Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Οκτ 2014

Θα συνεχίσει τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ

Η Τουρκία θα προστατεύσει με αποφασιστικότητα τα συμφέροντά της εντός της υφαλοκρηπίδας της και τις περιοχές που την εξουσιοδότησε το ψευδοκράτος για να διεξάγει έρευνες φυσικού αερίου, αναφέρεται στην ανακοίνωση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ) της Τουρκίας χθες το βράδυ, σύμφωνα με την Αννα Ανδρέου, ανταποκρίτρια του ΚΥΠΕ-CNA.

“Συζήτησαν τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Την περίοδο που ακολουθεί η Τουρκία θα λάβει με αποφασιστικότητα κάθε αναγκαίο μέτρο για την προστασία των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της εντός της δικής της υφαλοκρηπίδας και ως εγγυήτρια δύναμη στις περιοχές που η `ΤΔΒΚ` την εξουσιοδότησε”, αναφέρεται συγκεκριμένα στην ανακοίνωση.

Πρόκειται για την μεγαλύτερη σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας στην ιστορία της Τουρκίας η οποία χαρακτηρίζεται από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ως "ιστορικό ρεκόρ". Κράτησε 10 ώρες και 20 λεπτά παρόλο που συνήθως οι συνεδρίες του ΣΕΑ κρατούν τέσσερις με πέντε ώρες. Μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη ήταν της 28ης Φεβρουαρίου του 1997, γνωστή και ως ημέρα που έγινε το μεταμοντέρνο πραξικόπημα και είχε διαρκέσει εννέα ώρες.

Η χθεσινή συνεδρία έγινε για πρώτη φορά υπό την προεδρία του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ο οποίος συμμετείχε μέχρι σήμερα ως Υπουργός Εξωτερικών, χθες για πρώτη φορά συμμετείχε ως Πρωθυπουργός.

Στην ανακοίνωση του ΣΕΑ το πρώτο θέμα στο οποίο γίνεται αναφορά είναι η παράλληλη δομή, δηλαδή η κοινότητα Φετουλάχ Γκιουλέν. Αναφέρεται συγκεκριμένα ότι επιβεβαιώθηκε ότι θα συνεχιστεί ο αγώνας με την παράλληλη δομή.

Το δεύτερο θέμα στο οποίο γίνεται αναφορά είναι η δράση του PKK στην Τουρκία. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι συζητήθηκε η διαδικασία επίλυσης του κουρδικού και επιβεβαιώθηκε “η αποφασιστικότητα για την διαφύλαξη της δημόσιας τάξης και της ασφάλειας ενάντια στα προβοκατόρικα γεγονότα τα οποία καταστρέφουν την θετική ατμόσφαιρα της διαδικασίας επίλυσης του κουρδικού και την ηρεμία”.

Η αναφορά στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο που αφορά την Κύπρο είναι το τρίτο θέμα στην ανακοίνωση.

Στη συνέχεια αναφέρεται ότι συζητήθηκαν οι εξελίξεις στην Συρία, ο αγώνας κατά του Ισλαμικού Κράτους και των άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων στο Ιράκ και τη Συρία, η θέση της Τουρκίας στην διεθνή συμμαχία κατά των οργανώσεων αυτών και η ανθρωπιστική βοήθεια στην μετριοπαθή αντιπολίτευση της Συρίας. Συζητήθηκαν επίσης οι εξελίξεις στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, την Λιβύη, την Υεμένη και το Αφγανιστάν. Συζητήθηκαν και οι εκλογές στην Ουκρανία και την Τυνησία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ποιο θα είναι το μέλλον της πολυσυζητημένης περιοχής της Ελλάδας; 
Πού θα φτάσει ο εκτουρκισμός των κατοίκων; 
Ποια θα είναι η θέση των λιγοστών Χριστιανών; 
Ποια είναι τελικά η καταπιεσμένη μειονότητα;
«Είμαστε μόνοι και παλεύουμε να σώσουμε την γλώσσα μας, την παράδοσή μας και την πίστη μας λένε οι Χριστιανοί κάτοικοι. Τα περισσότερα χωριά της Ροδόπης είναι πια μουσουλμανικά...»
«Όποιος κατοικεί αυτήν τη γη σε αυτόν ανήκει, λένε οι μουσουλμάνοι κάτοικοι που κατέβηκαν από τα βουνά και σήμερα καθορίζουν το χαρακτήρα της περιοχής αφού από μειονότητα έγιναν σχεδόν η πλειοψηφία»
«Μπορεί να έχουμε ελληνική υπηκοότητα αλλά στις φλέβες μας κυλάει τούρκικο αίμα» ξεκαθαρίζει ο Χότζας του Ιάσμου.
Ταξιδέψαμε στη Θράκη και επισκεφθήκαμε τα χωριά της Ροδόπης τα χωριά του Ιάσμου εκεί όπου το μουσουλμανικό στοιχείο έχει καταπιεί στην κυριολεξία τους Χριστιανούς στο όνομα μιας καλής και ειρηνικής συμβίωσης που πλαισιώνεται με όλα τα ύπουλα στοιχεία ενός σχεδίου που ούτε οι ίδιοι ξέρουν ότι υπηρετούν.

Εκκλησίες άδειες, επιβλητικά τζαμιά, μικτά σχολεία καταθλιπτικές πλατείες.

Διασχίσαμε όλη την κοιλάδα από την Κομοτηνή ως τη Ξάνθη, την πλαγιά της Ροδόπης και νιώσαμε τη μοναξιά των κατοίκων που ζουν σε μια πολυπολιτισμική Θράκη φοβούμενοι πάντα ένα σχέδιο της Τουρκίας που παρουσιάζει μεγάλη δυναμική στην περιοχή.

Σε μια περιοχή που επικρατεί η ένοχη σιωπή των ελληνικών κυβερνήσεων για το δημιούργημά της και η καταθλιπτική ειρήνη του Ερντογάν, οι Χριστιανοί προσπαθούν να επιβιώσουν στις γειτονιές τους που μοιάζουν περισσότερο με αυτές της Τουρκίας και λιγότερο με Ελληνική γη. Και αν το στοιχείο της ανατολής προσελκύει στην γενέτειρά του τον τουρισμό με θέα τα τζαμιά και το ανατολίτικο ταπεραμέντο, εκεί αποξενώνει απομακρύνει και καταδιώκει το ντόπιο που θα ήθελε τη χώρα του με το αληθινό της άρωμα και χρώμα.

Ακόμη και αν αφήνουν τα κλειδιά έξω από την πόρτα τους χωρίς φόβο όπως λένε οι Χριστιανοί κάτοικοι, ακόμη και αν ο μουσουλμάνος γείτονας θα τους βρεθεί στην δύσκολη στιγμή ακόμη και αν αναπνέουν τον ίδιο αέρα, μέσα τους βαθιά, σιγοβράζει ένα καζάνι που δεν ξέρουν πότε θα ξεχειλίσει.

Η ανασφάλεια και η απογοήτευση συμβιώνουν καλά μέσα στην καθημερινότητά τους. Δεν είναι εύκολο και σώφρων να πεις την αλήθεια γι αυτό που νιώθεις όταν ο θιγόμενος ανοίγει κάθε πρωί το απέναντι παραθύρι από σένα και είναι ο πρώτος που θα σου πει καλημέρα.

«Τώρα ζούμε ειρηνικά, αν όμως ο Ερντογάν ένα πρωί ξυπνήσει ανάποδα τότε τι θα γίνει; Όλοι γύρω μας είναι δικοί του. Θα πρέπει να χορέψουμε στο ρυθμό που θα μας παίξει εκείνος; Θα χρειαστεί να εγκαταλείψουμε κι εμείς τα σπίτια μας όπως οι άλλοι συγχωριανοί μας; Πολλά ακούγονται για τις ορέξεις της Τουρκίας». Αυτά είναι τα λόγια μιας νεαρής μαθηματικού που αναγκάζεται να μαθαίνει τούρκικα για να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά μουσουλμάνων αφού στην περιοχή που μένει υπάρχουν κυρίως παιδιά μουσουλμάνων.

Μπορεί οι περισσότεροι Χριστιανοί να μην θέλουν να το δηλώσουν ξεκάθαρα αλλά η αλήθεια τους είναι μια και βροντοφωνάζει μέσα από το παραπονεμένο τους βλέμμα. Ζουν ανάμεσά τους και φοβούνται να εκφράσουν ανοιχτά αυτό που θα ήθελαν ίσως να διατυμπανίσουν.

Τα χωριά της Ροδόπης τα δώσαμε στους Τούρκους χωρίς δεύτερη σκέψη. Το σχέδιο Καλλικράτης επισφράγισε αυτήν την ενέργεια και τώρα στον Ίασμο και τα χωριά του, κάθε μέρα οι Χριστιανοί λιγοστεύουν.

Είτε γιατί φεύγουν από μόνοι τους να ζήσουν σε άλλες περιοχές είτε γιατί οι μουσουλμάνοι αυγατίζονται, αγοράζουν περιουσίες και γίνονται οι κυρίαρχοι του τόπου.

Η παραμονή της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη μπορεί να στηρίχτηκε στη συνθήκη της Λωζάννης (ανταλλαγή πληθυσμών) αλλά οι χειρισμοί της Ελληνικής κυβέρνησης μέχρι και σήμερα δείχνουν ότι κλείνει τα μάτια σε ένα πρόβλημα που θα το βρει μπροστά της σύντομα την αμφισβήτηση της ελληνικότητας των εδαφών αυτών.

Στις τελευταίες εκλογές ο δήμαρχος που εξελέγη ήταν μουσουλμάνος και όλο το διοικητικό του συμβούλιο μουσουλμάνοι επίσης. «Φταίμε κι εμείς θα πουν κάποιοι από την αντιπολίτευση αφού δεν καταδεχτήκαμε να μπούμε και στο ψηφοδέλτιο του μουσουλμάνου υποψηφίου για να είμαστε κι εμείς μέσα στα πράγματα. Τώρα αυτοί έχουν την τύχη του τόπου στα χέρια τους και υπηρετούν σαφώς τα συμφέροντα της Τουρκίας στέκοντας προσοχή στις προσταγές του Τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.»

Όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το προξενείο στηρίζει οικονομικά όλους τουq μουσουλμάνους της περιοχής: τους άνεργους, τους φοιτητές, τις οικογένειές τους, δίνει χρήματα για αγορά σπιτιών και γης στα χωριά της Θράκης, σπουδάζει νεαρούς στην Τουρκία και σε άλλα πανεπιστήμια κι ετοιμάζεται πάντα για την επόμενη μέρα.

Στην Κομοτηνή σήμερα το 55% του πληθυσμού της είναι μουσουλμάνοι. Στα χωριά της Ροδόπης όπου ταξιδέψαμε, στον δήμο Ιάσμου το 75% είναι μουσουλμάνοι .

Το χωριό Αμαξάδες, Πελεκητή Κομοτηνής, το Γρήγορο Ξάνθης, τα Σήμαντρα, τα Φίλια, το Κοπτερό, το Λινό, ο Πολύανθος, η Γαλήνη είναι όλα μειονοτικά χωριά με έντονη την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου να ξεπηδά από τα τζαμιά, την ενδυμασία, την κοινωνική συμπεριφορά.

Η πληθυσμιακή αύξηση των μουσουλμάνων της Θράκης σε μια περίοδο που ο υπόλοιπος πληθυσμός της μειώθηκε σταθερά εξαιτίας της αστυφιλίας και της μετανάστευσης αποτελεί την καλύτερη απάντηση στους ισχυρισμούς της Τουρκίας για δήθεν καταπίεση της μειονότητας, καθώς όποιος πράγματι καταπιέζεται αργά η γρήγορα φεύγει όπως συνέβη με τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Η Ελένη Αποστολίδου κάτοικος Ιάσμου είναι η μόνη Χριστιανή που εργάζεται στο δημαρχείο που ανέλαβαν οι μουσουλμάνοι. Από από τότε που γεννήθηκε θυμάται τον εαυτό της να ζει μέσα σε αυτήν την κατάσταση.

«Γεννήθηκα εδώ κι εγώ και τα παιδιά μου. Έμαθα να ζω ανάμεσά τους και να επιβιώνω. Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Στην αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να εγκαταλείψω τον τόπο μου όπως έκαναν πολλοί από εμάς. Πούλησαν τα σπίτια τους στους μουσουλμάνους κι έφυγαν γι άλλα μέρη. Παραδώσαμε μόνοι μας τον τόπο μας γιατί κάποιοι δεν αντέξαμε την συμβίωση. Με τους απλούς κατοίκους δεν έχουμε προβλήματα και πολλές φορές νιώθουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε αυτούς παρά σε άλλους, αλλά μέχρι εκεί. Διαφέρουμε σε πολλά και ας είμαστε λίγοι, στην κουλτούρα, στις αναζητήσεις, στην κοινωνική μας ζωή. Τώρα βέβαια και τα δικά τους παιδιά σπουδάζουν εκσυγχρονίζονται έχουν άλλες απαιτήσεις. Γυρνούν έτοιμοι να αναλάβουν δράση».

Ο Κοσμάς Καραΐσκος όμως που είναι στην τοπική αυτοδιοίκηση στην Κομοτηνή δεν αντέχει την επιρροή του τουρκικού προξενείου πάνω από το κεφάλι του. Καθημερινά κάνει αγώνα εναντίον του μέσα από εκστρατεία ενημέρωσης του κοινού αλλά και την αποκάλυψη της δράσης του προξενείου και του ψευτομουφτή που παίζει τα πονηρά παιχνίδια της Τουρκίας μέσα στα πάτρια εδάφη όπως λέει ο ίδιος.

Καταγγέλλει από την πλευρά του, τους βουλευτές της περιοχής που άφησαν την κατάσταση να ξεφύγει. Που άφησαν την Θράκη να αντιμετωπίζει σήμερα έναν μεγάλο εχθρό ακριβώς μπροστά στην πόρτα της .

«Το έχουμε χάσει το παιχνίδι σε αυτήν την πλευρά της Ελλάδας μόνο στους Πομάκους προλαβαίνουμε να κερδίσουμε έδαφος αν θέλουμε σαν χώρα αλλά και αυτούς τους εκβιάζουν και δεν λένε πια ότι είναι ότι είναι Πομάκοι. Φοβούνται.»

Ο ιερέας της ενορίας Ιάσμου αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός τον οποίο συναντήσαμε να κάθεται στην αυλή της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής και να υπομένει τα κόλπα των νεαρών μουσουλμάνων που περνούσαν διαρκώς με σπασμένες εξατμίσεις από την γειτονιά των Χριστιανών, δεν θέλησε να σχολιάσει τα αντίποινα που του κάνουν οι μουσουλμάνοι. «Προσπαθούμε να κρατήσουμε την πίστη μας και να ζήσουμε ειρηνικά . Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Είναι δύσκολο πολλές φορές να το καταφέρνει κανείς αλλά προσπαθούμε. Εγώ τους χαιρετώ τους ρωτώ για την ζωή τους , δίνω δουλειά σε κάποιους που έχουν ανάγκη ένα μεροκάματο και δεν θέλω τις αντιπαλότητες. Εμείς ζούμε εδώ δεν ξέρουμε αύριο το πρωί τι θα συμβεί τι θα βρούμε στην πόρτα μας .»

Οι λιγοστοί ενορίτες όμως ξέσπασαν: «Έτσι κάνουν, θέλουν να μας διώξουν από τα σπίτια μας να τα πάρουν όλα. Περνούν με τις μηχανές τους όλο το 24ωρο από την γειτονιά των Χριστιανών από την εκκλησία και μας ξεκουφαίνουν. Φτύνουν και πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα όταν βλέπουν τον πάτερ να περνάει. Δεν μας θέλουν σας το λέμε εμείς απλώς δεν το λένε οι ίδιοι απροκάλυπτα. Μας λένε «φτου γκιαούρηδες» ακόμη και τα μικρά παιδιά τους. Πήγαμε στον Χότζα τον παρακαλέσαμε να τους μαζέψει. Προσπαθούμε να έχουμε καλές σχέσεις και με τους περισσότερους έχουμε αλλά αυτό είναι με το ζόρι . Διαφέρουμε τόσο στην κουλτούρα στην καθημερινότητα στην σκέψη μας στα πιστεύω μας. Και στο κάτω κάτω της γραφής είμαστε και ποτισμένοι με όλα αυτά που γίνονται.»

Ο Χότζας λίγο μετά την απογευματινή του προσευχή μας συνάντησε στο τζαμί, που βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής. « Εγώ μπορεί να έχω ελληνική υπηκοότητα αλλά είμαι Τούρκος . Στις φλέβες μου κυλάει τουρκικό αίμα και αυτό δεν αλλάζει. Θα ήταν ψέμα να πω κάτι άλλο. Είμαι Τούρκος. Παρόλα αυτά πηγαίνουμε στις εθνικές τους εορτές χαιρετιόμαστε μιλάμε ανταλλάσουμε ευχές σε γάμους και κηδείες . Ζούμε στην ίδια περιοχή όμως δεν είμαστε το ίδιο πως να γίνει δηλαδή;»

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

Κρυφή δράση παραγόντων μυστικών υπηρεσιών από μουσουλμανικές χώρες

Πέρυσι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αναγκάστηκε να απελάσει δύο ιρανούς διπλωμάτες, αλλά σύμφωνα με πηγές μυστικών υπηρεσιών της Δύσης, ανέρχονται σε χιλιάδες οι μουσουλμάνοι παράγοντες από χώρες της Μέσης Ανατολής, που δρουν στη χώρα...

«Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών», γράφει το δημοσίευμα,  «αναφέρουν ότι η Β-Ε έχει 650 μέλη του Ιράν, καθώς και μέλη υπηρεσιών πληροφοριών άλλων ισλαμικών χωρών, όπως σημειώνει η κροατική εφημερίδα «Jutarnji list».

Οι βοσνιακές μυστικές υπηρεσίες έχουν καταγεγραμμένα 330 ονόματα ξένων πρακτόρων, πράγμα που δηλώνει ότι αυτήν τη στιγμή στη χώρα δρουν ενεργά, τουλάχιστον, 1000 μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας των ισλαμικών χωρών.

Η όλη ιστορία έχει τις ρίζες της πίσω στο χρόνο, πριν από τον πόλεμο στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όταν οι ιρανικές αρχές  έσπευσαν να δημιουργήσουν καλές σχέσεις με το Κόμμα της Δημοκρατικής Δράσης, το οποίο στη συνέχεια ανέδειξε τον Αλία Ιζετμπέγκοβιτς, και τώρα επικεφαλής είναι ο γιος της Μπακίρ, ο οποίος εξελέγη για δεύτερη φορά στην προεδρία της Β-Ε.

Το Ιράν προσφέρει πλέον όλες  τις υπηρεσίες του, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και των πληροφοριών, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα κράτος Σιιτικό, ενώ οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι είναι Σουνίτες. Στην Τεχεράνη προσφέρεται μια μοναδική ευκαιρία πρόσβασης στην καρδιά της Ευρώπης, για τη δημιουργία ενός πυρήνα μέσω του οποίου θα μπορούσε να δραστηριοποιήσει τις δραστηριότητες της,  στον τομέα αυτό.

Υπό την πίεση των δυτικών υπηρεσιών, η Β-Ε, έχει λάβει μέτρα για να μειώσει τις επιπτώσεις της επιρροής του Ιράν και πέρσι η χώρα απέλασε δύο ιρανούς διπλωμάτες, αλλά η κατάσταση δεν είναι ακόμη ήρεμη.

Η Ιρανική Μυστική Υπηρεσία έχει δημιουργήσει ισχυρές επαφές με τους Ουαχαμπιστές Σαλαφιστές στην Γκόρνα Μοαότσα, παρόλο που σε εκείνη την περιοχή έχει εχθρούς.

Η διείσδυση των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών είναι μεγάλη και συνεχίζουν να επηρεάζουν τη χώρα, μεταφέροντας πολιτιστικούς και θρησκευτικούς όρους- τα σημαντικότερα σημεία της ιρανικής επαναστατικής φρουράς, μέσω ερευνητικών και επιστημονικών ιδρυμάτων.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι στόχος της ενίσχυσης αυτής των σχέσεων με τις μουσουλμανικές χώρες και ιδιαίτερα με το Ιράν είναι η απόκτηση μιας σημαντικής βάσης κοντά στη Βιέννη, που αποτελεί κομβικό σημείο της δράσης της ισλαμικής ριζοσπαστικής επιλογής, σε αυτό το μέρος της Ευρώπης. 

Πηγή ΕΧΕΔΩΡΟΣ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ερντογάν: Υπερβολική η προσοχή που δίνεται στο Κομπάνι

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκτίμησε σήμερα ότι πιστεύει πως ο διεθνής συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ ο οποίος διεξάγει μια αεροπορική εκστρατεία εναντίον των τζιχαντιστών της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος επικεντρώνεται περισσότερο από όσο θα έπρεπε στην πόλη Κομπάνι της Συρίας, κοντά στα σύνορα με τη χώρα του, επισημαίνοντας πως θα έπρεπε να στρέψει την προσοχή του και σε άλλες περιοχές.

«Γιατί στο Κομπάνι και όχι σε πόλεις όπως η Ιντλίμπ, η Χάμα ή η Χομς;... την ώρα μάλιστα που η ιρακινή επικράτεια ελέγχεται κατά το 40% από το Ισλαμικό Κράτος;», διερωτήθηκε ο Ερντογάν κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.

«Υπάρχουν μόνον 2.000 μαχητές στην Κομπάνι, είναι δύσκολο να καταλάβω αυτήν την προσέγγιση. Γιατί ο συνασπισμός δεν έχει αναλάβει δράση σε άλλες περιοχές;», πρόσθεσε ο Ερντογάν, δημιουργώντας ερωτηματικά για το από που γνωρίζει τον αριθμό των τζιχαντιστών που είναι στο Κομπάνι και μη ξαφνιάζοντας, πλέον, κανέναν με την αδιαφορία του για την δολοφονική δράση των τζιχαντιστών...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Έρογλου: «Απαράδεκτο να αναμένει ο ΟΗΕ από την Άγκυρα ο ΟΗΕ να τερματίσει τις μελέτες»

Ο Ντερβίς Έρογλου, σε δηλώσεις του για την επίσκεψη του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ στην Άγκυρα, είπε ότι οι «απαιτήσεις του δεν ήταν θετικές» και ότι «είναι απαράδεκτο να αναμένει από την Άγκυρα ο ΟΗΕ να τερματίσει τις μελέτες στην περιοχή και να αποσύρει τα πλοία της».

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης υποστήριξε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά προωθεί παρελκυστική πολιτική και τακτική, με σκοπό να φύγει από το τραπέζι του διαλόγου και κάλεσε τον ΟΗΕ να το αντιληφθεί αυτό και να αντιδράσει.

Ο κ. Έρογλου υποστήριξε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν επιθυμεί «ισότιμο συνεταιρισμό στη βάση πολιτικής ισότητας».

Ανέφερε ακόμη ότι, αν οι Ελληνοκύπριοι λάβουν μέτρα στο θέμα των υδρογονανθράκων, αντίστοιχες κινήσεις θα κάνει και η τουρκική πλευρά, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα διεξάγει σεισμικές έρευνες στην περιοχή, «κατόπιν αιτήματος της τουρκοκυπριακής πλευράς».

Ακόμη, ο κ. Έρογλου είπε ότι οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες μπορεί να εξυπηρετούν την τακτική της ελληνοκυπριακής πλευράς να κερδίσει χρόνο, κατά την έκφρασή του, αλλά οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να επιστρέψει η ελληνοκυπριακή πλευρά στο διάλογο.

Σε ερώτηση για το πώς φαντάζεται το ψευδοκράτος σε 20 χρόνια, ο Ερογλου είπε ότι, όσο η ελληνοκυπριακή πλευρά συνεχίζει να έχει την ίδια στάση και να μην επιθυμεί λύση, παρά τις προσπάθειες των Τουρκοκυπρίων, όπως υποστήριξε, το ψευδοκράτος «θα πάρει τη θέση που του αξίζει στη διεθνή κοινότητα και θα αναγνωριστεί».

Σχόλιο ιστολογίου: Φυσικά σε όλους είναι αντιληπτή η διαφορά μεταξύ των λέξεων "ζήτησε" και "απαίτησε". Δυστυχώς, ο ΟΗΕ, ενισχύοντας τα σενάρια εκείνα που αναφέρονται πως η τουρκική προκλητικότητα και παραβατικότητα οφείλεται σε υπόγεια στήριξη (ή και συμφωνία) της Τουρκίας από συγκεκριμένες χώρες της Δύσης (ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία). Κι αυτό, επειδή ο ΟΗΕ "ζήτησε" αλλά δεν τόλμησε να "απαιτήσει" (με απειλή άμεσων βαρύτατων κυρώσεων) από την Τουρκία την απομάκρυνση του "Μπαρμπαρός".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Δημοσιεύματα στον διεθνή τύπο προαναγγέλλουν καταιγίδα πολλών μποφόρ τόσο στην πορεία της ελληνικής οικονομίας όσο και στην γενικότερη πορεία της ευρωζώνης.
Από τον παγίως φιλέλληνα Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, που όμως εισηγείται να περιοριστεί η ευρωζώνη σε έναν πιο περιορισμένο κύκλο βορειο- και κεντρο-ευρωπαϊκών χωρών με κοινές δομές, μέχρι τα χθεσινά δημοσιεύματα γερμανικών εφημερίδων γιά ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Αλλά ο μεγαλύτερος κόλαφος για την τεχνητή και ανυπόστατη αισιοδοξία της κυβέρνησης υπήρξε η προχθεσινή έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, που περιλαμβάνει πρωτοφανείς επισημάνσεις, όπως ότι «δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα για την εποχή μετά το τρέχον μνημόνιο το οποίο ολοκληρώνεται το 2014», ότι όσα έχουν αναγγελθεί έως τώρα για την εποχή μετά το μνημόνιο «επαναλαμβάνουν γενικούς στόχους (ανταγωνιστικότητας, εξωστρέφειας κλπ) χωρίς να συνοδεύονται από συγκεκριμένα μέτρα» κι ότι «ό,ποια λύση και αν τελικά επιλεγεί, η έξοδος στις αγορές ή το αγκυροβόλιο του ΕΜΣ (π.χ. μέσω μιας προληπτικής γραμμής πίστωσης ή με απευθείας δανεισμό), θα συνοδεύεται από στενή εποπτεία της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, πράγμα που συχνά παραβλέπει η δημόσια συζήτηση».

Σε μία άλλη κοινωνία, που θα διέθετε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, μία τέτοια έκθεση καταπέλτης για την κυβερνητική πολιτική θα οδηγούσε άμεσα σε παραίτηση της κυβέρνησης. Διότι σε απλά ελληνικά η έκθεση αυτή λέει ότι η κυβέρνηση α-πέ-τυ-χε. Και ότι είναι ακατάλληλη να διαχειριστεί σοβαρά εθνικά ζητήματα.
Επίσης η έκθεση σαφέστατα προβλέπει ότι θα υπάρξει και στο μέλλον «στενή εποπτεία», δηλαδή μνημόνιο και τρόϊκα, μαζί με τα δανεικά που θα συνεχίσουμε να χρειαζόμαστε. Γιατί, απλούστατα, στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν, οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και η μακροβιότερη όλων κυβέρνηση Σαμαρά απέτυχαν να πραγματοποιήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και να καταστήσουν την χώρα δημοσιονομικά βιώσιμη.

Αλλά μάλλον είναι πλέον πολύ αργά γιά νέες εκκινήσεις.
Η μείζων κρίση της Ευρωζώνης καθιστά πολύ δυσχερή την παραμονή της Ελλάδας σε αυτήν.
Είτε η Ευρωζώνη θα θεωρήσει την Ελλάδα βαρίδι που πρέπει να πετάξει στην θάλασσα για να διασωθεί ως μία πιό περιορισμένη και ομοιογενή νομισματική ένωση γύρω απο το Βερολίνο, είτε θα αποσυντεθεί η ίδια η Ευρωζώνη, οπότε και πάλι η Ελλάδα θα βρεθεί στο κενό.
Και στις δύο περιπτώσεις η επιστροφή στην δραχμή είναι μονόδρομος.

Και διερωτάται κανείς: Πέρα από το αρρωστημένο παραλήρημα της μνημονιακής συγκυβέρνησης, υπάρχουν σε αυτόν τον τόπο δυνάμεις που να συνειδητοποιούν την πραγματικότητα και να μπορούν να οργανώσουν μία όσο γίνεται πιό ασφαλή και συστηματική πορεία στην προαναγγελθείσα θύελλα;
Υπάρχουν πρόσωπα που να κατανοούν, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και την γνωστή ψυχολογική παγίδα του αυτο-εφησυχασμού, ότι η χώρα χρειάζεται υπερεπειγόντως ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης και τα κατάλληλα πρόσωπα γιά να το υλοποιήσουν;
Η κυβέρνηση ασφαλώς ούτε μπορεί ούτε θέλει να το καταλάβει.
Η αντιπολίτευση τι σκέπτεται;

Πηγή "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Πού κρύφτηκαν το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και η Αεροπορία; Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τα πολεμικά μας σκάφη και αεροπλάνα –πιο ακριβά από το βάρος τους σε χρυσάφι-, αν τη στιγμή που η Τουρκία προκαλεί στην Κύπρο εξαφανίζονται από προσώπου Γης!
Μόνο για «μίζες» και εξάρτηση χρειαζόμαστε αυτή την τεράστια, πανάκριβη στρατιωτική μηχανή, που δεν θέλουμε όχι να χρησιμοποιήσουμε, αν, ο μη γένοιτο, χρειαστεί, αλλά ούτε καν να επιδείξουμε;

Δεν εννοούμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν σε αυτή τη φάση τη manu military ανακοπή των τουρκικών «δραστηριοτήτων» στις Κυπριακές θάλασσες. Εννοούμε ότι, για να μην χρειαστεί να το κάνουν αύριο, θα έπρεπε σήμερα να «δείχνουν τη σημαία τους» στην Κύπρο και να συντηρούν έναν βαθμό αβεβαιότητας στον αντίπαλο.
Ισραηλινοί, Ρώσοι, Βρετανοί, αλωνίζουν στις κυπριακές θάλασσες, Γερμανοί και Γάλλοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκαλα του μακαρίτη). Μόνον οι Έλληνες απουσιάζουν από την περιοχή. Τα βλέπει αυτά η Άγκυρα και έτσι που πάμε θα στείλει αλεξιπτωτιστές στο Σύνταγμα…

Η παθητικότητα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και της παρασκηνιακής αμερικανικής ανοχής –αν όχι παρότρυνσης- προς την Άγκυρα θα αυξήσει, δεν θα μειώσει τα προβλήματα Αθήνας και Λευκωσίας και, πολύ φυσιολογικά, θα αποθρασύνει την Άγκυρα.
Μακροχρόνια συνιστά στρατηγική αναδίπλωση από την Ανατολική Μεσόγειο, είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του Ελληνισμού. Η Ελλάδα παραιτείται από τα τεράστια πλεονεκτήματα που της δίνει η στρατηγική θέση της Κύπρου για τη δική της άμυνα, όχι όμως από τα προβλήματα που αναπόφευκτα της δημιουργεί η κυπριακή άμυνα!

Απανωτά τα χτυπήματα
Η παραβίαση της Κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία συνιστά τη σοβαρότερη έμπρακτη επιβουλή κατά της κυπριακής κυριαρχίας μετά την εισβολή του 1974. Η μη ουσιαστική αντίδραση του Ελλαδικού και Κυπριακού πολιτικού προσωπικού όπως και των δύο κρατών –και της ΕΕ- διευκολύνει την περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης, που θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και να χρησιμοποιηθεί αύριο για να εκβιαστεί μία τυχόν «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση σε Αθήνα ή Λευκωσία, αν υπάρξει.
Γι αυτό και τα συμβαίνοντα συνιστούν έμμεση πλην σαφή προειδοποίηση και στην Κουμουνδούρου. Για να μπορέσει να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και, μάλιστα, στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τους νεοαποικιακούς δεσμούς των Μνημονίων, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαθέτει πολύ επεξεργασμένη εξωτερική και διεθνή πολιτική και σε βάθος αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αλλιώς δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί.

Η επίθεση στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι η τέταρτη μείζων επίθεση στην ανεξαρτησία, κυριαρχία και κρατική του υπόσταση που δέχεται ο ελληνικός λαός μετά το 2010.
Πρώτη ήταν η Δανειακή και το Μνημόνιο.
Δεύτερη το PSI και το αγγλικό δίκαιο.
Τρίτη η επίθεση κατά των Κυπριακών τραπεζών και το Κυπριακό Μνημόνιο.
Με τα πρώτα τρία «χτυπήματα» ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε του μεγαλύτερου μέρους των δικαιωμάτων που διαθέτουν τα σύγχρονα κράτη, εισερχόμενος ταυτόχρονα σε κοινωνικο-οικονομική «σπείρα θανάτου» και διαδικασία υποδούλωσης / αποικιοποίησης.
Η επίθεση στην Κυπριακή ΑΟΖ σηματοδοτεί το πέρασμα από την καθαρά οικονομική στη γεωπολιτική επίθεση κατά του ελληνικού χώρου, του ελληνικού έθνους – κράτους και του πολλαπλώς αλληλοεξαρτώμενου με αυτό Κυπριακού κράτους.

«Καρπαζιές» από τους… προστάτες
Από τις αντιδράσεις Ουάσιγκτον – Λονδίνου και των εντεταλμένων δορυφόρων τους στη «Νέα Ευρώπη» (Φινλανδία, Σουηδία, Ουγγαρία) έγινε τελείως φανερό ότι η Άγκυρα δεν κινείται μόνη της, ενθαρρύνεται από τον άξονα των «ναυτικών δυνάμεων» (με την ανοχή –τουλάχιστον- της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»).
Αυτό πια δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, εντούτοις αρκετοί αναλυτές του «πατριωτικού χώρου» το αποδίδουν αποκλειστικά στις τακτικές των ΗΠΑ να εξασφαλίσουν την τουρκική συμμαχία κατά του «Ισλαμικού Κράτους» και όχι στις αμερικανικές επιδιώξεις στην Κύπρο.

Μία τέτοια ερμηνεία θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός ότι, πολύ προτού υπάρξει οποιοδήποτε «Ισλαμικό Κράτος», ΗΠΑ και Βρετανία ενθάρρυναν διαχρονικά την Τουρκία προκειμένου να αποκτήσουν αυτοί και όχι βέβαια να τον δώσουν στην Άγκυρα, τον έλεγχο της Κύπρου.
Αυτή την επιδίωξη εξυπηρέτησαν, άλλωστε, το οργανωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα και η εισβολή του 1974, μετά η αποικιακή παγίδα του Κίσινγκερ («διζωνική – δικοινοτική ομοσπονδία») που κατάπιαν αμάσητη –αν όχι με ενθουσιασμό- Αθήνα και Λευκωσία, όπως και οι τρομερές πιέσεις να περάσει το Σχέδιο Ανάν το 2004.

Δυστυχώς δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ταυτόχρονα Έλληνας πατριώτης και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Να θυμίσουμε τώρα ότι προ μερικών εβδομάδων η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη χαρακτήριζε την Αμερική «στρατηγικό εταίρο»;

Η επιδίωξη όσων ενθαρρύνουν την Τουρκία στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι να επαναφέρουν μία παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν κι αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα θα έχουν οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη – Έρογλου αν ευοδωθούν, γι αυτό και δεν καταλαβαίνουμε από πού συμπεραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπός της Τουρκίας είναι να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις!
Φυσικά, η παραμένουσα αντίδραση των Κυπρίων πολιτών στην κατάλυση του κράτους τους, ενδέχεται να ενεργοποιήσει και το plan B του διεθνούς παράγοντα, που είναι η προτιμώμενη λύση της Άγκυρας, τα «δύο κράτη» που ανέφερε ο Νταβούτογλου. Με μία σημαντική, βέβαια, διευκρίνιση: ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ στο ελληνικό κράτος που θα προκύψει να ασκήσει τα δικαιώματα πλήρως ανεξάρτητου κράτους.

Η διχοτόμηση («ταξίμ») δεν ήταν ποτέ κεντρική επιδίωξη του αγγλοαμερικανικού παράγοντα στην Κύπρο. Χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από Λονδίνο και Ουάσιγκτον όχι για να πραγματοποιηθεί η ίδια, αλλά για να ματαιωθούν δι αυτής τα δικαιώματα της συντριπτικής Ελληνικής πλειοψηφίας του κυπριακού πληθυσμού. Η προτιμητέα λύση του «διεθνούς παράγοντα» ήταν πάντα και παραμένει ο «ζουρλομανδύας» («διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία»), μία λύση που θα ακυρώνει την πλήρη ελληνική ή τουρκική κυριαρχία και θα ξανακάνει την Κύπρο αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και των διεθνών τραπεζών (που, σημειωτέον, αποκτούν ήδη τον έλεγχο του Κυπριακού τραπεζικού τομέα).
Αν τυχόν πηγαίναμε τελικά σε διχοτόμηση υπό τις παρούσες συνθήκες και αγγλο-αμερικανική εποπτεία, η διχοτόμηση αυτή δεν θα ήταν πλήρης, δεν θα απέδιδε, δηλαδή, «κανονικό» ελληνικό κράτος στην Κύπρο χωρίς δουλειές και περιορισμούς. Θα είχαμε όλα τα μειονεκτήματα χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα της διοχτόμησης.

Το καταπληκτικό με την πολιτική των κυβερνώντων σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι ευθυγραμμίζονται σε όλα τα θέματα τα desiserata των οικονομικών και γεωπολιτικών «προστατών», παίρνοντας σε αντάλλαγμα μόνο οικονομικές και γεωπολιτικές «καρπαζιές» από αυτούς.
Να πάρουμε πυραύλους εδάφους – θαλάσσης από τη Ρωσία, προτείνει αίφνης η συμπαθής «Κερυνειώτικη Ηχώ». Πώς όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό, όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλαμε εμπάργκο στον εαυτό μας, δεσμευόμενοι δια των κυρώσεων να μην αγοράσουμε όπλα που χρειαζόμαστε από τη Μόσχα;

Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα της αδυναμίας στοιχειώδους οικονομικής και γεωπολιτικής άμυνας του ελληνικού έθνους ως αποτέλεσμα της ξένης εξάρτησης και της πολιτικής διαρκούς υποτέλειας. Μόνο μία πολιτική που θα ανέτρεπε αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να διακόψει την πορεία καταστροφής / αποικιοποίησης του ελληνικού λαού. Ζητείται πολιτική δύναμη να κάνει κάτι τέτοιο!

ΣΥΡΙΖΑ και Κυπριακό
Για να επανέλθουμε στο ζήτημα που θέσαμε παραπάνω, τυχόν αμφισβήτηση της μνημονιακής πορείας από τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει διασαφήνιση των βασικών παραμέτρων της εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής αυτού του κόμματος. Ποια είναι π.χ. η θέση του στο Κυπριακό; Θέλει επαναφορά του Σχεδίου Ανάν ή την απορρίπτει;
Η Ελλάδα χρειάζεται επίσης ριζική τροποποίηση του αποτρεπτικού της δόγματος, ώστε να δημιουργεί μείζονα αβεβαιότητα στην Τουρκία για την ελληνική απάντηση σε περίπτωση κρίσης. Εννοείται ότι για να έχουν νόημα αυτά πρέπει να συνοδεύονται από εκείνες τις συμπεριφορές που θα το καθιστούσαν πειστικά, όπως και από πλήρως αναβαθμισμένη επαναφορά του ενιαίου αμυντικού δόγματος.
Χρειάζεται, επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεχάσει ενδεχόμενες ψευδαισθήσεις για τον πιθανό ρόλο ΔΝΤ και ΗΠΑ.

Το «δόγμα» Ελλάδας και Κύπρου σήμερα είναι το «δώσ’ τα όλα στους ξένους», «κάνε ό,τι σου λένε οι Δυτικοί», «σφάξε με αγά μου, ν’ αγιάσω». Ελλάδα και Κύπρος διαλύονται μπροστά στα μάτια μας υπό την συνδυασμένη πίεση «Αγορών», ΕΕ, ΝΑΤΟ, Γερμανίας και ΗΠΑ.
Τα δύο κράτη μοιάζει να στερούνται πολιτικού προσωπικού στοιχειωδώς ικανού να κυβερνήσει υπερασπιζόμενο τα πιο αυτονόητα δικαιώματα του ελληνικού λαού. Υπάρχει πολιτική δύναμη να αμφισβητήσει τέτοια πορεία, να αποτρέψει περαιτέρω καταστροφές;

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 261


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Τουρκία έχει διάθεση κατακόρυφης και επικίνδυνης κλιμάκωσης και όξυνσης απέναντι στην Ελλάδα. Αυτό, γίνεται ολοένα και περισσότερο έντονο τις τελευταίες ημέρες, μετά την ανακοίνωση του ενιαίου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου θαλάσσιου χώρου έρευνας και διάσωσης.
Από εκείνη την ημέρα το "Barbaros" παραβίασε την Κυπριακή ΑΟΖ (πρόκειται ουσιαστικά για καθαρά επιθετική ενέργεια αρπαγής εθνικού χώρου της Κύπρου), υλοποίησε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης νότια του Καστελλόριζου (εντός του ενιαίου θαλάσσιου χώρου που είχε προ ημερών ανακοινωθεί από Αθήνα και Λευκωσία), ενώ οι παραβιάσεις των τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών δεν σταμάτησαν σχεδόν καθόλου.

Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών (με υπαιτιότητα αποκλειστικά της Τουρκίας), εμφανίστηκε και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ που πρότεινε "αυτοσυγκράτηση", αλλά η Τουρκία επιμένοντας στην κλιμάκωση των προκλήσεών της, δύο ημέρες μετά την "σύσταση" του γ.γ. του ΝΑΤΟ, προχώρησε σε εμβολισμό ελληνικού ψαράδικου στο Δέλτα του Έβρου.

Σύμφωνα με πληροφορίες στις 11.45 το πρωί της Παρασκευής 31/10/2014, ο κυβερνήτης τουρκικής ακταιωρού ζήτησε από τον καπετάνιο ελληνικής μηχανότρατας που βρισκόταν εντός ελληνικών χωρικών υδάτων να σταματήσει για έλεγχο.
Ο καπετάνιος απάντησε πως δεν έχει περάσει την οριογραμμή και έχει ενημερώσει ήδη το Λιμενικό. Παράλληλα ανέφερε πως δεν πρόκειται να σταματήσει και θα κατευθυνθεί προς Αλεξανδρούπολη.
Η τουρκική ακταιωρός, κατά τα λεγόμενα του καπετάνιου, μπήκε εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων και επιχείρησε με διάφορους ελιγμούς να παρεμποδίσει το ελληνικό σκάφος στο οποίο επέβαιναν δυο Έλληνες και τέσσερις Αιγύπτιοι. Κατά τους ελιγμούς η ακταιωρός κτύπησε τη μηχανότρατα στην αριστερή πλευρά της πλώρης με αποτέλεσμα να προκαλέσει ζημιές.




Στο σημείο έσπευσε σκάφος του Λιμεναρχείου Αλεξανδρούπολης, ωστόσο όταν έφτασε διαπιστώθηκε πως η τουρκική ακταιωρός είχε εξαφανιστεί.
Στελέχη του Λιμενικού σημείωναν πως είναι συχνό φαινόμενο στη συγκεκριμένη περιοχή τουρκικές ακταιωροί να παρενοχλούν ελληνικά σκάφη αν και βρίσκονται εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.
 
Μετά από το περιστατικό οι αλιείς του Έβρου, διαμαρτυρήθηκαν στο Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης με μαύρες σημαίες.

Το θέμα δεν αποκλείεται να συζητηθεί κατά τη συνάντηση που θα έχουν ο έλληνας αρχηγός του Λιμενικού με τον τούρκο ομόλογο του κατά την επίσκεψη του στην Αθήνα από τις 5 ως τις 8 Νοεμβρίου.
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως ανακοίνωση από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία φαίνεται πως έχει επιλέξει την επικίνδυνη (για τη χώρα) οδό της σιωπής απέναντι στην τουρκική θρασύτατη αυτή ενέργεια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Έχουμε ήδη αναφερθεί στο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η Τουρκία σε πολιτικό και γεωπολιτικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου. Μάλιστα, αναφέραμε ότι η επίδειξη δύναμης που κάνει η Τουρκία στην ΑΟΖ της Κύπρου, παραβιάζοντας βάναυσα το Διεθνές Δίκαιο και θέτοντας σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή της πορεία αλλά και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιταλία, την Κορέα, τη Γαλλία και τις 28 χώρες της Ε.Ε., είναι απόδειξη της αδυναμίας και του αδιεξόδου που αναφέραμε παραπάνω.

Επειδή πιστεύουμε ακράδαντα ότι η τύχη και η πορεία ενός τόπου και μιας χώρας του μεγέθους της Κύπρου και της Ελλάδας, με τη συγκεκριμένη γεωγραφική θέση και μέγεθος, ιδιαίτερα κάτω από τις συγκεκριμένες γεωπολιτικές συνθήκες, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητα που έχουν οι πολιτικοί και κρατικοί παράγοντες, οι διανοούμενοι, οι δημοσιολογούντες, οι αναλυτές και οι απλοί πολίτες να αναλύουν τα τεκταινόμενα και να προβλέπουν τις εξελίξεις, σχεδιάζοντας αντιστοίχως ανάλογες πολιτικές, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια προσέγγιση στις προοπτικές της Τουρκίας, από την οποία σαφώς απειλούνται η Κύπρος και η Ελλάδα.

Η Τουρκία αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής ασφάλειας της Δύσης και των ΗΠΑ στην περιοχή της Βαλκανικής, της Λεκάνης του Εύξεινου Πόντου, του Καυκάσου, του Ιράν, της Μεσοποταμίας, της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Για να εξυπηρετήσει δε στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου χρησιμοποιήθηκε στην Κύπρο το 1974 και στο Αιγαίο, στις αλλεπάλληλες κρίσεις που ξέσπασαν από τη δεκαετία του ’70 και εντεύθεν.

Ολα αυτά τα χρόνια η στήριξη της Δύσης βοήθησε την Τουρκία αφενός μεν να διαχειρίζεται τις σχέσεις της με την Κύπρο και την Ελλάδα από σαφώς πλεονεκτική θέση, από θέση ισχύος, αφετέρου δε να κρατά υπό πίεση και σχετικό έλεγχο μια σειρά από ζητήματα, που αποτελούν το καθένα και όλα μαζί την αχίλλειο πτέρνα της, με κορυφαίο το Κουρδικό και στη συνέχεια το Αλεβιτικό.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται μια χαρακτηριστική αλλαγή σε αυτά που περιγράφηκαν παραπάνω. Η Ουάσινγκτον δεν παρέχει πλέον τη στήριξη που παρείχε επί δεκαετίες στην Αγκυρα ούτε στο Κυπριακό ούτε στο ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών της Ελλάδας αλλά ούτε και στο Κουρδικό.

Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τους λόγους, αν δηλαδή η Ουάσινγκτον άλλαξε τη στάση της λόγω της πολιτικής που ακολουθεί η Αγκυρα σε μια σειρά από ζητήματα αλλά και λόγω της στρατηγικής που έχει, δηλαδή να καταστεί μια παγκόσμια δύναμη ισότιμη με τις ΗΠΑ, ή εάν η τουρκική κυβέρνηση ακολουθεί τις συγκεκριμένες πολιτικές για να ξεπεράσει τα προβλήματα που θα προκύψουν από την αλλαγή στάσης της Ουάσινγκτον. Αυτό είναι κάτι σαν το άλυτο δίλημμα αν η κότα έκανε το αβγό ή το αντίστροφο.

Πάντως, αν θέλαμε να συνοψίσουμε την αλλαγή στάσης της Ουάσινγκτον στο Κυπριακό, αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν διά της Noble Energy στα ενεργειακά της Κύπρου και στην αναγνώριση του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της, θέση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις και την πρακτική που ακολουθεί η Αγκυρα. Επίσης, η καταδίκη των «28» της Ε.Ε. ίσως να μην είχε εκδοθεί αν αντιστρατευόταν τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον.

Οσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας, το γεγονός ότι προχωρούν απρόσκοπτα οι διαδικασίες εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο αλλά και το Λιβυκό πέλαγος (στις θαλάσσιες περιοχές νότια της Κρήτης) αποτελεί περίπου απόδειξη ότι τουλάχιστον δεν υπάρχει αντίδραση από την Ουάσινγκτον, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά από το 1974. Να υπογραμμίσουμε ότι οι διαδικασίες αυτές οδηγούν σε ντε φάκτο ανακήρυξη της ΑΟΖ στις προαναφερθείσες περιοχές. Επίσης να υπενθυμίσουμε ότι στις περιοχές αυτές βρίσκεται η Γαύδος, την οποία διεκδικούσε η Τουρκία και μάλιστα στα ΝΑΤΟϊκά φόρα, όπου, ως γνωστόν, δύσκολα κουνιέται ακόμα και φύλλο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Ουάσινγκτον.

Φυσικά παραμένει εκκρεμές το ζήτημα του Αιγαίου, για το οποίο θα δούμε σε επόμενες φάσεις αν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να κρατούν την ίδια στάση, υποστηρίζοντας σκανδαλωδώς την Τουρκία. Εχουμε άποψη γι’ αυτό, όμως προς το παρόν δεν την κοινοποιούμε.

Οσο για τα ερωτήματα σε τι συνίσταται η αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό και τι συνέπειες θα έχει αυτό στην πορεία της Τουρκίας, αλλά και στα Ελληνοτουρκικά, θα τα εξετάσουμε στο άρθρο μας της Κυριακής.

Πηγή «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μία λεγεώνα ξένων πρωτοφανούς κλίμακας, από πάνω από 80 χώρες, θεωρεί ο ΟΗΕ ότι έχουν πάει στη Συρία και το Ιράκ για να πολεμήσουν στις τάξεις της τζιχαντιστικής ISIS: Αναφορά προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, γνώση των οποίων επικαλούνται διεθνή ΜΜΕ, τοποθετούν τον αριθμό των μαχητών από τρίτες χώρες σε 15.000.

Η αποδυνάμωση των πιο πρόσφατων ισλαμιστικών ομάδων, με πρώτη την Αλ Κάιντα, αλλά ακόμη και η αίγλη της κήρυξης του «χαλιφάτου» έχουν ενισχύσει το ρεύμα στο νέο σχήμα, που έχει καταλήξει να ελέγχει πλέον εδάφη μεταξύ Τίγρη και Ευφράτη.

O βρετανικός Guardian επικαλείται γνώση αναφοράς στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που μιλά για «πρωτοφανούς κλίμακας» συρροή ξένων μαχητών στην ISIS. Ο αριθμός τους, υποστηρίζει, φτάνει τις 15.000 και η προέλευσή τους είναι από κάθε πιθανό και απίθανο μέρος -από τις μουσουλμανικές χώρες της μέσης ανατολής μέχρι τη Γαλλία και ακόμη και τις Μαλδίβες.

Σε ορισμένες από αυτές, προηγουμένως δεν είχαν καν παρουσία ή απήχηση ομάδες όπως η Αλ Κάιντα. «Οι αριθμοί τους από το 2010 και μετά είναι πολλαπλάσιοι του συνολικού αριθμού ξένων τρομοκρατών μεταξύ 1990 και 2010, και αυξάνονται» τονίζει η έκθεση.

Μήπως, ήρθε η στιγμή να ελεγχθούν οι "δρόμοι των τζιχαντιστών" προκειμένου να σταματήσει, επιτέλους αυτός ο "τουρισμός του τζιχάντ" και να αποκοπούν, οριστικά και αμετάκλητα, όσοι μετακινήθηκαν ήδη στον "κόσμο της φρίκης"; Το ότι δεν έχει μέχρι στιγμής καταστραφεί το δίκτυο μετακίνησης - μεταφοράς των τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή, δημιουργεί βάσιμες υποψίες για τον πραγματκό ρόλο της Δύσης απέναντι στους τζιχαντιστές, αφού είναι απολύτως απίθανο να μην έχουν (προ καιρού) προσδιοριστεί (από τις μυστικές υπηρεσίες και τα δίκτυά τους στην Δύση αλλά και στ Μέση Ανατολή) όχι μόνο οι τρόποι αλλά και οι δρόμοι μετακίνησης των τζιχαντιστών...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Από παιδί είχα αναζητήσεις σχετικά με τους πολιτικούς, την πολιτική, το αν είναι λειτούργημα ή μία δουλειά σαν όλες τις άλλες και άλλα τέτοια ερωτήματα που στο παιδικό μου μυαλό φάνταζαν έξυπνα και έδειχναν έναν προβληματισμό, μη σας πω δύο προβληματισμούς!

Περνώντας τα χρόνια τα ερωτήματα γίνονταν όλο και πιο βασανιστικά.
Τι είδους πετριά πρέπει να φάει κάποιος για να ασχολείται σε όλη του τη ζωή με τα προβλήματα του τόπου, να τον αποκαλλούν προδότη, να αποκαλεί τους αντιπάλους του προδότες, να τσακώνεται στη βουλή, να τον μαυρίζουν στις εκλογές, να βγαίνει στα κανάλια βλοσυρός, στομφώδης και φυσικά σωτήρας όλων υμών των αδαών, να μιλά ασταμάτητα να ψεύδεται ασύστολα και με θράσος να υποστηρίζει όλα όσα την προηγουμένη ξόρκιζε ως αντιπατριωτικά!

Ξέχασα να σας πω πως όλοι είναι πατριώτες, ο ένας περισσότερο από τον άλλο και φυσικά όλοι τους περισσότερο από εμάς, που ως αδαείς δεν μπορούμε να ξέρουμε το καλό της πατρίδος, αλλά ούτε και το δικό μας!

Και επειδή σε πείσμα όλων παραμένω παιδί, ξαναέθεσα στον ευατό μου το αμείλικτο ερώτημα.
Γιατί κάποιος να γίνεται περίγελος, να αυτοαναιρείται, να μαυρίζεται και να επιμένει, διότι χωρίς αυτόν η πολιτική σκηνή είναι τουλάχιστον... πτωχή;!

Αλήθεια τώρα που είπα πτωχή, υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα, το ίδιο επίμονο και βασανιστικό και αυτό παιδικό κατάλοιπο.

Γιατί όλοι οι σύγχρονοι πολιτικοί έχουν θεία που τους αφήνει κληρονομιά, γυναίκα που έχει θεία που της αφήνει κληρονομιά, κόρη που επενδύει και κερδίζει απίστευτα ποσά, όταν όλοι χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια και έχει και θείο που της αφήνει την μισή Ελλάδα σε οικόπεδα;
Εγώ βρε παιδιά γιατί δεν έχω τέτοιο θείο πιά;

Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς, απαντούν οι αρχαίοι πρόγονοι, όχι από τον τάφο της Αμφίπολης, αυτοί την έκαναν απελπισμένοι σε άλλες πολιτείες ιδανικές!

Κάθε ημέρα όλο και κάτι μεγάλο ξεσκεπάζεται, από την επίμονη και επίπονη προσπάθεια των λαμπρών δημοσιογράφων -πατριωτών επίσης-, κάτι που συνδέει (άμεσα, έμμεσα ή με το έτσι θέλω) την πολιτική, τη δικαοσύνη, τη σωτηρία της ψυχής, με το χρήμα!

Και φυσικά οι απορίες λύνονται μαγικά!

Η σωτηρία της Ελλάδας, η έξοδος στις αγορές, η διάσωση των τραπεζών και τραπεζιτών, η έλευση της πολυπόθητης ανάπτυξης είναι θέμα... τιμής!

Δεν έχει σημασία εάν η παιδική φτώχια αγγίζει το 20%, ούτε ότι οι αυτοκτονίες φτάνουν (ή έχουν ξεπεράσει προ πολλού) τις πέντε ή τις εικοσιπέντε χιλιάδες.

Δεν έχει απολύτως καμμία σημασία το γεγονός ότι οι άνεργοι είναι πια κοντά στα δυόμιση εκατομμύρια, ούτε ότι οι άστεγοι σχεδόν τριπλασιάστηκαν.

Σημασία έχει να σωθούμε στην σωστή τιμή για τους πολιτικούς μας.

Διότι τώρα στα χρόνια των σωτήρων, η λαική ρήση "η τιμή τιμή δεν έχει..." αποκτά νέο νόημα!
Η τιμή έχει τιμή και μάλιστα τεράστια, το χρήμα ρέει -με πολλά μηδενικά- στις τσέπες των σωτήρων!

Είναι πολύ το χρήμα αδέρφια, στην Ελλάδα που πεινάει, που υποφέρει που δεν έχει υγεία, παιδεία, πρόνοια, που κάποιοι τυχάρπαστοι σωτήρες πληρώνωνται για να μας σώσουν.

Δεν θέλω να σωθώ κύριοι, δεν θέλω να φορολογούμαι για να συντηρώ το σύστημα σας, δεν γουστάρω σωτήρες που φροντίζουν να κάνουν κομπόδεμα ιδρύοντας ΜΚΟ, για την τσέπη τους και μόνο, βάζοντας χέρι ό,που μπορούν, και όσο οι υπόλοιποι σωτήρες τους επιτρέπουν.

Διότι τώρα πια δεν υπάρχουν αλτρουστικές σκέψεις και ιδέες, δεν υπάρχουν οράματα, υπάρχουν τσέπες που πρέπει να γεμίσουν, ακίνητα που πρέπει να αποκτηθούν και κάπου εκεί, μεταξύ αστακού και σαμπάνιας, υπάρχει μόνο μία σκέψη:
Η επόμενη μπουκιά πρέπει να είναι μεγαλύτερη, γιατί το ό,τι φάνε, ό,τι πιούνε και ό,τι αρπάξει ο κώλος τους είναι το μότο της δεκαετίας!

Πηγή "Λόγια και Σκέψεις"

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτό με το τελευταίο που λέει "ό,τι αρπάξει ο κώλος τους", αποτελεί την βάση οικοδόμησης της σύγχρονης πολιτικής θέσης και σκέψης των Ελλήνων πολιτικών (και όχι μόνο)...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Πέτρος Μακρής

Η, με δημοκρατικές διαδικασίες (εκλογές) ανατροπή του νεοκεμαλισμού από τον… «ήπιο» ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν, στη γειτονική Τουρκία, χαιρετίστηκε πριν από λίγα χρόνια από τη διεθνή κοινή γνώμη, ως μία ζωοδότειρα πνοή, στον ασφυκτικό μιλιταρισμό των νεοτούρκων.
Σε ένα στρατοκρατικό καθεστώς, με κοινοβουλευτικά ενεργούμενα, που, εν ονόματι του αναμορφωτή της νεότερης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ κατηύθυνε, από το 1922 μέχρι και τις 9/2/2003, τις πολιτικές εξελίξεις στο γείτονα χώρα. Άλλοτε με εναλλασσόμενες, με εκλογές και άλλοτε με δικτατορικές παρενθέσεις, κυβερνήσεις.

Ελάχιστοι οσμίζονταν ότι πίσω από την εικόνα του καταλύτη της νεοκεμαλικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, Ερντογάν, εκκολάπτεται μία μορφή επίδοξου νεοθωμανισμού και μάλιστα με μουσουλμανικό κρατικό μανδύα.
Όπως επίσης, ελάχιστοι υποπτεύονταν, ότι το σήμα κατατεθέν της γυναικείας υποταγής (μαντίλα) θα περιφερόταν, από τη σύζυγο του Ερντογάν με μοντέρνο ντιζάιν, εντός και εκτός Τουρκίας, σαν ένα είδος ισλαμικού… «Τίμιου Σταυρού», στα πλήθη της γείτονος, που ζητούσαν μία (ας πούμε) ρεβάνς, για την κατάλυση, από τον Ατατούρκ, του κλέους της ιεροκρατικής οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η λέξη «γκιαούρ» (άπιστος), που ήταν το τουρκικό φόβητρο, ο μπαμπούλας για τους υποτελείς λαούς της ορθόδοξης χριστιανικής ομοδοξίας, στη Βαλκανική, για πάνω από 400 χρόνια, επανέρχεται σήμερα, από το ηγετικό ιμπεριαλιστικό ιεροκρατικό δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου, ως φόβητρο κατά των Κούρδων, των Αλεουιτών και άλλων αιρέσεων, όπως επίσης και κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Συρίας.

Και με μία διπλωματική κουτοπονηριά, αλλά και περισσή ματαιότητα και αλαζονεία το ίδιο δίδυμο χτίζει παλάτια πάνω στην άμμο, ή ορθότερα στο ρημαδιό της made in ΝΑΤΟ «αραβικής άνοιξης», περιμένοντας αυτομολήσεις των φονταμενταλιστών ισλαμιστών της βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής ενδεχομένως και του μουσουλμανικού τόξου της πρώην ΕΣΣΔ, σε μία «αυτοκρατορία», που μόνον τις μισθοφορικές δολοφονικές διεθνείς μπριγάδες των πλιατσικολόγων τζιχαντιστών θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως εμπροσθοφυλακή.

Η πρώτη πρόβα πλιάτσικου, αλλά με αμιγώς τουρκικό εξοπλισμο, ήδη άρχισε στην πετρελαιοφόρα θαλάσσια Κυπριακή ΑΟΖ. Και η μέχρις εσχάτων αλαζονεία, τόσο του θεομπαίχτη Ερντογάν όσο και του παμπόνηρου δολιχοκέφαλου πανεπιστημιακού καθηγητή Αχμέτ Νταβούτογλου, παραμένει αναπάντητη από τη Βρετανία που φρενάρει μία ομόφωνη απόφαση της ΕΕ για την δια παντός μέσου αποβολή από την Κυπριακή ΑΟΖ ενός επίδοξου Αττίλα 3.

Και η απόφαση αυτή προφανώς εδραιώνεται στο αμάχητο επιχείρημα, ότι η κυπριακή ΟΖ είναι μέρος της επικράτειας της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία αναισχύντως ζητεί να μπει ως άλλος Δούρειος Ίππος το σημερινό κακέκτυπο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς…

Πηγή εφημ. «Ελευθεροτυπία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι αξίες και οι αρχές που διέπουν τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπινων κοινωνιών δεν καθιερώθηκαν απλά και μόνο επειδή θεωρείται ότι θα αποδώσουν σε άλλες υπαρκτικές σφαίρες, στην ουράνια ζωή. Υπάρχουν και πρακτικοί λόγοι για την υιοθέτησή τους.

Οι λαοί, έστω θεωρητικά, αποδέχτηκαν την ηθική ως ισχυρό πυλώνα και προϋπόθεση του συλλογικού βίου, διότι κάνει την καθημερινότητα πιο λειτουργική, οριοθετεί ακριβοδίκαια τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των πολιτών, και στο τέλος αφήνει κέρδη για όλους. Υλικά κέρδη, όχι μόνο πνευματικά.

Είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε συλλογικό, το ήθος ουδέποτε αφαιρεί αγαθά - πάντα προσθέτει. Μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσει κάποιος τη βραχυπρόθεσμη «ησυχία» του και να κάνει αβαρίες για να υπηρετήσει την αρετή, αλλά στο τέλος θα δικαιωθεί η επιλογή του.

Η χώρα μας, για παράδειγμα, αν είχε αντισταθεί σοβαρά και με πείσμα στην απόφαση της Γερμανίας να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, δεν θα είχε μπει στην περιπέτεια να υπερασπίζεται το αυτονόητο, δηλαδή το γεγονός ότι η Μακεδονία είναι Ελλάς.

Επίσης, δεν θα είχε εξυπηρετήσει τα γεωπολιτικά σχέδια της «ατμομηχανής» της Ευρώπης με την απάνθρωπη μεγαλομανία και την τιμωρητική διάθεση προς τις χώρες οι οποίες της αντιστάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν «μαγείρευε» τα στοιχεία για την ένταξή μας στην ευρωζώνη και δεν ζητούσε τις... διευκολύνσεις της Goldman Sachs, η εικόνα της ελληνικής οικονομίας θα ήταν σε εξαιρετικά καλύτερη θέση.

Και οι σχέσεις μας με την ανερχόμενη δύναμη της περιοχής, τους Κούρδους, θα ήταν μακράν καλύτερες, αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν είχε παραδώσει τον ηγέτη τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν στους Τούρκους.

Για να μην αναφερθεί κάποιος στον αλβανικό εθνικισμό και στην υποδαύλισή του μέσω της αρωγής στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, την οποία προσέφερε στους Αμερικανούς η εφιαλτική κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη - ενώ σύσσωμος ο λαός μας ήταν στο πλευρό των ορθόδοξων αδελφών μας, των Σέρβων. Το καλό πάντα κερδίζει.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ειδικού συνεργάτη

Κάποιοι, ακόμη και σήμερα, αναφέρονται στην Ευρώπη των Λαών!!! Η Ευρώπη των λαών δεν υπάρχει ούτε ως ανέκδοτο. Ωραίες λέξεις, επικοινωνιακά στημένες. Η Ευρώπη του σήμερα μόνο Ευρώπη των λαών δεν είναι. Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών έχουμε και μάλλον για Ευρώπη των αποικιών χρέους το πάμε... ή αλλιώς προς το Δ' Ράιχ.

Κοιτώντας τη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, διαπιστώνουμε πως έχουμε μια κυβέρνηση ανίκανων που ανασχηματίστηκε σε κυβέρνηση καραγκιόζηδων και υποτακτικών. Και, δυστυχώς για όλους εμάς, αυτό ήταν το απολύτως αναμενόμενο.
Και μέσα σε αυτό το μοτίβο του "αναμενόμενου", ζούμε (σε συνεχείς τραγικές επαναλήψεις) την πολιτική του "ώριμου φρούτου" και η θεωρία "του πρωθυπουργού εν αναμονή". Και αυτό δεν είναι κάτι νέο. Αλλά, δυστυχώς, έχει "σημάδια" μίας προγραμματισμένης αναμονής (των εκάστοτε πρωθυπουργών) που σχεδιάστηκε από άλλους...

Μία σύντομη ανακεφαλαίωση στο "έργο" των μνημονιακών κυβερνήσεων, για να ξέρουμε που πηγαίνουμε (ή μήπως που μας πήγαν και δεν θέλουμε ούτε εμείς να το παραδεχτούμε;)...

- Μειώθηκε ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ το βιοτικό επίπεδο όλων των Ελλήνων 40%.
- Μειώθηκε ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ το ΑΕΠ κατά 35%.
- Μειώθηκαν ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ οι αποδοχές όλων των Ελλήνων κατά 40%. Επιστρέψαμε σε επίπεδα 1970.
- Απαξιώθηκαν όλες οι αξίες, κινητές και ακίνητες, από αυτοκίνητα μέχρι χωράφια και ακίνητα, επίσης ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ κατά 50%.
Και, οποία σύμπτωσις! ΜΟΝΟ τα δάνεια παρέμειναν στα επίπεδα του 2009. Δηλαδή να πρέπει να αποπληρωθούν ολόκληρα!
Η σεισάχθεια ή το κούρεμα των δανείων, επιβάλλεται.
Και απαιτείται να γίνει ακριβώς στο ύψος της σχεδιασμένης εσωτερικής υποτίμησης.
Δεν είναι "μπαταχτσίδικο" αυτό.
Είναι θέμα κοινής λογικής και δικαιοσύνης.

Το πρόβλημα είναι ότι τελματώσαμε και δεν υπάρχει πουθενά ένδειξη ότι κάτι κινείται.
Και όταν κάτι δεν κινείται, σαπίζει...
Μέσα στη θολούρα της μανίας τους για εξουσία ΔΙΧΑΣΑΝ τη στιγμή που έπρεπε να ΕΝΩΣΟΥΝ. Είχαμε νεκρούς εκατέρωθεν ανάμεσα σε "πατριώτες" και "ανθέλληνες", "ακροδεξιούς" και "αριστερούς". Αυτά για πολλά χρόνια είχαν εξαφανιστεί και τα έφερε στο προσκήνιο ο υπέρμαχος υποτίθεται της "τάξης και ηθικής". Οι εμμονές ενός κυβερνήτη με κάτι "περίεργους" συμβούλους, ξεκομμένος από την πραγματικότητα σε ένα δικό του παράλληλο σύμπαν με μια "περίεργη" αντίληψη του τι είναι δημοκρατία.

Σε μια εποχή που η περιοχή μας έχει πάρει φωτιά, που συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές (μετά από μερικές δεκαετίες σχετικής ηρεμίας), σε μια Ευρώπη που είναι στη χειρότερη κατάσταση από την έναρξη της προσπάθειας ενοποίησης, σε μια Ευρώπη με τιμονιέρη αυτούς που αιματοκύλισαν τον πλανήτη και έπραξαν φρικαλεότητες, με μια κυβέρνηση που δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ σχέδιο, καμία εναλλακτική, που άγεται και φέρεται με έναν αντιπρόεδρο που απλά μιλάει για όλα χωρίς να λέει απολύτως τίποτα και ένα τύπο που είχε στο παρελθόν "πιτσαρία που έσκισε" και ένα κόμμα "που δεν έσκισε"... που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά (και μέχρις εσχάτων) με ένα χυδαίο τρόπο ακόμη και την ανακάλυψη ενός αρχαίου τάφου.

Η αυλαία πέφτει σιγά-σιγά στο σήριαλ της Ελλάδας των άχρηστων και των μέτριων που με το ζόρι θέλουν να γίνουν σωτήρες.
Σήμερα στεκόμαστε στην άκρη της αβύσσου, έτοιμοι για το μεγάλο άλμα εμπρός.
Ίσως να είναι ευτύχημα (τραγική ειρωνεία) αλλά ο πόλεμος που έρχεται θα ξεκαθαρίσει τη σαβούρα τόσο στο εγχώριο όσο και στο διεθνές περιβάλλον. Όσο για το μεγαλύτερο μέρος του παρτάκια λαού θα δει κάτι που δεν έχει ξαναδεί μέχρι τώρα...

Το μεγάλο δυστύχημα, που βιώνουμε (και φέρουμε την ευθύνη της ψήφου μας γι αυτό) είναι πως παραδώσαμε την εξουσία (επί δεκαετίες) σε πολιτικούς που αρνούνται να κατανοήσουν ότι οι χώρες δεν κυβερνώνται παραμένοντας οι ίδιοι σκυφτούληδες στις ορέξεις των δανειστών, αλλά με πολιτικές οργανωμένες, στρατηγικά σχεδιασμένες, με δημιουργία συμμαχιών και με σαφή προσανατολισμό σε ένα θετικό μέλλον, με βασικούς γνώμονες την ευημερία των πολιτών και την ανεξαρτησία της χώρας με ακέραιη (στον απόλυτο βαθμό) την εθνική της κυριαρχία.
Νομίζετε ότι όλως τυχαίως η Τουρκία ξαμολήθηκε στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο κάνοντας καθημερινά ολοένα πιο αισθητή την παρουσία της; Τι έχει να φοβηθεί; Το σημερινό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας; (εδώ γελάμε ή κλαίμε άραγε;) Τέτοιες πολιτικές καταστάσεις (και πρόσωπα), όπως κάθε μορφής γάγγραινα, κατά κανόνα τελειώνουν με ακρωτηριασμούς και αναπηρίες... εθνικού επιπέδου...

Κάποιοι λένε πως δεν την γλιτώνουμε. Από ποιά να γλιτώσουμε;
Από την πεπατημένη, την απάτη, τη φενάκη, την αλητεία, την αυτοκτονία, την τρέλα, την μέγγενη;
Τι άλλο είναι αυτό που πρέπει να γλιτώσουμε πλέον;
Την φτώχια, την ασυδοσία, την ψευτιά ή την κλεψιά;
Τα έχουμε δει σχεδόν όλα.
Μας τα έχουν κάνει σχεδόν όλα!
Το τέλος μας λείπει να δούμε καλοί μου πατριώτες και σύντροφοι...
Την τελεία και την παύλα... ή ετούτους στην κρεμάλα…

Απο ραγιαδισμό και στήσιμο στα 4 χορτάσαμε. Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο.
Και θα θυμίσω την φράση του Κολοκοτρώνη:
"Οταν ξεκινήσαμε την επανάσταση, όλοι μας είπαν τρελούς. Όταν τελικά απελευθερώσαμε την πατρίδα, όλοι μας είπαν γνωστικούς".

Κάποιοι (πολλοί) αναρωτιούνται μέχρι και σήμερα: "Πώς είναι δυνατόν να μας κυβερνάνε ανίκανοι και επικίνδυνοι πολιτικοί αχυράνθρωποι"; Ας μην ψάχνουμε για βαθυστόχαστες αναλύσεις, αφού είναι γνωστό (σε όλους) πως μας κυβερνάνε με την ψήφο ενός ανεγκέφαλου κι αμόρφωτου λαού.

Λένε πως "Ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται".
Αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι αυτοί που θα χάσουν τη βολή τους (και θα κάνουν τα πάντα για να μην την χάσουν...).
Μήπως, όμως, εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να ανησυχούμε για την περίπτωση που "μετά την βροχή θα έρθει και το χαλάζι";

ΥΓ: Δυστυχώς, έχουμε μια άθλια κυβέρνηση που απλώς κατεβαίνει αυτά τα σκαλιά ένα-ένα, μια επίσης άθλια αντιπολίτευση που θέλει να τα κατέβει δέκα-δέκα και έναν λαό που βρίσκεται σε τέτοια παραζάλη ώστε δεν ξέρει καν σε ποιο σκαλί πατάει, αλλά ούτε και είναι ικανός να δει προς ποια κατεύθυνση είναι το πιο πάνω σκαλί και προς ποια είναι το πιο κάτω.
Τελικά στην Ελλάδα θα πρέπει να αναρωτιόμαστε εάν τα πολιτικά ψέματα είναι χειρότερα (σε επιπτώσεις) από τον Έμπολα...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Στέλιου Παπαθεμελή 

Το μήνυμα του παλικαριού, του χαρισματικού πιλότου μας Σωτήρη Στράλη από τους αιθέρες της ιστορικής Συμβασιλεύουσας ανήμερα της Εθνικής Επετείου: «Έλληνες σηκώστε το κεφάλι ψηλά», ηλέκτρισε τον κόσμο. Πηγαίο, ρωμαλέο, αφυπνιστικό. Εκ του περισσεύματος της καρδίας του. Το είχαμε απόλυτη ανάγκη. Ξύπνησε στις ψυχές των Ελλήνων - αυτών που το «έλαβαν» - τον αληθινό καλό εαυτό τους. Ν’ αγιάσει το στόμα του νεαρού σμηναγού!

Στην ΑΟΖ της Κύπρου έχουμε αρχή εκτελέσεως νέου τουρκικού κακουργήματος, του Γ΄ Αττίλα. Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση αντιπαρέρχονται σχεδόν ανυποψίαστες τα τεκταινόμενα είτε από υποεκτίμηση είτε από άγνοια του μεγέθους της απειλής.

Η (αν)ερχόμενη Αριστερά παρά τα εμφανή θετικά δείγματα πολιτικού ρεαλισμού, λόγω εγγενών αρνητικών καταβολών, εξακολουθεί να φωράται αμήχανη ενώπιον των μειζόνων εθνικών θεμάτων. Είναι διάχυτο στους κύκλους της το σύνδρομο του «ρεπουσισμού». Αυτή η προσέγγιση υποβαθμίζει όταν δεν μηδενίζει την ύπαρξη της απειλής και του κινδύνου, πρωτίστως από τον τουρκικό επεκτατισμό, εξίσου όμως και από τον αλβανικό και σκοπιανό υπερεθνικισμό.

Η στάση Ποντίου Πιλάτου που τηρούν ΕΕ, ΗΠΑ, ΟΗΕ και Βρετανία σχετικά με την εισβολή του Μπαρμπαρός στην κυπριακή ΑΟΖ, αποθρασύνει τον εισβολέα που στέλνει τώρα εκτός από τα πολεμικά του σκάφη, υποβρύχιο και προφανώς ετοιμάζει πλατφόρμα.

Στην ευρύτερη περιοχή μας υφίστανται ήδη νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Τα σηματοδότησε κυρίως η αλλοπρόσαλλη και ψυχοπαθολογική συμπεριφορά και πολιτική του Ερντογάν.

Η οξεία διατάραξη των προσωπικών του σχέσεων με τον Ομπάμα ταρακουνάει και την μονόφθαλμη αμερικανική αντμινιστρέϊσιον, ενώ η ρήξη του με τον κύριο σύμμαχο των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή αδρανοποιεί το μέχρι πρότινος μανιακά φιλοτουρκικό αμερικανοεβραϊκό λόμπι. Δυστυχώς υφίσταται δραματικό ελληνικό κενό δράσης στην Ουάσιγκτον. Εξ ου και μετέωρο το νέο δεδομένο.

Ο Ομπάμα εξακολουθεί να εκλιπαρεί ματαίως τον σουλτάνο για συστράτευση στον πόλεμο κατά του Ι.S.I.S και βοήθεια στο αποκλεισμένο δεινά χειμαζόμενο Κομπάνι. Επείγει συντονισμένη δράση να ξεσηκώσει την υπνώττουσα Ομογένεια και να μεταστρέψει τα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων.

Ελπιδοφόρα πάντως η προγραμματισμένη τριμερής Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου στο Κάιρο στις 8/11. Ο Άλ Σίσι έδωσε ισχυρό φιλοκυπριακό δείγμα στην πρόσφατη Μουσουλμανική Διάσκεψη στη Ν. Υόρκη, όπου χάρη σ’ αυτόν απερρίφθη ψήφισμα υπέρ του ψευδοκράτους.

Ο πεφυσιωμένος νεοοθωμανός έχει πια ενεργά απέναντί του Ισραήλ, Αίγυπτο, Λίβανο, Συρία του Ασάντ. Ενώ οι σχέσεις του με τη Ρωσία έγιναν σφόδρα προβληματικές. Με το Ιράν βρίσκεται σε ψυχροπολεμική ένταση. Οι Κούρδοι καραδοκούν και αναδεικνύονται οι πιστότεροι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον. Ο σουλτάνος ακούμπησε την Υβρη. Θα έχει κακό τέλος…

Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος για μια δυναμική ελληνική δράση.

Ο κάκιστος δαίμων για την Κύπρο είναι αείποτε η πονηρά Αλβιών. Βυσσοδομεί στα παρασκήνια και επί σκηνής σέρνοντας από τη μύτη την Ουάσιγκτον και από κοινού εκβιάζουν τον Ελληνισμό να προσλάβει συνδαιτυμόνα στα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου τώρα, και της Ελλάδος αμέσως μετά, τον νεοοθωμανό άρπαγα. Οι Αμερικανοί πολλά παθόντες και ελάχιστα μαθόντες από τον Τούρκο λόγω του αντιρωσικού συμπλέγματός τους, αποσκοπώντας να αποκλείσουν τη Μόσχα από τον ενεργειακό εφοδιασμό της περιοχής, σέρνονται στο βρετανικό άρμα, οφελώντας την Τουρκία.

Επιχειρούν με ξένα κόλλυβα να εξευμενίσουν την Άγκυρα δωρίζοντάς της ελληνικά κάθε φορά ανταλλάγματα. Το έκαναν π.χ. το 2003 όταν κατά την αναιδέστατη ομολογία τού τότε ΥφΥΠΕΞ Daniel Fried, για να δώσει ο Ερντογάν άδεια διέλευσης για το Β. Ιράκ, του προσέφεραν «άφθονα χρήματα και την Κύπρο μέσω του σχεδίου Ανάν»(26.6.2003). Οι ημέτεροι φανατικοί Ανανιστές ωστόσο όχι μόνο δεν πλήρωσαν, αλλά … πληρώθηκαν. Ο ΓΑΠ έγινε πρωθυπουργός και ο Αναστασιάδης πρόεδρος Δημοκρατίας. O tempora, o mores!

Τώρα οι ΗΠΑ ζητούν ισοτιμία με το ψευδοκράτος και συνιδιοκτησία κοιτασμάτων. Αυτή η αμερικανική στρατηγική ανατρέπεται μόνον εντός της Αμερικής.

Ο εν εξελίξει νέος Αττίλας πρέπει να αναχαιτισθεί στην αφετηρία του. Οι αναφορές στο δίκαιο της θάλασσας την ευρωπαϊκή και διεθνή νομιμότητα τον αφήνουν παγερά αδιάφορο.

«Το πειστικώτερον των εθνικών μας δικαίων επιχείρημα είναι η δύναμις » μας συμβούλευε ο εθνικός μας ιστορικός, ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος.

Η όποια ποσοτική υπεροχή του εχθρού δεν πρέπει να μας πτοεί. Δέστε, έλεγε ο Αίσωπος, πόση δύναμη έχει το κουνούπι, ναι το κουνούπι, και ελέφαντα ακόμη να φοβίζει. «Οράς όσον ισχύος ο κώνωψ έχει ως και ελέφαντα φοβείν»!

Κατεπείγοντα:
    • Να εκμεταλλευθούμε όλες της αδυναμίες του αντιπάλου.
    • Να επανεπιβεβαιώσουμε το Ενιαίο του αμυντικού χώρου Ελλάδος – Κύπρου και την προτεραιότητα της αεροναυτικής και ηλεκτρονικής υπεροχής όπου ανέκαθεν είχαμε το πρωτείον. 
    • Να ζωντανέψουμε την παρατημένη αμυντική μας βιομηχανία.
    Και άλλοι «ανήκουν εις την Δύσιν», αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να συνάπτουν στρατηγικές συμμαχίες εκτός Δύσεως. Εμείς χρειαζόμαστε για χίλιους λόγους τη στρατηγική συμμαχία της Ρωσίας. Ασφαλώς χρήσιμες είναι και οι συγκυριακές συμμαχίες.

    Η ισοτιμία με εταίρους και συμμάχους επιβάλλει ανάλογο ύφος αντί δουλοπρέπειας.

    Οι νεαροί αεροπόροι μάς έδειξαν ότι η αριστεία παραμένει ελληνική υπόθεση. Αντέχουμε!

    Η τουρκική προκλητικότητα μάς θύμισε τις απίστευτες βαρβαρότητές τους, το αίμα και τους ξεριζωμούς. Γράφει ο γλυκύς Βενέζης: «Κάποτε είπαμε να ξεχάσουμε την ιστορία-εμείς ένας λαός που έχει ανάγκη να ακουμπά στην ιστορία και την αλλάξαμε(…) βλέπουμε τώρα πως είχαμε λάθος(…) χρέος μας(…) να ξαναθυμηθούμε πάλι, να μην πάψουμε να θυμόμαστε, να μάθουμε τα παιδιά μας να θυμούνται»(Ν. Εστία 15.9.55).

    Να αναστηλώσουμε το φρόνημά μας. Έργο του δασκάλου και της οικογένειας. Αλλά προηγείται να αναστηλωθούν πρώτα ο δάσκαλος και η οικογένεια.

    Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     

    Και ξαφνικά η νυφίτσα τού υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης (μη @έσω) ανακάλυψε πως 5.260 δημόσιοι υπάλληλοι, έστειλαν μέσω εμβασμάτων σε τράπεζες του εξωτερικού συνολικά το ποσό του 1,45 δις ευρώ!

    Ύπουλα σαν νυφίτσα που προσπαθεί ν' αρπάξει τις κότες απ' το κοτέτσι, ξεδιάντροπα σαν το θράσος του να τολμάει να λέγεται υπουργός, ''κατινίστικα'' σαν παλιοκατίνα της γειτονιάς, προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις εναντίον ενός ολόκληρου κλάδου εργαζομένων, εν όψει των απολύσεων που σχεδιάζει, εκμεταλλευόμενος το στοιχείο του εντυπωσιασμού, αντί να μπεί στην ουσία να βάλει τις υπηρεσίες του σε συνεργασία με αυτές του υπουργείου Οικονομικών, να ψάξουν ονόματα, ποσά ανά όνομα, θέσεις και πόστα των ατόμων αυτών, αν τα εμβάσματα είναι παράνομα ή παράτυπα ή όχι, να κάνει δηλαδή μία εμπεριστατωμένη έρευνα και να παρουσιάσει τα αποτελέσματα.

    Πετάει ο γκαιμπελίσκος της κακιάς ώρας δυό νούμερα, κι όποιον πάρει ο χάρος!

    Με τα ονόματα και τα εμβάσματα της ''λίστας Λαγκάρντ''  τί έγινε, ω απολειφάδι της πολιτικής; 
    Βρήκατε τίποτα; 
    Δημοσιοποιήσατε τίποτα; 
    ΕΙΣΠΡΑΞΑΤΕ τίποτα;

    Με τους μεγαλογιατρούς που λέγατε ότι βγάλανε έξω του κόσμου τα εκατομμύρια, κάνατε τίποτα, ω παραδουλεύτρα της τρόϊκας;
    Μας είπατε κανένα όνομα;
    Ξεφτιλίσατε κανέναν;
    Στείλατε τίποτα στοιχεία στον εισαγγελέα;

    Ού να χαθείτε μαριονέτες, που νομίζετε πως είστε ικανοί να στρέψετε τον έναν κλάδο εργαζομένων εναντίον του άλλου!

    Άντε να χαθείτε μιάσματα της φυλής και του γένους, που πιστεύετε ότι σας πιστεύουν ακόμα, και ότι κρέμονται απ' τα χείλια σας και απ' τ' @@@ίδια σας!
    Δηλαδή από ψέματα, και πράγματα ανύπαρκτα!

    Θα χαθείτε, είναι σίγουρο όπως το πάτε!
    Αρκεί να μην συμπαρασύρετε κι εμάς στον γκρεμό, που σας αξίζει!...

    Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     

    xatzikiriakeio-660

    Αφήνουν παιδιά στο Ορφανοτροφείο 
    γιατί δεν έχουν ούτε… "φθηνό" γάλα!
     
    Μα τώρα που”βγαίνουμε απ’το μνημόνιο;”
    Τώρα που χάρη στον εθνάρχη Αντώνη Σαμαρά επιστρέφουμε στην κανονικότητα;
    Που σώσαμε τον Σάλλα, τον Λάτση, τον Μελισσανίδη, τον Μπόμπολα από την πείνα και την εξαθλιωση;
    Τώρα που Γιακουμάτος μείωσε την τιμή του γάλακτος κατά € 0,049;
    Αφήνουν παιδιά στο Ορφανοτροφείο γιατί δεν έχουν ούτε…”φθηνό”γάλα;
    (iefimerida.gr)

    «Μεγαλώνοντας σε ένα ίδρυμα γνωρίζεις και συνυπάρχεις με διαφορετικούς ανθρώπους, που έχουν περάσει κι αυτοί δύσκολες καταστάσεις, αλλά έχουν όνειρα για το μέλλον».

    Αυτό είπε η Γ.Κ. στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», η οποία έζησε επί 16 χρόνια στο Χατζηκυριάκειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας του Πειραιά, από την τρυφερή ηλικία των 6 ετών, όταν οι γονείς της, λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, αναγκάστηκαν να την αφήσουν εκεί μαζί με τις δύο αδελφές της.

    «Οι μέρες στην αρχή περνούσαν δύσκολα. Δεν καταλάβαινα γιατί οι γονείς μου μας έστειλαν εκεί. Επειτα από τόσα χρόνια συνειδητοποίησα ότι ο μοναδικός λόγος ήταν η θέλησή τους να σπουδάσουμε και οι τρεις και να πάρουμε γερές βάσεις στη ζωή μας», αναφέρει στην εφημερίδαη Γ.Κ., ένα κορίτσι που πάλεψε και τελικά κατάφερε να σταθεί στα πόδια του (αποφοίτησε από το ΤΕΙ Πάτρας) έχοντας στο πλευρό του, τους ανθρώπους του Χατζηκυριάκειου.

    Πρόκειται για το παλαιότερο ίδρυμα της χώρας (ιδρύθηκε το 1889 από τον Ιωάννη Χατζηκυριακό και τη σύζυγό του Μαριγώ), το οποίο χρόνο με το χρόνο καλείται να φροντίσει ολοένα και περισσότερα ανήλικα παιδιά, καθώς οι γονείς πλέον λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν μπορούν να τους προσφέρουν καν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους.

    Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει ο πρόεδρος του Δ.Σ. Μιχάλης Στρουμπούλης, από το 2010 ο αριθμός των αιτήσεων για την εισαγωγή παιδιών έχει αυξηθεί δραματικά. Σήμερα φιλοξενούνται 120 κορίτσια, ενώ πριν ξεσπάσει η κρίση ήταν μόλις 70.

    Χαρακτηριστική είναι η δήλωση της διευθύντριας Παιδικής Προστασίας του Χατζηκυριάκειου Αναστασίας Κατσιλιέρη: «Τα τελευταία χρόνια οι ελληνικές οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και εξαθλιώνονται, με αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί οι αιτήσεις. Οι γονείς είναι άνεργοι, δεν έχουν να αγοράσουν ούτε ένα κουτί γάλα και σε πολλές περιπτώσεις στο σπίτι δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ούτε νερό. Οπως καταλαβαίνετε, τα παιδιά δεν μπορούν να μεγαλώσουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον κι έτσι οι δικοί τους αναγκάζονται να τα στέλνουν εδώ».

    Σημειώνεται ότι το Χατζηκυριάκειο φιλοξενεί κορίτσια ηλικίας 6-18 ετών. Εκτός από στέγη, προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση και συμβουλευτική στήριξη. Ταυτόχρονα, υποστηρίζει τα παιδιά στις σπουδές τους. Η πλειονότητα ανήκει στο πρόγραμμα κλειστής περίθαλψης, ενώ παράλληλα λειτουργούν τα προγράμματα ημιαυτόνομης-αυτόνομης διαβίωσης και του Κέντρου Οικογένειας και Παιδιού.

    Ολα λειτουργούν βάση ενός καταστατικού, στο οποίο προβλέπεται ακόμη και η παροχή γαμήλιου επιδόματος στα κορίτσια που παντρεύονται.

    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     

    Tου Michael Cecire

    Για την ώρα, θαρραλέοι και ανυποχώρητοι Κούρδοι μαχητές δίνουν την Μάη στην πόλη της Βόρειας Συρίας, Κομπάνι. Ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, έχουν αποτρέψει την μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή. Εάν έπεφτε το Κομπάνι, η κληρονομιά της πολιορκίας θα φαινόταν πολύ διαφορετική. Αν και οι δυνάμεις της δυτικής συμμαχίας δεν είχαν καμία προσδοκία για μια τουρκική επέμβαση για λογαριασμό των Κούρδων υπερασπιστών του Κομπανί, οι εικόνες των τουρκικών τανκς που μένουν άπραγα κοιτάζοντας την πόλη την ώρα που μαχητές της ISIS ξεκινούσαν κύματα επιθέσεων, πιθανώς θα είχαν καθορίσει την αφήγηση εάν η πόλη είχε πέσει.

    Το Κομπανί έχει αποκαλύψει την τουρκική πολιτική στη Συρία, ότι είναι βαθιά κυνική και σε σύγχυση, εάν όχι ξεκάθαρα ύπουλη, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι επικριτές. Η παθητικότητα της Τουρκίας στην προοπτική μιας ευρέως αναμενόμενης σφαγής από την ISIS δεν ήταν μόνο αποτρόπαιη από την πλευρά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά επίσης ίσως να διέγραψε χρόνια προόδου στις τουρκό-κουρδικές σχέσεις και να έστειλε την χώρα σε άλλη μια γενιά εξέγερσης, αποξενώνοντας παράλληλα πιθανούς συμμάχους στο κουρδικό Βόρειο Ιράκ.

    Η αντίληψη ότι η Άγκυρα δεν είχε τρόπο να βρει κοινή αιτία με τους μαχητές της Λαϊκής Μονάδας Προστασίας (YPG) που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των μαχητών του Κομπανί και που συνδέεται με το ΡΚΚ, είναι αμφίβολη. Η Άγκυρα έχει εκφράσει μερικούς δισταγμούς για τον επανασχεδιασμό των σχέσεων με κράτη και μη κρατικές οργανώσεις για να καλύψει τις δικές της ανάγκες. Τα παραδείγματα αφθονούν, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης του κυβερνώντος ΑΚΡ με το ΡΚΚ, της ραγδαίων ταλαντώσεων με την (προπολεμική) Συρία και το Ιράν, και την προθυμία της Άγκυρας να ασχοληθεί με μια ποικιλία ανούσιων στρατιωτικών οργανώσεων στην προσπάθειά της να νικήσει το καθεστώς του ισχυρού Bashar al Assad στην Συρία.

    Ωστόσο, η επίσημη εξήγηση της Τουρκίας για την μη εμπλοκή της -βάζοντας ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή της σε επιχειρήσεις κατά της ISIS, μια ευρύτερη εκστρατεία για την ανατροπή του Assad- έχει πραγματική αξία και απορρίφθηκε αδικαιολόγητα από πολλούς δυτικούς αναλυτές και φορείς χάραξης πολιτικής. Η Τουρκία ήταν καθόλα συνεπής σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο.

    Αν και η ηγεσία του ΑΚΡ αρχικά χαρακτήρισε την δυτική υποστήριξη των διαδηλώσεων της Αραβικής Άνοιξης ως νεο-αποικιακή επιχείρηση, η Άγκυρα στρέφεται σε μια στάση ανοιχτά κατά του καθεστώτος καθώς οι συριακές διαδηλώσεις ξεσπούσαν σε βίαιες σε ολόκληρη τη χώρα. Από αυτό το σημείο, η Τουρκία έχει προωθήσει επιθετικά μια πολιτική αλλαγής του καθεστώτος.

    Αν και η τουρκική εμμονή με την ανατροπή του Assad μπορεί να φαίνεται ένας ανεπιθύμητος όρος γα την ένταξή της σε οποιαδήποτε συμμαχία κατά της ISIS, έχει νόημα. Με πολλούς τρόπους, το καθεστώς του Assad ήταν μια δύναμη που επώαζε την δραματική άνοδο της ISIS από μια εκ των πολλών ισλαμικών αντάρτικων φατριών στη Συρία, σε ένα οιονεί-κράτος και μια αξιόπιστη τρομοκρατική απειλή παγκοσμίως.

    Μια χαλάρωση μεταξύ των δυνάμεων του καθεστώτος και της ISIS ευθύνεται για μεγάλο μέρος του εμφυλίου πολέμου. Και οι δύο πλευρές επωφελήθηκαν: το καθεστώς ήταν σε θέση να επικεντρωθεί στις επιθέσεις του εναντίον μικρότερων επαναστατικών φατριών στις ακτές που έχουν μεγάλο πληθυσμό. Και η ISIS ήταν σε θέση να επεκταθεί στην Ανατολή και στο Νότο, όπου κατέκτησε βασικές πετρελαϊκές θέσεις, και να οικοδομήσει τα βασικά στοιχεία ενός λειτουργικού οιονεί κράτους. Η συνολική στρατηγική του καθεστώτος ήταν τόσο ξεκάθαρη όσο και κυνική: εξαλείψτε τις μικρότερες, πιο μετριοπαθείς ομάδες πλην της ISIS, κάτι που τελικά θα υποχρέωνε την Δύση να επιλέξει μεταξύ του καθεστώτος και της υπέρμετρα ριζοσπαστικής ISIS. Τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής φαίνονται ήδη, καθώς πολιτικοί και ειδήμονες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, λανθασμένως ζητούν συμμαχίες ευκολίας με τον Assad και το Ιράν, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ISIS. Μια αξιόπιστη εξήγηση για τον μυστήριο κατασκοπευτικό ρωσικό σταθμό στη Συρία που ανακαλύφθηκε προσφάτως, είναι ότι Ρώσοι παράγοντες είχαν βοηθήσει τους Σύριους συμμάχους τους να προωθήσουν μια τέτοια στρατηγική διαίρει και βασίλευε.

    Σχεδόν εξ ορισμού, ένας πόλεμος της συμμαχίας περιορισμένος στην καταπολέμηση της ISIS, θα μπορούσε απλώς να δώσει στο καθεστώς περαιτέρω άδεια για αναζήτηση και καταστροφή των ταξιαρχιών ανταρτών που δεν ανήκουν στην ISIS, συμπεριλαμβανομένων και πιο ήπιων ομάδων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν νόμιμες εναλλακτικές στον Assad. Στο μεταξύ, η Τουρκία, έχοντας αρκετές περιοχές στα σύνορά της καταληφθείσες από την ISIS, πιθανώς θα έφερε το κύριο βάρος της τρομοκρατίας. Στην πορεία, μια νίκη των δυνάμεων του καθεστώτος θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ξόρκι μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας, ιδιαίτερα εάν το καθεστώς της Συρίας επιστρέψει στην δοκιμασμένη και αληθινή πρακτική της προστασίας αντιτουρκικών κουρδικών μαχητών.

    Απομονωμένες, οι ενέργειες της Τουρκίας στο Ιράκ και στη Συρία φαίνονται στρατηγικά μυωπικές και δυνητικά αυτοκαταστροφικές, αλλά δέχονται ότι ακόμη και μια εξασφαλισμένη νίκη εναντίον των ατάκτων της ISIS θα μπορούσε να καταλήξει σε ενδυνάμωση του ίδιου καθεστώτος που η Άγκυρα έχει δεσμευτεί να απομακρύνει από την εξουσία. Τελικά, ο πόλεμος εναντίον της ISIS είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον πόλεμο εναντίον του καθεστώτος του Assad, καθιστώντας δύσκολο να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον μόνο του ενός και όχι του άλλου. Αυτό δεν δικαιολογεί την Τουρκία για τον ρόλο που έπαιξε στην πολιορκία του Κομπάνι, αλλά προσθέτει ένα πολυπόθητο πλαίσιο αναφορικά με την τουρκική απροθυμία να εμπλακεί πιο βαθιά και πιο γρήγορα στον συριακό εμφύλιο πόλεμο.

    Πηγή Capital


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου