Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Σεπ 2013

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος. 

Μετά όμως ξαφνικά είδαμε ότι η καθολική οργή άρχισε να διασπάται εντέχνως από το ίδιο το σύστημα σε κόμματα αναχώματα τραβεστί αριστεράς, σε κόμματα παρακρατικά, σε κόμματα νοικοκυραίων δεξιών και σε ανένταχτους που τα δίνουν όλα να γίνουν ένα ποσοστό καλό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση με την ελπίδα συμμετοχής σε έναν πολιτικό συνασπισμό. Και εκεί άρχισε να ξεφουσκώνει η οργή για το πολιτικό σύστημα και άρχισε η οργή για τον παλαμακιστή του κάθε κακομοίρη που θέλει να σε κυβερνήσει χωρίς να ξέρει πώς, αλλά δεν τον ενδιαφέρει και πολύ διότι όπως πάντα τον τρόπο διακυβέρνησης θα τον πάρει έτοιμο σε χαρτί από το ανάλογο διεθνές σύστημα που θα τον χρηματοδοτήσει.
Η οργή πέρασε στο βλέμμα που ρίχνει ο καθένας μας σε εκείνον που δεν έχασε τίποτε το ουσιαστικό και πάνω από όλα έχει κόμμα να υπερασπιστεί. Η οργή έγινε ένα μεγάλο ερωτηματικό για αυτούς που αδίκως έχασαν και χάνουν τα πάντα αν και πάλεψαν σκληρά να τα αποκτήσουν. Δεν είναι και μικρό πράγμα να σε σέρνουν με χειροπέδες για ένα χρέος που σου επέβαλλαν και την ίδια στιγμή ο άεργος τεμπέλης της ζωής να πίνει τον καφέ του παρακολουθώντας την δική σου κατάντια κάνοντας παράπονα για το επίδομα που το θεωρούσε όχι επίδομα αλλά δικαίωμα. Και η οργή βρήκε τον στόχο. Υπεύθυνος για την κατάντια, την ανεργία, την αυτοκτονία είναι ο διπλανός. 

Ποιος όμως δημιούργησε τον διπλανό; Ποιος ήταν αυτός που έδωσε το δικαίωμα να θεωρεί ο κάθε υπάνθρωπος ότι η ζωή του είναι πολυτιμότερη του αποδεδειγμένα ανθρώπου; Ποιος ήταν αυτός που παραχώρησε έδαφος από τα δικά του δικαιώματα ζωής σε συντεχνίες; Το δικαίωμα για όλα αυτά το έδωσες εσύ που κοιτάς από τον 5ο όροφο και αναρωτιέσαι πώς είναι να πέφτεις. Εσύ, που κάθε φορά που βλέπεις σχοινί αναρωτιέσαι πώς είναι να αιωρείσαι. Εσύ, που όταν όλοι φεύγουν από το σπίτι κοιτάς το δίκαννο του παππού και αναρωτιέσαι αν φθάνει το δάκτυλό σου την σκανδάλη όταν θα έχεις την κάνη μέσα στο στόμα σου.Είδε κανείς τις μέρες που ζήσαμε να αυτοκτονούν μαζικά συντεχνίες; Η μοναξιά και η αξιοπρέπεια δεν χωράνε σε συντεχνίες. Και τις συντεχνίες δεν τις νικάς διότι είναι παιδιά του πολιτικού συστήματος που εσύ υπερασπιζόσουν νομίζοντας ότι υπερασπιζόσουν την δημοκρατία. 

Φθάνεις, λοιπόν, στο δια ταύτα. Γιατί να φθάσεις εσύ ως εδώ; Γιατί εσύ φταις. Διότι τώρα που τα έχεις χάσει όλα και μένει μόνο ο εαυτός σου για να οργιστείς πρέπει να τα βάλεις κάτω τα πράγματα και να δεις ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για συνάνθρωποι αλλά η πλειοψηφία τους είναι μόνο συναλλασσόμενοι. Το Σύνταγμα Δικαιωμάτων που εσύ όρισες ως ευαγγέλιο στο μυαλό σου πρέπει να το αναθεωρήσεις διότι επέβαλλες νόμους απαράβατους αλλά ξέχασες να θέσεις ως πρώτο άρθρο το εξής: Δικαίωμα δικαιωμάτων έχουν μόνο οι αποδεδειγμένα συνάνθρωποι.Φταις γιατί ποτέ η ευθύνη δεν ήταν ομαδική. Ήταν πάντα ατομική και για τον λόγο αυτό στο εδώλιο του κατηγορουμένου δεν σύρεσαι ως ομάδα αλλά ως άτομο. 

Τώρα που δεν έχεις τίποτε να συναλλάξεις, τίποτε που η μάζα να θεωρεί άξιο εκμετάλλευσης δες την αλλιώς την κατάσταση και σώσε ό,τι αξίζει να σωθεί. Η αναζήτηση δεν θα σε κουράσει καθόλου, διότι αυτός ο κατάλογος δεν είναι μακρύς. Στην λίστα θα βρεις αυτούς που σε τέτοιους καιρούς δεν δίνουν μάχες αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας μέσω ομάδων που έχουν συστατικά συντεχνίας. Για αυτούς η κρίση γεννήθηκε την ώρα που γεννήθηκαν κι αυτοί. Θα τους βρεις εκεί που ήταν πάντα και σε καιρούς παχιών αγελάδων να δακρύζουν για ένα δέντρο που αδίκως κόπηκε, για ένα πουλί που ένα χορτάτο παιδί το έκανε στόχο με την σφεντόνα του, για ένα Γιατί που μένει πάντα αναπάντητο. 

Εκεί στέκουν με το στόμα σφιγμένο αυτοί που δεν χώρεσαν ποτέ σε κόμμα, σε συντεχνία, σε ομάδα συμφερόντων. Σαν παιδιά μια ολόκληρη ζωή έχουν τα μάτια χαμηλά για την τιμωρία που τους ορίστηκε και που δεν τους άξιζε. Θα τους δεις να κόβουν το καρβέλι της αξιοπρέπειας σε λειψές φέτες γνωρίζοντας ότι σε έναν πόλεμο με τον εχθρό πρέπει να έχεις νικήσει τον εαυτό σου με χορτασμένη ψυχή.

Πηγή SimpleMan



Ενώ ο Λευκός Οίκος δίνει 15 ημέρες διορία στον Άσαντ να παραδώσει τα χημικά του όπλα (δεν υπάρχει καμία τέτοια διαταγή και προς την πλευρά των ισλαμοφασιστών που διαθέτουν χημικά), φαινομενικά η κρίση της Ανατολικής Μεσογείου και η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ φαίνεται πως "παγώνει", αφού ούτε ο ΟΗΕ έχει καταλήξει σε κάποια ανακοίνωση, ούτε οι ΗΠΑ έχουν πείσει αρκετές χώρες για την επίθεση αυτή.

Ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής Αθ. Δρούγος, σε ένα αποκαλυπτικό άρθρο του, μας ενημερώνει για το παρασκήνιο της συγκεκριμένης υπόθεσης, τους υπαρκτούς κινδύνους με την καταστροφή των χημικών και μας αποκαλύπτει το αδιέξοδο που απλά καλύπτεται από την διπλωματία μέχρι την στιγμή που θα αναλάβουν οι πύραυλοι...

Χρόνος στη διπλωματία ενώ τα χημικά αργούν να καταστραφούν

Σύμφωνα με πληροφορίες μου, ενώ οι Αμερικανοί απειλούσαν άμεσα με επίθεση στη Συρία, λόγω της χρήσης χημικών όπλων στην ανατολική Δαμασκό στις 21 Αυγούστου, η πρόταση για καταγραφή και καταστροφή των χημικών κυκλοφορούσε χωρίς να παρουσιάζεται στη δημοσιότητα από τις 9 Αυγούστου. Την πρόταση έκανε κατ' αρχήν ο Πολωνός ΥΠΕΞ Ράντεκ Σικόρσκι στον Αμερικανό ομόλογό του Τζον Κέρυ, ο οποίος την βρήκε τότε αρκετά θετική και είπε στον Σικόρσκι πως "...μπορεί να έχει αποτέλεσμα, αλλά δύσκολα''. Ο Πολωνός ΥΠΕΞ την έθεσε υπ' όψιν του Ρώσου ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος ήταν πολύ αρνητικός και του απάντησε πως δεν μπορεί να παραδίδεται ολόκληρο οπλοστάσιο φίλης χώρας στη Δύση.
Στην Αγία Πετρούπολη, και παρά την σχετική ψυχρότητα, ο Πούτιν μέσα στο εικοσάλεπτο που είδε τον Ομπάμα το επανέφερε, γιατί ο αμερικανός του είπε ότι ''...ανεξάρτητα από το κογκρέσο είμαι αποφασισμένος να χτυπήσω την Συρία για 72-96 ώρες''.
Ο Πούτιν ενεργοποίησε αμέσως τον Λαβρόφ και τον υπουργό άμυνας Σόιγκου, και κάλεσαν έκτακτα στην Μόσχα τον Σύρο ΥΠΕΞ Μουαλέμ, και από εκεί άρχισε να εξελίσσεται το όλο θέμα.

Σε περίπτωση που μεταβούν μονάδες στην Συρία για τον έλεγχο-καταστροφή χημικών όπλων, η Πολωνία, η Τσεχία, η Σουηδία, η Ελβετία και η Αυστρία είναι μεταξύ των υποψηφίων, γιατί έχουνε πολύ καλούς ειδικούς.

Τα προς καταστροφή χημικά όπλα πρέπει να τα προφυλάσσεις μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεδομένου του πολέμου, ο Άσαντ απασχολεί όλο τον στρατό, ενώ οι αντάρτες είναι αναξιόπιστοι.
Άρα τα προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται…

Οι αμερικανοί που καταστρέφουν επί χρόνια τα χημικά τους και έχοντας στο έδαφός τους ειδικές βάσεις, συνολικά τους κοστίζει 33 δισ. δολάρια και θα έχουν τελειώσει το 2021.
Στην Ρωσία η κατάσταση αργεί υπερβολικά και λογικά θα φθάσει το 2035.
Εν μέσω εμφυλίου όμως, δεν μπορείς να φέρεις τέτοιες συσκευές και συστήματα στην Συρία. Η ανακωχή είναι αδύνατο να υπογραφεί. Υπό κανονικές συνθήκες η κατάσταση θα είναι επικίνδυνη και ανά πάσα στιγμή απειλητική για να συμβεί το χειρότερο δυνατό…

Είναι απαραίτητο να υπάρξουν βάσεις όπου θα γίνει η καύση των χημικών σε 2000 βαθμούς του κλίμακας Φαρενάιτ. Για να γίνουν τέτοιες βάσεις χρειάζεται κατ’ ελάχιστον διάστημα 18 μηνών, ενώ εντωμεταξύ θα μαίνεται πόλεμος.
Στην Λιβύη του Καντάφι, με βοήθεια από ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, έχουνε περάσει από το 2004 εννέα ολόκληρα χρόνια και μεγάλες ποσότητες αερίου μουστάρδας, που καταστρέφονται σχετικά εύκολα με αλκαλικά, δεν έχουνε ακόμα καταστραφεί!
Που να πας σε αέριο σαρίν ή vx...!
Επίσης τα χημικά όπλα θα χρειαστεί να βγούνε από πυροβόλα, οβίδες κ.λ.π. όπου σήμερα βρίσκονται.
Αυτή η διαδικασία είναι επίπονη και πάρα πολύ επικίνδυνη. Ειδικά στην Συρία…

Όπως μου έλεγε αναλυτής στην εταιρεία ''Battelle'' που ασχολήθηκε με τα ιρακινά και λιβυκά οπλοστάσια - χημικοβιολογικά: ''Μην περιμένεις αποτέλεσμα. Άσε που δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρχει Άσαντ και τι θα γίνει με τους τζιχαντιστές, τους κούρδους και πάει λέγοντας''.
Απλά, λοιπόν, γίνεται διπλωματία για χρονικό κέρδος, και όχι για την σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής…

Σχόλιο ιστολογίου: Σίγουρα και οι δύο πλευρές (Ρωσία και ΗΠΑ) προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, για να προετοιμαστούν καλύτερα για την επικείμενη σύγκρουση. Το πρόβλημα των ΗΠΑ είναι πως έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα ενώ έχει απωλέσει και την έξωθεν καλή «ηθική» μαρτυρία. Από την πλευρά της Ρωσίας, το μεγάλο ζητούμενο είναι πως στρατιωτικά δεν είναι πανέτοιμη για να σηκώσει τους τόνους, ενώ οικονομικά την συμφέρει η παρούσα κατάσταση λόγω του ότι οι πωλήσεις ενέργειας προς την Ευρώπη αποφέρουν μεγαλύτερα έσοδα – κέρδη λόγω της κρίσης της Συρίας…



-->
Μία πιθανή επίθεση κατά της Συρίας μπορεί να προκαλέσει ένα νέο κύμα βίας και να εξάγει τις συγκρούσεις εκτός της χώρας. Αυτό γράφει ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν σε άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The New York Times.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν απευθύνθηκε απευθείας προς τον λαό των ΗΠΑ και τους Αμερικανούς πολιτικούς, περιγράφοντας τη ρωσική θέση για την κατάσταση στον κόσμο και την κατάσταση γύρω από τη Συρία. «Μία πιθανή επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Συρίας, παρά τη σκληρή αντίθεση από την πλευρά πολλών χωρών και πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών, μεταξύ αυτών και του Πάπα, θα οδηγήσει σε πολλά αθώα θύματα, στην κλιμάκωση και την πιθανή εξάπλωση της σύγκρουσης εκτός των συριακών συνόρων», γράφει ο Ρώσος πρόεδρος. Η χρήση βίας κατά παράκαμψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, είναι επίσης επικίνδυνη, επειδή αυτή η δομή κινδυνεύει να ακολουθήσει το δρόμο της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία κατέρρευσε λόγω έλλειψης πραγματικών μοχλών επίδρασης στη διεθνή κατάσταση.

Η κοινή γνώμη στις Ηνωμένες Πολιτείες επίσης αρχίζει να συνειδητοποιεί τη ματαιότητα της στρατιωτικής επέμβασης στη συριακή σύγκρουση, αλλά η αμερικανική πολιτική ελίτ έχει αρκετά επιθετική διάθεση, θεωρεί ο πολιτικός αναλυτής Αλεξάντρ Γκούσιεφ:

Οι ρεπουμπλικανοί εξακολουθούν να επιμένουν στην έννοια της αμερικανικής δημοκρατίας στη Συρία. Η δε Ρωσία έχει μία πιο λογική και εποικοδομητική θέση για τη Συρία, κατανοώντας πόσο σημαντική είναι η επίλυση αυτής της σύγκρουσης με πολιτικά μέσα. Επειδή κανένα κράτος στον κόσμο δεν πρέπει να επεμβαίνει επιθετικά στις εσωτερικές υποθέσεις άλλου κράτους.

Οι ειδικοί σημειώνουν, ότι η πρωτοβουλία της Ρωσίας για την εγκαθίδρυση ενός διεθνούς ελέγχου των αποθεμάτων χημικών όπλων στη Συρία προκαλεί μία θετική απήχηση στην αμερικανική κοινωνία και στην κυβέρνηση του προέδρου Ομπάμα, η οποία δεν ήθελε και τόσο πολύ να εμπλακεί σε πόλεμο. Επιπλέον, όπως σημείωσε στο άρθρο του ο Βλαντίμιρ Πούτιν, «κανένας δεν αμφισβητεί το γεγονός της χρήσης χημικών όπλων στη Συρία. Ωστόσο, υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε, ότι αυτό το έκανε όχι ο συριακός στρατός, αλλά οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Στόχος ήταν η πρόκληση της επέμβασης των ισχυρών προστατών τους από το εξωτερικό, οι οποίοι σε αυτήν την περίπτωση θα υπερασπίζονταν ουσιαστικά φονταμενταλιστές».

Η άρνηση των ΗΠΑ από μία στρατιωτική επέμβαση και η κοινή προσπάθεια για εξεύρεση πολιτικής λύσης της συριακής σύγκρουσης όχι μόνο θα βοηθήσει να αποφευχθούν περισσότερα θύματα στη Μέση Ανατολή, αλλά θα βοηθήσει και τις σχέσεις μεταξύ των χωρών μας, πιστεύει ο διευθυντής του Ινστιτούτου ΗΠΑ και Καναδά Σεργκέι Ρόγκοφ:

Εμφανίζεται μία μοναδική ευκαιρία να λυθεί το συριακό πρόβλημα με πολιτικό τρόπο. Κι αυτό θα άλλαζε ριζικά τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις, αν μαζί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ θα μπορέσουμε να αποτρέψουμε τη χρήση χημικών όπλων στη Συρία, και στο μέλλον να οργανώσουμε την καταστροφή τους.

Όπως επισημαίνει ο ειδικός, οι πιθανότητες, ώστε η Ρωσία και οι ΗΠΑ να αναπτύξουν μία κοινή θέση, είναι αρκετά αυξημένες. Η έκκληση του Ρώσου προέδρου απευθείας προς την αμερικανική κοινή γνώμη δημιουργεί πιο ευνοϊκές συνθήκες για μία συμβιβαστική λύση.




Πολύ πιθανόν το 20λεπτο της κατ' ιδίαν συνομιλίας Ομπάμα-Πούτιν, στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής των G20, αφορούσε μια διμερή «μυστική» συμφωνία για την αποφυγή της στρατιωτικής εμπλοκής των δύο υπερδυνάμεων.

Τα διλήμματα που αντιμετώπιζαν οι δύο ηγέτες ήσαν προφανή. Ο Ομπάμα είχε δεσμευθεί με δηλώσεις του υπέρ της στρατιωτικής ενέργειας κατά του συριακού καθεστώτος και επιδίωκε να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να προκύψει κάποιος σημαντικός λόγος, ο οποίος θα του επέτρεπε να αναβάλει τη στρατιωτική ενέργεια. Από την πλευρά του, ο Πούτιν αναζητούσε ένα σοβαρό λόγο που θα διευκόλυνε την Ουάσιγκτον να αποδεχθεί, έστω και προσωρινά, την επιλογή της μη επίθεσης.

Αναμφισβήτητα, ο απώτερος στόχος της διεθνούς κοινότητας και ιδιαίτερα των δύο υπερδυνάμεων, οι οποίες είναι και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα έπρεπε να είναι η επίλυση της συριακής κρίσης. Ο τερματισμός του αιματηρού εμφύλιου και όχι η προπαγανδιστική ενημέρωση και από τις δύο πλευρές, σχετικά με το ποιος έκανε χρήση χημικών όπλων στα προάστια της Δαμασκού, την 21η Αυγούστου 2013.

Είτε διεξάγουν στρατιωτική ενέργεια είτε όχι, οι ΗΠΑ δεν θα συνεισφέρουν κάτι θετικό σ’ αυτό το μακροχρόνιο εμφύλιο. Απλά, θα αυξήσουν τον αριθμό των ανθρώπινων απωλειών από την πλευρά του αλαουιτικού καθεστώτος, θα φθείρουν ως ένα βαθμό την επιχειρησιακή δυνατότητα του συριακού στρατού, θα καταστρέψουν ένα μέρος του χημικού οπλοστασίου του Άσσαντ και θα προκαλέσουν για άλλη μια φορά μαζικά μεταναστευτικά ρεύματα. Στη συνέχεια, ο εμφύλιος θα συνεχισθεί με αμείωτο ρυθμό. Εκτός εάν σκοπεύουν να προχωρήσουν σε δυναμική στρατιωτική ενέργεια, με στόχο τη σημαντική καταστροφή των συριακών ενόπλων δυνάμεων, γεγονός το οποίο θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ των αντικαθεστωτικών δυνάμεων.

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, αν δηλαδή μετά την αμερικανική στρατιωτική ενέργεια επικρατήσουν οι δυνάμεις των ανταρτών, το πρόβλημα της συριακής κρίσης δεν θα έχει λυθεί. Οι Σύριοι αντάρτες θα προχωρήσουν σε κατάληψη των εδαφών της αλαουιτικής κεντροδυτικής Συρίας και είναι αναμενόμενο να προβούν σε πράξεις αντεκδίκησης. Με λίγα λόγια, οι ανθρώπινες απώλειες, κυρίως της αλαουιτικής και χριστιανικής κοινότητας, θα συνεχισθούν. Και πάλι θα σημειωθούν βαρβαρότητες, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες αμάχων θα κατευθυνθούν προς τις γειτονικές χώρες. Μάλιστα, θα ξεκινήσει και μια άλλη αιματηρή ενδοσουννιτική σύγκρουση για την ανάληψη της εξουσίας, χωρίς να αποκλείεται και η σύγκρουση μεταξύ σουννιτών και Σύριων Κούρδων στις βορειοανατολικές περιοχές της χώρας.

Θα πρέπει ο Άσσαντ να μείνει ατιμώρητος, στην περίπτωση που χρησιμοποίησε χημικά όπλα; Σαφώς, όχι. Αλλά η παραδειγματική τιμωρία του δεν θα πρέπει να παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα. Πρέπει να ολοκληρωθεί η έρευνα των επιθεωρητών του ΟΗΕ, να ανακοινωθεί το πόρισμά τους, και στη συνέχεια το Συμβούλιο Ασφαλείας να αποφασίσει. Βέβαια, κανείς δεν θα μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο μη αναφοράς στο πόρισμα των υπεύθυνων της χρήσης χημικών, λόγω ελλιπών στοιχείων ή άλλου λόγου.

Η καταστροφή των χημικών όπλων και των εγκαταστάσεων παραγωγής χημικών όπλων, που προβλέπεται από τη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα (Chemical Weapons Convention - CWC), είναι μια χρονοβόρα και δύσκολη διαδικασία. Από τον Απρίλιο του 1997 (έναρξη ισχύος της CWC), 13 χώρες (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κίνα, Γαλλία, Ινδία, Ιράν, Ιράκ, Ιαπωνία, Λιβύη, Ρωσία, Σερβία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες, και μια χώρα που δεν κατονομάζεται), οι οποίες υπέγραψαν τη Σύμβαση, δήλωσαν την ύπαρξη συνολικά 70 εγκαταστάσεων παραγωγής χημικών όπλων. Μέχρι την 28η Φεβρουαρίου του 2013, έχουν καταστραφεί 64 εγκαταστάσεις και εκκρεμεί η καταστροφή άλλων έξι.
Από το βιβλίο «Χημικά και Βιολογικά Όπλα – Υπαρκτή Ασύμμετρη Απειλή» του γεωστρατηγικού αναλυτή Βασίλη Γιαννακόπουλου και του καρδιολόγου του 251 ΓΝΑ Γεώργιου Καρυστινού, που αναμένεται να εκδοθεί στις αρχές Οκτωβρίου 2013

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι είτε διεξαχθεί στρατιωτική ενέργεια –συμβολική ή δυναμική- το αποτέλεσμα δεν θα επηρεάσει θετικά τον εμφύλιο της Συρίας. Ακόμη και αν δεν υπάρξει καμιά εξωτερική στρατιωτική επέμβαση από οποιαδήποτε πλευρά ή αν σταματήσει η υποστήριξη των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, πάλι η αιματοχυσία θα συνεχισθεί. Και θα συνεχισθεί για αρκετά χρόνια. Επομένως, η λύση σ’ αυτόν τον αιματηρό πόλεμο φθοράς θα πρέπει είναι ο άμεσος τερματισμός του εμφυλίου με εξωτερική πολιτικο-στρατιωτική επέμβαση. Ωστόσο, αυτή η επέμβαση θα πρέπει να αποφασισθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δηλαδή, να προηγηθούν διμερείς διαπραγματεύσεις, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, ώστε όταν κληθούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να μην προκύψει βέτο στο σχέδιο ψηφίσματος, που θα προβλέπει την επίλυση της συριακής κρίσης.

Προφανώς, αυτή είναι μια συνοπτική ιδέα ενέργειας για τη συριακή κρίση. Πιθανόν, θα συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων, την τριχοτόμηση της Συρίας (αλαουτικές, σουννιτικές και κουρδικές περιοχές) και το είδος αυτών των τριών κρατικών οντοτήτων που θα προκύψουν, την αναδιοργάνωσή τους, το πολιτικό μέλλον του Άσσαντ, τη διάλυση του συριακού χημικού και βαλλιστικού οπλοστασίου, το μέλλον της ρωσικής ναυτικής βάσης, την επιστροφή των δύο εκατομμυρίων Σύριων προσφύγων, την ανάπτυξη μιας πολυεθνικής δύναμης για τον τερματισμό των συγκρούσεων, κτλ.

Βέβαια, σε πρώτη φάση, η διάλυση του συριακού χημικού οπλοστασίου είναι το κύριο σημείο σύγκλισης Ουάσιγκτον και Μόσχας. Και φυσικά, λόγω έλλειψης άλλων επιλογών, είναι ταυτόχρονα και μια αποδεκτή πρόταση για τον Άσσαντ. Μια πρόταση που ευελπιστεί να τον αφήσει αλώβητο και να παρατείνει την πολιτική του επιβίωση. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η καταστροφή των χημικών όπλων και των εγκαταστάσεων παραγωγής χημικών όπλων, που προβλέπεται από τη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα (Chemical Weapons Convention - CWC), είναι μια χρονοβόρα και δύσκολη διαδικασία, λόγω αφενός της μεγάλης ποσότητας και της ποικιλίας των όπλων προς καταστροφή, αφετέρου της πιθανής απροθυμίας του συριακού καθεστώτος να συνεργασθεί με συνέπεια για την πλήρη καταστροφή τους.

Σίγουρα, θα πρόκειται για ένα δύσκολο στην εφαρμογή του εγχείρημα, που αναμένεται να προκαλέσει την αντίδραση όχι μόνο των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, αλλά και την αντίδραση άλλων εξωτερικών δρώντων, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Όμως, η διεθνής κοινότητα είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει προς την κάλλιστη επιλογή και να την εφαρμόσει, παρά τις όποιες αντιδράσεις. Η υποστήριξη της μιας ή της άλλης πλευράς δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των θυμάτων και στην επέκταση της συγκρουσιακής κατάστασης σε περιφερειακό επίπεδο, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Μάλλον, η Σύνοδος Κορυφής των G20 στην Αγία Πετρούπολη ήταν η ευκαιρία. Οι ηγέτες των δύο υπερδυνάμεων την εκμεταλλεύθηκαν και η πρόταση του Σεργκέι Λαβρόφ -να τεθεί το συριακό χημικό οπλοστάσιο υπό διεθνή επιστασία- είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Τώρα πλέον, μετά και τη στήριξη του Πεκίνου στην πρόταση Λαβρόφ, δεν είναι καθόλου απίθανο η υπόθεση της Συρίας να οδηγηθεί σύντομα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και να υπάρξει απόφαση. Επομένως, αρχίζουν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για το πλέον ρεαλιστικό και συγχρόνως θετικό σενάριο. Δηλαδή, τη μη διεξαγωγή της στρατιωτικής ενέργειας (συμβολική ή δυναμική) και την ανάληψη της διευθέτησης της συριακής κρίσης από την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα.

Άρθρο του GeoStrategy στη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ



  • Πρώην κορυφαίο στέλεχος της εταιρείας που πάνε να κλείσουν, διευθύνει τη βιομηχανία σιδηρονικελίου των Σκοπίων
  • Δικοί μας καρφώνουν τη ΛΑΡΚΟ στην Κομισιόν
  • Ποια συμφέροντα περιμένουν στη γωνία για να αρπάξουν το ελληνικό νικέλιο
Το καμάρι του Μποδοσάκη, η μεταλλευτική/μεταλουργική βιομηχανία που επί δεκαετίες συνέδεσε την επωνυμία της με τη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, η εταιρεία που φέρνει συνάλλαγμα 300 εκατ. ευρώ το χρόνο στην Ελλάδα και βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας αγοράς σιδηρονικελίου, παράγοντας προϊόν κορυφαίας ποιότητας, περιζήτητο από τις γερμανικές χαλυβουργίες, βρίσκεται πλέον, ύστερα από διαδοχικά, εγκληματικά σφάλματα ελληνικών κυβερνήσεων και του ΤΑΙΠΕΔ (και όχι με ευθύνη της «τρόικας»!) στα πρόθυρα της διάλυσης.

Και ο Σαμαράς βρίσκεται πλέον προ του ορατού κινδύνου, να χρειασθεί να «ευλογήσει» την αξιοποίηση του ελληνικού ορυκτού πλούτου από ανταγωνιστική της ΛΑΡΚΟ βιομηχανία σιδηρονικελίου με έδρα στα Σκόπια!

Σύμφωνα με τη μυθοπλασία που δημιούργησε η κυβέρνηση, προκειμένου να αποσείσει τις απολύτως ελληνικές ευθύνες για την υπόθεση της ΛΑΡΚΟ, που λαμβάνει πλέον διαστάσεις σκανδάλου, η «τρόικα» ζήτησε, με το διαβόητο πλέον ηλεκτρονικό μήνυμα, να κλείσει άμεσα η ΛΑΡΚΟ, να απολυθεί το προσωπικό της και να πουληθούν τμηματικά τα περιουσιακά της στοιχεία (εργοστάσιο και ορυχεία) σε διαφορετικούς επενδυτές. Όλα αυτά, δήθεν, στο όνομα παράνομων κρατικών ενισχύσεων, ύψους 130 εκατ. ευρώ, που η ΛΑΡΚΟ κατηγορείται ότι έχει λάβει από το Δημόσιο, με αποτέλεσμα, να μην είναι δυνατή η αποκρατικοποίησή της ως ενιαία και λειτουργούσα εταιρεία, αφού ο αγοραστής θα κληθεί να επιστρέψει στο κράτος τις παράνομες ενισχύσεις. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ακόμη και από κυβερνητικά χείλη ακούγεται το επιχείρημα ότι η ΛΑΡΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία της, επειδή δεν είναι βιώσιμη!

Οι ελάχιστοι που γνωρίζουν καλά την υπόθεση, αλλά δυστυχώς δεν ακούγονται, μέσα στον ορυμαγδό της κυβερνητικής προπαγάνδας, λένε ότι η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Τονίζουν δε, μετά λόγου γνώσεως, όπως λένε, ότι ούτε η «τρόικα», ούτε η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν έχουν «πρεμούρα» να κλείσει η ΛΑΡΚΟ. Πλην, όμως, οι χειριζόμενοι από την Αθήνα την υπόθεση δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο να υπάρξει διαφορετική, θετική εξέλιξη για τη ΛΑΡΚΟ, αφού όλες οι ως τώρα κινήσεις των Αθηνών καθοδηγούν τα πράγματα προς μία και μόνη κατεύθυνση: αυτή του «λουκέτου» και του -βολικού, για ορισμένα συμφέροντα, εντός και εκτός Ελλάδας...- διαμοιρασμού των ιματίων της μοναδικής αυτής -ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο- βιομηχανίας.

Η κρίση με τη ΛΑΡΚΟ παρουσιάζεται από τους γνωρίζοντες το θέμα σαν ένα περίεργο χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου μιας από τις ελάχιστες βαριές βιομηχανίες της χώρας:

Η διπλή, προ Μνημονίου, λεηλασία
Αρκετά χρόνια πριν φθάσουμε στα Μνημόνια, στα χρόνια της «δανεικής ευφορίας», έγιναν οι πρώτες κινήσεις απίστευτης λεηλασίας του πλούτου της ΛΑΡΚΟ: Μέχρι το 2008, όταν η τιμή του νικελίου βρισκόταν σε επίπεδα-ρεκόρ, τέσσερις φορές πάνω από τα σημερινά, όταν η ΛΑΡΚΟ λειτουργούσε σαν μηχανή παραγωγής κερδών, η εταιρεία του Μποδοσάκη υπέστη διπλή, μεθοδευμένη ληστεία: Η ΔΕΗ, επί ημερών του Τ. Αθανασόπουλου, έκρινε σκόπιμο να πάρει αυθαιρέτως το δικό της μερίδιο από τα κέρδη της ΛΑΡΚΟ, «τσεκουρώνοντας» τη βιομηχανία με αυξήσεις στα τιμολόγια υψηλής τάσης, που θα αποδεικνύονταν εξοντωτικές, με το πρώτο χρηματιστηριακό «γύρισμα» της διεθνούς τιμής του νικελίου. Η δε διοίκηση της ΛΑΡΚΟ, με τις ευλογίες, τότε, του υπουργείου Οικονομικών, και τις συμβουλές της JP Morgan ξεπούλησε, μέσω προθεσμιακών συμβολαίων, την παραγωγή νικελίου, σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τις τρέχουσες, στο όνομα, δήθεν, της αντιστάθμισης χρηματιστηριακών κινδύνων. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί μια σπάνια ευκαιρία να κρατήσει κεφάλαια η ΛΑΡΚΟ, αξιοποιώντας την καλή περίοδο του οικονομικού κύκλου, ώστε να είναι σε θέση να αντέξει σε κακές εποχές. Επιπλέον, η εταιρεία έμεινε με μια τεράστια επιβάρυνση από τα τιμολόγια του ηλεκτρικού, που την καταδίκαζε να λειτουργεί με διπλάσιο κόστος ρεύματος από τους διεθνείς ανταγωνιστές.

Στη μετά το Μνημόνιο εποχή, και με τη ΛΑΡΚΟ να κλείνει τις χρήσεις 2010 και 2011 με κέρδη (παρά τα όσα ψευδώς ισχυρίζονται, περί του αντιθέτου, κύκλοι της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ), η εταιρεία εντάχθηκε, κακώς, από τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του Μνημονίου. Κακώς, διότι υπήρχε ένα αχανές πλήθος ζωτικής σημασίας εκκρεμοτήτων, που ουδείς στην κυβέρνηση και στο ΤΑΙΠΕΔ ήθελε/μπορούσε να διαχειριστεί αποτελεσματικά. Το αποτέλεσμα αυτών των ολέθριων χειρισμών ήταν να δεσμευθεί η κυβέρνηση προς την «τρόικα» ότι θα πουληθεί η ΛΑΡΚΟ σε ένα σοβαρό επενδυτή, αλλά να εμφανισθεί ανίκανη να εκπληρώσει αυτή τη δέσμευση, προκαλώντας την οργή των «τροϊκανών».

Εμείς «καρφώσαμε» τη ΛΑΡΚΟ!
Σε μια προσπάθεια να «ρίξει την μπάλα στην εξέδρα» (κατά την πλέον «ήπια» εκδοχή ερμηνείας...) το ΤΑΙΠΕΔ, επί ημερών Μητρόπουλου, διέπραξε ένα σπάνιο ατόπημα, που εξέπληξε ακόμη και τα στελέχη της μόνιμης αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Αθήνα, όταν το πληροφορήθηκαν. Έσπευσε αυτοβούλως να καταγγείλει στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν πιθανολογούμενες παράνομες κρατικές ενισχύσεις, που έλαβε, δήθεν, η ΛΑΡΚΟ. Παράλληλα, από το ίδιο το ΤΑΙΠΕΔ, που υποτίθεται ότι όφειλε να διαφημίζει τα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία ανέλαβε να πουλήσει, άρχισαν να εκπορεύονται πλήθος ψευδών στοιχείων για τη δήθεν αρνητική οικονομική κατάσταση της ΛΑΡΚΟ (έφθασαν στο σημείο να παρουσιάζουν την εταιρεία ως ζημιογόνα, ενώ παρουσίαζε ελεγμένους από ορκωτούς ελεγκτές ισολογισμούς με κέρδη και ενώ είχε καταφέρει να λειτουργεί με πολύ μειωμένο κόστος παραγωγής και σε πλήρη δυναμικότητα!). Όταν η «τρόικα» απαίτησε από το ΤΑΙΠΕΔ και την κυβέρνηση να παρουσιάσουν ένα σχέδιο, μέσω του οποίου θα γινόταν η ιδιωτικοποίηση, χωρίς να χρειασθεί η Κομισιόν να αρχίσει μια μακροχρόνια έρευνα για τις υποτιθέμενες ενισχύσεις, η Αθήνα παρουσίασε το γνωστό πλάνο για «διαμελισμό» της ΛΑΡΚΟ (ίδρυση «καλής» εταιρείας που θα πουληθεί και «κακής», η οποία θα περιέλθει σε εκκαθάριση). Παρότι αυτό το σχέδιο επεξεργάσθηκαν καλοπληρωμένοι οικονομικοί και νομικοί σύμβουλοι, έχει αποδειχθεί πλέον ότι ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί: ουδείς σοβαρός επενδυτής θα ενδιαφερόταν να αγοράσει την «καλή» ΛΑΡΚΟ, η οποία δεν θα είχε στο χαρτοφυλάκιό της τα ορυχεία. Επιπλέον, η ΛΑΡΚΟ δεν μπορούσε να ενταχθεί στον ίδιο νόμο που χρησιμοποιήθηκε για την Ολυμπιακή, όπως σχεδίαζαν οι «σοφοί», ενώ υπήρχε και το τεράστιο ζήτημα των χρεών προς την «παλαιά ΛΑΡΚΟ» (ελέγχεται από την Εθνική Τράπεζα), η οποία, το περασμένο καλοκαίρι, προχώρησε σε κατάσχεση του εργοστασίου της Λάρυμνας!

Το διανοητικό κατασκεύασμα περί δήθεν παράνομων ενισχύσεων μεγάλου ύψους προς τη ΛΑΡΚΟ, το οποίο δημιούργησε τα σημερινά, επικίνδυνα αδιέξοδα είναι εντελώς σαθρό, όπως λένε όσοι γνωρίζουν, αλλά προκαλεί κατάπληξη το γεγονός πως διαδοχικές, ελληνικές κυβερνήσεις δεν έκριναν καν σκόπιμο να υπερασπισθούν την εταιρεία απέναντι σε αυτό το σαθρό «κατηγορητήριο». Σε άλλες περιπτώσεις, όπως όταν κατηγορήθηκε για ενισχύσεις η εταιρεία εκμετάλλευσης του χρυσού στη Χαλκιδική, οι ελληνικές κυβερνήσεις πλήρωσαν τα ακριβότερα δικηγορικά γραφεία των Βρυξελλών για να αντικρούσουν τις κατηγορίες, αλλά για τη ΛΑΡΚΟ δεν έχει φθάσει ως τώρα στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού ούτε ένα.. φαξ, με επιχειρήματα που θα ανατρέψουν το «κατηγορητήριο».

Για να γίνει αντιληπτό πόσο εξωπραγματικές είναι οι περισσότερες περιπτώσεις κρατικών ενισχύσεων που έχουν καταγγελθεί, αρκεί να αναφέρουμε ότι ακόμη και μια θετική απόφαση δικαστηρίου, που αφορούσε τα εντελώς παράλογα φορολογικά πρόστιμα, που επέβαλε στη ΛΑΡΚΟ το Δημόσιο επί ημερών Παπακωνσταντίνου, ερμηνεύθηκε από τους καλοθελητές του ΤΑΙΠΕΔ σαν πιθανή κρατική ενίσχυση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ! Στην πραγματικότητα, αυτά τα παράλογα πρόστιμα, σχεδόν 200 εκατ. ευρώ, το πιθανότερο είναι ότι όχι μόνο θα ακυρωθούν από το δικαστήριο, αλλά αυτή η αναμενόμενη θετική απόφαση θα ανοίξει το δρόμο για να επιστραφούν στη ΛΑΡΚΟ περισσότερα από 60 εκατ. ευρώ από επιστροφές εξαγωγικού ΦΠΑ, τις οποίες σήμερα το Δημόσιο παρακρατά, όσο διαρκεί η δικαστική αντιπαράθεση με τη ΛΑΡΚΟ, με αποτέλεσμα η εταιρεία να «στραγγαλίζεται» οικονομικά από τον ίδιο το βασικό της μέτοχο!

Πού κατατείνουν όλες αυτές οι απίστευτες γκάφες (αν πρόκειται για απλές γκάφες...) κυβερνήσεων και ΤΑΙΠΕΔ; Στο κλείσιμο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της καθετοποιημένης και ισχυρής ΛΑΡΚΟ, με τεράστιες συνέπειες για την οικονομία και τους εργαζομένους.

Και τα Σκόπια στο «παιχνίδι»...
Η «τρόικα», αγανακτισμένη πλέον από την αδυναμία (ή, μήπως, απροθυμία;) της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ να υποδείξουν κάποια λύση, σε ένα πρόβλημα που η ίδια η Αθήνα δημιούργησε, οδηγεί τις εξελίξεις προς την εκκαθάριση της ΛΑΡΚΟ, με τμηματική πώληση των περιουσιακών της στοιχείων σε διαφορετικούς αγοραστές. Αυτό θα σήμαινε ότι επικρατέστερος ενδιαφερόμενος για το σημαντικότερο ορυχείο της ΛΑΡΚΟ θα ήταν, πιθανότατα, η μοναδική στην Ευρώπη ανταγωνίστρια της ΛΑΡΚΟ, δηλαδή η βιομηχανία σιδηρονικελίου των Σκοπίων, που διοικείται από Έλληνα, πρώην κορυφαίο στέλεχος της ΛΑΡΚΟ και ελέγχεται από ολλανδική πολυεθνική. Οι συνδικαλιστές της ΛΑΡΚΟ έχουν δημόσια καταγγείλει στο παρελθόν ότι υπήρξε μυστική συνάντηση, στη Θεσσαλονίκη, κορυφαίου στελέχους του ΤΑΙΠΕΔ, ενεργού και σήμερα, με τον Έλληνα μάνατζερ της συγκεκριμένης βιομηχανίας, ουδείς όμως μπήκε στον κόπο να διαψεύσει, ή να διερευνήσει τις καταγγελίες.

Η μόνη εθνικά συμφέρουσα λύση
Ποια θα μπορούσε να ήταν η λύση σε αυτόν τον γόρδιο δεσμό; «Εδώ που φθάσαμε», λένε γνώστες του θέματος, «το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να κοπεί το σχοινί»! Πώς; Η κυβέρνηση οφείλει, έστω την ύστατη ώρα, να αναγνωρίσει τα λάθη του παρελθόντος και να ζητήσει από την «τρόικα»:

α) να «παγώσουν» μέχρι νεοτέρας όλοι οι σχεδιασμοί αποκρατικοποίησης της ΛΑΡΚΟ,

β) να διευθετηθεί το συντομότερο, μέσα από την ήδη προδιαγεγραμμένη διμερή διαπραγμάτευση ΛΑΡΚΟ-ΔΕΗ, το μείζον ζήτημα των τιμολογίων ηλεκτρικής ενέργειας,

γ) να αναληφθεί μια σοβαρή πρωτοβουλία από την ίδια τη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ για αναδιάρθρωση, σε συνεννόηση με τους εργαζομένους,

δ) να λυθεί δικαστικά το ζήτημα με τα παράλογα πρόστιμα, που δημιουργούν «εικονικά» χρέη 200 εκατ. ευρώ στη ΛΑΡΚΟ και της στερούν τις επιστροφές εξαγωγικού ΦΠΑ,

ε) να αναζητηθεί ένας σοβαρός διεθνής επενδυτής, που θα επενδύσει σε μια ενιαία και λειτουργούσα ΛΑΡΚΟ τα κεφάλαια που χρειάζονται για την ανάπτυξή της και θα μπορέσει, όταν θα ολοκληρωθεί, ύστερα από χρόνια, η έρευνα της Κομισιόν για τις ενισχύσεις, να επιστρέψει στο Δημόσιο τα μικρά, στην πραγματικότητα, ποσά παράνομων ενισχύσεων, που στο τέλος της διαδικασίας θα βεβαιωθούν.

Όσο η κυβέρνηση επιμένει, χωρίς στην πραγματικότητα να έχει στα χέρια της ένα σοβαρό σχέδιο, και την ώρα που παραμένουν ανεπίλυτες τεράστιες εκκρεμότητες, να λύσει σήμερα το ζήτημα της ΛΑΡΚΟ, η μόνη κατάληξη που μπορεί να υπάρξει θα είναι το «λουκέτο». «Μικρό λουκέτο», αν τελικά διασωθεί κάτι από τη σημερινή ΛΑΡΚΟ, ή «μεγάλο λουκέτο», αν η εταιρεία διαλυθεί εντελώς, η παραγωγική της δραστηριότητα υποβαθμισθεί και ο ορυκτός πλούτος εκποιηθεί. Άλλωστε, είναι σφόδρα πιθανό, μέσα από αυτές τις διαδικασίες, να καταλήξουμε να κλείσουμε τη ΛΑΡΚΟ ακριβώς στη χρονική στιγμή που θα κλείνει και ο κύκλος των χαμηλών διεθνών τιμών του νικελίου.

Στην περίπτωση της ΛΑΡΚΟ, λένε οι γνωρίζοντες, ο χρόνος είναι σύμμαχος της κυβέρνησης, αρκεί να γίνουν οι σωστοί χειρισμοί για να κερδηθεί αυτός ο χρόνος, όχι όμως για να σπαταληθεί, αλλά για να υλοποιηθεί ένα σοβαρό σχέδιο διατήρησης των εξαιρετικά σημαντικών, για την εθνική οικονομία, δραστηριοτήτων της ΛΑΡΚΟ.




Άρθρο του Βασίλη Φ. Φωτάκη 

Ενώ δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός του success story ο Πρωθυπουργός χτύπησε ξανά, αυτή την φορά με το Ελληνογενές «πρωτογενές πλεόνασμα».
Ένα πλεόνασμα που ακόμα δεν το είδαμε, αλλά αρχίσανε οι κυβερνώντες να μοιράζουν στον φτωχό, πεινασμένο, πλην τίμιο, αλλά κυρίως Σοφό λαό.

Φυσικά για την ύπαρξή του ή όχι, ήδη σύμφωνα με τα ταμειακά στοιχεία που έδωσε η Τράπεζα της Ελλάδος υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας, κάνοντας αναφορά για έλλειμμα «Κεντρικής Κυβέρνησης» σε τριπλάσιο μέγεθος από το πλεόνασμα της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για το οκτάμηνο του 2013 που παρουσίασε η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών.

Ενώ όμως σαν χώρα στηρίζουμε την από δω και πέρα πολιτική μας στην ύπαρξη αυτού του πρωτογενούς πλεονάσματος και ερίζουμε στο αν υπάρχει ή όχι, κάπου εκεί νέτα-σκέτα ο Πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι δηλώνει:
«Η πιθανή επέκταση του Ελληνικού προγράμματος δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς όρους».
Η δήλωση φυσικά γεννά εύλογα ερωτήματα και απορίες. Αυτό σημαίνει νέα μέτρα, με στόχο τους ασθενέστερους και εξαθλιωμένους Έλληνες κυρίως ψυχολογικά και πολιτισμικά και εννοείται οικονομικά.

Το χρέος κατά γενική παραδοχή δεν είναι βιώσιμο, ενώ ο βίος όλων έχει γίνει καιρό τώρα αβίωτος. Αυτό καλούνται και οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας.
Η κατακρήμνιση του βιοτικού επιπέδου, η ανεργία, η διαφθορά, συνομολογούν το… δεν πάει άλλο.

Η Εθνική κυριαρχία είναι πλέον σοβαρό θέμα για τη χώρα, οι ιθύνοντες δε, αποτελούν πλέον σοβαρό κίνδυνο για τον τόπο. Από την άλλη, οι εκπρόσωποι της Αριστεροϋστερίας έχουν εναλλακτικές λύσεις που στερούνται κάποιας σοβαρότητας ή λογικής.
Η Ελλάδα βρίσκεται στα χνάρια φοβικών και αδύναμων ηγεσιών ειδικά τώρα που η Ευρώπη επιδεικνύει ανάλογη φοβία και ατολμία.

Η έλλειψη Πολιτικών προσωπικοτήτων σαν της Μάργκαρετ Θάτσερ (αλήθεια ποιος θυμάται ότι ήταν ενάντια στο Μάαστριχτ και του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Νομίσματος;) έδωσε ζωτικό χώρο να κινούνται πολιτικές προσωπικότητες σαν της Α. Μέρκελ και πολιτικά σχήματα σαν την Χρυσή Αυγή.

Η συμμορία των ηλιθίων της πολιτικής Ελίτ οφείλει να μάθει από τα λάθη της και να επιτρέψει μέσα από μια πολιτική αναδιάρθρωση και ένα νέο Σύνταγμα στους εναπομείναντες ευφυείς να μάθουν από αυτά τα λάθη.

Επιτρέψτε μου τα παραπάνω λόγια παραφράζοντας μια ρήση του Καγκελάριου Βίσμαρκ («Οι ηλίθιοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι ευφυείς μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων»), αλλά μόνο ηλίθιοι θα ονόμαζαν διαπραγμάτευση το ο,τιδήποτε ψέλλιζε η Τρόικα και πρόθυμα διαγκωνίζονταν να εφαρμόσουν.

Εάν δεν εθελοτυφλούσαμε όλα αυτά τα χρόνια, αν γίνονταν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και μειώναμε τα ελλείμματα ενός σπάταλου κράτους, δεν θα φθάναμε εδώ. Κανένας δεν μας υποχρέωσε να υπαχθούμε στους όρους των μνημονίων. Παρά μόνο οι αποφάσεις των ηγητόρων μας, επειδή οι ίδιοι υπήρξαν άτολμοι, ανίκανοι να διαχειριστούν αυτό που δημιούργησαν, αποκτώντας επάξια τoν τίτλο της συμμορίας των ηλιθίων.





Προσπερνάμε το γεγονός ότι το λεγόμενο «πρωτογενές πλεόνασμα», αυτή η «κουρελού» που είναι ό,τι έχει απομείνει από τη σημαία του «success story» της κυβέρνησης, ούτε «πλεόνασμα» είναι, ούτε «πρωτογενές», αλλά ένας... «γενοκτόνος» δείκτης που μεγαλώνει ανάλογα με το λογιστικό «μαγείρεμα» και - κυρίως - ανάλογα με τα κοινωνικά ερείπια που σπέρνει η κυβερνητική πολιτική.

Στεκόμαστε, εν προκειμένω, σε αυτό που ακούμε να το λένε οι «τετράγωνης λογικής» και αυθεντίας τηλεπαραθυρόβιοι στα κανάλια. Να το αναμηρυκάζουν στα ραδιόφωνα. Να το γράφουν στις εφημερίδες:

«Μα είναι δυνατόν - ρωτούν ρητορικά για να προσδώσουν τόνο εγκυρότητας και ειλικρίνειας στην κυβερνητική προπαγάνδα - τώρα που έχουμε από πάνω μας τους Ευρωπαίους, να γίνεται από την κυβέρνηση "δημιουργική λογιστική" με το πρωτογενές πλεόνασμα»;

Μα ναι, καλέ! Πώς και δεν το είχαμε σκεφτεί! Είναι δυνατόν να λέει ψέματα η κυβέρνηση και αυτό να το δέχονται οι εταίροι; Σώπα!

Αλλά από την άλλη σκεφτόμαστε:

1) Τη λογιστική του Σημίτη, οι εταίροι δεν ήταν που την θεωρούσαν έγκυρη, πριν έρθει ο Καραμανλής και τη βγάλει «δημιουργική» μέσω της λεγόμενης «απογραφής», γεγονός που δέχτηκαν οι εταίροι, οι ίδιοι, δηλαδή, που πιο πριν τη «δημιουργική λογιστική» την είχαν εγκρίνει σαν έγκυρη;

2) Τη λογιστική του Καραμανλή, οι εταίροι δεν ήταν που την θεωρούσαν έγκυρη, πριν έρθει ο Παπανδρέου και τη βγάλει «δημιουργική» μέσω της δικής του λεγόμενης «απογραφής», γεγονός που πάλι δέχτηκαν οι εταίροι, οι οποίοι πιο πριν και εκείνη τη «δημιουργική λογιστική» την είχαν εγκρίνει σαν έγκυρη;...

Μπέρδεμα...

Κι όχι απλώς μπέρδεμα, αλλά μπέρδεμα στο τετράγωνο, όπως προκύπτει από το χτεσινό αλαλούμ: Από τη μια η Τράπεζα της Ελλάδας να μιλάει όχι για πλεόνασμα αλλά για... έλλειμμα, και την ίδια ώρα το υπουργείο Οικονομικών να ισχυρίζεται ότι και τα δικά του στοιχεία, που μιλούν για «πλεόνασμα», αλλά και τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, που μιλούν για έλλειμμα, είναι εξίσου σωστά!



Η κυβέρνηση δεν έχει εξουσιοδότηση από τη Βουλή για να εκχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας 

Ο Βουλευτής Επικρατείας και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ έκανε την εξής δήλωση από τη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται για τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος:

«Ο Υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Kυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, μας ανακοίνωσε χθες στη Διαρκή Επιτροπή Άμυνας και Εξωτερικών, ότι στη συνάντησή του της Δευτέρας, με τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, του ανέφερε ότι:

«Η Eλληνική Kυβέρνηση με… πλατιά συναίνεση(!), συμφωνεί τα Σκόπια να αποκτήσουν διπλή ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, ονομασία για κάθε χρήση».

Ως Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, από τη Θεσσαλονίκη, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας όπου βρίσκομαι, πριν τη συμφωνία με το Νίμιτς και πριν την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τους Σκοπιανούς, καλώ τη συγκυβέρνηση Σαμαρά και τον αρμόδιο Υπουργό Εξωτερικών να φέρουν για συζήτηση και έγκριση στη Βουλή το θέμα της ονομασίας που αποφάσισαν ερήμην του Eλληνικού Κοινοβουλίου.

Εμείς, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, δεν εκχωρήσαμε καμία εξουσιοδότηση στο οποιοδήποτε κόμμα, στην οποιαδήποτε Kυβέρνηση, στον οποιονδήποτε πολιτικό αρχηγό, στον οποιονδήποτε Υπουργό Εξωτερικών, να εκχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας ΜΑΣ.

Η διαδικασία, που ζητάμε, στη Βουλή θα είναι και μία καλή ευκαιρία για να δούμε τελικά πόσο «πλατιά» είναι η συναίνεση ανάμεσα στους Βουλευτές, κυρίως της Νέας Δημοκρατίας, που φαντάζομαι θα θυμούνται το λυγμό και το δάκρυ του ιδρυτή του κόμματός Κωνσταντίνου Καραμανλή στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης».



H μεγάλη απόδραση των έντεκα, crash test για την Ελληνική ασφάλεια

Φυλακές Τρικάλων, 22 Μαρτίου 2013: Αιφνιδιαστικά εξαπολύεται επίθεση πολυμελούς ομάδας Αλβανών κακοποιών, που εξελίσσεται σε κανονική μάχη διαρκείας, και επιχειρείται απόδραση έντεκα κρατουμένων συμπατριωτών τους, όλων με βαρύτατο ποινικό μητρώο...

Η εξωτερική ομάδα, με βαρύ οπλισμό σε πολυβόλα «καλάσνικωφ» και σε χειροβομβίδες, εφαρμόζει μια καθαρά στρατιωτικού τύπου επιχείρηση, που παραπέμπει σε παραστρατιωτική δύναμη καλά πειθαρχημένη και εκπαιδευμένη. Μέσα σε καταιγισμό πυρών, διεξάγεται πραγματικός πόλεμος με τους φρουρούς της φυλακής. Τρεις από αυτούς τραυματίζονται. Πάνω από 18 χειροβομβίδες –ευτυχώς- δεν εκρήγνυνται, ενώ οι κάλυκες από τα «καλάσνικωφ» που περισυλλέγονται μετά, είναι εκατοντάδες. Οι Έλληνες φρουροί των φυλακών Τρικάλων μοιάζουν γυμνοί απέναντι στους αδίστακτους εισβολείς. Οι τελευταίοι γαζώνουν τις σκοπιές που δεν διαθέτουν καμμία θωράκιση, ενώ πολλοί από τους φρουρούς δεν διαθέτουν καν αλεξίσφαιρα γιλέκα.

Κανείς δεν φανταζόταν την συνέχεια των γεγονότων. Την απόδραση, ακολουθεί μια χερσαία «κρουαζιέρα» 170 ημερών των Αλβανών εγκληματιών. Δολοφονίες, ληστείες και αποτυχημένες καταδιώξεις συνέθεσαν την ιστορία του τριμήνου που ακολούθησε. Οι αιχμαλωσίες αστυνομικών που ακολούθησαν, οι ληστείες σε τράπεζες, αλλά κυρίως και τελικά οι δολοφονίες τόσο ενός αστυνομικού όσο και της άτυχης κοπέλας που βρέθηκε στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή, ήταν μια ταπεινωτική για το ελληνικό κράτος εξέλιξη των πραγμάτων. Τελικά, δύο από τους δραπέτες εγκληματίες, εντοπίστηκαν και φονεύθηκαν σε ανταλλαγή πυρών, σε δυσπρόσιτη περιοχή στα όρια των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας, κάποιοι άλλοι εν τω μεταξύ συνελήφθησαν, όμως οι εγκέφαλοι, με αρχηγό τον στυγνό εκτελεστή Κόλα, μάλλον κατάφεραν και πέρασαν σε αλβανικό έδαφος.

Ουσιαστικά επρόκειτο για μία «τακτική νίκη» των κακοποιών (για να μην πούμε εξευτελισμό) κατά της ελληνικής αστυνομίας και του ελληνικού κράτους. Τελικά, είναι απλά μια εντυπωσιακά οργανωμένη απόδραση εγκληματιών με την υποστήριξη της αλβανικής μαφίας; Ή κάτι βαθύτερο, με οδυνηρότερες για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας προεκτάσεις; Τα στοιχεία «δείχνουν» προς τη δεύτερη εκδοχή. Δυστυχώς. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

ΚΟΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ (ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ): Ο ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΚΛΗΡΗ ΕΞΑΡΣΗ
Είναι πολλά τα στοιχεία που διαθέτουν οι ελληνικές αρχές, και που δείχνουν ένα αλληλοδιαπλεκόμενο τρίγωνο: Αλβανικό κράτος-αλβανική μαφία-παραστρατιωτική απειλή κατά της Ελλάδας. Αιχμές του δόρατος, ο «Απελευθερωτικός Στρατός Κοσόβου» (UCK) και η θυγατρική του «Απελευθερωτικός Στρατός Τσαμουριάς» (UCC). Aφετηρία και ιδεολογικό τους ψευδουπόβαθρο: Η γνωστή ιστορία με τους Τσάμηδες και ο σφετερισμός της Θεσπρωτίας από το επίσημο αλβανικό κράτος.

Στην Αλβανία, οι Τσάμηδες αναπτύσσουν ιδιαίτερη δυναμική, μαζί με τους Κοσοβάρους και σε συντονισμό από «ψηλά». Και αυτό γιατί από τους Αλβανούς, θεωρούνται εκπρόσωποι των «σκλαβωμένων» τους πατρίδων (Κόσοβο - Τσαμουριά). Αξίζει να σημειωθεί στις 30 Ιουνίου 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου ως ημέρα «γενοκτονίας» των Τσάμηδων από τους Έλληνες.

Ειδικά ο νομός Θεσπρωτίας («κοιτίδα» των Τσάμηδων, οι οποίοι ως συνεργάτες των ναζί έφυγαν άρον άρον από εκεί μαζί τους, για να μην υποστούν τις συνέπειες) θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί τον τρίτο κατά σειρά στόχο του UCK και του αλβανικού μεγαλοιδεατισμού: Ο πρώτος στόχος, το Κόσοβο, έχει ήδη «απελευθερωθεί» με την συνέργεια ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, στα Σκόπια η ίδια προσπάθεια βρίσκεται εν εξελίξει επί χρόνια, η Θεσπρωτία θα ακολουθήσει όταν αποφασιστεί (όχι από τους Αλβανούς…) να «τιμωρηθεί» η Ελλάδα.

Γιατί χαρακτηρίσαμε θυγατρική του UCK τον UCC; Ο UCC εκτιμάται ότι ιδρύθηκε και ελέγχεται άμεσα από Κοσοβάρους-έμπειρα στελέχη του UCK. Το αρχηγείο του UCC, φέρεται να είναι κάπου στη βόρειο Ήπειρο. Η δύναμη των δυνάμει ανταρτών τοu UCC υπολογίζεται σε κάποιες δεκάδες ένοπλους, έτοιμους να αναλάβουν δράση με δολιοφθορές και ανταρτοπόλεμο οπουδήποτε στην ηπειρωτική Ελλάδα, κυρίως βέβαια στις συνορεύουσες με την Αλβανία Ήπειρο, καθώς και στους νομούς Καστοριάς και Φλώρινας. Αν όμως εκληφθούν οι δύο παραστρατιωτικές δυνάμεις ως συγκοινωνούντα δοχεία, είναι φανερό πως η δύναμη μπορεί να ανέλθει σε χιλιάδες ενόπλους, α αφού ο UCK είναι κράτος εν κράτει στο Κόσοβο, αλλά και μέσα στην Αλβανία.

Η οργάνωση μέσα στο ελληνικό έδαφος αυτών των ομάδων κρούσης, έχει τουλάχιστον μια δεκαετία πίσω της. Θυμίζουμε το σάλο που είχε προκαλέσει, σε ανύποπτο χρόνο, άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» (τεύχος 46-10.11.2003) με τίτλο «Η εξέγερση των Σκιπετάρων: Αλβανοί εξτρεμιστές σχεδιάζουν ένοπλο αγώνα στη βόρεια Ελλάδα με στόχο τη δημιουργία Μεγάλης Αλβανίας». Σύμφωνα με πηγές του περιοδικού, ο UCC, με καθοδήγηση του UCK, είχε θέσει ως στόχο να στήσει μέχρι την άνοιξη και πάντως πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ένα δίκτυο έτοιμο για ένοπλη δράση σε χωριά της βόρειας Ελλάδας όπου ζουν Αλβανοί.

Σήμερα, το δίκτυο αυτό δυστυχώς είναι πραγματικότητα, σε μια όλο και πιο αδύναμη Ελλάδα, βαλλόμενη πανταχόθεν. Από τις ελληνικές αρχές ασφαλείας, έχουν επισημανθεί και γίνει αντιληπτά δεκάδες άτομα στην περιοχή Ιωαννίνων, στην Πάτρα και στην Αθήνα, για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι είναι στελέχη του UCC αλλά και του UCK. Aπόρρητες πληροφορίες μιλούν για αποθήκες-κρύπτες με βαρύ οπλισμό του UCK και του UCC, διάσπαρτες σε δύσβατες ορεινές περιοχές. Μόνο στην ευρύτερη περιοχή του νομού Ιωαννίνων, ανακαλύφθηκαν από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας εκατοντάδες «καλάσνικοφ», περίπου 200 πιστόλια και χιλιάδες σφαίρες. Παρόμοιες αποθήκες οπλισμού, έχουν στηθεί μέσα σε παράνομες γιάφκες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αυτό στοιχειοθετεί βάσιμες υποψίες και για αντάρτικο πόλης, ενδεχομένως σε συνδυασμό με μια εξέγερση λαθρομεταναστών και πρόκληση γενικότερου χάους.

Από το 2007, εμφανίστηκαν και κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και διάφορα βίντεο στα οποία παρουσιάζονταν άτομα που δήλωναν αγωνιστές στον «Απελευθερωτικό Στρατός της Τσαμουριά», και επιδίδονταν σε ανθελληνικό παραλήρημα ζητώντας να της επιστραφούν τα «εδάφη της» από τους «κατακτητές Έλληνες». Παρόμοια βίντεο κυκλοφόρησαν και το 2008 σε συνδυασμό με διαδικτυακή προπαγάνδα που συνδύαζε την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου –Φεβρουάριος 2008- με ανάλογη επιθυμία και ευχές και για την «Τσαμουριά». Είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ότι την ίδια περίοδο προπαγάνδα ανάλογου τύπου έκαναν και σκληροπυρηνικοί αυτονομιστές μουσουλμάνοι στη Θράκη, με επίκεντρο μειονοτικά χωριά της Ξάνθης. Αυτό δείχνει τον πιθανό συντονισμό από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Εξ’ άλλου, στρατιωτικά και όχι μόνο, Τούρκοι και Αλβανοί συνεργάζονται άψογα. Ο στόχος, κοινός όσο και ευνόητος…

O «λεγόμενος «Απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς» (UCC) έφερε ως αρχηγό τον Idajet Beqiri, 57 ετών, δικηγόρο και ιδρυτή του πολιτικού οργανισμού «Albanian National Unity Party» (FBKSh). Το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί είναι «Alban Vjosa». Υπαρχηγός φέρεται κάποιος με το ψευδώνυμο «Commander Remi». Μέχρι στιγμής υπολογίζεται ότι διατηρούνται «ετοιμοπόλεμα» περίπου 50-60 μέλη, οι οποίοι έχουν λάβει μια βασική παραστρατιωτική εκπαίδευση σε στρατόπεδο της περιοχής του Κούκες, βορειοανατολικά των Τιράνων, προς το Κόσοβο. Επίσης, υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες από αμερικανικές πηγές ελέγχου της διακίνησης φορητών όπλων, ότι φέρουν ελαφρύ οπλισμό από τον τακτικό αλβανικό στρατό και αντιαρματικές ρουκέτες (ιδανικές για αντάρτικο πόλης, που χρησιμοποιούν και ελληνικές τρομοκρατικές οργανώσεις) που αγόρασαν προ ετών από τη μαύρη αγορά της Βουδαπέστης. Έχουν χρηματοδότηση από Κοσοβάρους Αλβανούς και τη εκεί μαφία, και στην ουσία αποτελούν μια προέκταση του UCK, προορισμένη να δράσει αποκλειστικά κατά της Ελλάδας.

Η σύνδεση αυτών των παραστρατιωτικών βραχιόνων με το οργανωμένο έγκλημα αλλά και το ίδιο το επίσημο αλβανικό κράτος, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Όσοι Αλβανοί νέοι εντάσσονται στον UCC για παράδειγμα, λαμβάνουν ένα εφ’ άπαξ ποσό 15.000-20.000 ευρώ από τις αλβανικές μυστικές υπηρεσίες. Αυτές τους στέλνουν στην Ελλάδα, ως «οικονομικούς» μετανάστες. Στόχος: Αρχικά αναγνωρίσεις στόχων και συγκρότηση ομάδων εντός ελληνικού εδάφους, σε δεύτερο στάδιο αποσταθεροποίηση της χώρας μας και πρόκληση χάους, αν η Ελλάδα δώσει δείγματα ανυπακοής στα υπερεθνικά αφεντικά που θέλουν τα Βαλκάνια πειραματικό εργαστήριο διάλυσης κρατών (βλέπε Γιουγκοσλαβία) και εγκαθίδρυσης της νέας τάξης πραγμάτων, που ήδη επελαύνει…
Αυτή τη στιγμή, και σύμφωνα με απόρρητα στοιχεία ελληνικών αλλά και ξένων υπηρεσιών, είναι απόλυτα σίγουρο πως:

Α) Ο UCC δημιουργήθηκε και εξοπλίζεται από τον UCK, ως εργαλείο αποκλειστικά ανθελληνικών ενεργειών. Και οι δύο οργανώσεις στηρίζονται οικονομικά στην αλβανική μαφία, αλλά και στους «σπόνσορες» διάλυσης της Συρίας: Τουρκία και Σαουδική Αραβία. Έδρα: Το «απελευθερωμένο» Κόσοβο, διεθνές κέντρο ξεπλύματος μαύρου χρήματος και ναρκεμπορίου. (Ο πρώην Διοικητής της Ειρηνευτικής Δύναμης Κοσόβου-KFOR Fabio Mini, δήλωνε στα τέλη Φεβρουαρίου 2008 στην εφημερίδα «Corriere dela Serra», ότι το Κόσοβο εξελισσόταν σε νέα τοποθεσία για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Παρόμοιες αναφορές έχουν γίνει και από το Καναδό στρατηγό Mackenzie, ο οποίος υπηρέτησε στη Βοσνία ως επικεφαλής των Κυανόκρανων του ΟΗΕ, και ασχολείται επισταμένως με τα Βαλκανικά ζητήματα την τελευταία δεκαετία. Αξιόπιστες και τεκμηριωμένες πηγές όπως το Ινστιτούτο για την Ευρωπαϊκή Πολιτική που εδρεύει στην Γερμανία, χαρακτηρίζουν το Κόσοβο «κράτος μαφίας» και τους τρεις κορυφαίους Κοσοβάρους πολιτικούς Ramush Haradinaj, Hashim Thaci και Xhavit Haliti «…άτομα που προστατεύονται από τη διεθνή κοινότητα εάν και βαθιά εμπλεκόμενοι». Παρόμοιες έρευνες από οργανισμούς και υπηρεσίες όπως το ΝΑΤΟ, η γερμανική μυστική υπηρεσία BND, ο ΟΑΣΑ και άλλες που διέρρευσαν από το 2005 μέχρι και σήμερα, κατέδειξαν την ανάμειξη σχεδόν του συνόλου της ηγεσίας του Κοσόβου σε διεθνείς εγκληματικές δραστηριότητες. Ιδανική έδρα το Κόσοβο λοιπόν για οργανώσεις τύπου UCK/UCC.

Β) Οι απλοί «στρατιώτες» στρατολογούνται εύκολα, από τους πολυάριθμους Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα, αλλά οι «επαγγελματίες αξιωματικοί» και τα ηγετικά στελέχη είναι Κοσοβάροι Αλβανοί, εμπειροπόλεμοι και με δράση κατά Σερβίας και Σκοπίων. Με την ανεργία που έχει πλήξει την μνημονιακή Ελλάδα, σε χώρους που παραδοσιακά εργάζονταν Αλβανοί (οικοδομή) είναι ακόμη πιο εύκολο, με το ανάλογο «χαρτζιλίκι», να στρατολογούνται πράκτορες και υποψήφιοι «αντάρτες», για λογαριασμό του αλβανικού παρακράτους.

Γ) Από το 2010 που η Ελλάδα αρχίζει να «γονατίζει» ελέω μνημονίων, και υποβαθμίζονται οι στρατιωτικές και διωκτικές δυνατότητές της, παρατηρείται ένταση της δραστηριότητας Τσάμηδων/UCC. Διαπιστώνεται διοχέτευση μεγάλων χρηματικών κεφαλαίων για την δημιουργία «λόμπι» στις ΗΠΑ, ενώ από το τέλος του 2012 Αλβανοί πολιτικοί θέτουν το θέμα της «αλύτρωτης Τσαμουριάς» στην αλβανική Βουλή, ενώ ακολουθούν οι γνωστές άθλιες δηλώσεις του Αλβανού ηγέτη Μπερίσα περί «Μεγάλης Αλβανίας». Οι Αλβανοί αποφάσισαν μάλιστα πόσα τους χρωστά οι Ελλάδα! Στις 10 Δεκεμβρίου του 2012, ο Αλβανός πολιτικός Shpëtim Idrizi, πρόεδρος του κόμματος PDIU, παρουσίασε στο αλβανικό Κοινοβούλιο ψήφισμα όπου ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση αποζημίωση 10 δισ ευρώ ως αποζημίωση για τα όσα «υπέστησαν» οι (συνεργάτες των ναζί και σφαγείς του Ελληνισμού της Θεσπρωτίας) Τσάμηδες.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ
Αν ο UCK και η «θυγατρική» του ο UCC, υποθέσουμε πως τοποθετούνται στον πυρήνα του αλβανικού σχεδιασμού για δημιουργίας μείζονος προβλήματος στην ασφάλεια της Ελλάδας, γύρω τους έχουν στηθεί αρκετές οργανώσεις με πολιτική περιβολή. Αυτές επιδίδονται σε φθηνή ανθελληνική προπαγάνδα και προωθούν εργολαβικά, ιδίως στο εξωτερικό, το «ζήτημα των Τσάμηδων».
H «Λίγκα της Τσαμουριάς» (League of Cham) είναι μια από αυτές και εδρεύει στα ίδια τα Τίρανα. Στο Παρίσι δραστηριοποιείται η «Τσαμουριώτικη Ένωση» (Chamerian Union), που μάλσιτα διατηρεί παραρτήματα στο Στρασβούργο και τη Λιλλ. Η οργάνωση αυτή τελεί σε ευθεία σχέση με το επίσημο αλβανικό κράτος, αφού η πρόεδρος της Edlira Xhemo είναι συνεργάτης του κρατικού κέντρου ερευνών των Τιράνων «Alb-Shkenca».
Στις ΗΠΑ υπάρχει η «Albanian American Organization Chameria», που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει το αλβανικό και κοσοβάρικο λόμπυ, έχοντας ιδρύσει και ερευνητικό think tank με την επωνυμία «Chameria Research Institute». Στις ΗΠΑ και τον Καναδά διεξάγεται εντατική προπαγάνδα για «επιστροφή των Τσάμηδων» στη Θεσπρωτία, χωρίς να αναφέρουν πουθενά οι Αλβανοί (για ευνόητους λόγους) πως 1.930 Τσάμηδες καταδικάστηκαν ερήμην εις θάνατο από την ελληνική δικαιοσύνη λόγω δοσιλογισμού και συνεργασίας με τους κατακτητές την περίοδο 1941-1944.

Ο ανθελληνικός αλυτρωτισμός των Αλβανών έχει βεβαίως και ακαδημαικό περίβλημα: Εδώ συναντάμε ιστορικούς (μετά ή άνευ εισαγωγικών) όπως τον Koco Danaj, βασικό προπαγανδιστή του κινήματος της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας» αλλά και του λεγόμενου «Ζητήματος των Τσάμηδων». Ο εν λόγω, τα τελευταία πέντε χρόνια έχει ανελιχθεί σε κεντρικό συντονιστή της ανά το κόσμο αλβανικής διασποράς για αυτά τα θέματα.

Το όλο θέμα (Τσάμηδες, UCC, εδαφικές διεκδικήσεις στην ελληνική Ήπειρο κτλ) είναι λάθος να πιστώνεται –το ξανατονίζουμε- σε παρακρατικούς, εθνικιστές και την αλβανική μαφία. Η αλήθεια είναι πως η ίδια η αλβανική πολιτική τάξη, στο μεγάλο μέρος της, έχει εγκολπωθεί και θέσει ως φιλοδοξία την επέκταση του κράτους διαμέσου της ενοποίησης όλων των αλβανικών πληθυσμών, σε Κόσοβο, Σκόπια και Ελλάδα (όπου φυσικά δεν υπήρχαν μειονοτικοί αλβανικοί πληθυσμοί, αλλά τους αποκτήσαμε με το «έτσι θέλω» εξωελληνικών κέντρων και των εγχωρίων αφελών του πολυπολιτισμού και της μεταναστολαγνείας).
Ας γίνει γνωστό εδώ, πως βάσει των δεικτών, το 2025 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα έχει πέσει στα 8.5-9 εκατομμύρια, την ώρα που οι σε δημογραφική έξαρση Αλβανοί θα φτάνουν (σε Αλβανία, Κόσοβο, Σκόπια και …Ελλάδα) τα 8 εκατομμύρια. ΟΙ προοπτικές διαγράφονται ζοφερές…

Ένας περαιτέρω λόγος που θα έπρεπε να ανησυχεί σφοδρά την Αθήνα, είναι η έντονη ανάμιξη του τουρκικού παράγοντα στην όλη εξίσωση, που χρησιμοποιεί και αναμοχλεύει ζητήματα προκειμένου να πληγούν τα μετόπισθεν της Ελλάδας. Ο νοών νοείτω, όταν φτάσει η ώρα του Αιγαίου και της Θράκης.

Συμπερασματικά, θα μπορούσε με ασφάλεια να καταλήξει κανείς πως η παραστρατιωτική αυτή απειλή κατά της Ελλάδας, είναι ο πιο δυναμικός κρίκος σε μια αλυσίδα-βρόγχο, που αν αποφασίσουν εξωελληνικά κέντρα λήψης αποφάσεων να μας περάσουν, τα πράγματα προμηνύονται άσχημα. Το δίκτυο είναι ισχυρότατο, και οι Κοσοβάροι του UCK και UCC δεν είναι μόνοι τους. Από πίσω τους βρίσκονται οι μηχανισμοί του αλβανικού κράτους και παρακράτους, η ισχυρή αλβανική μαφία, ο «επιστημονικός» αλβανικός μεγαλοιδεατισμός, κράτη όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία (που βλέπουμε τι πράττουν σήμερα πχ στη Συρία…). Και βεβαίως κυρίαρχα εθνικά και υπερεθνικά κέντρα μακριά από την Ελλάδα, που αν αποφασίσουν να την παραδώσουν στο χάος, έχουν έτοιμα τα προς τούτο εργαλεία. Αν έντεκα δραπέτες αναστάτωσαν την μισή ελληνική επικράτεια επί τρίμηνο, μπορεί άνετα να εικάσει ο αναγνώστης τι θα πετύχουν καμμιά διακοσαριά πάνοπλοι εξ Αλβανίας ορμώμενοι, αν τους «αμολήσουν» τα αφεντικά τους…

ΟΙ ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ»
Ο αναγνώστης είμαστε στο στάδιο που σίγουρα θα αναρωτηθεί πως μπορούν να συνδέονται οι Αλβανοί εγκληματίες δραπέτες των Τρικάλων με το όλο παρακρατικό και υπερκρατικό αλβανικό ανθελληνισμό. Τι σχέση θα μπορούσαν να διατηρούν εγκληματίες του κοινού ποινικού κώδικα με οργανωμένα σχέδια αποσταθεροποίησης της Ελλάδας;
Ας μελετήσουμε την απόδραση και το πώς εξελίχθηκε: Μια επιτυχημένη απόδραση και απαγκίστρωση από «εχθρική περιοχή» αποτελεί γενικά εξαιρετικά δύσκολη στην εκτέλεση επιχείρηση. Ακόμη και αν έχεις απέναντί σου το διαλυμένο ελληνικό κράτος. Και όμως, οι Αλβανοί κακοποιοί το κατάφεραν με σχετική άνεση.

Τι πιστοποιείται, εμμέσως πλην σαφώς; Οι δραπέτες διέθεταν «στρατιωτική εκπαίδευση» και ικανότητες. Η επιτυχημένη τους απαγκίστρωση, με πολυήμερες πορείες σε δυσπρόσιτες περιοχές, που τις γνώριζαν καλά, επιβεβαιώνει τις υποθέσεις μας. Για να διενεργήσεις μία τέτοια πορεία, σημαίνει ότι έχεις και άλλες ομάδες, οι οποίες φροντίζουν να σε καλύπτουν από κάθε άποψη. Αν είχαν προυπηρεσία σε «ευαγή ιδρύματα» τύπου UCK, δεν το γνωρίζουμε. Στην περιπλάνησή τους όμως σε 13 ελληνικούς νομούς, φαίνεται πως διέθεταν την υποστήριξη ενός καλά οργανωμένου δικτύου, προφανώς του γνωστού στις ελληνικές αρχές που έχει στηθεί για «γενικότερο κακό».
Και στην επιχείρηση απόδρασης, και στο ανθρωποκυνηγητό που ακολούθησε, οι Αλβανοί είχαν την έξωθεν υποστήριξη από άτομα που διέθεταν σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση, πιθανότατα βετεράνους του πολέμου στο Κόσοβο.

Χάρη σε αυτή την υποστήριξη οι δραπέτες είχαν πρόσβαση σε αυτοκίνητα, κινητά, τροφή, και συνεχή ανεφοδιασμό σε βαρύ οπλισμό. Και βεβαίως μιλάμε για δύο διαφορετικές ομάδες: Μια που έδρασε μάχιμα και επαγγελματικά στην εκτέλεση της απόδρασης από τις φυλακές των Τρικάλων, και τις ομάδες «επιμελητείας» που ανέλαβαν τον ανεφοδιασμό των δραπετών μετά, και μέχρι οι επιζώντες από αυτούς να περάσουν στην αλβανική επικράτεια.
Τελικά, η ουσία είναι απλή: Ακόμη και εάν τελικά πιάνονταν όλοι οι Αλβανοί δραπέτες, νεκροί ή ζωντανοί (αυτό τελικά εν μέρει έγινε), τον ρόλο του «λαγού» που έπρεπε να παίξουν, τον ολοκλήρωσαν. Δημιούργησαν μία «πιλοτική επιτυχία» για οποιονδήποτε θελήσει «προσεχώς» να εξευτελίσει ή και αποσταθεροποιήσει το ελληνικό κράτος, χρησιμοποιώντας ωμή βία και δολοφονώντας αθώους.

Θυμίζουμε, αλλά και ρωτούμε:
-Ο συνολικός αριθμός των Αλβανών στην Ελλάδα βρίσκεται κοντά στο 8-10% του συνολικού πληθυσμού. Πόσο δύσκολο είναι από αυτούς να αλιευθούν μεριές εκατοντάδες σκληροπυρηνικοί από τον UCK/UCC και να κάνουν στον κύβο, ότι έκαναν στο τετράγωνο οι δραπέτες των Τρικάλων;
-Αληθεύει πως ο αρχιδολοφόνος Κόλα, εγκέφαλος της συμμορίας, όχι μόνο διέφυγε στο Κόσοβο, αλλά επανήλθε προ ημερών στο ελληνικό έδαφος, για «νέες εμπειρίες»; Αν είναι έτσι, μιλάμε για ένα πλήρως διάτρητο ελληνικό κράτος, που δεν είναι πιά σε θέση (ας είναι καλά οι μνημονιακές περικοπές…) να αυτοπροστατευτεί στοιχειωδώς. («Βρωμοέλληνες, θα σας εκδικηθούμε» είχε γράψει ο Μάριαν Κόλα σε τοίχο, με το αίμα του άτυχου 50χρονου ταξιτζή Νίκου Τσάκαλου, τον οποίο είχε δολοφονήσει τον Οκτώβριο του 1995 στη Μελίκη Ημαθίας, πετώντας το νεκρό σώμα σε ξεροπήγαδο!).
-Μήπως θυμάται ο αναγνώστης πόσοι «εξεγερθέντες νεολαίοι» στα Δεκεμβριανά που κάηκε η Αθήνα, ήσαν λαθρομετανάστες; Και πόσοι εξ’ αυτών Αλβανοί; Αν έντεκα δραπέτες αναστάτωσαν και εξευτέλισαν το κράτος, μερικές εκατοντάδες τι χάος θα μπορούσαν να προκαλέσουν, ιδίως χάος συνδυαζόμενο με άλλες απειλές (κρίση με την Τουρκία, εξέγερση λαθρομεταναστών);
-Αληθεύει πως σε τρία σημεία στο Κόσοβο, υπάρχει εγκατεστημένη δύναμη 200 ανδρών, έτοιμη αν απαιτηθεί να αναλάβει δράση στην Ελλάδα; Και πως η «ομάδα των έντεκα» διατάχθηκε να αποδράσει «πιλοτικά», για να έχουν συγκεκριμένα ανθελληνικά κέντρα μια πρώτη εκτίμηση των αντιδράσεων του ελληνικού κρατικού μηχανισμού (ΕΛΑΣ, Αντιτρομοκρατική, ΕΥΠ, Στρατός κτλ); Άρα, μήπως η συμμορία αυτή και τα έργα και ημέρες της είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου, το οποίο (κάνουμε πως) δεν βλέπουμε;

Το μεγάλο -και θλιβερό- συμπέρασμα, που δια απλής λογικής προκύπτει: Η απόδραση των 11 και η πολύμηνη περιπλάνηση εντός ελληνικού εδάφους, δεν ήταν μεμονωμένη, ούτε τυχαία. Στην πραγματικότητα διατάχθηκε από «πολύ άνωθεν», για να διαπιστωθεί πόσο «ζωντανό» είναι ακόμα το κράτος Ελλάς και οι μηχανισμοί ασφαλείας του.

Το crash test ήταν θλιβερά αρνητικό για την εθνική ασφάλεια και αξιοπρέπεια, ήταν άκρως ενθαρρυντικό για αυτούς που τις επιβουλεύονται. Δεν εκκινούμε την συλλογιστική μας από διάθεση συνομωσιολογίας, αλλά επεξεργαζόμενοι πραγματικά περιστατικά. Όταν πριν πέντε και έξι χρόνια, «έσκαγαν» στο ελληνικό διαδίκτυο τα πρώτα προειδοποιητικά άρθρα και αναλύσεις για ασύμμετρες απειλές αλβανικής και κοσοβάρικης προέλευσης, κάποιοι φαίνεται πως δεν έδωσαν την δέουσα προσοχή. Όταν το κράτος φάνηκε να κινείται ήταν αργά. Με δυό και πλέον εκατομμύρια λαθρομετανάστες, αρκούν λίγες χιλιάδες από αυτούς για να ανάψουν φωτιές που δεν θα σβήνουν με τίποτα. Η σημερινή Ελλάδα, χάνει διαρκώς σε ισχύ, στην άμυνα και την ασφάλεια. Και κάποιοι άλλοι θα έρθουν να αρπάξουν και να σκυλεύσουν, δρυός πεσούσης…

Εκτίμηση είναι πως η κορυφή του παγόβουνου φάνηκε. Ελπίζουμε να μην επιβεβαιωθούμε, με ανάλογες συνέχειες. Και μέσα στο μνημονιακό έρεβος, να αναδυθούν γοργά δυνάμεις στην κοινωνία και την πολιτική, που θα αποτρέψουν τα χειρότερα. Γιατί, τα χειρότερα έρχονται…

Περιοδικό Ηellenic Nexus




-->