Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Φεβ 2012


Τον Νοέμβριο του 2008 οι New York Times είχαν ασχοληθεί σε άρθρο τους με τις ψυχολογικές συνέπειες της «προς τα κάτω κοινωνικής κινητικότητας». Εγραφαν συγκεκριμένα: «Η σημερινή κρίση θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας νέας δημογραφικής κατηγορίας: τους ανθρώπους που κάποτε ανήκαν στη μεσαία τάξη. Θα πρόκειται για νεόπτωχους, που αναρριχήθηκαν στη μεσαία τάξη την εποχή των παχιών αγελάδων, αλλά στη συνέχεια κατακρημνίσθηκαν και πάλι οικονομικά. Γι’ αυτήν τη νέα τάξη, το χάσμα μεταξύ του βιοτικού επιπέδου που είχαν και αυτού που θα έχουν μετά την κρίση θα είναι τεράστιο και απογοητευτικό».

Πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» φιλοξένησε ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στα κέντρα των αστέγων της Αθήνας, στη διαμορφωμένη τάξη των νεόπτωχων Ελλήνων. «Η μεσαία τάξη αρχίζει πλέον να αφανίζεται μετά από δύο χρόνια οικονομικής κρίσης», αναφέρουν οι απεσταλμένοι δημοσιογράφοι.

Ο,τι οι κοινωνιολόγοι αποκαλούν «missing class», χαμένη τάξη, αριθμεί δεκάδες εκατομμύρια στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη. Πριν από χρόνια, οι άνθρωποι αυτοί είχαν τη δυνατότητα της κοινωνικής ανόδου. Ομως το έδαφος πάνω στο οποίο πατούσαν ήταν ούτως ή άλλως ασταθές: αρκούσε μια απόλυση, μια ασθένεια, ένα διαζύγιο, για να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σήμερα, ο όρος «missing class» περιγράφει απλώς την πραγματικότητα.

Οι διαπιστώσεις αυτές είναι λίγο ώς πολύ γνωστές στην ελληνική κοινωνία. Εχουν συζητηθεί σε ποικίλους τόνους: θρηνητικούς (για όσα χάνονται), τιμωρητικούς (πλαστικό χρήμα - πλαστική ευημερία - φούσκα), προειδοποιητικούς - τρομοκρατικούς (η πτώση της μεσαίας τάξης σημαίνει απώλεια ισορροπίας, διάλυση της κοινωνίας). Γεγονός είναι ότι η μεσαία τάξη απορροφούσε τους κραδασμούς που γεννούσε η ανισότητα και η ανισομερής κατανομή των αγαθών, στηρίζοντας τη δημοκρατία. Εως ότου ένα τμήμα της έγινε μέρος του φαύλου και διεφθαρμένου δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, συμβάλλοντας στην Ελλάδα της χρεοκοπίας.

Πόσο είναι εφικτό να επαναπροσδιοριστεί η μεσαία τάξη, να ανασυγκροτηθούν τα απομεινάρια της; Να αποτελέσει δυναμικό πυρήνα της ευαγγελιζόμενης παραγωγικότητας - ανταγωνιστικότητας; Τι ρόλο παίζει σε αυτήν την (ενδεχόμενη) μετεξέλιξη η ικανότητα μιας κοινωνίας και των ατόμων της να συλλαμβάνουν τον εαυτό τους με καινούργιους τρόπους και ν’ ανοίγουν έτσι ολοένα καινούργια πεδία δραστηριοτήτων; Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ σε άρθρο του στα «Νέα» πριν από λίγες ημέρες (με τίτλο: «Το προγραμματισμένο ναυάγιο») σημειώνει: «Παντού, σε όλους τους χώρους, από την οικονομία ώς τον πολιτισμό, η καινοτόμα παραγωγικότητα προϋποθέτει ένα είδος ανησυχίας, που δεν σημαίνει απλώς πνευματική εγρήγορση αλλά και μια αίσθηση συνεχούς εκκρεμότητας στους λογαριασμούς μας με τη ζωή και τον εαυτό μας, μια επ’ αόριστον αναβολή της αποτίμησης των έργων και των δυνατοτήτων μας, γιατί τα νοούμε ως ανολοκλήρωτα ακόμα».

Το ερώτημα που ανακύπτει, μέσα σε δεδομένες πλέον απώλειες και καταστροφές, είναι πόσοι και κατά πόσο είναι διατεθειμένοι να καλλιεργήσουν αυτήν τη «συνεχή εκκρεμότητα», να απομακρυνθούν από αυτάρεσκα και παρηκμασμένα σχήματα και να αντιμετωπίσουν τον βίο τους ως «ανολοκλήρωτο» και εξελισσόμενο; Οσοι προβάλλουν εγρήγορση, ευρηματικότητα και αντοχή στη λαίλαπα των καιρών, θα αποτελέσουν και την πρώτη ύλη για την ανασυγκρότηση της μεσαίας τάξης. Μιας τάξης με ρυθμιστικές και μεταρρυθμιστικές δεξιότητες.


Οι χθεσινοί FINANCIAL TIMES έγραψαν σε δραματικούς τόνους ότι η Ελλάδα είναι πλέον «η πρώτη Αποικία της Γερμανίας».

Φοβάμαι ότι η καλή εφημερίδα κάνει λάθος. Η Γερμανία διαθέτει ήδη «αποικίες» σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οπως η Κροατία. Διαθέτει επίσης και προτεκτοράτα, όπως η Βοσνία - Ερζεγοβίνη. Ή έχει υπό Καθεστώς Εντολής, μαζί με άλλους συμμάχους της, κι άλλες ζώνες. Οπως το Κοσσυφοπέδιο.

Βεβαίως, η Γερμανία εμφανίσθηκε (ή μάλλον επανεμφανίσθηκε) σε αυτές τις περιοχές (και εν πολλοίς πρώην χώρες) μέσω ενός πολέμου, μέσω του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας.

Μέσω ενός πολέμου επίσης (οικονομικού αυτήν τη φορά) η Γερμανία βάζει πόδι και στην Ελλάδα, αλλά επ’ αυτού θα επανέλθουμε παρακάτω.

Ωσπου να δημιουργηθεί η κρίση στη Γιουγκοσλαβία, πόλεμος σε Ευρωπαϊκό έδαφος, μάλιστα με ανάμειξη της Γερμανίας, φαινόταν αδιανόητος.

Κι όμως έγινε!

Ορισμένοι, σε εκείνη την κρίση διέκριναν την αρχή του γερμανικού ρεβανσισμού. Σε πολλούς άλλους ο εκ νέου «πειρασμός» της Γερμανίας για μια «γερμανική Ευρώπη» φαινόταν εξίσου αδιανόητος.

Ομως, πριν αλέκτορα φωνήσαι (διότι συχνά στην ιστορία μια δεκαετία μπορεί να έχει την πυκνότητα μιας στιγμής) η Γερμανία όχι μόνον ξαναβγήκε στο κυνήγι, όχι μόνον απέκτησε εκ νέου ζωτικό χώρο, όχι μόνον προχώρησε σε αθόρυβα Ανσλους, αλλά εγκαθίσταται και σε (πρώην) ανεξάρτητες χώρες, που ουδέποτε μάλιστα ανήκαν στη σφαίρα επιρροής οποιουδήποτε απ’ τα κατ’ εξακολούθησιν Ράιχ που η χώρα αυτή αποπειράθηκε.

Το ότι την Ελλάδα την έβαλε στο χέρι με «ειρηνικά» μέσα δεν αποκλείει τη χρήση πολεμικών μέσων στο μέλλον για άλλους.

Αλλωστε, όποιος τώρα πλέον δεν βλέπει ότι αυτό που άρχισε με τη Γιουγκοσλαβική κρίση συνεχίζεται με την Ελληνική, είναι απλώς τυφλός. Η Γιουγκοσλαβία παγιδεύτηκε με τα όπλα. Η Ελλάδα παγιδεύτηκε με τα επιτόκια.

Αυτήν τη στιγμή, η Ελλάδα δεν διαθέτει κυβέρνηση (ούτε καν τη δοτή και άνευ της Δεδηλωμένης αντισυνταγματική κυβέρνηση Παπαδήμου), αλλά ξένο Διευθυντήριο. Της Τρόικας. Κι όχι μόνον.

Αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα δεν διαθέτει Σύνταγμα, αλλά έναν Κλειστό Λογαριασμό. Δεν διαθέτει Εργατικό Δίκαιο, αλλά μια (χρυσή) Ορδή Επιτρόπων που θα εποπτεύουν ακόμα και πότε θα πάμε στην τουαλέτα.

Αλήθεια, πόσοι Γερμανοί θα ανέχονταν να μην υπάρχει Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στη χώρα τους;

Πόσοι Αγγλοι θα ανέχονταν να τους υπαγορεύει ο οποιοσδήποτε Φούφουτος, πότε θα κάνουν εκλογές στη χώρα τους;

Πόσοι Βέλγοι ή Ισπανοί θα δέχονταν να τους διέπει το Αγγλικό Δίκαιο; Να είναι η χώρα τους Ανοχύρωτη, χωρίς Ασυλία;

Ποια άλλη χώρα θα δεχόταν να πληρώνει ο λαός της ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος επί δέκα χρόνια, απλώς για να το κάνει μεγαλύτερο; (Μόλις χθες η «Γουώλ Στρητ Τζέρναλ» ξανάλεγε αυτό που χίλιες φορές έχουμε διαπιστώσει όλοι, ότι δηλαδή «το ελληνικό χρέος θα είναι στο 120% του ΑΕΠ το 2020», αν στο μεταξύ, λέμε εμείς, δεν έχουν μπει οι μισοί Ελληνες στα ψυχιατρεία και δεν έχουν μεταναστεύσει οι υπόλοιποι στο επέκεινα.

Ακόμα κι ο Ράιχενμπαχ, ως φαίνεται, μας έχει λυπηθεί κι ως εκ τούτου πρόκειται μάλλον να αντικατασταθεί από άλλον, συγγνώμη, από άλλους Γκαουλάιτερ, πιο κοντά στο πνεύμα της «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας» στο οποίον σπρώχνεται η χώρα.

Απομένει στους Ελληνες πολίτες να τελειώνουν με το ιθαγενές πολιτικό προσωπικό που δεν είναι παρά Αχυράνθρωποι των Λυκανθρώπων.

Οχι μόνον με τις εκλογές, αλλά με τους καθημερινούς αγώνες, τα κόμματα που υποδούλωσαν την Ελλάδα με «ειρηνικά» μέσα στους ξένους Τοκογλύφους και τους γραικύλους σπίρους τους, πρέπει να υποστούν τα επίχειρα της πολιτικής τους.

Το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ., ο ΛΑ.ΟΣ., η Δημοκρατική Συμμαχία κι όποιοι άλλοι ναιναίκοι υπερψήφισαν το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2, ας μη νομίζουν ότι υπάρχει λεκάνη σαν του Πόντιου Πιλάτου, τόσο μεγάλη, ώστε να ξεπλύνουν από τα χέρια τους το αίμα της ανεργίας, της φτώχειας, της διάλυσης και της απελπισίας που έχουν προκαλέσει.

Οχι μόνον δεν «έσωσαν» αυτές οι δυνάμεις τη χώρα, αλλά τριάντα χρόνια τη σκότωναν, ώσπου εξουθενωμένη να την παραδώσουν ράκος, ως άλλη Βοσνία ή Κόσσοβο, στα μεγάλα αφεντικά μιας «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Εθνους».

Ομως, επειδή όλο αυτό είναι ένα άλμα προς τα πίσω, οι πιθανότητες να το ξεράσει η Ιστορία είναι περισσότερες από το να το φάει.

Εξαρτάται απ’ τους λαούς.

Και οι λαοί δείχνουν να ξυπνάνε...

ΣΤΑΘΗΣ από enikos



Πήραν σειρά τα εθνικά θέματα ή πρόκειται για την συνέχιση της «θεραπείας» μέσω συνεχόμενων «σοκ»;

Νταβούτογλου:Προβλήματα κυριαρχίας για Φαρμακονήσι και Γαϊδουρονήσι


Η σανίδα σωτηρίας για την κυβέρνηση της τριανδρίας (Παπαδήμου – Παπανδρέου – Σαμαρά) είναι πλέον σαφές πως βρίσκεται στα εθνικά θέματα. Προκειμένου να διασωθούν από τον κόλαφο που σχεδιάστηκε και υπογράφτηκε για τον Ελληνικό λαό, προκειμένου να διαφύγουν των προσωπικών τους ευθυνών για την ισοπέδωση της Ελληνικής οικονομίας, για την καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας και για την διαγραφή των υποχρεώσεων του κράτους (ναι, θέλει να λέγεται κράτος αυτό το εκτρωματικό πολίτευμα που μετέτρεψε την Ελλάδα σε μεγάλο εργοτάξιο παραγωγής αισχρού κέρδους για τα διεθνή και εγχώρια λαμόγια καθώς και για τους «φίλους» εταίρους και «συμμάχους») απέναντι στους Έλληνες πολίτες, η μοναδική διέξοδος διαφαίνεται η δημιουργία κρίσης σε εθνικά θέματα. Ήδη έγινε μία αποτυχημένη προσπάθεια μέσω της επιστολής Παπαδήμου (η οποία "διέρρευσε" πολύ βολικά) στον Γκρούεφσκι. Και αυτή η επιστολή ήταν απλώς ο πρόλογος μεγαλύτερων ψυχολογικών πιέσεων που πρόκειται να ασκηθούν στον Ελληνικό λαό.

Δεν ήταν λίγοι, εξάλλου, αυτοί που περίμεναν (ή και που περιμένουν) την «στροφή» του ενδιαφέροντος μακριά από τον τόπο του εγκλήματος, αν και περισσότεροι φαίνεται να είναι εκείνοι που πιστεύουν πως ο ΓΑΠ έκλεισε μυστικές συμφωνίες, οι οποίες θα επηρεάσουν στον μέγιστο βαθμό την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. Συμφωνίες που από τη μία πλευρά θα κατορθώσουν να «σβήσουν» το ξεπούλημα της χώρας και ταυτόχρονα θα προσφέρουν τον μέγιστο αποπροσανατολισμό προκειμένου ο Γιώργος Παπανδρέου να κατορθώσει να διαφύγει των ευθυνών του και (διόλου απίθανο) να δραπετεύσει ανενόχλητος από την χώρα.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει, έρχονται τα «μαντάτα» από την Τουρκία, όπου όπως αναφέρει το «Βήμα» το τουρκικό Kόμμα της Eθνικιστικής Δράσης (MHP) επανέρχεται στην απόπειρα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας σε ορισμένες νησίδες του Αιγαίου. Ο βουλευτής του, Ερκάν Ακτσάι, σε επερώτηση του στην Εθνοσυνέλευση εγκαλεί την τουρκική κυβέρνηση γιατί αποδέχεται πράξεις κυριαρχίας, όπως τον έλεγχο των ταξιδιωτικών εγγράφων Τούρκων επισκεπτών, που γίνονται από την ελληνική διοίκηση σε νησίδες, όπως το Φαρμακονήσι και το Γαϊδουρονήσι.

Ο τούρκος βουλευτής ισχυρίζεται ότι οι νησίδες αυτές «είναι τουρκικά εδάφη από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή».

Απαντώντας, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου αναφέρει ότι τα ζητήματα της κυριαρχίας των νησιών του ανατολικού Αιγαίου ρυθμίζονται από τη Συνθήκη της Λοζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.

«Υπάρχουν προβλήματα συνδεόμενα με την κυριαρχία ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και τα προβλήματα αυτά συζητούνται μέσω του διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών. Η χώρα μας επιθυμεί να βρεθεί μόνιμη λύση βάσει της αρχής της ευθυδικίας και λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της χώρας μας».


«Ο υπουργός μας διστάζει να διεκδικήσει δικαιώματα πάνω σε ένα νησί που του ανήκει»ισχυρίζεται ο κ. Ακτσάι. Σε δήλωσή του στην εφημερίδα Haberturk λέει:
«Δεν υπάρχει κάποιο έγγραφο που να αποδεικνύει ότι το συγκεκριμένο νησί ανήκει στους Έλληνες. Η συνθήκη της Λοζάνης και η Συνθήκη των Παρισίων δεν περιέχουν κανένα άρθρο που να αναφέρεται σ’ αυτά τα δύο νησιά. Αυτά τα δύο νησιά συνεχίζουν, από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, να είναι δικά μας».


Τελικά, φαίνεται πως η τουρκική κυβέρνηση αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου. Μόνο που, όταν η Τουρκία κάνει «χάρες» ζητάει πάντα ανταλλάγματα. Και είναι γνωστό πως όσα διακυβεύονται στον ενεργειακό χώρο της Ελλάδας, αποτελούν «μήλον της έριδος» για πολύ ισχυρότερες δυνάμεις από την Τουρκία. Και τώρα που δίνεται στην Άγκυρα απλόχερα η δυνατότητα να «διευκολύνει» τον τραπεζοϋπάλληλο, υπάρχει κανείς που θα σκεφτεί πως δεν θα επιχειρήσει να πάρει αυτά που πάντα ονειρευόταν;

Aπό την πλευρά μας, θέλουμε να θυμίσουμε στους ολίγιστους πολιτικούς, πως εδώ και πολύ καιρό έχουν αρχίσει να παίζουν με την φωτιά και η απώλεια αίσθησης του κινδύνου που έχουν αποκτήσει, μπορεί να καταστεί μοιραία για τους ίδιους την οποιαδήποτε στιγμή...



Όταν οι κυβερνήσεις λειτουργούν υπέρ των πολιτών και όχι υπέρ των τραπεζιτών

Δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας, διέγραψαν οι τράπεζες της Ισλανδίας μειώνοντας το βάρος χρέους για περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της, όπως αναφέρει δημοσίευμα του Bloomberg που επικαλείται τα στοιχεία έκθεσης της Ισλανδικής Ένωσης Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών (Icelandic Financial Services Association).

«Μπορείτε να πείτε με βεβαιότητα ότι η Ισλανδία κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στη διαγραφή χρέους νοικοκυριών. Η χώρα έκανε ό,τι χρειαζόταν σε μία κρίση, ακολουθώντας τα εγχειρίδια. Οποιοσδήποτε οικονομολόγος θα συμφωνούσε», δήλωσε ο Λαρς Κρίστενσεν, επικεφαλής οικονομολόγος αναδυόμενων αγορών στην τράπεζα Danske στην Κοπεγχάγη.

Τα νοικοκυριά του νησιωτικού κράτους βοηθήθηκαν από μία συμφωνία της κυβέρνησης και των τραπεζών, οι οποίες ελέγχονται ακόμη εν μέρει από το κράτος, για τη διαγραφή του χρέους που ξεπερνούσε το 110% της αξίας των κατοικιών. Επιπλέον, απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας θεώρησε παράνομα τα δάνεια που είναι συνδεδεμένα με ξένα νομίσματα, με αποτέλεσμα να μη χρειάζεται πλέον τα νοικοκυριά να καλύπτουν τις απώλειες (από την υποτίμηση) της ισλανδικής κορώνας.

Χωρίς τη διαγραφή του χρέους, οι ιδιοκτήτες ακινήτων θα λύγιζαν από το βάρος των δανείων τους μετά την εκτόξευση του χρέους στο 240% των εισοδημάτων το 2008.

Το δημοσίευμα τονίζει ότι αποδεικνύονται αποτελεσματικά τα μέτρα που πήρε η Ισλανδία για να αναγεννηθεί από την κρίση του 2008, όταν οι τράπεζές της προχώρησαν σε χρεοκοπία για το ποσό των 85 δισ. δολαρίων. Η οικονομία της χώρας θα αναπτυχθεί εφέτος με ρυθμό υψηλότερο από το μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Το κόστος ασφάλισης έναντι ενδεχόμενης χρεοκοπίας της Ισλανδίας είναι περίπου το ίδιο με την προστασία από ενδεχόμενο πιστωτικό γεγονός για το Βέλγιο.

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ότι οι Ισλανδοί δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην ΕΕ, όπου η κρίση διαρκεί για τρίτο χρόνο.

Η ισλανδική οικονομία, με ΑΕΠ 13 δισ. δολαρίων, συρρικνώθηκε κατά 6,7% το 2009, αλλά σημείωσε ανάπτυξη 2,9% το 2011 και θα αναπτυχθεί κατά 2,4% φέτος και το 2013, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ενώ οι χώρες του ΟΟΣΑ προβλέπεται να αναπτυχθούν μόνο κατά 1,6%.

Οι τιμές των κατοικιών στη χώρα είναι σήμερα μόνο περίπου 3% χαμηλότερες από τις τιμές που ίσχυαν τον Σεπτέμβριο του 2008, λίγο πριν από την κρίση. Ο οίκος Fitch αναβάθμισε την περασμένη εβδομάδα το αξιόχρεο της Ισλανδίας σε διαβαθμισμένο επίπεδο με σταθερή προοπτική και δήλωσε ότι «ήταν επιτυχημένη η ανορθόδοξη πολιτική της για την αντιμετώπιση της κρίσης».

Η προσέγγιση της Ισλανδίας για την αντιμετώπιση της κατάρρευσης ήταν να θέτει κάθε φορά τις ανάγκες του πληθυσμού της επάνω από εκείνες των αγορών.

Μόλις τον Οκτώβριο του 2008 έγινε φανερό ότι οι τράπεζες της χώρας δεν ήταν δυνατό να σωθούν, η κυβέρνηση παρενέβη, θωράκισε τους εγχώριους τραπεζικούς λογαριασμούς και άφησε τους διεθνείς πιστωτές να κλυδωνίζονται.

Η κεντρική τράπεζα εισήγαγε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων για να σταματήσει το ξεπούλημα της κορώνας και δημιουργήθηκαν νέες κρατικά ελεγχόμενες τράπεζες από τα κατάλοιπα των χρεοκοπημένων τραπεζών.


Αν δεν τον έχετε καταλάβει… σωθήκαμε. Ο Παπαδήμος προσωπικά διαπραγματεύτηκε και η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη… σήμερα, γιατί αύριο κανείς δεν ξέρει, ούτε κι αυτοί που έφτιαξαν τη συμφωνία των Βρυξελλών.

Από τα όσα συνέβησαν χθες, μπορούμε να πούμε το εξής: Η Ελλάδα κέρδισε τη Ρόδο, αρχίζει το πήδημα και μην πάει ο νους σας στο πονηρό, δεν είμαστε τέτοιο μπλογκ. Θα αρχίσουμε να πηδάμε από σήμερα σαν τη γιορτή του Αϊ Γιαννιού όπου όλοι τρέχουν πάνω από τις φωτιές.

Ήδη, λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις άρχισε το «κούρεμα» της συμφωνίας και η απαισιοδοξία για το τι πρόκειται να γίνει. Μάλιστα, κάποιοι προέβλεψαν με σιγουριά ότι η Ελλάδα το 2014 θα πρέπει να ζητήσει νέο δάνειο ύψους 50 δισ. ευρώ.

Μιλώντας πριν από λίγο στην Ολλανδική βουλή ο υπουργός Οικονομικών είπε ουσιαστικά αποφεύχθηκε μια σκληρή χρεοκοπία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται κάθε άλλου είδους χρεοκοπία.

Και φυσικά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η πληρωμή των χρεών προς τις τράπεζες και τους ομολογιούχους γίνεται με το αίμα του ελληνικού λαού. Σύντομα η Ελλάδα θα κληθεί να λάβει μέτρα ύψους 11 δισ. ευρώ για την επόμενη τριετία, επιπλέον από όλα αυτά που γνωρίζουμε.

Είναι τόσο σκληρή η συμφωνία που δεν ξέρουμε από που να πιάσουμε και που να αφήσουμε.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από την θετική παραδοχή. Πράγματι η Ελλάδα σώθηκε, δε χρεοκόπησε ατάκτως, της δόθηκαν κι άλλα λεφτά και αγόρασε χρόνο. Αυτό είναι το δεδομένο και άλλωστε πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γι’ αυτό ψηφίστηκε με βαριά καρδιά το Μνημόνιο, γι’ αυτό διαλύθηκαν οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων, γι’ αυτό εν πάση περιπτώσει κάηκε η Αθήνα. Από εδώ και πέρα όμως έχουμε μια σειρά από απορίες που δημιουργούν τρόμο.

  • Στη συμφωνία δεν υπάρχει καμιά λέξη που να θυμίζει ανάπτυξη. Δόθηκαν 130 δισ. Ευρώ για την επόμενη τριετία προκειμένου να αποπληρώσουμε τα χρέη μας, προκειμένου να πάρουν δηλαδή τα λεφτά τους οι τράπεζες και η τρόικα, ουσιαστικά η Γερμανία και το ΔΝΤ. Για την Ελλάδα και το μέλλον της δεν υπάρχει ουδεμιά λέξη. Και το ερώτημα είναι πώς αυτή η χώρα θα καταφέρει να προχωρήσει με ένα τόσο εκβιαστικό χρονοδιάγραμμα και με τόσο σκληρούς όρους;
  • Μας έδωσαν χρήματα τα οποία θα μπαίνουν στον ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή των δανείων με την προϋπόθεση τα επόμενα χρόνια να μη δημιουργούμε πρωτογενή ελλείμματα. Με μια χώρα που είναι για 5η συνεχή χρονιά σε ύφεση και που και το 2013 δεν προβλέπεται καλύτερο, πώς θα γίνει αυτό; Πώς δηλαδή θα αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία έτσι ώστε να μην έχει ανάγκη περισσότερα απ’ όσα παράγει; Το σωστό αυτό είναι αλλά όταν η Ελλάδα έχει πάνω από 1 εκατ. άνεργους, χιλιάδες επιχειρήσεις κλειστές, καμιά επενδυτική δραστηριότητα σε εξέλιξη, πώς θα υπάρξει ανάπτυξη; Από που θα πληρώσουν οι Έλληνες τους φόρους τους και τα έκτακτα χαράτσια τους; Και πώς θα τα καταφέρουν με ψαλιδισμένους μισθούς και συντάξεις αλλά και με το χειρότερο: Παντελή έλλειψη αισιοδοξίας που είναι η κινητήριος δύναμη για το μέλλον;
  • Η απάντηση στο ερώτημα πιο πάνω είναι ότι κάθε φορά που θα βγαίνει από τις νόρμες της τρόικας η Ελλάδα θα παίρνει κι άλλα μέτρα. Θα κόβει μισθούς, θα μειώνει τις συντάξεις, θα μπαίνουν λουκέτα σε επιχειρήσεις και θα απολυθούν χιλιάδες υπάλληλοι. Κι αν δε φτάνουν κι αυτά, θα έρθουν επιπλέον φόροι για να αποτελειώσουν το πτώμα της ελληνικής κοινωνίας. Απλά και ξεκάθαρα. Οι εσωτερικές χρεοκοπίες ή στάσεις πληρωμών όπως κάποιοι τις λένε, θα είναι η μόνιμη απειλή της ελληνικής κοινωνίας.
  • Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, η τρόικα σε έκθεσή της για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θεωρεί ότι θα χρειασθεί επιπλέον συνεισφορά του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα για να πέσει στο 120% του ΑΕΠ το ελληνικό χρέος το 2020, κρίνοντας πως με τις παρούσες προτάσεις το χρέος δεν θα μειωθεί κάτω από το 129%. Έγινε λοιπόν μεγαλύτερο κούρεμα για να φτάσουμε στο 120,5%. Όμως η έκθεση λέει ότι εάν δεν προχωρήσουν οι δομικές μεταρρυθμίσεις και τα άλλα μέτρα, μπορεί να διαμορφωθεί σε οκτώ χρόνια σε 160% του ΑΕΠ.
    «Τα αποτελέσματα της ανάλυσης», υποστηρίζει η έκθεση, «δείχνουν πως υπάρχει ανάγκη επιπλέον συνεισφοράς του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα» για να τιθασευτεί η δυναμική του ελληνικού χρέους.
    Η τρόικα κάνει επίσης λόγο για «θεμελιώδη ασυμφωνία» μεταξύ του στόχου του προγράμματος για μείωση του χρέους και βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας «καθώς η εσωτερική υποτίμηση που χρειάζεται για την ανάκτηση της ελληνικής ανταγωνιστικότητας οδηγεί αναπόφευκτα σε βραχυπρόσθεσμη αύξηση της αναλογίας του χρέους προς ΑΕΠ».
    Σε αυτό το πλαίσιο, συνεχίζει το κείμενο, «ένα σενάριο προβλέπει εσωτερική υποτίμηση μέσω βαθύτερης ύφεσης, εξαιτίας της συνεχιζόμενης καθυστέρησης στις δομικές μεταρρυθμίσεις, τη φορολογία και τις ιδιωτικοποιήσεις».
    Το σενάριο αυτό, το οποίο δεν είναι μεν το βασικό αλλά θεωρείται πιθανό, « θα οδηγήσει σε πολύ υψηλότερο χρέος, αφήνοντάς το στο 160% του ΑΕΠ το 2020». «Δεδομένων των κινδύνων, το ελληνικό πρόγραμμα ίσως παραμείνει ως εκ τούτου επιρρεπές σε “τριγμούς”, με τα ερωτηματικά για τη βιωσιμότητά του να παραμένουν» συνεχίζει η έκθεση. Καταλάβατε λοιπόν το χάος στο οποίο μπήκαμε και μετά ο Παπαδήμος σου λέει ότι είναι ιστορική στιγμή;
  • Και πάμε στις δεσμεύσεις. Μόνιμη επιτροπεία στην Ελλάδα η οποία γίνεται η πρώτη αποικία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ολι Ρεν είπε ότι θα ενισχυθεί η ομάδα δράσης του Ρέιχενμπαχ και η τρόικα ουσιαστικά θα έχει μόνιμη και ισχυρή παρουσία στην Αθήνα. Αυτό που έψαχναν χθες, το ξαναγράψαμε, ήταν πώς θα ονομαστεί αυτό το έκτρωμα. Το είπε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Φ. Μπαρουέν: «Η επιτροπεία είναι μία λέξη που δεν ανήκει στο λεξιλόγιό μας. Ένας έλεγχος, μία επιτήρηση, μία συνοδεία, συμβουλές, η συνέχιση της παροχής τεχνογνωσίας από την τρόικα, ναι, αλλά επιτροπεία, σε καμία περίπτωση», είπε. Αστεία πράγματα, μια συνοδεία λες και πάμε σε χορό και θέλουμε συνοδό.
  • Η μόνιμη επιτροπεία και η δημιουργία γενικού γραμματεία φορολογικών και τελωνειακών θεμάτων θα προβλέπονται και συνταγματικά. Όπως επίσης και ο ειδικός λογαριασμός που μπαίνει στη ζωή μας με βίαιο τρόπο και είναι η πρώτη φορά που ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα δέχεται τέτοιους όρους. Ουσιαστικά το Σύνταγμά μας θα λέει ξεκάθαρα ότι αναλαμβάνουν οι ξένοι το χρέος, αναλαμβάνουμε εμείς το έλλειμμα και να κόψουμε το λαιμό μας. Αν παρεκκλίνουμε θα έρχεται η μόνιμη επιτροπεία και θα μας λέει πάρτε μέτρα, δηλαδή γίνετε φτωχότεροι κάνοντας εσωτερική υποτίμηση.

Ξεκάθαρες κουβέντες, ας τολμήσει κάποιος να το πει. «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν εντός του ευρώ». Για να διασφαλίσουν οι ξένοι τα χρήματά τους και οι Έλληνες ας πάνε στο διάολο. Αυτή είναι η ιστορική στιγμή του κ. Παπαδήμου. Μπράβο του.

Τουλάχιστον υπάρχει κι ένα καλό από αυτή την ιστορία. Ελπίζουμε ότι ο Παπαδήμος και οι όμοιοί του θα πάνε στο σπίτι τους μπας και υπάρξει μια κυβέρνηση που θα σέβεται το λαό και θα εργάζεται για το λαό.

Αριστερός Ψάλτης

Σχόλιο ιστολογίου: Και ο Αντωνάκης ο Σαμαράς, πού βρίσκεται σε όλο αυτό; Αυτός δεν είπε "ναι σε όλα" και διέγραψε όσους διαφωνούσαν; Γιατί τον ξεχνάμε; Είναι θεμιτό να έχουμε συμπάθειες, αλλά να έχουμε ράψει τα μάτια μας και τα αφτιά μας για την περίπτωση του Αντώνη του Σαμαρά, μάλλον είναι εξωφρενικό. Τέλος, είναι καλή η αλήθεια, μα όταν αυτή λέγεται ολόκληρη...
Αλλά, όπως είναι και ο αρθρογράφος, το θέμα είναι ότι αγοράσαμε χρόνο. Για την ακρίβεια, τον χρόνο τον αγόρασαν οι πολιτικοί μας, για να συνεχίσουν να παραμένουν στις θέσεις της εξουσίας που έχουν καταλάβει. Όμως, τον λογαριασμό για την αγορά αυτού του χρόνου θα τον πληρώσουν με το αίμα τους, με τις περιουσίες τους και με τις ζωές τους τουλάχιστον 4 γενιές Ελλήνων. Γιατί, αυτά τα δανεικά θα πρέπει να πληρωθούν με τόκους και μάλιστα μεγάλους, τη στιγμή που κανείς δεν κινείται, κανείς δεν ενδιαφέρεται, κανείς δεν αναφέρει που πήγαν αυτά τα χρήματα με τα οποία χρεώθηκε ο Ελληνικός λαός.
Το "μαζί τα φάγαμε" ίσως να ισχύει για την κάστα των πολιτικών και των αυλικών τους, αλλά όχι για τον Ελληνικό λαό, ο οποίος κυριολεκτικά βαλκανοποιείται.
Πού πήγαν τα λεφτά;
Πού βρίσκονται τα λεφτά;
Ποιός τα πήρε τα λεφτά;
Μπήκε κανείς πολιτικός στην φυλακή για εξαπάτηση και απείθεια εις βάρος του Ελληνικού δημοσίου;
Μπήκε κανείς πολιτικός στην φυλακή για εξαπάτηση των Ελλήνων πολιτών;
Μήπως έχει ξεκινήσει καμία διαδικασία για να βρεθεί πόσο είναι το χρέος;
Για όσο διάστημα δεν απαντηθούν αυτά αλλά και άλλα πολλά (πάρα πολλά) κρίσιμα ερωτήματα, κανείς δεν πρόκειται να απενοχοποιηθεί για την πώληση της χώρας (με δώρο τους κατοίκους).

Το τελευταίο μνημόνιο υπερψηφίστηκε, από ότι πιο σάπιο υπάρχει στην βουλή των “Ελλήνων”, και ισχύει μέχρι την έλευση νεωτέρου.

Κανείς οικονομικός αναλυτής σε όλο τον κόσμο (εκτός κι αν σιτίζεται από την γραφειοκρατία της Ε.Ε. η την ντόπια διαπλοκή) δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επίσημη χρεωκοπία της χώρας, αλλά κάτω από χειρότερες συνθήκες και (το κυριότερο) στην χρεωκοπία και στην εξαθλίωση των κατοίκων.

Το νέο μνημόνιο:

Παρατείνει απλώς το αναπόφευκτο, αδυνατίζοντας την διαπραγματευτική μας θέση αφού δίνει χρόνο, στον μεν ηγετικό πυρήνα της Ε.Ε. να δημιουργήσει συνθήκες που θα αποτρέψουν την διάχυση της κρίσης στα υπόλοιπα “ευπαθή” κράτη μέλη, στους δε δανειστές να προετοιμαστούν και να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές τους.

Μεγαλώνει την ύφεση, κάνοντας ακόμα δυσκολότερη κάθε μελλοντική προσπάθεια ανόρθωσης της οικονομίας και της χώρας.

Καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό σπρώχνοντας στο κλείσιμο χιλιάδες επιχειρήσεις.

Εξαντλεί τις αντοχές του λαού, αφού του κατατρώει το εισόδημα και τις οικονομίες του, ώστε η καταστροφή να τον βρει γυμνό και εξαθλιωμένο, εύκολη λεία στο σύγχρονο δουλεμπόριο.

Διαλύει τον κοινωνικό ιστό και σπρώχνει μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στο περιθώριο, στην ανομία και στην παραβατικότητα, δημιουργώντας συνθήκες ζούγκλας.

Όλες αυτές τις μέρες ζήσαμε μια λυσσαλέα και ξεδιάντροπη προπαγάνδα, στα όρια της τρομοκρατίας, που εξαπολύθηκε χωρίς ίχνος τσίπας από τους τρεις ανώτερους πολιτειακούς παράγοντες (ο τέταρτος, ο ανώτατος, μακάριος, συνεχίζει να κάνει πως δεν καταλαβαίνει τίποτα).

Όχημα αυτής της εκστρατείας παραπληροφόρησης και τρομοκράτησης του λαού ήταν και πάλι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και σου γεννιέται αμέσως το εύλογο ερώτημα. Είναι δυνατόν το μνημόνιο να φέρνει την εξυγίανση της χώρας και να το υποστηρίζουν με τόση λύσσα τα κυρίαρχα ΜΜΕ; Αυτά που έχουν ρημάξει, με τη διαπλοκή, τα χρήματα του κράτους για χρόνια και παρόλα αυτά χρωστούν δισεκατομμύρια; Κι οι μεγαλοδημοσιογράφοι που τα υπηρετούν; Εκατομμυριούχοι οι ίδιοι, ανησυχούν συνεχώς για τα χρήματα των φορολογουμένων, λες και τους δικούς τους παχυλούς μισθούς, τις βίλες τους, τα διαπλεκόμενα ταξιδάκια τους και τους αστυνομικούς που τους φυλάνε δεν τους πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος αλλά τα χρεοκοπημένα κανάλια τους! Αν υπήρχε μνημόνιο για τις Εφημερίδες και τα Κανάλια, δεν θα έμενε ούτε ένα! Αλλά βλέπετε η Τρόικα και οι Δανειστές τον χρειάζονται αυτό τον συρφετό για να κάνει την βρώμικη δουλειά.

Στο δρόμο για την υπερψήφιση της νέας σωτηρίας η λυσσαλέα εκστρατεία των “μνημονιακών” ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, έχοντας πια μαζί τους και τον άσωτο υιό Αντωνάκη, που όπως όλοι οι “μεταμεληθέντες”, έγινε βασιλικώτερος του βασιλέως.
Ο δοτός Πρωθυπουργός Παπαδήμος, εκτός από άξιος του μισθού του αποδείχτηκε Κοινός Ψεύτης και Τρομοκράτης. Δεν θα έχουμε καύσιμα, δεν θα έχουμε φάρμακα, δεν θα έχουν γάλα τα παιδιά μας, να το το τρίπτυχο των επιχειρημάτων του πρωθυπουργού στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την παράδοση της χώρας στους δανειστές της.

Μα, όλοι μας ξέρουμε ότι οι εισαγωγές στην χώρα δεν γίνονται από το κράτος, αλλά από ιδιωτικές εταιρείες. Η διαφορά από το παρελθόν είναι ότι δεν χρειάζεται να πάνε στην τράπεζα της Ελλάδος να πάρουν συνάλλαγμα για να πληρώσουν τους προμηθευτές τους στο εξωτερικό. Πληρώνουν με Ευρώ και εισπράττουν Ευρώ από τους πελάτες τους στο εσωτερικό. Ο οικονομικός αυτός κύκλος θα σταματήσει όταν θα κάνουν στάση πληρωμών οι πολίτες, όχι το κράτος.

Ναι, αλλά θα μας διώξουν από το Ευρώ σου λένε Παπαδήμος και Σια. Δεν μπαίνω καν στη συζήτηση αν κάτι τέτοιο συμφέρει την Ευρωζώνη. Θεσμικά (όπως θα έπρεπε να μιλάει πάντα ένας πρωθυπουργός) δεν υπάρχει διαδικασία εκδίωξης μιας χώρας από το Ευρώ. Εξάλλου το ίδιο το eurogroup το έχει δηλώσει, πολλάκις, δημόσια. Από το Ευρώ θα φύγουμε μόνο εάν το αποφασίσουμε εμείς, η αν εμείς, η μάλλον οι κυβερνώντες που σήμερα κόπτονται τάχα για αυτό, υπογράψουν αλλαγή των συνθηκών. Και αυτό δεν το λέω τυχαία, θυμηθείτε το!

Αλλά ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που αποφασίσουμε την έξοδό μας από την Ευρωζώνη, δεν θα υπάρξει σημαντικό πρόβλημα στις εισαγωγές, γιατί τα δεκάδες δισεκατομμύρια “πραγματικά” “χάρτινα” Ευρώ που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσουν την ασφαλή μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, τους πρώτους δύσκολους μήνες.
Το κάδρο συμπληρώνεται με τους δυό “αρχηγούς” (ο Καρατζαφύρερ, με μια ακόμα πιρουέτα, λάκισε ατάκτως βλέποντας το κόμμα του να οδεύει στην διάλυση).

Τραγική φιγούρα ο Αντώνης Σαμαράς. Ο πολιτικός που ο λόγος του είναι σαν τις κόκκινες γραμμές του. Ο άνθρωπος που του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει Κίρχνερ κι αυτός τα κατάφερε να γίνει Ντε Λα Ρούα. Αυτό ήταν, αποκαλύφθηκε το μέγεθος του ανδρός. Διέγραψε με μιας τους Σαμαρικούς βουλευτές, τους φίλους του που τον έκαναν πρόεδρο. Έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που κινητοποιήθηκαν το Νοέμβρη του 2009 για να διώξουν τη “σαπίλα” από το κόμμα του και προχωράει ακλόνητος να σώσει τη χώρα με τον Αρούλη, τον γίγαντα Μιλτιάδη, τον Χατζηδάκη και τ’ άλλα παιδιά. Θα ανορθώσει την αγορά με ανθρώπους που δεν έχουν κάνει ούτε ένα μεροκάματο. Θα κάνει ιδιωτικοποιήσεις με στελέχη που δεν έχουν έχουν βγάλει μια δραχμή στην ελεύθερη αγορά. Που σιτίζονται από γεννησιμιού τους στον κρατικό κορβανά. Με όλους αυτούς που μας έφτασαν μέχρι εδώ.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτός είναι που θα βάλει την επίσημη υπογραφή στην καταστροφή της Ελλάδας. Και δεν θα μπορεί να επικαλεστεί το ελαφρυντικό της μειωμένης αντίληψης σαν τον προκάτοχό του. Αυτός είναι που θα φύγει με ελικόπτερο στο τέλος. Και σωστά. Γιατί χωρίς την κωλοτούμπα του, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα ‘χε γίνει. Είναι πλέον ο κύριος και αποκλειστικός στυλοβάτης του μνημονίου. Της ύφεσης. Της διάλυσης της κοινωνίας. Των λουκέτων και των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων. Της μαζικής εξαθλίωσης και της απόγνωσης.

Τον βλέπω, στο γυαλί σκυθρωπό και συνοφρυωμένο. Τώρα κατάλαβα. Γιαυτό έβαλε την κουκούλα. Για να μπερδέψει τους κουκουλοφόρους και να τους ξεσκεπάσει. Μόνο θυμηδία προκαλεί πλέον με τις δηλώσεις του και τους θυμούς του.

Από κοντά κι ο ανεκδιήγητος Γιωργάκης. Κάτι είπε κι αυτός. Να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι. Ποιος προσέχει πλέον το τι λέει ο Γιωργάκης. Δεν αξίζει ούτε να ασχοληθείς μαζί του σε επίπεδο λογικής. Έχει αρχίσει όμως να καταλαβαίνει ότι τον περιμένει Γουδί και τρέχοντας συσπειρώνεται πίσω από τον αδίστακτο, εξουσιομανή Βενιζέλο, πιστεύοντας ότι ίσως σωθεί.

Ξεθαρρεύει βλέποντας τον αμετροεπή αντιπρόεδρο να αυθαδιάζει, να κουνάει με κακία το δάχτυλο στους αντιπάλους, να μέμφεται και να κάνει μαθήματα στους πάντες. Ο Βενιζέλος. Αυτός, που νομοθέτησε την πλήρη ατιμωρησία των πολιτικών, την ασυδοσία των καναλιών, και πριν από λίγους μόνο μήνες την αναδρομική ατιμωρησία του εαυτού του για την σωτηρία της Proton. Αυτός ο αδίστακτος, εξουσιομανής αρχιτέκτονας της διαπλοκής που έχει έχει το θράσος να λέει ότι αγωνίζεται για τη σωτηρία της χώρας.

Αλλά τι να περιμένεις απ’ όλους αυτούς; Εδώ και μήνες οι Ευρωπαίοι πολιτικοί βγάζουν ανακοινώσεις για το αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, μιλούν δημόσια για πολιτικούς που δεν αξίζουν στον Ελληνικό λαό κι αυτοί εδώ αντί να τρέξουν να κρυφτούν απ’ τη ντροπή τους, τσακώνονται ποιος θα τους πρωτοπροσφέρει τις υπηρεσίες τους, δίνοντας νέα διάσταση στην δουλοπρέπεια και στον γραικυλισμό.

Τι να κάνουμε;

Πέστε μας την εναλλακτική λύση, κραυγάζουν επιθετικά σε όποιον τους κάνει κριτική. Πέστε μας τι να κάνουμε! (Γιατί αυτοί θα το κάνουν! Δεν διανοούνται καν ότι κάποιος άλλος μπορεί να αναλάβει. Πιστεύουν πλέον ότι είναι Δεσπότες, Ισόβιοι, εκλεγμένοι από το πνεύμα το άγιο). Τι να κάνουν; Μα είναι τόσο απλό. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δέσουν μια πέτρα στο λαιμό τους και να πηδήξουν στο Σούνιο. Αυτή είναι η μόνη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στη χώρα και στους πολίτες της.
Η εκδίωξη και η τιμωρία της σαπίλας που μας κυβερνάει, είναι το πρώτο, απαραίτητο, βήμα για τη σωτηρία της χώρας. Από εκεί θα ξεκινήσουν όλα.

Και από την κινητοποίηση των πολιτών. Χωρίς πολίτες αποφασισμένους να παλέψουν, να δουλέψουν και να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, είμαστε καταδικασμένοι. Αν κάποιοι περιμένουν σωτήρες και εύκολες λύσεις, χαθήκαμε.

Τα μαγικά μας τελείωσαν πια. Θα περάσουμε δύσκολα. Πολύ δύσκολα! Χρειαζόμαστε μια νέα, δημοκρατική ηγεσία που θα δίνει αναφορά στο λαό και όχι στους δανειστές. Που δεν θα ‘χει σκελετούς στο ντουλάπι της και δεν θα εκβιάζεται από ξένες ηγεσίες και τη ντόπια διαπλοκή. Μια ηγεσία που θα πει την αλήθεια χωρίς φτιασίδια και δικαιολογίες, που θα μαζέψει τα συντρίμμια, και θα αρχίσει την ανασυγκρότηση.

Μια ηγεσία που σαν πρώτη ενέργεια, θα κηρύξει στάση πληρωμών (είναι άλλο από την χρεωκοπία – προσέξτε το αυτό). Θα κηρύξει στάση πληρωμών όχι γιατί εμείς οι Έλληνες είμαστε πονηροί και αφού τα φάγαμε δεν πληρώνουμε το λογαριασμό, αλλά γιατί το χρέος που συσσώρευσε η σαπίλα εδώ και δεκαετίες, και με την δική μας ανοχή και συνενοχή πολλές φορές, απειλεί πια την ίδια την ύπαρξή μας. Θα εξηγήσει, στους δανειστές αλλά και στους λαούς της Ευρώπης, με τη δύναμη και τη φρεσκάδα που θα της δώσει η κινητοποίηση και η απόφαση των πολιτών, ότι κανένας δεν μπορεί να αναγκάσει ένα λαό να αυτοεξαφανιστεί για να πληρώσει τα δανεικά. Μην ξεχνάμε ότι τα αρχικά δάνεια έχουν πληρωθεί πολλές φορές.(Σήμερα μάθαμε ότι 1δις δάνειο του Αντρέα, της δεκαετία του ’80, μας στοίχισε συνολικά 25δις για να αποπληρωθεί!).

Μια ηγεσία που, χωρίς το βάρος των τοκοχρεολυσίων, θα ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό πολύ γρήγορα, κόβοντας με το μαχαίρι τις σπατάλες, διώχνοντας λαμόγια και παράσιτα που μας απομυζούν, και περιορίζοντας τις πολεμικές δαπάνες. Στην ανάγκη θα προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό. Όταν έχεις ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών αυτό είναι εφικτό.

Μια ηγεσία που θα παρουσιάσει ένα νέο, δημοκρατικό και ελεγχόμενο από το λαό, σύστημα διακυβέρνησης και ένα λεπτομερές πρόγραμμα ανόρθωσης της χώρας. Που θα λογοδοτεί καθημερινά και θα είναι ανακλητή ανά πάσα στιγμή, ώστε να μην έχουμε και πάλι φαινόμενα σαν το “λεφτά υπάρχουν”.

Που θα ξαναχτίσει από το μηδέν μια νέα δημόσια διοίκηση στην οποία όλοι θα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και καμιά θέση δεν θα ‘ναι αγκαζέ.

Θα εξασφαλίσει την διατροφική αυτονομία της χώρας, και την αναγέννηση της βιομηχανικής παραγωγής, έστω και με δασμούς. (Όλες οι χώρες που σήμερα έχουν σοβαρή Βιομηχανία την απόκτησαν με αυστηρή δασμολογική προστασία.)

Θα προστατέψει και θα εκμεταλευτεί την ακίνητη περιουσία και μικροϊδιοκτησία που όλοι οι Έλληνες, λίγο πολύ έχουμε και που μπορεί να γίνει σημαντικό εργαλείο στην προσπάθεια να ξανασταθούμε στα πόδια μας. (Την περιουσία αυτή που αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, θα την παραδώσουν, οι δωσίλογοι που μας κυβερνούν, στους δανειστές μας. Ήδη το κάνουν με τα χαράτσια και τους δεκάδες φόρους; Ήδη λένε ότι θα φορολογήσουν και τα χωράφια. Έκαναν νόμο για να πληρώνουμε την εφορία με παραχώρηση του ακινήτου μας. Νομίζετε ότι όλα αυτά γίνονται έτσι χωρίς λόγο;)

Μια ηγεσία που θα αξιοποιήσει, συνειδητά και με πρόγραμμα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει η Ελλάδα και που μπορούν να βοηθήσουν αποφασιστικά στην ανόρθωσή της.

Την πλεονεκτική γεωγραφική θέση της χώρας. Την φυσική της ομορφιά, τον ήλιο και τον αέρα. Την ναυτιλία και τους δεσμούς μας με την θάλασσα. Την ομογένεια και τους οικογενειακούς δεσμούς αλληλεγγύης που μας στήριξαν σε όλες τις δύσκολες εποχές.
Κυρίως μια ηγεσία, καθαρή, χωρίς βάρη και εξαρτήσεις, που θα εμπνεύσει και θα κινητοποιήσει το λαό σαν σύνολο, αλλά και τον κάθε πολίτη χωριστά.

Γιατί το είπαμε. Μαγικά δεν γίνονται πια. Χωρίς την δική μας συμμετοχή σωτηρία δεν υπάρχει.


Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πιο επικίνδυνους τραπεζίτες του κόσμου. Ένας εβραίος που κρατά στα χέρια του το τιμόνι της ισχυρότερης ευρωπαϊκής τράπεζας, είναι τακτικό μέλος της μυστικοπαθούς λέσχης Bilderberg και πρωταγωνιστής στο Φόρουμ του Νταβός, διατηρεί σκοτεινές σχέσεις με την τραπεζική δυναστεία των Ρότσιλντ και μιλά εξ ονόματος των ισχυρότερων τραπεζιτών του κόσμου. Εύλογα το όνομά του εμπλέκεται σε δεκάδες θεωρίες συνομωσίες. Όσοι πιστεύουν ότι ο επικεφαλής της Deutsche Bank, Γιόζεφ Άκερμαν, κινεί παρασκηνιακά τα νήματα στην Ευρώπη και κρατά στα χέρια του τις τύχες των λαών της, έχουν απόλυτο δίκιο. Όμως, όχι για όλους τους παραπάνω λόγους.

Ο 63χρονος τραπεζίτης είναι ο άνθρωπος στον οποίο τηλεφωνεί, μέσα στη νύχτα, η Άνγκελα Μέρκελ, όταν βλέπει το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα να γκρεμίζεται και την καταστροφή να έρχεται στο κατώφλι της Ευρώπης. Είναι αυτός που έχοντας παρακολουθήσει τη φαντασμαγορική βραδιά των εγκαινίων για την επαναλειτουργία του θεάτρου των Μπαλέτων Μπολσόι, γυρνά στο δωμάτιό του, στο ξενοδοχείο Ritz-Carlton της Μόσχας, και από εκεί, στις 3 τα ξημερώματα, κάνει το τηλεφώνημα που θα κρίνει όχι μόνο το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, αλλά και την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Και όμως, όσοι τον γνωρίζουν, κάνουν λόγο για έναν γλυκομίλητο άνθρωπο. Είναι μάλλον ντροπαλός λένε, κόντρα σε ό,τι θα περίμενε κανείς από τον ισχυρότερο τραπεζίτη της Ευρώπης και έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζεται σαν ήρωας στους γερμανικούς επιχειρηματικούς κύκλους. Ο ίδιος, πάντως, επιμένει ότι απολαμβάνει τα απλά πράγματα στη ζωή. Μια πεζοπορία στις Άλπεις, ως γνήσιος Ελβετός. Ή μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της κοσμοπολίτικης Πέμπτης Λεωφόρου στο Μανχάταν.

Αυτή η εικόνα, και το casual ντύσιμό του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, δεν θα πρέπει να ξεγελούν κανένα. Ο Άκερμαν είναι αναμφισβήτητα ο τραπεζίτης με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Ευρώπη. Αλλά και ο πλέον αμφιλεγόμενος.

Είναι εκείνος που κινείται με ευκολία ανάμεσα στους ισχυρότερους κύκλους του finance και της πολιτικής. Και μάλιστα σε μια εποχή που οι σχέσεις των πολιτικών και των ανθρώπων της αγοράς είναι μάλλον πολεμικές. Είναι ο άνθρωπος τον οποίο συμβουλεύονται σε θέματα οικονομίας και όχι μόνο, οι κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες της Ευρώπης. Πριν από κάθε κρίσιμη συνάντηση και Σύνοδο Κορυφής που έκρινε το μέλλον της Ελλάδας, από τα πρώτα κιόλας στάδια της κρίσης, πολλοί από εκείνους που αποφασίζουν για το ευρώ, συμβουλεύτηκαν τον ισχυρό άνδρα της Deutsche Bank.

Ως πρόεδρος του τραπεζικού λόμπι IIF, θα είναι εκείνος που θα αποφασίσει για την έκβαση της αναδιάρθρωσης του χρέους και της προσπάθειας της Ελλάδας να βρει το φως στο τούνελ αυτής της κρίσης. Ουσιαστικά, θα βάλει την υπογραφή του για την επιβίωση ή την καταστροφή της Ευρωζώνης. Δύσκολα ένας τραπεζίτης θα μπορούσε να συγκεντρώσει ή ακόμα και να ονειρευτεί μεγαλύτερη εξουσία. Εύλογα, λοιπόν, ο Γιόζεφ Άκερμαν σχεδιάζει να κλείσει την 35χρονη τραπεζική του καριέρα το Μάιο, όταν πια η Ευρωζώνη θα έχει καταφέρει να βρει μια λύση στο ντόμινο του χρέους, ή θα έχει αναγκαστεί να υποστεί τις καταστροφικές της συνέπειες.

Οι στενές του σχέσεις με τις ισχυρότερες πολιτικές προσωπικότητες της Ευρώπης φάνηκαν το 2008, όταν η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ διοργάνωσε ένα μικρό πάρτι στην Καγκελαρία, για να γιορτάσει τα 60α γενέθλια του τραπεζίτη. Όμως, όταν ο Άκερμαν αποκάλυψε το γεγονός στον Τύπο, η Γερμανίδα καγκελάριος δυσαρεστήθηκε. Την ώρα που η κοινωνική οργή απέναντι στους τραπεζίτες ξεχειλίζει, τέτοιες φιλίες δεν ωφελούν έναν πολιτικό που επιδιώκει την επανεκλογή του.

Και στην Ευρώπη, το προφίλ του Άκερμαν είναι τόσο τοξικό όσο οι τίτλοι της αμερικανικής στεγαστικής πίστης, με τους οποίους είχε φορτώσει τα χαρτοφυλάκιά της η Deutsche Bank, λίγο πριν ξεσπάσει η χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Η γερμανική τράπεζα έβαλε το δικό της λιθαράκι στην κρίση, καθώς αποτελούσε τότε έναν εκ των βασικών παικτών της αγοράς των τίτλων που αργότερα αποδείχθηκαν τοξικοί. Αυτή η κρίση έγραψε μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της τράπεζας, που μετρά 142 χρόνια ζωής. Το 2008, η Deutsche Bank υπήρξε ζημιογόνος, για πρώτη φορά μεταπολεμικά.

Και αυτή δεν είναι η μοναδική σκιά στη θητεία του Άκερμαν. Ο Ελβετός τραπεζίτης πήρε τη συντηρητική, σχεδόν κοιμισμένη τράπεζα που χρηματοδοτούσε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της γερμανικής οικονομίας και τη μετέτρεψε σε πανίσχυρη διεθνή δύναμη της επενδυτικής τραπεζικής και βασικό παίκτη των αγορών. Όμως, για να το κάνει αυτό, χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει αμφίβολες μεθόδους, εξαιτίας των οποίων, μάλιστα, βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη (στην υπόθεση των μπόνους της Mannesmann και της κατάρρευσης της εκδοτικής αυτοκρατορίας του Λίο Κιρχ).

Η πιο αμφιλεγόμενη από τις κινήσεις του, ωστόσο, ήταν η υιοθέτηση του στόχου του 25% για την απόδοση κεφαλαίου της Deutsche Bank. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Σάιμον Τζονσον, έδωσε στον Άκερμαν τον τίτλο του πιο επικίνδυνου τραπεζίτη στον κόσμο. Ο υπέρμετρα φιλόδοξος αυτός στόχος, ενθαρρύνει την υπερβολική ανάληψη ρίσκου εκ μέρους των στελεχών της τράπεζας, ουσιαστικά θέτοντας σε κίνδυνο τη σταθερότητα του γερμανικού και κατ΄ επέκταση του ευρωπαϊκού χρηματοοικονομικού συστήματος, πιστεύουν πολλοί οικονομικοί παρατηρητές. Εξαιτίας αυτού του στόχου, στο πρόσωπο του Άκερμαν βρίσκει έκφραση η οργή απέναντι στους άπληστους τραπεζίτες. Ο Ελβετός τραπεζίτης βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο του αντικαπιταλιστικού κινήματος. Πρόσφατα, μάλιστα, κάποιος έστειλε στο γραφείο του ένα δέμα παγιδευμένο με εκρηκτικά.

Όμως, παρά τον αμφιλεγόμενο στόχο του για απόδοση κεφαλαίου 25%, όσοι πόνταραν στη Deutsche Bank επί των ημερών του, βγήκαν χαμένοι. Η τράπεζα μπορεί να γιγαντώθηκε και να έγινε η μεγαλύτερη της Ευρώπης, σε ενεργητικό (αφού ο ισολογισμός της αγγίζει το 90% του γερμανικού ΑΕΠ), όμως, η μετοχή της έχασε στην 10ετία του Άκερμαν περίπου το 1/2 της αξίας της.

Κάπως έτσι, η έξοδος του Ελβετού τραπεζίτη από την ενεργό δράση, δεν γίνεται εν μέσω του πανηγυρικού κλίματος που ο ίδιος θα επιθυμούσε. Ακόμα και ο ισχυρισμός του Άκερμαν ότι εκείνος έσωσε την τιμή και την υπόληψη της Deutsche Bank, καθώς αρνήθηκε να πάρει κρατική βοήθεια, κατέρρευσε. Και αυτό γιατί το Bloomberg αποκάλυψε ότι η τράπεζα μπορεί να μην ζήτησε διάσωση από τη γερμανική κυβέρνηση, έκανε όμως εκτεταμένη χρήση του προγράμματος στήριξης των τραπεζών από τη Federal Reserve των ΗΠΑ. Προφανώς, ο Άκερμαν δεν θέλει να χρωστά στους Γερμανούς φορολογούμενους, όμως, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό όταν πήρε 66 δισ. δολάρια από τους Αμερικανούς φορολογούμενους…

Ο Άκερμαν δεν έχει καταφέρει να γράψει το όνομά του στην ιστορία ακριβώς όπως θα ήθελε. Όμως, και η ιστορία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα επόμενα χρόνια, θα μάθουμε πολλά ακόμα για το σκοτεινό ρόλο που έπαιξε ο ντροπαλός Ελβετός τραπεζίτης, στις πιο κρίσιμες στιγμές της Ευρώπης.



Απίστευτη θηριωδία των δυνάμεων των ΜΑΤ, στην παρέλαση για την επέτειο από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων...

Σύμφωνα με πληροφορίες, παραγωγοί - κτηνοτρόφοι και εργαζόμενοι της γαλακτοβιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ, που η κυβέρνηση μέσω της Αγροτικής Τράπεζας έβγαλε στο σφυρί, προσπάθησαν να προβούν σε μία... πρωτότυπη διαμαρτυρία μοιράζοντας γάλα και γιαούρτια στα παιδιά, που τα συνόδευαν οι γονείς τους.

Οι αστυνομικοί αρχικά με τις ασπίδες τους απώθησαν τους εργαζόμενους και τους παραγωγούς επειδή φοβήθηκαν ότι τα γάλατα και τα γιαούρτια μπορεί να γίνονταν πολεμοφόδια στα χέρια των παιδιών κατά της εξέδρας των πολιτικών. Κι όταν ο κόσμος άρχισε να αντιδρά, η... δημοκρατία επεβλήθη με τα γκλομπ!

Αστυνομικοί άρχισαν να χτυπούν στο ψαχνό τους εργαζόμενους και παραγωγούς της ΔΩΔΩΝΗ, σωριάζοντας αιμόφυρτους τουλάχιστον δύο ανθρώπους. Ανάμεσά τους και ο πρόεδρος των εργαζομένων, Χρήστος Γεωργίου, του οποίου άνοιξαν το κεφάλι!

Για πρώτη φορά, στην παρέλαση της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων δεν παρευρέθη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρότι γεννήθηκε στα Γιάννενα. Αντ' αυτού το παρών έδωσε ο γ.γ. του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, και πρώην αρχηγός ΕΛ.ΑΣ., Λευτέρης Οικονόμου.

Πηγή


Είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες δουλεύουν λιγότερο και συνταξιοδοτούνται πιο πρόωρα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο; Έχουν μάθει να ζουν με λιγότερα; Είναι πράγματι η κρίση μόνο ελληνική;

Το ρεπορτάζ του διευθυντή του Τομέα Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννη Βαρουφάκη για το Κανάλι 4 της βρετανικής τηλεόρασης επιχειρεί να απαντήσει σε μερικά από τα πιο βασικά ερωτήματα, ενώ έρχεται σε επαφή με Έλληνες ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, συνομιλεί με απλούς ανθρώπους στο δρόμο και κάνει ένα πέρασμα από τους πιο κεντρικούς αθηναϊκούς δρόμους, στους οποίους έχει πλέον χαραχτεί η απόγνωση και η οργή για τα δυσκολότερα που έρχονται...

Και ενώ τα Μνημόνια ψηφίζονται στη Βουλή, οι τιμές των προϊόντων παίρνουν την ανιούσα και οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται δραστικά, οι Έλληνες εργάζονται εντατικότερα, για να αναπληρώσουν τις ζημίες, ενώ τρέχουν με ταχύτερους ρυθμούς για να προλάβουν αυτά που προσέφεραν τα "πάλαι ποτέ ένδοξα" εργατικά χέρια.

"Δουλεύουμε πολύ. Όμως είναι δύσκολα. Ο κόσμος δεν μπορεί πια να ψωνίσει τίποτα", παραδέχεται ιδιοκτήτης μικρομεσαίας επιχείρησης στο διεθνούς φήμης οικονομολόγο για χάριν του τηλεοπτικού ρεπορτάζ στη βρετανική τηλεόραση.

Τι γίνεται με την αύξηση τιμών, όταν οι μισθοί εξανεμίζονται; "Οι πλούσιοι τα βγάζουν πέρα, ενώ οι μικρομεσαίοι δίνουν μάχη για την επιβίωσή τους", παραδέχεται ο οικονομολόγος, πραγματοποιώντας μια αναδρομή στο παρελθόν και στην είσοδο του ευρώ στη ζωή μας.

Ήταν τελικά η κρίση που αύξησε κατακόρυφα τις τιμές των βασικών ειδών διατροφής, αλλά και το βιοτικό μας επίπεδο; Λίγα λεπτά αργότερα, ο ίδιος θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως όχι.

Το παράδειγμα της καθαρίστριας στο πανεπιστήμιο Αθηνών που είδε το μισθό της να κατρακυλά από τα 830 ευρώ στα περίπου 600, δουλεύοντας ακριβώς τις ίδιες ώρες όπως και πριν το Μνημόνιο, ίσως καταρρίπτει το μύθο για τα τεμπέλικα τζιτζίκια.

Το ίδιο θα παραδεχτούν και αρκετοί εργάτες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, που μετά από 61 χρόνια δουλειάς, θα μείνουν απλήρωτοι για έξι μήνες. "Δουλεύουμε το ίδιο με πριν. Οι μισοί συνάδελφοί μας έχουν απολυθεί. Και πάλι είμαστε απλήρωτοι. Δεν έχουμε ούτε τα προς το ζην. Είναι ντροπή οι Γερμανοί μετά από όλα αυτά να μας αποκαλούν τεμπέληδες".

Ο οικονομολόγος θα κάνει μία στάση στο κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων, στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Και θα επιχειρήσει μία σύγκριση με τα "εργατικά μυρμήγκια".

Τα συμπεράσματα είναι πλέον δικά σας.





Βγήκαν τα μαχαίρια για το τελικό ξεκαθάρισμα στο ΠΑΣΟΚ, με το που άρχισε να διαφαίνεται ότι το Eurogroup θα καταλήξει με απόφαση για την Ελλάδα, όσο πλησιάζει η ημερομηνία εκλογής νέου προέδρου.

Λίγες ώρες προτού ξεκινήσει η συνεδρίαση του Eurogroup, ο Ευ. Βενιζέλος δεχόταν στην Αθήνα συντονισμένα εσωκομματικά πυρά, ενώ όλα δείχνουν ότι ο στόχος του να αποτελέσει τη μοναδική υποψηφιότητα σε μία λιγότερο ανοικτή και πιο γρήγορη διαδικασία δεν θα επιτευχθεί.

- Πρώτον, ο επικρατέστερος για να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας, Χρ. Παπουτσής, με την επιστολή του στον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο αφήνει σαφείς αιχμές εναντίον του κ. Βενιζέλου, λέγοντας -ούτε λίγο ούτε πολύ- ότι η Ελληνική Αστυνομία συλλαμβάνει φοροφυγάδες «αλλά οι συναρμόδιες δικαστικές και οικονομικές αρχές δεν εκμεταλλεύονται το έργο της».

- Δεύτερον, ο Γ. Ραγκούσης τον οποίο οι πληροφορίες θέλουν «κομμένο» από τον ίδιο τον κ. Βενιζέλο, μετά τη συμπόρευση Βενιζέλου-Λοβέρδου, με άρθρο του στο διαδικτυακό περιοδικό «Μεταρρύθμιση» κατηγορεί ευθέως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών ότι η αντιπαράθεση του περασμένου Σεπτεμβρίου με την Τρόικα που είχε ως αποτέλεσμα η Τρόικα να φύγει και να επιστρέψει ύστερα από περίπου δέκα ημέρες, ήταν η αιτία ώστε η Τρόικα να εξαγριωθεί και από τότε και μετά να απαιτεί πρωτοφανούς αγριότητας εισπρακτικές πολιτικές. «Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ‘‘ηρωικές’’ στιγμές αποπομπής της Τρόικας από την Ελλάδα, που για να τη φέρουμε πίσω γίναμε παράκλητοί της δίνοντας ως αντάλλαγμα πρωτοφανούς αγριότητας εισπρακτικές πολιτικές; Το χειρότερο δε στο οποίο οδήγησαν όλες αυτές οι παλινωδίες είναι ότι η χώρα βυθίστηκε στην παρατεταμένη αβεβαιότητα χρεοκοπίας, καθώς και παραμονής μας ή όχι στο ευρώ, που υπήρξε η κύρια αιτία στην οποία επί 2,5 χρόνια βούλιαξε η ελληνική οικονομία», γράφει στη «Μεταρρύθμιση» ο Γιάννης Ραγκούσης. Και όμως ήταν ο ίδιος ο κ. Ραγκούσης που στην ίδια γραμμή με τη «μπλόφα Βενιζέλου» τον περασμένο Σεπτέμβριο, που όντως απέτυχε, έλεγε σε ομιλία του στη Νομαρχιακή Ημαθίας, τον περασμένο Φεβρουάριο: «Και ο ελληνικός λαός σε κανέναν εκπρόσωπο δεν έχει δώσει καμία εντολή να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή του τόπου του. Ο ελληνικός λαός σε κανέναν εκπρόσωπο της Τρόικας δεν έχει δώσει την εντολή και την εξουσιοδότηση να του δίνει μαθήματα και για αυτό το λόγο σε ανύποπτο χρόνο έχουμε ξεκαθαρίσει τους ρόλους»…

- Τρίτον, ο προκάτοχος του Ευ. Βενιζέλου στο υπουργείο Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, αφήνει και εκείνος με τη σειρά του αιχμές εναντίον του Ευ. Βενιζέλου, λέγοντας στη γαλλική εφημερίδα «Les Echos»: «Θα ήθελα η κυβέρνηση να ήταν πιο επιθετική σε ορισμένες μεταρρυθμίσεις και πιο αποφασιστική στην υλοποίησή τους. Υιοθετήσαμε τον Ιούλιο του 2011 το νόμο για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, υπάρχουν όμως καθυστερήσεις στην εφαρμογή του, κυρίως με την απελευθέρωση του δικηγορικού επαγγέλματος», είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου στη γαλλική εφημερίδα, σημειώνοντας και τις σημαντικές καθυστερήσεις στην πάταξη της φοροδιαφυγής.

Τα πυρά εναντίον του Ευ. Βενιζέλου θα έχουν συνέχεια και υποδηλώνουν:

- Πρώτον, ότι ήδη συνασπίζεται μια ομάδα στελεχών σε δεύτερη αντιβενιζελική υποψηφιότητα, για την οποία -μετά τη διαγραφή Κατσέλη και Καστανίδη που δύσκολα θα ανακληθούν- ο Χρ. Παπουτσής φέρεται να έχει το προβάδισμα. Αν και πολλοί εντός ΠΑΣΟΚ, μετά την παρέμβαση Ραγκούση, έλεγαν ότι «και ο Γιάννης πάει για αρχηγός…».

- Δεύτερον, ότι στελέχη όπως ο Γ. Ραγκούσης και ο Γ. Παπακωνσταντίνου, οι οποίοι έχουν ταυτιστεί με την παταγώδη αποτυχία της πρώτης κυβέρνησης Παπανδρέου, γνωρίζουν ότι ο Ευ. Βενιζέλος θα επιχειρήσει στο δρόμο προς την εκλογή νέου αρχηγού να διαχωρίσει τις περιόδους και προκειμένου να αποσείσει και τις δικές του ευθύνες θα επιχειρήσει να ρίξει το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης στον Γ. Παπανδρέου και τις κορυφαίες πρώτες επιλογές του.

- Τρίτον, ότι εντός του ΠΑΣΟΚ θα παιχτεί μια ιδιότυπη μάχη για το ποιος (ο Βενιζέλος ή η άλλη υποψηφιότητα δηλαδή) εκφράζει καλύτερα το «ναι» στη μνημονιακή πολιτική, καθώς τη μάχη του «όχι» θα τη δώσουν δυνάμεις εκτός ΠΑΣΟΚ. Το βέβαιο είναι ότι ο κ. Βενιζέλος θα επιχειρήσει να πείσει ότι όταν ανέλαβε πολλά πράγματα ήταν ήδη χαμένα. Οπως μάλιστα ο ίδιος έχει πει, η Ελλάδα ήταν ήδη στα βράχια, όμως οι αντίπαλοί του θα επιχειρήσουν να πείσουν ότι η πολιτική του Μνημονίου ήταν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών και οι πολιτικές του επιλογές οι αιτίες της αποτυχίας. Με άλλα λόγια, και τα δύο στρατόπεδα θα «παίξουν» στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων την τύχη τους, κατηγορώντας το ένα το άλλο για ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα.

Γιάννης Καμπουράκης στον “Ελεύθερο Τύπο”


  • Επίκαιρη ερώτηση Τσίπρα στον πρωθυπουργό
Επίκαιρη ερώτηση στον πρωθυπουργό κατέθεσε ο επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας με θέμα τις περικοπές σε κύριες και επικουρικές συντάξεις.

Ο κ. Τσίπρας εκτιμά ότι οι περαιτέρω περικοπές σε συνδυασμό με την υπονόμευση του δημόσιου αναδιανεμητικού συστήματος ασφάλισης, οδηγεί σε συντάξεις «βαλκανικού επιπέδου».

Κατά συνέπεια ρωτά τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο:

- Γιατί δεν ελήφθησαν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να προστατευθούν τα ασφαλιστικά ταμεία και να μην υπάρξουν μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις;

- Βάσει ποιών αναλογιστικών μελετών αποφασίστηκε σε συνεργασία με την τρόικα η μείωση σε κύριες και επικουρικές συντάξεις;

- Εκτιμά πως οι συνταξιούχοι μπορούν να επιβιώσουν με συντάξεις που έχουν αγοραστική δύναμη της δεκαετίας του 1960;

- Γιατί δεν αναζητήθηκαν εναλλακτικοί πόροι χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος ώστε να αποτραπούν οι δραματικές μειώσεις στις συντάξεις;


Για «στρατηγική της υποβοηθούμενης αυτοχειρίας, η οποία όμως είναι πολύ επικίνδυνη και ανεύθυνη», κάνει λόγο ο αρθρογράφος των «FT»

«Επιβίωση ή δημοκρατία» είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σύμφωνα με τον αρθρογράφο των Financial Times Βόλφγκανγκ Μίνχαου. «Όταν ο Wolfgang Schaeuble πρότεινε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναβάλει τις εκλογές ως προϋπόθεση για περισσότερη βοήθεια, κατάλαβα ότι οι όροι του παιχνιδιού γίνονται πιο σκληροί», αναφέρει το άρθρο. Κρίνει δε ότι «η Ευρωζώνη θέλει να επιβάλει τη δική της κυβερνητική επιλογή στην Ελλάδα - την πρώτη αποικία της Ευρωζώνης».

Ο κ. Μίνχαου συμφωνεί ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οφείλουν να προφυλάξουν τα χρήματα των φορολογουμένων στα κράτη τους και ότι άρα απαιτείται κάποιας μορφής δέσμευση ενόψει των εκλογών στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο αυτό θεωρεί ότι κατατέθηκαν οι τρεις προτάσεις: αναβολή των εκλογών με παραμονή της τεχνοκρατικής κυβέρνησης, επιβολή δημοσιονομικού «κομισάριου» στην Αθήνα και δημιουργία ειδικού λογαριασμού.

Κρίνει δε, ως πλέον ακραία των τριών την πρώτη, καθώς «είναι ένα θέμα να παρεμβαίνουν οι πιστωτές στη διαχείριση της πολιτικής της πιστώτριας χώρας και εντελώς διαφορετικό να αναβάλουν τις εκλογές ή να εφαρμόσουν πολιτικές που προστατεύουν την κυβέρνηση από την εκλογική διαδικασία».

Αντισυνταγματικές

«Αυτές οι απαιτήσεις θα ήταν αντισυνταγματικές ακόμη και στη Γερμανία», σημειώνει χαρακτηριστικά. Και θυμίζει ότι «προσφάτως, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας έκρινε ότι η κυριαρχία του κοινοβουλίου είναι απόλυτη, ότι η Βουλή δεν πρέπει να μεταβιβάσει εθνική κυριαρχία σε ξένους θεσμούς και πως το κάθε κοινοβούλιο δεν μπορεί να περιορίζει τις ελευθερίες της επόμενης κοινοβουλευτικής σύνθεσης».

Ο κ. Μίνχαου υποστηρίζει ότι ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος του εκμυστηρεύτηκε «ότι προτίμησή του είναι να αναγκαστεί η Ελλάδα σε άμεση χρεοκοπία». Στο πλαίσιο αυτό θεωρεί ότι «η πρόταση του Β. Σόιμπλε για αναβολή των εκλογών αποτελεί στοχευμένη πρόκληση ώστε να υπάρξει μία ακραία αντίδραση από την Αθήνα». Εντάσσει, δε, σε αυτό το πλαίσιο την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας καθώς και τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ότι «κάποιοι θέλουν να ωθήσουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης».

Ο αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας τρέμει «στην ιδέα μιας πράξης βίας που θα διαπραχθεί ενάντια σε Γερμανούς στην Ελλάδα ή ενάντια σε Έλληνες στη Γερμανία» καθώς «αυτό είναι το είδος της σύγκρουσης που θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί». Θεωρεί, δε, ότι «η κατάσταση αυτή αναδεικνύει το πόσο ευάλωτη είναι πολιτικά η τρέχουσα στρατηγική στήριξης της Ευρωζώνης». Εστιάζοντας στην πολιτική πλευρά της συζήτησης, θυμίζει σε όσους ζητούν αύξηση των δανείων ότι «η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών κοντεύει να εξαντληθεί, κι αυτό συνέβη μάλιστα προτού εκταμιευθεί το πρώτο σεντ».

Εκτιμά ότι «η γερμανική στρατηγική στόχο έχει να γίνει τόσο αφόρητη η ζωή των Ελλήνων ώστε να θελήσουν από μόνοι τους να φύγουν από την Ευρωζώνη», καθώς «η Αγκ. Μέρκελ σίγουρα δεν θέλει να την πιάσουν με ένα όπλο στο χέρι που ακόμη θα καπνίζει». Και καταλήγει ότι πρόκειται για τη «στρατηγική της υποβοηθούμενης αυτοχειρίας, η οποία όμως είναι πολύ επικίνδυνη και ανεύθυνη».


Δημόσια έκκληση προς τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γεώργιο Προβόπουλο να διευκολύνει όσους έχουν εγκλωβιστεί σε δάνεια και αδυνατούν ν' αποπληρώσουν υπέρογκες δόσεις, απηύθυνε το βράδυ της Δευτέρας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος .

Ο κ. Ιερώνυμος πρόσφατα είχε αποστείλει επιστολή και στον Πρωθυπουργό σχετικά με τις επιπτώσεις της κρίσης στην ελληνική κοινωνία.

Ο κ. Ιερώνυμος σε εκδήλωση στην Αρχαιολογική Εταιρεία ζήτησε από τον κ. Προβόπουλο να κάνει ότι περνά από το χέρι του για να επιμηκυνθούν και να αποπληρωθούν τα δάνεια του κόσμου, χωρίς να υπάρξουν και άλλες επιβαρύνσεις στον κόσμο "που δεν αντέχει άλλο", όπως είπε χαρακτηριστικά.

"Ας γίνει ότι είναι δυνατόν για να επιμηκυνθούν αυτά τα δάνεια και να μπορεί ο κόσμος να τα αποπληρώσει" τόνισε, ζητώντας από τις τράπεζες "να μην πάρουν τα σπίτια του κόσμου".

"Όπως κόβονται οι μισθοί και περικόπτονται τα εισοδήματα των ανθρώπων να κουρέψουν και οι τράπεζες τα χρέη των Ελλήνων" είπε ο Αρχιεπίσκοπος ολοκληρώνοντας την ομιλία του.

Πρόσφατα η Ιερά Σύνοδος χαρακτήρισε, μυθεύματα όσα γράφονται για την εκκλησιαστική περιουσία.


Αυτοί που ξέρουν, λένε ότι η πιο αποτελεσματική μορφή πολέμου είναι οι ψυχολογικές επιχειρήσεις. Δηλαδή το να διαλύσεις τα νεύρα και την ψυχολογία του αντίπαλου και να τον καταστήσεις ανίκανο να αντισταθεί, χωρίς να ρίξεις ούτε μια σφαίρα. Γι αυτό και οι καλύτεροι αξιωματικοί περνούν τη λεγόμενη Σχολή Ανορθοδόξου Πολέμου.

Στον (οικονομικό, αλλά όχι μόνο) πόλεμο που υφίσταται εδώ και σχεδόν δύο χρόνια η Ελλάδα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ψυχολογικές επιχειρήσεις έχουν την τιμητική τους. Εκατομμύρια τόνοι μελάνης, δισεκατομμύρια σελίδες χαρτί εφημερίδων και περιοδικών, και εκατοντάδες χιλιάδες ώρες ανταποκρίσεων και air time καναλιών ρίχτηκαν στη μάχη για να αποσταθεροποιήσουν τους Έλληνες.

Γιατί, θα ρωτήσετε;

Είναι τόσο δυσάρεστα αυτά που συμβαίνουν και θα συμβούν (έχουμε ακόμη) που πραγματικά χρειάζεται η πλήρης αποσταθεροποίηση του ψυχικού δυναμικού ενός λαού για να περάσουν. Να περάσουν αναίμακτα, δηλαδή, μια και αυτό είναι που επί της ουσίας επιχειρείται. Έτσι, ενώ στην μία πλευρά έχουμε το οικονομικό πείραμα της πτώχευσης μιας χώρας μέσα σε ένα οικονομικό σύστημα (ευρωζώνη) που πρέπει να βγει αλώβητο, από την άλλη έχουμε τη διαχείριση ενός λαού που θα φαλιρίσει, αλλά δεν θα πρέπει να αντιδράσει…

Κι όπως φαίνεται, αυτοί που σχεδίασαν τον ψυχολογικό πόλεμο κατά της Ελλάδας, έχουν πετύχει. Αρκετά, τουλάχιστον. Στην Γαλλία, πριν τέσσερα χρόνια, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης κατά μερικούς μήνες, στάθηκε αφορμή να καίγεται το Παρίσι για αρκετές ημέρες. Εδώ, δυστυχώς, η πρωτεύουσα καίγεται (και σίγουρα όχι από αγνούς διαδηλωτές) ώστε να πεισθούν οι Έλληνες να δεχθούν όχι μόνο τις δεκαπλάσιας βαρύτητας αλλαγές στο ασφαλιστικό τους, αλλά και την περικοπή των συντάξεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την απάνθρωπη φορολόγηση, το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας, την εξομοίωση της Ελλάδας με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, την εξανέμιση της άξιας των ακινήτων και των προσωπικών περιουσιών, και πολλά άλλα.

Μην έχετε αυταπάτες. Αυτοί που μελέτησαν το σχέδιο ήξεραν τι έκαναν. Κατάλαβαν την κόπωση του ελληνικού λαού. Μετά από δεκαετίες πολέμων (Βαλκανικοί, Διχασμός, Μικρασία, δύο παγκόσμιοι, ένας εμφύλιος κι ένα Κυπριακό) οι Έλληνες κουράστηκαν. Βάλτε λίγο κι ότι έβγαλαν μερικά χρήματα στην πάντα κι έμαθαν να κλέβουν και λιγάκι. Κάπου εκεί άρχισαν να πιστεύουν ότι υπάρχει καλύτερη ζωή από τους αγώνες και τις ιδέες. Μια ζωή με εξοχικά και γερμανικά αυτοκίνητα.

Έτσι, όταν ήρθε η ώρα των Ιμίων, οι περισσότεροι Έλληνες προτίμησαν να προστατεύσουν τον νέο πολιτισμό τους. Και επέλεξαν τις ευχαριστίες του Σημίτη προς τους Αμερικανούς για την «ισοπαλία» στο Αιγαίο, παρά το να πάρουν τα όπλα. Ίσως να είχαν και δίκιο για την συγκεκριμένη περίσταση, όμως…

Σήμερα, που διακυβεύονται πολλά περισσότερα από δυο βραχονησίδες, οι Έλληνες είναι πολύ πιο κουρασμένοι, πολύ πιο καλομαθημένοι, και πολύ πιο ανήμποροι. Πως;

Οι τόνοι μελάνης και οι ώρες των ανταποκρίσεων, που είναι και το «υλικό» του ψυχολογικού πολέμου, δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν εδώ και μήνες. Το σχέδιο μάλιστα είναι τόσο καλά στημένο που κάθε Σαββατοκύριακο «παίζεται» και ένα κορυφαίο διακύβευμα: Χρεωκοπία, πτώχευση, νέο μνημόνιο, νέο δάνειο, νέο Γιούρογκρουπ. Και δώστου να αναβάλουν τις συσκέψεις και τις διαβουλεύσεις οι αρχηγοί λες και «πρέπει» σώνει και καλά να μένει όλος ο λαός ξύπνιος περιμένοντας… Γιατί;

Μα, οι περισσότεροι θα γνωρίζετε ότι η στέρηση ύπνου και ανάπαυσης είναι το πρώτο μαρτύριο που επιβάλλεται σε έναν βασανιζόμενο που πρέπει να λυγίσει. Μην θεωρήσετε τυχαίο ότι τα ψυχιατρεία και οι κλινικές έχουν γεμίσει Έλληνες που δεν είχαν στο παρελθόν κανένα πρόβλημα. Κάπως έτσι, κι ενώ ο ορίζοντας είναι μαύρος, οι περισσότεροι λένε «ναι», ας τελειώνουμε, ελπίζοντας ότι στο βάθος η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη. Περίπου όπως κι ο βασανιζόμενος ελπίζει ότι ο βασανιστής θα τον αφήσει να κοιμηθεί… τον ύπνο του δικαίου.



Η σελίδα 241 του μνημονίου. Να που πάνε τα λεφτά!
Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο συνθλίβεται ο ελληνικός λαός, η πραγματική αιτία, για την οποία οι εργαζόμενοι, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους «πρέπει» να ζουν σαν είλωτες, ο πραγματικός στόχος του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των εγχώριων και των Ευρωπαίων Σαμαροβενιζέλων και των Σόιμπλε, καταγράφονται στη σελίδα 241 του μνημονίου που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή στη Βουλή.

Ιδού, λοιπόν, προς όφελος ποιων συνάπτεται το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ:...

Σύμφωνα με το μνημόνιο, όπως αυτό ψηφίστηκε στο... Ναό της Δημοκρατίας και πριν από τις αποφάσεις του Eurogroup, από τα 130 δισ. ευρώ του δανείου, στο «Παράρτημα 3 - Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης - Προοίμιο - Αρθρο 6», αναφέρεται ότι

α) τα 30 δισ. ευρώ θα διατεθούν άμεσα στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα ενταχθούν στο λεγόμενο PSI,

β) τα 35 δισ. ευρώ θα διατεθούν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης οι οποίες κατέχουν ελληνικά ομόλογα,

γ) τα 5,7 δισ. ευρώ θα διοχετευτούν για την εξόφληση τόκων ανεξόφλητων ομολόγων που έχουν ενταχθεί στο «κούρεμα».
Επίσης:
Σύμφωνα με το μνημόνιο που ψηφίστηκε, και όπως καταγράφεται στην ίδια σελίδα, τη σελίδα 241, προβλέπεται ότι από το δάνειο θα διοχετευτούν χρήματα για την περίφημη «ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών». Το συγκεκριμένο ύψος του ποσού αυτού - κατά πολύ περίεργο τρόπο - δεν αναγράφεται. Στο συγκεκριμένο σημείο του μνημονίου που ψήφισε η Βουλή, αντί αριθμού... υπάρχει κενό (σ.σ.: αν και στο αρχικό σχέδιο γινόταν λόγος για 23 δισ. ευρώ).
Εντούτοις, εκείνο που γνωρίζουμε - και το γνωρίζουμε από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών - είναι ότι πρόκειται για ένα ποσό το οποίο, σε κάθε περίπτωση, ξεπερνά

δ) τα 39 δισ. ευρώ που θα διατεθούν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και θα προστεθούν στον προηγούμενο πακτωλό των δισεκατομμυρίων που από το 2009 έχουν, με την μορφή «πακέτων» και «ενισχύσεων», διατεθεί στους τραπεζίτες.

(Σημείωση: Χτες, μόλις, έγινε γνωστό στο πλαίσιο του Eurogroup ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ εκτιμούν ότι το ποσό αυτό θα κινηθεί τελικά στα 50 δισ. ευρώ!).

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ίδιο το Μνημόνιο που ψηφίστηκε, από αυτό το «σωτήριο» δάνειο των 130 δισ. ευρώ - σ.σ.: «το μεγαλύτερο στην ιστορία», όπως ομολογούν πανηγυρίζοντας (!) οι Παπαδήμος, Σαμαράς, Παπανδρέου - τουλάχιστον τα 110 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% του δανείου, αφορά, πηγαίνει και εκ προοιμίου επιστρέφει -και μάλιστα με τόκο που θα τον πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες- στους δανειστές, στους εγχώριους και ξένους ομολογιούχους, στους τραπεζίτες, στους τοκογλύφους και τους λεγόμενους κερδοσκόπους!

Οσο για τα υπόλοιπα 20 δισ. ευρώ που απομένουν (αν απομένουν..) από το «πακέτο», είναι δεδομένο ότι θα βρίσκονται κατατεθειμένα και δεσμευμένα στον περίφημο «ειδικό λογαριασμό», ο οποίος φυσικά και δεν αφορά ούτε τους μισθούς, ούτε τις συντάξεις των εργαζομένων, αλλά τη διασφάλιση - και πάλι - των πιστωτών έναντι των τρεχουσών και μελλοντικών τοκογλυφικών τους απαιτήσεων!

Αυτή είναι η αλήθεια!

Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία ευαγγελίζονται για τον ελληνικό λαό!
Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει», όταν είναι πασιφανές ότι δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά ότι
οι πιστωτές μας επαναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους,
και ότι για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τον ελληνικό λαό σαν «ενέχυρο»!
*
Αυτή είναι η αλήθεια!
Οτι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.

Οτι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.

Οτι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς, ότι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.

Οτι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα - και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται» - και που αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια.

Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν -διά νόμου πλέον(!)- τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης:

Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 400 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!


Η ύφεση που θα δημιουργηθεί από την συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας στην Eλλάδα θα είναι τόσο βαθιά που θα αυξήσει το χρέος και παράλληλα θα αποδυναμώσει σημαντικά την ελληνική οικονομία, εκτιμά η τρόικα στην έκθεση που ετοίμασε στις 15 Φεβρουαρίου και παρουσίασε τη Δευτέρα στο Eurogroup, ενώ υπαινίσσεται ότι μπορεί να χρειαστεί και τρίτο πακέτο στήριξης.

Πρόκειται για την 9σέλιδη ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, που παρουσιάζει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters και στην οποία υπάρχουν σαφείς προειδοποιήσεις.

Παρά την ευφορία που δημιουργεί η χρηματοδότηση της Ελλάδας με δεύτερο δάνειο, η τρόικα επισημαίνει ότι λόγω της έντασης που δημιουργείται «μεταξύ των στόχων του προγράμματος μείωσης χρέους και της προσπάθειας για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας» θα απαιτηθεί η συνέχιση της «εσωτερικής υποτίμησης, η οποία όμως με τη σειρά της θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε υψηλότερο επίπεδο χρέους βραχυπρόθεσμα».

Η επιτάχυνση της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης μέσω μείωσης μισθών και τιμών σε συνδυασμό με την υστέρηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων θα βυθίσει την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, αναφέρεται στην έκθεση.

«Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μια διαδρομή με υψηλότερο χρέος που θα οδηγήσει σε ποσοστό της τάξης του 160% του ΑΕΠ το 2020. Δεδομένων αυτών των κινδύνων το ελληνικό πρόγραμμα παραμένει επιρρεπές σε κινδύνους» σημειώνει η τρόικα, εστιάζοντας παράλληλα στα εξής:

- αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να καλύψει το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού (στο -1% το 2012) και να καταγράψει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 2,5%, τότε το χρέος αντί να μειωθεί θα αυξηθεί.

- αν τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν φτάσουν τα 46 δισ. ευρώ όπως είχε υπολογιστεί αρχικά αλλά περιοριστούν στα 10 δισ. ευρώ μέχρι το 2020, τότε το χρέος θα φτάσει την ίδια χρονιά το 148%.

- αν ο ρυθμός ανάπτυξης δεν παραμείνει σε ετήσια βάση διαρκώς πάνω από το 1%, τότε το χρέος θα φτάσει το 143%.

- αν το κόστος δανεισμού του μηχανισμού στήριξης (από τον οποίο χρηματοδοτείται κατά μεγάλο μέρος η Ελλάδα) αυξηθεί κατά 100 μονάδες βάσης (λόγω υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας), τότε το ελληνικό χρέος θα ανέλθει στο τέλος της δεκαετίας στο 135%.

Παράλληλα, η τρόικα εκφράζει αμφιβολίες για την ικανότητα «των ελληνικών αρχών να εφαρμόσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις πολιτικές προσαρμογής στον ρυθμό που προβλέπεται» και τονίζουν ότι η πορεία μείωσης του χρέους «είναι εξαιρετικά επισφαλής», εξαιτίας των πιθανών καθυστερήσεων στην εφαρμογή αυτών των μέτρων.


Και όμως υπάρχει και κάτι θετικό και εν δυνάμει πολύτιμο στα όσα απαίσια μας συνέβησαν, την περασμένη αποφράδα Κυριακή στην πρωτεύουσα:

– Ότι έπεσαν οι κουκούλες τουλάχιστον μέσα στο Κοινοβούλιο. – Και ότι η πειρατική «δημοκρατία» εκτέθηκε επί ώρες γυμνή και αφτιασίδωτη στη Πλατεία Συντάγματος, σε ζωντανή μετάδοση από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα.

Η κανιβαλική δημοκρατία Παπούλια - Παπαδήμου - Γ.Α.Π - Σαμαρά, που εκτοξεύει καταπρόσωπο χημικά σε Γλέζο και Θεοδωράκη και χρησιμοποιεί προβοκάτορες σε επιχειρήσεις τρομοκρατίας.

Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί πόσο ήταν χρήσιμη αυτή η συνταρακτική πολύωρη προβολή των αποκρουστικών χαρακτηριστικών του υποτελούς, ολιγαρχικού και αδίστακτα αντιλαϊκού καθεστώτος στα μάτια της διεθνούς αλλά κυρίως της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης -τις αντιδράσεις της οποίας κωδικοποιούσαν την επομένη ανταποκρίσεις, άρθρα και γελοιογραφίες σε εφημερίδες του κύρους της Ιντεπέντεντ, της Γκάρντιαν, των Τάϊμς της Νέας Υόρκης, της Ελ Παίς και της Ρεπούμπλικα.

Πολύτιμη όμως για τις εξυγιαντικές επιδράσεις της στο εσωτερικό είναι και η εντός της Βουλής αποκατάσταση της σαφήνειας : Το ξεκαθάρισμα του σταριού από τα… σκύβαλα. Κυρίως η πέραν αμφιβολίας και αμφισβήτησης αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου και των ποιοτικών πολιτικών χαρακτηριστικών του αρχηγού της αξιωματικής… συμπολίτευσης, του κ. Αντώνη Σαμαρά.

Ο άνθρωπος, που επί σχεδόν δυόμιση χρόνια άγρευε πόντους στις δημοσκοπήσεις σε ρόλο -σφοδρού στην αρχή, χλιαρού στη συνέχεια- πολέμιου του Μνημονίου α΄, αλλαξοπίστησε εντός ημερών σε υπέρμαχο του υπερ-Μνημονίου της εθνικής υποδούλωσης.

Την αιφνίδια και αινιγματική του μετάσταση επιχείρησε να δικαιολογήσει στην κοινοβουλευτική του ομάδα με το έωλο σοφιστικό εύρημα ότι δεν άλλαξε ο ίδιος, άλλαξαν οι συνθήκες…

΄Ετσι κάλεσε βουλευτές της παράταξης ασυζητητί να ψηφίσουν την αποδοχή του πακέτου με τους φονικούς όρους των δανειστών: πληβειοποίηση των Ελλήνων, συντριπτική διόγκωση του χρέους και υποθήκευση του εθνικού πλούτου υπό το αγγλικό Δίκαιο και τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου του Λουξεμβούργου. Δηλαδή να συνυπογράψουν την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς αποικίας.

Την επομένη, στη Βουλή επιδόθηκε σε «ματς» με τον Μπενι-γκέκα σε έναν απίστευτο συναγωνισμό ψευδολογίας, τρομοκράτησης και πολιτικού εκβιασμού.

Εκόμπασε πως έσωσε τον 13ο, 14ο και τον κατώτατο μισθό, τις επικουρικές και κύριες συντάξεις, πως ματαίωσε νέαν αύξηση των αντικειμενικών αξιών και λοιπά παραμύθια... Και ισχυρίσθηκε ότι με την καταψήφιση του πακέτου των δανειστών θα μας έδιωχναν από την Ευρωζώνη, δεν θα πληρώνονταν μισθοί και συντάξεις, θα «άδειαζαν τα ράφια» και οι αντλίες καυσίμων, θάμπαινε δελτίο στα τρόφιμα και θα βούλιαζε η χώρα στο χάος. Ανέβασε έτσι σε κρεσέντο το ρεσιτάλ τρόμου του Μπενιζέλου, τον οποίο όμως είχε προηγουμένως «αδειάσει» η Λούκα Κατσέλη, με έγγραφα-διαψεύσεις από ευρωπαϊκούς οργανισμούς, που κατέθεσε στη Βουλή.

Εχαρακτήρισε όσους διαφωνούν «τσάμπα μάγκες και επαναστάτες» και εξήγγειλε προγραφές και καρατομήσεις των βουλευτών που θα ψήφιζαν Όχι, κατά συνείδησιν και ως εκπρόσωποι του λαού. Την απειλή πραγματοποίησε την επομένη, με πογκρόμ σε βάρος εικοσιενός βουλευτών – του ενός τετάρτου της δύναμης του κόμματος.

΄Ηταν ωστόσο ο ίδιος Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος στις 8-1-2010, μετά την εκλογή του στην ηγεσία της Ν.Δ., σε συγκέντρωση της ΟΝΝΕΔ είχε διακηρύξει: «Θέλουμε το κόμμα επιτελείο αγώνα. Όχι Αυλή γύρω από τον αρχηγό. Θέλουμε τους βουλευτές να είναι εκλεκτοί του λαού. Όχι εξαπτέρυγα του εκάστοτε αρχηγού».
Αξιοθρήνητη έκπτωση ανερχόμενου αστέρα, σε διάστημα 26 μηνών!

Είχε εκλεγεί στις 29 Νοεμβρίου του 2009 από ένα χωρίς ιστορικό προηγούμενο σε εσωκομματικές εκλογές λαϊκό κίνημα, με μάζες που συνωθούνταν προς τη κάλπη τη νύχτα, ώρες μετά τη προκαθορισμένη λήξη της ψηφοφορίας, σε μια σιωπηλή, πεισματική εξέγερση κατά των κομματικών μηχανισμών, της οικογενειοκρατίας, της πολιτικής σήψης, του ψεύδους και της διαφθοράς.

Οι εγκυρότεροι δημοσιογράφοι μίλησαν τότε για «θρίαμβο», που πέρα από την αντίθεση στο πρόσωπο της Μπακογιάννη, ταυτισμένο με τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και τη δουλική «αμερικανοφιλία», εξέφραζε την ευρύτερη απόρριψη του πολιτικού κατεστημένου και την καταδίκη του υφέρποντος εθνομηδενισμού. Με ευφροσύνη χαιρέτισε τη νίκη του και ο πατριωτικός Τύπος στην Κύπρο. «Ο Κυπριακός λαός- έγραφε αρθρογράφος της Σημερινής- αναμένει να δει τη μεθόδευση από τον κ. Σαμαρά μιας νέας διεκδικητικής πολιτικής και μιας πιο ρεαλιστικής αντιμετώπισης της Τουρκίας».

Παρόμοιες ελπίδες και ευφρόσυνα σχόλια ενέπνευσε εκείνο το λαϊκό κίνημα και στη παρούσα στήλη, η οποία –παρά την παλαιά προσωπική γνώση και πείρα του συντάκτη της για την ελαφρότητα του ανδρός- αισιοδοξούσε ότι η μακρά πολιτική εξορία του και η πίεση των μαζών που τον επέβαλαν θα είχαν αγαθές επιδράσεις και θα τον κρατούσαν στην ευθεία των προγραμματικών του δεσμεύσεων.

Οικτρή τώρα η διάψευση όλων μας, αλλά δραματική και αφόρητη για τις εκατοντάδες χιλιάδες που κάθονταν επί ώρες στην ουρά προς την κάλπη εκείνη τη νύχτα του Νοεμβρίου. Κεραυνοβολημένοι σήμερα ανακαλύπτουν πως εψήφισαν Σαμαρά και τους προέκυψε Ντόρα… Και αισθάνονται απατημένοι, και προδομένοι. Η αγανάκτηση και η οργή τους θεριεύει σε αποστροφή και απλώνεται σε διαστάσεις πολύ ευρύτερες από τα κομματικά όρια της Ν.Δ., στις πλατιές μάζες του ελληνικού πληθυσμού, που έβλεπαν με ελπίδα στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης το μόνο, άμεσα διαθέσιμο, ανάχωμα στην αρπακτική απληστία του εισβολέα και στη δουλοφροσύνη των ντόπιων ενεργουμένων του.

Η αυτομόλησή του τώρα στο στρατόπεδο των τελευταίων αποκαλύπτει μια επιπλέον ηγετική αναπηρία: Τη στρατηγική τυφλότητα να αντιληφθεί ότι κλείνοντας την τελευταία ασφαλιστική δικλείδα και ομαλή διέξοδο από τον ασφυκτικό πολιτικό υπόνομο της μεταπολίτευσης επιτείνει και επιταχύνει τις διαδικασίες της κοινωνικής έκρηξης που θα τον στείλει στα τάρταρα μετά των αλλοφύλων.

Η καταγραφή αυτών των συλλογισμών συνέπεσε με την τελευταία, την συμβολική επίκυψη, Με την αναίρεση της παλαιότερης άρνησης του κ. Α. Σαμαρά στην ταπείνωση να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση υποταγής στις εντολές της Τρόϊκας. Την Τετάρτη τα δελτία ανέφεραν τη συμμόρφωσή του στις διαταγές του Σόϊμπλε και την τελική αποστολή του φαρμακερού κειμένου, «δεόντως υπογεγραμμένου». Ήταν η τελευταία «κόκκινη γραμμή» που άλλαξε σε «κόκκινη κορδέλα».

Ο διαφυγών της τελευταίας στιγμής, ο κ. Καρατζαφέρης, δεν παρέλειψε να βάλει το καρφί του στο φέρετρο, με επαναλαμβανόμενες δημόσιες αποστροφές για «δηλωσίες και Νενέκους»…

Θλιβερό- από μιαν άποψη- αλλά θεραπευτικό τέλος μιας αυταπάτης, για ένα λαό πάντα εύπιστο και πάντα προδομένο. Και αξιοθρήνητο τέλος για ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα ιδιοτέλειας, εξάρτησης, εξαπάτησης και διαφθοράς, που οδεύει στον σκουπιδοφάγο της ιστορίας.

Από το οποίο ο κ. Κάρολος Παπούλιας, σε μια αιφνίδια έκλαμψη, έκρινε ώριμο πλέον να διαχωρίσει τη τύχη του -με θυσία των μηνιαίων αποδοχών του προέδρου και με μια έκρηξη πατριωτικής αγανάκτησης κατά του Σόϊμπλε.

Ενώ ο Σόϊμπλε δήλωνε πλέον πως οι υπογραφές Σαμαρά-Παπανδρέου δεν του αρκούν και πως θα πρέπει να υπογράψουν οι αρχηγοί όλων των κομμάτων, αλλιώς να μη γίνουν οι εκλογές…


Ένας υπερφίαλος εξουσιομανής κι ένας τραπεζοϋπάλληλος παρέδωσαν την χώρα στους οικονομικούς τρομοκράτες και τους τοκογλύφους, με την βοήθεια φυσικά των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, τα οποία σε λίγο καιρό από τώρα και όταν τα επιβαλόμενα μέτρα θα χτυπήσουν στα συνεχώς μειούμενα εισοδήματα των Ελλήνων πολιτών, θα νιώσουν ευθέως την απειλή μη εισόδου τους στην επόμενη Βουλή.

Ο στενός κλοιός γύρω από την Ελλάδα, για την υλοποίηση των δεσμεύσεων της χώρας στο πλαίσιο της υλοποίησης των μέτρων που προβλέπει το Μνημόνιο ΙΙ, επιβεβαιώνεται και από τη δημόσια παραδοχή του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η χώρα θα οδηγηθεί ουσιαστικά σε Συνταγματική Αναθεώρηση, λόγω της νέας δανειακής σύμβασης.

Στις δηλώσεις που έκανε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης του Eurogroup, δίπλα στον Λουκά Παπαδήμο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε ότι, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, και το «κούρεμα» του χρέους, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε τη μόνιμη παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα, και τη δημιουργία Ειδικού Λογαριασμού, όπου θα υπάρχουν τα χρήματα, και θα διοχετεύονται για την αποπληρωμή των χρεών.

Όπως δήλωσε μάλιστα θα πρέπει να κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα το συντομότερο δυνατό, η δέσμευση της Ελλάδας για τη διασφάλιση της προτεραιότητας στην αποπληρωμή του χρέους.

Μόνο που, αυτή η Βουλή ΔΕΝ είναι αναθεωρητική, οπότε οποιαδήποτε παρέμβαση επί του Συντάγματος είναι εξ ορισμού παράνομη. Και το δίλημμα του Βενιζέλου και της τριανδρίας Παπαδήμου - Παπανδρέου, Σαμαρά, είναι δεδομένο και σαφέστατο: Θα συνεχίσουν στην εφαρμογή των αντισυνταγματικών μέτρων και παρεμβάσεων γνωρίζοντας πως παρανομούν ή θα παρανομήσουν για να επιβάλουν τα όσα αυτοί συμφώνησαν χωρίς να έχουν την έγκριση του Ελληνικού λαού;

Όπως και να έχει, στο βάθος του τούνελ υπάρχουν λαϊκά δικαστήρια και προβλέπονται σιδηροδέσμιες επιστροφές από κάποιους που θα προλάβουν να διαφύγουν στο εξωτερικό. Έχουν καταλύσει το πολίτευμα, προχωρούν σε νομοθετικές πράξεις που παραβιάζουν το Ελληνικό, το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο, συνεχίζουν να καταστρέφουν την οικονομία της χώρας που οι ίδιοι έφεραν στον γκρεμό με τις κενές πολιτικές τους, αλλά το κυριότερο, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, παραχωρούν την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, ενώ εκθέτουν σε σοβαρότατους κινδύνους την γεωγραφική ακεραιότητα της χώρας...

Και όλα αυτά για να μας... σώσουν, χωρίς να έχουν απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά, αφού το χρέος της χώρας το 2020 θα είναι σε εκείνα ακριβώς τα επίπεδα που εξανάγκασαν στον ερχομό του ΔΝΤ, στην παράδοση της χώρας σε γκαουλάιτερς και την ισοπέδωση της οικονομίας και της κοινωνίας; Μήπως η στόχευση ήταν ακριβώς όλα αυτά, προκειμένου οι "εταίροι" να βάλουν χέρι στον πολύ καλά κρυμμένο μέχρι πέρυσι ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας;




Αφού… έσωσε την πατρίδα, αφού ξεκαθάρισε τα εσωτερικά του κόμματός του κι αφού έλυσε το πρόβλημα του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος, ο Γ. Παπανδρέου πήγε διακοπές. Επισκέφτηκε για ένα χαλαρό γουικέντ τη Σκιάθο, έκανε το κανό του, ηρέμησε από τις σκοτούρες της πατρίδας, ξεφορτώθηκε το Βενιζέλο, το Χρυσοχοϊδη και τον Λοβέρδο και επιστρέφει δριμύτερος.

Δεν είναι κακό ο άνθρωπος να κάνει μια μικρή απόδραση από τα καθημερινά. Έχει να σκεφτεί άλλωστε που έφερε την πατρίδα του, κι αυτή είναι πολύ σοβαρή δουλειά.

Το κακό είναι ότι βλέπει ο Σόιμπλε τον ΓΑΠ να κάνει τις διακοπές του ενώ η Ελλάδα χρεοκοπεί και δικαιολογημένα αναρωτιέται τι θα κάνουν οι υπόλοιποι Έλληνες,

Πριν φύγει για από την Αθήνα είχε φροντίσει να καταθέσει μια ακόμη ιστορική πολιτική πρόταση από αυτές που έφτιαξαν τον προσωπικό του μύθο: Επιθυμεί διακαώς προσφυγή στη βάση του ΠΑΣΟΚ και όταν του επισημάνθηκαν τα προβλήματα και οι δυσκολίες, αντιπρότεινε να γίνει η ψηφοφορία με SMS.

Αρχικά η πρόταση αυτή εκλήφθηκε από τους συνομιλητές του ως καλαμπούρι αλλά ο κ. Παπανδρέου τους κατέστησε σαφές ότι σοβαρολογεί (κάτι που κάνει όλο και πιο σπάνια) και μάλιστα ζήτησε να γίνει η σχετική μελέτη για το όλο θέμα. Λεφτά για μελέτες φαίνεται ότι ακόμη υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ.

Ασφαλείς πληροφορίες μιλούν για το ολοκληρωμένο σχέδιο του Γιώργου Παπανδρέου για τη μη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ: οι υποψήφιο θα κλεισθούν στην Ιπποκράτους και κάθε Κυριακή Βράδυ θα φεύγει και από ένας σε πανελλήνια διακαναλική ζωντανή μετάδοση, μέχρι να μείνει ο εκλεκτός.

Στην ψηφοφορία θα μετέχει μόνο το τηλεοπτικό κοινό, το οποίο θα στέλνει αρνητικές ψήφους. Ούτως ή άλλως δεν μπορεί να λάβει και κανείς θετική ψήφο εντός του Κινήματος.

Δεν χρειάζεται και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθούμε ποιος θα κερδίσει: ο Big Brother Papandreou ασφαλώς.

Υπό αυτό το πρίσμα η προπόνηση στη Σκιάθο, είναι η σωματική και ψυχολογική προετοιμασία του πολεμιστή, πριν κλειστεί στο κάστρο της Ιπποκράτους για να κατατροπώσει για μία ακόμη φορά τους αμφισβητίες του. Ασφαλώς και διακατέχεται από τεράστιο άγχος για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, αλλά δεν το δείχνει για να μη μας πανικοβάλλει.

Άλλωστε κάθε φορά που επισκέπτεται νησί του Αιγαίου, τα διεθνή Χρηματιστήρια «ματώνουν»..

Πάντως αν είχε διαπραγματευθεί τα δημοσιονομικά της Ελλάδος, τόσο καλά όσο την καρέκλα του στο ΠΑΣΟΚ, θα είχαμε όντως γίνει Δανία και όχι Δανεία του Νότου…

Μ.Ο.