Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Οκτ 2015

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Αποφύγαμε τα χειρότερα υποστηρίζει η κυβέρνηση στο προσφυγικό. Όμως το αποτέλεσμα της άτυπης Συνόδου στις Βρυξέλλες, ανοίγει πολλά μέτωπα, καθώς η παραμονή δεν κλείνει με τους 50.000 πρόσφυγες, μια και οι παράτυποι μετανάστες, που ουδείς μπορεί να υπολογίσει, θα παραμένουν υποχρεωτικά στη χώρα μας, μια και η Frontex, που θα εγκατασταθεί στα βόρεια σύνορά μας, θα εμποδίζει την έξοδο τους προς τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Η επιχείρηση σύνδεσης του προσφυγικού με το πρόγραμμα που καλείται να υλοποιήσει η Ελλάδα στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου, έχει αποκλεισθεί από τους βασικούς παίκτες της Ευρωζώνης.

Ο υπαινιγμός του Προέδρου της Κομισιόν στην Ευρωβουλή, που κάποιοι την εξέλαβαν ως αχτίδα φωτός για χαλάρωση του προγράμματος, δεν αφορούσε την Ελλάδα, αλλά την Ιταλία και άλλες χώρες του νότου με εξαίρεση της χώρα μας.

Εξάλλου ο Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, που επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα την Αθήνα, δεν άφησε περιθώρια για οποιαδήποτε συσχέτιση των δύο αυτών θεμάτων.

Όμως η ελληνική υποχώρηση στο προσφυγικό έχει εγκλωβίσει την Αθήνα, μια και είναι εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθεί. Από τη μια υπάρχει ένα ιδιαίτερα υψηλό κόστος να φιλοξενηθούν οι 30.000 έως το τέλος του χρόνου.

Από την άλλη θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες, όπου θα επιχειρηθεί να στηθούν οι καταυλισμοί των 5.000 ή 10.000 ανθρώπων. Υπάρχει επίσης το πρόβλημα της σίτισης και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που θα πρέπει να παρασχεθεί σε αυτούς τους ανθρώπους, το κόστος των οποίων ουδείς γνωρίζει ποιος θα πληρώσει.

Όμως και η διέλευση των προσφύγων από τα βόρια σύνορα της χώρας θα γίνει δυσκολότερη, μια και αυτή θα γίνεται κατόπιν συνεννοήσεως με τις γειτονικές χώρες. Αυτό σημαίνει ότι οι βόρειοι θα έχουν τον πρώτο λόγο και αν υλοποιηθούν οι απειλές Αυστριακών, Σλοβένων, Κροατών, Ρουμάνων και Βουλγάρων, για κατασκευή φρακτών στα σύνορά τους, τότε η παραμονή στην Ελλάδα πολλών δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και παράτυπων μεταναστών θα είναι γεγονός.

Οι ροές των μεταναστών παρά τα μποφόρ και τους πνιγμούς δεν λένε να κοπάσουν, με απούσα την Τουρκία από Συνόδους και επαφές παρά το γεγονός ότι αποτελεί την πύλη εξόδου των ανθρώπων αυτών. Όπως ελέγχει τα θαλάσσια σύνορά της η Άγκυρα για τις παράνομες εισόδους, όφειλε αντίστοιχα να τα ελέγχει και αντίστροφα για τις παράνομες εξόδους.

Άλλα και η διεθνής κοινότητα, ΟΗΕ και Ε.Ε. δεν προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα στην πηγή του, που είναι η Τουρκία, αλλά το μεταθέτουν στη χώρα μας, που εν μέσω μιας πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης καλείται να διαχειριστεί και αυτό το υπερβολικά βαρύ για τους ώμους της πρόβλημα.

Ανάλογη ευθύνη βαρύνει όμως και την ελληνική κυβέρνηση, που είχε πληροφορίες από την περασμένη Άνοιξη για τα μεγάλα κύματα των μεταναστών, αλλά ουδέν έπραξε προκειμένου να γίνονται οι ταυτοποιήσεις στην Τουρκία, ώστε να μην γίνονται αυτοί οι άνθρωποι βορά των δουλεμπόρων…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Σοφίας Αραβοπούλου

Σε αυτό το ερώτημα θα κληθεί να απαντήσει η Τουρκία και προσωπικά ο Ταγίπ Ερντογάν σε πολιτικούς συμμάχους και αντιπάλους στην περιοχή της επιρροής της στην Ευρώπη αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Οι τελευταίες κινήσεις της Τουρκίας μετά την εκλογική ήττα του Προέδρου της και τον αγώνα της πολιτικής του- και όχι μόνο- επιβίωσης, φαίνεται να πυροδοτούν ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι εξωτερικής πολιτικής σε μία ήδη φλεγόμενη ζώνη.

Είναι σαφές σε πολλούς διεθνείς αναλυτές ότι ο Ερντογάν, σε μία προσπάθεια να περισώσει την πολιτική εξουσία του, την οποία θεωρούσε δεδομένη πριν από τον περασμένο Ιούνιο- σκεφτόμενος μάλιστα με μία αλλαγή του συντάγματος σε προεδρικό «σουλτανάτο» να την διευρύνει και να την διαιωνίσει- αλλά και την προσωπική του διάσωση από τις κατηγορίες για διαφθορά που τον βαραίνουν, ξεπέρασε κάθε όριο αυταρχισμού, παίζοντάς τα όλα για όλα εν όψει και της νέας εκλογικής αναμέτρησης τον Νοέμβριο.

Το παιχνίδι της γεωπολιτικής ισχύος ξέρει να το παίζει αρκετά καλά η Τουρκία καθώς και να το εφαρμόζει εδώ και πολλές δεκαετίες. Η περίοδος της ισλαμικής άνοιξης στις χώρες της Μέσης Ανατολής και κυρίως στην Αίγυπτο με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που την ανέβασε στα ύψη δίνοντάς της πολιτικό προβάδισμα στην εξωτερική της πολιτική και πολιτικό εκτόπισμα στον ίδιο τον Ερντογάν στο εσωτερικό, έχει παρέλθει όπως και οι συσχετισμοί των δυνάμεων που παίζουν στην σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.

Όμως, η έκρηξη της κρίσης στη Συρία με το προσφυγικό κύμα στην Ευρώπη, η «νομιμοποίηση» του Ιράν με την υπογραφή της συμφωνίας για τα πυρηνικά με τη νέα δυναμική που προσδίδει στη χώρα των αγιατολάχ, η επιχειρησιακή δράση της Ρωσίας στη Συρία, είναι νέα δεδομένα που συντάσσουν συμμαχίες και ισχύ πάνω σε ένα μωσαϊκό χωρίς σταθερές ψηφίδες. Με αφορμή τη συμμετοχή της στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, η Τουρκία μπόρεσε να εξαπολύσει τον δικό της πόλεμο κατά των Σύρων Κούρδων στα σύνορά της, τη μοναδική δύναμη και κατά συνέπεια σύμμαχο των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ στις χερσαίες δυνάμεις που μάχονται το ΙΚ. Οξύμωρο σχήμα;

Η γεωπολιτική ήταν πάντα η τέχνη των ισορροπιών για δυνατούς παίχτες βασισμένη στην «ανταλλαγή», τι μου δίνεις τι σου δίνω. Και το θέμα του ΡΚΚ ήταν πάντα ένας από τους άσσους στο μανίκι της Τουρκίας, που τον έπαιζε κατά περίπτωση, πόσο μάλιστα τώρα που το κουρδικό κόμμα κατάφερε να μπει στη Βουλή, ανακόπτοντας την φόρα του κόμματος του Ερντογάν.

Η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία Ερντογάν- Ομπάμα, μετά το απόλυτο ψύχος στις σχέσεις τους, κατά την οποία, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο Λευκός Οίκος, «οι δύο ηγέτες συμφώνησαν επίσης σχετικά με την επείγουσα ανάγκη να δοθεί τέλος στις επιθέσεις του ΡΚΚ στην Τουρκία» καταδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο ισχυρές είναι οι πιέσεις των συσχετισμών ακόμη και σε πρόσκαιρες «αδελφοποιήσεις»: Με τη Ρωσία να αναπτύσσει δράση στη Συρία ανέβηκαν οι «πόντοι» της Τουρκίας στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη, όπως διαπιστώθηκε από την πρόσφατη επίσκεψη της κυρίας Μέρκελ στην Άγκυρα και τις «υψηλές» απαιτήσεις- οικονομικές και ενταξιακές- Ερντογάν και Νταβούτογλου από την ΕΕ.

Η λέξη- κλειδί όμως στη γεωπολιτική, κυρίως τώρα, είναι το «πρόσκαιρο»- χωρίς βέβαια σαφή χρονικό προσδιορισμό- και η ισχυροποίηση του πολιτικού ρόλου μιας χώρας όπως η Τουρκία με πολλές «αμαρτίες», που ορίζονται από έναν αυταρχικό και άκρως ριψοκίνδυνο «σουλτάνο», με ό,τι αυτό μπορεί να επιφέρει ως προς τις επιμέρους σχέσεις της και τα σημεία προστριβής με τρίτους που κινούνται μέσα στο ίδιο σκηνικό, είναι μία παράμετρος που στο τέλος- τέλος δεν μπορεί να αψηφήσει κανείς.

Η Σοφία Αραβοπούλου είναι δημοσιογράφος του ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτό που πολεμούσαμε με πάθος χθες, 
το υπερασπιζόμαστε με θέρμη σήμερα

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Τελικά το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ έκανε και ένα καλό. Κατάφερε να ανατρέψει την κεντρική στρατηγική του διχασμού, που εντέχνως και πειστικά πέρασε στην Ελληνική κοινωνία ο Αλέξης.
Από εδώ οι προδότες φιλομνημονιακοί, από εκεί οι πατριώτες αντιμνημονιακοί.

Τώρα που γίναμε όλοι μια ωραία φιλομνημονιακή παρέα, καιρός να πούμε μερικές κουβέντες, γιατί έτσι όπως τα έμπλεξε ο Αλέξης έχουμε πάθει και μια κρίση πολιτικής ταυτότητας.

Αλήθεια πού πήγε το «ακηδεμόνευτο» κίνημα του «δεν πληρώνω»; Γιατί ενώ οι μπάρες είναι κατεβασμένες ο κόσμος απουσιάζει; Καταργήθηκαν τα διόδια και δεν το ξέρω;
Που πήγαν οι «αυθορμήτως» προσερχόμενοι στις πλατείες αγανακτισμένοι, όταν ψήφιζαν οι προηγούμενοι καραγκιόζηδες στην βουλή τα προαπαιτούμενα των δικών τους μνημονίων;
Γιατί εξαφανίστηκαν από τις πλατείες σε αυτές τις ψηφοφορίες;
Που πήγε τόσο πάθος, οργή και αγανάκτηση;
Και οι «επαναστάτες» των Σκουριών; Που πήγαν τα ναυλωμένα πούλμαν με τους «μπουρλοτιέρηδες»;
Τι έμεινα από όλα αυτά; Τα άσφαιρα προεκλογικά πυρά του Σκουρλέρτη!
Και οι μούντζες στις παρελάσεις;
Και το «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή», όταν οι άθλιοι προηγούμενοι ψήφιζαν τα δικά τους μνημόνια;
Τώρα που ο Αλέξης έσπασε το αυγό και ξεμύτισε το μνημονιακό πουλάκι, λουφάξαμε και γίναμε επαναστάτες του καναπέ;
Τελικά ο ψηφοφόρος τα μνημόνια, δεν τα αξιολογεί με το πόσο επαχθή είναι για τον Ελληνικό λαό, αλλά με το ποιο κόμμα τα θεσμοθετεί;
Τα επιβάλλει το αντίπαλο κόμμα; Στα πεζοδρόμια και στα κάγκελα ο οπαδός.
Τα εφαρμόζει το δικό μας κόμμα; «Μούγκα στην στρούγκα».
Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την μεγαλύτερη μετάλλαξη της πολιτικής ιστορίας του τόπου, φουντάραμε και εμείς στη λήθη τις υψηλές μας προσδοκίες χωρίς καμία διαμαρτυρία.

Και εδώ συμβαίνει το εξής παράδοξο και οξύμωρο, που είτε δεν το έχουμε καταλάβει, είτε δεν του έχουμε δώσει την προσοχή που πρέπει.

Οι ψηφοφόροι των φιλομνημονιακών συγκυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ, της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ δεν ψήφισαν ΠΟΤΕ μνημόνια.
Το 2009 οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ ανέδειξαν πρωθυπουργό το «βλαμμένο» με 44%, γιατί τους έταξε ότι «λεφτά υπάρχουν» και όχι ότι θα τους έβαζε στο μηχανισμό στήριξης, όπως εξήγγειλε από το Καστελόριζο λίγους μήνες μετά.
Και στις επόμενες εκλογές του 2012 τιμωρώντας το για την φιλομνημονιακή του στροφή, το 44% οι ψηφοφόροι του το έκαναν 13%.

Οι οπαδοί της ΝΔ το 2012, ψήφισαν ως πρωθυπουργό τον Σα(χλα)μαρά, επειδή είχε σηκώσει το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα με τα Ζάππεια1 και 2 και για την φιλομνημονιακή μεταστροφή, οι ψηφοφόροι του στις επόμενες εκλογές του 2015 τον έστειλαν στην αντιπολίτευση.

Οι δε ψηφοφόροι της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ, αντιδρώντας για την συμμετοχή τους σε μνημονιακές κυβερνήσεις, τους έστειλαν σπίτι τους.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι, οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι μόνοι ψηφοφόροι στην πολιτική ιστορία της χώρας, που ανέδειξαν στην εξουσία ένα κόμμα στο προεκλογικό πρόγραμμα του οποίου περιελάμβανε μνημόνιο.
Ή για να είμαι πιο ακριβής, ανέδειξαν στην εξουσία ένα κόμμα, με μοναδικό σκοπό να εφαρμόσει το πιο στυγνό και το πιο σκληρό μνημόνιο και τίποτα άλλο.

Το πρότεινε ο Αλέξης στις 20 Ιουλίου του 2015, το έφερε στην βουλή και το ψήφισε στις 14 Αυγούστου, το έθεσε στην κρίση του Ελληνικού λαού στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου και οι ψηφοφόροι του τον έκαναν πρωθυπουργό.
Μας το είπε ξεκάθαρα άλλωστε και ο Αλέξης στην βουλή, απευθυνόμενος στην αντιπολίτευση: « Ο ελληνικός λαός για πρώτη φορά ήξερε τι ψήφισε σε αυτές τις εκλογές».

Οι αντιμνημονιακοί επαναστάτες, που ψήφισαν αν πλήρει συνειδήσει το πιο επαχθές μνημόνιο από τα τρία, έριξαν με μεγάλη ευκολία το ανάθεμα, όχι μόνο στις σάπιες μνημονιακές ηγεσίες της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ που ευθύνονται για την καταστροφή της χώρας, αλλά και στους απλούς ψηφοφόρους τους, κατηγορώντας τους σαν προδότες, Μερκελιστές και Γερμανοτσολιάδες, εκείνους που ουσιαστικά δεν ψήφισαν ΠΟΤΕ μνημόνια.

Μετάλλαξη δεν έπαθε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι οπαδοί του. «Φτύσαμε» τις αντιμνημονιακές μας επιλογές, «κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο ένα άρθρο» που με τόσο πάθος υποστήριζαμε στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου, θάψαμε το «περήφανο» ΟΧΙ του δημοψηφίσματος παρωδία και υποκλιθήκαμε στον Σουλτάνο.
Ότι πει ο αφέντης Αλέξης...!

Από το σύνθημα του Μάρξ: «Καλύτερα ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος!» φτάσαμε στο: καλύτερα στα τέσσερα παρά όρθιοι.
Τραγική ειρωνεία, πως αλλάζουν οι καιροί, η η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται πάντα κρύο;

Και τώρα, στο καινούργιο που ετοιμάζουν τι θα κάνουμε;
Θα το βλέπουμε να έρχεται, παραμένοντας απαθείς από τους καναπέδες μας;

Γιατί ακόμα και αν δεν μεθοδεύουν το κούρεμα των καταθέσεων, η καθυστέρηση της χρηματοδότησης των τραπεζών, η αδυναμία εξεύρεσης ισοδύναμων όχι μόνο σήμερα με τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση, αλλά και αύριο με τους αγρότες όπως κάποιοι τους έχουν υποσχεθεί και η εμπλοκή με τα κόκκινα δάνεια, προς τα εκεί μας οδηγούν.

Η θα βρεθεί και εδώ, κάποιος άλλος Σεβαστάκης που θα πει: οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταθέσεις, επομένως ας τους να φωνάζουν, η κάποιος Σταθάκης η Φλαμπουράρης που θα επιχειρήσει να αναδείξει το μέτρο του κουρέματος ως μια ηρωική πράξη ανιδιοτέλειας, γιατί αν και τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκατομμυριούχοι με τεράστιες καταθέσεις στις τράπεζες, έβαλαν τάχα πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον, το «συμφέρον» του Ελληνικού λαού.

Τι μας εμποδίζει δηλαδή, να ξεγράψουμε τον ένοχο του χθες και να ξαναγυρίσουμε στο σήμερα σαν να μην συμβαίνει τίποτα...
Οι φιλομνημονιακές κυβερνήσεις της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ είναι παρελθόν και οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζουν μακρινές αναμνήσεις.

Οι «αγανακτισμένοι» στην πλειοψηφία τους είναι τώρα στην εξουσία και όσοι κρατούσαν τα λάβαρα της επανάστασης κοιτάζουν αμήχανα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους.

Αριστεροί, Δεξιοί, πρώην Κνίτες και Ρηγάδες, Κεντρώοι και Σοσιαλδημοκράτες, όταν τα χατζάρια των ανεκδιήγητων Κατρούγκαλου και Τσακαλώτου πέσουν στα κεφάλια μας, όποιο κόμμα και αν ψηφίζουμε, όποια γλώσσα και αν μιλάμε, την ίδια κραυγή θα βγάλουμε, το ίδιο ΩΧ θα πούμε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Περισσότερες από 400 μηνύσεις για «εσχάτη προδοσία» έχουν υποβληθεί τις τελευταίες ημέρες εναντίον της Καγκελαρίου της Γερμανίας Μέρκελ, με την αιτιολογία ότι η πολιτική της για την προσφυγική κρίση περιορίζει την ίδια την ύπαρξη της Γερμανίας και αλλάζει την συνταγματική τάξη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Die Tageszeitung» που αποκάλυψε το θέμα, καθημερινά κατατίθενται δεκάδες τέτοιες μηνύσεις – θα καταρρεύσουν ωστόσο πιθανότατα, ήδη κατά την προκαταρκτική εξέταση, καθώς η γερμανική νομοθεσία προβλέπει ότι η «έσχατη προδοσία» μπορεί να στοιχειοθετηθεί μόνο εφόσον ο δράστης ενεργεί «με βία ή μέσω της απειλής βίας».

Κάποιοι από τους μηνυτές επιχειρούν μεν να παρουσιάσουν τις προσφυγικές ροές ως μια «μορφή βίας», αλλά νομικά αυτό δεν στέκει, και η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία δεν θα δρομολογήσει καν την τυπική διαδικασία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, πολλά από τα κείμενα των μηνύσεων έχουν σημαντικές ομοιότητες μεταξύ τους, ενώ ένα υπόδειγμα εγγράφου έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του περιοδικού της λαϊκιστικής δεξιάς «compact». Σε αυτό γίνεται λόγος για «σενάρια αποκάλυψης (…) τα οποία θα μπορούσαν να φέρουν εντός ενός έτους το τέλος της Γερμανίας».

Ανάλογες μηνύσεις εναντίον της κυβέρνησης υποβάλλονται σχετικά συχνά, με πιο πρόσφατη αφορμή την πολιτική διάσωσης του ευρώ, ενώ πολίτες που πρόσκεινται στην αριστερά έχουν υποβάλει μηνύσεις, μεταξύ άλλων για την συνεργασία του Βερολίνου με την αμερικανική υπηρεσία NSA και την συμφωνία ελεύθερου εμπορίου TTIP.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tο κοινωνικό στερεότυπο «οι Έλληνες εμπρός στον κίνδυνο ενώνονται» δεν είναι μόνον ψευδές, αλλά και παραπλανητικό και επιζήμιο για τον λαό

Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται η ίδια ανοησία από επίσημα χείλη, τα οποία ποτέ δεν περιμένουν πρώτα να λειτουργήσει ο νους. Και δεν απαιτείται νους πολύ οξυδερκής, για να γίνει αντιληπτό ότι το κοινωνικό στερεότυπο «οι Έλληνες εμπρός στον κίνδυνο ενώνονται» δεν είναι μόνον ψευδές, αλλά και παραπλανητικό και επιζήμιο για τον λαό.

Αν σκέπτονταν πολλοί, πριν μιλήσουν, θα είχαν κατά νου πασίγνωστα γεγονότα της ιστορίας, όπου άλλα μεν αναιρούν το στερεότυπο, άλλα δε το επιβεβαιώνουν, όμως με μια υποσημείωση. Ότι η εθνική ενότητα δεν χαρίζεται από κάποιον από μηχανής θεό, αλλά είναι απόρροια δράσεων της εμπνευσμένης εθνικής ηγεσίας, πολιτικής, στρατιωτικής και κυρίως πνευματικής. Μόνον όταν υπάρχει τέτοια ηγεσία, ο λαός εμφανίζεται ενωμένος.

Η φράση «οι Έλληνες εμπρός στον κίνδυνο ενώνονται», για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες, όπως έπραξαν και το 1940, έγινε ‘κοινωνικό στερεότυπο’, ένα αξίωμα δηλαδή, όπως στα μαθηματικά, που δεν έχει εξαιρέσεις και που πρέπει να λαμβάνεται ως σταθερό δεδομένο για τις περαιτέρω αναλύσεις, χωρίς να απαιτείται η δια της λογικής επιβεβαίωση.

Δεν είναι όμως έτσι. Το επιχείρημα δεν εδράζεται στην αλήθεια. Η εθνική ενότητα εμπρός στον κίνδυνο ούτε είναι αυτονόητη, ούτε αποκλειστικό προτέρημα των Ελλήνων.

Ως προς το δεύτερο κατ’ αρχάς, η ενότητα της ομάδας παρατηρείται σε όλους τους λαούς, αλλά και στα ζώα ακόμη. Όταν ενώνεται ο ελληνικός λαός γιατί να μην ενώνεται ομοιοτρόπως και ο αντίπαλός του; Ποια, επομένως η ιδιαιτερότητα και ποιο το πλεονέκτημα;

Κυρίως όμως, εκείνο που είναι αναληθές, είναι ότι η ενότητα επέρχεται ‘αυτονόητα’. Δεν υπήρχε κίνδυνος κατά το 1944 έως το 1949 στην Ελλάδα; Γιατί δεν ήσαν ενωμένοι οι Έλληνες; Όμως, ο ίδιος λαός που αλληλοσφαζόταν, ήταν ενωμένος λίγα χρόνια πριν, το 1940.

Δεν υπήρχε κίνδυνος το 1922, κατά τη Μικρασιατική καταστροφή; Το μίσος των δυο παρατάξεων δεν οδήγησε στο Διχασμό και στη ντροπιαστική ήττα; Όμως, ο ίδιος λαός, η ίδια πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, οδήγησε τον ελληνισμό στο θρίαμβο των Βαλκανικών Πολέμων, λίγα χρόνια πριν.

Δεν υπήρχε κίνδυνος το 1827, όταν κλείστηκε στη φυλακή ο αρχιστράτηγος Κολοκοτρώνης, ενώ ο Ιμπραήμ κατέκαιγε την Πελοπόννησο και η Επανάσταση αποτύγχανε; Όμως, ο ίδιος λαός και οι ίδιοι ηγέτες τον οδήγησαν σε ανεπανάληπτες νίκες εναντίον μιας αυτοκρατορίας το 1821.

Πολλές άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει. Δεν χρειάζεται όμως, διότι γίνεται αμέσως κατανοητό από τα παραπάνω, ότι η ‘εθνική ενότητα’ επιτυγχάνεται μόνον υπό προϋποθέσεις.

Είναι υπαρκτή, όταν υπάρχει ηγεσία ενωμένη, την οποία εμπιστεύεται ο λαός. Όταν υπάρχει όραμα με ορατές τις δυνατότητες υλοποίησής του. Όταν οι εκπρόσωποι του λαού πράγματι τον υπηρετούν, και δεν τον χρησιμοποιούν για να απολαύσουν τα οφέλη της εξουσίας. Όταν ο λαός διαπαιδαγωγείται με ηθικές αρχές, που αποδεδειγμένως οδηγούν σε αξιοπρεπή ζωή. Τότε ο λαός, αυτοβούλως θα υποστεί τις θυσίες και θα ακολουθήσει τους ηγέτες του στο δρόμο που χάραξαν, και τότε η ενότητα θα είναι πραγματοποιήσιμη.

Αλλιώς, θα είναι σύνθημα όχι μόνο για παρηγοριά, αλλά και κακόβουλο. Επειδή καθησυχάζει τον λαό, ότι δεν έχει σημασία που η ηγεσία του είναι παντελώς ανίκανη να τον ενώσει, αφού όταν υπάρξει κίνδυνος, έτσι, από θαύμα, θα ενωθεί. Άρα, δεν χρειάζεται να κοπιάσει η ηγεσία ώστε να επιτευχθεί η ενότητα. Αυτό το μήνυμα στέλνουν, απαίδευτοι ή κουτοπόνηροι πολιτικοί.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Μέχρι πριν από ελάχιστο χρονικό διάστημα η Ευρώπη βρισκόταν ουσιαστικά εγκλωβισμένη στο ελληνικό ζήτημα και το Grexit, στην απόκλιση Βορρά - Νότου και τις συζητήσεις σχετικά με την εμμονική στρατηγική περί δημοσιονομικής πειθαρχίας του Βερολίνου και του Β. Σόιμπλε.

Τα όσα συνέβαιναν στην Ανατολή ή την Αφρική ήταν πολύ μακριά για τις πρωτεύουσες των ηπειρωτικών δυνάμεων. Μεγαλύτερη σημασία είχαν η Ουκρανία και η σύγκρουση με τη Μόσχα σε κλίμα επιστροφής του Ψυχρού Πολέμου, παρά η διάλυση του Ιράκ ή η σύγκρουση γύρω από το καθεστώς του Ασαντ και των Αλεβιτών στη Συρία. Μάλιστα, η Ευρώπη σε επίπεδο υπερδομής και γραφειοκρατίας έδειχνε τόσο υπεροπτική και ανυποψίαστη για τα όσα στη συνέχεια θα δημιουργούσαν στις περισσότερες κυβερνήσεις της πανικό, που δεν ενδιαφέρθηκε ούτε για μια δεύτερη σκέψη ή προσέγγιση σε σχέση με τις συμφωνίες του Δουβλίνου για τους πρόσφυγες ή τη λειτουργία της ζώνης Σένγκεν. Για την κεντρική Ευρώπη και τις κυβερνήσεις της, όσο άσχημα και αν πήγαιναν τα πράγματα στην Ανατολή ή στον Νότο, το βάρος θα το επιφορτίζονταν η Ελλάδα, η Ιταλία, ενδεχομένως και η Ισπανία. Αρα το πρόβλημα των προσφύγων θα ήταν ελεγχόμενων επιπτώσεων για τον Βορρά.

Μέχρι που το ενδεχόμενο έγινε πραγματικότητα και άρχισαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να περνούν από το ελληνικό αρχιπέλαγος του Αιγαίου με προορισμό τις χώρες του Βορρά και κυρίαρχα τη Γερμανία και τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που σχετίζονται με τη Γερμανία ή την παλαιά Αυστροουγγαρία, για μια καλύτερη τύχη. Μπορεί στην παρούσα φάση η Γερμανία να έχει δεχτεί περίπου 800.000 πρόσφυγες και η Ελλάδα να έχει συμφωνήσει στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής για στρατόπεδα συγκέντρωσης της τάξης των 50.000 προσφύγων, σε μια Βαλκανική που θα κρατήσει 100.000 πρόσφυγες, αλλά το πρόβλημα δείχνει άλυτο με 2.000.000 πρόσφυγες από τη Συρία, ανακατεμένους με οικονομικούς μετανάστες από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, να βρίσκονται στην Τουρκία. Η Μέση Ανατολή, η Εγγύς Ανατολή με περισσότερη ακρίβεια, δεν έχει δείξει ακόμη το βάθος της κρίσης της. Δεν βρισκόμαστε κοντά σε μια λύση που θα δημιουργήσει σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Παρά τις συνθήκες ειρήνης του Ιράν με τη Δύση με πρωτοβουλία των ΗΠΑ ή την εμπλοκή της Ρωσίας για τη σταθεροποίηση της Συρίας.

Το βάθος της κρίσης στην Ανατολή έχει δύο κρίσιμες παραμέτρους. Η μία είναι ένας γενικευμένος πόλεμος σουνιτών - σιιτών, κατά τον οποίο από τη μία μεριά θα βρεθούν δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία σε συμμαχία με ισχυρές δυτικές δυνάμεις και από την άλλη το Ιράν με τη Χεζμπολάχ και σύμμαχο τη Ρωσία. Ενας τέτοιος πόλεμος, εμφύλιος εντός του Ισλάμ, θα αποκτήσει παγκόσμια διάσταση, ανάλογη με τους ευρωπαϊκούς πολέμους του 20ού αιώνα, πολλαπλασιάζοντας δραματικά τον αριθμό των προσφύγων όχι μόνον από τη Μέση Ανατολή, αλλά και την Αφρική, όπου η θερμή ζώνη θα απλωθεί σχεδόν αυτόματα. Η δεύτερη παράμετρος που μπορεί να συσχετίζεται με την πρώτη είναι ο αποσυντονισμός και η δημιουργία συνθηκών διάλυσης της σύγχρονης Τουρκίας σε τρία μέρη. Το Βυζάντιο από την Καππαδοκία έως την Αττάλεια, την Ανατολία και το Κουρδιστάν, που θα συνδεθεί με τις άλλες απελευθερωμένες περιοχές των Κούρδων.

Σε μια τέτοια περίπτωση όχι μόνον η Ευρώπη πολιτικά και διπλωματικά θα χάσει κάθε έλεγχο, αλλά θα βρεθεί πολύ γρήγορα με μια σειρά από ακροδεξιές - ρατσιστικές κυβερνήσεις και κινήματα να ελέγχουν τα Κοινοβούλια και τους δρόμους ή τις πλατείες της και με ευρείες συγκρούσεις στο εσωτερικό της για το πώς θα αντιμετωπιστούν τα καραβάνια των προσφύγων, για τα οποία οι συμφωνίες σε επίπεδο Συνόδων Κορυφής ή οι ζώνες τύπου Σένγκεν δεν θα μπορέσουν να έχουν καμία αποτελεσματικότητα. Η Ευρώπη θα είναι απλώς παρελθόν και σε διάχυτο κλίμα Μεσοπολέμου.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Το μεταπολεμικό κράτος έχει προβεί σε μια ασυγχώρητη βλασφημία. Έχει αφήσει χιλιάδες άταφους στρατιώτες που πολέμησαν για την Ελλάδα

Στα ιερά χώματα της Βορείου Ηπείρου υπάρχουν περίπου 8.000 άταφοι ή πρόχειρα θαμμένοι Ελληνες οπλίτες και αξιωματικοί, που έπεσαν στον αγώνα για την Ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του έθνους μας και υπέρ βωμών και εστιών. Χθες συμπληρώθηκαν 75 έτη από το ξέσπασμα του πολέμου και ουδεμία δικαιολογία υπάρχει για τη βαρύτατη ύβρη στην οποία έχει προβεί το κράτος.

Δεν μπορεί να υπάρξει ή να αναγνωριστεί ούτε ίχνος δικαίου ή αρετής σε δίποδα που κατέφαγαν το περίσσευμα και το υστέρημα πολλών γενεών, έταζαν, έκλεβαν, φόνευαν, πρόδιδαν και παράτησαν τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά να ξασπρίζουν στην ύπαιθρο της Βορείου Ηπείρου ή σε αταυτοποίητες κούτες παραχωμένες σε αγρούς, σε ξωκλήσια, σε αποθηκάκια αγροικιών και αλλού. Στην αρχαία Ελλάδα, την οποία δικαίως θαυμάζουν όλοι, φίλοι και εχθροί, τούτη η «αμέλεια» τιμωρούνταν με θάνατο. Πρώτα θάπτονται οι νεκροί κι ύστερα όλα τα άλλα.

Μιάσματα

Οι προφάσεις των ανόσιων προσώπων που διασύρουν το όνομα της χώρας μας ήταν το «εμπόλεμο με την Αλβανία». Αυτό ήρθη τον Αύγουστο του 1987 με υπουργό Εξωτερικών τον Κάρολο Παπούλια, ο οποίος έγινε αργότερα έγινε και Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υστερα η δικαιολογία ήταν το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία, που εμπόδιζε τις ελληνικές αρχές να πράξουν το καθήκον τους.

Η «Λαϊκή Δημοκρατία» της Αλβανίας επισήμως κατέρρευσε στις 31 Μαρτίου 1992. Ανεπισήμως το ξεφλούδισμα της κομμουνιστικής σκουριάς είχε αρχίσει από το 1989. Οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί Εξωτερικών, Εθνικής Αμυνας, Παιδείας και Θρησκευμάτων, οι γενικοί γραμματείς υπουργείων, οι βουλευτές, άπαντες όσοι ανέχτηκαν αυτό το διαρκές ανοσιούργημα δεν αξίζουν να φέρουν τον τίτλο ευγενείας «Ελλην» και δεν πρέπει να τους επιτρέπεται να κοιτάνε τους άλλους κατάματα.

Όσοι έχουν απομείνει να φέρουν εντός τους ίχνη αξιοπρέπειας και εθνικής ευαισθησίας, ακόμα και οι απόγονοι όσων μας πολέμησαν αλλά μας σεβάστηκαν, ντρέπονται για λογαριασμό αυτών των αχρείων. Κι εμείς, άξιοι της μοίρας μας, που τους αφήνουμε να περιφέρουν το μίασμά τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Οπως εξελίσσεται το Προσφυγικό μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα των εξελίξεων και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Για την Ελλάδα διότι καταγράφεται ως μία νέα εθνική ήττα μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της Αριστεράς με τα Μνημόνια τον Ιούλιο. Αίφνης οι Ελληνες διαπιστώνουν ότι δεν αίρουν μόνο τον δικό τους σταυρό, θα απαιτηθεί να σηκώσουν στις πλάτες τους και τον σταυρό άλλων εθνών. 50.000 πρόσφυγες δέχθηκε να φιλοξενήσει σε πρώτη φάση η κυβέρνηση Τσίπρα και μάλιστα με επιδότηση ενοικίου, την ώρα που πιέζεται να κυνηγήσει εκατομμύρια Ελληνες για τα «κόκκινα» δάνειά τους.

Ομως, 200.000 είναι ο πραγματικός αριθμός που ζητούν να φιλοξενήσουμε οι Γερμανοί. 200.000! Τόσοι απαιτούνται για να μείνει σταθερός ο κυβερνητικός συνασπισμός της Μέρκελ και να μην της φύγουν οι χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας. Και θα πιεστούμε να υποδεχτούμε τόσους, διότι η νεοσσός κυβέρνηση έκανε το μείζον λάθος να ανοίξει μόνη της θέμα διαπραγμάτευσης, συνδέοντας το ζήτημα των προσφύγων με το ζήτημα της χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα ήταν αντιστρόφως ανάλογο του υπολογισμού. Σπάσαμε τα μούτρα μας. Και πιο σκληρά μέτρα θα υποχρεωθούμε να λάβουμε και περισσότερους πρόσφυγες θα χρειαστεί να υποδεχτούμε. Ιδανικό κοκτέιλ κοινωνικής έκρηξης.

Το Προσφυγικό, όμως, ίσως κρίνει το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης αλλά και αυτού του ίδιου του ευρώ. Ο απομονωτισμός και η επιστροφή στο έθνος-κράτος αρχίζει και γίνεται κυρίαρχη τάση σε μια Ευρώπη που κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της για να διατηρήσει τα κεκτημένα της. Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Πολωνία είναι απλώς η επικύρωση. Εχουν προηγηθεί άλλα. Το πρώτο κύμα ξενοφοβίας υπήρξε η ισλαμοφοβία, σε έναν βαθμό δικαιολογημένη, η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ συνηθισμένη σε τέτοια ήθη.

Το δεύτερο κύμα ξενοφοβίας υπήρξε η ευρωφοβία! Η άρνηση της Βρετανίας, της Δανίας, της Γαλλίας (θυμηθείτε το παράδειγμα με τον Πολωνό υδραυλικό), τώρα και της Γερμανίας να εντάξουν στο εργατικό δυναμικό τους εργαζομένους από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, που αποτελούν μέλη της Ε.Ε. Αδιανόητο!

Το τρίτο κύμα ξενοφοβίας είναι αυτό: Πανικόβλητοι πολιτικοί προσπαθούν να εμποδίσουν τα καραβάνια των προσφύγων της Μέσης Ανατολής να προσεγγίσουν τα εδάφη τους. Ανόητοι πολιτικοί επιχειρούν να καταστήσουν τον Νότο χωματερή της Ευρώπης. Τελικά η Ενωση δεν κινδυνεύει από τα ελλείμματα και τα χρέη, αλλά από την αναισθησία των βορείων. Φοβάμαι ότι μέσα στο 2016 έρχονται δύσκολες και συγκλονιστικές ημέρες. Η διαίρεση-διάλυση (;) της Ευρώπης είναι προ των πυλών και δεν θα οφείλεται στους αριθμούς αλλά στους ανθρώπους.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την πλήρη και ολοκληρωτική ηλεκτρονική επικράτηση των Ρώσων στον πόλεμο της Συρίας, αποκαλύπτει σχετικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürrriyet, η οποία επικαλείται πληροφορίες του πάντα καλά ενημερωμένου ισραηλινού πρακτορείου ειδήσεων, Debka.

Όπως αναφέρεται, οι Ρώσοι έχουν στείλει στην στρατιωτική βάση τους στην Lazkiye δυο υπέρ εξοπλισμένα ρωσικά İlyushin -20, (İL-20), τα οποία έχουν κυριαρχήσει στον εναέριο χώρο μεταδίδοντας πληροφορίες για όλες τις κινήσεις των Τζιχαντιστών, της συριακής αντιπολίτευσης, ακόμα και των Αμερικανών και των Τούρκων στην ευρύτερη περιοχή

Τα ρωσικά αεροσκάφη που είναι εξοπλισμένα με τελευταίας τεχνολογίας ηλεκτρονικό εξοπλισμό, πετούν επί δωδεκάωρου βάσεως και μεταδίδουν συνεχώς πληροφορίες στο Κέντρο Επιχειρήσεων των Ρώσων στην Lazkiye, οι οποίες προωθούνται άμεσα στα μέτωπα των επιχειρήσεων. Του ίδιου τύπου αεροσκάφη έχουν σταλεί από τους Ρώσους και στη ιρακινή αεροπορική βάση Takaddun, εκτελώντας και εκεί ανάλογη υπηρεσία.

Παράλληλα οι Ρώσοι έχουν εγκαταστήσει στην ίδια βάση στην Συρία οπλικά συστήματα Borisoglebsk 2, υποκλοπής συνομιλιών, που έχουν την δυνατότητα να μην τους ξεφεύγει καμία ραδιοηλεκτρονική επικοινωνία του αντιπάλου. Τα οπλικά αυτά συστήματα έχουν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στην Ουκρανία από τους φιλορώσους με εξόχως ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Στην Συρία έχουν προωθηθεί στην περιοχή των βουνών Nuseyriye, για να υποκλέπτουν και να πιάνουν όλες τις επικοινωνίες του εχθρού. Ακόμα και οι Αμερικανοί, όπως αναφέρεται, έχουν ανησυχήσει για την αποτελεσματικότητα αυτών των οργάνων υποκλοπής και όπως πιστεύεται από τις 22 Οκτωβρίου και μετά έχουν υποκλέψει όλες τις κινήσεις των αμερικανικών αεροσκαφών στην περιοχή.

Όλα αυτά δείχνουν την μεγάλη αποφασιστικότητα της Αρκούδας να μην υποχωρήσει και να ξεκαθαρίσει μια και καλή το τοπίο της Συρίας, δίνοντας παράλληλα και ένα μάθημα στους εγκληματικούς υποστηρικτές των δολοφόνων Τζιχαντιστών.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος των παγκόσμιων αλλαγών που επιχειρούνται σήμερα. Σε ένα παγκόσμιο «τρίγωνο του διαβόλου» παρατηρούμε δράσεις ισχυρών παγκόσμιων παικτών της γεωπολιτικής. Αφρική, Ουκρανία και Θάλασσα της Κίνας, περιλαμβάνουν χώρες που είτε έχουμε κάποια μείωση των συγκρούσεων, είτε μία εύθραυστη σταθεροποίηση είτε συνθήκες που εάν διαχειριστούν λάθος έχουν την δυναμική να εμπλέξουν στρατιωτικά έως και τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Η άσκηση πίεσης για την δημιουργία μίας νέας τάξης πραγμάτων, με στυγνή εκμετάλλευση χωρών, συναντήθηκε για πρώτη φορά στις αφρικανικές χώρες οι οποίες ισοπεδώθηκαν με κάθε τρόπο και έννοια. Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Η «όρεξη» των παντοδύναμων πολυεθνικών είχε ανοίξει και οι πολιτικοί νάνοι τόσο της Ευρώπης όσο και των ΗΠΑ, τράβηξαν το ενδιαφέρον επιχειρήσεων που έχουν ισολογισμούς μεγαλύτερους από πολλές δυτικές χώρες και 25ετείς προγραμματισμούς. Η διάθεση της επιβολής μίας νέας τάξης πραγμάτων, μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης, δεν άργησε να τεθεί από πολιτικούς, ως ένα μέσο επιβολής μίας παγκόσμιας ειρήνης, μίας παγκόσμιας συνεύρεσης των λαών (όχι των εθνών), μίας παγκόσμιας υπερθενικής ομάδας (ελίτ) που θα αναλάβει την διακυβέρνηση σε πλανητικό επίπεδο… Η συγκεκριμένη στόχευση, συνοδευόμενη από την ανυπαρξία – ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών δυτικών χωρών, μετέτρεψε πολύ σύντομα την λειτουργία των κυβερνήσεων από πολιτική σε οικονομική, εξαναγκάζοντας σε ριζική αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης, σε λογιστική διαχείριση των κρατικών υποθέσεων και σε αντιστροφή της αντιμετώπισης των πολιτών από τους κυβερνώντες…

Σήμερα, η άσκηση πίεσης προς την παγκοσμιοποίηση και την επιβολή της νέας τάξης πραγμάτων, λειτουργεί με αφόρητη πίεση (σαν να θέλουν κάποιοι να προλάβουν κάτι…), με παράλληλες λίαν επικίνδυνες δράσεις στο προαναφερόμενο «τρίγωνο του διαβόλου». Με την Αφρική να έχει παραδοθεί στα συμφέροντα των πολυεθνικών, με την Ουκρανία να αναμένει την εκκίνηση του β’ ημιχρόνου, την Μέση Ανατολή να βρίσκεται στις φλόγες και έτοιμη «να τινάξει τα πάντα στον αέρα» και την θάλασσα της Κίνας να γίνεται «μήλον της έριδος» μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας, με πρόσθετο «παίκτη» τις ΗΠΑ, αλλά και με μία παράλληλη παγκόσμια οικονομική κρίση που μετά από μία σύντομη περίοδο «ανάπαυσης» αναμένεται να επανέλθει ασκώντας τεράστιες πιέσεις τόσο σε ισχυρές όσο και σε ανίσχυρες χώρες, θα λέγαμε πως είναι σχεδόν αδύνατο να αποφευχθεί κάποιος «σπινθήρας».

Δεν αναμένεται από τους δύο παγκόσμια ισχυρούς (ΗΠΑ και Ρωσία), που έχουν γνώση της δύναμης και της διαχείρισής της, να προχωρήσουν σε κάποιο τραγικό για την παγκόσμια κοινότητα λάθος. Επειδή η «δύναμη» (είτε στρατιωτική, είτε γεωπολιτική, είτε… πυρηνική) βρίσκεται πλέον και σε χέρια μικρότερων χωρών, που διέπονται από τεράστιες μεταξύ τους διαφορές ή ακόμη κι επειδή μία σύνθεση δυνατοτήτων βρίσκεται σε χέρια ισχυρά ματαιόδοξων πολιτικών αρχηγών (βλ. Ερντογάν), θεωρούμε πως η «λάθος ενέργεια, στον λάθος τόπο και χρόνο» θα συμβεί από εκείνους (τους ευκαιριακά ισχυρούς) που κάποια στιγμή θα θεωρήσουν ότι είτε δεν αποκομίζουν τα αναμενόμενα οφέλη από τις γεωπολιτικές αλλαγές, είτε καταγράφουν σημαντικές ζημίες εξαιτίας των αλλαγών τις οποίες οι ίδιοι φρόντισαν επαρκώς να συμβούν.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο διευθύνων τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, Μπέρναντ Μπαγιολέτ, δήλωσε ότι η σύγκρουση στη Συρία και το Ιράκ, προμηνύει μια αλλαγή στο χάρτη της περιοχής και ως εκ τουτου η γνωστή Μέση Ανατολή έχει τελειώσει και δεν θα επιστρέψει ποτέ, όπως σημειώνει η αραβική ‘Σκάι Νιουζ’.

Ο Μπαγιολέτ έκανε αυτήν την απαισιόδοξη διαπίστωση κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης για τις μυστικές υπηρεσίες που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον, στην οποία παρέστησαν ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), Τζον Μπρένναν.

Σύμφωνα με τον Μπαγιολέτ, ο οποίος είναι επικεφαλής της γενικής διεύθυνσης της Εξωτερικής Ασφάλειας (DGSE), είπε ότι «η Μέση Ανατολή που ξέρουμε, αμφιβάλλω εάν θα υπάρξει, οι αλλαγές θα επηρεάσουν τη Συρία και το Ιράκ».

Τις απόψεις τις δικαιολόγησε λέγοντας «η Συρία είναι διαιρεμένη όσον αφορά το έδαφος, η ίδια ελέγχει μόνο το ένα τρίτο της χώρας, η βόρεια περιοχή ελέγχεται από τους Κούρδους και οι κεντρικές περιοχές από τους ισλαμιστές του ISIS.Το ίδιο ισχύει και με το Ιράκ».

Εξέφρασε την πεποίθηση ότι η περιοχή θα σταθεροποιηθεί μετά από σημαντικές αλλαγές «και δεν θα ομοιάζει με την περιοχή που γνωρίζαμε», όπως είπε.

Την ίδια στιγμή, ο Αλεξάντερ Μποτνίκοφ, διευθυντής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας (ФСБ ή FSB) δήλωσε ότι «οι δράσεις ορισμένων χωρών της Ασίας και της Αφρικής θέτουν τον κόσμο στα πρόθυρα μιας παγκόσμιας θρησκευτικής και πολιτισμικής σύγκρουσης».
Η συγκεκριμένη δήλωση έγινε κατά τη συνάντηση, στη Μόσχα, του Συμβουλίου των αρχηγών των Σωμάτων Ασφαλείας και Ειδικών Υπηρεσιών των χωρών-μελών της ΚΑΚ.

Σύμφωνα με τον Μποτνίκοφ «η διεθνής κοινότητα είναι τώρα αντιμέτωπη με μια νέα γεωπολιτική πρόκληση- του Διεθνή Τρομοκράτη, που απεικονίζεται στο πρόσωπο του ‘Ισλαμικού κράτους’.

Η κατάσταση αυτή δημιουργήθηκε από την περίφημη «Αραβική Άνοιξη» και δυνάμωσε από την διπλή πολιτική παγκόσμιων και περιφερειακών χωρών, καθώς προσπαθούσαν να επιλύσουν προς το συμφέρον τους, γεωπολιτικούς στόχους στην Ασία και την Αφρική», είπε ο διευθυντής της FSB.

«Οι χώρες αυτές -με τη διπλή πολιτική -οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος μιας παγκόσμιας θρησκευτικής και πολιτισμικής σύγκρουσης, η οποία μπορεί να φέρει τις πιο καταστροφικές και χειρότερες συνέπειες», πρόσθεσε.

«Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, προς το παρόν στη σύνθεση των τρομοκρατικών δομών υπάρχουν πολίτες από περισσότερες από 100 χώρες και το μερίδιο των μισθοφόρων φθάνει το 40%», είπε.

«Το 10% των τρομοκρατικών ομάδων αποτελείται από πολίτες της Ρωσίας, της Γεωργίας, της Ουκρανίας και των χωρών της περιοχής της Κεντρικής Ασίας. Επιπλέον, η γεωγραφία των χωρών από όπου προέρχονται οι τρομοκράτες, συνεχώς αυξάνεται», είπε ο επικεφαλής της FSB.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στη Συρία και το Ιράκ έχουν δημιουργηθεί από τους τρομοκράτες κέντρα νεοσυλλέκτων, όπου εκπαιδεύονται οι νέοι τζιχαντιστές.
Τέτοια κέντρα υπάρχουν και σε γειτονικές χώρες.

Επιπλέον, το ‘Ισλαμικό κράτος’ έχει δημιουργήσει μια σειρά περιφερειακών τρομοκρατικών και εξτρεμιστικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στην Αφρική, την Ευρώπη και μετακινούνται μέχρι την νοτιοανατολική Ασία.

Ο Μποτνίκοφ τόνισε ότι ο κίνδυνος από τους τρομοκράτες σε όλες τις χώρες της Κοινοπολιτείας των Ανεξάρτητων Κρατών είναι υπαρκτός.

«Αποκτούν εμπειρία στη συνωμοσία, στη χρήση των εκρηκτικών και στο πόλεμο που γίνεται σε αστικό περιβάλλον, δημιουργούν αυτόνομες ομάδες που είναι έτοιμες να πραγματοποιήσουν τρομοκρατικές επιθέσεις και αντιπερισπασμούς.
Στόχος των τρομοκρατών είναι η αποσταθεροποίηση της κατάστασης στις χώρες της Κοινοπολιτείας, είπε ο επικεφαλής της FSB.

Σαν επίλογο όλων των παραπάνω αρκεί να αποπειραθούμε να κοιτάξουμε «πίσω από την κουρτίνα» και να σκεφτούμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που έχουν την δυνατότητα μίας τεράστιας χρηματοδότησης για την δημιουργία μίας απτής παγκόσμιας τρομοκρατίας και ποιους εξυπηρετεί (μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα) η ύπαρξη ενός τέτοιου παγκόσμιου κινδύνου. Αν, μάλιστα, διερωτηθούμε τι πρέπει να συμβεί για να αρχίσουν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες να ξαναγράφουν τεράστια κέρδη, φοβούμαστε πως η απάντηση βρίσκεται σε μία μόνο λέξη: πόλεμος! Ένας πόλεμος που θα ξαναφέρει την ανάπτυξη και την ευημερία σε όλους… Αναπόφευκτα όμως (όχι αμέσως μετά) θα φέρει και μία νέα τάξη πραγμάτων, μία παγκόσμια διακυβέρνηση, που θα αναλάβει να προστατεύσει τους πολίτες του πλανήτη, από το τέρας που προηγουμένως η ίδια δημιούργησε, εξέθρεψε, εκπαίδευσε, το «απελευθέρωσε» και το διέταξε να σκορπίσει τον τρόμο…

Συνωμοσιολογία; Ίσως... Ας σκεφτούμε όμως, πως, εάν κάποιος μας έλεγε πριν 10 (μόλις) χρόνια, τι θα συνέβαινε σήμερα στον πλανήτη, το μόνο βέβαιο είναι πως θα τον αποκαλούσαμε συνωμοσιολόγο, γραφικό και… επικίνδυνο!!!

ΥΓ: Μέσα στα πλαίσια αισθητής μείωσης των εθνικών αντιδράσεων από την επιβολή της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, είναι και η μετακίνηση τεράστιων αριθμών ανθρώπων προς χώρες της Δύσης. Η σύγχρονη Βαβέλ χτίζεται μεθοδικά και για πολλούς έχει και το... έμβλημά της στο κεντρικό κτίριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ceteris Paribus

Έχουμε εισέλθει σε φάση φθοράς της γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη; Το τελευταίο διάστημα, οι πρωτοβουλίες της γερμανικής ηγεσίας, οι πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία, τα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα της χώρας αλλά κυρίως οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, κάνουν κάτι τέτοιο -για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια- σοβαρή «υπόθεση εργασίας».

Η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, που έγινε κατά κάποιο τρόπο «απόλυτη» ύστερα από το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης το 2008, κακώς -και μόνο δημοσιογραφική αδεία- χαρακτηρίζεται «ηγεμονία», αφού ο ηγεμόνας έχει την πρόνοια, τη δυνατότητα και τη «χωρητικότητα» να ενσωματώνει στο σύστημα εξουσίας του με κάποιο τρόπο και τα συμφέροντα των «υποτελών».

Η γερμανική ηγεσία, ιδιαίτερα των Μέρκελ – Σόιμπλε τα τελευταία χρόνια, περισσότερο κυριάρχησε «εκβιάζοντας» τους άλλους με τα οξύτατα οικονομικά τους προβλήματα παρά ηγεμόνευσε πραγματικά.
Έτσι, η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη ήταν «ευχή και κατάρα»: Ευχή, στο βαθμό που έστω και έτσι υπάρχει μια ηγέτιδα δύναμη για να βάλει «τάξη» στο ευρωπαϊκό χάος. Κατάρα, στο βαθμό που αυτό συχνά εξασφαλιζόταν με ωμές μεθόδους επιβολής.

Μια πιθανή «ανάποδη μέτρηση» για τη γερμανική κυριαρχία θα έχει έτσι αντιφατικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων για τα κράτη-μέλη, αλλά και ισχυροποίηση των φυγόκεντρων τάσεων. Αν, υπό τις πιέσεις της κρίσης, η δεύτερη «ροπή» αποδειχτεί πιο ισχυρή, αυτό μπορεί να έχει διαλυτικά αποτελέσματα για την Ευρωζώνη και την Ε.Ε…
Ας πάμε όμως στις ενδείξεις, που είναι «αποχρώσες», και στα δεδομένα.

Όταν πρόσφατα η κ. Μέρκελ προχώρησε στον «εντυπωσιακό» πολιτικό deal με τον Ερντογάν, κάποιοι μίλησαν για «ηγεμονική» κίνηση. Ωστόσο, αντίθετα, είχαν δίκιο όσοι είδαν σε αυτό το διάβημα της καγκελαρίου ενδείξεις πανικού – εξ ου και οι ακραίες μορφές που πήρε η πολιτική στήριξη του κ. Ερντογάν, κατά παράβαση του κανόνα της μη ανάμιξης στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της Τουρκίας. Το ζήτημα του προσφυγικού έχει δημιουργήσει συνθήκες έρπουσας πολιτικής κρίσης στη Γερμανία, καθώς το ξενοφοβικό ρατσιστικό μέτωπο PEGIDA γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη, αλλά -ακόμη σημαντικότερο- η απόφαση της γερμανικής ηγεσίας να απορροφηθούν 1 εκατ. πρόσφυγες διχάζει τόσο την κοινωνία όσο και την κυρίαρχη ελίτ.

Πίσω από την πολιτική «κορυφή του παγόβουνου», κρύβεται πλέον το αρχόμενο οικονομικό αδιέξοδο. Που σηματοδοτεί το αδιέξοδο της γερμανικής πολιτικής των τελευταίων 15 σχεδόν χρόνων. Το μίγμα αυτής της πολιτικής ήταν το εξής: λιτότητα στη Γερμανία (ώστε να αποκτηθεί ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας κ.λπ., που λόγω διαφορετικών πολιτικών παραδόσεων δεν μπορούσαν να προχωρήσουν στο δρόμο της λιτότητας μες την ίδια ταχύτητα – ή και καθόλου), λιτότητα στην Ευρώπη, και στήριξη του γερμανικού οικονομικού «θαύματος» στη θεαματική αύξηση των εξαγωγών. Μέχρι σήμερα το «κόλπο» έπιανε: η καθήλωση της ζήτησης στη Γερμανία και την Ευρώπη, αντισταθμιζόταν και με το παραπάνω από τις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ, κυρίως όμως προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες (BRICKS κ.λπ.).

Η διεθνής οικονομική συγκυρία αμφισβητεί πλέον ευθέως αυτή τη «συνταγή επιτυχίας». Η σημαντική επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας και των BRICKS, η γενικευμένη ύφεση στη Λ. Αμερική και η αναπόφευκτη αρνητική επίδραση όλων αυτών στις αναπτυξιακές επιδόσεις και της αμερικανικής οικονομίας, μειώνουν τη διεθνή ζήτηση και απειλούν ευθέως το γερμανικό εξαγωγικό «θαύμα».

Από τη στιγμή που δεν μπορεί να συνεχίσει να «κλέβει» αξία μέσα από τη ζήτηση των άλλων στο παγκόσμιο πεδίο, η Γερμανία είναι αναγκασμένη να αλλάξει μίγμα οικονομικής πολιτικής. Πρέπει να αυξήσει την εσωτερική ζήτηση στην ίδια τη Γερμανία, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα! Είναι βέβαιο ότι θα το κάνει μ’ αυτή τη σειρά (πρώτα η Γερμανία και ύστερα η Ευρώπη) και πολύ προσεκτικά, για να μην διακινδυνεύσει το «ξήλωμα του πουλόβερ» της πανευρωπαϊκής λιτότητας.

Καταστρώνοντας τέτοια σχέδια πολύ προσεκτικού αλλά αναπόφευκτου αναπροσανατολισμού στην οικονομική πολιτική, η γερμανική ηγεσία αντιλήφθηκε ότι έχει να κάνει με μια γερασμένη κοινωνία και ότι θα χρειαστεί να απορροφήσει τουλάχιστον 1 εκατ. πρόσφυγες σαν φτηνά εργατικά χέρια. Αυτό ενεργοποίησε μια διαδικασία έρπουσας πολιτικής κρίσης στην ίδια τη Γερμανία.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό: αυτό που αντιλήφθηκε η γερμανική ελίτ, δηλαδή το τέλος της πετυχημένης γερμανικής «συνταγής», το έχουν αντιληφθεί και όλοι οι άλλοι. Και άρχισαν να βάζουν πιέσεις ώστε να μεγαλώσει η ρωγμή που άρχισε να δημιουργείται.

Πρώτος ανέλαβε δράση ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Μάριο Ντράγκι. Με τις δηλώσεις του της περασμένης εβδομάδας ότι το Δεκέμβριο θα εξετάσει γενναία επέκταση της ποσοτικής χαλάρωσης, «αυθαδίασε» ευθέως κατά της γερμανικής μονεταριστικής ορθοδοξίας – πίσω από τις γραμμές, η πραγματική δήλωση ήταν «η ΕΚΤ δεν είναι μαγαζί της Γερμανίας»…

Σειρά πήρε ο κ. Ολάντ – ίσως ο πλέον «δειλός» Γάλλος πρόεδρος της νεότερης ιστορίας… Όπως έγραψε ο διεθνής Τύπος, ο Ολάντ «ήρθε για ψώνια στην Ελλάδα» για πρώτη φορά με τόσο «γκραντιόζο» στυλ και επιδιώξεις. Και, ως αντάλλαγμα, υποσχέθηκε ότι θα θέσει και αυτός στο τραπέζι το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

Είναι βέβαιο ότι οι καιροί αλλάζουν. Ότι το γερμανικό πλεονέκτημα στην Ευρώπη απειλείται ευθέως – μαζί μ’ αυτό και η γερμανική κυριαρχία. Το σχέδιο της γερμανικής ηγεσίας να αρχίσει να χαλαρώνει η λιτότητα στη Γερμανία αλλά όχι (ή πολύ λιγότερο) στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα αντιμετωπίσει τώρα πολύ μεγαλύτερες αντιδράσεις.

Η κατάσταση θα γίνει σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα. Και όποιος μπορεί να δει βαθύτερα, μπορεί να την αξιοποιήσει για να εκπονήσει και ανάλογες πολιτικές…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Χάνουν έδαφος οι κυβερνώντες δίνοντας ελληνικό έδαφος, είτε αυτό ορίζεται από χώμα ελληνικό, είτε από τα όρια αναπνοής των πολιτών της χώρας. Χάνουν έδαφος συνεχώς καταφέρνοντας το απίστευτο στα ιστορικά χρονικά να αποδεκατίζονται μόνοι τους χωρίς να δεχθούν ούτε μία επίθεση από τον αμυνόμενο λαό.

Κατάφεραν το απίστευτο που ούτε μία δικτατορία δεν κατάφερε: Να νομίζει η κυβέρνηση ότι ισχυροποιείται με την στήριξη των ξένων δακτύλων και να αλώνει το σύμπαν της Ελλάδας. Η κυβέρνηση της χώρας και όποια κι αν είναι η επόμενη είναι πλέον μόνη της. Έφτασε να μην έχει ούτε ξένο προστάτη, αλλά ούτε ντόπιο συμπαραστάτη. Έτσι όπως τα κατάφερε δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει και τους επίδοξους εραστές της καλοπέρασης και του σίγουρου. Όσες καθαρίστριες με το αγωνιστικό γάντι και να βολέψει, το κύμα αυτών που περιμένουν την ίδια αναξιοκρατική βόλεψη είναι τεράστιο.

Δεν μπορείς να βολέψεις με προσωποπαγείς θέσεις τις εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων σου. Ούτε η τωρινή, ούτε η αυριανή κυβέρνηση δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό πια. Το πρόβλημα της κυβέρνησης πλέον δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε ανθρωπιστικό, ούτε προσφυγικό. Το πρόβλημα της κάθε κυβέρνησης από εδώ και στο εξής θα είναι ότι πρέπει να ανταποδώσει στους βολεψηματίες ψηφοφόρους της το αντίτιμο της ψήφου και δεν θα μπορεί. Αν ήταν εποχές του ΄40 που για μια κουραμάνα κατέδιδε ο ρουφιάνος όλη την γειτονιά τα πράγματα για τις κυβερνήσεις θα ήταν τέλειες. Αν ήταν στην 7ετία των Συνταγματαρχών πάλι εύκολα τα πράγματα με προικοδοτήσεις για "έργα", "εργοστάσια", δημόσιους δρόμους και ούτω καθεξής. Δυστυχώς τον παρά και την βόλεψη τα κρατά στα χέρια της η Ε.Ε και διεθνή ταμεία όπως Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κοκ. Η πραγματική εξουσία δεν θα χαλαλίσει το χρήμα της σε επίδοξους Έλληνες χαραμοφάηδες. Θα τα χρεώνει στον ελληνικό λαό και το χρήμα θα πέφτει ζεστό στις τσέπες ξένων που δυστυχώς για τους κυβερνώντες δεν είναι ψηφοφόροι.

Ο Έλληνας βολεψηματίας που για δεκαετίες ήταν ο ηδονοβλεψίας της ζωής τρώγοντας αδούλευτο το παντεσπάνι του και ζώντας όπως ο πρίγκηπας Κάρολος της Αγγλίας δεν πρόκειται να χορτάσει με 60τ.μ σπίτι κι αυτό ενοικιαζόμενο από την Τράπεζα, με αυτοκίνητο 20ετίας 1.100cc (κι αυτό αν μπορεί να το συντηρεί), χωρίς μπουζουκλερί τρεις φορές την εβδομάδα και χωρίς 4μηνες διακοπές μετά αποδοχών γυρίζοντας τον κόσμο και αφήνοντας την βρώμα του νεοελληνοεξεφτελισμού σε κάθε 5αστερο ξενοδοχείο του πλανήτη. Για όσους πλήρωσαν με τον ιδρώτα τους τέτοια ζωή δεν είναι μεγάλος το πόνος διότι το ιλουστρασιόν δεν ήρθε ουρανοκατέβατο αλλά πληρωμένο με πολλές σκληρές εργατοώρες. Ήταν αποτέλεσμα εργασίας και όχι το παντεσπάνι επιδόματος. Αυτοί προσγειώθηκαν πριν ακόμα ηχήσουν οι καμπάνες του κρατικού χρέους.

Ελάχιστοι θα έχουν την τύχη να συντηρήσουν τα προνόμιά τους εκτελώντας πάντα τις κατοχικές εντολές ενισχύοντας με τα κέρδη τους το ταμείο των Βρυξελλών.

Όμως η πλειοψηφία δεν γνωρίζει ακόμα τι σημαίνει δύσκολο και η πραγματικότητα που είναι υπογεγραμμένη και έρχεται να γίνει σάρκα και οστά είναι για τους εθελοτυφλούντες τραγική. Η πλειοψηφία δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να μην θεωρεί ότι το σπίτι δεν θα θερμαίνεται όλο το 24ωρο για να κυκλοφορεί με κοντομάνικο ενώ έξω η θερμοκρασία είναι κάτω του μηδενός. Ακόμα δεν έχει μετρήσει τα τελευταία κέρματα στο πορτοφόλι μπαίνοντας στο δίλημμα: Γάλα ή ψωμί. Ακόμα κλείνει να κάνεις τα τσεκ απ σε ιδιωτικά θεραπευτήρια με ελάχιστη χρηματική συνεισφορά και δεν έχει μπει στην ουρά των εξωτερικών ιατρείων δημοσίων νοσοκομείων με χαρτί αναμονής 8 μηνών.

Οι κυβερνήσεις που θα αναλάβουν το έργο να "κάνουν καλά" αυτόν τον όχλο θα έχουν μοιραίο τέλος κι αυτό βέβαια δεν είναι κάποιος αστάθμητος παράγοντας, αντιθέτως είναι ακριβώς εκεί που θέλει η Ε.Ε να οδηγήσει τα πράγματα στην Ελλάδα. Στην πραγματική πολιτική αποσταθεροποίηση που θα φέρει νέο πολιτικό δόγμα στην χώρα το οποίο σιγά και σταθερά θα απλώνεται από κράτος σε κράτος σε όλη την Ευρώπη.

Αυτό που δεν κατανόησαν οι ευρωπαϊστές είναι ότι οι αρχές της Ευρώπης δεν είναι αποτέλεσμα καμίας Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Αντιθέτως ήταν οι αρχές των εθνικών κρατών της Ευρώπης που οι λαοί της τους έκαναν με αγώνες δικαιώματά τους. Ακόμα και οι ξινοί Άγγλοι ήταν αυτοί που τα έβαλαν με την Θάτσερ και την έριξαν μέσα σε ένα τρίμηνο απλά αποφασίζοντας να μην πληρώσουν τους νέους κεφαλικούς φόρους που η Μάργκαρετ είχε επιβάλλει στην τότε μεσαία και εργατική τάξη ακόμα κι όταν το ιππικό της βρετανικής αστυνομίας έσπασε τα κεφάλια 300,000 διαδηλωτών στο Λονδίνο. Της πάγωσαν το ταμείο διότι το ταμείο το γέμιζε ο αγγλικός λαός και ο κεφαλικός φόρος έγινε αντισυνταγματικός για το κράτος Βρετανία. Τώρα όμως μιλάμε για Κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο, για κοινούς Ευρωπαϊκούς νόμους οι οποίοι δεν γράφονται για το δίκαιο του κάθε λαού αλλά για το δίκαιο της Κοινής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Κοινού Οράματος της Ε.Ε, το οποίο πουθενά δεν αναγράφει Κοινή Ευτυχισμένη Ζωή.

Οι εθνικές κυβερνήσεις θα καταρρεύσουν κάνοντας αρχή από την εθνική κυβέρνηση της Ελλάδας όποια κι αν είναι αυτή στα επόμενα τρία χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι τα στρατόπεδα των πολιτών αυτής της χώρας έχουν χωριστεί εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες και ο αγώνας για τα δικαιώματα που θα καταπατούνται με νομοθετικές ρυθμίσεις ψηφισμένες στο έκτρωμα Ευρωκοινοβούλιο δεν θα βρουν τους πολίτες δίπλα-δίπλα. Αντιθέτως θα τους βρουν μέτωπο με μέτωπο διότι οι μεν θα παλεύουν για το δικαίωμα στην ζωή και οι δε θα παλεύουν για συμμετοχή στο νέο ναζιστικό καθεστώς που όμως δεν θα έχει ανάγκη από καλοταϊσμένα εθνικά κομματόσκυλα όλων των βαθμίδων και όλων των χρωμάτων. Δυστυχώς για αυτούς η τιμή συμμετοχής θα είναι πάλι μια λίρα, η οποία όμως δεν θα μπορεί να καλύψει με τίποτε τα δυτικοθρεμμένα υπερκαταναλωτικά βίτσια τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το ξέρετε ότι οι Τζιχαντιστές με τους μόνους που δεν πολεμούν και δεν έχουν ούτε την πρόθεση να προχωρήσουν σε πόλεμο εναντίον τους, είναι οι Ισραηλινοί ;

Την πραγματικά αυτή εντυπωσιακή διαπίστωση την έκανε ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, ο Mose Yalon, στην διάρκεια συνέντευξης τύπου στις ΗΠΑ όπου βρίσκεται αυτές τις μέρες.

Όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου που έδωσε ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Mose Yalon στις ΗΠΑ, του έγινε ερώτηση από τους δημοσιογράφους γιατί οι Τζιχαντιστές δεν έχουν ρίξει ούτε μια σφαίρα εναντίον των Ισραηλινών και δεν έχουν δείξει καμία διάθεση να στραφούν εναντίον του Ισραήλ. Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας παραδέχτηκε ότι πράγματι οι Τζιχαντιστές δεν απειλούν το Ισραήλ παρά του ότι έχουν στρατιωτικές εστίες στα σύνορα του Ισραήλ με την Συρία κοντά στα υψίπεδα του Γκολάν και στο Σινά στα σύνορα Αιγύπτου Ισραήλ.

Σύμφωνα με τον Mose Yalon, μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία απειλή από τους Τζιχαντιστές ότι θα στραφούν κατά του Ισραήλ, αλλά αν συμβεί αυτό όπως τόνισε, θα βρουν την κατάλληλη απάντηση.

Έτσι για άλλη μια φορά αποκαλύφτηκε η υποκρισία και το πραγματικό προσωπείο των Τζιχαντιστών και από ποιους πράγματι κατευθύνονται για να προκαλέσουν την καταστροφή, κυρίως των χριστιανών της Μέσης Ανατολής και να εξαναγκάσουν εκατοντάδες χιλιάδες προσφυγές να ξεχυθούν στην Ευρώπη.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Ben Barry

Οι επιθέσεις της ISIS στο Ιράκ έφθασαν ένα υψηλό σημείο αναφοράς το φθινόπωρο του 2014. Οι προωθήσεις της είχαν ανακοπεί από την μαζική κινητοποίηση των παραστρατιωτικών ομάδων των Ιρακινών Σιιτών, υποστηριζόμενες ενεργά από το Ιράν στην εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και τις συμβουλές, από τις κουρδικές δυνάμεις στο Βόρειο Ιράκ, από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους και από τις αμερικανικές αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της ISIS.

Στους επόμενους μήνες η ISIS υποχώρησε. Οι ισχυρισμοί του Πενταγώνου ότι το χειμώνα και την άνοιξη η οργάνωση είχε χάσει το 25% των εδαφών που είχε προηγουμένως καταλάβει στο Ιράκ ήταν αξιόπιστες, αλλά οι μάχες που ακολούθησαν απέτυχαν να πιέσουν την ISIS περαιτέρω.

Γιατί συνέβη αυτό; Πρώτον, η αμερικανική εκστρατεία από αέρος εξαπέλυσε 7.600 αεροπορικές επιθέσεις (4.900 στο Ιράκ και 2.700 στη Συρία) μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου φέτος, οι οποίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς από μόνες τους για να ηττηθεί το χαλιφάτο. Οι αεροπορικές επιθέσεις χρησιμοποίησαν αποκλειστικά, πυρομαχικά ακριβείας και υπόκεινται σε πολύ αυστηρούς κανόνες εμπλοκής έτσι ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες αμάχων και τις παράπλευρες απώλειες. Δεύτερον, η αποτελεσματικότητά τους σημαδεύτηκε από μια έλλειψη αερομεταφερόμενων ISR πλατφόρμων. Ένας περαιτέρω περιορισμός για μεγάλο μέρος του περυσινού έτους, ήταν η έλλειψη πρόσβασης στις τουρκικές αεροπορικές βάσεις, περιορίζοντας έτσι την ύπαρξη αεροσκαφών πάνω από τη Συρία.

Η μεγαλύτερη φθορά της iSIS ήρθε όταν οι αεροπορικές επιθέσεις απέτρεψαν τους σκληρά πιεζόμενους Κούρδους υπερασπιστές της πόλης Κομπάνι να εκδιωχθούν από την ISIS- μια υπενθύμιση ότι η αεροπορική ισχύς είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ικανές επίγειες δυνάμεις. Η ίδια αεροπορική εκστρατεία επίσης σκότωσε πολλούς μαχητές της ISIS, υποβάθμισε την επιχείρηση πετρελαίου της ISIS και, σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, διέβρωσε το ηθικό καθώς και τον λειτουργικό ρυθμό της οργάνωσης. Ωστόσο η ISIS υιοθέτησε και ήταν ακόμη ικανή να συγκεντρώνει δυνάμεις για επιχειρησιακές και τακτικού επιπέδου επιθέσεις, τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία.

Επί τόπου, οι ιρακινές σιιτικές ομάδες μαχητών, ενώ ήταν πρόθυμοι να αγωνιστούν για την γη που κατοικούνταν από σιίτες Ιρακινούς- φάνηκαν απρόθυμοι να αναλάβουν ρίσκα για την ανακατάληψη των σουνιτικών περιοχών. Η υπό αμερικανική ηγεσία προσπάθεια να εκπαιδεύσει τόσο ιρακινές κρατικές δυνάμεις όσο και φιλοκυβερνητικούς σουνίτες μαχητές, δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει τα επίπεδα ισχύος που είχαν εκτιμήσει οι ΗΠΑ. Η διοίκηση και ο έλεγχος ήταν περίπλοκα, με τους βασικούς μαχητές ευθυγραμμισμένους με το Ιράν να παίρνουν κατεύθυνση από τους Ιρανούς συμβούλους τους, κυρίως από τον Στρατηγό Qassem Suleimani, διοικητή της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς (IRGC). Ο συνδυασμός των προσπαθειών των μαχητών με τις ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις και τις αεροπορικές επιθέσεις των δυνάμεων της συμμαχίας, αποδείχθηκε δύσκολος και ήταν μια μεγάλη πηγή φθοράς και καθυστέρησης.

‘Εχοντας αρκετό χρόνο για να οχυρωθούν, οι μαχητές της ISIS ήταν σταθεροί υπερασπιστές της περιοχής. Έκαναν εκτεταμένη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IEDs), οι οποίοι προκάλεσαν θύματα και τριβές και καθυστερήσεις για τους επιτιθέμενους. Παρά το ότι υποχρεώθηκαν σε στρατηγική άμυνας στο Ιράκ, η ISIS διεξήγε μια πολύ δραστήρια άμυνα, διεξάγοντας τακτικές αντεπιθέσεις για να διαταράξει τα σχέδια του αντιπάλου της. Αυτές οι επιθέσεις ενίσχυσαν επίσης την προπαγάνδα της, επιδεικνύοντας την ικανότητα της οργάνωσης να κατακτήσει έδαφος και να προκαλέσει τρόμο.

Οι δυνάμεις της ISIS κατέδειξαν επίσης την ικανότητα να εντοπίζουν και στη συνέχεια να επιτίθενται σε αδύνατα σημεία της άμυνας του εχθρού, να αποκωδικοποιούν τις επιθέσεις τους στο χώρο και στον χρόνο, και να αποσπούν και να παραπλανούν τους αντιπάλους των. Για παράδειγμα, η ISIS είχε επιδιώξει να καταλάβει το Ramadi από τον ΙΟύνιο του 2014. Αναρίθμητες ατάκες αποκρούστηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις καθως και από σουνιτικές φυλές που πολεμούσαν στο πλευρό της κυβέρνησης. Ωστόσο, από τον Απρίλιο του 2015, η ISIS ξεκίνησε μια συντονισμένη επίθεση από διάφορες κινήσεις αντιπερισπασμού στα βόρεια και δυτικά της Βαγδάτης. Τον Μάιο, οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις στο Ramadi, τακτικά ήταν υποδεέστερες της ISIS, στην ανάπτυξη ικανοτήτων και πιθανώς επίσης στα κίνητρα και την ηγεσία. Κατά συνέπεια, οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν από το Ramadi και αποσύρθηκαν γρήγορα σε μια προφανή κατάσταση αταξίας. Υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές ότι η αποφασιστική επίθεση της ISIS έλαβε χώρα στη διάρκεια μιας αμμοθύελλας, η οποία παρείχε κάλυψη από τις εναέριες δυνάμεις της συμμαχίας.

Όλοι οι φορείς που μάχονται κατά της ISIS, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων του Ιράκ και του Ιράν, έχουν συμφωνήσει ότι δεν υπάρχει χώρος για επίγειο στρατό της συμμαχίας στο Ιράκ και στη Συρία. Αυτό αντανακλά την περίπλοκη κληρονομιά των προσφάτων πολέμων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, όπου οι υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διεθνείς δυνάμεις, συχνά δυσκολεύτηκαν να πετύχουν τα αναγκαία επίπεδα νομιμότητας και δημοφιλίας.

Το υπό αμερικανική ηγεσία πρόγραμμα για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό "μετριοπαθών δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης”, δημιούργησε δύο μικρά κόμματα περίπου 50 μαχητών. Όταν μπήκαν στη Συρία, και οι δύο ομάδες διαλύθηκαν. Το πρόγραμμα ανεστάλη, με τους Αμερικανούς αξιωματούχους να κατηγορούν τις δυσκολίες στην δημιουργία επαρκών αριθμών ελεγόμενων εκπαιδευόμενων. Την άνοιξη του 2015, οι ΗΠΑ φάνηκε να μετατοπίζουν την στήριξή τους στους κούρδους μαχητές της YPG και στους Άραβες και Χριστιανούς μαχητές κατά της ISIS στη Βόρεια Συρία, όπως αποδεικνύεται από μια αεροπορική προμήθεια όπλων και πυρομαχικών. Μέρος αυτής της αμερικανικής προσπάθειας ήταν ο προσδιορισμός των τοπικών διοικητών, η εκδιήθησή τους από τη Συρία, η αποδοχή αμερικανικής εκπαίδευση και εξοπλισμου και η συνεπακόλουθη εκ νέου εισαγωγή στη Συρία.

Ο Αμερικανός πρόεδρος των κοινών επικεφαλής του προσωπικού του σώματος πεζοναυτών, Στρατηγός Dunford, δήλωσε πρόσφατα στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ότι είχε αναθέσει στο Πεντάγωνο "να ανοίξει την επίθεση” εναντίον της ISIS, και ότι θέλει να ενισχύσει την ορμή της εκστρατείας. Επιπλέον παρατήρησε ότι δεν υπάρχει κανένας ιρακινός κυβερνητικός αξιωματούχος με τον οποίο οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επικεντρώσουν τον έλεγχό τους και την διοίκησή τους, οδηγώντας σε προσπάθειες να πειστεί η Βαγδάτη να διορίσει έναν ενιαίο ιρακινό διοικητή. Τα μέσα ενημέρωσης από την Ουάσιγκτον, υποδηλώνουν επίσης ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν μέτρα που θα μπορούσαν να αυξήσουν την στρατιωτική πίεση στην ISIS, τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ. Τέτοια μέτρα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν επιπλέον στήριξη στους μαχητές εναντίον της οργάνωσης στη Βόρεια Συρία. Παραμένει ασαφές εάν τέτοια στρατιωτικά μέτρα θα συνοδευόταν από μια εντατικοποίηση των αμερικανικών πολιτικών προσπαθειών. Για να έχουν διαχρονική ισχύ τυχόν περαιτέρω στρατιωτικές πρωτοβουλίες των ΗΠΑ, η πολιτική πρόοδος θα είναι απαραίτητη.

Πηγή IISS
Μετάφραση Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Aπειλεί τους Κούρδους συμμάχους του Ομπάμα
Οι Αμερικανοί στέλνουν κομάντος να πολεμήσουν μαζί με τους Κούρδους

Η Τουρκία θα κάνει «ό,τι είναι αναγκαίο» για να αποτρέψει τους Κούρδους σοσιαλιστές αντάρτες της Συρίας που έχουν συμμαχήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες να κηρύξουν αυτονομία στην κωμόπολη Τελ Αμπιάντ στα τουρκικά σύνορα, ακόμα και περαιτέρω στρατιωτικές επιχειρήσεις, είπε ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χθες.

Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία αποτελεί μέλος της συμμαχίας υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών που πολεμά το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία, αλλά βλέπει τη πρόοδο των αυτονομιστών Κούρδων, υπό το σοσιαλιστικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), ως απειλή στην εθνική της ασφάλεια, φοβούμενη ότι θα μπορέσουν να υποθάλψουν τον αυτονομισμό των Κούρδων μέσα στο δικό της έδαφος.

Πρόσφατα, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη χτύπησαν δύο φορές στόχους των Σύρων Κούρδων αφότου αψήφησαν την Άγκυρα και πέρασαν δυτικά του Ευφράτη ποταμού.

«Αυτό ήταν προειδοποίηση. Συνετιστείτε. Αν προσπαθήσετε να το κάνετε αυτό αλλού -η Τουρκία δεν χρειάζεται κανενός την άδεια- θα κάνουμε ό,τι είναι αναγκαίο,» είπε ο Ερντογάν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να αψηφίσει την απαίτηση της Ουάσιγκτον να σταματήσει η Άγκυρα να αποφύγει να επιτίθεται σε Κούρδους της Συρίας και να εστιάσει τις στρατιωτική της δύναμη σε στόχους του Ισλαμικού Κράτους.

Σε δηλώσεις που μεταδόθηκαν ζωντανά στον τηλεοπτικό σταθμο Kanal 24, ο πρόεδρος της Τουρκίας κατηγόρησε επίσης το PYD ότι διαπράττει «εθνικές εκκαθαρίσεις» στην περιοχή και είπε ότι η υποστήριξη της Δύσης στους Κούρδους μαχητές της Συρίας ισούται με υποστήριξη της τρομοκρατίας.

Αυτά τα λέει ο ημίτρελος κατά φαντασία σουλτάνος, που εξοπλίζει και υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος και την Αλ Κάιντα στη Συρία.

Τον Ιούνιο, οι σοσιαλιστές Σύροι Κούρδοι μαχητές απελευθέρωσν την Τελ Αμπιάντ από το Ισλαμικό Κράτος με την υποστήριξη αεροπορικών επιθέσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Αυτόν τον μήνα, ένα τοπικό συμβούλιο ηγετών ανακήρυξε την κωμόπολη τμήμα του συστήματος των αυτόνομων αυτοδιοικούμενων «καντονίων» των Κούρδων.

«Το PYD διαπράττει εθνικές εκκαθαρίσεις εδώ των Αράβων και Τουρκμένων,» είπε ο Ερντογάν. «Αν αποχωρήσουν οι Κούρδοι και δεν σχηματίσουν καντόνι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά αν συνεχιστεί αυτή η νοοτροπία, τότε θα γίνει ό,τι είναι αναγκαίο [να γίνει] ή θα αντιμετωπίσουμε σοβαρά προβλήματα. Είμαστε αποφασισμένοι να [πολεμήσουμε] οτιδήποτε μας απειλεί κατά μήκος των συριακών συνόρων, μέσα ή έξω,» προειδοποίησε.

Έχει λαλήσει ο Ερντογάν. Το θέμα είναι πότε θα κάνει το μοιραίο λάθος που θα πυροδοτήσει τη διάλυση της Τουρκίας.

Αμερικανοί κομάντος στο πλευρό των Κούρδων

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σκοπεύουν να ξεκινήσουν μεγάλης κλίμακας και διάρκειας στρατιωτικές επιθέσεις εδάφους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, είπε με γραπτή δήλωσή του ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Έρικ Σουλτς.

«Δεν έχουμε κανένα σκοπό να ξεκινήσουμε μακροχρόνιες και μεγάλης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις εδάφους όπως έχει πραγματοποιήσει η χώρα μας στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν,» είπε ο Σουλτς.

Νωρίτερα την Τετάρτη, η οικονομική εφημερίδα Wall Street Journal είχε αναφέρει ότι η αμερικανική κυβέρνηση σκεφτόταν να στείλει μια μικρή στρατιωτική δύναμη στη Συρία, ενσωματωμένη με τους στρατιώτες των Πεσμέργκα, Κούρδων που μάχονται το Ισλαμικό Κράτος, ή των μετριοπαθών Σύρων αντιφρονούντων μαχητών.

Ο Σουλτς πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ, «όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός Άμυνας Άστον Κάρτερ (την Τρίτη), διατηρούν την ικανότητα να διεξαγάγουν περιορισμένες επιχειρήσεις με συμμάχους, όπου επιτρέπουν οι καταστάσεις.»

Επίσης, ο εκπρόσωπος της πολεμικής επιχείρησης Inherent Resolve είπε ότι οι ΗΠΑ θα αυξήσουν τις αεροπορικές επιδρομές τους σε βιομηχανικούς στόχους του Ισλαμικού Κράτους σε μια προσπάθεια να καταστρέψουν την ικανότητά του να κατευθύνει και να ελέγχει στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γ. Αγγέλη

Ενδέχεται ακόμα και σήμερα στο EuroWorkingGroup να συζητηθεί η εκτίμηση για το ύψος της δημοσιονομικής πίεσης που δέχεται η Ελλάδα από το προσφυγικό, αλλά "αποκλείεται να αποτελέσει το ποσό αυτό ελαφρυντικό ‘αντάλλαγμα’ στην πίεση από την αξιολόγηση...".

Για την γειτονική Ιταλία η Κομισιόν συμφώνησε χθες ότι η πίεση αυτή ανέρχεται στα 3,3 δισ. ευρώ και κατά το ποσό αυτό θα "ελαφρυνθούν" οι υποχρεώσεις της χώρας στο δημοσιονομικό της έλλειμμα.

Για την Ελλάδα η συζήτηση για το ίδιο θέμα δεν έχει καταλήξει ακόμα, αλλά σύμφωνα με τις πληροφορίες, η αυξημένη ροή προσφύγων μέσω του Αιγαίου και η διαφαινόμενη διάρκειά της προδικάζουν μία "αναλογικότητα" στον τρόπο υπολογισμού του ποσού με την γειτονική Ιταλία.

Στο σημείο αυτό όμως έχει αρχίσει μία ιδιότυπη αλλά ενδεικτική συζήτηση, για το τι θέλει να κάνει η τρόικα με την Ελλάδα, και η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία 24ωρα στις Βρυξέλλες και την Αθήνα.

Οι κοινοτικοί αναγνωρίζουν την υποχρέωση οικονομικής στήριξης στην Αθήνα για το προσφυγικό, αλλά (θέλουν να) το αποσυνδέουν από την δημοσιονομική/μεταρρυθμιστική πίεση για την αξιολόγηση και την δόση των 3 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της επιχειρεί να συνδέσει και να πετύχει "ανταλλάγματα" χρησιμοποιώντας το προσφυγικό για να ελαφρύνει το "μεταρρυθμιστικό/δημοσιονομικό" πακέτο.

Η Κομισιόν παρ' ό,τι το EuroWorkingGroup αποκλείει αυτή την συναλλαγή έχει αναλάβει να "τρέξει" αξιολόγηση και προσφυγικό σε δύο διαφορετικές αλλά παράλληλες και ταυτόχρονες διαδικασίες, ώστε και "η πίτα (της αξιολόγησης) να μείνει ολόκληρη και το σκυλί (της παροχής των δόσεων) να μείνει... χορτάτο". Εξ ού και οι ενθαρρυντικές για την πορεία της διαπραγμάτευσης τελευταίες δηλώσεις των εκπροσώπων της.

Για να γίνει αυτό απαιτείται από την Κυβέρνηση να πιεσθεί για την κατά το μεγαλύτερο μέρος ικανοποίηση των προαπαιτούμενων μέσα στο επόμενο δεκαήμερο – δεκαπενθήμερο και από τον ESM ετοιμότητα εκταμίευσης των υποδόσεων.

Σημειωτέον ότι ο ESM έχει εδώ και αρκετές ημέρες (μέσα στον Οκτώβριο) εκδώσει με επιτυχία τα πρώτα τριακονταετή ομόλογα προορισμένα να καλύψουν της ίδιας διάρκειας χρηματοδοτήσεις προς την Ελλάδα...

Η τελευταία φάση αυτής της συζήτησης αναμένεται να γίνει στο Eurοgroup της 9ης Νοεμβρίου για να κλείσουν δύο θέματα: το θέμα της αξιολόγησης με την απόδοση των δόσεων, αλλά και το ύψος της δημοσιονομικής ελάφρυνσης της Ελλάδας λόγω των πιέσεων από το προσφυγικό ζήτημα.

Ηδη το δεύτερο αυτό θέμα που έχει κλείσει με το ποσό των 3,3 δισ. ευρώ για την Ιταλία έχει αρχίσει να εντοπίζεται και να σχολιάζεται από τα γερμανικά ΜΜΕ, χωρίς όμως να έχει αναδειχθεί η επίμονη προσπάθεια του γερμανικού ΥΠΟΙΚ και του κ. Schaeuble, ειδικά να μη συνδυασθεί το θέμα αυτό με μεγαλύτερη ελαστικότητα στην εφαρμογή του ελληνικού προγράμματος.

H σημερινή ημέρα στο EWG ίσως να αποδειχθεί μια ημέρα "απεμπλοκής" στην διελκυστίνδα αυτή, αλλά μπορεί και να ...τρενάρει μέχρι το Eurogroup στις 9 Νοεμβρίου.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το κόμμα ασκεί την εξουσία συνεχίζοντας να καταλύει κάθε έννοια ατομικής και συλλογικής ελευθερίας. Όλοι και όλα συνεχίζουν να παρακολουθούνται, η ελευθερία έκφρασης, ακόμα και σκέψης, έχει ποινικοποιηθεί. Στην προσπάθεια να ελεγχθεί η σκέψη, με απώτερο στόχο να καταργηθεί, χρησιμοποιείται η γλώσσα. Η εξουσία, μέσω των οργάνων της, προετοιμάζει και βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο της "Νέας Ομιλίας" ή "Νεογλώσσας". Η Νεογλώσσα είναι η γλώσσα που για την επιβίωσή της είναι απαραίτητος ο περιορισμός και εν τέλει ο αφανισμός της ποικιλότητας της γλώσσας που ομιλεί κάθε λαός στον κόσμο.

Το λεξιλόγιό της λιγοστεύει χρόνο με τον χρόνο και τελικά με τη χρήση της στενεύουν και τα ίδια τα όρια της σκέψης. Στην κοινωνία της Μη Σκέψης, σκοπός της Νεογλώσσας είναι να απαλλάξει τη γλώσσα από κάθε είδους νόημα, αφήνοντας απλές έννοιες που εξυπηρετούν τους σκοπούς του κράτους και ενισχύουν τη συνολική του κυριαρχία. "Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δε θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς...", όπως προφητικά αναφέρει στο βιβλίο "1984" ο Τζωρτζ Όργουελ. Και συνεχίζει: "Δίνουμε στη γλώσσα την τελική της μορφή, τη μορφή που θα έχει όταν κανείς δε θα μιλάει άλλη γλώσσα. Όταν τελειώσουμε, οι άνθρωποι σαν εσένα θα πρέπει να τη μάθουν απ' αρχής. Πιστεύεις, φαντάζομαι, ότι η κύρια δουλειά μας είναι να εφεύρουμε νέες λέξεις. Αλλά δε συμβαίνει καθόλου κάτι τέτοιο! Καταστρέφουμε λέξεις - εικοσάδες, εκατοντάδες κάθε μέρα. Πετσοκόβουμε τη γλώσσα ως το κόκαλο".

Πόσο δίκιο είχε ο Όργουελ... Οι ενέργειες για την φτωχοποίηση της σκέψης από την πολιτική και οικονομική εξουσία και ο υποβιβασμός της γλώσσας σε έναν απλό κώδικα διαχείρισης της συνεννόησης μεταξύ πολιτικών και πολιτών, δυστυχώς εισβάλλει καθημερινά ως πρακτική και στη γενικότερη επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους. Σχέδιο οργανωμένο, πλάνο που που θέλει τον νου να είναι αδρανής και τα πνευματικά εφόδια να περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην αποθέωση του υλισμού, με την ταυτόχρονη υποτίμηση της νοημοσύνης των συμπατριωτών μας. Ο πολιτικός κόσμος είναι αρωγός προς αυτή την κατεύθυνση, διότι ο ρόλος του είναι εξ' αρχής τέτοιος. Ο έλεγχος των πολιτών εξ' άλλου δεν περιορίζεται πλέον μόνο στην πληροφόρηση, αλλά, όπως ανέπτυξε ο Όργουελ, στοχεύει στην καρδιά της επικοινωνίας, που είναι η γλώσσα. Η Νεογλώσσα, στοχεύει σε ορισμένο τρόπο σκέψης των ανθρώπων, έτσι ώστε να μην απειλείται το καθεστώς. Το παράδειγμα της νεοελληνικής πολιτικής πραγματικότητας είναι χαρακτηριστικό. Γινόμαστε καθημερινά εδώ και κάποιους μήνες μάρτυρες της σταδιακής αντικατάστασης λέξεων με άλλες πιο "αποφορτισμένες", προκειμένου να γίνει ένα μη αρεστό πολιτικό μέτρο πιο εύπεπτο στο λαό.

Είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν στη θέση της αντιπολίτευσης να ομιλεί τη γλώσσα που θέλει να ακούσει ο λαός, γλώσσα συναισθηματικά φορτισμένη, στα όρια του ανέξοδου λαϊκισμού, αργότερα όμως να αντικαθιστά επιμελώς λέξεις που είχε χρησιμοποιήσει με άλλες πιο "ουδέτερες", στο πλαίσιο της γενικότερης "δημιουργικής ασάφειας" που λάνσαρε στο ελληνικό κοινό, ενώ κατέληξε μετά το δημοψήφισμα να απεμπολεί το σύνολο των θέσεών του και να μετατρέπεται σε ένα κατ' εξοχήν προπαγανδιστικό όργανο, υπέρ των μνημονιακών θέσεων των "Ευρωπαίων εταίρων".

Ξόδεψε βέβαια κάποιο χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει την 180 μοιρών στροφή του. Στο νέο του προφίλ τον βοήθησαν φυσικά τα ΜΜΕ. Από τις διαμαρτυρίες για ξεπουλήματα έναντι "πινακίου φακής" περάσαμε στην εκχώρηση κυριαρχίας εν ονόματι του νέου μνημονίου, και η αλλαγή της εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ έγινε μεθοδικά, υιοθετώντας τους γλωσσικούς κώδικες που θα επέτρεπαν να γίνει πιο ομαλά η μετάβαση αυτή. Για να κρατηθεί στην εξουσία και να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο η κυβέρνηση, προσπάθησε να στρογγυλέψει τις γωνίες σε κάθε επίπεδο και να χρησιμοποιήσει έναν λόγο δήθεν αντιστασιακό και συγκρουσιακό, ο οποίος θα έκανε τον μέσο Έλληνα νοικοκυραίο να πιστέψει πως "προσπαθεί, αλλά δεν την αφήνουν, δεν μπορεί". Έτσι θυματοποιήθηκε ο θύτης και αυτό ήταν το μεγαλύτερο κέρδος για τον σχεδιασμό Ευρωπαίων και Ελλήνων φερεφώνων τους.

Νέες λέξεις εισέβαλαν στην καθημερινότητά μας για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Συνθήματα, σλόγκαν, νέες έννοιες, λεξιπλασίες που στόχο έχουν όχι το να κατανοήσει ο λαός την πραγματικότητα, απλά αποτελούν ένα ωραιοποιημένο περιτύλιγμα, μια "πολυσυλλεκτική" έκδοση της κυβέρνησης, με "αξία" ανακυκλώσιμη. "Δε θα παραμείνουμε στο επαχθές υφιστάμενο Πρόγραμμα αλλά στον συμπαθή υφιστάμενο Διακανονισμό.". Πρώτα Μνημόνιο, μετά Πρόγραμμα. Τρόικα, μετά Θεσμοί. Αξιολόγηση, μετά Συνεργασία. Τοκογλύφοι, μετά Εταίροι. Αύξηση φόρων, μετά Μεταρρύθμιση. Πάγωμα ιδιωτικοποιήσεων, μετά Επανεξέταση, και η λίστα σχετικά με τις λεξιπλασίες είναι μεγάλη, σχεδόν ατέλειωτη. Ο παράλληλος ένοχος χαρακτήρας των ΜΜΕ και των λοιπών διαμορφωτών κοινής γνώμης, του εκπαιδευτικού συστήματος, όσο και η δεδομένη απαξίωση των εργαλείων αυτοβελτίωσης και ενίσχυσης της κριτικής ικανότητας των Ελλήνων, συμπληρώνει το παζλ. Η Νεογλώσσα δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί, όμως παρατηρείται η συστηματική έκπτωση του πραγματικού χαρακτήρα της γλώσσας και η γενικότερη απαξίωσή της και αυτό συνιστά μια καλή βάση στο πρότυπο της Νέας Ομιλίας, δε νομίζετε;

Το σύστημα αποσκοπεί στη μη σκέψη, στη δημιουργία άβουλων όντων, που θα συμφωνούν δίχως αντίλογο στην αντιστροφή της αλήθειας, στην καταστολή των ελευθεριών τους στο όνομα της "ασφάλειας", στην καταστροφή των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων των λαών, στον αφανισμό των γλωσσών, στον έλεγχο της σκέψης μέσω της καταστροφής των λέξεων και των νοημάτων τους. Βάλτε τώρα στο νου σας την εικόνα της χώρας μας σήμερα, έπειτα από λίγους μόλις μήνες εξουσίας, αλλά πολλών ολέθριων πολιτικών - και όχι μόνο - επιλογών της νέας κυβέρνησης. Άλλαξε κάτι προς το καλύτερο, ή συνεχίζεται ανεμπόδιστα η πορεία προς μια μονοδιάστατη κοινωνία της μη σκέψης;

Κώστας Κ.
Πηγή Exit Area



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το τσαλακωμένο τούτο -μέσα κι έξω- ανθρωπάκι, αποτελεί ντροπή για την χώρα μας.

Ας πεί κάποιος στον τσαλακωτό Τσαλακώτο πως ανήμερα της Εθνικής Επετείου δεν επιτρέπεται να ''διαπραγματεύεται'' ισοδύναμα οικονομικού και φυσικού θανάτου κανενός έλληνα. 
Αυτό δεν τιμά τους προγόνους που αντιστάθηκαν στον (ίδιο) εισβολέα.
Τουλάχιστον τους δικούς μας προγόνους.
Για τους δικούς του δεν ξέρουμε.

Ας πεί επίσης κάποιος στο ανθρωπάκι ότι επειδή ο ίδιος μπορεί να αισθάνεται ζήτουλας, δεν σημαίνει πως πρέπει και να έχει την εμφάνιση ζήτουλα.
Καλώς ή κακώς (κακώς, κάκιστα) μας εκπροσωπεί ως υπουργός Οικονομικών.
Δεν μπορεί η εικόνα της Ελλάδας μας να εκπροσωπείται απ' αυτό το πράγμα.
Άλλο η φτώχεια, άλλο η ανέχεια, κι άλλο η κακογουστιά, η τσαπατσουλιά, το καρακατσουλιό. 

Από πότε η ''λαϊκότητα'' κι η ''αριστεροσύνη'' εκφράζεται από την έλλειψη ευπρέπειας και αξιοπρεπούς εμφάνισης; 
Δεν έχεις δεν βάζεις. Τρύπιο παπούτσι ναι, ξεφτισμένο πουκάμισο ναι. Αλλά καθαρό και σιδερωμένο. Αυτό απαιτεί η αξιοπρέπεια και η περηφάνια του φτωχού, του ανθρώπου του πραγματικού λαού.
Και ναι. Η αξιοπρέπεια μετριέται και με την εμφάνιση.

Ας πάει τέλος κάποιος να πει στο τσαλακωτό ανθρωπάκι να πάει να μάθει ελληνικά. 
Είναι απαράδεκτο έλληνας υπουργός Οικονομικών να μην ξέρει ελληνικά.
Χ@στήκαμε για το πού γεννήθηκε ή πού μεγάλωσε.
Κι οι καθαρίστριες που καθαρίζουν σκάλες στις πολυκατοικίες στην Κυψέλη, γεννήθηκαν στην Ουκρανία, στην Πολωνία, και όπου αλλού και μιλούν καλύτερα ελληνικά απ' τον Τσαλακώτο.
Ενδιαφέρθηκαν και φρόντισαν να μάθουν την γλώσσα της χώρας που τρώνε ένα κομμάτι ψωμί.
Να πάει λοιπόν να κόψει τον σβέρκο του το ανθρωπάκι, να μάθει την γλώσσα των προγόνων που χθες εμείς τιμήσαμε, κι αυτός ντρόπιασε διαπραγματευόμενος ''ισοδύναμα'' με τους τοκογλύφους καταστροφείς της πατρίδας.

Μας φτάνει πιά η φτώχεια μας και η κατάντια μας.
Δεν θέλουμε να γελοιοποιούμαστε από κάθε τσαλακωμένο ''πρόθυμο'', συνεργάτη τών μετά από 75 χρόνια επανακάμψαντων κατακτητών.
Ουστ, ζήτουλες στην ψυχή!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τη στιγμή που η ΕΕ διαπραγματεύεται επιτάχυνση της ενταξιακής διαδικασίας και χρηματοδότηση για το προσφυγικό, έκθεση της Κομισιόν κατηγορεί ανοικτά τον Ερντογάν για πισωγύρισμα σε κρίσιμα θέματα. Μένει στο συρτάρι λόγω εκλογών.

Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία, η οποία δημοσιοποίηση της οποίας καθυστερεί λόγω των εκλογών της Κυριακής ώστε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατηγορεί την Άγκυρα για πισωγύρισμα στο κράτος δικαίου, στην ελευθερία της έκφρασης και στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Αντίγραφο του προσχεδίου της ετήσιας έκθεσης προόδου για την υποψηφιότητα ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, το οποίο έχει δει το Reuters, κάνει επίσης λόγο για σοβαρή υποβάθμιση της ασφάλειας στη χώρα και για αυξανόμενη πολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, καθώς το κόμμα του Ερντογάν, το AKP, που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 13 χρόνια, σφίγγει τον κλοιό του στην εξουσία.

Η Κομισιόν, η οποία προσπαθεί επειγόντως να εξασφαλίσει τη βοήθεια του Ερντογάν για να περιοριστεί η ροή των προσφύγων και των μεταναστών από την Τουρκία προς την Ευρώπη, επιμένει πως δεν καθυστέρησε την δημοσιοποίηση της έκθεσης για πολιτικούς λόγους.

Ανέφερε επίσης πως αυτός που αποφασίζει το πότε εγκρίνονται και δημοσιοποιούνται οι εκθέσεις προόδου (που συνήθως δημοσιοποιούνται τον Οκτώβριο), είναι ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Σύμφωνα με το Reuters, η έκθεση της Κομισιόν περιγράφει μια γενικότερη στροφή προς μια πιο απολυταρχική διακυβέρνηση στην Τουρκία, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «η απερχόμενη κυβέρνηση έχει κάνει προσπάθειες να αναζωογονήσει τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, όμως η προσήλωσή της αντισταθμίστηκε από την υιοθέτηση βασικών νομοθεσιών στον τομέα του κράτους δικαίου, της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του συνέρχεσθαι, που αντίκεινται στα Ευρωπαϊκά πρότυπα».

Κάνει λόγο για ένα δικαστικό σύστημα που όλο και περισσότερο βρίσκεται υπό την επιρροή της κυβέρνησης ή πολιτικών πιέσεων, αναφέροντας πως η κατάσταση οπισθοδρομεί από το 2014. «Η ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος και ο διαχωρισμός των εξουσιών έχει υπονομευτεί σημαντικά και οι δικαστές και εισαγγελείς έχουν δεχθεί ισχυρές πολιτικές πιέσεις».

Η έκθεση επικρίνει επίσης την προσωπική άσκηση εξουσίας του Ερντογάν, λέγοντας πως ο πρόεδρος παραμένει εμπλεγμένος σε ένα μεγάλο εύρος εξωτερικών και εσωτερικών ζητημάτων πολιτικής, που οδηγούν σε επικρίσεις στην Τουρκία ότι υπερβαίνει των συνταγματικών δικαιωμάτων του.

Το Reuters σημειώνει πάντως πως πηγή που γνωρίζει το έγγραφο είπε πως η εκδοχή που έχει δει το πρακτορείο γράφτηκε πριν την επίσκεψη της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Οκτωβρίου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Ανά πάσα στιγμή ο παγιδευμένος στις ολέθριες επιλογές του Τούρκος πρόεδρος μπορεί -λόγω του αλαζονικού του χαρακτήρα- να γίνει πολύ επικίνδυνος για Ελλάδα και Ευρώπη. Τα λάθη στη Συρία και η κόντρα με τους Αμερικανούς. Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Τα βλέμματα της Ευρώπης και όχι μόνον είναι στραμμένα γεμάτα ανησυχία προς την Τουρκία, γιατί η γειτονική μας χώρα αποτελεί πλέον σοβαρό πρόβλημα για τις διεθνείς ισορροπίες και για τον δημοκρατικό δυτικό κόσμο. Είναι δε πλέον κατάδηλο ότι η τουρκική επικινδυνότητα οφείλεται σε ένα πρόσωπο, αυτό του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν -πρόσωπο υπεροπτικό, ψυχρό και με βίαιες πτυχές.

Αυτές τις διαστάσεις της προσωπικότητας του υπ' αριθμόν 1 Τούρκου επισημαίνουν αρκετοί ξένοι διπλωμάτες και παρατηρητές.

Βρήκαμε εξαιρετικά εύστοχη την καταγραφή ενός Έλληνα αρθρογράφου, που υπό το ψευδώνυμο Κάσσανδρος γράφει τα ακόλουθα εξόχως ενδιαφέροντα:
«Ο πριν λίγα χρόνια, ηγέτης, αντικείμενο θαυμασμού και σεβασμού σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, έχασε τη λάμψη του. Το επικίνδυνο είναι ότι έχασε και την ψυχραιμία του. Ακόμη και στο απόγειο της δύναμης της εξουσίας του, είχε επιδείξει υπεροψία που έφτανε σε παραισθήσεις μεγαλείου οι οποίες είχαν πρακτική έκφραση στην κατασκευή του τεράστιου κυβερνητικού κτιρίου που μπροστά του ωχριούν τα παλάτια των Σουλτάνων. Φυσικά αναφερόμαστε στον Ερντογάν».
Ο κύκλος ευημερίας που οι κυβερνήσεις του Ερντογάν πέτυχαν να δώσουν στον τουρκικό λαό έκλεισε, ο Ερντογάν όμως θεωρεί ότι η εξουσία του παραμένει.

Ο Ερντογάν παγιδεύτηκε άσχημα στη Συρία, όπου έχασε τους Σύρους, τους Ιρακινούς, τους Ιρανούς, τους Λιβανέζους, τους Ευρωπαίους, τους Ρώσους, τους Κινέζους και κυρίως τους Αμερικανούς. Οι σχέσεις με τις άλλες χώρες δεν έχουν άμεσες τραγικές συνέπειες, η πείρα όμως διδάσκει ότι η αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς στην Μέση Ανατολή είναι από επικίνδυνη έως καταστρεπτική.

Ο Ερντογάν θεώρησε κατά κάποιο μακιαβελικό τρόπο, ότι η σύγκρουση στη Συρία και η σύγκρουση με τους Κούρδους του ΡΚΚ θα λειτουργούσε συσπειρωτικά στα εθνικιστικά ένστικτα των Τούρκων, παρέλειψε όμως το γεγονός ότι τα μικρά επιπλέον ποσοστά που του εξασφάλιζαν τη νίκη προέρχονταν από τη θρησκευόμενη αστική τάξη των Κούρδων που τώρα τον εγκατέλειψε για τον χαρισματικό Κούρδο Ντεμιρτάς».

Αυτό που ο Ερντογάν αρνείται να κατανοήσει είναι ότι η Τουρκία μολύνεται σταδιακά από το συριακό μικρόβιο, όπου η χώρα διαρρηγνύεται από αντιδικούσες φράξιες έως εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και ταυτόχρονα γίνεται πεδίο αναμέτρησης ξένων αντιμαχόμενων δυνάμεων.

Η αρχικά τεράστια λαϊκή στήριξη που είχε, εξανεμίζεται σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης βίας, φτώχιας και θρησκευτικοεθνοτικών έριδων και το μόνο που του έχει αυξηθεί είναι η εγωμανία του.

Αρνείται να κάνει τις βασικές εκείνες υποχωρήσεις που, όσο επώδυνες και αν είναι, είναι οι μόνες που θα δώσουν στους Κούρδους τους λόγους της συνεννόησης και της μη απόσχισης. Η εξωτερική του πολιτική, επίσης, που ήταν να έχει φίλους παντού, τώρα έχει αντιστραφεί. Δεν έχει φίλους πουθενά. Πρόσφατα, με μία κίνηση που έχει τεράστιες διπλωματικές επιπτώσεις, το ΝΑΤΟ με εντολή των ΗΠΑ απέσυρε τις συστοιχίες Patriot που προστάτευαν αντιαεροπορικά την Τουρκία.

Οι Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι η Τουρκία βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου, με επακόλουθο το χάος. Το γεγονός ότι και οι δύο τρομοκράτες που στοίχισαν 100 νεκρούς και 500 τραυματίες, κυρίως Κούρδους, ήταν γνωστοί Τζιχαντιστές στην αστυνομία η οποία δεν έκανε τίποτε για να τους σταματήσει, λόγω της γνωστής υποστήριξης του Ισλαμικού Κράτους από τις Τουρκικές Υπηρεσίες, δεν του στοίχισε μόνο την ειρήνη στο Κουρδιστάν αλλά και την τελευταία ελπίδα του να νικήσει στις εκλογές τον Νοέμβριο, αν βέβαια γίνουν.

Ένας είναι ο κύριος υπεύθυνος για αυτή την κατάσταση· ο ίδιος ο Ερντογάν. Η σύγκρουση που εξελίσσεται είναι καθαρά πολιτική, οδηγούμενη από τον Ερντογάν, με τον μονομανή στόχο να κάνει την Τουρκία από Πρωθυπουργική σε Προεδρική Δημοκρατία και να διασώσει την πολιτική του τύχη και τον δεσποτισμό του. Βαδίζει στα χνάρια του Πούτιν, είναι αμφίβολο όμως αν μεγάλες μερίδες του τουρκικού λαού αποδεχθούν τόση εξουσία σε ένα άτομο, όταν μάλιστα έχει τον στρατό εναντίον του.

Η σύμπλευσή του με το Ισλαμικό Κράτος μόνο προβλήματα μέσα στην Τουρκία θα του δημιουργήσει. Ο αδίστακτος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε τους Σύρους πρόσφυγες δείχνει τα πρώτα προβλήματα που έχει για εμάς η γειτονία του. Ο εκβιασμός του στην Ευρώπη επί του θέματος πέτυχε και του άνοιξε την όρεξη. Η κατανόηση ζητήθηκε από την Ευρώπη, από την Ελλάδα και όχι από την Τουρκία.

Πώς αυτό θα εξελιχθεί, όταν ένας όλο και περισσότερο πιεσμένος εσωτερικά και εξωτερικά Ερντογάν αποφασίσει να βρει μία δυναμική λύση;

Το αίμα μέχρι στιγμής δεν έδειξε ότι τρομάζει τον Ερντογάν στη χρήση του, γιατί ξέρει ότι η απώλεια της ηγεμονίας του θα εμφανίσει τα σκάνδαλά του και οι εχθροί του θα τον κατασπαράξουν. Είναι επικίνδυνος. Πόσο θα παρακάμψει, και πόσο βίαια, τη δημοκρατική διαδικασία για να μείνει στην εξουσία είναι άγνωστο, ο αυταρχικός όμως χαρακτήρας του δεν θα του επιτρέψει να παραδώσει την εξουσία εύκολα και η βία δεν τον τρομάζει.

Θα ταλαιπωρήσει και το εσωτερικό και το εξωτερικό.

Είμαστε ο πρώτος στόχος. Η πρώτη δοκιμή έγινε με το να πλημμυρίσει τα νησιά μας με πρόσφυγες. Η δεύτερη έγινε με την απαίτηση κοινών περιπολιών στο Αιγαίο, ενώ είναι πιο εύκολο να σταματήσει η αστυνομία της Τουρκίας τους δουλέμπορους στη στεριά, όπως έκανε επιτυχώς για τρία χρόνια.

Μόνο συλλογικά η Ελλάδα, κάνοντας τεράστια πολιτική και διπλωματική προσπάθεια με την Ευρώπη και την Αμερική, θα μπορέσει να αντιμετωπίσει μία θύελλα που ετοιμάζεται και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ξεσπάσει. Οι μέχρι τώρα αντιδράσεις μας, διοικητικές, πολιτικές και διπλωματικές, ήταν θλιβερά ανεπαρκείς. Ο χρόνος για να τις βελτιώσουμε ίσως είναι λίγος. Πρέπει να επιταχύνουμε τις δράσεις μας, με την ελπίδα ότι θα προλάβουμε να ελαχιστοποιήσουμε τη ζημιά, διότι ζημιά θα υπάρξει».

Κατά πληροφορίες μας δε, το μέγεθος της ζημιάς αυτής συζητήθηκε υπό μορφή σεναρίου στις τελευταίες ελληνογαλλικές διαβουλεύσεις -ωστόσο, για ευνόητους λόγους, το θέμα κρατήθηκε όσο γίνεται πιο «μυστικό».

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου