Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Μαρ 2014

  • Η Κριμαία ψήφισε με 98% υπέρ της ανεξαρτησίας της και ακολουθεί η… Μολδαβία;
  • Ηγέτης του «Δεξιού τομέα» απειλεί να ανατινάξει αγωγούς φυσικού αερίου, μέσω των οποίων «ρέει» το ρωσικό φυσικό αέριο προς την Ευρώπη
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ο ηγέτης του Ουκρανικού εθνικιστικού κινήματος Dmitri Jaros απειλεί να ανατινάξει τους αγωγούς που συνδέουν την Ρωσία με την Ευρώπη, στερώντας την Ρωσία από την βασική πηγή χρηματοδότησης της, αναφέρει ο ρωσικός τύπος στο σύνολό του.

Την απειλή της εκτέλεσης της συγκεκριμένης πράξης ο Dmitri Jaros την υποσχέθηκε προς την προσωρινή κυβέρνηση της Ουκρανίας και τους συμπατριώτες του, αναφέροντας την ύπαρξη ρωσικού σχεδίου για την κατάληψη της Ουκρανίας.

«Θυμόμαστε όλοι πως η Ρωσία βγάζει τα χρήματα της, μέσω του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς τη Δύση και μέσω των αγωγών μας γι 'αυτό θα καταστρέψω τους αγωγούς αυτούς, στερώντας από τον εχθρό αυτής της πηγής χρηματοδότησης. Θα αφήσω καμένη γη κάτω από τα πόδια του κατακτητή, θα τους πνίξουμε με το αίμα τους, εάν επιτεθούν στο έδαφός μας», είπε ο ηγέτης του « Δεξιού τομέα.

Στην ίδια κατεύθυνση ο Dmitri Jaros ενθαρρύνει την δημιουργία «ομάδων ανταρτών» με σκοπό την διενέργεια σαμποτάζ, σε περίπτωση κατοχής, ακόμη και μέσα στο ρωσικό έδαφος.

Υπενθυμίζεται επίσης η ανακοίνωση –έκκληση του Dmitri Jaros στον καταζητούμενο με διεθνές ένταλμα σύλληψης Τσετσένο αρχιτρομοκράτη Doku Umarov να οργανώσει επιθέσεις στο έδαφος της Ρωσίας. Εκπρόσωποι του «Δεξιού τομέα» πήραν ενεργό μέρος στην υλοποίηση του πραξικοπήματος στην Ουκρανία. Το βράδυ του Σαββάτου, μέλη της οργάνωσης άρχισαν να πυροβολούν ανεξέλεγκτα στο Χάρκοβο, με αποτέλεσμα δύο φιλορώσοι ακτιβιστές να χάσουν την ζωή τους, καταλήγει το ρωσικό δημοσίευμα του Russia Today.

Σχόλιο: Η ανεξέλεγκτη δράση παραστρατιωτικών ομάδων είναι σίγουρη σε μια χώρα που βασιλεύει η διάλυση, η αναρχία και η διαφθορά. Οι φιλοναζιστές του δεξιού τομέα με την αρωγή των δυτικών μυστικών υπηρεσιών και πλήθος παράνομων συνεργατών δρουν σαν επίσημα όργανα του ουκρανικού κράτους. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, δεν υπάρχει Ουκρανία και προφανώς δεν πρόκειται να ξανά υπάρξει με την παλαιά μορφή της. Η ουσία είναι μία, ποιος έχει σειρά μετά, μάλλον η Μολδαβία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Στέρηση ζωής, ασύγκριτα πιο καταστροφική από την ανέχεια, είναι η αδιάκοπη, μονόδρομη ενασχόληση με τα εγκλήματα των κομματικών και τις πομπές τους. Mέρα-νύχτα, νύχτα-μέρα, «ειδήσεις»: Παζαρέματα με την τρόικα, ποσοστά ανεργίας, εξωφρενικά δισεκατομμύρια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δείχτες μείωσης των εισοδημάτων, δείχτες αύξησης των τιμών στα τρόφιμα – μια ατέρμονη δίνη, καθημερινά, εφιαλτικών συντελεστών του αδιεξόδου. «Γίνεται εσπέρα, γίνεται πρωί, ημέρα καμία»: ίδιος ζόφος και τυραννική παραζάλη.

Pημάζει τη ζωή μας η «είδηση», ζούμε το τίποτα μεταποιημένο σε εντυπώσεις. Kαι αυτουργός της μεταποίησης, η τηλεόραση. Kάποτε την κοινωνία της πληροφορίας την υπηρετούσε ο Tύπος, ο γραπτός λόγος αξίωνε εντιμότητα, γνώση, σπουδή, ήθος – οι άνθρωποι είχαν κριτήρια να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα, τον υπεύθυνο λόγο από τον παραπλανητικό και δόλιο. O σχολιασμός της πληροφορίας γινόταν πρόσωπο-με-πρόσωπο, στη γνώμη ή στην άποψη ζυγιζόταν η ευφυΐα, η ευθυκρισία, η ειλικρίνεια.

Aπόλυτος κυρίαρχος της ζωής μας σήμερα η τηλεόραση, δηλαδή, οι ψευδαισθητικές εντυπώσεις, το εμπορικά στημένο παιχνίδι των «ειδήσεων». Mέρα-νύχτα, νύχτα-μέρα, «ειδήσεις». Kαι φτηνιάρικος σχολιασμός των ειδήσεων, εντύπωση σχολιασμού και στην πραγματικότητα ο κομπασμός της μικρόνοιας, η αναίδεια της αμάθειας, η τρισβάρβαρη γλωσσική εκφραστική.

Πώς και γιατί παγιδευτήκαμε σε αυτόν τον νυχθήμερο βασανιστικό αυτεξευτελισμό μας, δύσκολο να το ανιχνεύσει κανείς. O,τι έχει απομείνει στον ψυχισμό του σημερινού Eλληνώνυμου από ιστορικούς εθισμούς αιώνων «βίου πολιτικού», μετοχής στα κοινά, στρεβλώνεται σήμερα σε εθελούσια εξάρτηση από την παραισθησιογόνο τηλεοπτική «πληροφόρηση» και τον «σχολιασμό» της. Στα λεγόμενα «πρωινάδικα» καλούνται συνήθως οι «πρωταγωνιστές» της επικαιρότητας, να «ανακριθούν» (υποτίθεται) από την αμείλικτη, ξεψαχνιστική οξύνοια επίλεκτων δημοσιογράφων, επίμοχθα προετοιμασμένων για την αναμέτρηση. Προέχει όμως να ικανοποιηθεί από την πρόσκληση ο προσκεκλημένος, γιατί αυτός θα φέρει (υποτίθεται) την τηλεθέαση. Oπότε οι δημοσιογράφοι συμβιβάζονται με τον ανιαρό και εξευτελιστικό ρόλο του «πασαδόρου», για να κερδίσει τις εντυπώσεις ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός που η εύνοια του κομματάρχη τον περιέβαλε με στίλβωση υπουργική.

Tο ίδιο χαμένη η επαφή με την πραγματικότητα και στην προέκταση του «πολιτικού σχολιασμού» απόγευμα και βράδυ. O τηλεθεατής εισπράττει τόση «πληροφόρηση» και τόση «κριτική ανάλυση» όση και από τις «ντουντούκες» σε κάθε «πορεία» ή από τα στερεότυπα ναρκισσευόμενων αλαφροκέφαλων στα καφενεία. Eννέα στις δέκα φορές οι καλεσμένοι στη μικρή οθόνη εκφράζονται πολιτικά με τέτοιες κοινοτοπίες, αφέλειες, παιδαριωδίες, που, πραγματικά, είναι απορίας άξιο: με ποια λογική καλούνται να δημοσιοποιήσουν τόσην ανεπάρκεια.

Στέρηση ζωής, ασύγκριτα πιο ασφυκτική από την ανέχεια, η αδιάκοπη, μονόδρομη ενασχόληση με τις διαπιστώσεις της παρακμιακής διάλυσης κράτους και κοινωνίας. Aσφαλώς και έχουμε χρέος οι πολίτες να είμαστε πληροφορημένοι για την έκταση της συντελεσμένης καταστροφής, ενήμεροι για τα κακουργήματα της κομματοκρατίας. Aλλά η ζωή του καθενός μας είναι μία και μοναδική, ανεπανάληπτη. Kαι φεύγει με γρηγοράδα απίστευτη, αλίμονο αν την ξοδέψουμε όλη στην περίσπαση των προκάτ εντυπώσεων, στα παραισθησιογόνα των «ειδήσεων». Mην κάνουμε το χατίρι στους βασανιστές μας να λεηλατήσουν όλη την ικμάδα της ζωής και της ψυχής μας, να μας παγιδεύσουν στην αναπηρία: στην παρα-ζωή.

Mας υποχρεώνουν να παίζουμε στο γήπεδό τους, να ταυτίζεται η ζωή μας με την αναμονή της επόμενης «δόσης» από την τρόικα, αναμονή να ξαναβγούμε στις «αγορές», ζήτουλες για δανεικά (το διαφημίζουν από τώρα για θρίαμβο!), αναμονή να μας παινέψουν οι δανειστές μας για το πόσο σφίξαμε το ζωνάρι. Eίναι άμυνα υπαρκτική, προϋπόθεση της ανθρωπιάς μας, να αρνηθούμε τη συμπαιγνία, έστω παθητική, σε αυτή την καταδίκη σκλαβιάς, καθήλωσης σε μόνιμη αναμονή, στον εξευτελισμό των κυναρίων που περιμένουν κάτω από το τραπέζι ψίχουλα ή κλωτσιά.

Nα αρνηθούμε να παίζουμε στο γήπεδό τους. Oπως θα κάναμε, από φυσική αυτοάμυνα, απέναντι σε ξένους εισβολείς, σε υπόκοσμο που μας εκβιάζει για να δεχτούμε την «προστασία» του. Δεν υπάρχουν συνταγές για το τι «πρέπει» να κάνουμε, οι πρακτικές θα γεννηθούν όταν νιώσουμε την παγίδευση στην αναπηρία. Nα αρνηθούμε τη γλώσσα τους, τη νοοτροπία τους, τις αξιολογήσεις τους, τις προτεραιότητές τους. Aυτοί λογαριάζουν μεγέθη, εμείς ποιότητες. Aυτοί εισόδημα, εμείς κατά κεφαλήν καλλιέργεια. Ξέρουν μόνο τη χρήση, εμάς μας συνεπαίρνει η σχέση. Διεκδικούν το βόλεμα, θέλουμε την άμιλλα στη αριστεία. Aυτοί μετράνε την πολιτική επιτυχία με τους δείκτες κατανάλωσης, εμείς με το επίπεδο του κοινωνικού κράτους. Θέλουν να κερδίζουν τις εντυπώσεις, θέλουμε τον ρεαλισμό της έντιμης πληροφόρησης. Kαταλαβαίνουν τον πολιτισμό σαν ψυχαγωγία, «εκδηλώσεις» και καύχηση για το παρελθόν, καταλαβαίνουμε τον πολιτισμό να γραδάρεται στο σχολειό και να αχρηστεύει το φροντιστήριο. H εξουσία γι’ αυτούς είναι αυταξία, για μας αυταξία είναι μόνο η δοτικότητα, η χαρά του έρωτα.

Δύο κόσμοι ασύμβατοι, ασύμπτωτοι, ασυμβίβαστοι. Oποιος καταλαβαίνει την αντίθεση ιδεολογικά και περιμένει την ποιότητα να κατεβάσει κόμμα, συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο των στημένων ψευδαισθήσεων – περιμένει έγνοια και φροντίδα από τον «στρατό κατοχής», τιμιότητα και ανιδιοτέλεια από τους «προστάτες» της νύχτας. Tην ακαταμάχητη δύναμη σε μία κοινωνία την έχει η απροσδιοριστία των συνειδητοποιήσεων – αυτή μόνο τινάζει βράχους και αλλάζει την περπατησιά της Iστορίας.

Oταν η άρνηση της αναπηρίας, η αποστροφή και βδελυγμία για τον εμπαιγμό των «ειδήσεων», η φρικίαση για την ολιγότητα και τη φτήνια των τυράννων μας γίνουν συνείδηση μιας κρίσιμης μάζας, τότε θα γεννηθεί αλλαγή με τρόπους, σχήματα και δυναμικές απρόσμενης έκπληξης. Δεν είναι νομοτέλεια μια τέτοια εξέλιξη, είναι ενδεχόμενο, συνάρτηση ωρίμανσης που κερδίζεται ή αποδείχνεται ανέφικτη. Προς το παρόν ευελπιστούμε: Ποιος μπορούσε να φανταστεί ποτέ το ΠAΣOK στο 3,5% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος; Σε ποσοστά κάτω του 10% τα μηχανεύματα για σωτηρία των στημένων ψευδαισθήσεων με «Eλιές» και «Ποτάμια»;

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


  • Άγνωστοι διέρρηξαν στρατιωτικές αποθήκες και έκλεψαν σημαντικές ποσότητες στρατιωτικού οπλισμού και πολεμοφόδια
Πυροβόλα όπλα, πυρομαχικά και πάνω από μια ντουζίνα εκτοξευτές πυραύλων κλάπηκαν από τις αποθήκες των εσωτερικών στρατευμάτων στην περιοχή Λβιβ της δυτικής Ουκρανίας, αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti, επικαλούμενο μια πηγή στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας.

«Ο Αβάκοφ, (αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Ουκρανίας), ανέφερε ότι στα τέλη Φεβρουαρίου από τις αποθήκες των εσωτερικών στρατευμάτων στην περιοχή Λβιβ εξαφανίστηκαν πάνω από 5.000 Kalashnikov, 2.741 πιστόλια Makarov, 123 ελαφρά πολυβόλα, και 12 φορητοί εκτοξευτές ρουκετών τύπου Shmel. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι από τις αποθήκες λείπουν 1.500 χειροβομβίδες τύπου F-1 και ένα σημαντικό ποσό των πυρομαχικών», δήλωσε η πηγή.

Ένα εξαιρετικά επικίνδυνο είδος όπλων - φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS) - έχουν εξαφανιστεί από δύο ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες, σύμφωνα με υψηλόβαθμο αξιωματούχο στο Κίεβο, είχε αναφέρει νωρίτερα το ρωσικό RT. Αρκετοί, ίσως ακόμη και αρκετές δεκάδες συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας 9K38 Igla (SA-18 Grouse κατά ΝΑΤΟ) έχουν κλαπεί, ανέφερε ένας Ουκρανός στρατιωτικός αξιωματούχος, ο οποίος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, στο RIA Novosti.

Η απουσία αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, παρατηρήθηκε στο 80ο Αεροκίνητο Σύνταγμα της Ουκρανίας, το οποίο διέθετε 54 MANPADS, και στην 27η Αεροκίνητη Ταξιαρχία, 45 χιλιόμετρα από το Λβιβ, η οποία διέθετε 90 MANPADS.

Η νέα ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας, σύμφωνα με την πηγή στο RIA, έχει λάβει μέτρα για την «απόκρυψη της σοβαρής κατάστασης» με την προσθήκη άλλων συστημάτων στο απόθεμα αυτών των μονάδων.

Το Igla έχει σχεδιαστεί για να καταπολεμήσει χαμηλά ιπτάμενους στόχους. τους στόχους χαμηλής πτήσης . Η κατανομή τους ρυθμίζεται από μια σειρά διεθνών συμφωνιών, δεδομένου ότι ότι αυτό το είδος του όπλου είναι άκρως ανεπιθύμητο εάν πέσει στα χέρια τρομοκρατών. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ έχουν συνάψει συμφωνία για την κατανομή αυτών των MANPADS.

Ένας μεγάλος αριθμός τέτοιων όπλων έχει κλαπεί από στρατιωτική βάση στη Βεγγάζη της Λιβύης το 2012 , μετά την ανατροπή και δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι. Αργότερα υπήρξαν αναφορές ότι τα MANPADS της Λιβύης θα μπορούσαν να έχουν παραληφθεί από τους αντάρτες στη Συρία.

Πηγή Fox2Magazine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν που ελέγχεται τα τελευταία 12 χρόνια από τους φανατικούς ισλαμιστές δεν πρόκειται να σταματήσει να μας εκπλήσσει αρνητικά. Το πρόβλημα του πρωθυπουργού της γείτονος χώρας είναι βασικά ψυχιατρικό και δεν πρέπει να προκαλεί σοκ η διαπίστωση. Είναι ένα γεγονός…

Αντιθέτως, πρέπει να ανησυχούμε διότι η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν την ατυχία να κυβερνά την Τουρκία ο σημερινός πρωθυπουργός της, ο οποίος βρίσκεται υπό συνεχή πίεση:
Στο εσωτερικό από τους διαδηλωτές, που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να αναδείξουν αρχηγό που θα τους οδηγήσει σε ανατροπές και
Στο εξωτερικό από την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία επειδή αντιμετωπίζει τα πάντα με τον φακό των συμφερόντων της αισθάνεται ότι τίθεται σε κίνδυνο η στρατηγική της για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Επειδή οι πιέσεις είναι έντονες, έστω και αν δεν διακρίνονται δια γυμνού οφθαλμού, κι επειδή τα άτομα με ψυχιατρικά προβλήματα είναι απρόβλεπτα, χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα προσεκτικές η Αθήνα και η Λευκωσία, αν και -με τα σημερινά δεδομένα- δεν πρέπει να έχουν δίκιο όσοι πιστεύουν στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού πως ο Ταγίπ Ερντογάν δεν ελέγχει ούτε την Αστυνομία, ούτε τη Δικαιοσύνη, ούτε τον Στρατό.

Τα τηλεγραφήματα από την Άγκυρα περιγράφουν «μετά βδελυγμίας», που έλεγαν και οι παλαιοί συνάδελφοι, το τηλεφώνημα του τούρκου πρωθυπουργού στον αποφυλακισθέντα πρώην αρχηγό των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, τον οποίο φέρεται να διαβεβαίωσε ότι δεν τον έκλεισε ο ίδιος στη φυλακή, αλλά ο ιμάμης Γκιουλέν. Κλασική περίπτωση συμπεριφοράς ατόμου με ψυχιατρικά προβλήματα…

Ο πρωθυπουργός Σαμαράς και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πρέπει να επιδιώξουν μία καθαρή κουβέντα με τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν αναλάβει να κλείσουν άρον-άρον το Κυπριακό, και δυστυχώς δεν χωρατεύουν, αφού αναζητούν μία «διεθνή επιτυχία» με το… φανάρι.
Δεν πρέπει να χορέψουν το… τανγκό που επέβαλε η Ουάσινγκτον, διότι ο Ερντογάν δεν θα είναι ποτέ ο έντιμος παρτενέρ, που θα υπογράψει μία συμφωνία η οποία θα αντέξει στους κραδασμούς και τις προκλήσεις μίας κοινωνίας με ισχυρά εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Ιδιαίτερα, όταν η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι ρατσιστική και απαγορεύει τις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες…

Πηγή «Έθνος»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Υπάρχει ένας, μικρός ακόμα, αριθμός ελλήνων οι οποίοι έχουν συνειδητοποιήσει πως το πρόβλημά μας ως κοινωνία είναι καθαρά πολιτικό, και όχι οικονομικό, κι έχει να κάνει με το ποιος έχει και ασκεί την εξουσία: λίγοι ή όλοι. Δηλαδή ολιγαρχία ή δημοκρατία. Το κείμενο αυτό απευθύνεται βασικά σε αυτούς και αυτούς αφορά.
Κάθε γενιά είναι και μια βάρδια στην ιστορία. Σ' αυτή την βάρδια οι έλληνες είμαστε εμείς. Για κάποιον λόγο η ιστορία αποφάσισε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στις ανθρώπινες κοινωνίες. Για κάποιο λόγο η δημοκρατία μετά από 2.500 χρόνια καλεί και πάλι τα παιδιά της. Τους έλληνες. Εμάς.
Στον συλλογικό μας χαρακτήρα, ως έλληνες, έχουμε πολλά χαρακτηριστικά που άλλοτε λειτουργούν σαν πλεονεκτήματα και άλλοτε σαν μειονεκτήματα. Ενα τέτοιο είναι η βιασύνη μας. Τώρα θέλουμε να γίνουν κάποιες πολιτικές αλλαγές και θέλουμε να γίνουν γρήγορα.
Δεν θα γίνει έτσι. Θα πάρει καιρό. Κι εμείς πρέπει να προετοιμαστούμε γι' αυτό. Και να προετοιμάσουμε και άλλους. Και κυρίως πρέπει να συνηθίσουμε την γεύση της απογοήτευσης. Διότι η απογοήτευση θα είναι η πιο συχνή μας τροφή.
Τώρα είμαστε στην φάση της αναγνώρισης. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Μαθαίνουμε ποιοι είναι εκείνοι οι άλλοι, που σαν κι εμάς έχουν κατανοήσει πως το πρόβλημα έχει να κάνει με την πολιτική εξουσία, και όχι με την οικονομία, και πως είναι πρόβλημα πολιτεύματος και θεσμών. Πρέπει να γνωριστούμε, να συνδεθούμε και να διατηρήσουμε αυτόν τον δεσμό πολιτικά και κοινωνικά. Το διαδίκτυο μας βοηθάει.
Οσοι κατανοήσαμε πως η αιτία του προβλήματος είναι καθαρά πολιτική, είμαστε η ζωντανή απόδειξη πως το μίσος για τους έλληνες έχει πολύ σοβαρούς λόγους που υπάρχει. Εμείς είμαστε ο βασικώτερος λόγος για όλον αυτόν τον μισελληνισμό. Διότι αποτελούμε την μεγαλύτερη απειλή. Για το εγχώριο καθεστώς αλλά και για το παγκόσμιο.
Το μίσος για κάθε τι το ελληνικό έχει αιτία τον φόβο της διάδοσης της ιδέας της δημοκρατίας. Της απαίτησης για λαϊκή κυριαρχία και αυτοκυβέρνηση.
Ο ελληνισμός είναι η ιστορική εκείνη παράδοση που γέννησε την ιδέα για κοινωνίες με κέντρο τον άνθρωπο, απαλλαγμένες από τον δυνάστη και τον δεσπότη. Αυτο-κυβερνώμενες συλλογικά. Ελεύθερες κοινωνίες με δημοκρατία. Η ιδέα αυτή γεννήθηκε και ζει μαζί με τον ελληνισμό. Κι εμείς, όσοι διαδίδουμε την ιδέα της δημοκρατίας, είμαστε οι συνεχιστές αυτής της ελληνικής ιστορικής παράδοσης. Της δημοκρατικής ελληνικής παράδοσης.
Η ελληνική κοινωνία, στην παρούσα φάση, είναι "χαμένη στον ωκεανό". Είναι βαθειά απελπισμένη αλλά βασικά είναι παραζαλισμένη. Και γι' αυτό δεν μπορεί να δει αυτό που εμείς βλέπουμε τόσο καθαρά. Δεν μπορεί να δει, ακόμα, πως το πρόβλημά της είναι πρόβλημα όχι προσώπων αλλά θεσμών. Οχι οικονομικό αλλά πολιτικό. Δεν μπορεί να δει και να συνειδητοποιήσει πως αυτό που πρέπει να απαιτήσει είναι αλλαγές στο πολίτευμα. Αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς. Ωστε να πάρει μέρος και η ίδια στην εξουσία, σαν πολιτικός θεσμός. Σαν δήμος.
Η "παραζάλη" βέβαια αυτή της ελληνικής κοινωνίας δεν γίνεται από μόνη της. Είναι αποτέλεσμα μια τεράστιας και διαρκούς επιχείρησης που κοστίζει στο εγχώριο και διεθνές σύστημα πολλά χρήματα και πόρους.
Εμείς πρέπει να ασκηθούμε στο να αναγνωρίζουμε τις πηγές αυτής της παραζάλης, τις αιτίες της, τις διαδρομές της. Τα πρόσωπά της. Πρόσωπα στην κυριολεξία. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και την παραζάλη αλλά και τους "παραζαλιστές". Είναι οι φορείς της παραζάλης. Κι έχουμε τέτοιους. Ακόμα και κοντά μας. Ακόμα και πολύ κοντά μας.
Διότι ενώ αυτό πού έχουμε να κάνουμε είναι να δείξουμε στους πολλούς, στην ελληνική κοινωνία, πως αυτό που απαιτείται είναι θεσμικές αλλαγές, πολιτειακές αλλαγές, αλλαγές στο πολίτευμα, υπάρχουν φωνές που ακόμα επιμένουν να επικεντρώνουν στην οικονομία και γίνονται έτσι η αιτία που τα λαϊκά αιτήματα είναι ακόμα οικονομικού και όχι πολιτικού και θεσμικού χαρακτήρα. Και μας έχουν κάνει και ξεφτέρια στην οικονομία με τα μαθήματά τους τα οικονομικά.
Ενα σοβαρό ζήτημα, το οποίο μάλιστα μεταφέρει αυτή την παραζάλη ακόμα και σε ομάδες ανθρώπων οι οποίοι έχουν κατανοήσει πως το πρόβλημα είναι πολιτικό και προσπαθούν για την δημοκρατία, είναι και τα ψώνια. Ματαιόδοξοι εγωϊστές οι οποίοι δεν θα νιώσουν ποτέ ψυχολογικά ικανοποιημένοι αν δεν γίνει το δικό τους. Στην διοργάνωση, στο κείμενο, στην αφίσσα. Με αδυναμία στην δημοσιότητα και στο παλαμάκι. Και στην εξουσία. Εντοπισμός και αποφυγή. Ακυρο και μακριά. Αλλιώς θα δούμε κι άλλες πολλές προσπάθειες να μην αποδίδουν εκείνο που θα μπορούσαν.
Στην παρούσα φάση, της διάδοσης της ιδέας της δημοκρατίας, αυτό που χρειαζόμαστε είναι ρήτορες. Λαϊκούς ρήτορες. Με απλή στρωτή και κατανοητή γλώσσα. Λαϊκή γλώσσα. Δεν απαιτούνται καν πολλές γνώσεις. Δεν απαιτούνται φωστήρες και επιστήμονες. Οσες γνώσεις χρειάζονται τις έχουμε ήδη. Από το δημοτικό.
Στην παρούσα φάση, της διάδοσης, που στο κάτω κάτω "τρεις κι ο κούκος" είμαστε, δεν χρειαζόμαστε αρχηγούς, ηγέτες και προέδρους. Και ούτε θα πρέπει να χρειαστούμε ποτέ. Κι αν μας βάλουν κάποτε μπροστά στο μικρόφωνο ή στην κάμερα, δεν θα είναι για το δικό μας καλό. Δεν θα είναι για το καλό της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Ετσι κι αλλιώς οι κάμερες και τα μικρόφωνα έχουν καταστεί αναξιόπιστα στην συνείδηση του λαού. Η κοινωνία αντιμετωπίζει τα μέσα με καχυποψία. Και έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς.
Δεν μας χρειάζονται κάμερες και μικρόφωνα για να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε. Αυτού του τύπου η δημοσιότητα δεν θα εξυπηρετήσει την διάδοση της δημοκρατίας. Μόνο την ψωνάρα μέσα μας. Θα πρέπει, πριν σταθούμε μπροστά σε αυτά τα εργαλεία της επιβολής της ολιγαρχίας, να είμαστε πολύ σίγουροι για το ποιοι είμαστε και το πόσο ακλόνητοι είμαστε ως χαρακτήρες. Και για το ποιοι θα παραμείνουμε μετά την έκθεση στην δημοσιότητα.
Η δημοσιότητα δια των μέσων ενημέρωσης είναι όπλο της ολιγαρχίας. Το δικό μας όπλο είναι ο άμεσος προφορικός λόγος στον κοινωνικό μας περίγυρο, στις παρέες και στις ομάδες μας, και το κείμενο στο διαδίκτυο.
Ερχονται εκλογές κι έχει γεμίσει ο τόπος κόμματα.
Κόμμα σημαίνει διαίρεση. Και διαίρεση σημαίνει διχασμός.
Κόμμα σημαίνει διαίρεση και διχασμός. Κόμμα σημαίνει αυτοπαγίδευση. Κόμμα σημαίνει ολιγαρχικός μηχανισμός. Ιεραρχικός μηχανισμός. Οχι δημοκρατικός. Δεν υπάρχει και ΔΕΝ μπορεί να γίνει δημοκρατικό κόμμα. Το κόμμα είναι ολιγαρχική εφεύρεση. Το κόμμα είναι ολιγαρχικό όπλο. Το να συστήσει κόμμα ή να μπει σε κόμμα κάποιος που κάνει διαφωτισμό για την δημοκρατία, θα γίνει η μεγαλύτερη απογοήτευση για εκείνους που τον άκουσαν και τον πίστεψαν. Και αιτία για την παραζάλη τους. Και όχι για το ξεδιάλυμά τους. Αιτία απογοήτευσης και παραζάλης θα γίνει.
Προέκυψαν και κόμματα από τις πλατείες των αγανακτισμένων. Προσχώρησαν αρκετοί ενθουσιώδεις μόνο και μόνο για να αποχωρήσουν σύντομα. Απογοητευμένοι. Ακόμα πιο μπερδεμένοι. Παροπλισμένοι πια τώρα οι πιο πολλοί. Ακυρωμένοι.
Με λίγα λόγια
  • οι κοινωνικές αλλαγές δεν θα γίνουν με την ταχύτητα που θέλουμε και επιθυμούμε εμείς, αλλά η ιστορία
  • ο διαφωτισμός περί δημοκρατίας, πολιτεύματος και θεσμών είναι το κύριο, και όχι τα περί οικονομίας
  • η κοινωνία δεν μπορεί να δει καθαρά ακόμα πως το πρόβλημά της είναι πολιτικό και θεσμικό και πρέπει να της το δείξουμε
  • η πηγή της παραζάλης είναι τα μέσα, τα κόμματα κι έχει μπει ακόμα κι ανάμεσά μας
  • όχι ηγέτες, μεσσίες, φωστήρες ή αρχηγούς, αλλά λαϊκούς ρήτορες της δημοκρατίας στον κοινωνικό περίγυρο και στο διαδίκτυο
  • οχι κόμματα
Είναι η δική μας βάρδια τώρα. Και η απογοήτευση είναι κι αυτή απλώς μια γεύση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



  • Πρώην Τούρκος ναύαρχος επικρίνει την αποστολή τουρκικής δύναμης στην Αφρική ενώ «βράζει» η Μαύρη Θάλασσα λόγω Ουκρανίας
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ο Τούρκος ναύαρχος ε.α. Nusret Güner, επέκρινε δριμύτατα την επερχόμενη αφρικανική ναυτική αποστολή του Τουρκικού Ναυτικού, ενώ η κατάσταση στην Ουκρανία είναι εντελώς ρευστή.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στην Ουκρανία, το ελεγχόμενο από την Ρωσία κοινοβούλιο της Κριμαίας, έχει προγραμματίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για σήμερα 16 Μαρτίου, για να αποφασίσει το εάν η περιοχή θα πρέπει να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας, ή εάν θα προσαρτηθεί από τη Ρωσία. Επίσης σύμφωνα με τον ρωσικό κρατικό αμυντικό όμιλο Rostec, αμερικανικά drone επιτήρησης πραγματοποιούν ήδη πτήσεις πάνω από την Κριμαία.

Καθώς, αυξάνονται οι εντάσεις στη Μαύρη Θάλασσα, μια τουρκική ναυτική δύναμη έχει προγραμματιστεί να αναχωρήσει για αποστολή στην αφρικανική ήπειρο από την 17 Μαρτίου έως την 27 Ιουνίου 2014. Η Τουρκική Task Force, με την επωνυμία «Barbaros», η οποία αποτελείται από δύο φρεγάτες, μία κορβέτα και ένα πλοίο υποστήριξης, είναι προγραμματισμένη να επισκεφθεί 27 χώρες στην Αφρική.
«Ενώ τα νερά της Μαύρης Θάλασσας «βράζουν» στην κυριολεξία, λόγω του τι συμβαίνει στην Κριμαία και στην Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία παίζουν «σκάκι». Κάνουν κινήσεις στρατηγικής, μία μετά την άλλη. Ενώ υπάρχει άμεσος κίνδυνος παγκόσμιας σύγκρουσης, οι τουρκικές ναυτικές μονάδες επιφανείας, επιδίδονται σε μια αποστολή στην αφρικανική ήπειρο, με έναν τρόπο που θα αποδυναμώσει την παρουσία τους στην περιοχή, αυτό είναι απαράδεκτο»
δήλωσε ο Τούρκος ναύαρχος ε.α., Güner στην εφημερίδα Hürriyet.

Ο Güner θεωρεί ότι η τουρκική αφρικανική αποστολή είναι μια εντελώς λάθος κίνηση για έναν ακόμη λόγο, ο οποίος αφορά την τρέχουσα κατάσταση των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων. «Η δίκη της υποθέσεως «Βαριοπούλα» και άλλες νομικές υποθέσεις έχουν αποδυναμώσει την επαγγελματική εμπειρία και τις δεξιότητες του προσωπικού του τουρκικού Ναυτικού», είπε ο ίδιος.
Οι δίκες για με την κατηγορία πραξικοπήματος οδήγησε στις συλλήψεις δεκάδων αξιωματικών του τουρκικού στρατού. Ο ναύαρχος Güner είχε παραιτηθεί όταν ήταν επρόκειτο να γίνει ο επόμενος διοικητής των τουρκικών δυνάμεων Ναυτικού, μετά από μια 1.5 χρόνο θητεία ως επικεφαλής του Αρχηγείου Στόλου.

Σχόλιο: Ο Τούρκος ναύαρχος ε.α αναφέρει προς την ηγεσία του τουρκικού ναυτικού με λίγα λόγια ότι «εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν» και μάλιστα οι δηλώσεις του περί «θάλασσας που βράζει» αναφερόμενος στην Μαύρη θάλασσα, αναφέρουν την κατάσταση με τον ορθό τρόπο. Η στάση της Τουρκίας έως τώρα στην ουκρανική κρίση και λόγω και των εσωτερικών προβλημάτων, κρίνεται ως αμφιλεγόμενη, κάτι που έπραττε πάντοτε η χώρα αυτή σε ανάλογες περιπτώσεις. Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο στην διεθνή κρίση στην θαλάσσια περιοχή της Κριμαίας και ελπίζουμε ότι η ονομασία της ως «Μαύρη θάλασσα» να μην επαληθευτεί στην «κυριολεξία».
Επίσης μετά από τις εξάωρες συνομιλίες που είχε με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ στο Λονδίνο, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας τόνισε ότι η Ουάσινγκτον και η διεθνής κοινότητα δεν θα αναγνωρίσουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί την Κυριακή στην Κριμαία.
Όπως είπε ο Κέρι, ο Λαβρόφ του κατέστησε σαφές ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεν πρόκειται να λάβει καμία απόφαση για το θέμα της Ουκρανίας παρά μόνο μετά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την ένωση της χερσονήσου με τη Ρωσία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  • Πολιτευτής το πρόσωπο – κλειδί στο σκάνδαλο υποκλοπών
  • Ολοκληρώνεται η έρευνα, έρχονται συλλήψεις
  • Αμερικανοί, Ισραηλινοί, Γερμανοί αλλά και Ρώσοι πράκτορες αλώνιζαν την Αθήνα
  • Ο κύριος καθοδηγητής των υποκλοπών εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 2003, όπως καταθέτει μάρτυρας - κλειδί
  • Έφοδοι προχθές σε δύο κρησφύγετα με εντολή Φούκα

Της Βασιλικής Κόκκαλη

Στοιχεία – φωτιά για ένα ακόμη πρόσωπο με ενεργή συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα της χώρας, αναφορικά με τον ρόλο που διαδραμάτισε στα κινηματογραφικά σκηνικά που εκτυλίχθηκαν στην Ελλάδα τη διετία 2004 – 2005 με φόντο τις τηλεφωνικές υποκλοπές μελών της τότε κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας, προέκυψαν, σύμφωνα με πληροφορίες, στο πλαίσιο της έρευνας που διενεργεί για την συγκεκριμένη υπόθεση ο 3ος τακτικός ανακριτής κ. Δημήτρης Φούκας.

Η ανακριτική έρευνα για το απίστευτο αυτό πολιτικοδικαστικό θρίλερ έχει αποκτήσει άλλη δυναμική και δεν είναι τυχαίο ότι την περασμένη Παρασκευή έγινε έφοδος σε δύο διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας, χώροι για τους οποίους υπήρξαν πληροφορίες και ενδείξεις ότι υπάρχουν σημαντικά στοιχεία για όσα συνέβησαν στη χώρα τη διετία 2004 – 2005. Η έφοδος στους χώρους αυτούς έγινε με εντολή του κ. Φούκα, ο οποίος χειρίζεται τις δικογραφίες για τις υποκλοπές μελών της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και για το αποκαλούμενο «σχέδιο δολοφονίας» του Κώστα Καραμανλή.

Εξάλλου, στο πλαίσιο της ανάκρισης, όπως ανέφεραν δικαστικές αρχές, προέκυψαν τελικώς στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το επίμαχο διάστημα συμφέροντα από την άλλη άκρη του Ατλαντικού εξύφαναν πράγματι σχέδιο οικονομικής αποσταθεροποίησης της χώρας με στόχο (και) την ιδιωτικοποίηση συγκεκριμένων επιχειρήσεων, αλλά και εκτάσεων συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου. Το διάστημα αυτό, όπως τονίζουν οι ίδιες πηγές, αλώνιζαν στην Αθήνα αμερικανοί, Ισραηλινοί, αλλά και Γερμανοί πράκτορες, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα.

Σύμφωνα με τις ίδιες δικαστικές πηγές, μάλιστα, έλαβε χώρα στην Αθήνα και η υλοποίηση μέρους του σχεδίου με την ονομασία «Πυθία 1», το οποίο προέβλεπε πολιτική και οικονομική αποσταθεροποίηση της χώρας με κοινωνική αναταραχή και τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά και τη δημιουργία προβλημάτων στην εξωτερική πολιτική. Μάλιστα, στο πλαίσιο της υλοποίησης του σχεδίου αυτού έλαβε χώρα παρακολούθηση του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, με πλέον γνωστό το σκηνικό αντιπαρακολούθησης που φέρεται ότι έγινε στο κέντρο της Αθήνας. Συγκεκριμένα, όπως προέκυψε, ομάδες των πρακτόρων της ρωσικής υπηρεσίας FSB ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με μέλη άλλης ομάδας που παρακολουθούσε το αυτοκίνητο του κ. Καραμανλή στην περιοχή της Νέας Μάκρης.

Τα ντοκουμέντα, ο Άλεξ Ρόντος και ο μάρτυρας – κλειδί
Ήδη στο πλαίσιο της ανάκρισης έχουν δοθεί περισσότερες από 15 μαρτυρικές καταθέσεις, ενώ έχουν συγκεντρωθεί και αδιάσειστα στοιχεία για τον ρόλο συγκεκριμένων προσώπων, όπως για παράδειγμα, φωτογραφίες από κάμερες ασφαλείας. Ο ανακριτής έχει μάλιστα ταυτοποιήσει το πρόσωπο που φέρεται να πρωτοστατεί τη διετία 2004 – 2005 στο στήσιμο των τηλεφωνικών υποκλοπών μελών της τότε κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και άλλων πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων.

Πρόκειται για τον ηθικό αυτουργό των υποκλοπών «υπερ-πράκτορα», όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούν, τα στοιχεία του οποίου η ανάκριση έχει εντοπίσει, πλην όμως δεν είχε καταστεί εφικτό να ταυτοποιήσει και την εικόνα του, κάτι που τελικά έγινε πριν από λίγες εβδομάδες. Μάρτυρες αναγνώρισαν το πρόσωπο μέσα από φωτογραφίες που τους επιδείχθηκαν από τον ανακριτή ως τον άνθρωπο από τον οποίο προμηθεύονταν τα καρτοκινητά σκιές από κατάστημα στην Ακτή Μιαούλη στον Πειραιά, ενώ επιβεβαίωσαν και τη φυσική του παρουσία στην Ελλάδα πριν αλλά και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Ώθηση στην ανάκριση για τον ρόλο του συγκεκριμένου προσώπου έδωσε μάρτυρας που εισέφερε στοιχεία για την εγκατάστασή του στην Ελλάδα από το 2003 μέχρι τα μέσα του 2007 (μέχρι τα μέσα του 2005 τουλάχιστον, διέμενε μόνιμα στη χώρα μας), δηλώνοντας άλλη ιδιότητα από την πραγματική του, όπως και ψεύτικα στοιχεία ταυτότητας.

Πλέον είναι θέμα χρόνου η έκδοση διεθνούς εντάλματος για τη σύλληψή του, αν και θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολη η έκδοσή του από τις ΗΠΑ στην Αθήνα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι στο πλαίσιο της έρευνας που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν θα πρέπει να γίνουν όλες οι ανακριτικές πράξεις που μπορεί να ρίξουν φως στο απίστευτο αυτό θρίλερ, έστω οκτώ χρόνια μετά την αποκάλυψή του.

Μεταξύ των μαρτύρων που κατέθεσαν στο πλαίσιο της ανάκρισης, η οποία πλέον βρίσκεται στην τελική ευθεία, ήταν κυρίως στελέχη της ΕΥΠ αλλά και ο κ. Άλεξ Ρόντος, σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού της χώρας κ. Γιώργου Παπανδρέου. Ο αριθμός των κατηγορουμένων για τη συγκεκριμένη υπόθεση ανέρχεται στους τέσσερις, συμπεριλαμβανομένου και του Μ. Καρχιμάκη, ο οποίος απολογήθηκε στον ανακριτή για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε παραβίαση μυστικών της Πολιτείας κατ’ εξακολούθηση.

Αφορμή για την εμπλοκή του Μ. Καρχιμάκη αποτέλεσε αναφορά που υπέβαλε στις 11 Απριλίου του 2013 στέλεχος της ΕΥΠ με την οποία ενημερώνει αρμοδίως τους προϊσταμένους της για διάφορα γεγονότα. Μεταξύ άλλων, αυτός που υπέγραψε την αναφορά ανέφερε το όνομα του Μ. Καρχιμάκη. «Περί τα τέλη Νοεμβρίου, αρχές Δεκεμβρίου 2005, ο Μ. Καρχιμάκης ζήτησε να κανονίσει συνάντηση με τους συνδικαλιστές στην Υπηρεσία. Η συνάντηση κανονίστηκε σε μαγαζί στο Κολωνάκι. Κατά τη διάρκεια εκείνης της συνεύρεσης ο Μιχάλης Καρχιμάκης απευθυνόμενος προς την Α.Π., παρόντων και άλλων συνδικαλιστών είπε: «Τι γίνεται; Δεν μου έχετε φέρει τελευταία από εκείνα τα ωραία χαρτιά», σημειώνει στην αναφορά του το στέλεχος της ΕΥΠ.

Στο πλαίσιο της έρευνας, με εντολή του κ. Φούκα, έγινε έφοδος στο σπίτι του πρώην βουλευτή, ο οποίος απολογούμενος ενώπιον του ανακριτή αρνήθηκε την κατηγορία. Μετά την απολογία του αφέθηκε ελεύθερος με τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και της καταβολής εγγύησης ύψους 1 εκατ. ευρώ.
Ο ίδιος προτίθεται, ωστόσο, να προσφύγει στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ζητώντας τη μείωση της εγγυοδοσίας, δηλώνοντας ότι δεν είναι σε θέση να συγκεντρώσει και να καταβάλει αυτό το αστρονομικό ποσό.

Πηγή εφημ. «Πρώτο Θέμα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


  • Αν στις ευρωεκλογές επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, η ΕΕ θα εισέλθει σε περίοδο σοβαρών κλυδωνισμών και ανακατατάξεων

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Εκνευρισμός επικρατεί στη Γερμανία, αλλά και στους ηγετικούς κύκλους όλων των χωρών της ΕΕ εν όψει των ευρωεκλογών του Μαΐου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν παντού άνοδο των αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς. Μόνο οι κεντροαριστεροί σοσιαλδημοκράτες παραμένουν αμετακίνητοι στην υπεράσπιση της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας. Πολλά δεξιά κόμματα και όλα ανεξαιρέτως τα ακροδεξιά στρέφονται εναντίον της ΕΕ, ενώ διαρκώς και περισσότερα αριστερά κόμματα στρέφονται κατά της πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ευρωζώνη και εξαθλιώνει τους λαούς των κρατών που χρησιμοποιούν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Αν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποδειχθεί ότι ανταποκρίνονται λίγο - πολύ στα δημοσκοπικά ευρήματα, η ΕΕ θα εισέλθει σε περίοδο σοβαρών κλυδωνισμών και ανακατατάξεων.

Πρώτη στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν με κεντρικό σύνθημα... «Εξω η Γαλλία από το ευρώ»; Κυριολεκτικά αδιανόητο! Πώς θα σταθεί η Ευρωζώνη μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Αλλά και πρώτη να μη βγει η Λεπέν, αν απέχει μόνο δύο - τρεις εκατοστιαίες μονάδες από τους σοσιαλιστές, η αποτυχία της ΕΕ θα είναι παταγώδης.

Πάνω από 20% στην Αγγλία ο Νάιτζελ Φάρατζ και το Κόμμα Ανεξαρτησίας με κεντρικό σύνθημα «Εξω η Βρετανία από την ΕΕ» και τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων των Συντηρητικών να συμμερίζονται το σύνθημα αυτό; Μα τότε αν γίνει όντως το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί ο Κάμερον για το 2017 με το ερώτημα «να αποχωρήσει η Βρετανία από την ΕΕ;», η έκβασή του θα είναι σε μεγάλο βαθμό προκαθορισμένη και η Γηραιά Αλβιών θα αποχαιρετήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση! Ο Βρετανός πρωθυπουργός πρέπει τότε να εξαπατήσει εν ψυχρώ τους ψηφοφόρους του και να μην κάνει το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί!

Στην Ιταλία άνω του 20% θα πάρει ο Μπέπε Γκρίλο, με σύνθημα «Το ευρώ είναι θηλιά στον λαιμό μας»; Χώρια το ποσοστό εκείνου του τμήματος της διασπασμένης ιταλικής Δεξιάς που συνεχίζει να ακολουθεί τον πραξικοπηματικά ανατραπέντα Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος διεξάγει λυσσώδη αγώνα εναντίον του «Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας», όπως δηλώνει ο ίδιος! Μα οι Ιταλοί μέχρι πρόσφατα ήταν οι κατ' εξοχήν... «ευρωλιγούρηδες (!)» που υποστήριζαν την ΕΕ σε ποσοστά πάνω από 80%!

«Εξω από ευρώ και ΕΕ η Ολλανδία»! Είναι δυνατόν με αυτό το σύνθημα να βγει πρώτος στις Κάτω Χώρες ο ακροδεξιός Χέερτ Βίλντερς, ο οποίος από τότε που παράτησε τα αντιισλαμικά συνθήματα και ύψωσε τα αντι-ΕΕ λάβαρα έχει απογειωθεί δημοσκοπικά; Αμφιβάλλουμε, αλλά καθώς οι αριστεροί αντι-ΕΕ της Ολλανδίας διεκδικούν ακόμη και 4 ευρωβουλευτές έχοντας διπλασιάσει δημοσκοπικά το ποσοστό τους, είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι στη χώρα αυτή οι αντίπαλοι του ευρώ και της ΕΕ θα ενισχυθούν σημαντικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αντι-ΕΕ πολιτική δύναμη, αλλά σίγουρα δεν είναι και υποστηρικτής της ευρω-λιτότητας. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και το ΚΚΕ όμως είναι αντίπαλοι της ΕΕ. Το ίδιο και το ΚΚ Τσεχίας που ίσως πάρει πάνω από 15%, όπως και το στηριζόμενο από τη ρωσική μειονότητα κόμμα της Λετονίας.

Ακόμη και στη Γερμανία είναι βέβαιο ότι για πρώτη φορά θα μπουν στο Ευρωκοινοβούλιο αντίπαλοι της ΕΕ! Αντι-ΕΕ πολιτικές δυνάμεις θα κερδίσουν έδρες και στην Αυστρία, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, ίσως και στην Κροατία. Σίγουρα επίσης στη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία. Η Ευρώπη αλλάζει ραγδαία...

Πηγή εφημ. "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου 

Σε πρόσφατο άρθρο του στην Washington Post, ο Ντέιβιντ Ιγκνέισιους παραλλήλιζε τη δυναμική αντίδραση του Βλαντιμίρ Πούτιν στην ουκρανική κρίση με το «Σοκ και Δέος» που εξαπέλυσε ο Τζορτζ Μπους εναντίον του Ιράκ, το 2003. Και στις δύο περιπτώσεις, η εσωτερική κοινή γνώμη υποστήριξε τον πρόεδρο της χώρας σε κλίμα πατριωτικής έξαρσης, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος εντυπωσιαζόταν από την αποφασιστική επίδειξη δύναμης. Ωστόσο, ο γνωστός Αμερικανός αναλυτής σπεύδει να σημειώσει: «Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο μπορεί να συμφωνήσει ο Πούτιν με τον πρόεδρο Ομπάμα, είναι ότι τα οφέλη της στρατιωτικής επέμβασης δεν κράτησαν πολύ».

Δεν αποκλείεται η προδιαγεγραμμένη, με το σημερινό δημοψήφισμα στην Κριμαία, «νίκη» του Ρώσου προέδρου να αποδειχθεί εξίσου πύρρεια με εκείνη του Τζορτζ Μπους στο Ιράκ. Πλην συγκλονιστικού απροόπτου, η Κριμαία θα κηρύξει σήμερα τη θέλησή της να προσχωρήσει στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ωστόσο, καμία μεγάλη δύναμη δεν θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος: ούτε η Κίνα, που έχει ανοιχτά προβλήματα αποσχιστικών κινημάτων (Σινγιάνγκ, Θιβέτ), ούτε καν φιλικές, έναντι της Μόσχας, χώρες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Επομένως, το πρώτο τίμημα για την επίδειξη στρατιωτικής δύναμης θα είναι η σχεδόν πλήρης διπλωματική απομόνωση.

Το μέγα ερώτημα που τίθεται αφορά τα επόμενα βήματα του Κρεμλίνου. Θα σπεύσει να ενσωματώσει την Κριμαία στη Ρωσική Ομοσπονδία ή θα αρκεσθεί να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της, δημιουργώντας ένα ακόμη de facto ρωσικό προτεκτοράτο, χωρίς ωστόσο να ξεπερνάει την κόκκινη γραμμή, με την de jure απόσπαση τμήματος της γειτονικής Ουκρανίας;

Στην πρώτη περίπτωση, το Κρεμλίνο θα κληθεί να πληρώσει μεγάλο τίμημα. Η Κριμαία εφοδιάζεται το 80% της ηλεκτρικής της ενέργειας και του πόσιμου νερού της από την Ουκρανία. Η Ρωσία θα μπορούσε να καλύψει το κενό, αλλά η δημιουργία των απαιτούμενων υποδομών είναι υπόθεση κάποιων χρόνων. Εξάλλου, το ενδεχόμενο ανταρτοπόλεμου χαμηλής έντασης από τις μειονότητες των Τατάρων και των Ουκρανών, για το οποίο προειδοποίησε η πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Γιούλια Τιμοσένκο, δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί. Μια σύγκρουση της Ρωσίας με τη μουσουλμανική μειονότητα των Τατάρων είναι πιθανό να οδηγήσει σε αναζωπύρωση των αποσχιστικών, ισλαμικών κινημάτων στην Τσετσενία και το Νταγκεστάν. Αλλά το βαρύτερο, ενδεχομένως, πλήγμα θα το υποστεί η ρωσική οικονομία, η οποία θα υποφέρει από φυγή κεφαλαίων και συρρίκνωση επενδύσεων λόγω των δυτικών κυρώσεων.

Εν ολίγοις, ενδεχόμενη προσάρτηση της Κριμαίας και μόνο της Κριμαίας θα φέρει στη Ρωσία περισσότερους μπελάδες παρά οφέλη. Αναδύεται, λοιπόν, αβίαστα το ερώτημα αν η στρατηγικής σημασίας χερσόνησος αποτελέσει τη βάση εξόρμησης για μια ευρύτερη ρωσική παρέμβαση στην Ανατολική Ουκρανία. Κατά την προχθεσινή συνάντησή του με τον Τζον Κέρι στο Λονδίνο, ο Σεργκέι Λαβρόφ απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο. Ωστόσο, τα μεγάλης κλίμακας γυμνάσια των Ρώσων κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας και η μεταφορά ενισχύσεων στη Σεβαστούπολη ενέτειναν αυτήν την υποψία, όπως και η προχθεσινή δήλωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών ότι η Μόσχα διατηρεί το δικαίωμα της επέμβασης για «την προστασία των ομοεθνών της».

Οχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ θα αντιμετωπίσουν τεράστιες προκλήσεις. Ενδεχόμενη απόσχιση της Κριμαίας απειλεί να αφυπνίσει τις λεγόμενες «παγωμένες συγκρούσεις» στην Ανατολική Ευρώπη. Λόγος γίνεται για τη δημιουργία ρωσικών προτεκτοράτων μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης (Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν, Νότια Οσσετία και Αμπχαζία στη Γεωργία, Υπερδνειστερία στη Μολδαβία) για τα οποία θα μπορούσε επίσης να τεθεί ζήτημα ενσωμάτωσης στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Καταδικάζοντας τη δρομολογημένη «προσάρτηση» της Κριμαίας, οι Δυτικοί ηγέτες επέμειναν ότι δεν είναι δυνατόν να αμφισβητείται, τον 21ο αιώνα, η εδαφική ακεραιότητα των υπαρχόντων κρατών. Εύλογα η Ρωσία θα μιλήσει για δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν ήταν οι ισχυρότερες δυνάμεις του ΝΑΤΟ που νομιμοποίησαν την απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία το 2008; Και γιατί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, που αναγνωρίζεται σήμερα στους Σκωτσέζους, δεν μπορεί να συζητηθεί για τους ρωσόφωνους της Κριμαίας;

Από μια διάρρηξη των σχέσεων Δύσης - Ρωσίας έχουν να χάσουν και οι δύο πλευρές. Η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών από τη Ρωσία δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με εναλλακτικές λύσεις από τη μια μέρα στην άλλη. Σε πείσμα της σύγκρουσης για την Ουκρανία, η Ρωσία παραμένει χρήσιμος, έστω και δύστροπος, εταίρος της Δύσης σε σειρά διεθνών προβλημάτων, από τη Συρία και το Ιράν μέχρι την αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, μια συμβιβαστική λύση που θα έδινε ευρύτατη αυτονομία στην Κριμαία, σε μια ενιαία Ουκρανία, η οποία θα δεσμευόταν για μια αδέσμευτη εξωτερική πολιτική, εκτός ΝΑΤΟ, θα αποτελούσε λυτρωτική λύση και για τις δύο πλευρές. Γεγονός είναι ότι το σημερινό δημοψήφισμα δεν διευκολύνει τον αναγκαίο συμβιβασμό - εκτός κι αν τόσο η Ρωσία όσο και η Δύση έχουν ήδη συμφωνήσει να το αντιμετωπίσουν ως μια συμβολική και όχι τελεσίδικη κίνηση. Σε κάθε περίπτωση, τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα διαγράφονται κρίσιμα.

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


  • Βέλγιο, Ολλανδία, Τουρκία, Γερμανία και Ιταλία θα εξοπλίσουν τα αεροσκάφη τους με ΝΑΤΟϊκές πυρηνικές βόμβες
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με την USAF, για το 2015, προβλέπεται η ενσωμάτωση πυρηνικών βομβών τύπου B61, σε 12 μαχητικά αεροσκάφη F-16 και σε πέντε μαχητικά τύπου Tornado των ειδικών μοιρών του ΝΑΤΟ, αναφέρει η αμερικανική ιστοσελίδα fas.org στις 13 Μαρτίου. Ο εξοπλισμός των αεροσκαφών που επιχειρούν από αεροπλανοφόρα, με πυρηνικά όπλα θα ξεκινήσει το 2015 και θα ολοκληρωθεί το 2017-2018.

Ο εξοπλισμός των τακτικών μοιρών, μαχητικών αεροσκαφών, μη πυρηνικών χωρών με πυρηνικές βόμβες, θα ενισχύσει σημαντικά τη δύναμη των πυρηνικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Τα πυρηνικά όπλα θα εξοπλίσουν μαχητικά αεροσκάφη, F-16A/B, του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Τουρκίας, καθώς και μαχητικά αεροσκάφη PA-200 Tornado της πολεμικής αεροπορίας της Γερμανίας και της Ιταλίας.

Με πυρηνικές βόμβες θα, επίσης θα εξοπλιστούν αμερικανικά μαχητικά - βομβαρδιστικά F-15E (η ολοκλήρωση αναμένεται μέσα στο έτος) και μαχητικά F-16C/D, καθώς και στρατηγικά βομβαρδιστικά Β - 2Α, αλλά και τα 5ης γενεάς μαχητικά αεροσκάφη F-35A Lightning II. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ σχεδιάζει να εξοπλίσει με πυρηνικά όπλα όλα τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 που θα σταθμεύουν στην Ευρώπη έως το 2024. Τα αεροσκάφη F-35, έχουν σχεδιαστεί να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα, έτσι, μέρος του ίδιου τύπου που επρόκειτο να παραλάβουν, Ολλανδία, Ιταλία, Τουρκία, και ενδεχομένως, το Βέλγιο, θα εφοδιαστούν μελλοντικά με πυρηνικές βόμβες.

Από τα μέσα του 2020 οι πυρηνικές βόμβες τύπου Β61, θα εξοπλίσουν επίσης τουλάχιστον 12 νέας γενεάς βαρέα βομβαρδιστικά B–LRS της USAF.

Η μεταφορά πυρηνικών βομβών σε μαχητικά αεροσκάφη επί αεροπλανοφόρων στο πλαίσιο του πυρηνικού εξοπλισμού τους, θα περιλαμβάνει εκτεταμένες αναβαθμίσεις λογισμικού, επιχειρησιακές δοκιμαστικές πτήσεις για την πλήρη ενσωμάτωση των όπλων αυτών. Για το 2015, είναι προγραμματισμένες επτά πτητικές δοκιμές παρόμοιας φύσης. Η επιχειρησιακή λειτουργία των νέων πυρηνικών όπλων είναι προγραμματισμένη προς χρήση για το 2020. Για το πρόγραμμα αυτό έχει προγραμματιστεί να δαπανηθούν περισσότερα από $ 1,000,000,000, με 154 εκατομμύρια δολάρια, να δαπανούνται για την εξασφάλιση των πυρηνικών βάσεων στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με δυτικά ΜΜΕ, η ένταξη των αμερικανικών πυρηνικών όπλων σε μαχητικά αεροσκάφη κρατών που δεν διαθέτουν πυρηνικά όπλα και τα οποία δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη σχετικά με την μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT), είναι τουλάχιστον συζητήσιμη, και είναι αντίθετη προς την σύμβαση αυτή καθαυτή.

Πώς θα γίνει η επέκταση του αριθμού των χωρών στην Ευρώπη με πρόσβαση σε πυρηνικά όπλα και την ίδια στιγμή να υπάρξει «τολμηρή μείωση» των στρατηγικής σημασίας (τακτικών) πυρηνικών όπλων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, για τη μελλοντική δημιουργία ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά, αυτό είναι ένα άλλο θέμα, διερωτάται το δημοσίευμα.

Η ένταξη των νέων μοιρών μαχητικών αεροσκαφών με πυρηνικές βόμβες Β61 θα ξεκινήσει το 2015 για να ολοκληρωθεί το 2017 και το 2018.

Η ολοκλήρωση του προγράμματος αυτού σηματοδοτεί την αρχή μιας σημαντικής ενίσχυσης της στρατιωτικής ικανότητας της πυρηνικής δύναμης του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, καταλήγει το δημοσίευμα.


Είναι προφανές για έναν υποψιασμένο πολίτη-ψηφοφόρο τί ακριβώς είναι τα διάφορα "ποτάμια" και οι λίμνες, οι "ελιές" κι οι μουσμουλιές!

Και δεν είναι βέβαια μόνον φαντάσματα του πιό αμαρτωλού πολιτικού παρελθόντος, αλλά κυρίως είναι φαντάσματα ενός εγκληματικού για την χώρα πολιτικού μέλλοντος.

Είναι τα στηρίγματα (τώρα που το ΠαΣοΚ εκπνέει), των επιθυμητών για το "σύστημα" επόμενων κατοχικών κυβερνήσεων Ψευταρά, ή όποιου άλλου wannabe Τσολάκογλου μας πλασάρουν ως ηγέτη(!) και σωτήρα(!!).

Είναι οι μελλοντικοί συνεταίροι στην περίπτωση που όπως ελπίζουν, οι αντιμνημονιακές και πλειοψηφούσες στον λαό δυνάμεις δεν μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση, ώστε να συμπτυχθούν εις "σάρκαν μνημονιακή μία" για να συνεχίσουν την πολιτική μετατροπή της χώρας σε οικονομικό, αλλά και πολιτικό προτεκτοράτο, μίας τάχα ενωμένης Ευρώπης, για το καλό τάχα των λαών και των κρατών!

Πολίτες-ψηφοφόροι που μετά τις όποιες εκλογές θα δηλώσουν ανυποψίαστοι και αθώα θύματα, βεβαίως και υπάρχουν...

Είναι όμως οι κουτοπόνηροι που θέλοντας ουσιαστικά την συνέχιση της πολιτικής αυτής, για τον έναν ή άλλον λόγο, αλλά μη θέλοντας να υποστούν την "μήνιν" και την απαξία συγγενών και φίλων, θα υποστηρίξουν τους νέους αυτούς μηχανισμούς υποδούλωσης, τάχα αθώοι και τάχα παραπλανημένοι!

Όπως όμως είπε ο πολύς Πουλικάκος καρφώνοντας εξαιρετικά το μέγ(κ)α-παπαγαλάκι:
"Μα τόση αθωότητα στις μέρες μας, κύριε Περδεντέρη μου;"

Δεν υπάρχει και δεν δικαιολογείται καμία "αθωότης", καμία έλλειψη υποψίας, καμία άγνοια!

Όλα τ' άλλα, εκ του πονηρού!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Πανικός επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίµου. Σαν να µην έφταναν τα αναµενόµενα άσχηµα και καταστροφικά αποτελέσµατα της Ν∆ στις ευρωεκλογές, έχει ο Σαµαράς να αντιµετωπίσει επιπλέον και τη βέβαιη εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και όχι µόνο! Όλα πλέον δείχνουν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο –για να µην πούµε αδύνατο– να µη διαλυθεί κυριολεκτικά το ΠΑΣΟΚ αµέσως µετά τις ευρωεκλογές. Αυτό όµως συνεπάγεται ότι είναι µηδαµινές οι πιθανότητες επιβίωσης της κυβέρνησης Σαµαρά – Βενιζέλου µετά τις ευρωεκλογές, πρωτίστως λόγω της αποσύνθεσης του ΠΑΣΟΚ.

Το ποσοστό του δύσκολα θα ξεπεράσει πια το 5%-6%, όταν στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν 37% (για την ακρίβεια 36,64%) και στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, τέσσερις µήνες µετά τις ευρωεκλογές, είχε εκτοξευτεί στο 44% (43,92% για τους σχολαστικούς µε τους αριθµούς). Η πτώση από το 37% και το 44% στο 5% σηµατοδοτεί την οριστική διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Η µνηµονιακή πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου διέλυσε κυριολεκτικά το κραταιό κόµµα που ίδρυσε ο πατέρας του. Όσο για τον ανεκδιήγητο Βενιζέλο, αυτός εξελίσσεται όντως σε «Ζίγδη του ΠΑΣΟΚ», όπως τον είχαµε χαρακτηρίσει, από το όνοµα του Γιάννη Ζίγδη, του προέδρου του κλασικού κεντρώου κόµµατος της Ε∆ΗΚ που ενταφίασε πολιτικά το κόµµα του παραλαµβάνοντάς το από το 11,95% µετά τις βουλευτικές εκλογές του 1977 και οδηγώντας το στο… 0,4% (!) των βουλευτικών εκλογών του 1981. Όπως µε την πολιτική Ζίγδη η Ε∆ΗΚ δεν είχε λόγο ύπαρξης το 1981 και οι ψηφοφόροι της στράφηκαν ή στο ΠΑΣΟΚ –ο µεγάλος όγκος τους– ή στη Ν∆ οι πολύ λιγότεροι, έτσι και η µνηµονιακή πολιτική του Βαγγέλη Βενιζέλου αφαίρεσε κάθε λόγο ύπαρξης από το ΠΑΣΟΚ του 2014. Έχει απόλυτο δίκιο ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Σηφουνάκης που λέει ότι «η όλη διαδικασία θα έχει κατάληξη την πλήρη εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ» και αυτό οφείλεται «στην πειθήνια και χωρίς ειρµό σύµπραξη µε τη Ν∆».

Τώρα πλέον κατάλαβαν και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ότι το κόµµα τους έχει τελειώσει. «Πέθανε το ΠΑΣΟΚ όπως το ξέραµε!» δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθµό Βήµα FM ο Κώστας Σκανδαλίδης. «Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε υπαρξιακή απόγνωση» έγραψε στα Νέα ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Θέλω να επισηµάνω πόσο ηλίθιοι είναι αυτοί που δεν µε κάλεσαν» δήλωσε ο Θόδωρος Πάγκαλος στο Μέγκα, εννοώντας το κάλεσµα στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της ήδη… κατάξερης από πολιτικό δάκο Ελιάς που πήγε να φτιάξει ο Βενιζέλος για να προσεταιριστεί τη ∆ΗΜΑΡ – και αντί γι’ αυτό όχι µόνο δεν προσέλκυσε τη ∆ΗΜΑΡ, αλλά του έφυγε και το µισό ΠΑΣΟΚ. Στο έσχατο σκαλοπάτι πολιτικής εξαθλίωσης έφτασε ο Βενιζέλος, ικετεύοντας τον… Γιωργάκη (!) να παρευρεθεί στη συνδιάσκεψη της Ελιάς του πολιτικού δάκου. Μέχρι που του είπε ότι «η επιτυχία της κυβέρνησης θα εξελιχθεί προς όφελός σου, αφού θα δικαιωθείς για τις επιλογές σου»! Ο Βενιζέλος και ο Σαµαράς δηλαδή αναγνωρίζουν ότι συνεχίζουν την πολιτική του… τιτανοτεράστιου νου της πολιτικής Γιώργου Παπανδρέου, τον οποίο ο πρόεδρος της Ν∆, όσο ήταν αντιµνηµονιακός, τον κατηγορούσε για «προδοσία»! Βράχος όµως ο Γιωργάκης. Αρνήθηκε κατηγορηµατικά να πάει στη συνδιάσκεψη. «Το διακύβευµα στο οποίο έχει χρέος να ανταποκριθεί η δηµοκρατική παράταξη ούτε µε την αυτοκατάργηση του ΠΑΣΟΚ µπορεί να επιτευχθεί ούτε µε συνεννοήσεις µεταξύ προσώπων, κινήσεων και οµάδων, όπως συνέβη στην πορεία προς τη συνδιάσκεψη» απάντησε αγέρωχα.

Καθώς το ΠΑΣΟΚ διαλύεται, ο κάθε πικραµένος που κάποτε υπήρξε στέλεχος πρώτης γραµµής του ΠΑΣΟΚ διεκδικεί το πτώµα του κόµµατος. Μέχρι και ο… Σηµίτης εµφανίστηκε! Αναστήθηκε από το πολιτικό του µνήµα για να γίνει… Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας! Είναι τελείως «σαλταρισµένοι» οι άνθρωποι! «Πιστεύω ότι θα αποτελούσε την πιο χρήσιµη επιλογή ως επόµενος Πρόεδρος ∆ηµοκρατίας» δήλωσε σε συνέντευξή του στην Εφηµερίδα των Συντακτών ο επί Σηµίτη υπουργός Οικονοµικών Νίκος Χριστοδουλάκης, ο οποίος ήταν στους 58, αλλά µόλις είδε ότι διαλύονται προσέγγισε τη ∆ΗΜΑΡ. Ησύχασε έτσι κι ο Πάγκαλος, ο οποίος είχε πει αναφερόµενος στην κίνηση των 58 ότι «έχει συρρεύσει όλο το σηµιταριό (!) και προσπαθεί να την κάνει σαν να είναι δική του». Το σηµαντικότερο ίσως από όλα αυτά είναι ότι τόσο οι ισχυροί οικονοµικοί παράγοντες της χώρας όσο και οι Γερµανοί και οι Αµερικανοί θεωρούν πλέον οριστικά «τελειωµένο» το ΠΑΣΟΚ. Κανένας δεν δείχνει να ποντάρει στην επιβίωσή του. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι όλες οι εφηµερίδες που ανέκαθεν υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ τώρα υποστηρίζουν το Ποτάµι του Σταύρου Θεοδωράκη, σε µια απεγνωσµένη προσπάθεια µήπως και µπορέσουν να στήσουν όπως όπως έναν ακόµη κεντροαριστερό πόλο µε την ελπίδα όχι βέβαια να αντικαταστήσει το κραταιό κάποτε ΠΑΣΟΚ, αλλά να προσεγγίσει το 5%. Να πάρει δηλαδή ψηφοφόρους από όσους φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ, ώστε να µην πάνε προς το ΣΥΡΙΖΑ, αποτρέποντας όσο είναι δυνατόν τη διόγκωση του ποσοστού του.

Η ουσία είναι ότι, όπως όλα δείχνουν, αµέσως µετά τις ευρωεκλογές είναι πλέον πιθανότατο το ενδεχόµενο να καταρρεύσει η κυβέρνηση Σαµαρά – Βενιζέλου και να οδηγηθεί η χώρα σε βουλευτικές εκλογές και αλλαγή κυβέρνησης πριν από το καλοκαίρι. Η αποµάκρυνση της απεχθούς κυβέρνησης Ν∆-ΠΑΣΟΚ θα είναι αναµφισβήτητα θετικό γεγονός, όσο αβέβαιο κι αν είναι τι θα γίνει µε την επόµενη κυβέρνηση. Ο κοινωνικός πόλεµος θα είναι µακρύς.

Πηγή "Πριν"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με ανάσχεση μεθοδευμένων κηδεμονευτικών εξαρτήσεων 

Του Α. Λυκαύγη

Όταν οι μεν κυβερνώντες μιλούν για οριστική έξοδο από τις έωλες μνημονιακές δεσμεύσεις, οι δε τοποτηρητές των δανειστών αντιθέτως επαναθέτουν εκβιαστικά τελεσίγραφα, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά! Και κυρίως ότι: Εάν μεν οι πρώτοι έχουν δίκαιο (και μόνον μαζοχιστές θα εύχονταν να μην συμβαίνει αυτό), τότε οι δεύτεροι προεξοφλείται ότι μεθοδεύουν όχι απλώς προέκταση των αδυσώπητων δεσμεύσεων (και των βάναυσων παραγώγων που αυτές εγκυμονούν), αλλά έως και διαιώνιση των αποικιακών εξαρτήσεων που απορρέουν από αυτές.

Ακόμη και οι απλές αναφορές στην ενδεχόμενη αναγκαιότητα νέου δανεισμού πρέπει να ενεργοποιήσουν άμεσα τις ανησυχίες όλων για όσα μάλλον επέρχονται και τα οποία δεν είναι άσχετα με μεσοπρόθεσμες προθέσεις κηδεμονεύσεως της χώρας από κάποια κέντρα ισχύος και προφανών συμφερόντων, έστω και αν αυτά είναι «φίλια», τα οποία όμως μας προσαγορεύουν εταίρους και τα οποία εμείς θεωρούμε –και θεσμικώς είναι- συμμαχικά. Η εξάρτηση, όμως, με όρους κηδεμονευτικών πρακτικών, δεν εμποδίζει και ούτε –βεβαίως- αναιρεί την ισότιμη εταιρική σύμπραξη.
Με τη διαφορά ότι: Κατά μέγα μέρος, η εθνική κυριαρχία, όπως την ξέραμε, «πάει περίπατο»! Αυτονοήτως περιστέλλεται. Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού. Και αυτό θα γίνει ακόμη αισθητότερο και με αμεσότερο τρόπο, εάν οι εξελίξεις οδηγήσουν σε βαθύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση. Δηλαδή, σε ομοσπονδοποίηση των χωρών που ενσωματώνονται σε αυτό το γίγνεσθαι, αλλά μέσα σε συνθήκες αδυσώπητου ανισότητος.

Με τη διαφορά δηλαδή ότι: Στην προκειμένη περίπτωση και πέραν των παθογενειών του ευρύτερου ευρωπαϊκού Νότου, το ελληνικό πρόβλημα –γιατί περί αυτού πρόκειται- αποκτά δυναμική τραγωδίας! Με προφανείς τους κινδύνους ευρύτερης εθνικής αποδομήσεως, η οποία εκκινεί από την χρεοκοπική κατολίσθηση και οδηγεί ευθέως προς αποσυνθετικές εκτροπές. Γιατί, εάν δεν υπάρξει απεξάρτηση (και πως μπορεί να υπάρξει;) από τον βρόχο που περισφίγγει τον ελληνικό τράχηλο, η μετεξέλιξη του δράματος είναι προδιαγεγραμμένη και ορατή. Ώστε κανένας από εμάς να μην μπορεί να επικαλεσθεί εκ των υστέρων άγνοια! Εάν, δηλαδή, τα πράγματα, όπως εξελίσσονται, αφεθούν να εκτραπούν προς απευκταίες εθνικές εκποιήσεις…

Αυτά είναι όσα μπορεί καθένας να δει, να επιμετρήσει και να υπολογίσει, με βάση ό,τι σήμερα βιώνουμε. Είτε ως συνολική εικόνα του ελληνικού δράματος, είτε και ως επιμέρους βιωματική (και σκαιά) εμπειρία της ελληνικής καθημερινότητας. Που όχι απλώς αποβαίνει εξουθενωτική, αλλά και κυριολεκτικώς ταπεινωτική. Με όρους δραστικής απομειώσεως των δυνατοτήτων ακόμη και φυσικής επιβιώσεως των πολιτών. Με τους μισούς από αυτούς να ακροβατούν στατιστικώς στα όρια της φτώχειας και ένα μεγάλο μέρος τους να εμβυθίζεται ήδη σε πιο ακραίες μορφές της. Τις οποίες μορφές επιμαρτυρούν, συν τοις άλλοις, οι ουρές των συσσιτίων και οι κατά γεωμετρικήν πρόοδον μεγενθυνόμενοι αριθμοί των αστέγων.

Αυτά δεν επισημαίνονται για να καταγραφούν ως απογοητευτικές επιρροές της πτωχεύσεως. Ούτε για να επαυξήσουν τον εθνικό πεσιμισμό. Καταγράφονται, αφενός για να ευαισθητοποιήσουν τα εθνικά μας αντανακλαστικά και αφετέρου για να οδηγήσουν σε συνειδητές αντιδράσεις.
Με την έννοια της αναλήψεως των ειδικών ευθυνών που αναλογούν σε όλους. Και στους κυβερνώντες και στους αντιπολιτευομένους και στους πολίτες όλου του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος. Γιατί, εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, δεν απομένουν πολλά περιθώρια. Και καθόλου ελαφρυντικά είτε για τους μεν είτε για τους δε…
Είναι ώρα για συλλογική αντίληψη ευθυνών. Με την έννοια της δημιουργίας συνθηκών για προαγωγή αποφασιστικών πολιτικών και αντιστάσεων, προκειμένου να ανασχεθεί οριστική κατάρρευση και να αποτραπούν εθνικοί ακρωτηριασμοί, που εάν υπάρξουν δεν θα είναι ποσώς αναστρέψιμοι. Να το έχουμε κατά νου και αναλόγως να ενεργήσουμε. Και ως πολιτικό σύστημα και ως πολίτες. Με γενναιόφρονες αποφάσεις, που θα περάσουν εξ ανάγκης και από επώδυνες τομές αυτοκαθάρσεως και από ιδεολογικοπολιτικούς ιστορικούς συμβιβασμούς, καθώς εκείνο που προέχει τώρα είναι η ανατροπή των σημερινών δυναμικών και τελικά η αναστροφή της επιταχυνόμενης και καταστροφικής κατιούσας.

Πηγή «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία χαρακτηρίζονται ως γεγονότα κοσμοϊστορικά, γιατί από τη μία πλευρά η Δύση περιορίζει την επιρροή του ρωσικού παράγοντα στην Ευρώπη, και μάλιστα σε μία χώρα στρατηγικής σημασίας για τα συμφέροντα της Μόσχας και με ιστορικούς δεσμούς με τη Ρωσία, όπως η πατρίδα του επικού Κοζάκου Ταράς Μπούλμπα.

Τα χαρακτηρίζουμε κοσμοϊστορικά γιατί στην ουσία τώρα κλείνει το κεφάλαιο της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, με τη Δύση να ολοκληρώνει την επιχείρηση αποδυνάμωσης και απώθησης του ρωσικού παράγοντα από την Ευρώπη, που ξεκίνησε την επόμενη της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και να «στριμώχνει» τη Ρωσία στα σύνορά της, με μόνο προπύργιο πλέον στην Ευρώπη τη Λευκορωσία του Αλεξάντερ Λουκασένκο και τον θύλακο του Καλίνιγκραντ.

Αυτές οι κοσμοϊστορικές εξελίξεις, πέραν των ανακατατάξεων στο εσωτερικό της Ουκρανίας, με την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία, με την ενδεχόμενη αυτονόμηση των ρωσόφιλων περιφερειών στα ανατολικά και τα νότια της Ουκρανίας, έχουν επιπτώσεις και σε μία σειρά από ζητήματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επηρεάζουν την Ελλάδα και την Κύπρο.

Βλέποντας ότι παράλληλα με την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία η Ε.Ε. θέτει ζήτημα παγώματος της κατασκευής του αγωγού South Stream, ο οποίος έχει εξασφαλισμένη τη χρηματοδότηση και αποθέματα για την τροφοδοσία του, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου του καθενός, που παρακολουθεί τα πράγματα έστω και από μακριά, είναι η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, ο οποίος κατά τα φαινόμενα πήρε μία απόφαση η οποία ήταν μείζονος σημασίας και ενοχλούσε κέντρα με τέτοια δύναμη, που είναι σε θέσει να κινεί τις εξελίξεις στην Ουκρανία αλλά και στην ίδια την Ε.Ε.

Η εξέλιξη όμως αυτή, όσον αφορά τον South Stream, δεδομένου ότι το 70% - 80% του ρωσικού φυσικού αερίου που κατευθύνεται προς τις ενεργοβόρες αγορές της Ε.Ε. περνά από τους αγωγούς που διασχίζουν το ουκρανικό έδαφος, μας δείχνει ότι η Ευρώπη εκούσα άκουσα κλείνει τους δρόμους του φυσικού αερίου, διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτό το όλο σχέδιο της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ελλάδα, αλλά και την κατασκευή του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Ευρώπη, και ελπίζουμε αυτός να είναι ο East Mediteranean Pipeline.

Μία άλλη εξέλιξη που αφορά την Ελλάδα είναι επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία και το ενδεχόμενο οι φιλορωσικές δυνάμεις των ανατολικών και των νότιων περιφερειών της Ουκρανίας να απαιτήσουν την αυτονομία τους, κάτι που θα οδηγήσει στον αποκλεισμό της φιλοδυτικής Ουκρανίας από τον Εύξεινο Πόντο. Μία τέτοια εξέλιξη θα καταστήσει τη φιλοδυτική Ουκρανία μία περίκλειστη χώρα άμεσα εξαρτώμενη από την Ευρώπη και τη Ρωσία κυρίαρχη στον Εύξεινο Πόντο, κυρίως εις βάρος της Τουρκίας, αλλάζοντας την υφιστάμενη ισορροπία δυνάμεων και θα χαράξει έναν νέο γεωστρατηγικό χάρτη στην περιοχή.

Κι αυτό γιατί μία Ρωσία κυρίαρχη στον Εύξεινο Πόντο εκ των πραγμάτων θα ασκεί πίεση στην Τουρκία και στα Στενά του Βοσπόρου, ενώ παραλλήλως θα εδραιώνει την παρουσία της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και τα δύο ζητήματα που προκύπτουν ως αποτέλεσμα των εξελίξεων στην Ουκρανία, δηλαδή το ενεργειακό και το γεωπολιτικό, πρέπει να απασχολήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο, υπό το πρίσμα της εξυπηρέτησης των εθνικών μας συμφερόντων αλλά και των δυσάρεστων εμπειριών του παρελθόντος, όταν η γεωπολιτική απειρία κόστισε στην πατρίδα μας και στον Ελληνισμό.

Όσον αφορά το γεωπολιτικό, η Ελλάδα θα κληθεί να διαχειριστεί πολιτικά το ζήτημα της παρουσίας της Ρωσίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, δεδομένου μάλιστα και του διαχρονικού ενδιαφέροντος αλλά και της στήριξης της Μόσχας στο Κυπριακό, για όποιους λόγους και αν έγινε αυτό.

Όσον αφορά το ενεργειακό, όπως προαναφέρθηκε, ο ενδεχόμενος αποκλεισμός ή περιορισμός της τροφοδοσίας της Ε.Ε. με ρωσικό φυσικό αέριο δίνει ώθηση στα σχέδια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά και της κατασκευής του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Κι εκεί ακριβώς απαιτείται η μέγιστη προσοχή, γιατί σε περίπτωση που για το φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου προκριθεί αγωγός μέσω Τουρκίας, ακυρώνεται το σχέδιο του East Mediteranean Pipeline, που θα είναι μία στρατηγικής σημασίας ήττα για τον Ελληνισμό.

Φυσικά, στα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την αδήριτη ανάγκη η πολιτική της Αθήνας να προστατεύει και τους 150.000 Έλληνες της Ουκρανίας και τους 150.000 – 200.000 Έλληνες της Ρωσίας.

Πηγή «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου