός του αήττητος, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το «πύρινο» μέτωπο ήταν ενεργό. Ήταν θέμα χρόνου να πλησιάσει την πρωτεύουσά τους. Το λάθος το είχαν κάνει. Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους και υποτίμησαν αυτές του «φαινομένου».

Τι έπρεπε να κάνουν; Αυτό το οποίο δεν καταδέχονταν. Να σβήσουν τη «φωτιά» στη γέννησή της, πριν αποκτήσει διαστάσεις. Να αμυνθούν πριν περάσει ο Αλέξανδρος στην Ασία. Να διαλύσουν τον στρατό του μέσα στην Ελλάδα. Να υποστηρίξουν τους αντιπάλους του. Να τρομάξουν τους συμμάχους του. Εκεί φάνηκε η άγνοιά τους. Γελούσαν με την απερισκεψία του νεαρού βασιλιά της Μακεδονίας. Ξαπλωμένοι και εν μέσω πορνών αξιολογούσαν τις ειδήσεις που τους μετέφεραν οι κατάσκοποί τους.

Στην κυριολεξία δεν καταδέχθηκαν ως αυτοκράτορες να αμυνθούν στην απειλή. Δεν καταδέχθηκαν να εμποδίσουν το πέρασμα του Αλεξάνδρου στην Ασία. Δεν έστειλαν ούτε ένα μικρό στρατιωτικό σώμα να σταματήσει την απόβασή του στην Ασία. Δεν διανοούνταν ότι έπρεπε να αμυνθούν άμεσα και με όλες τους τις δυνάμεις απέναντι σε έναν τόσο μικρό αντίπαλο. Νόμισαν πως όταν θα συναντιόντουσαν μ’ αυτόν, απλά θα τον νικούσαν. Αυτό ήταν το λάθος. Το «φαινόμενο» το σέβεσαι και το πολεμάς πριν αρχίσει και μεγαλώνει. Το προλαβαίνεις στην εστία του. Αν μεγαλώσει, απλά περιμένεις το τέλος. Μια ολόκληρη ήπειρος μπορεί να καεί από ένα κουτάκι σπίρτα.

Αυτό ακριβώς έγινε τότε. Οι Έλληνες στην κυριολεξία «έκαψαν» την Περσική αυτοκρατορία. Από την επόμενη της κατάκτησής της αυτή έπαψε να υπάρχει. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. «Έσβησε» από τη μνήμη ακόμα και του ίδιου του χώρου που τη γέννησε. Όταν το «φαινόμενο» έπαψε να έχει μπροστά του πρόκληση και άρα χώρο για να «κάψει», σταμάτησε την πορεία του. Σταμάτησε στον Ινδό. Σταμάτησε εκεί όπου ξεκινούσε ένας άλλος κόσμος με άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν αφορούσαν τους Έλληνες. Ένας άλλος κόσμος, που απλά δεν είχε «παρτίδες» με τη «φωτιά».

Από τον Ινδό όμως και πίσω τα πάντα είχαν «καεί». Από εκείνη τη στιγμή και πέρα θα έπρεπε απλά να ξαναχτιστούν τα «καμένα» με τη λογική και την ιδεολογία όμως του «φαινομένου». Από εκεί και πέρα ξεκινά η ιστορία των σύγχρονων αυτοκρατοριών. Των ελληνιστικού τύπου αυτοκρατοριών, οι οποίες φτάνουν στις μέρες μας. Η «φωτιά» πλέον ήταν ελεγχόμενη. Ήταν ο «λύχνος» των αυτοκρατοριών. Οι Έλληνες εντάχθηκαν στις αυτοκρατορίες ως «προνομιούχοι» και χωρίς να έχουν αντίπαλο να τους προκαλεί.

Προνομιούχοι στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, στην Οθωμανική αυτοκρατορία κλπ.. Το σύστημα το είχαν χτίσει οι Έλληνες και αυτοί γνώριζαν τις ιδιομορφίες του. Το σύστημα ήταν «πυρίμαχο», γιατί η «φωτιά» ήταν μέσα του. Οι αυτοκράτορες γνώριζαν την επικινδυνότητα του «φαινομένου» και το σέβονταν. Ποτέ δεν άφηναν τους Έλληνες απ’ έξω στις μοιρασιές και στα προνόμια και το σημαντικότερο… ποτέ δεν θα τους άφηναν να δημιουργήσουν ξεχωριστό κράτος. Οι Έλληνες, ως ξεχωριστή κοινωνική τάξη της αυτοκρατορίας, δεν ήταν ποτέ επικίνδυνοι. Οι Έλληνες μόνον ως ξεχωριστή κοινωνία ήταν επικίνδυνοι.

Οι αιώνες «κυλούσαν» και οι Έλληνες εξυπηρετούσαν το σύστημα, όπως κι αν αυτό τους ονόμαζε. Όμως, στους αιώνες αυτούς οι εξελίξεις ήταν μεγάλες. Ο Δυτικός Κόσμος άρχισε ν’ αναπτύσσεται με ρυθμούς μεγαλύτερους απ’ ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος. Ανακαλύφθηκε η Αμερική και αυτοί οι οποίοι την ανακάλυψαν τη μοιράστηκαν μεταξύ τους. Η εποχή της αποικιοκρατίας όλους αυτούς τους ισχυροποίησε σε απίστευτο βαθμό. Λαοί, χωρίς μεγάλο πολιτισμικό «βάθος», απέκτησαν μέγεθος αυτοκρατοριών. Η Αγγλία, που δεν έδωσε στον κόσμο ούτε μια συνταγή μαγειρικής, φιλοδοξούσε να «κυβερνά» τα κύματα. Είχε μέγεθος ασύλληπτο για προηγούμενες αυτοκρατορίες, οι οποίες επεκτείνονταν με «προσηλυτιστές» και όχι με κοινούς λοχίες «οικοπεδοφάγους».

Ο παραδοσιακός χώρος, που φιλοξενούσε τους Έλληνες, είχε σε μεγάλο βαθμό υποβαθμιστεί. Νέοι λαοί κυριαρχούσαν στον κόσμο. Νέοι λαοί όμως σημαίνει και νέες φιλοδοξίες. Για όσο διάστημα αυτές οι φιλοδοξίες δεν «ακουμπούσαν» το «φαινόμενο», κανένας δεν κινδύνευε. Για όσο διάστημα αυτές οι «αυτοκρατορίες» εχθρεύονταν τους Μάγιας, τους Ίνκας, τους Αβοριγίνες ή τους Πυγμαίους, κανένας δεν απειλούνταν. Ο «πυρίμαχος» χριστιανισμός κατακτούσε τον κόσμο, χωρίς να βρίσκει πουθενά αντίπαλο. Χωρίς να βρίσκει πουθενά κίνδυνο. Μπορούσε να κατακτά και να απειλεί ο ίδιος με «πυρπόληση».

Αυτός όμως ο χριστιανικός κόσμος ήταν αήττητος ως σύνολο. Αυτός ήταν η αυτοκρατορία. Αυτός έλεγχε τους Έλληνες. Για όσο διάστημα δεν υπήρχε κίνδυνος, δεν είχε πρόβλημα με τις φιλοδοξίες των φιλόδοξων νεόπλουτων μελών του. Αυτοκρατορίες «ονειρεύονταν» όλοι υπό τη «σκιά» του αυτοκράτορα της Ρώμης. Υπό τη σκιά του Πάπα. Αυτοκρατορίες ονειρεύονταν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί. Όλοι αυτοί άλλοτε εκ του πονηρού και άλλοτε από άγνοια είχαν αρχίσει να «μιμούνται» την αυτοκρατορική λειτουργία. Ο πλούτος και η έλλειψη αντιπάλου τους το επέτρεπαν.

Έτσι σταδιακά άρχισαν υπό τη σκιά του χριστιανισμού ν’ αναπτύσσουν τους δικούς τους αφελείς –ισμούς. Άρχισαν δηλαδή ν’ αναπτύσσουν αυτοκρατορική συμπεριφορά και να προσπαθούν να «δέσουν» στα άρματά τους όσες χώρες δεν μπορούσαν να κατακτήσουν. Κοντά στον αυτοκρατορικό ελληνισμό, τον χριστιανισμό, τον ισλαμισμό, τον βουδισμό κλπ. άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται ο «βρετανισμός», ο «γαλλισμός», ο «γερμανισμός» κλπ. Όλες αυτές όμως οι ψευδοαυτοκρατορίες ήταν «ξύλινες». Το «πυρίμαχό» τους ανήκε στη σφαίρα ιδιοκτησίας της «μαμάς» αυτοκρατορίας, που ήταν ο χριστιανισμός. Απλά κάποιοι μπερδεύονταν.

Μπερδεύονταν, γιατί δεν καταλάβαιναν ότι οι αυτοκρατορίες στηρίζονται σε γνώση και όχι σε οικόπεδα. Το γεγονός ότι η βρετανική αυτοκρατορία είχε μεγαλύτερο μέγεθος από την αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, δεν την καθιστούσε αυτοκρατορία. Του Αλέξανδρου η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που ο ίδιος και η παρέα του ανέλαβε τη διαχείριση της ελληνικής γνώσης. Ήταν αυτοκρατορία από τότε που χωρούσε σε ένα παλάτι της Μακεδονίας. Του Χριστού η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που Αυτός και η παρέα Του ανέλαβε τη διαχείριση της Γνώσης του Θεού. Από τότε που χωρούσε σε ένα δωμάτιο, όπου δειπνούσαν Δάσκαλος και μαθητές.

Εκεί μπερδεύτηκαν οι Δυτικοί χριστιανοί, συγκρίνοντας τα μεγέθη. Την «πάτησαν» όπως την πατάει ένας στρατηγός, που νομίζει ότι είναι Αλέξανδρος, επειδή έχει μεγαλύτερο στράτευμα από εκείνον. Την «πάτησαν» όπως την πατάει ένας λαοφιλής πολιτικός, που νομίζει ότι είναι Ιησούς, επειδή έχει πιο πολλούς προσωπικούς οπαδούς από δώδεκα. Αυτό είναι λάθος, γιατί την αυτοκρατορία τη χαρακτηρίζει η γνώση και όχι το μέγεθος. Η αυτοκρατορία δεν κατακτά χώρους, συνυπάρχοντας με διαφορετικούς. Η αυτοκρατορία «καταπίνει» λαούς, γιατί τους κάνει όμοιους με τα μέλη της. Η αυτοκρατορία είναι μια πύρινη λαίλαπα και ο ηγέτης της μια καθαρή και άσβεστη «φλόγα».

Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου επεκτεινόταν, γιατί «εξελλήνιζε» τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στη εξουσία των Ελλήνων και άρα τη δική του. Η αυτοκρατορία του Ιησού επεκτεινόταν, γιατί «εκχριστιάνιζε» τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στην εξουσία των Χριστιανών και άρα τη δική Του. Οι αυτοκρατορίες του Μωάμεθ, του Βούδα κλπ. έκαναν το ίδιο. Όλες αυτές οι αυτοκρατορίες ξεκινούσαν από το «μυαλό» του ιδρυτή τους και έφταναν μέχρι εκείνο το σημείο που το επέτρεπε η δυνατότητα της γνώσης της κάθε μιας. Αν αυτή η γνώση έχανε την αξία της, ακολουθούσε αυτόματα η κατάρρευση. Αν «έσβηναν» οι γνώσεις των ηγετών τους, «έσβηναν» και οι ίδιες. Δεν μπορούσαν ν’ αναπαράγουν τα «κύτταρά» τους και πέθαιναν.

Οι νεόκοποι αυτοκράτορες αυτά όλα δεν τα γνώριζαν. Νόμιζαν ότι αρκούσε η δύναμη και το κεφάλαιό τους, για να καλύψει το κενό της γνώσης. Νόμιζαν ότι η απλή κατάκτηση είναι αρκετή. Δεν έβλεπαν για παράδειγμα οι Βρετανοί ότι η παραμονή τους στην Ινδία δεν «κατάπινε» τους Ινδούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Βούδα. Δεν έβλεπαν οι Γάλλοι ότι η παραμονή τους στην Αλγερία δεν «κατάπινε» τους Αλγερινούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Μωάμεθ. Δεν έβλεπαν ότι κατακτούσαν χωράφια και όχι ανθρώπους και άρα λαούς, όπως οι αυτοκρατορίες.

Έχοντας ελέγξει όλοι αυτοί τη Γαλλική Επανάσταση, νόμισαν ότι μπορούν να ελέγχουν τα πάντα. Είχαν εφεύρει το εθνικό κράτος και νόμισαν ότι είχαν βρει την τέλεια λύση. Η λύση, που θα μπορούσε να δώσει αιωνιότητα στο σύστημά τους. Η λύση, που θα μπορούσε σε μικροκλίμακες κρατών να διατηρεί τη «φωτιά» ζωντανή, χωρίς να απειλεί το σύστημα. Αυτό ήταν το εθνικό κράτος. Ένα σύστημα, που αντέγραφε την αυτοκρατορική λειτουργία και μπορούσε να διατηρεί «φωτιά» μέσα του. Όλοι αυτοί νόμιζαν ότι με ελεγχόμενο εξελληνισμό των πληθυσμών τους, θα μπορούσαν να δώσουν μόνιμα χαρακτηριστικά στα συστήματά τους. Θεώρησαν ότι μπορούσαν να υποτάξουν την ελληνική γνώση στις δικές τους φιλοδοξίες.

Νόμισαν ότι καμία γνώση δεν μπορεί να απειλήσει την ισχύ τους. Θεώρησαν ότι, από τη στιγμή που ελέγχουν την ελληνική γνώση, δεν κινδύνευαν από κανέναν. Από τη στιγμή λοιπόν που πρόβλημα με τη γνώση δεν είχαν και το κεφάλαιο στην κυριολεξία τους «περίσσευε», αισθάνονταν όλοι αυτοκράτορες. Όλοι με φιλοδοξίες να κατακτήσουν τον κόσμο, άσχετα αν δεν γνώριζαν τι θα κάνουν, αν θα το κατάφερναν. Η Ρώμη δεν ανησυχούσε, γιατί η ισχύς του χριστιανισμού ήταν τέτοια, που επέτρεπε τα «καπρίτσια» των ισχυρότερων μελών της.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν, όταν άρχισε να «ανατέλλει» η βιομηχανική εποχή. Εκεί η Ρώμη «κοιμήθηκε». Γιατί; Γιατί ο ανταγωνισμός στη βιομηχανική εποχή θα έφερνε τους «αυτοκράτορες» στον παραδοσιακό χώρο, όπου υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις Ελλήνων. Αυθεντικών Ελλήνων και όχι εξελληνισμένων χριστιανών μέσα από τα ελεγχόμενα συστήματα εκπαίδευσης. Ο πόλεμος στη βιομηχανική εποχή θα γινόταν για το πετρέλαιο και τα κοντινότερα πετρελαϊκά κοιτάσματα για τους Ευρωπαίους ήταν στη Μέση Ανατολή. Άρα έπρεπε να ελεγχθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία αυτή ήταν «χαλαρή», αλλά πολύ χρήσιμη για την παγκόσμια λειτουργία του συστήματος. Γιατί; Γιατί διατηρούσε το «φαινόμενο» σε ύφεση. Ούτε απειλούσε τον χριστιανισμό ούτε απειλούνταν από αυτόν. Είχε βρεθεί μια ισορροπία και αυτό δημιουργούσε συνθήκες ασφάλειας.

Οι Έλληνες ήταν από τους ευνοημένους της αυτοκρατορίας και δεν δημιουργούσαν προβλήματα. Στο μεταξύ όμως οι άλλοι σκοτώνονταν μεταξύ τους. Οι πανίσχυροι Άγγλοι έβλεπαν τον κίνδυνο από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Φοβούνταν την επιρροή τους στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ταυτόχρονα φοβούνταν και τους ίδιους τους Οθωμανούς. Η εποχή άλλαζε και η «χαλαρή» αυτοκρατορία ίσως να μην ήταν πλέον τόσο ακίνδυνη. Το βιομηχανικό κεφάλαιο είχε ιδιομορφίες, που μπορούσε να ξαναβάλει την Οθωμανική αυτοκρατορία στο «παιχνίδι» της κοσμοκρατορίας. Ήταν πλούσια, είχε αρκετά μορφωμένους πληθυσμούς —μεταξύ των οποίων και Έλληνες— και το χειρότερο απ’ όλα… «καθόταν» επάνω στα πετρέλαια. Δεν ήταν δηλαδή δύσκολο να μετατραπεί σε μηδενικό χρόνο σε βιομηχανική δύναμη και να τινάξει τις ισορροπίες στον αέρα. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου το λάθος.

Το λάθος το έκαναν από κοινού οι μεγάλοι της Δύσης. Τι έκαναν; Αυτό το οποίο απαγορευόταν επί αιώνες. Επέτρεψαν στους Έλληνες να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνη η ίδρυση αυτή και επιπλέον την έβλεπαν σαν ευκαιρία να διαλύσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία που τους απειλούσε. Γιατί θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνο; Τι άλλαξε και θεωρούσαν ακίνδυνο αυτό το οποίο επί αιώνες απαγορευόταν; Νόμιζαν ότι μπορούσαν με τη λογική του εθνικού κράτους να περιορίσουν το «φαινόμενο» εντός πολύ μικρών συνόρων και να το ελέγχουν. Θεώρησαν ότι όχι μόνον μπορούν να το ελέγχουν, αλλά και ότι μπορούν να εκμεταλλεύονται τις ιδιότητές του εις βάρος του.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Θεωρητικά η Ελλάδα, ως ένα φτωχό κράτος, δεν μπορούσε να έχει δυνατότητες ανάπτυξης και άρα ο εξελληνισμός του να πάρει «βάθος» επικίνδυνο. Θεωρούσαν ότι η υπανάπτυξη θα το καθήλωνε στο σημείο που τους βόλευε. Η κοινωνική βάση του κράτους θα παρέμενε αναγκαστικά σε ένα χαμηλό επίπεδο «εξελληνισμού». Θα παρέμενε αγράμματη και με μια απλή «ανάμνηση» της ελληνικότητάς της. Η αδυναμία του κράτους ν’ αναπτυχθεί σ’ έναν κόσμο γιγάντων θα το έκανε απόλυτα εξαρτημένο και άρα ελεγχόμενο. Αυτοί θα διόριζαν τις ηγεσίες του και σαν «προστάτες» της ανεξαρτησίας του θα είχαν λόγο σε όλες του τις υποθέσεις. Ένα ακόμα προτεκτοράτο ανάμεσα στα πολλά άλλα, απλά με ένα πιο διάσημο όνομα.

Αυτό ήταν το βασικό πλαίσιο στο οποίο θα λειτουργούσε το ελληνικό κράτος. Το «φαινόμενο» θα βρισκόταν υπό πλήρη έλεγχο. Πριν εκδηλώσει την οποιαδήποτε αντιδραστική τάση, θα προλάβαιναν να το ελέγξουν. Γνωρίζοντας τη λειτουργία του, προσπάθησαν και κατάφεραν να του δώσουν «προσανατολισμό». Εχθρός μόνιμος των Ελλήνων θα γινόταν οι Τούρκοι. Εθνικό «όνειρο» θα γινόταν η κατάκτηση της Πόλης. Ό,τι ήταν οι Πέρσες για τους αρχαίους Έλληνες, θα γίνονταν οι Τούρκοι για τους σύγχρονους. Ό,τι ήταν η Περσέπολη για τους αρχαίους Έλληνες, έγινε η Πόλη για τους σύγχρονους. Το «φαινόμενο» κόλλησε μόνιμα στους Τούρκους. Οι Άγγλοι «αρχιτέκτονες» και οι υπόλοιποι μεγάλοι της Ευρώπης ήταν σε ασφαλή «περιοχή», εφόσον αυτοί παρουσιάζονταν σαν απελευθερωτές των Ελλήνων. Αυτοί ήταν οι επαγγελματίες «φίλοι» τους. Βρίσκονταν κοντά στο «φαινόμενο», αλλά δεν είχαν «δοσοληψίες» μ’ αυτό. Το έλεγχαν, αλλά δεν το προκαλούσαν.

Όμως, το πρόβλημα δεν ήταν μόνον αυτό. Πρόβλημα είχαν και με τους διάσπαρτους ελληνικούς πληθυσμούς σε χώρους όπου μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στη βιομηχανική εποχή. Σε πλούσιους χώρους με προοπτικές ταχείας εκβιομηχάνισης δίπλα σε πετρέλαια. Χώρους όπως η Μικρά Ασία ή τα παράλια τους Εύξεινου Πόντου. Χώρους, οι οποίοι θα μπορούσαν ν’ αναπτυχθούν βιομηχανικά και λόγω εθνικής συγγένειας να «αποσπάσουν» τον έλεγχο της μικρής και υπανάπτυκτης Ελλάδας από τους Δυτικούς. Τι έκαναν; Εκμεταλλεύτηκαν τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων, που τους στρέφουν εναντίον αυτοκρατοριών.

Δεν θα περίμεναν οι γενιές των Ελλήνων να «γεννήσουν» Μεγαλέξανδρο, για να κυνηγήσουν τον εθνικό τους στόχο. Οι Άγγλοι μόνοι τους «διόρισαν» Μεγαλέξανδρο έναν θλιβερό χαφιέ τους. Τον άθλιο Βενιζέλο. Τι έκανε αυτός; Κατέστρεψε τον ελληνισμό τόσο στον Εύξεινο Πόντο όσο και στη Μικρά Ασία. Έβαλε τη μικρή Ελλάδα να προκαλέσει αντίποινα, τα οποία εφαρμόστηκαν εις βάρος των γηγενών πληθυσμών. Έβαλε το ελληνικό κράτος να στείλει στη Σοβιετική Ένωση στρατό για την αντεπανάσταση και αυτό εξόργισε τους κομμουνιστές. Το αποτέλεσμα; Οι κραταιοί ελληνικοί πληθυσμοί της Μαύρης Θάλασσας να βρεθούν στην έρημο του Καζακστάν και να εξουδετερωθούν ως απειλή.

Ο ένας κίνδυνος είχε εξουδετερωθεί. Ο άλλος ήταν στη Μικρά Ασία. Οι Άγγλοι έβαλαν τον Βενιζέλο να κηρύξει τον πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Ελλάδα εισέβαλε στη Μικρά Ασία. Γιατί; Θεωρητικά, για να επανακτήσει το χαμένο της μεγαλείο, πρακτικά, για να προκαλέσει μόνη της την ανταλλαγή πληθυσμών. Την οργή των κομμουνιστών εις βάρος των Ελλήνων του Εύξεινου Πόντου τη συμπλήρωσε η οργή των μουσουλμάνων της Μικράς Ασίας εις βάρος των Ελλήνων.

Σ’ έναν πόλεμο εξ’ αρχής στημένο και χαμένο, οι Έλληνες «παγιδεύτηκαν» από τα ίδια τους τα χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά έγιναν η αιτία να δοθεί το άλλοθι στους Κεμαλιστές να διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρά Ασία. Τα αυτοκρατορικά «όνειρα» των Ελλήνων —εξαιτίας ενός χαφιέ των Άγγλων— έγιναν ο απόλυτος «εφιάλτης» τους. Ό,τι είχαν καταφέρει μέσα σε χιλιάδες χρόνια, χάθηκαν από έναν χαφιέ μέσα σε μια πενταετία. Το «τέλος» του αυτοκρατορικού ελληνισμού φαινόταν οριστικό. Ο κόσμος είχε αλλάξει πλέον και δεν υπήρχε πιθανότητα να επιτρέψει στους Έλληνες να επανακάμψουν. Όλος ο ελληνισμός του κόσμου ήταν πλέον σε μια εθνική «κονσέρβα» υπό τον έλεγχο των Άγγλων. Ο άλλοτε κραταιός και πανίσχυρος ελληνισμός έγινε ένας φτωχός και υπανάπτυκτος λαός.

Το σχέδιο ήταν τέλειο… ή «μάλλον» τέλειο. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν μόνιμο έλεγχο. Το «φαινόμενο» ήταν κολλημένο στους Τούρκους, αλλά εκεί έπρεπε να παραμένει. Όταν η Ευρώπη παίρνει κάθε λίγο και λιγάκι «φωτιά» με τους εθνικούς πολέμους, επηρεάζει το «φαινόμενο». Αργά ή γρήγορα κάποιος από τους «μεγάλους» θα βάλει το «χέρι» του στη «φωτιά». Ο δρόμος για τα πετρέλαια περνάει από την Ελλάδα και είναι θέμα χρόνου κάποιος να της ζητήσει να κάνει πράγματα, τα οποία δεν θα της αρέσουν. Κάποιος θ’ ανοίξει «παρτίδες» μαζί της.

Δεν πέρασαν μερικά χρόνια από την οριστική «κονσερβοποίηση» του ελληνισμού και η Ευρώπη ξαναπαίρνει φωτιά. Νέοι φιλόδοξοι «αυτοκράτορες» θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο. Ο δρόμος όμως για την κατάκτηση «περνάει» και πάλι μέσα από την Ελλάδα. Ο «άξονας» πρέπει να περάσει από την Ελλάδα, για να φτάσει στα πετρέλαια. Πρέπει, με βάση την ελληνική λογική, να τους νικήσει και άρα να τους «ταπεινώσει». Πώς θα δεχθούν όμως την «ταπείνωση» αυτοί οι οποίοι κοιμούνται με τον Αχιλλέα και τον Μέγα Αλέξανδρο στο μυαλό τους; Πώς θα νικηθούν αυτοί οι οποίοι ντρέπονται για τη φτώχεια τους και γνωρίζουν ότι το μόνο που τους απομένει, για ν’ «αποδείξουν» κάτι σημαντικό στην παγκόσμια κοινωνία, είναι ο ηρωισμός τους και η συγγένεια αίματος με τους διάσημους αρχαίους προγόνους τους;

Ο «άξονας» επιτίθεται και το «φαινόμενο» ενεργοποιείται. Μετά από αιώνες αλλάζει ο εχθρός του. Η «φωτιά» κολλάει στο «ξύλινο» σύστημα του φασισμού. Ο «άξονας» γίνεται εχθρός του ελληνικού λαού και όχι απλά εχθρός του υπό αγγλικό έλεγχο ελληνικού κράτους. Ο «άξονας» αποκτά εχθρό το «φαινόμενο» και όχι τη βαλκανική «Μπανανία» με το όνομα «Ελλάδα». Ο «άξονας» μπορεί να νικήσει εύκολα τον στρατό της «Μπανανίας», αλλά πλέον θα πρέπει να νικήσει και τον ελληνικό λαό. Αυτό είναι το πρόβλημα και είναι μεγάλο.

Ο ελληνικός λαός είπε «ΟΧΙ» και αυτό δεν άλλαζε. Είναι αιώνιο «ΟΧΙ». Συμφέρει δεν συμφέρει, δεν τους νοιάζει. Σωστό ή λάθος, δεν τους απασχολεί. Το είπαν και από εκεί και πέρα είναι θέμα υπερηφάνειας. Θα το υπερασπιστούν όσο και να τους κοστίσει. Θα «εκτεθούν» στα μάτια της παγκόσμιας κοινωνίας; Τι θα πουν οι ξένοι; Ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι «μπάσταρδοι», που δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους ήρωες προγόνους τους; Το «φαινόμενο» αρχίζει πλέον κι ανεβάζει «θερμοκρασία». Τα μάτια «λάμπουν» και ένας λαός ολόκληρος βλέπει τον πόλεμο σαν «ευκαιρία» ανάδειξης και επανασύνδεσης με το «λαμπρό» παρελθόν.

Ο ελληνικός λαός είναι ο ΜΟΝΟΣ ΛΑΟΣ στον κόσμο που μέσα σε διάρκεια πέντε χρόνων ΝΙΚΗΣΕ με τον πιο απόλυτο τρόπο δύο «αυτοκρατορίες» και έγινε η αιτία της απόλυτης καταστροφής μιας τρίτης ακόμα μεγαλύτερης. Την ίδια στιγμή το αγγλοκρατούμενο ελληνικό κράτος των χαφιέδων έχασε καί τους δύο αυτούς πολέμους. Τι σημαίνει αυτό το φαινομενικά αντιφατικό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός να κερδίσει δύο πολέμους τη στιγμή που το κράτος του έχασε καί στους δύο;

Τον πόλεμο με τους Ιταλούς τον κέρδισε ο ελληνικός λαός μόνος του. Αυτός στήριξε τις λίγες μονάδες του τακτικού στρατού, που βρίσκονταν στα σύνορα. Ο λαός ήταν αυτός ο οποίος ανέλαβε τη διοικητική του μέριμνα. Έπλεκε, επιδιόρθωνε, μαγείρευε και κουβαλούσε ό,τι χρειαζόταν, για να πολεμάνε οι στρατιώτες. Ο λαός ανέλαβε τον εφοδιασμό του. Ο λαός ανέλαβε την περίθαλψή του. Ανήλικοι και γυναίκες κουβαλούσαν όπλα και πυρομαχικά εκεί όπου υπήρχε ανάγκη. Δεν σταμάτησε όμως μόνον σ’ αυτά. Ο λαός μπήκε και στην ίδια τη μάχη. Αυτός ανέλαβε τις ειδικές «δυνάμεις» του. Υλοτόμοι έγιναν οι ιχνηλάτες του στρατού. Τσομπάνηδες έγιναν οι ‘καταδρομείς» του.

Ο λαός νίκησε τους Ιταλούς. Αυτός τους απώθησε από την Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκείνον τον πόλεμο τον είχε χαμένο. Αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές για τη σύγχρονη στρατιωτική ιστορία. Ηττήθηκε ένας πανίσχυρος στρατός από μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες και από έναν λαό. Δεν υπήρχε καν κεντρική διοίκηση. Δεν υπήρχε κεντρικό στρατηγείο. Οι αγγλόδουλοι της Αθήνας θεωρούσαν τον πόλεμο τόσο χαμένο, που δεν είχαν μπει στον κόπο οι στρατηγοί να πάνε στο μέτωπο για να ρίξουν έναν πυροβολισμό ή να δώσουν μια εντολή επίθεσης.

Το αρχιτρωκτικό, που παρίστανε τον αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού, δεν είχε μετακινήσει καν το επιτελείο του από την Αθήνα. Ο αρχιστράτηγος Παπάγος ήταν μόνον για «ταρατατζούμ και παράτες». Να φιλάει χέρια βασιλέων και πρέσβεων. «Ήρωας» σε καιρό ειρήνης να φοράει παράσημα, να κυνηγάει «κομμουνιστοσυμμορίτες» και να μοιράζει οικόπεδα σε στρατιωτικούς. Στον πόλεμο, που διεξήχθη επί των ημερών της αρχιστρατηγίας του, απλά δεν συμμετείχε. Από τις εφημερίδες έμαθε ο «αρχιστράτηγος» ότι ο στρατός του νίκησε τους Ιταλούς. Δεν είχε το ζώον ούτε την ευθιξία ν’ αυτοκτονήσει για το μοναδικό και παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Αρχιστράτηγος, που η νίκη του στρατού του να τον βρήκε με τις πιτζάμες μακριά από το μέτωπο της μάχης, δεν έχει ξαναϋπάρξει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ούτε ως απλός περίεργος παρατηρητής δεν είχε δει το πεδίο της μάχης. Ό,τι θυμόταν από την εποχή που ήταν ανθυπολοχαγός.

Η νίκη των Ελλήνων έκανε αίσθηση παγκοσμίως, εφόσον την ίδια εκείνη εποχή μια τεράστια Γαλλία έπεφτε στα χέρια του «άξονα» χωρίς καμία αντίσταση. Ο Χίτλερ γελούσε με τον Μουσολίνι. Γελούσε, γιατί δεν γνώριζε τι συμβαίνει. Επιτέθηκε κι αυτός στην Ελλάδα. Απέναντί του βρήκε κι αυτός δύο διαφορετικές καταστάσεις. Το κράτος της Αθήνας ήθελε να παραδοθεί και ο λαός αρνούνταν. Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού αρνούνταν να πολεμήσουν και οι φαντάροι δεν εγκατέλειπαν τις θέσεις τους. Έδιναν άδειες στους στρατιώτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και δεν έφευγε κανένας.

Ο Χίτλερ είδε πώς είναι να πολεμάς έναν λαό χωρίς στρατιωτική ηγεσία. Από το πουθενά είχε απώλειες. Ο στρατός ήταν διαλυμένος και τα φυλάκια αντιστέκονταν χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. Απλά αυτοί οι οποίοι ήταν μέσα δεν ήθελαν να νικηθούν. Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο. Δεν το έκαναν βάση κάποιου εναλλακτικού σχεδίου. Απλά δεν ήθελαν να γυρίσουν στα σπίτια τους νικημένοι. Δεν ήθελαν να τους πουν οι συντοπίτες τους ότι, στη μία και μοναδική φορά που τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν ήρωες, αυτοί εγκατέλειψαν «Θερμοπύλες». Το αποτέλεσμα; Χωρίς επίσημο αντίπαλο ο γερμανικός στρατός καθυστερούσε επικίνδυνα και είχε μεγάλες απώλειες. Όταν έφτασε η ώρα της Κρήτης, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Το τίμημα σε χρόνο και σε έμψυχο υλικό ήταν ακόμα πιο μεγάλο. Ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου «μάτωνε» από τον «στρατό» της «τσουγκράνας» και του «δρεπανιού». Ο Χίτλερ είχε μάθει αυτό το οποίο δεν ήξερε κι ο Ξέρξης.

Όπως ήταν φυσικό η μάχη των Ελλήνων χάθηκε. Οι Γερμανοί μπήκαν ως κατακτητές στην Ελλάδα. Ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων αυτήν τη φορά δεν έμαθε για νίκη του από τις εφημερίδες. Τουλάχιστον είχε γλιτώσει και το «ταξίδι» στον Βορά. Τώρα ετοίμαζε τις βαλίτσες του, για να φύγει εκτός Ελλάδας. Τον ελληνικό λαό θα τον παρατούσε η ηγεσία του στο έλεος των κατακτητών, για να τον «σώσει» μακροπρόθεσμα. Όταν οι Έλληνες ετοιμάζονταν να υπομείνουν το αβάστακτο, οι ηγέτες τους έκλειναν δωμάτια σε ξενοδοχεία του εξωτερικού.

Ανάμεσα σ’ αυτούς και η στρατιωτική ηγεσία. Ο αρχιστράτηγος ήταν έτοιμος και με τις βαλίτσες στο χέρι. Ξαφνικά οι πολιτικοί «ηγέτες» τού χρεώνουν τις ήττες και δεν τον παίρνουν μαζί τους. Κλάμα ο αρχιστράτηγος. Και πάλι δεν είχε τη στοιχειώδη ντροπή ν’ αυτοκτονήσει. Και πάλι κάνει το κορόιδο, όταν ο λαός θρηνεί χιλιάδες θύματα, τα οποία έπεσαν ηρωικά για έναν εθνικό σκοπό, για τον οποίο ο αρχιστράτηγος πληρωνόταν να τον δει από απόσταση και δεν έκανε ούτε αυτό.

Η γερμανική «μπότα» πατάει την Ελλάδα. Το «φαινόμενο» όμως δεν νικιέται. Η «μπότα» που το πατάει είναι θέμα χρόνου να πάθει ζημιά. Η «φωτιά» κόλλησε πάνω της. Ο ελληνικός λαός δεν τα παρατάει. Δεν τον ενδιαφέρει αν έχασε τον πόλεμο στο στρατιωτικό επίπεδο. Βγαίνει στο βουνό. Δημιουργεί εκ του μηδενός το τερατώδες ΕΑΜ. Το οπλίζει μέσα από τις πολεμικές του πράξεις. Ο εκφραστής του ελληνικού λαού είναι πανίσχυρος και οπλισμένος. Μέσα σε τρία χρόνια σε μια απόλυτα γερμανοκρατούμενη Ευρώπη τα δύο τρίτα τής θεωρητικά κατακτημένης Ελλάδας είναι ελεύθερα.

Όμως, το ΕΑΜ ήταν εφιάλτης για τους πάντες. Δεν τρόμαζε μόνον τους Γερμανούς. Τρόμαζε και όσους φιλοδοξούσαν να τους διαδεχθούν στη μεταπολεμική περίοδο. Εξέφραζε τον ελληνικό λαό και όποιος κι αν είναι ο νικητής του πολέμου, θα το έβρισκε μπροστά του. Στους Γερμανούς έκανε τεράστια ζημιά, γιατί τους καθυστερούσε. Τους καθυστερούσε σε έναν πόλεμο όπου η ταχύτητα ήταν το ζητούμενο. Τους δημιουργούσε προβλήματα στα μετόπισθεν και δεν τους επέτρεψε να κάνουν περίπατο στη Μέση Ανατολή, όπως ήταν μέσα στις δυνατότητές τους. Αυτή η καθυστέρηση ήταν το αίτιο της ήττας του «άξονα». Δεν πρόλαβε να ελέγξει το πετρέλαιο και έμεινε από «καύσιμα». Οι Έλληνες, που με τον αγώνα τους συνέβαλαν σ’ αυτήν την καθυστέρηση συνετέλεσαν στην ήττα αυτήν.

Όταν ηττήθηκαν οι Γερμανοί, η Ελλάδα ήταν η μόνη κατακτημένη χώρα που δεν είδε «απελευθερωτές». Δεν παρηλάσαν απελευθερωτές στις πλατείες της, όπως συνέβη στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στη Δανία κλπ.. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από μόνη της πολύ καιρό πριν. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από το ΕΑΜ. Ένα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που είχε φτάσει στο σημείο να είναι πιο ισχυρό και πιο καλά εξοπλισμένο από τον προπολεμικό της τακτικό στρατό. Χάρη έκανε η Ελλάδα στον γερμανικό κατακτητικό στρατό, που του επέτρεψε να φύγει από τη χώρα. Αν άφηναν το ΕΑΜ ελεύθερο να δράσει, δεν θα επέστρεφε κανένας Γερμανός στρατιώτης ζωντανός στην πατρίδα του.

Οι Έλληνες είχαν νικήσει τις αυτοκρατορίες του άξονα. Τώρα όμως είχαν άλλα προβλήματα. Ο πόλεμος αποκάλυψε πράγματα, τα οποία ήταν καλά κρυμμένα. Διαχωρίστηκε ο λαός από την ηγεσία του. Ο λαός είχε δημιουργήσει με το αίμα του τη δική του ηγεσία. Το ΕΑΜ ήταν έτοιμο να σκοτώσει τους δοσίλογους των Γερμανών και ν’ αφήσει στο απόλυτο περιθώριο τους αγγλόδουλους «παραθεριστές» του Νείλου. Είχε μάθει να ζει ελεύθερος και δεν θα ήθελε να επιστρέψει ξανά στους λακέδες των ιμπεριαλιστών. Αυτό όμως ήταν μια τρομακτική προοπτική για τους Άγγλους. Γιατί; Γιατί, χάνοντας τον έλεγχο της Ελλάδας, κινδύνευαν να χάσουν έναν πόλεμο στον οποίο είχαν νικήσει.

Η ανεξάρτητη Ελλάδα ήταν απειλή για τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή. Η ανεξάρτητη Ελλάδα θα μπορούσε να χειριστεί τα εθνικά της συμφέροντα με τρόπο που αυτά να απειλούσαν την αγγλική πολιτική. Μπορούσε να γίνει σύμμαχος με τους Σοβιετικούς και να καταστρέψει έναν μεγάλο σχεδιασμό. Ταυτόχρονα οι Άγγλοι στον καιρό του πολέμου είχαν χάσει το μεγάλο τους «πλεονέκτημα» στην Ελλάδα. Μέχρι τον πόλεμο εμφανίζονταν σαν οι προστάτες της ελευθερίας του ελληνικού λαού. Στον πόλεμο, εξαιτίας λαθών και πανικού, έχασαν τη συμπάθειά του. Οι Έλληνες, εξαιτίας του αγγλικού αποκλεισμού και λόγω της πείνας που ακολούθησε, έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Δεν τους συμπαθούσαν πλέον.

Για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε, οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν την αλλαγή του παγκόσμιου σχεδιασμού. Σε συνεννόηση με τους Σοβιετικούς χώρισαν τον κόσμο σε Ανατολή και Δύση. Αυτό το έκαναν υποτίθεται για να εκμεταλλευτούν τη νίκη τους εις βάρος όλων των υπολοίπων. Για να λειτουργήσει όμως ένας τέτοιος σχεδιασμός, πρέπει να έχει μια ισορροπία. Το «οξυγόνο» της Δύσης ήταν τα πετρέλαια. Άρα έπρεπε η Ελλάδα, που βρισκόταν σ’ εκείνον τον «δρόμο», να πάει με το μέρος του ισχυρού, ο οποίος προβλεπόταν να πάρει τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Στην προκειμένη περίπτωση με τους Αγγλοσάξονες. Οι Αγγλοσάξονες «καίγονταν» για τα πετρέλαια, γιατί χωρίς αυτά δεν είχε νόημα η νίκη τους. Ταυτόχρονα αυτά δεν ενδιέφεραν τη Σοβιετική Ένωση, γιατί είχε δικά της κοιτάσματα.

Άρα το πρόβλημα για τον νέο σχεδιασμό ήταν να πάει η Ελλάδα εκεί όπου προβλεπόταν. Να μην αφεθεί να «παίζει» με τα συμφέροντα των ισχυρών, προκειμένου να ισχυροποιηθεί η ίδια. Το πρόβλημα ήταν να επιβληθούν εκ νέου στην Ελλάδα οι προδοτικές και «απούσες» ηγεσίες, που την «έδεναν» στο άρμα των Αγγλοσαξόνων. Πώς όμως θα γινόταν αυτό; Την Ελλάδα δεν την έλεγχαν πλέον αυτοί οι λακέδες. Αυτοί βρίσκονταν στις όχθες του Νείλου και δεν γνώριζαν καν αν μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στα σπίτια τους. Την Ελλάδα την έλεγχε το ΕΑΜ. Την έλεγχαν άνθρωποι, που τους «αγαπημένους» των Δυτικών τούς προόριζαν για εκτελέσεις.

Τότε οι ισχυροί αποφάσισαν το χειρότερο δυνατό για τους Έλληνες. Τους έμπλεξαν σε έναν τρομερό εμφύλιο. Αυτοί οι οποίοι ελέγχονταν πλήρως από τον Στάλιν και τους Εγγλέζους δίχασαν τον ελληνικό λαό και τον έβαλαν να αλληλοεξοντωθεί. Κομμουνιστές και φασίστες έκαναν ό,τι τους διέταξαν τα’ αφεντικά τους. Τα συμφέροντα ήταν μεγάλα και η κατάσταση επείγουσα για να υπάρξει καθυστέρηση. Οι Άγγλοι βιάζονταν πολύ, για να έχουν την πολυτέλεια να προστατεύσουν την εικόνα τους. Στα Δεκεμβριανά πυροβόλησαν Έλληνες. Βομβάρδισαν την Αθήνα. Γλίτωσαν τους δοσίλογους. Δολοφόνησαν εν ψυχρώ ήρωες της εθνικής αντίστασης. Επέβαλαν μισητούς βασιλείς. Μεθόδευσαν έναν τρομερό εμφύλιο. Εξόπλισαν εχθρούς, για να αλληλοεξοντωθούν πιο εύκολα. Έδωσαν εκ νέου την εξουσία στους αρχιστράτηγους με τις πιτζάμες.

Ποτέ και κανένας ισχυρός στην ιστορία των ανθρώπινων πολέμων δεν φέρθηκε τόσο αχάριστα, τόσο άσχημα και τόσο ύπουλα στους συμμάχους του όσο φέρθηκαν οι Εγγλέζοι στους Έλληνες. Ακόμα και ο Ταμερλάνος σεβόταν τους συμμάχους του. Οι Άγγλοι δεν είχαν ούτε καν τον πολιτισμό του Ταμερλάνου. Αιματοκύλισαν έναν σύμμαχο, ο οποίος τους βοήθησε καθοριστικά στη μεγάλη μάχη. Έναν σύμμαχο, ο οποίος νικούσε τον εχθρό τους, όταν αυτός βομβάρδιζε το ίδιο το Λονδίνο. Έναν σύμμαχο, που έβαλε «πλάτη» για τη δική τους νίκη-αναρρίχηση στην κορυφή του Κόσμου. Έναν σύμμαχο, που δεν τους κόστισε τίποτε. Δεν τον βοήθησαν με στρατεύματα. Δεν τον βοήθησαν με εξοπλισμό. Οι Εγγλέζοι μόνον χαφιέδες έστελναν στην Ελλάδα. Αυτόν τον σύμμαχο στη συνέχεια τον ξέσκισαν. Όταν όλοι οι λαοί πανηγύριζαν τη νίκη σ’ έναν πόλεμο που τον είχαν χάσει, οι Έλληνες έκλαιγαν για έναν πόλεμο που είχαν κερδίσει.

Αυτά όλα ήταν αθλιότητες των Άγγλων. Αθλιότητες όμως, που τις «έβλεπαν» οι Έλληνες. Οι Άγγλοι είχαν περάσει πλέον τον Ρουβίκωνα. Ο κόσμος των Ελλήνων ήταν πλέον διαφορετικός. Το «φαινόμενο» πλέον είχε «κολλήσει» στους Αγγλοσάξονες. Του ήταν αδιάφοροι πλέον οι Τούρκοι. Του ήταν αδιάφοροι οι Γερμανοί, που ήταν νικημένοι. Οι Αγγλοσάξονες όχι μόνον τους σκότωσαν, αλλά και τους αδίκησαν στην ιστορική τους πορεία. Τους στέρησαν δόξα. Οι σύγχρονοι Έλληνες νίκησαν αυτοκρατορίες και αυτό αποκρύφτηκε από τους λαούς. Υποβαθμίσθηκε ακόμα και στους ίδιους τους Έλληνες από τις ίδιες της ελληνικές ηγεσίες. Μισούσαν οι ελληνικές ηγεσίες των λακέδων και των δοσίλογων τα επιτεύγματα των Ελλήνων, γιατί δεν συνέφεραν στα αφεντικά τους και δεν συμμετείχαν οι ίδιες πουθενά.

Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν τι έκαναν τον τελευταίο αιώνα. Ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν πόσο «κοντά» είναι στη δόξα των προγόνων τους. Το κατόρθωμα του ιταλικού μετώπου —με δεδομένη τη διαφορά των τεχνολογιών των εποχών— ήταν μεγαλύτερο από τις ιστορικές Θερμοπύλες. Το κατόρθωμα του ΕΑΜ —με βάση το ίδιο δεδομένο και με μια ναζιστική Γερμανία σε πλήρη ισχύ και υπό στρατιωτικό συναγερμό— ήταν μεγαλύτερο από την Επανάσταση του 1821. Το «φαινόμενο» είχε αποδείξει τη διαχρονική του συνέχεια και κάποιοι του στέρησαν τη δόξα. Αυτοί οι κάποιοι ήταν οι Αγγλοσάξονες.

Τώρα πλέον οι Έλληνες θα είχαν απέναντί τους μόνον τους Αγγλοσάξονες. Τους Αγγλοσάξονες, που, για να τα καταφέρουν όλα αυτά, είχαν κάνει λάθη. Λάθη, πολλά λάθη. Οι Άγγλοι, προκειμένου να επιβάλλουν τον σχεδιασμό τους —με δεδομένο εκείνη την εποχή την ανυπότακτη Ελλάδα του ΕΑΜ—, «αυτοκτόνησαν». Μπήκαν σε ένα κοινό σύστημα με τους Αμερικανούς και «έχασαν» τη μάχη μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια καταστράφηκε η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είχε υπάρξει ποτέ στον κόσμο.

Υπό την ηγεσία ενός ηλίθιου Τσόρτσιλ κατάφεραν το απίθανο. Προκάλεσαν τους χειρότερους εχθρούς του χριστιανικού συστήματος και ταυτόχρονα διέλυσαν την αυτοκρατορία τους. Αυτούς «κληρονόμησαν» οι Αμερικανοί. Το «φαινόμενο» είναι πλέον σταθερά «κολλημένο» στον Αγγλοσαξονισμό. Στον Αγγλοσαξονισμό, που εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο, είτε ως Βρετανία είτε ως ΗΠΑ. Στον Αγγλοσαξονισμό, που επένδυσε την κυριαρχία του στο δίπολο με τη Σοβιετική Ένωση. Για όσο διάστημα υπήρχε Σοβιετική Ένωση, κανένας δεν κινδύνευε. Ακίνδυνο είναι το «φαινόμενο» σε τέτοιες συνθήκες. Μπορεί να «περιμένει», αλλά είναι ακίνδυνο. Οι γενιές μπορεί ν’ αλλάζουν και να μην «ξεχνούν», αλλά δεν μπορούν να κάνουν και τίποτε.

Η Σοβιετική Ένωση όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των εμπνευστών της. Καταρρέει σαν χάρτινος πύργος τη δεκαετία του ενενήντα. Αυτό όμως αλλάζει τον γενικότερο σχεδιασμό ενός συστήματος, που είχε στηριχθεί πάνω σ’ αυτήν. Άρα και πάλι θα πρέπει να δράσουν αυτοί οι οποίοι πρέπει να ελέγχουν τους λαούς και άρα και το «φαινόμενο». Οι Αγγλοσάξονες και πάλι ως ηγέτες και εκφραστές της Νέας Τάξης έπρεπε να έρθουν στην Ελλάδα, για να την «ευθυγραμμίσουν» με τα υπόλοιπα κράτη. Αυτό όμως προϋποθέτει νέες επεμβάσεις και άρα νέες προκλήσεις. Επεμβάσεις όμως και προκλήσεις στο «φαινόμενο» σε μια εποχή δύσκολη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το «φαινόμενο» δεν ξεχνά. Το «φαινόμενο», αν σε βρει σε αδυναμία, θα σου επιτεθεί.

Αυτό περιμένουμε τώρα. Οι Αγγλοσάξονες ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται. Παίζουν παιχνίδια εις βάρος του «φαινομένου». Παίζουν παιχνίδια στην Κύπρο με το Σχέδιο Ανάν. Παίζουν στη Θράκη με τη μειονότητα. Παίζουν στη Μακεδονία με το όνομα. Παίζουν στην Ήπειρο με τους Αλβανούς. Παίζουν στο Αιγαίο με την υφαλοκρηπίδα. Διορίζουν πρωθυπουργούς ανάμεσα στους υπαλλήλους τους. Ελέγχουν τις υπηρεσίες ασφαλείας. Φακελώνουν πολίτες, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Παίζουν με τη «φωτιά» και δεν το καταλαβαίνουν. Στο απόγειο της δύναμής τους στην πραγματικότητα είναι πιο αδύναμοι από ποτέ. Ταυτόχρονα το «φαινόμενο» είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Το αγγλοσαξονικό «δάσος» είναι θεόστεγνο και χωρίς άμυνες και το «φαινόμενο» σε υψηλές θερμοκρασίες. Ο ελληνικός πληθυσμός είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από πλευράς γνώσης και νοοτροπίας. Είναι καθαρά ελληνικός στο επίπεδο της παιδείας και όχι μόνον στο επίπεδο των τύπων.

Το «φαινόμενο» περιμένει. Το «φαινόμενο» δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά ποιος το βύθισε στον εμφύλιο. Δεν ξεχνά ποιος του διχοτόμησε την Κύπρο. Δεν ξεχνά ποιος το έβαλε στη Χούντα. Δεν ξεχνά ποιος του λεηλάτησε την πατρίδα. Δεν ξεχνά και περιμένει. Περιμένει σαν να μην είχε να κάνει τίποτε άλλο όλους αυτούς τους αιώνες. Ένα «αεράκι» περιμένει και φτάνει εύκολα στην υπερατλαντική «Περσέπολη». Σύντομα θα πάρει «φωτιά» ο κόσμος. Την πιο λυτρωτική «φωτιά» που έχει δει στην ιστορία του. Μέσα σε λίγες μέρες κανένας δεν θα θυμάται τους Αγγλοσάξονες. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο – ΕΑΜ Β’




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

«Όσα δεν φέρνει η στιγμή τα φέρνει ο χρόνος». Κάπως έτσι φαίνεται πως, επιτέλους, συμβαίνει στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην πλέον ευαίσθητη κρατική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), της οποίας ο εθνικός ρόλος, ο σκοπός, οι στόχοι αλλά και αξιολογότατα στελέχη της, διασύρθηκαν αλλά και στοχοποιήθηκαν (επειδή προέτασσαν το εθνικό συμφέρον και δεν επιθυμούσαν να λειτουργήσουν εναντίον της Ελλάδας) μετ’ επιτάσεως από την διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου (με ένα πογκρόμ πειθαρχικών και δικαστικών διώξεων στις οποίες αθωώθηκαν όλα τα στοχοθετημένα στελέχη της ΕΥΠ), στην διάρκεια της οποίας διαπιστώθηκε διαρροή απόρρητων στοιχείων της συγκεκριμένης υπηρεσίας ακόμη και από τις ίδιες τις πολιτικές και φυσικές της ηγεσίες των τελευταίων ετών (2009 - 2014), κατά παράβαση των άρθρων 14 και 17 του Νόμου 3649/2008, αλλά και των άρθρων 146 και 148 του Ποινικού Κώδικα τόσο σε ΦΕΚ, στη Διαύγεια αλλά και στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο της Ελλάδας.
Αξίζει να σημειωθεί πως στις δίκες αυτές των ανώτερων και ανώτατων στελεχών της ΕΥΠ, που έγιναν ανοικτές για το κοινό (!) δημοσιοποιήθηκαν «ελαφρά τη καρδία», ονόματα, ιδιότητες κι όλα όσα θα ήθελε μια αντίστοιχη ξένη υπηρεσία να πληροφορηθεί, χωρίς να υπάρξει ένας δικαστής, ή χωρίς να υπάρξει άμεση παρέμβαση από την ίδια η διοίκηση της υπηρεσίας (ΕΥΠ) να παρέμβει και να «τραβήξει αυτιά», βάζοντας φρένο σε αυτή την αυτοκαταστροφική – εθνικά – πρακτική. Κατά τα άλλα, ο παρόν ιστοχώρος, έχει βαρεθεί να γράφει για το τραγικό έλλειμμα σε αυτό που αποκαλεί ως «κουλτούρα ασφάλειας» στη χώρα μας, σε όλα τα επίπεδα…

Επίσης, όπως έχει αποκαλυφθεί από τα περίφημα WikiLeaks και το μέγα θέμα που προέκυψε με το τηλεγράφημα του τότε Αμερικάνου πρέσβη στην Αθήνα προς την Ουάσινγκτον, κ. Ρις, ο οποίος αποκάλυψε ότι στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες υπηρετούν "δυσαρεστημένοι Πασόκοι υπάλληλοι επιρρεπείς στις διαρροές προς την πρεσβεία", και για το οποίο θέμα είχε καταθέσει ερώτηση στην προηγούμενη Βουλή ο Βουλευτής Αχαΐας κ. Νίκος Νικολόπουλος αλλά δεν έλαβε ποτέ απάντηση από τον τέως πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμάρα...

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, αλλά κυρίως με βάση την έγγραφη αναφορά που κατέθεσε σε όλες τις αρμόδιες αρχές η αείμνηστη υπάλληλος της ΕΥΠ, Ευγενία Λεβογιάννη (την οποία κάποιοι γελοίοι εντεταλμένοι δημοσιογραφίσκοι λοιδωρούσαν και χλεύαζαν χωρίς να τολμούν να αντιμετωπίσουν τις ξεκάθαρες και με αποδείξεις καταγγελίες της), διατάχθηκε, όπως πληροφορηθήκαμε από το πολύ καλό GrekAmericanNewsAgency, καταπείγουσα έρευνα από την Δικαιοσύνη, την οποία διέταξε ο Εισαγγελέας για την αναφορά που είχε υποβάλλει η εκλιπούσα υπάλληλος της ΕΥΠ.

Την έρευνα έχει αναλάβει η 31η Πταισματοδίκης Αθηνών η οποία έχει ήδηκλητεύσει τους πρώτους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν και άλλα επιβαρυντικά στοιχεία για τους εμπλεκόμενους.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας έχουν ήδη καταθέσει οι πρώην διοικούντες την υπηρεσία, ο πρώην διοικητής της Πρέσβυς ε.τ. κ. Ι. Κοραντής, και οι πρώην υποδιοικητές της κύριοι Σ. Τσιτσιμπής, και Π. Αλυφαντής, ενώ την επόμενη εβδομάδα θα καταθέσουν και οι υπόλοιποι μάρτυρες που είχε προτείνει η εκλιπούσα υπάλληλος της ΕΥΠ.

Επειδή το συγκεκριμένο θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό (και προκαλεί απορία γιατί δεν έχουν ασχοληθεί τα μεγάλα ΜΜΕ της χώρας) και ενδεχομένως αφορά ενέργειες που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως «εθνική προδοσία», θεωρούμε σωστό να σας παραθέσουμε την έγγραφη αναφορά της αείμνηστης υπαλλήλου της ΕΥΠ προς την Εισαγγελέα Πρωτοδικών κυρία Φάκου, όσο και (στη συνέχεια) την καίρια αναπάντητη ερώτηση που κατέθεσε ο κ. Νικολόπουλος στην Βουλή και την οποία όφειλε –αλλά ποτέ δεν τόλμησε- να απαντήσει ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Τα όσα καταγγέλλονται από την αείμνηστη Ευγενία Λεβογιάννη, αλλά και τα όσα ερωτώνται (και δεν απαντήθηκαν από τον Αντώνη Σαμαρά) από τον κ. Ν. Νικολόπουλο, αξίζει να μελετηθούν από όλους, αφού τα συμπεράσματα στα οποία οδηγούν, ξεπερνούν το τραγικό και αποκαλύπτουν το επικίνδυνο των δραστηριοτήτων που αναπτύχθηκαν από μερίδα «προθύμων πασόκων» υπαλλήλων της ΕΥΠ, που τον τελευταίο χρόνο αποπειράθηκαν ποικιλοτρόπως (αλλά μάλλον ανεπιτυχώς) να μπούνε κάτω από την «ομπρέλα» του ΣΥΡΙΖΑ…

Εμείς, ευελπιστούμε από τη διοίκηση του κ. Ι. Ρουμπάτη (ο οποίος είναι έμπειρος αλλά και γνώστης πολλών «ειδικών θεμάτων») πως θα τολμήσει, επιτέλους, να ξεκαθαρίσει το «τοπίο» και να αναδείξει τόσο την αλήθεια, όσο και τον θεσμικό ρόλο της ΕΥΠ, ενώ ευελπιστούμε στην δικαίωση όσων αδίκως ενεπλάκησαν και κατηγορήθηκαν επειδή επέλεξαν να υπερασπιστούν το συμφέρον της Ελλάδας και όχι τα προσωπικά «προτεινόμενα οφέλη»…






ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Ν. ΑΧΑΪΑΣ
Κ.Ο. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Αρ. πρ. 3871/21-10-2014
ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ
Κοινοποίηση: ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Θέμα: «ΕΥΠ & Απόφαση της Δικαιοσύνης για το Γεωγραφικό Πληροφοριακό Σύστημα Πληροφοριών Διασυνοριακής Ασφάλειας κατά την Μετακίνηση Ανθρώπων & Αγαθών»

Η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή προσπάθησε μέσω του ΕΣΠΑ να εγκαταστήσει στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) ένα Δορυφορικό Σύστημα Ελέγχου και παρακολούθησης των συνόρων μας. Μέρος των πληροφοριών που θα συνέλεγε το σύστημα, θα προσφέρονταν, μέσω της ιστοσελίδας της Ε.Υ.Π., στους πολίτες, ώστε να διευκολύνεται η διέλευση ανθρώπων και εμπορευμάτων.

Συμβάλλοντας στην προσπάθεια για την όσο το δυνατό πληρέστερη απορρόφηση κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας και αξιοποιώντας για πρώτη φορά στην ιστορία της χρηματοδοτικές δυνατότητες εκτός Κρατικού Προϋπολογισμού, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών προσπάθησε τότε να υλοποιήσει το έργο στα πλαίσια του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας», Άξονας 2: «Εξυπηρέτηση του Πολίτη και Βελτίωση της Ποιότητας Ζωής», συνολικού εγκεκριμένου προϋπολογισμού 1,6 εκατ. Ευρώ περίπου.

Το έργο με τίτλο: «Γεωγραφικό Πληροφοριακό Σύστημα Πληροφοριών Διασυνοριακής Ασφάλειας κατά τη Μετακίνηση Ανθρώπων και Αγαθών» σύμφωνα με την Προκήρυξη, είχε ως στόχο την ποιοτικότερη εξυπηρέτηση των πολιτών και ειδικότερα όσων εμπλέκονται στην διασυνοριακή μεταφορά ανθρώπων και αγαθών (τουρισμός, εμπόριο) με τη δημιουργία ενός χαρτογραφικού-δορυφορικού συστήματος πληροφόρησης της κίνησης των διασυνοριακών φυλακίων, καθώς επίσης και της υποδομής στην περιοχή των συνόρων για την εξυπηρέτηση και ασφάλεια των μεταφορών.
Τα αναμενόμενα αποτελέσματα και οφέλη τα οποία θα προέκυπταν από το έργο θα ήταν πολλά και σημαντικά. Μερικά από τα σπουδαιότερα θα ήταν η εγκυρότερη και ταχύτερη πληροφόρηση των πολιτών, καθώς επίσης η διευκόλυνση και ασφάλεια στην μετακίνηση.

Το συγκεκριμένο έργο πέραν των υπηρεσιών που θα προσέφερε προς τους πολίτες και της εισφοράς του στην βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής που θα παρείχε προς τον Φορέα υλοποίησης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έξαρσης της λαθρομετανάστευσης προς την χώρα μας, αποτελούσε μέρος της προσπάθειας που συντελούνταν εκείνη την περίοδο από την τότε Κυβέρνηση για το άνοιγμα της Υπηρεσίας προς την ελληνική κοινωνία και την αναβάθμιση της αποδοχής της μέσα σε αυτή.

Το συγκεκριμένο έργο είχε ανατεθεί σε κοινοπραξία εταιρειών («Πλανητική Α.Ε.» και «Pansystems Α.Ε.») μετά από διεθνή διαγωνισμό και με την υποχρέωση να παραδώσουν ολοκληρωμένο το έργο στις 30/09/2009. Από τότε, όμως, αρχίζουν και τα …περίεργα, με Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, πλέον, τον κ. Μ. Χρυσοχοΐδη, επί κυβέρνησης κ. Γ. Παπανδρέου και διοίκηση της Υπηρεσίας, τους κ.κ. Κ. Μπίκα, Φ. Παπαγεωργίου και Χρ. Τσαντρίζο. Για τα περίεργα αυτά που συνέβησαν τότε, είχαμε υποβάλλει και την από 20/12/2009 Ερώτηση & ΑΚΕ προς τον τότε Πρωθυπουργό. Τελικά, το έργο απεντάχθηκε από το ΕΣΠΑ και όλοι οι εμπλεκόμενοι στην προσπάθεια που είχε ξεκινήσει για τον εκσυγχρονισμό της υπηρεσίας μέσω Κοινοτικών Κονδυλίων, διώχθηκαν ποινικά και πειθαρχικά με σαθρά κατηγορητήρια…

Διαβάσαμε πρόσφατα στον Τύπο (περιοδικό “Crash” τεύχος Απριλίου 2014, εφημ. «Κυριακάτικη Kontranews» της 5/10/2014 και «Παρασκήνιο» της 11/10/2014) αλλά και στο Διαδίκτυο σε έγκριτα Ιστολογία (“ProtoThema”, “Crasholine”, “DefenceNet”, “Greek American News Agency”, “Defence-Point”, “GrCitizen”, «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους», «Αττικά Νέα» κά) για την έκδοση απαλλακτικού Βουλεύματος από το Δικαστικό Συμβούλιο Εφετών για όλους τους κατηγορούμενους αλλά και πολλά και διάφορα ρεπορτάζ, άρθρα και αναλύσεις επί του θέματος, που είναι κατεξοχήν πειστικά και τεκμηριωμένα. Κοινός παρανομαστής όλων, είναι το γεγονός ότι η «Ε.Υ.Π.» βρίσκεται υπό διάλυση και ότι λήφθηκαν βιαστικές αποφάσεις σε πολλά ζητήματα από την προηγούμενη κυβέρνηση και την τότε διοίκηση της Υπηρεσίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν εξωθεσμικοί παράγοντες, που καμία σχέση δεν θα έπρεπε να έχουν στην λήψη αποφάσεων επί θεμάτων εθνικής ασφάλειας.

Πιο συγκεκριμένα, τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η προμηθεύτρια εταιρεία (ελληνική κοινοπραξία) παρέδωσε κανονικά το έργο στην προβλεπόμενη προθεσμία, σύμφωνα με τη σύμβαση. Με την αλλαγή της κυβέρνησης το 2009, παρότι στην παρουσίαση του έργου, που έγινε στην νέα ηγεσία της Υπηρεσίας (στον 2° όροφο της Κατεχάκη όπου είχε εγκατασταθεί το σύστημα), η πολιτική ηγεσία εξέφρασε το θαυμασμό της γι αυτό, όπως αναφέρουν και τα σχετικά δημοσιεύματα, λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση ΓΑ.Π. – Χρυσοχοΐδη και η Διοίκηση Μπίκα αποφάσισαν, προς έκπληξη όλων, να προχωρήσει η Υπηρεσία στην απένταξη του έργου, όχι γιατί είχε διαπιστωθεί κάτι το σκανδαλώδες στην προμήθειά του (άλλωστε κανείς από τους διωκόμενους υπαλλήλους δεν κατηγορήθηκε για κάτι τέτοιο) αλλά επειδή το επέβαλαν άλλοι λόγοι, που κατά την άποψή μου, είχαν να κάνουν με κεντρικές γεωστρατηγικές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το έργο απεντάχθηκε λόγω του ότι η ανάδοχος εταιρεία προμηθεύτηκε το λογισμικό του από τη Ρωσία και ότι σύμφωνα με τα «WIKILEAKS», που είχαν αποκαλύψει σχετικό τηλεγράφημα του πρώην αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα, κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ, προς την Ουάσινγκτον, που ανέφερε χαρακτηριστικά ότι: «εργαζόμαστε (σαν πρεσβεία) για να ακυρώσουμε τις ενέργειες αυτές (ενεργειακές, αμυντικές και εμπορικές συμφωνίες μεταξύ Ελλάδος και Ρωσίας), που θεωρούμε ότι δεν είναι σωστές, αλλά λαμβάνουμε ανάμεικτα μηνύματα από Έλληνες αξιωματούχους.». Ιδιαίτερη δε εντύπωση προξενεί και η αποκάλυψη, ότι, καταθέτοντας στον 3° Τακτικό Ανακριτή, κ. Δ. Φούκα, για την γνωστή υπόθεση της «Πυθίας», ο τότε σύμβουλος του πρωθυπουργού, Άλεξ Ρόντος, με την αλλαγή της κυβέρνησης το 2009, μετέφερε στον τότε Πολιτικό Προϊστάμενο της Ε.Υ.Π., Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη, ενημερώνοντας ταυτόχρονα και τον τότε Πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου, αίτημα Ισραηλινών πρακτόρων να μην προχωρήσει η Ε.Υ.Π. στην προμήθεια του συγκεκριμένου συστήματος επειδή το λογισμικό του ήταν ρωσικής προέλευσης…

Οι πιέσεις των ξένων πρακτόρων καρποφόρησαν και οι τότε υπεύθυνοι απεφάνθησαν, ότι το έργο δεν συνάδει με την αποστολή της Ε.Υ.Π. και το απένταξαν από τα Ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ παράλληλα ασκήθηκαν πρωτοφανείς διώξεις στους εμπλεκόμενους υπαλλήλους με γελοία και σαθρά κατηγορητήρια, παραδίδοντάς τους βορά στα ΜΜΕ, διαπομπεύοντάς τους δημόσια, καταστρέφοντας καριέρες και οικογένειες, ακόμη και ζωές… Στο μεταξύ, η ελληνική εταιρεία που κέρδισε τον διεθνή Διαγωνισμό, προσέφυγε στην ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία ως φαίνεται, δεν καταλαβαίνει από προτροπές ξένων πρέσβεων και δικαιώθηκε. Στις η Ιουνίου 2012 το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών (είχε συνεδριάσει στις 9 Φεβρουαρίου 2012 και στις 24 Μαίου 2012) ανακοίνωσε την απόφασή του. Δικαιώνει την ως άνω εταιρεία, ακυρώνει ως παράνομη την απόφαση του κ. Μπίκα και αναθέτει την «καυτή πατάτα…» στη νέα ηγεσία της Υπηρεσίας για να τη διαχειριστεί…

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, το θέμα δίχασε στα δύο την Ε.Υ.Π., τόσο σε υπηρεσιακό, όσο και σε (όσο περίεργο και να φαίνεται αυτό) συνδικαλιστικό επίπεδο. Συνδικαλιστές, που φέρονται ότι εκείνη την εποχή ανήκαν στον σκληρό Παπανδρεικό πυρήνα, ακόμα και μέσα στις γενικές συνελεύσεις του Συλλόγου των εργαζομένων, καταφέρθηκαν κατά του Γεωγραφικού συστήματος, χωρίς να έχουν καμία αρμοδιότητα και γνώση επί του θέματος, ενώ άφηναν και υπονοούμενα για παρόμοιο σύστημα, που την ίδια περίοδο προμηθεύτηκαν και οι Ε.Δ. Μάλιστα, άλλοι συνδικαλιστές τους έχουν μηνύσει γι αυτό!!!

Ενώ σε υπηρεσιακό επίπεδο, στις καταθέσεις και στα απολογητικά υπομνήματα των υπαλλήλων αναφέρονται φοβερά και τρομερά πράγματα για απειλές και εκβιασμούς, που δέχθηκαν ακόμα και σε υψηλό επίπεδο για να δεχθούν να συνομολογήσουν τον γελοίο ισχυρισμό της τότε κυβέρνησης, ότι δήθεν το έργο αυτό είναι «εκτός αποστολής της υπηρεσίας(;)». Φαίνεται, ότι ο νόμος 3649/2008 δεν ήταν αρκετά διαφωτιστικός γι αυτούς, σχετικά με το εύρος αρμοδιοτήτων – δραστηριοτήτων της υπηρεσίας.

Επίσης, η τότε κυβέρνηση παρέπεμψε το θέμα και στον ΓΕΔΔ, κ. Λ. Ρακιντζή, ο οποίος ανέθεσε μέρος της έρευνας και στην ΕΥΑΠ (Ειδική Υπηρεσία Αρχή Πληρωμής) του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Εν τω μεταξύ, στο τότε οικονομικό επιτελείο είχε αναλάβει ο κ. Χρυσοχοΐδης, ως Υπουργός περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, που πριν ήταν πολιτικός προϊστάμενος της Ε.Υ.Π., όταν αποφασίστηκε η απένταξη του συστήματος…

Τελικά ο κ. Ρακιντζής παρέπεμψε 20 άτομα από την Ε.Υ.Π. και την Κοινωνία της Πληροφορίας, χωρίς όμως να μπει στον κόπο, να ρωτήσει την άποψη κανενός από τους εμπλεκομένους στην υπόθεση υπαλλήλους της Ε.Υ.Π.(;) αλλά μόνο αυτούς που του υπέδειξε η διοίκηση Μπίκα. Και το ερώτημα που τίθεται τώρα, είναι «τι θα γίνει με αυτούς τους ανθρώπους», που κατηγορήθηκαν και από τον κ. Ρακιντζή, που στηρίχθηκε στις παράνομες, σύμφωνα και με την απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αποφάσεις του κ. Μπίκα για να βγάλει το Πόρισμά του;

Πάντως, σε ΕΔΕ που έγινε στο Υπουργείο Οικονομίας για τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση συγκατηγορούμενους υπαλλήλους της ΚτΠ, αθωώθηκαν όλοι οι εκεί εμπλεκόμενοι. Αξίζει να αναφερθεί, ότι υπάλληλοι της Ε.Υ.Π. υπέβαλλαν μηνυτήρια αναφορά σον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε, για τη διαρροή στο Διαδίκτυο και στα ΜΜΕ ολόκληρου του Πορίσματος Ρακιντζή για το θέμα και ο οποίος διέταξε έρευνα, την οποία ανέλαβε ο 2ος Πταισματοδίκης Αθηνών. Έχει επίσης υποβληθεί και αναφορά για τα όσα αποκάλυψαν τα “WIKILEAKS” για τα αναφερόμενα από τον αμερικανό πρέσβη, κ. Ρις, σε τηλεγράφημά του προς την κεντρική του υπηρεσία, το 2007, περί «δυσαρεστημένων πασόκων υπαλλήλων του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, επιρρεπών στις διαρροές προς την αμερικανική πρεσβεία»…

Τέλος, η Δικαιοσύνη, έπειτα από πολύχρονη ενδελεχή έρευνα και τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης από κορυφαίους ειδικούς επί πεντάμηνο, απεφάνθη οριστικά και αμετάκλητα, ότι το συγκεκριμένο σύστημα είναι μοναδικό, απόλυτα αξιόπιστο, φθηνότερο άλλων αντίστοιχων (την εποχή της παράδοσής του), εξακολουθεί να παραμένει σύγχρονο (παρά τα χρόνια που πέρασαν από την παράδοσή του) και απόλυτα συμβατό με τις ανάγκες και τις αρμοδιότητες της Υπηρεσίας. Το ίδιο και το λογισμικό του, που μάταια κάποιοι προσπαθούν να απαξιώσουν, λόγω πιθανώς της προέλευσης του αλλά και λόγω του ότι δεν μπορούν να αποδεχθούν εύκολα ότι υπάρχουν Έλληνες Δικαστές, Επιστήμονες και Δημόσιοι Υπάλληλοι, που δεν είναι πρόθυμοι να υπακούουν στα κελεύσματα και στις επιθυμίες ξένων πρακτόρων και κυβερνήσεων…

Επειδή, δεν μπορώ να δεχτώ, ότι οι ελληνικές Υπηρεσίες καθοδηγούνται στις ενέργειές τους σύμφωνα με «οδηγίες», που δίδονται από εξωθεσμικούς παράγοντες.

Επειδή, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα, το Ελληνικό δημόσιο υπέστη σημαντική οικονομική και όχι μόνο ζημία.

Επειδή, δεν πρέπει και δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι και να απολαμβάνουν υψηλότατων αξιωμάτων, αυτοί που σχεδίασαν και εκτέλεσαν τη συγκεκριμένη σκευωρία.

Επειδή, δημιουργούνται πλείστα όσα ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών στην ΕΥΠ και δεδομένης της δικαιολογημένης αναταραχής που έχει προκύψει, στους κόλπους της Υπηρεσίας και όχι μόνο σχετικά με το θέμα αυτό.

Κατόπιν τούτων ερωτάσθε:

1. Ποιος ο ρόλος ξένων εξωθεσμικών παραγόντων στην ως άνω υπόθεση;

2. Ποιοι φέρουν την ευθύνη για αυτή την άσχημη για το ελληνικό Δημόσιο κατάληξη; Ποιος θα πληρώσει τα «σπασμένα» για τις παράνομες αποφάσεις του κ. Μπίκα και των συνεργατών του; Ποιος θα πληρώσει για την τεράστια οικονομική και όχι μόνο ζημία, που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο; Ποιοι και γιατί συμμετείχαν στις άτυπες και παράνομες επιτροπές, που διόρισε ο κ. Μπίκας; Ποιοι υπάλληλοι και συνδικαλιστές συνέδραμαν τον κ. Μπίκα να λάβει τις συγκεκριμένες παράνομες αποφάσεις;

3. Ποιοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν ύψιστες κρατικές θέσεις, τόσο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό και πότε θα κληθούν να απολογηθούν για τις αποφάσεις τους και τις ενέργειες τους, που εξέθεσαν σε κίνδυνο (μη ελεγχόμενο) τους πολίτες;

4. Ποιος ο ρόλος του ΓΕΕΔ, της ΕΥΑΓΙ και συγκεκριμένων στελεχών της Ε.Υ.Π.; Πως και δεν διαπίστωσαν τις παρανομίες της Διοίκησης της Ε.Υ.Π. επί κυβερνήσεως Γ. Α. Παπανδρέου, τις οποίες διαπίστωσε η Ελληνική Δικαιοσύνη;

5. Ποιός και πώς θα προχωρήσει σε μια γενναία έμπρακτη ομολογία συγνώμης από πλευράς Πολιτείας και αποκατάστασης όλων εκείνων που σπιλώθηκαν και διαπομπεύθηκαν αδίκως δημόσια και ζημιώθηκαν οικονομικά, ηθικά και ψυχικά από το κατασκευασμένο αυτό σκάνδαλο και σκευωρία;

6. Ποιοι φέρουν την ευθύνη, που η Ε.Υ.Π. και η χώρα στερήθηκε ένα πολύτιμο εργαλείο προηγμένης τεχνολογίας, τη στιγμή που η Πατρίδα μας έχει κατακλυσθεί από λαθραίους μετανάστες και εμπορεύματα; Ποιος θα κάνει τον απολογισμό της τεράστιας ζημίας που υπέστη η χώρα, από την μη λειτουργία του συγκεκριμένου συστήματος;

7. Έχει γίνει κάποια έρευνα από τα αναφερόμενα στα τηλεγραφήματα των αμερικανών πρέσβεων που αποκάλυψαν τα “WIKILEAKS” και αν ναι, ποια είναι τα αποτελέσματά της;

Ο ερωτών Βουλευτής
ΝΙΚΟΣ I. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ του
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


Ερώτηση Νικολόπουλου προς Σαμαρά για διαρροές από ΕΥΠ προς την γερμανική BND, που "θάφτηκε" και δεν απαντήθηκε ποτέ! Γιατί άραγε; (κάντε κλικ για να την διαβάσετε ολόκληρη)




Πληροφορίες από GreekAmericanNewsAgency, GrCitizen


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου