Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαΐ 2012


Παραθυράνθρωποι με ενημερώνουν διαρκώς για δυστυχείς συμπολίτες μου που μεγαλώνουν παιδιά και δεν έχουν δουλειά και θα τους πάρουν τα σπίτια και μου λένε ότι φταίω εγώ και μου λένε για νούμερα, ποσοστά και δείκτες λες και η ζωή μου, η ζωή του δυστυχή και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι κάτι που μπορεί να επιλυθεί με τη βοήθεια της επιστήμης των οικονομικών.
Μια φορά κι έναν καιρό κάπου στην δεκαετία του 50 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μια χώρα πάλευε για την κατάκτηση του «Αμερικανικού ονείρου». Όνειρο βασισμένο σε χιλιάδες παγκόσμιους εφιάλτες που με το πέρασμα των δεκαετιών αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα κατασκεύασμα που σαγήνευσε εκατομμύρια ανθρώπους και τελικά τους απογοήτευσε.

Στην δεκαετία του ’80 στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού, μία «ανεξάρτητη» χώρα δημιουργούσε το δικό της όνειρο. Δεν απείχε πολύ από αυτό το αμερικάνικο, αλλά του έλειπαν δύο βασικά συστατικά: Η πραγματική λάμψη και η ακριβή παραγωγή. Στηρίχθηκε σε δύο άλλα στοιχεία πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα: Το «βλαχοκυριλέ» στυλ και η κατάκτηση του εύκολου χρήματος. Στο παιχνίδι μπήκαν καταρχάς, άεργοι και απαίδευτοι στην πολιτική πολίτες. Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παράγουν, που δεν είχαν τις ικανότητες να δημιουργήσουν, κατάφεραν να εισχωρήσουν σε κομματικά υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα.

Η εταιρεία που εκείνη την εποχή πουλούσε πολύ, ήταν το «λαμπερό», «ανατρεπτικό» ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιώντας μία-δύο καθαρές και ήδη χορτάτες από μόνες τους προσωπικότητες, εκμεταλλευόμενοι το φακέλωμα της Δεξιάς και τον φόβο του χωροφύλακα μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι με τσιτάτα και σλόγκαν του τύπου «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Βλέποντας σήμερα φωτογραφίες εκείνης της εποχής καταλαβαίνεις ότι οι πολιτικοί, μόνο με το κριτήριο της εξωτερικής εμφάνισης, δεν θα έπαιρναν δουλειά ούτε ως βοηθοί του συνοικιακού μπαρμπέρικου.

Το «όνειρο» όμως χρειαζόταν και λάμψη και αυτή πάντα χρειάζεται λεφτά. Τα λεφτά, μέχρι εκείνη την εποχή, τα διαχειριζόταν επιχειρηματίες μεγάλου βεληνεκούς, οι οποίοι είχαν στην κατοχή τους βιομηχανίες, εξαγωγές και εισαγωγές, πολυκαταστήματα και χιλιάδες εργαζόμενους στην δούλεψή τους. Αυτοί κατέστρεφαν «το ελληνικό όνειρο» διότι ήταν μιας άλλης εποχής και η γραβάτα είχε αντικατασταθεί πλέον με το ζιβάγκο και με το ξεκούμπωτο πουκάμισο. Στην προοπτική «να ορίζω εκατομμύρια χρημάτων και εκατομμύρια πολιτών» μπήκαν στο παιχνίδι κι άλλοι πολίτες. Το ίδιο απαίδευτοι και ίσως περισσότερο λιγδιάρηδες από αυτούς που ασχολήθηκαν με την πολιτική. Κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις τις ονόμασαν, όσες πήραν στα χέρια τους και κάποιες άλλες τις εξαφάνισαν (με «τυχαίες» πυρκαγιές και «τυχαία» σκάνδαλα που έσκαγαν), ανοίγοντας τις πόρτες στις πολυεθνικές, πάντα παίρνοντας την ανάλογη μίζα. Χρειαζόταν και κομματικό στρατό και αυτός δημιουργήθηκε εύκολα αυξάνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και προάγοντάς τους από «δημοσίους υπαλλήλους» σε «κρατικούς λειτουργούς». Αυτοί πλέον θα υπερασπιζόταν μέχρι τέλους το Κράτος και όχι το Δημόσιο.

«Το ελληνικό όνειρο» ξεκινούσε για το μεγάλο ταξίδι που στόχο πλέον δεν είχε το παιδί να διδαχθεί τραγούδι αλλά να κονομάει από τις νυχτερινές πίστες υψηλό μεροκάματο ακόμα κι αν «δίνει...τα πάντα». Να μην γίνει σωστός γιατρός αλλά να μπορεί να διοικεί ολόκληρο «κρατικό» νοσοκομείο (με το αζημίωτο). Να μην γίνει αγρότης αλλά πρόεδρος «συνεταιρισμού» (κομματικός συνεταίρος). Να μην γίνει δημοσιογράφος αλλά τσιράκι. Γενικώς, να μην παλεύει για το προσωπικό του όνειρο αλλά για το «ελληνικό».

Με τα χρόνια οι πρωτεργάτες του «ονείρου» βρήκαν μιμητές και από άλλους κομματικούς χώρους που απλά είπαν: «Εμείς θα είμαστε οι χαζοί της ιστορίας;» Και έτσι δημιουργήθηκαν κι άλλα μαγαζάκια κομματικά που εντελώς «τυχαίως» αποτελούνται από παρόμοιους άχρηστους παραγωγικά πολίτες.

Από το «ελληνικό όνειρο» δεν ξέφυγαν πολλοί. Ακόμη και όσοι υποπτευόταν ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη και αυτοί συνειδητοποίησαν ότι ή θα το ακολουθούσαν ή θα πεινούσαν. Όσοι προσπάθησαν να κρατήσουν δείγματα κοινωνικής και όχι ατομιστικής συμπεριφοράς, σύντομα μπήκαν στην «καραντίνα» του συστήματος ως «επικίνδυνοι».

Έτσι, φθάσαμε στο σήμερα του «ελληνικού ονείρου» που βρίσκεται προς το ξύπνημα του καθένα μας. Για άλλους θα είναι απότομο, για άλλους φρικιαστικό και για άλλους αναμενόμενο.

Το θέμα είναι ότι, αργά ή γρήγορα, θα πούμε «Όνειρο ήταν και ... πέρασε».

Από την Υπατία, στον Παππούλια και στην Χρυσή Αυγή

Έχουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή δεν έχουμε κύριε Παπούλια;

Υπάρχει ίση μεταχείριση για όλους στην Ελλάδα κύριε Παππούλια ή δεν υπάρχει;

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σέβεται ή δεν σέβεται την ψήφο των Ελλήνων;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να τηρεί, να σέβεται και να εκτελεί το Σύνταγμα της χώρας;

Δεν είναι η πρώτη φορά που με εκπλήσσει αρνητικά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.

Βέβαια δεν είναι ο μόνος πολιτικός άρχοντας της των τελευταίων χρόνων της παρακμής και του εξευτελισμού που ζούμε ως κοινωνία, που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, όμως ως πρόεδρος της Δημοκρατίας φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη.

Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στην Βουλή και μάλιστα με ποσοστό μεγαλύτερο άλλων κομμάτων, όπως του Κουβέλην του Μάνου ή της Ντόρας, φαίνεται να έκανε το πολιτικο-οικονομικό δημοσιογραφικό κατεστημένο της θολούρας και της παρακμής, να τρίζει από τα θεμέλια του.

Είναι η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι η ψήφος μου έχει αξία.

Το 7% που πήρε η Χρυσή Αυγή φάνηκε να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία στα μάτια της κοινωνίας, από τα ποσοστά που άλλα κόμματα που μας παρουσιάζονται χρόνια τώρα ως αποτελεσματικά.

Θα πρέπει να αισθάνονται ακόμη πιό δυνατοί οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, όχι γιατί η Χρυσή Αυγή θα τους διορίσει στο δημόσιο ή θα τους μοιράζει λεφτά, αλλά γιατί μόνο η παρουσία της Χρυσής Αυγής φάνηκε μέχρι τώρα να κάνει πραγματικά το κατεστημένο να τρίζει από τα θεμέλια του.

Η άρνηση του προέδρου της δημοκρατίας να δεχτεί τον Πρόεδρο της Χρυσής Αυγής, κύριο Μιχαλολιάκο, είναι η απόδειξη της έλλειψης Δημοκρατίας που έχουμε στην χώρα μας.

Αυτή η ανθελληνική πολιτεία που ζούμε, δέχτηκε να συζητήσει με τους παράνομους μετανάστες της Υπατίας, αλλά αρνήθηκε να μιλήσει με τους 440.000 Ελλήνων που ψήφισαν Χρυσή Αυγή.

Κύριε πρόεδρε της Δημοκρατίας, αυτή σας η άρνηση, είναι η απόδειξη του εκφυλισμού της Δημοκρατίας που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Ελπίζω ο Ελληνικός λαός στις ερχόμενες εκλογές να δώσει ακόμη περισσότερες ψήφους στην Χρυσή Αυγή, γιατί μόνο έτσι θα αποκαλυφθεί το μέγεθος της παρακμής που χρόνια τώρα ζούμε.

Νέος Χρυσαυγίτης



Λοιπόν, για να μην λέμε πολλά λόγια και για να είμαστε όσο πιο σαφείς γίνεται, το πείραμα που υλοποιείται στην Ελλάδα, έχει περάσει στην προτελευταία φάση της ολοκλήρωσής του. Στο πείραμα αυτό (που δεν είναι άλλο από την εφαρμογή μέτρων για την οικονομική ισοπέδωση ενός λαού και η εν συνεχεία υφαρπαγή όλου του πλούτου –τόσο του λαού όσο και της χώρας- χωρίς να υπάρξουν ουσιαστικές αντιδράσεις από τον ίδιο τον λαό) το πειραματόζωο στο τέλος πρέπει να πεθάνει, προκειμένου οι υπόλοιποι λαοί να πάρουν ένα «απτό δείγμα» της άρνησης υπακοής και εκτέλεσης στις προτάσεις των «σοφών». Μάλιστα, ο θάνατος του πειραματόζωου πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε το ίδιο το πειραματόζωο να φαίνεται πως φέρει την ευθύνη για το «δυσάρεστο» αποτέλεσμα. Για να γίνει αυτό εφικτό, απαιτητό είναι να «βγούνε από τη σκηνή του εγκλήματος - πειράματος» όσοι συνήργησαν με έργα ή παραλείψεις τους στην ολοκλήρωσή του.

Στην περίπτωση της Ελλάδας ήδη ο ένας από τους κυρίως υπεύθυνους έχει ήδη αποχωρήσει, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Στη συνέχεια, μέσω της «αναταραχής» στο πολιτικό σκηνικό και της αλλαγής της εκλογικής προτίμησης των καλο-στοχευμένων ψηφοφόρων, η «ευθύνη συνέχισης του πειράματος» περνάει σε άλλα χέρια. Η πρόσφατη καταγεγραμμένη άνοδος της αριστεράς λειτούργησε ως «από μηχανής θεός» για τους ινστρούχτορες του σχεδιασμού, της κατασκευής και της εκτέλεσης του πειράματος, αφού «βρήκαν» ένα πρόθυμο θύμα στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ (το οποίο φυσιολογικά κινείται μεταξύ του 3-3,5% στις εκλογές) και του προσώπου (baby face) του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αν και αρχικά αντέδρασε σήμερα δείχνει προθυμότατος να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.

Μόνο που, ο Αλέξης Τσίπρας είναι υποχρεωμένος ή να εφαρμόσει όσα έχουν σχεδιαστεί (και να στείλει δεκαετίες πίσω την αριστερά στην Ελλάδα) είτε να αρνηθεί την εφαρμογή των επαχθών μέτρων και να δεχθεί η χώρα μία φοβερή οικονομική πίεση, η οποία θα ξεπεράσει τα φυσιολογικά όρια και θα επιφέρει (κυριολεκτικά) την πείνα στην ήδη βαριά χτυπημένη Ελληνική κοινωνία. Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας θα εμφανισθεί ως ο υπεύθυνος πολιτικός, που δεν ακολούθησε τις ευρωπαϊκές οδηγίες του «κονκλαβίου των σοφών» και ουσιαστικά ο υπεύθυνος των δεινών που θα σαρώσουν την χώρα. Μάλιστα, η επιβολή χάους στην χώρα, θα λειτουργήσει ως καταλύτης για τις αντιδράσεις των υπολοίπων ευρωπαϊκών λαών. Και όμως, λύση υπάρχει και βρίσκεται μακριά από τις πολιτικές τακτικές του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και του «απέναντι» όψιμα συνασπισμένου δεξιού «πατριωτικού χώρου».

Μην σας φανεί, μάλιστα, καθόλου παράξενο εάν ο ίδιος ο λαός αρχίσει να ζητάει τους πρώην πολιτικούς αρχηγούς για να τον σώσουν!!! Το «έργο» έχει παιχτεί κατ’ επανάληψη, μετά από ιστορικές Ελληνικές τραγωδίες… Το παιχνίδι, λοιπόν, είναι πολύ καλά στημένο και η παρτίδα θέλει να αναδείξει συγκεκριμένους νικητές. Και μεταξύ των νικητών δεν προβλέπεται να είναι οι Έλληνες πολίτες...

Η ανεξαρτησία της χώρας, η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και η εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου από μία Ελληνική κυβέρνηση που θα εκπροσωπεί τους Έλληνες πολίτες και όχι τους διάφορους τραπεζίτες, που θα ακολουθεί πιστά και απαράβατα τις επιταγές του Ελληνικού Συντάγματος, είναι δυνατόν να δώσει λύση πολύ σύντομα. Όμως, χρειάζεται εντιμότητα, ειλικρίνεια, ανιδιοτέλεια και όρεξη για ατέλειωτη δουλειά με γνώμονα το καλό της χώρας και των πολιτών. Και τον άνθρωπο που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλουμε να ψάξουμε να τον βρούμε, εάν δεν θέλουμε να ψάχνουμε αύριο για τροφή στα σκουπίδια…

Έγινε φανερό και από το Σαββατοκύριακο των 8 κυρίαρχων του κόσμου, ότι η Γερμανία δεν προτίθεται να προχωρήσει σε σημαντικές παραχωρήσεις σε σχέση με τα υπογεγραμμένα Σύμφωνα Σταθερότητας, τα γνωστά Μνημόνια, μεταξύ των οποίων το ελληνικό

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Οι συνθήκες στο Καμπ Ντέιβιντ, την εξοχική κατοικία του εκάστοτε Αμερικανού προέδρου, για την Καγκελάριο Μέρκελ ήταν εξόχως πιεστικές. Οι προηγούμενες συζητήσεις Ομπάμα – Ολάντ, το περιβάλλον με τη συμμετοχή Κάμερον, Μεντβέντεφ, η παρουσία των κύριων χρηματοδοτών του ΔΝΤ, εκτός των χωρών της Ευρώπης, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως εφιάλτης, για την δημοσιονομική μονομέρεια της Γερμανικής Σχολής, ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Πάρα ταύτα, η Μέρκελ άντεξε την πίεση. Οι δηλώσεις του Άγγλου πρωθυπουργού και του Ιταλού ομολόγου του, Κάμερον και Μόντι, αμέσως μετά την άφιξή τους στο Σικάγο για την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αυτό έδειξαν. Τι είπαν και οι δύο; Ότι η εφαρμογή των μέτρων για τα οποία έχει δεσμευθεί η Ελλάδα είναι μονόδρομος για την παραμονή της στο ευρώ.

Άρα η Γερμανία συνεχίζει να επιβάλει τη γραμμή της. Οι Έλληνες ψηφοφόροι στην κάλπη της 6ης Μαΐου, έδειξαν τεράστια αποφασιστικότητα, άρνησης των αδιεξόδων Μνημονίων. Η ευρωπαϊκή υπερδομή όμως δεν δείχνει διατεθειμένη να λάβει το μήνυμα. Η ισχύς της Γερμανίας και η επιμονή της δεν το επιτρέπει. Οι Έλληνες όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, είτε δηλαδή πρώτο κόμμα η ευρωπαϊκή ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, κύριος εκπρόσωπος μιας αναθεωρητικής Αριστεράς στα Μνημόνια, το μήνυμα της πρώτης εκλογής, άρνησης της συνέχισης των Μνημονίων όπως έχουν, δεν θα το πάρουν πίσω. Το κυριότερο: Η θέση αυτή αφορά την συντριπτική αντίληψη του Ελληνικού λαού, μαζί με αυτούς που θα ψηφίσουν Ν.Δ και άλλες μνημονιακές δυνάμεις.

Αυτό δείχνουν ότι το αντιλαμβάνονται και οι «μνημονιακοί», έστω και αν δεν το ομολογούν δημόσια. Απλά αυτοί θεωρούν ότι η Ευρώπη σε επίπεδο Γερμανίας και Κομισιόν, μετεκλογικά θα δείξουν την διάθεση εξορθολογισμού των Μνημονίων. Κάποιοι άλλοι αρχίζουν να επενδύουν στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης των επόμενων ημερών. Πιστεύουν δηλαδή ότι ένας άξονας Γαλλίας-Ιταλίας θα σπάσει ή θα πιέσει τη Γερμανία να αλλάξει στάση σε σχέση με τη μονομέρεια του Βερολίνου, ότι η δημοσιονομική σύγκλιση είναι προααπαιτούμενο της Ανάπτυξης. Πιστεύουν ότι θα υπάρξουν ευρωομόλογα χρέους ή απευθείας χρηματοδότηση των κρατών από την ΕΚΤ ή χωρίς τους γνωστούς περιορισμούς, χρηματοδότηση των τραπεζών από την ΕΚΤ για να χρηματοδοτήσουν οι τράπεζες, την αποπληρωμή των χρεών των κυβερνήσεων-κρατών. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα συμβεί. Η Μέρκελ δεν υποχώρησε στο Κάμπ Ντέιβιντ, εκτός έδρας και μάλιστα σε εχθρική έδρα για τις απόψεις της και θα υποχωρήσει εντός έδρας, στη Σύνοδο Κορυφής;

Η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας θα ήθελε να ακούσει μια δήλωση για την ύπαρξη αποφασιστικής κυβέρνησης στην Αθήνα, η οποία θα διαπραγματευθεί τον εξορθολογισμό των Μνημονίων, με στόχο την ρήτρα Ανάπτυξης και την ακύρωση ή την αναβολή κάποιων μέτρων ύφεσης, που βρίσκονται στους εφαρμοστικούς νόμους, που έχουν περάσει όμως από το ελληνικό Κοινοβούλιο, με εντυπωσιακή πλειοψηφία.

Δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο όμως. Είναι ήδη φανερό ότι η γερμανική διπλωματία, αμέσως μετά την επικράτηση του Φρ. Ολάντ στην προεδρία της Γαλλίας, καταβάλλει σημαντικές και μάλιστα επιτυχημένες προσπάθειες, να μην συγκροτηθεί μέτωπο του Νότου απέναντι στην στρατηγική της. Δεν δείχνει ότι το Βερολίνο τα πάει άσχημα. Έχει πάρει με την πλευρά του την Ισπανία. Ο Ραχόι έκανε δήλωση υποτέλειας στην απόλυτη δημοσιονομική πειθαρχία, του γερμανικού μοντέλου. Η Ισπανία έχει διαφορετικό πρόβλημα από την Ελλάδα και είναι κρίσιμη γι' αυτήν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της. Κάτι πιο λογικό για τη Γερμανία, στο πνεύμα των συνθηκών και τις λογικές της ΕΚΤ, από αυτό που ζητά η Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, Ιταλία και Γαλλία έχουν πολύ φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να δημιουργήσουν δομικά προβλήματα. Στο τέλος θα συμβιβαστούν στα ευρωομόλογα ανάπτυξης, αλλά και στην εφαρμογή της Νέας Συνθήκης του Ευρώ, που θεσμοποιεί επί της ουσίας την γερμανική Ευρώπη.

Στο Νότο υπάρχουν χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, που αποτελούν «κόκκινη γραμμή» για την συνοχή της ευρωζώνης, εκ των πραγμάτων. Υπάρχουν όμως και αναλώσιμες χώρες, που το Βερολίνο μπορεί να δοκιμάσει την αποχώρησή τους. Η Ελλάδα ή η Πορτογαλία, ακόμη και η Ιρλανδία στον Βορρά. Κύπρος, Μάλτα επίσης στις μεσογειακές, ως παράπλευρες απώλειες.

Στο παρασκήνιο της συνάντησης των 8 στην Αμερική προέκυψε και διαφωνία για να αναλάβει το Eurogroup, ο Σόιμπλε, με την απερχόμενη αποχώρηση του Γιούνκερ. Η Γερμανία όμως από την πλευρά της έχει ένα χαρτί διαπραγμάτευσης. Ποιος θα είναι ο διάδοχος του Πορτογάλου Μπαρόζο; Ιταλός όχι λόγω Ντράγκι στην ηγεσία της ΕΚΤ. Άρα Γάλλος ή μήπως Ισπανός; Ο Σόιμπλε έχει πιθανότητες, μακριά από την αμερικανική πρωτεύουσα.

Απέναντι σε όλα αυτά η Ελλάδα. Εκλογές στις 17 Ιουνίου, ελάχιστο χρόνο πριν την αφετηρία του Ευρωπαϊκού Συμφώνου. Το πιθανότερο είναι η Γερμανία απέναντι στην διαπραγμάτευση που θα επιχειρήσει η Αθήνα, να επιβάλει ένα μεγαλόπρεπο «όχι». Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευθεί, γιατί τον Ιανουάριο, με την κυβέρνηση Παπαδήμου στην εξουσία, στηριζόμενη από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, επικύρωσε (και όχι μόνον υπέγραψε) τη νέα Συνθήκη του ευρώ. Μια συνθήκη που για να ισχύσει θέλει ομοφωνία. Μπορεί δηλαδή μία χώρα μέλος να την τινάξει στον αέρα. Άρα η Ελλάδα, όπως και η Πορτογαλία, από την υπόλοιπη ευρωζώνη, έχουν κάψει τα χαρτιά τους, για μια διαπραγμάτευση ουσίας. Είναι και οι δύο αναλώσιμες.

Ότι και αν προκύψει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, είτε ακολουθήσει δημοψήφισμα για το ευρώ είτε όχι, ο καιρός περνά και η Γερμανία συνεχίζει να δοκιμάζει στην ελληνική περίπτωση το «όλα ή τίποτα». Μάλλον δεν δείχνει βελτίωση της στάσης της, επενδύοντας στην έξοδο της χώρας μας, η οποία σε πολιτικό επίπεδο μάλιστα δείχνει απολύτως ανεπαρκής να δημιουργήσει την «θετική έκπληξη», μιας γρήγορης ανάκαμψης εκτός ευρώ, που θα επηρέαζε καταλυτικά και τις άλλες χώρες που δοκιμάζονται από τα σύμφωνα δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η Ελλάδα με τα σημερινά δεδομένα δείχνει εντελώς χαμένη τόσο εντός όσο και εκτός ευρώ. Για τη Γερμανία, είναι ο απόλυτος όμηρος, που θα εκτελεσθεί άμεσα, για να παραδειγματισθούν οι υπόλοιποι. Δεν ξέρω αν αυτό ευθυγραμμίζεται με την ηθική του Λούθηρου ή με την τακτική του Ράιχ. Αλλά στο τέλος-τέλος ποιος ενδιαφέρεται για τέτοιου τύπου, φιλοσοφικά, ερωτήματα;

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου κατέδειξαν με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος. Δύο ήταν τα κύρια μηνύματα - εντολές του λαού: α) το γκρέμισμα του δικομματισμού, συστήματος των συνεταίρων της διαπλοκής και β) η με συντριπτική πλειοψηφία εντολή για κατάργηση του μνημονίου.
Υπήρξαν όμως και δευτερευούσης σημασίας μηνύματα, όπως η σημαντική ενίσχυση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (που τον ανέδειξε ως μεγάλο νικητή των εκλογών) αλλά και το εντυπωσιακό ποσοστό των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Τα αποτελέσματα των ευανάγνωστων αυτών μηνυμάτων σε συνδυασμό τόσο με τη σταθερότητα και αποφασιστικότητα των ηγεσιών των δύο ανερχόμενων κομματικών σχηματισμών σε μη συμμετοχή τους σε ερμαφρόδιτες και γιαλαντζί αντιμνημονιακές κυβερνήσεις, όσο και με τη διαφαινόμενη πλήρη κατάρρευση των ποσοστών του πάλαι ποτέ δικομματισμού της συνενοχής, της πελατειακής εξάρτησης και της μίζας, δημιούργησε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό στάτους και οδήγησε σε αναπροσαρμογή των τακτικών και στρατηγικών σχεδίων των κομμάτων.

Έτσι ακόμη πριν την προκήρυξη των νέων εκλογών της 17ης Ιούνη είχε διαφανεί η πολεμική λάσπης και βίαιου προεκλογικού κλίματος που θα επικρατούσε από τα κόμματα - πάτρωνες ( ή μήπως υπαλλήλους ξένων και ντόπιων τραπεζοεπιχειρηματικών κύκλων;;) της πολιτικοοικονομικής ζωής της χώρας. Καθώς επίσης αποτελούσε κοινό μυστικό η προσπάθεια συστράτευσης όλων των υπηρετών του συστήματος (με την καθοδήγηση και έμπρακτη βοήθεια της έξωθεν οικονομικής ολιγαρχίας) ενάντια στην δυνητικά ανατρεπτική διάθεση της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος.

Κατ' αυτόν τον τρόπο με σωφροσύνη πράττουσες οι ηγεσίες των χθεσινών (και ως και σήμερα) εγκληματιών του ελληνικού λαού επιχειρούν να μετατοπίσουν το διακύβευμα της νέας εκλογικής μάχης από το ξεπούλημα του μνημονίου, (τις κωλοτούμπες που κατά συρροή εφάρμοσαν, την εξαθλίωση του λαού με τις μειώσεις των εισοδημάτων, την κορύφωση της ανεργίας, τις χιλιάδες αυτοχειρίες) στο ερώτημα "ευρώ ή δραχμή".
Λες και το πρόβλημα εδράζεται στη νομισματική μονάδα και όχι σε μια πολιτική που αποδείχτηκε ότι εξυπηρετεί τα σχέδια των διεθνών τοκογλύφων που ως μόνο στόχο έχουν την υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Και παράλληλα με το ψευδεπίγραφο δίλημμα, ο τωρινός εντολοδόχος των εξωελληνικών ολιγαρχικών οικονομικών κέντρων, ο Αντώνης Κομανέντσης, εκμεταλλευόμενος το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ (που μάλλον παρερμήνευσε πτυχές του μηνύματος των εκλογών της 6ης Μαΐου) επιχειρεί να μερεμετίσει τη δεξιά πολυκατοικία της συμφοράς δημιουργώντας τη ΝΔ με τις δεξιές συνιστώσες (Μπακογιάννη, Βορίδη, Πλεύρη, Μπουμπούκο, Ψωμιάδη, Μάνο και το κακό συναπάντημα).
Το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μας, εντοπίζεται στην παρερμηνεία του μηνύματος που αφενός το περιόρισε αγνοώντας την αντικαθεστωτική παράμετρό του ( ενάντια σε ένα συνολικό πολιτικό σύστημα που βρίσκεται υπό κατάρρευση και χρειάζεται μια πλειοψηφία ειδικού σκοπού που θα αναλάβει να το αναστηλώσει, μέσα από μια συντακτική εθνοσυνέλευση) και αφετέρου υπέρμετρα διόγκωσε τις αριστερές του καταβολές και προτάγματα (που κατά τη γνώμη μας είναι μειωμένης εκλογικής και πολιτικής δυναμικής).
Ακροβατεί (πιστεύουμε) ο ΣΥΡΙΖΑ με τη θέση του για κυβέρνηση της Αριστεράς, γιατί και αυτοδυναμία είναι δύσκολο να επιτευχθεί αλλά και οι συμμαχίες με τα αριστερά κόμματα αποδείχθηκε ότι δεν θα μπορέσουν να τελεσφορήσουν (όπως έδειξε η μετεκλογική περίοδος των διερευνητικών εντολών).
Αντί λοιπόν να προταχθεί η προοπτική της σύγκλισης και νίκης των αντιμνημονιακών πατριωτικών δυνάμεων με ταυτόχρονη εκθεμελίωση των αναχρονιστικών και καταστροφικών μιασμάτων μιας ξενόδουλης δεξιάς (ΝΔΣΟΚ και ΣΙΑ), γεγονός που θα συσπείρωνε μεγαλύτερες δυνάμεις πολιτών και συλλογικοτήτων και θα εξασθενούσε ακόμη περισσότερο τη συγκρότηση του δεξιού μετώπου, επιλέχθηκε η συσπείρωση (και ίσως περιχαράκωση) γύρω από μια αριστερή διακυβέρνηση. Γεγονός που συνέβαλε στην μετατόπιση του, θετικότερου για τις λαϊκές δυνάμεις, διακυβεύματος μνημόνιο - αντιμνημόνιο στο διπολικής φύσης ερώτημα δεξιά ή αριστερή διακυβέρνηση.

Νομίζω ότι υπάρχει ακόμη χρόνος για τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις ώστε να διασφαλιστεί με τον ισχυρότερο δυνατό τρόπο η ισοπέδωση του δικομματικού πολιτικού συστήματος, που κατά κύριο και καθοριστικό λόγο (ίσως όχι αποκλειστικό) ευθύνεται για την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας και την εξαθλίωση του λαού μας.
Φυσικά και οφείλουμε να σταθούμε ΚΑΘΑΡΑ ενάντια σε ένα σάπιο παρελθόν, αλλά θα μας έδινε φτερά αν είχαμε πεισθεί για ένα υγιές και ελπιδοφόρο μέλλον που δεν θα κυοφορούσε την πιθανότητα της ανασύστασης ενός νέου δικομματικού παιχνιδιού.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος

Το διακύβευμα των πρόσφατων Εθνικών εκλογών, της 6ης Μαΐου 2012, ήταν να δοθεί απάντηση από τον Ελληνικό λαό, εάν θέλει να απαλλαγεί από το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση που εξαθλίωσε τους πολίτες της πατρίδας μας και απεμπόλησε τα κυριαρχικά της δικαιώματα, παραχωρώντας τα στους διεθνείς τοκογλύφους δυνάστες μας ή εάν θέλει να πορευτεί με βάσει αυτά.

Ο Ελληνικός λαός, λοιπόν, ψήφισε δημοκρατικότατα και με αυξημένη περίσκεψη αντιλαμβανόμενος την σπουδαιότητα αυτών των εκλογών και ανέδειξε νικητές όσα κόμματα είχαν ταχτεί κατά του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης (ΣΥ.ΡΙΖ.Α, «Ανεξάρτητους Έλληνες» και «Χρυσή Αυγή»). Κατέταξε δε, στην πλευρά των ηττημένων τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας (ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ) περιορίζοντας στο ελάχιστο τα εκλογικά ποσοστά τους, τα μικρότερα από ιδρύσεώς τους. Αυτά τα κόμματα γέννησαν και ανέθρεψαν το τέρας-κράτος της διαπλοκής, της διαφθοράς, της ατιμωρησίας και κυρίως επέφεραν την κατάλυση της Δημοκρατίας, στα χρόνια της μεταπολιτευτικής τους παντοδυναμίας, μετατρέποντας το πολίτευμα της πατρίδας μας από Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία σε πλήρη κομματοκρατία-τυραννία. Η συντριβή τους ήταν τόσο μεγάλη που και σήμερα, αρκετές ημέρες μετά τις εκλογές, οι εκπρόσωποί τους δεν έχουν καταλάβει τι πραγματικά συνέβη την προπερασμένη Κυριακή και αδυνατούν να πάρουν το πολιτικό μήνυμα, αλλά και το οργισμένο σιχτίρισμα του Ελληνικού λαού και συνεχίζουν να παπαγαλίζουν στα διάφορα ΜΜΕ, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το μεγάλο κακό που προξένησαν στον λαό μας και στην πατρίδα μας. Έτσι, η Ν.Δ, παρ΄ότι κατετάγη πρώτη, εν τούτοις έχασε από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, 14,62% της δύναμής της (2009:33,47%, 2012:18,85%) και το ΠΑ.ΣΟ.Κ από πρώτο στις Εθνικές εκλογές του 2009 (43,92%) κατετάγη τρίτο στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 (13,18%) με απώλεια 30,74% επί των ποσοστών του 2009. Επί της ουσίας λοιπόν, η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου 2012 ακύρωσε πλήρως το μνημόνιο που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ και τα εξαπτέρυγά του, ΛΑ.Ο.Σ και ΔΗ.ΣΥ το 2010 καθώς επίσης, τη δανειακή σύμβαση που ψήφισε η Κυβέρνηση Παπαδήμου, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ το 2012.

Δυστυχώς όμως, το ΠΑΣΟΚ και κυρίως η ΝΔ δεν αποκωδικοποίησαν σωστά το εκλογικό αποτέλεσμα και αφού τεχνηέντως απεμπόλησαν τις διερευνητικές εντολές σχηματισμού κυβέρνησης που έλαβαν, όπως ορίζει το Σύνταγμα, οδηγούν τη χώρα σε νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου 2012. Ωστόσο, δεν πείθουν ούτε τους πιο φανατικούς ψηφοφόρους τους, πως για τον μη σχηματισμό κυβέρνησης την ολοκληρωτική ευθύνη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την στιγμή δηλαδή, που τα είχαν βρει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και τα εκλογικά τους ποσοστά τους παρείχαν αυτοδύναμη κυβέρνηση με 168 βουλευτικές έδρες, έψαχναν απλά το εξιλαστήριο θύμα του τορπιλισμού αυτής της αυτοδύναμης κυβέρνησης, που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το τραγικότερο όμως, είναι η ηθελημένη μη σωστή αποκωδικοποίηση του αποτελέσματος των εκλογών της 6ης Μαΐου από την ΝΔ και τον αρχηγό της Αντώνη Σαμαρά. Γι΄αυτό άλλωστε, προτάσσει ως κυρίαρχο προεκλογικό σύνθημα του κόμματός του την παραμονή της χώρας στο ευρώ ή την επιστροφή της στη δραχμή, προσπαθώντας να παραπληροφορήσει και να τρομοκρατήσει τον Ελληνικό λαό.

Εγχώριους συμμάχους σ΄αυτή την κινδυνολογία η ΝΔ έχει, τα μεγάλα Ελληνικά ΜΜΕ (Μega, Ant1, Alpha και Skai) τα υποταγμένα στους νταβατζήδες του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπλοκής, της προπαγάνδας και της ευνουχισμένης ενημέρωσης του Ελληνικού λαού που έχουν αναλάβει εργολαβικά την ανασύνταξη του σάπιου πολιτικού κατεστημένου-συστήματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μπροστάρηδες αυτής της εργολαβίας, όλοι οι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι που «υπηρετούν» έναντι αδράς αμοιβής, ως μισθοφόροι τα κατά καιρούς προστάγματα και τα συμφέροντα του συστήματος που προσδοκά αργά ή γρήγορα την επιβολή της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης.

Μεγάλο εργαλείο αυτής της κατατρομοκράτησης του Ελληνικού λαού που καταψήφισε το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, που θεωρεί πως είναι Πρόεδρος ενός Γερμανικού προτεκτοράτου. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός πως επέτρεψε να δεχτεί τηλεφώνημα της κ. Μέρκελ, για ταυτόχρονη διενέργεια με τις εκλογές, δημοψηφίσματος για παραμονή της χώρας ή όχι στο ευρώ, χωρίς να νομιμοποιείται για κάτι τέτοιο, την ίδια ώρα που συναντούσε τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεχόμενος τα εκβιαστικά του διλήμματα. Αντί λοιπόν, να διαολοστείλει την κ. Μέρκελ, διοχέτευσε το αίτημά της στα ΜΜΕ προκειμένου να δημιουργήσει εκβιαστικά διλλήματα στο λαό. Όμως, ο Ελληνικός λαός γνωρίζει πλέον τον πολιτικό ρόλο που «παίζει» τόσα χρόνια ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος που συνήνεσε με την σιωπή του στις 12/12/2004, όταν η κ. Μπενάκη, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, επί κυβερνήσεως Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή, τον προσφωνούσε εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων, για την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της χώρας και από χειρογράφου μεταξύ άλλων του ανέφερε:
« … Τα Εθνικά σύνορα και ένα μέρος της Εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν, χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης…».

Αυτός ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, υπέπεσε σε βαρύτατο συνταγματικό ατόπημα, με τον πραξικοπηματικό αποκλεισμό ορισμένων κομμάτων από την συνάντηση στο Προεδρικό μέγαρο, της τελευταίας προσπάθειας σχηματισμού κυβέρνησης μετά την αποτυχία των διερευνητικών εντολών. Αυτός ο Πρόεδρος δεν ενοχλήθηκε ούτε από το ατόπημα του δημοσιογράφου του Alpha, κ. Βλάχου και κάποιων όμοιών του, όταν κάθισαν οκλαδόν στην είσοδο του Γραμματέα της «Χρυσής Αυγής» στο Προεδρικό Μέγαρο κατά την μεμονωμένη συνάντηση που είχαν. Η απρέπεια του κ. Βλάχου και των υπολοίπων που συμμετείχαν σε αυτή την ακραία πολιτική πράξη, ήταν μαχαιριά στο στήθος της ευνομούμενης πολιτείας και των θεσμών μιας δημοκρατικής χώρας από την στιγμή που ο κ. Μιχαλολιάκος εκπροσωπούσε το 6,97% του κυρίαρχου Ελληνικού λαού. Η ενέργεια αυτή ήταν βάναυση επίθεση κατά των θεσμών που πυροδότησε την ομαλότητα της ζωής των πολιτών και θα έπρεπε σ΄ αυτούς, ο θεματοφύλακας του Συντάγματος, να μην επιτρέψει πλέον και δια βίου την είσοδό τους στο Προεδρικό μέγαρο. Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν εκδηλώνονται σύμφωνα με τα πολιτικά τους πιστεύω, αλλά εξυπηρετούν την ανεξάρτητη και αδούλωτη ενημέρωση του λαού.

Άλλα εργαλεία για την κατοχύρωση της πρώτης θέσης από την ΝΔ στις προσεχείς εκλογές, ώστε να εφαρμοστεί επακριβώς το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, είναι όλα εκείνα τα πολιτικά σκουπίδια της «κεντροδεξιάς παράταξης», που ανταποκρίθηκαν άμεσα στο κάλεσμα του μεγάλου αρχηγού, Αντώνη Σαμαρά. Όλοι εκείνοι οι νεοφιλελεύθεροι-νεοταξίτες, όργανα της ποθούμενης παγκόσμιας κυβέρνησης που το έπαιζαν πατριώτες και που προκαλούν αηδία και αναγούλα όταν παρουσιάζονται στα τηλεπαράθυρα. Πιο αναλυτικά ο κ. Πλεύρης που μετά τον κ. Βορίδη και τον κ. Γεωργιάδη, ακολούθησε στη ΝΔ τους «αδέσποτους» της πολιτικής, κατά τον κ. Καρατζαφέρη. Ο πολιτικός δηλαδή, που δεν κόλλησε ποτέ ένα ένσημο εργασίας, ακολουθώντας το παράδειγμα του νέου του αρχηγού και που δεν διατύπωσε ποτέ μια πολιτική πρόταση όσο ήταν στο ΛΑΟΣ. Στη συνέχεια, ο κ. Ανατολάκης, αυτό το αγλάισμα της πολιτικής σκηνής, ο άνθρωπος του κ. Κόκκαλη, που δεν είναι σε θέση να διατυπώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση. Με αυτούς λοιπόν, η ΝΔ θα εκλεγεί σίγουρα πρώτο κόμμα και θα απαλλάξει τον Ελληνικό λαό από τον επιφαινόμενο κίνδυνο των «αριστεροκουμουνιστών». Βεβαίως, το γλυκό έδεσε με την προσχώρηση στη ΝΔ της κ. Μπακογιάννη, ασπόνδου φίλης του κ. Σαμαρά, ο οποίος παρ΄ότι στην παρουσίασή της κατέβαλε τεράστια προσπάθεια να χαμογελάσει, εν τούτοις δεν το κατάφερε. Έτσι, για άλλη μια φορά τον υποχρέωσαν οι μέντορές του να «γλύψει εκεί που έφτυσε».

Συνεπώς, στις νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου 2012 ο Ελληνικός λαός πρέπει να αποτελειώσει το έργο που ξεκίνησε στις 6 Μαΐου 2012. Αλλοίμονο, εάν ο λαός μας υποκύψει στα τρομοκρατικά διλλήματα της ΝΔ, τα οποία αποσκοπούν στο να καταλάβει την πρώτη θέση που θα της δώσει την δυνατότητα με υψηλότερα ποσοστά να σχηματίσει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, εκμεταλλευόμενη τον καλπονόμο, που δίνει bonus στο πρώτο κόμμα τις 50 έδρες, παραποιώντας ουσιαστικά το εκλογικό αποτέλεσμα.

Έτσι, το διακύβευμα και των προσεχών εκλογών παραμένει:
Όχι στην υποδούλωση και την εξαθλίωση. Όχι στο μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση. Ναι στην ελευθέρια, την ισοτιμία και την ισονομία.

Του Michael Snyder
The Economic Collapse Blog
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Κατά τη διάρκεια εμφάνισής του στην γνωστή εκπομπή της αμερικανικής τηλεόρασης "Μeet the Press" ("Γνωρίστε τον Τύπο") την Κυριακή, o κατά κανόνα ήρεμος και μετρημένος στις εκφράσεις του οικονομικός αναλυτής και συνεργάτης του δικτύου CNBC, Jim Cramer, έκανε την τολμηρή πρόβλεψη ότι "έρχεται οικονομική αναρχία σε όλη την Ευρώπη" και ότι θα υπάρξουν "μαζικές αναλήψεις και χρεοκοπίες τραπεζών στην Ισπανία και την Ιταλία μέσα στις επόμενες εβδομάδες".

Ο τόνος του Jim Cramer, της διασημότερης τηλεοπτικής προσωπικότητας στον χώρο της οικονομικής ανάλυσης στις ΗΠΑ, ήταν ασυνήθιστα έντονος και αποφασιστικός, δείχνοντας την βεβαιότητα του σχολιαστή.

Ας σημειωθεί επίσης ότι το CNBC θεωρείται το πιο έγκριτο και προσεγμένο οικονομικό ειδησεογραφικό κανάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες και η εκπομπή "Μeet the Press" έχει ιστορία 60 χρόνων στην αμερικανική τηλεόραση.

Από την πλευρά μας, εδώ στο Economic Collapse Blog, έχουμε να κάνουμε απλώς το εξής σχόλιο:

Εάν ο Cramer δεν προσέξει τι λέει στον αέρα, σύντομα θα αρχίσουν να τον κατηγορούν με τον ίδιο τρόπο που ρίχνουν λάσπη στο Economic Collapse Blog.

Ίσως αυτά που προβλέπει να μην συμβούν "μέσα στις επόμενες εβδομάδες", όπως είπε, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ήδη αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα, το οποίο θα έχει αντίκτυπο και εδώ στις ΗΠΑ, όπως τόνισε ο Cramer.

Eπίσης αλήθεια είναι το γεγονός ότι ήδη παρατηρείται μια τεράστια απώλεια της εμπιστοσύνης των καταθετών στις τράπεζες σε χώρες όπως όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία και υπάρχουν φήμες ότι ήδη το "έξυπνο χρήμα" κάνει φτερά από ισπανικές και ιταλικές τράπεζες.

Θα γίνουμε άραγε μάρτυρες μιας κατάρρευσης μερικών από αυτές τις τράπεζες;

Θα ενισχυθούν με κρατικό χρήμα σε περίπτωση που καταρρεύσουν;

Είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί ο ακριβής τρόπος με τον οποίο θα συντελεστεί αυτή η "οικονομική αναρχία σε όλη την Ευρώπη" που ανέφερε ο Cramer, αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα οδεύει προς μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία.

Το απόσπασμα από την εκπομπή "Μeet the Press" με την δήλωση του Jim Cramer, η οποία καταλήγει με την παρατήρησή του ότι "ό,τι γίνει θα γίνει με ευθύνη της Γερμανίας, η οποία έχει ταχθεί υπέρ της λιτότητας και όχι της ανάπτυξης":




Άλλος giorgakis μας βρήκε... είχαμε τον τουρίστα giorgakis...τώρα αποκτήσαμε και τον alexis... το δήθεν κακό παιδί που δεν το θέλουν οι ξένοι αλλά όλο αυτόν έχουν στις εφημερίδες τους...

Αυτόν που δήθεν τον φοβούνται αλλά ταυτόχρονα του κάνουν καθημερινά πρωτοσέλιδα με φωτογραφίες που ούτε στην Ελλάδα τις έχουμε δει ποτέ...

Ρε κάτι συμπτώσεις!

Δεν το θέλει τον alexis η Μέρκελ... αλλά όλως τυχαίως παρεμβαίνει όποτε χρειάζεται για να του ανεβάζει τα ποσοστά!

Αλήθεια στο ερώτημα ποιοί θα επωφεληθούν στο εξωτερικό αν βγει το alexis ποια είναι η απάντηση;

Αυτοί που ποντάρουν σε χρεωκοπία της Ελλάδας και κατάρρευση του ευρώ η ευκαιρία δοθείσης δημιουργίας σκληρού πυρήνα μερικών χωρώνκαι έξωση των υπολοίπων.

Αν ρωτάγαμε τον SOROS ποιόν θα προτιμούσε να ηγηθεί της Ελλάδος (εκτός του πολυαγαπημένου του giorgakis) τι πιστεύετε θα έλεγε;....

Ποιός θα του εγγυόταν πως το θέμα μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων θα έληγε υπέρ των Σκοπίων;

Ποιός θα του έδινε καλύτερες αποδόσεις από τυχόν κατάρρευση του Ευρώ;

Pοιός θα νομιμοποιούσε όλους τους λαθρομετανάστες και θα έδινε τέλος στο έθνος των Ελλήνων που μίσει τόσο πολύ ο SOROS;

Aπλές απορίες...


Τι κυβέρνηση θα έχουμε στις 18 Ιουνίου; Προφανώς αυτό το ερώτημα απασχολεί όλους τους Έλληνες. Αυτή τη φορά δεν έχουμε απλά μια εναλλαγή στη κυβέρνηση των δύο παλιών κομμάτων εξουσίας. Αυτή τη φορά θα έχουμε είτε άνοδο στην κυβέρνηση των μνημονιακών δυνάμεων είτε των αντιμνημονιακών.

Αυτοδυναμία δεν πρόκειται και πάλι να υπάρξει από κανένα κόμμα. Η εκλογική μάχη για την πρώτη θέση που σημαίνει και απόκτηση του bonus των 50 επιπλέον βουλευτών, θα δοθεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το κάδρο και ούτε για τα debates πλέον δεν υπολογίζεται.

Σύμφωνα λοιπόν με τα μέχρι στιγμής δεδομένα από τις δημοσκοπήσεις, θα έχουμε τα εξής δύο σενάρια:

1) Η ΝΔ πρώτη με περίπου 120 έδρες. Στην περίπτωση αυτή θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Το μεν ΠΑΣΟΚ το έχει δηλώσει ότι θα συνεργαστεί, η δε ΔΗΜΑΡ επίσης δήλωσε πώς, έπειτα από ότι έγινε με την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης, τώρα θα συνεργαστεί ώστε…. αυτή τη φορά η χώρα να αποκτήσει κυβέρνηση. Σε ότι αφορά το ΚΚΕ και την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, δεν υπάρχει περίπτωση συμμετοχής σε οποιοδήποτε σχήμα. Σε ότι αφορά τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, είναι δεδομένη η θέση τους ότι δεν συνεργάζονται με Σαμαρά και Βενιζέλο επικεφαλής.

2) Ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτος με περίπου επίσης 120 έδρες. Στην περίπτωση αυτή η μεν ΔΗΜΑΡ θα συνεργαστεί, άλλωστε το είχε προτείνει και τώρα κατά τις διερευνητικές εντολές, το δε ΠΑΣΟΚ θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να συνεργαστεί, έστω και μη συμμετέχοντας στην κυβέρνηση, διαφορετικά θα εξαφανιστεί από το χώρο της Κεντροαριστεράς. Και πάλι δεν το συζητάμε για ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ΚΚΕ. Στην περίπτωση όμως του ΚΚΕ, μην αποκλείετε ψήφο εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μην εξαφανιστεί εντελώς από τις αριστερές συνειδήσεις. Σε ότι αφορά τον Πάνο Καμμένο, αυτός θα θέσει και πάλι θέματα ΑΟΖ, λαθρομεταναστών, ονόματος Σκοπίων, μειονοτήτων κ.λ.π., οπότε δύσκολα θα μπορέσει να συνεργαστεί με ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως κάποια νομοσχέδια που αφορούν μνημόνιο, τράπεζες, εκλογικό νόμο κ.λ.π. θα τα στηρίξει.

Αυτά λοιπόν είναι τα δεδομένα και έτσι πιθανολογούμε ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα. Στις 18-6-2012 θα έχουμε έτσι κι αλλιώς, είτε κυβέρνηση μνημονίου, είτε αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Όλα θα εξαρτηθούν από το ποιο κόμμα από τα δύο θα καταλάβει την πρώτη θέση.

Του Σταύρου Λυγερού

Το νέο προεκλογικό σκηνικό έχει ήδη αρχίσει να στήνεται. Ο Σαμαράς έδωσε το στίγμα του. Επιδιώκει να μετατρέψει τις νέες εκλογές σε σύγκρουση της ευρείας Κεντροδεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εμφανίζει σαν ανεύθυνο και τυχοδιωκτικό. Για να ενισχύσει, μάλιστα, τη θέση του, προσθέτει και το διακύβευμα της παραμονής στην Ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να εμφανίσει τη Ν.Δ. ως το κόμμα που επιδιώκει να συγκροτήσει ένα μέτωπο ευρωπαϊστών με σκοπό την ανάσχεση της εκλογικής ανόδου του –κατ’ αυτόν– αντιευρωπαϊκού ΣΥΡΙΖΑ. Στο πλαίσιο αυτό, η Ν.Δ. έχει στρέψει όλα τα πυρά της προς τον Τσίπρα και το κόμμα του.

Η στρατηγική του Σαμαρά φαίνεται να έλκει την έμπνευσή της από τη μετεμφυλιακή διάκριση σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές. Αυτή τη φορά δεν είναι οι παραδοσιακοί εθνικόφρονες, αλλά οι νοικοκυραίοι που θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη. Στην άλλη όχθη δεν είναι οι σοβιετόφιλοι κομμουνιστές, αλλά –όπως το παρουσιάζουν– ένα άθροισμα αριστερών ριζοσπαστών, νεοκομμουνιστών και αριστεριστών, το οποίο πρεσβεύει πολιτικές που οδηγούν σε έξοδο της Ελλάδας.

Εμφανιζόμενος σαν το ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σαμαράς επιδιώκει όχι μόνο να συσπειρώσει τον ευρύτερο δεξιό χώρο (νεοφιλελεύθερους και λαϊκή Δεξιά), αλλά και στο όνομα του ευρωπαϊσμού και του Μνημονίου να δορυφοροποιήσει (και κατ’ επέκταση περιθωριοποιήσει πολιτικά) το ΠΑΣΟΚ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ελπίζει ότι θα σταθεροποιήσει την αρχηγική θέση του, η οποία έχει υπονομευθεί.

Μετά τη μετανάστευση ενός μεγάλου τμήματος της λαϊκής Δεξιάς στους Ανεξάρτητους Ελληνες και στη Χρυσή Αυγή, οι σαμαρικοί είναι μειονότητα στη Ν.Δ. Οι νέες εκλογές και ο φόβος που προκαλεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει προς το παρόν περιθώρια για αμφισβήτηση του Σαμαρά, αλλά είναι σαφές ότι δεν πατάει πια σε σταθερό έδαφος. Η επιστροφή της Μπακογιάννη μπορεί να εγγράφεται στο πλαίσιο της δεξιάς πανστρατιάς, αλλά προσθέτει ένα μελλοντικό πρόβλημα για τον αρχηγό των «γαλάζιων».

Με τη στάση του, ο Βενιζέλος νομιμοποιεί το πολιτικό διακύβευμα που προβάλλει ο Σαμαράς, με αποτέλεσμα να διευκολύνει τη στρατηγική της Ν.Δ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κλίμα πόλωσης συμπιέζει το ΠΑΣΟΚ και τα μικρά κόμματα προς όφελος της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικούν την πρωτιά, το πριμ των 50 εδρών και κατ’ επέκταση την εξουσία. Η Ν.Δ. θα αλιεύσει ψηφοφόρους από Δράση, ΛΑΟΣ, Δημιουργία Ξανά (εάν τελικώς δεν προσχωρήσουν), Ανεξάρτητους Ελληνες, Χρυσή Αυγή, αλλά και ΠΑΣΟΚ. Αντιστοίχως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλιεύσει ψηφοφόρους από ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Οικολόγους, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΣΟΚ. Η καλλιέργεια του φόβου ότι νίκη του Τσίπρα σημαίνει χάος και έξοδο από την Ευρωζώνη ωθεί μία κατηγορία νεοπαγών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να παλινδρομήσουν. Από την άλλη, όμως, η κλιμάκωση της προπαγανδιστικής εκστρατείας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ στρέφει μία άλλη κατηγορία ψηφοφόρων υπέρ του. Η εκτίμηση του μεγέθους των αντίθετων ροών είναι δύσκολη, αλλά είναι σαφές πως οι δύο πρωταγωνιστές θα βγουν ενισχυμένοι.

Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι η αμφισβήτηση του Μνημονίου δεν θα ανασχεθεί με όρους κοινοβουλευτικούς. Μπορεί να προβάλλεται η διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά και κυρίως ευρωπαϊστές-αντιευρωπαϊστές, αλλά ο παράγοντας που καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η διαχωριστική γραμμή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο.

Η διαχωριστική αυτή γραμμή δεν είναι παραδοσιακά ιδεολογικοπολιτική. Τροφοδοτείται από οικονομικοκοινωνικές αιτίες, από τα ερείπια που συσσωρεύει η εφαρμογή του Μνημονίου. Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ δεν τετραπλασιάσθηκε, επειδή ξαφνικά οι ψηφοφόροι γοητεύθηκαν από τον Τσίπρα και τις θέσεις του. Εάν κάποιος έλεγε πριν από δύο χρόνια ότι ο Καμμένος θα αποσπάσει 10,5% θα τον θεωρούσαν ονειροπαρμένο.

Οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., επειδή η ασκούμενη πολιτική καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ύστατη κραυγή ενός λαού πριν αυτός στραφεί σε δυναμικές αντιδράσεις, που πιθανότατα θα προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη.

Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είχαν συμφωνήσει να κυβερνήσουν με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι αυτή η κυβέρνηση εξασφάλιζε μια επιμήκυνση κατά ένα χρόνο της εφαρμογής του Μνημονίου. Επειδή, όμως, θα ψήφιζε το νέο Μεσοπρόθεσμο τον Ιούνιο και θα εφάρμοζε τα πρόσθετα επώδυνα μέτρα, θα είχε απονομιμοποιηθεί πολιτικά πριν λήξει το 2012. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι τα κυβερνητικά κόμματα που στις 6 Μαΐου είχαν εξασφαλίσει αθροιστικά σχεδόν 70% θα έπεφταν στις δημοσκοπήσεις κάτω από το μισό. Αντιθέτως, τα ποσοστά του ΚΚΕ, της Χρυσής Αυγής και άλλων αντιμνημονιακών κομμάτων θα εκτοξεύονταν. Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το Μνημόνιο.

“Δημοψήφισμα” αν αποτύχει η ιδέα της… επαναδιαπραγμάτευσης και η χώρα βρεθεί μπροστά στην επώδυνη επιλογή της εξόδου από το ευρώ, είναι η νέα γραμμή που εκφράζουν κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η απόφαση του Συνασπισμού να ζητήσει δημοψήφισμα μετά τις εκλογές εκφράστηκε από τον Νίκο Βούτση με τέτοια ευκολία που προκάλεσε σοκ στους συνομιλητές του βουλευτή Α’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας στην κρατική τηλεόραση ο κ. Βούτσης δέχτηκε ερώτησεις για το πώς προτίθεται να αντιδράσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που δεν θα ευοδωθεί η προσπάθεια αλλαγής του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Ο κ. Βούτσης απάντησε πως η επόμενη κίνηση θα είναι η προσφυγή στο λαό και σε δημοψήφισμα!

Οπως διευκρίνισε ο βουλευτής Α’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, το δημοψήφισμα θα θέτει στους πολίτες το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Η απάντηση του κ. Βούτση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, κ. Ανδρέα Λοβέρδου.

“Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου για συνεχείς εκλογές, η χώρα δεν θα αντέξει”, προειδοποίησε ο πρώην υπουργός Υγείας. Ο κ. Λοβέρδος υπογράμμισε ότι αυτή η ενέργεια εγκυμονεί κινδύνους αφού κατά την άποψή του θα ήταν καταστροφικό έπειτα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις -μέσα σε δύο μήνες- η χώρα να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.

Από τις τοποθετήσεις κι άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ότι η επιλογή του δημοψηφίσματος δεν ήταν τυχαία αλλά αποτελούσε κεντρική επιλογή του Συνασπισμού. Για διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε περίπτωση που η χώρα βρεθεί προ αδιεξόδου μίλησε και ο εκπρόσωπος Τύπου του Συνασπισμού και στενός συνεργάτης του Αλ.Τσίπρα κ. Πάνος Σκουρλέτης στον τηλεοπτικό σταθμό Mega.

Δημοψήφισμα ήταν η ιδέα που κατέθεσε και η Σοφία Σακοράφα, βουλευτής στη Β’ Αθήνας με το ΣΥΡΙΖΑ, στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του Ant1.

Το ερώτημα που έχει δημιουργηθεί είναι πώς είναι δυνατόν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από την μια να εγκαλούν την Άνγκελα Μέρκελ για ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά θέματα και από την άλλη να προαναγγέλουν δημοψήφισμα σε περίπτωση που αποτύχει η στρατηγική που έχουν υιοθετήσει για “ακύρωση” του μνημονίου…

Η προσφορά των τουρκικών εταιρειών θεωρείται η πλέον συμφέρουσα
Το συμφέρον της χώρας, πόσο αποτιμάται από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;
Τί γνώμη έχει το υπουργείο Άμυνας;


«Τουρκικός» θα είναι -κατά ένα μεγάλο μέρος του- ο φράχτης του Eβρου! Η κατασκευή του φράκτη, μήκους 10,3 χιλιομέτρων και ύψους τριών μέτρων, που δημιουργείται με σκοπό την ανακοπή του κύματος των λαθρομεταναστών, θα ανατεθεί κατά ένα μεγάλο μέρος σε τουρκικές εταιρείες, έτσι ώστε να περιορισθεί το κόστος.

Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, τουλάχιστον 1,5 έως δύο εκατομμύρια ευρώ από τα 3,2 εκατομμύρια ευρώ που θα κοστίσει ο φράχτης του Έβρου, θα καταλήξουν στα ταμεία τουρκικών εταιρειών. Η ανάθεση σε τουρκικές εταιρείες της κατασκευής των μεταλλικών τμημάτων αλλά και το επονομαζόμενο «γαλβάνισμα» τους, δηλαδή η εμβάπτιση τους σε ειδικά υγρά για την προστασία τους από τη διάβρωση, θεωρείται εξαιρετικά πιθανή εξέλιξη.

Οπως ανέφεραν οι υπεύθυνοι της ελληνικής εταιρείας που συμμετέχει στην κατασκευή του φράκτη στον Εβρο, «έχουμε καταλήξει ότι το σύστημα αντιδιάβρωσης του μεταλλικού πλέγματος που αφορά ποσοστό περίπου 30-40% του έργου, θα δοθεί σε τουρκική εταιρεία, καθώς εκτιμάται ότι το κόστος θα περιοριστεί περίπου στο μισό. Η προσφορά της εν λόγω εταιρείας είναι περίπου στο 50% από την προσφορά δύο ελληνικών εταιρείων».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, εξετάζεται σοβαρά και η πρόταση τουρκικών εταιρειών να αναλάβουν την κατασκευή και των μεταλλικών τμημάτων αφού και σ΄αυτήν τη περίπτωση η προσφορά τους θεωρείται καλύτερη.


Σχόλιο ιστολογίου:
Εκεί, στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στο υπουργείο Άμυνας έχουν συναίσθηση του τι αποφασίζεται; Αν όχι, ας το πουν ευθέως... Εμείς, πάντως, θα τους αναφέρουμε την πιθανότητα "στοχευμένου κατασκευαστικού λάθους" και οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει αυτό είτε για την είσοδο λαθρομεταναστών, είτε για την άμυνα της χώρας...

Βαδίζοντας προς τις εκλογές τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και με δεδομένο πως το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είναι ούτε αθώο, αλλά ούτε και ειλικρινές, όλοι μας είμαστε αναγκασμένοι να ψιλοκοσκινίζουμε τα δεδομένα που μας παρέχονται (τα περισσότερα εκ των οποίων είναι υλικό καλογραμμένης φιλομνημονιακής ή αντιμνημονιακής προπαγάνδας), προκειμένου να κοιτάζουμε πίσω και πέρα από την παρεχόμενη πληροφόρηση.

Για να το κάνουμε όμως αυτό θα πρέπει να έχουμε μία «σταθερά» στην οποία και θα πρέπει να στηριχθούμε. Η «σταθερά» αυτή είναι η καταγεγραμμένη άνοδος της ευρύτερης αριστεράς στην Ελλάδα. Και αυτή η άνοδος μπορεί να στοιχειοθετήθηκε στο αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου, αλλά είχε καταγραφεί και την γνώριζαν πάρα πολύ καλά τα κόμματα του μνημονίου και οι εντολείς τους. Αυτή η συγκεκριμένη «στροφή» των πολιτών έγινε λόγω των πολύ σκληρών μέτρων του μνημονίου και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που αυτά επέφεραν στην χώρα, αλλά και λόγω του πολιτικού κενού που άφησε το συνεχώς συρρικνούμενο ΠΑΣΟΚ, το οποίο από την πλευρά χάνει ψηφοφόρους με ρυθμούς πολύ υψηλότερους από όσο είχε προϋπολογίσει πως μπορεί να αντέξει. Κι ενώ το ΠΑΣΟΚ καταρρέει, η αριστερά και ιδιαίτερα η αριστερά των συνιστωσών του Αλέξη Τσίπρα, έχει αρχίσει να ξεπροβάλει ως φαβορί, αφού έχει μετατραπεί σε υποδοχέα των «διαφυγόντων» εκ του ΠΑΣΟΚ (να σημειωθεί πως το «πείραμα Κουβέλη» εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ απέτυχε οικτρά), αλλά και πολιτών που προτιμούν την εύκολη προβαλλόμενη λύση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή η εύκολη λύση (δεν πληρώνουμε και καταγγέλλουμε το μνημόνιο, η οποία ακούγεται σωστή, αλλά πάσχει από στρατηγικό σχεδιασμό και εναλλακτικές λύσεις στον σωρό προβλημάτων που θα δημιουργηθούν από την εφαρμογή της), η οποία θυμίζει το «λεφτά υπάρχουν», χαρακτηρίζει και τους ψηφοφόρους του Αλέξη Τσίπρα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που επέλεξαν την προτεινόμενη λύση του Γιώργου Παπανδρέου. Είναι εκείνη η κρίσιμη εκλογική μάζα, η οποία συνηθίζει να μετακινείται ανάλογα με τα συμφέροντά της και επιβάλει στους περισσότερο ψύχραιμους ψηφοφόρους τις δικές της ευκαιριακές «θέσεις». Είναι το «σάπιο ΠΑΣΟΚ» που πριν λίγες ημέρες κατήγγειλε μέλος του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και σε γενικές γραμμές χαρακτηρίζεται ως ένας αριθμός πολιτών που προτιμούν την ελπίδα της εικονικής ευμάρειας από την οδό της δημιουργικής εργασίας. Μέσα στους νυν ή και υποψήφιους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ συγκαταλέγεται, όμως, και ένας σημαντικός αριθμός πολιτών που θέλουν να ψηφίσουν κατά του μνημονίου και των εκφραστών του, με αποτέλεσμα η κρίση τους να είναι θυμική και όχι απαραίτητα ορθολογιστική, αφού ενδέχεται να ψηφίζουν ένα κόμμα που εκπροσωπεί το ελάχιστο μέρος των απαιτήσεών τους ως πολιτών.

Διανύοντας τις ημέρες του «λεφτά δεν δίνω», οι οποίες ελάχιστα απέχουν από το «λεφτά υπάρχουν», διαπιστώνουμε πως ούτε η πολιτική σκηνή της χώρας επιθυμεί να αποκοπεί από την ψευδή παροχολογία, ούτε όμως και ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών θέλει να αντιμετωπίσει την αλήθεια ή να ανοίξει περισσότερο την πολιτική «οπτική» του γωνία. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης και των δύο πλευρών, είναι η χώρα να βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς την κατεύθυνση επιτάχυνσης των ήδη υπαρχόντων εφαρμοσθέντων οικονομικών (και πολιτικών) μέτρων εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού.

Κλείνοντας, να σημειώσουμε πως ούτε η συσπείρωση της Δεξιάς απαντά στο κρίσιμο ερώτημα – θέμα περί επαναφοράς της εθνικής κυριαρχίας (η απώλεια της οποίας αποτελεί όρο του υπογεγραμμένου και από αυτήν μνημονίου), ούτε η πλευρά της πρόσκαιρης συσπειρωμένης «αριστεράς» -φυσικά- τολμά να φέρει στην επιφάνεια τα εθνικά ζητήματα – προβλήματα για τα οποία έχει προ καιρού τοποθετηθεί με απόλυτη απαξία. Κανείς εκ των υποψηφίων δεν θίγει εκείνα που δεν τον συμφέρουν, τοποθετώντας έμπρακτα για μία ακόμη φορά το συμφέρον του κόμματος πάνω από το συμφέρον της πατρίδας και των πολιτών.

Μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να δείχνει μέρος του "προσώπου" του, αποκρύπτοντας με επιμέλεια εκείνα που οι επιτελείς του γνωρίζουν πολύ καλά πως θα διώξουν τους ψηφοφόρους. Και, δυστυχώς, κάποιοι ασχολούνται με την οικονομία, κοιτώντας στο πορτοφόλι τους, ξεχνώντας πως ακόμη και εάν μείνουν με το πορτοφόλι τους ανέγγιχτο, υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα να μείνουν χωρίς σπίτι…! Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά, τα προσωπικά μικροσυμφέροντα, η κακή πληροφόρηση και οι χωρίς προοπτική (εθνική) αποφάσεις, θα γίνουν οι καταλύτες που θα οδηγήσουν στην αντίθετη πλευρά από εκείνη των προσδοκόμενων…


ΥΓ1: Σημειώνουμε πως είναι αποκύημα της προπαγανδιστικής φαντασίας του ΣΥΡΙΖΑ ότι δέχεται «πόλεμο προπαγάνδας». Στις περισσότερες των περιπτώσεων, απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ τοποθετούνται οι ίδιες του οι θέσεις και αφορούν κατά κόρον τα εθνικά θέματα, στα οποία ο «βαθμός» των «αριστεριζόντων συνιστωσών» μάλλον πλησιάζει –στην καλύτερη περίπτωση- το μηδέν…

ΥΓ2: Αποτελεί βεβαιότητα για τον συντάκτη πως ούτε ο Αλέξης Τσίπρας, ούτε το ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να κυβερνήσουν την χώρα. Είτε επειδή γνωρίζουν πως δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, είτε επειδή γνωρίζουν πως απλά... δεν μπορούν. Εάν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να κυβερνήσει την Ελλάδα, είχε την μοναδική ευκαιρία στις διερευνητικές συζητήσεις μετά την 6η Μαΐου για να το κάνει. Όμως, επειδή όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν πως τα μέτρα που έρχονται θα "χαρακτηρίσουν" (με τα όποια πολιτικά αποτελέσματα) και όποιον κυβερνά εκείνη την περίοδο, προτίμησαν να διαφύγουν από την ευθύνη (και το βαρύτατο πολιτικό κόστος) και να την "πετάξουν" προς τον λαό. Τολμώντας και μία εκλογική - μετεκλογική πρόβλεψη, θα έλεγα πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και αν σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση (μάλλον απίθανο να συμβεί), είναι περισσότερο πιθανό να διαλυθεί -στα εξ ων συνετέθη- την επόμενη ημέρα, παρά να προτιμήσει να αναλάβει το τιμόνι της χώρας...


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Με δραματικούς τόνους περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα το περιοδικό Focus, κάνοντας μάλιστα λόγο για εμφύλιο πόλεμο.

Με τίτλο «Φόβοι για εμφύλιο πόλεμο» και υπότιτλο «Η τελευταία πράξη στην Αθήνα: στις νέες εκλογές οι Έλληνες ψηφίζουν λιτότητα ή χάος, οι Γερμανοί πρέπει να πληρώσουν ούτως ή άλλως» κυκλοφορεί το περιοδικό αναφερόμενο στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στις επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίο.

«Τα πράγματα σοβαρεύουν για την Ελλάδα, άρα για την Ευρώπη. Παράλυση και σιωπηρός πανικός επικρατούν στη χώρα», επισημαίνει το FOCUS.

Το γερμανικό περιοδικό περιγράφει την κατάσταση στη χώρα με τα πιο μελανά χρώματα.

«Οι κρατήσεις έχουν καταγράψει πτώση της τάξης του 50% και τα νοσοκομεία περιορίζουν τις μερίδες φαγητού και ακυρώνουν χειρουργεία.

Στους δρόμους της Αθήνας αυξάνονται τα κρούσματα επιθέσεων. Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Πικραμμένος δεν μπορεί να προωθήσει μεταρρυθμίσεις. Ο απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής δεν μετέβη στο Σικάγο για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ επειδή το κόστος ήταν αποτρεπτικό.

Το Focus αναφέρεται μάλιστα και στα ελληνικά ΜΜΕ τα οποία όπως σημειώνει παρουσιάζουν τα σενάρια χρεοκοπίας για τη χώρα και την επόμενη μέρα.

Στέκεται μάλιστα και σε μια φράση του πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη: «Μπορεί η κατάρρευση των θεσμών να συντελεστεί πολύ γρήγορα και να πρέπει όλοι να οργανωθούν σε συμμορίες. Θα οδηγηθούμε σε εμφύλιο, δεν πρόκειται για υπερβολή... Εάν η κατάσταση κλιμακωθεί, λέει ένας "εκ των έσω" (στο Βερολίνο), θα πρέπει η Ευρωζώνη να στείλει σαφές μήνυμα στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου: ...Θα αφήσουμε την Ελλάδα, η οποία είναι ειδική περίπτωση, να καταρρεύσει εάν οι πολιτικές δυνάμεις δεν συνεργαστούν. Όλοι οι άλλοι, οι οποίοι τηρούν τους κανόνες, θα μπορούν να στηρίζονται στην απεριόριστη αλληλεγγύη μας...».


Τις οδυνηρές συνέπειες πιθανής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ επιχειρούν να εκτιμήσουν με εκθέσεις τους έξι διεθνείς οίκοι. Οι συνέπειες για το ενιαίο νόμισμα, την ευρωπεριφέρεια, ομόλογα και καταθέσεις.

JP Morgan: Ο οίκος βλέπει πλέον την πιθανότητα αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ στο 50%, αυξημένη από το 20%, λόγω της ασυμφωνίας των πολιτικών στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Η JP Morgan εκτιμά ότι η έξοδος της χώρας θα συμπιέσει το ΑΕΠ κατά 5-10%, περισσότερο σε σχέση με το ενδεχόμενο παραμονής. «Αυτό θα οδηγήσει την αθροιστική υποχώρηση του ΑΕΠ της Ελλάδας στο 25-30%, ποσοστό αντίστοιχο της Μεγάλης Ύφεσης στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '30».

Παράλληλα, ένα τέτοιο σενάριο θα αφαιρέσει δύο ποσοστιαίες μονάδες ανάπτυξης για ολόκληρη την ευρωζώνη. Αυτό θα οδηγήσει σε ύφεση αντίστοιχη των μεγάλων κρίσεων στα μέσα του '70 και στις αρχές του 1990, αλλά ηπιότερη από την ιδιαίτερα μεγάλη ύφεση του 2008-2009, όταν το ΑΕΠ της ευρωζώνης υποχώρησε αθροιστικά κατά 5,5%, προειδοποιεί ο οίκος, τονίζοντας ότι η ανεργία θα αυξηθεί σε επίπεδα που δεν έχουμε βιώσει τα τελευταία 50 χρόνια.

Citigroup: «Υπάρχουν πολλά σενάρια για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Σχεδόν όλα θα είναι αρνητικά για το ευρώ για εκτεταμένη χρονική περίοδο», τονίζει η Citi, η οποία πρώτη χρησιμοποίησε τον όρο Grexit.

Εάν η Ευρώπη διαχειριστεί ορθά τη διαδικασία εξόδου -κάτι που ο οίκος θεωρεί απίθανο-, θα πρέπει να αναμένεται ένα βραχύβιο ξεπούλημα στο ευρώ, αλλά στη συνέχεια ένα ράλι μέχρι τα επίπεδα του 1,45 δολ. Εάν η Ελλάδα απλώς πετάξει τα μέτρα στα σκουπίδια και αποχωρήσει, το ρίσκο διάχυσης θα ενταθεί και το ενιαίο νόμισμα θα ενισχυθεί, αλλά από πολύ χαμηλότερα επίπεδα.

Σε γενικές γραμμές, εάν λάβει χώρα κάτι τέτοιο, η εικόνα για το ευρώ «δεν είναι υποσχόμενη, εκτός εάν οι πολιτικοί της Ευρώπης μας εντυπωσιάσουν με την αποφασιστικότητά τους», αναφέρει η Citi.

Nomura: «Χωρίς να παριστάνουμε ότι μπορούμε να είμαστε ακριβείς αναφορικά με τις συνέπειες, είναι δίκαιο να πούμε πως στην Ελλάδα θα υπάρξει τεράστια επιδείνωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών λόγω της έλλειψης κεφαλαιακών εισροών και της αναπόφευκτης φυγής κεφαλαίων», αναφέρει η Νοmura, επαναλαμβάνοντας ότι ενδέχεται να χρειαστούν αργίες για τις τράπεζες, ώστε να περιοριστεί η φυγή κεφαλαίων.

HSBC: «Θα πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά πόσο θα επηρεαστεί κάθε αγορά της Ευρώπης από αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ και πόσο επιθετική θα είναι η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Θα πρέπει να περιμένουμε επανεκκίνηση του προγράμματος αγοράς ομολόγων, επιπρόσθετες γραμμές χρηματοδότησης ή κάτι ακόμη πιο ριζοσπαστικό».

Το καλύτερο σενάριο για το ευρώ, αναφέρει ο οίκος, είναι η εμπειρία να είναι όσο το δυνατόν σκληρότερη για την Ελλάδα. Εάν είναι... εύκολη, ο πειρασμός να δημιουργηθούν τάσεις φυγής και σε άλλες χώρες θα είναι πολύ μεγαλύτερος, υπογραμμίζει.

BofA-Merrill Lynch: «Το ρίσκο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ αυξάνεται, αλλά αντίστοιχα ενισχύονται και τα κίνητρα διατήρησής της εντός της νομισματικής ένωσης», τονίζει η M.L.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα πρέπει να περιμένουμε ένα βραχύβιο, έντονο σοκ για το ευρώ. Ωστόσο, εάν η ΕΚΤ αντιδράσει αποφασιστικά, είναι πιθανόν ένα short squeeze στις μετοχές των τραπεζών και στα ομόλογα της περιφέρειας.

Σε διαφορετική έκθεση, η Citi αναφέρει ότι «εάν η Ελλάδα βγει από το ευρώ, η ελληνική ζήτηση πετρελαίου θα μειωθεί κατά 30%, ενώ πιθανή άτακτη διάσπαση της ευρωζώνης θα οδηγήσει σε σημαντική υποχώρηση της ζήτησης για πετρέλαιο, με δραματικές επιπτώσεις στην τιμή του». Όπως αναφέρει, η τιμή του Brent θα μπορούσε να υποχωρήσει έως και στα 60 δολάρια το βαρέλι

RBS: «Είναι πιθανόν να υπάρχει ήδη κάποιας μορφής Plan B, αλλά εάν υπάρξει διάχυση, ενδέχεται να τεθεί στο τραπέζι μια μορφή χρηματοδότησης του χρέους των χωρών-μελών της ευρωζώνης», αναφέρει η Royal Bank of Scotland, εκτιμώντας ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θέτει σε ρίσκο κεφάλαια 400 δισ. ευρώ.

Μεγάλη ανησυχία εκδηλώνει η τράπεζα για τον κίνδυνο φυγής κεφαλαίων. «Ανησυχούμε περισσότερο για το ρίσκο των καταθέσεων στην ευρωπεριφέρεια. Θεωρούμε ότι πολλά μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι, με προϋπόθεση να υπάρχει πολιτική βούληση. Θα μπορούσε να επιτραπεί στις τράπεζες να αποκτήσουν άμεση πρόσβαση στα κεφάλαια του EFSF. Εναλλακτικά, ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης καταθέσεων είναι καλή ιδέα», αναφέρει η τράπεζα.

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Μετά από χιλιάδες “επί χρήμασι” εκδόσεις τού (πάλαι ποτέ) σφριγηλού κορμιού της, η Νέα (που ποτέ δεν θα γεράσει, αλλά θα πεθάνει ακαριαία) Δημοκρατία (άλλο σύντομο ανέκδοτο), επιχειρεί παρθενορραφή, προκειμένου να ξεγελάσει τον μουστερή, με τον οποίο θα συναντηθεί (στις 17 Ιουνίου) με προοπτική να έλθουν “εις γάμου κοινωνίαν”.

Έτσι, παρακολουθούμε αυτές τις μέρες την πολύφερνο νύφη, να παρθενοράβεται με ντούρα κλωστή Ντόρας, να αλείφεται με απολειφάδια Καρατζαφέρη, να ψηλώνει και να ψωμώνει με τακούνια Ψωμιάδη, να σιλικονάρει το ηθικό της με μπλέ δηλώσεις Σόϊμπλε, να μποτοξάρει το πεσμένο της ήθος με το πληρωμένο (των “κουμπάρων”) πλήθος, να προμοτάρει το όραμα της επανακατάκτησης της βασιλεύουσας “κεντρο-δεξιάς παράταξης” και να ετοιμάζεται για τη μεγάλη μέρα (οι ώρες οι καλές).

Όμως ο μουστερής, μετά από την εξαπάτηση που υπέστη σε πολλούς πρόσφατους αρραβώνες του, όπου, μάλιστα, αντί κορασίδος τού προέκυψε (επανειλημμένως) μουστακαλής (και μάλιστα θεριακλής), είναι πολύ αμφίβολο να εξαπατηθεί πάλι. Δηλαδή, θα ζητήσει να “θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων”.
Μέ άλλα λόγια, να βεβαιωθεί με δακτυλοσκόπηση περί της παρθενίας της.

Οπότε, αντί τσούπρα*, μάλλον θα προτιμήσει Τσίπρα.


*τσούπρα : το κορίτσι, η κοπέλα
Η κρίση της Eυρωζώνης μετατρέπεται σε κρίση της δημοκρατίας, καθώς η βούληση των ψηφοφόρων συγκρούεται με την ισχύ των αγορών

Στο βιβλίο του «Μετά το Εθνος - Κράτος», που εκδόθηκε το 2000, ο Γερμανός στοχαστής Γιούργκεν Χάμπερμας διατύπωσε ορισμένες σκέψεις, οι οποίες στο φως της σημερινής κρίσης της Eυρωζώνης μοιάζουν προφητικές:
«Ο εξοστρακισμός της πολιτικής από την αγορά μεταφράζεται στο γεγονός ότι το εθνικό κράτος χάνει βαθμιαία τη δυνατότητά του να επιβάλλει δασμούς, να αναζωογονεί την οικονομική ανάπτυξη και κατ' αυτόν τον τρόπο να σταθεροποιεί τις βάσεις της κοινωνικής του νομιμοποίησης (...). Αντιμέτωπες με τη διαρκή απειλή της διαφυγής κεφαλαίων, οι εθνικές κυβερνήσεις μπαίνουν σε μια τρελή κούρσα κατεδάφισης των κρατικών, προστατευτικών μέτρων και μείωσης του κόστους εργασίας. Αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση εξοργιστικών προνομίων για τους λίγους, η διεύρυνση σε πρωτοφανή βαθμό των εισοδηματικών ανισοτήτων, η αύξηση της ανεργίας και η κοινωνική περιθωριοποίηση ολοένα και μεγαλύτερου πληθυσμού φτωχών».

Η ανατροπή 12 Ευρωπαίων προέδρων και πρωθυπουργών από την έναρξη της κρίσης, το 2008, και ιδιαίτερα οι πρόσφατοι εκλογικοί σεισμοί σε Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία και Ρηνανία - Βεστφαλία διαμηνύουν ότι η κρίση του ευρώ μετατρέπεται σε κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση εξουσίας. Μία μετά την άλλη, οι κυβερνώσες πλειοψηφίες «λιώνουν σαν παγωτά κάτω από τον ήλιο», έγραφαν τις προάλλες οι Financial Times. «Ο Ντε Γκωλ αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε κανείς να κυβερνήσει μια χώρα που φτιάχνει 246 διαφορετικά τυριά, αλλά η διακυβέρνηση μιας ηπείρου με ένα μόνο νόμισμα αποδεικνύεται ακόμη δυσκολότερο έργο», σχολίαζε στο κύριο άρθρο του ο Guardian.

Προβλέποντας με ακρίβεια το πολιτικό τσουνάμι που επρόκειτο να πλήξει την Ευρώπη, ο Βόλφγκανγκ Στρικ, διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στην Κολωνία, έκανε λόγο το περασμένο φθινόπωρο, από τις στήλες του περιοδικού New Left Review, για «κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού». Ο Γερμανός κοινωνιολόγος προειδοποιούσε ότι, σε συνθήκες γενικευμένης λιτότητας, έρχονται σε σύγκρουση οι δύο θεμελιώδεις αρχές των μεταπολεμικών, ευρωπαϊκών κοινωνιών: Η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της ελεύθερης αγοράς και η ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών μέσω του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.

«Οι αγορές έχουν αρχίσει να υπαγορεύουν με πρωτοφανείς τρόπους σε κατ' όνομα κυρίαρχα και δημοκρατικά κράτη τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν» γράφει ο Στρικ. «Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης, που εδρεύουν στο Μανχάταν και έπαιξαν βασικό ρόλο στην καταστροφή των χρηματαγορών, απειλούν σήμερα να υποβαθμίσουν κρατικά ομόλογα (...) Αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να βλέπουν τις κυβερνήσεις τους όχι σαν εκπροσώπους της δικής τους βούλησης, αλλά ως πράκτορες άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών, σαν το ΔΝΤ ή την Ε.Ε.». Η ανάλυση του Στρικ τελείωνε με μια δυσοίωνη πρόβλεψη: «Στον βαθμό που οι ψηφοφόροι δεν έχουν πραγματικά περιθώρια επιλογής, μπορεί να αντιμετωπίσουν τις εκλογές ως φάρσα, κάτι που ενδέχεται να προκαλέσει κάθε είδους πολιτική αταξία, από την αποχή και την άνοδο λαϊκιστικών κομμάτων, μέχρι και εξεγέρσεις στους δρόμους».

Δυστυχώς, αντί να εξαγάγει τα οφθαλμοφανή συμπεράσματα από αυτό που η γαλλική Le Monde αποκαλεί «εξέγερση των ψηφοφόρων», το κυρίαρχο τμήμα των ελίτ έχει αποδυθεί σε μια προσπάθεια «να βάλει μυαλό» στις «καθυστερημένες» μάζες μέσω ενός είδους οικονομικής τρομοκρατίας. Με άρθρο του στη Wall Street Journal, ο εκδότης της γερμανικής Die Zeit, Γιόζεφ Γιόφε, χαρακτήρισε την ψήφο Γάλλων και Ελλήνων ως «ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον της πραγματικότητας», υποστηρίζοντας ότι «οι νικητές των εκλογών είναι εκείνοι που φώναζαν: Σταματήστε τον κόσμο, θέλουμε να κατέβουμε»!

Σε μια ανάλογη εκδήλωση ολιγαρχικής περιφρόνησης των πολιτών, ο Economist χαρακτήρισε την ετυμηγορία των Ελλήνων «σπασμό μανίας» και σκιαγράφησε το σενάριο που δεν αποκλείεται να εκτυλιχθεί εν όψει των νέων εκλογών του Ιουνίου: Διακοπή της χρηματοδότησης από ΔΝΤ - Ε.Ε., αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων - «μια προοπτική που μπορεί να φέρει τους ψηφοφόρους στα σύγκαλά τους». Η ιστοσελίδα του βρετανικού περιοδικού προσέθετε, επικαλούμενη Ελληνα πρώην υπουργό: «Ισως θα έπρεπε να δούμε τα χθεσινά αποτελέσματα ως τον πρώτο γύρο των εκλογών, όπου ο κόσμος εκτονώθηκε, ενώ στον δεύτερο γύρο θα ψηφίσει σύμφωνα με τα πραγματικά του συμφέροντα». Θα δούμε...

Περί εκτροπής

Το μέγα ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η συνέχιση της δρακόντειας λιτότητας οδηγεί όχι μόνο σε οικονομικό αδιέξοδο, αλλά και σε κάποιου είδους απολυταρχική εκτροπή. Χαρακτηριστικά, οι Irish Times, σε κύριο άρθρο τους, σημείωναν:
«Η Ελλάδα δικαιούται τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη της Ε.Ε., την αναγνώριση της δημοκρατικής επιλογής της και των επικίνδυνων συνεπειών που θα είχε η εγκατάλειψη οποιουδήποτε κράτους, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου φασιστικών κινημάτων ή ακόμη και σκέψεων για στρατιωτικό πραξικόπημα». Στο ίδιο μήκος κύματος, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel παραλλήλιζε την ταπείνωση που υφίσταται η Ελλάδα σήμερα με εκείνη που υπέστη η Γερμανία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, επισείοντας τον κίνδυνο να προκύψει «μια τεταμένη κατάσταση, που θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε στρατιωτικό πραξικόπημα».

Εκφράζοντας τη γνώμη πολλών που θεωρούν ότι η σημερινή πορεία της Ευρώπης είναι αυτοχειριαστική, ο Ζαν - Πολ Φιτουσί, οικονομικός σύμβουλος του νέου προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, δήλωσε με συνέντευξή του σε ιταλική εφημερίδα: «Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είναι τρέλα για δύο λόγους: δεν συμβάλλει καθόλου στην αντιμετώπιση του χρέους και υπονομεύει την εθνική μας δημοκρατία, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την άνοδο του εξτρεμισμού». Τίποτα μέχρι στιγμής δεν υποδηλώνει, ωστόσο, ότι παρόμοιες εκκλήσεις βρίσκουν ευήκοα ώτα στο πραγματικό κέντρο βάρους της σημερινής Ευρώπης, το Βερολίνο.

Σε ρόλο πολιτικού πειραματόζωου η Ελλάδα

Μέχρι την περασμένη Κυριακή η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως οικονομικό πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Μετά την ανατροπή που έφεραν οι εκλογές, φαίνεται ότι αρκετοί θα ήθελαν να δουν τη χώρα μας στον νέο ρόλο του πολιτικού πειραματόζωου: Το ριψοκίνδυνο στοίχημα είναι να «συνετισθεί» το εκλογικό σώμα, αφού προηγουμένως τιμωρηθεί με κάποιο οικονομικό σοκ που θα δημιουργήσει έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των υπολοίπων, δυνητικά απείθαρχων Ευρωπαίων.

Το σκεπτικό όσων υποστηρίζουν σενάρια καταστροφής συνοψίζεται ως εξής: Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή, δεν εξάγει σχεδόν τίποτα, έχει μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα, επομένως δεν θα μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις αν οι Ευρωπαίοι της κόψουν τα δάνεια. Αν λοιπόν φύγουμε από το Μνημόνιο, θα αναγκαστούμε να φύγουμε και από το ευρώ, κάτι που σημαίνει οικονομική καταστροφή και κοινωνική διάλυση - κάτι τόσο αυτονόητο, όσο τα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. ΄Η μήπως όχι;

Πρώτα απ' όλα, όσο και αν ο κ. Σόιμπλε διαμηνύει ότι η Ευρωζώνη δεν φοβάται ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας γιατί έχει ήδη θωρακιστεί απέναντι σ' αυτό το ενδεχόμενο, είναι αμφίβολο αν το πιστεύει στ' αλήθεια ή αν πρόκειται για πόλεμο νεύρων με την Αθήνα. Πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν ότι, με βάση το χάλι των ισπανικών τραπεζών και την εύθραυστη κατάσταση όχι μόνο της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, αλλά και της Ιταλίας, ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας θα μπορούσε να πυροδοτήσει φαινόμενο ντόμινο απρόβλεπτης έκτασης και έντασης. Ηδη, ο οίκος Fitch προειδοποίησε ότι, αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ, θα υποβαθμίσει σειρά ευρωπαϊκών χωρών, ακόμη και τη Γαλλία.

Αναφορικά με το πρωτογενές έλλειμμα (αυτό δηλαδή που θα πρέπει να καλύψουμε αν κάνουμε στάση πληρωμών), σύμφωνα με τα εντελώς πρόσφατα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους είναι αυτή τη στιγμή 1,68 δισ. ευρώ και προβλέπεται μέχρι το τέλος της χρονιάς να έχει μειωθεί σε 1,089 δισ. Μιλάμε δηλαδή για ένα ποσό που αντιστοιχεί σε 100 μόλις ευρώ κατά κεφαλή - όχι και τόσο τρομερό όσο συνήθως ακούμε.

Επειτα, όπως έγραψε τη βδομάδα που πέρασε ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, η Ελλάδα του σήμερα, με όλα τα προβλήματά της, έχει περισσότερες εξαγωγές, σε σύγκριση με το ΑΕΠ, από ό,τι είχε η Αργεντινή όταν έκανε στάση πληρωμών και αποδεσμεύτηκε από το δολάριο. Και αν η Αργεντινή είχε κυρίως βιομηχανικές και αγροτικές εξαγωγές, οι δύο βασικές βιομηχανίες της Ελλάδας είναι η ναυτιλία και ο τουρισμός, ο οποίος θα ωφεληθεί αμέσως από ένα λιγότερο σκληρό νόμισμα.

Ακόμη και σε φιλελεύθερα έντυπα, όπως οι Financial Times του Λονδίνου, οι ενθαρρυντικές φωνές προς την Ελλάδα ακούγονται ολοένα και ισχυρότερες. Ιδού τι έγραφε, την επομένη των εκλογών, ο Βόλφγκανγκ Μίνχαου:
«Ακολουθώντας το πρόγραμμα Ε.Ε. - ΔΝΤ, η Ελλάδα θα καταλήξει σε δέκα χρόνια ύφεσης, αναπόδραστη έξοδο από το ευρώ και πιθανόν κατάρρευση της Δημοκρατίας. Θεωρώ την προσέγγιση του κ. Τσίπρα πολύ ριψοκίνδυνη. Αλλά αντιλαμβάνομαι γιατί οι Ελληνες θα τον ψήφιζαν. Η θέση του είναι οπωσδήποτε περισσότερο λογική από εκείνη του κεντρώου κατεστημένου υπέρ της λιτότητας, που δεν μπορεί να προσφέρει προοπτική οικονομικής ανάπτυξης».

Και ζήλια;

Περισσότερο προωθημένος, ο οικονομολόγος Αρβίντ Σουμπραμανιάν έγραψε στην ίδια εφημερίδα άρθρο με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας μπορεί να προκαλέσει ζήλια στην Ευρωζώνη»! Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι, αν και οι άμεσες συνέπειες από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα είναι οδυνηρές, η ανάκαμψη θα έρθει γρήγορα, θα είναι δυναμική και θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Η ανάλυσή του καταλήγει ως εξής:
«Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως παρίας που μολύνει την Ευρωζώνη, αλλά η έξοδός της μπορεί να την καταστήσει πολύ μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση του κοινού νομίσματος. Αν η εγκατάλειψη του ευρώ δημιουργήσει συνθήκες ζωηρής ανάκαμψης στην Ελλάδα, το μοντέλο μπορεί να αποδειχθεί μεταδοτικό. Η ελληνική τραγωδία μπορεί τελικά να μην εξελιχθεί με τόσο οδυνηρό τρόπο για τους Ελληνες, αλλά να φέρει την πραγματική τραγωδία στην Ευρωζώνη και στο ίδιο το ευρωπαϊκό σχέδιο».

Περί κυβερνήσεων «τεχνοκρατών»

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της πολιτικής κρίσης που πλήττει την Ευρώπη είναι ο σχηματισμός κυβερνήσεων «τεχνοκρατών», μη εκλεγμένων, όπως η κυβέρνηση Μόντι.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός υπήρξε στέλεχος της Goldman Sachs, της Coca Cola και του οίκου αξιολόγησης Moody's, ο οποίος εξόργισε τους Ιταλούς υποβαθμίζοντας 26 τράπεζες της χώρας τους. Επί πλέον, υπήρξε επικεφαλής του ευρωπαϊκού βραχίονα της Τριμερούς Επιτροπής -ανωτάτου επιπέδου think tank των ελίτ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας- και στέλεχος του Ατλαντικού Συμβουλίου. Αποστολή του τελευταίου είναι «να προωθήσει την εποικοδομητική αμερικανική ηγεσία και εμπλοκή στις διεθνείς υποθέσεις» και σημαίνον στέλεχός του ο Χένρι Κίσινγκερ.

Οπως γράφει στο τελευταίο της τεύχος η γαλλική Le Monde Diplomatique, μεταξύ των υπουργών της κυβέρνησης Μόντι ξεχωρίζουν: ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Κοράντο Πασέρα, γενικός διευθυντής της εταιρείας Intesa San Paolo, η υπουργός Εργασίας Ελσα Φορνέρο, αντιπρόεδρος της ίδιας εταιρείας, ο υπουργός Παιδείας και Ερευνας Φραντσέσκο Προφούμο, στέλεχος της τράπεζας UniCredit και Telecom Italia, ο υπουργός Τουρισμού και Αθλητισμού Πιέρο Γκνούντι, στέλεχος της UniCredit και ο συντονιστής του κοινοβουλευτικού έργου Πιέρο Τζιάρντα, αντιπρόεδρος της τράπεζας Banco Popolare και μέλος της διοίκησης της Pirelli.

Ιnfo
- Geoffrey Geunes, «Les marches ont un visage», Le Monde Diplomatique, Mai 2012.
- Wolfgang Streek, «Markets versus Voters», New Left Review, Sept/Oct 2011.
- Guy Hermet, «L' Hiver de la Democratie ou le Nouveau Regime», Armand Collin, 2007.
- Jurgen Habermas, «Apres l' Etat- Nation», Fayard, 2000.


Δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την Κυριακή 20/5
Πόσο ρεαλιστικό μπορεί να είναι το σενάριο της εξό­δου από το ευρώ; Προ ημερών ο Ρίτσαρντ Πάρκερ, που μίλησε στο Sky News, απο­κάλυψε ότι η Ελλάδα είχε εξετάσει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ από το 2010 και μάλι­στα σε κορυφαίο κυβερνητικό επί­πεδο. Ο καθηγητής Οικονομικών του Χάρβαρντ ήταν την περίοδο εκείνη ένας εκ των «σοφών» που συμβού­λευαν τον Γ. Παπανδρέου για θέμα­τα πολιτικού και οικονομικού σχεδι­ασμού.

Ο Πάρκερ, γνώριμος παράγοντας σε συγκεκριμένα think tanks, επι­βεβαιώνει τον σημαίνοντα ρόλο του σε ζητήματα άσκησης αμερικανικής στρατηγικής με εκτενείς αναφορές και στην Ελλάδα.

Η πρόταση εξόδου, τότε, δεν έγι­νε δεκτή. Εάν όμως συνεκτιμηθεί με τα όσα δημοσιοποιήθηκαν (εκ των υστέρων) για τις συναντήσεις του Γ. Παπανδρέου με τον Ντομινίκ Στρος-Καν, πολύ πριν από τις εκλογές του 2009, μας δίνει πιο ξεκάθαρη εικόνα για τον ειδικό ρόλο που προφανώς πλέον έχει «ανατεθεί» στην Ελλάδα από το διεθνές σύστημα.

Αυτό ενισχύεται και από την πρό­σφατη παραδοχή τού τότε πρωθυ­πουργού πως η χώρα μας ήταν το πειραματόζωο. Ο Γιώργος Παπαν­δρέου ομολόγησε, βέβαια, τη μισή αλήθεια. Η υπόλοιπη είναι ότι η Ελ­λάδα παραμένει και θα συνεχίσει να είναι πειραματόζωο, ενώ, όπως φαί­νεται, θα συνεχίσει να λειτουργεί ως «τεχνικός απορρυθμιστής» του συ­στήματος για καιρό ακόμη. Τουλά­χιστον για όσο εξυπηρετούνται κατ’ αρχήν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και δευτερευόντως για την ανάδειξη της Γερμανίας στη νέα περιφερειακή υπερδύναμη στη ζώνη της Ευρασίας.

Μια άποψη που εξηγεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο ότι και η επόμενη ημέρα για την ελληνική οικονομία (δηλαδή λύση εντός του ευρώ με μια αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου ή έξοδος από το κοινό νόμισμα) δεν είναι τόσο «ελληνική υπόθεση» όσο πιστεύουμε.

Μία απλή ματιά σε δύο-τρία (αυτο­νόητα) οικονομικά στοιχεία ενισχύει αυτή την εκτίμηση, που παγιώνεται σε διεθνή φόρα, δεξαμενές σκέψεις και λέσχες επηρεασμού - διαμόρφω­σης της πολιτικής, οικονομικής στρα­τηγικής.

Ο κερδισμένος

Πράγματι, έπειτα από τέσσερα και πλέον χρόνια κρίσης (σ.σ.: εάν θεω­ρήσουμε ως αρχή της το σκάσιμο της φούσκας των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ το φθινόπωρο του 2007), ο μεγάλος κερδισμένος είναι οι ΗΠΑ, η Fed και τα αμερικάνικα συμφέρο­ντα. Κυρίως διότι το δολάριο όχι μό­νο έμεινε το μόνο αποθεματικό νό­μισμα διεθνώς, αλλά επειδή εκτό­πισε το ευρώ (αδυνατίζοντάς το σε σημείο πλήρους εξάρτησης), πάγω­σε τις βλέψεις των BRICS για ανα­διάταξη των κανόνων συναλλαγών - εμπορίου και, το κυριότερο, συνέ­χισε να χρηματοδοτεί το αμερικανι­κό έλλειμμα (το μεγαλύτερο μέρος του οποίου – περίπου το 20% του ΑΕΠ τους – έχει διαχυθεί σε κινεζικά κρατικά χαρτοφυλάκια).

Παρακολουθώντας τη διακύμανση των διεθνών χρηματιστηρίων διαπιστώνεται εύκολα πως μόλις τρία από αυτά εξακολουθούν να αποκομίζουν κέρδη, και συγκεκριμένα το αμερι­κανικό, το αγγλικό και το γερμανικό.

Η πορεία των δεικτών DJIA, FTSE100 και DAX είναι αντιστρόφως ανάλογη (ανοδική) των υπόλοιπων (CAC 40, MIB, ATX κ.ά.) και δείχνει το εξής σημαντικό: πως και τα τρία χρηματιστήρια που κερδίζουν από την κρίση δραστηριοποιούνται σε δύο χώρες - οικονομίες που έχουν δικό τους νόμισμα (δολάριο, στερλί­να), αλλά και της μίας (Γερμανία) που ενισχύεται εις βάρος των υπόλοιπων που συμμετέχουν στο ευρώ!

Δεν είναι τυχαίο πως, ύστερα από τέσσερα και πλέον χρόνια κρίσης και δύο χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, όλοι οι γερμανι­κοί οικονομικοί δείκτες ενισχύονται από την κατακρήμνιση όλων των υπόλοιπων. Τα spreads των γερμανικών ομολόγων πιάνουν ιστορικά χαμηλά, όταν τα ισπανικά εκτινάσσονται στο κόκκινο (και συγκεκριμένα 6,31%, όταν το 6,00% θεωρείται όριο συνα­γερμού, δηλαδή μία χώρα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της). Την ίδια στιγμή, τα ιταλικά αγγίζουν το όριο, ενώ τα γαλλικά τελούν υπό τον εκβιασμό των αμερικανικών οί­κων αξιολόγησης.

Η απασχόληση στη Γερμανία όλο και ενισχύεται (όταν η ανεργία καλ­πάζει πλέον και στην Ιταλία, ενώ περνά το 10% στη Γαλλία). Παράλ­ληλα οι γερμανικές τράπεζες, ως ασφαλής προορισμός, ελκύουν πε­ρισσότερα κεφάλαια (που αποχω­ρούν κυρίως από ιταλικές και γαλλι­κές τράπεζες), ενώ οι δείκτες βιομη­χανικής παραγωγής και αισιοδοξίας ακολουθούν την ανιούσα. Όλα αυτά την ώρα που σε χώρες της ευρωπαϊ­κής περιφέρειας ανεβαίνουν (εκτός των άλλων) και οι αυτοκτονίες, ανα­δεικνύοντας τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα.

Το Stratfor για την Ελλάδα

Το ενδιαφέρον είναι πως, όσο πυ­κνώνουν οι ομοβροντίες των ξένων ΜΜΕ και επενδυτικών οίκων για επι­κείμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ευρωζώνη, τόσο συγκε­κριμένα think tanks υποστηρίζουν πως κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται σε αυτή τη φάση της κρίσης. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι περισσό­τερες από τις αναλύσεις που έμμεσα βοηθούν την Ελλάδα (σ.σ.: να... δια­τηρηθεί στον ρόλο του πειραματόζω­ου) έχουν αμερικανική υπογραφή.

Το Stratfor (συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τις αναλύσεις του, είναι ένα άλλο θέμα) εκτιμά το ουσιώ­δες: πως δηλαδή η οικονομική κρίση στην Ευρώπη μετατρέπεται σε πολι­τική. Τα μέτρα λιτότητας που απαι­τεί η Γερμανία από την Ελλάδα (και άλλες χώρες), όχι μόνο πυροδοτούν την κρίση, αλλά εγείρουν και σοβα­ρότατα ερωτήματα για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν μόνο τα μέτρα λιτότητας, αλλά και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, που κυριαρχούν στην Ευρώπη εδώ και μία γενεά. Έχει ιδιαίτερη σημα­σία και η πολιτική ανάλυση για την Ελλάδα:

«Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελ­λάδα, το οποίο άφησε τα δύο κόμμα­τα της εξουσίας να αγωνίζονται να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπι­σμού, αντιπροσωπεύει πιο εξελιγ­μένη περίπτωση της κρίσης. Ο κα­τακερματισμός του ελληνικού πολι­τικού συστήματος, που φαίνεται εν μέρει από την ανικανότητα των κυ­ρίαρχων κομμάτων να ηγηθούν από μόνα τους και να συμφωνήσουν σε κυβέρνηση συνασπισμού, δίνει κά­ποια αίσθηση για το πόσο πολύ έχει προχωρήσει πολιτικά η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Αυτό, βέβαια, δεν είναι έκπληξη, δεδομένης της ελληνικής πραγματι­κότητας. Οι εκλογές στη Γαλλία και στην Ελλάδα έδειξαν δύο πράγματα:

Πρώτον, ότι η Δεξιά αυξάνει όλο και περισσότερο την επιρ­ροή της. Λέγοντας Δεξιά εννοούμε την ομάδα εκείνη που είναι συγχρόνως λαϊκιστική και ξενοφοβική και αντιτίθεται στην απώλεια της εθνι­κής κυριαρχίας, στην εισροή μετα­ναστών και σε ένα σύστημα που ευ­νοεί τις οικονομικές, πολιτικές ελίτ και τις ελίτ των διανοουμένων έναντι των μεσαίων και χαμηλότερων κοι­νωνικών στρωμάτων.

Το μερίδιο των ψήφων που συγκέ­ντρωσε το Εθνικό Μέτωπο στον πρώ­το γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών και η είσοδος του ακρο­δεξιού κόμματος της Χρυσής Αυγής στην ελληνική Βουλή δείχνουν αυτήν την αυξανόμενη επιρροή.

Δεύτερον, βλέπουμε πως τα κυρίαρχα κόμματα που τάσσο­νται σταθερά υπέρ της ευρωπαϊκής ιδεολογίας θα τείνουν να χάνουν. Ο απερχόμενος Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί μπορεί να θεωρηθεί η πεμπτουσία του ευρωπαϊστή. Ακόμα και αυτός, όμως, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, έπρεπε να αποφύγει τις ευρωπαϊστικές κουβέντες προκειμένου να “φλερτάρει” με τη Δεξιά».

Και καταλήγει: «Η τελευταία πρά­ξη της Ευρώπης θα είναι πολιτική – όχι οικονομική – και ήδη τη βλέπου­με να αρχίζει. Στο επίκεντρό της βρί­σκονται η εθνική κυριαρχία, η ταξική επίγνωση και ο έλεγχος της εθνικής μοίρας. Δεν είναι μια άγνωστη Ευρώ­πη, δεν είναι όμως και μια Ευρώπη που οι Ευρωπαίοι περίμεναν ότι θα ξαναδούν. Όμως, βρισκόμαστε ακό­μα στην αρχή. Η Γαλλία και η Ελλά­δα δεν είναι καν το πρελούδιο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δείχνουν προς την κορύφωση της τελευταίας πράξης».

«Δώστε χώρο στους Έλληνες»

Μια άλλη ανάλυση, που βγήκε πριν από λίγες ημέρες στο CNN και προέρχεται από τον Πιερπάολο Μπαρμπιέρι (απλή συνεπωνυμία με τον κάποτε γκουρού των αγορών) του διάσημου Kennedy School του Χάρ­βαρντ, λέει ξεκάθαρα: «Δώστε στους Έλληνες λίγο χώρο».

Ο αναλυτής, που όλως τυχαίως προέρχεται από το ίδιο «σχολείο» με τον Πάρκερ, εξηγεί πως το γεγο­νός ότι οι Έλληνες γύρισαν την πλά­τη τους στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας «δεν σημαίνει πως είναι εναντίον της παραμονής στην ευρωζώνη».

«Απλά κουράστηκαν από την κρί­ση. Βλέπουν ότι οι οικονομίες τους μπορεί να εξανεμιστούν εάν μια υποτιμημένη δραχμή πάρει τη θέ­ση του ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα καταρρεύσουν. Για τον λόγο αυτόν είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τις αδυναμίες των κομμάτων από το θέμα της ευρωζώνης και της διάσω­σης. Μια ανακοίνωση αναχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ θα έσπερ­νε πανικό στις αγορές. Και οι Έλλη νες δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξαναεπιστρέψουν σε αυτό».

Και συνεχίζει: «Εάν η Ελλάδα κα­ταρρεύσει, τι θα γίνει με την Πορ­τογαλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία; Υπάρχει κίνδυνος για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι Γερμανοί συχνά λένε ότι “εάν το ευρώ αποτύχει, αποτυγχάνει και η Ευ­ρώπη”, όμως το πρόγραμμα Ευρώπη είναι το κέντρο της πολιτικής τους εδώ και μισό αιώνα» λέει με νόημα ο αναλυτής, για να καταλήξει:

«Η Ευρώπη πρέπει να δείξει στους Έλληνες ότι έχουν λόγο να ελπίζουν μένοντας σταθεροί στην πορεία (του ευρώ) και πως δεν θα έχουν να αντιμετωπίζουν πόνο και περισσό­τερο πόνο. Πρέπει να υπάρξουν μέ­τρα για την ανάπτυξη, επενδυτικά προγράμματα στις υποδομές, αλλά και στις μικρές επιχειρήσεις, μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύ­σεων. Και η ΕΚΤ πρέπει να συνεχί­σει να βοηθά τις ελληνικές τράπε­ζες, ώστε να αρχίσουν να δανείζουν ξανά». Στις ψύχραιμες φωνές προστέθηκε και ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που είναι κατη­γορηματικός: η αναπαραγωγή των σεναρίων εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ είναι καθαρή προπαγάνδα. «Δεν βλέπω, ούτε για ένα δευτερό­λεπτο, να βγαίνει η Ελλάδα από το ευρώ», είπε ο Γιούνκερ, χαρακτηρί­ζοντας ανοησίες τα όσα διακινούνται διεθνώς.

Εστία απορρύθμισης

Γιατί λοιπόν «παίζει» τόσο πολύ η Ελλάδα; Σύμφωνα με (κυρίως) αμερικανικά μέσα, η Ελλάδα εξ αρ­χής επελέγη ως η κυριότερη εστία απορρύθμισης, λειτουργώντας στη διάρκεια της κρίσης σαν γεννήτρια πρόκλησης αφορμών για την ανα­διάρθρωση ισχύος και συμφερό­ντων σε διεθνές επίπεδο.

Το ότι εξ αφορμής του ελληνικού προβλήματος έχουν εκτιναχθεί δι­εθνώς τα πονταρίσματα στις αγο­ρές μετοχών, παραγώγων - σύν­θετων προϊόντων (συμπεριλαμβα­νομένων των ασφαλίστρων κινδύ­νου), έχει αυξηθεί η μεταβλητότητα στις συναλλαγματικές ισοτιμίες, παίζουν κατά το δοκούν οι αγορές πετρελαίου (και πρώτων υλών), και όλα αυτά χωρίς να έχει εκδηλωθεί πολεμική σύρραξη μέσα στο 2012, ενισχύει αυτή την προσέγγιση.

Ακόμη και το θεωρητικό ενδε­χόμενο επιστροφής σε εθνικό νό­μισμα (λ.χ. δραχμή) δημιουργεί μία καινούργια δυνάμει αγορά για το συνάλλαγμα (forex), που μό­νο τις τελευταίες δύο εβδομάδες προσέλκυσε εντυπωσιακή ρευστότητα...

Πηγή

Το σχέδιο εξοστρακισμού της Ελλάδας από την Ευρωζώνη εφαρμόζει χωρίς προσχήματα πλέον το υπερσυντηρητικό ιερατείο του Βερολίνου, παρότι το διεθνές κλίμα έχει μεταβληθεί άρδην εις βάρος των θέσεών τους: ακόμη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζητάει ανοικτά περισσότερο χρόνο και χρήμα για την Ελλάδα, ώστε να εφαρμοστεί ένα βιώσιμο πρόγραμμα διαχείρισης της κρίσης.

Καθώς η Ελλάδα μπαίνει στην προεκλογική περίοδο της δεύτερης κατά σειρά εκλογικής αναμέτρησης, με την οικονομία να κλυδωνίζεται επικίνδυνα από τη φυγή καταθέσεων και την κατάρρευση οικονομικής δραστηριότητας και δημοσίων εσόδων, Μέρκελ και Σόιμπλε, με συνεχείς, ακραίες δημόσιες δηλώσεις και αποκάλυπτες παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική της χώρας επιχειρούν να ναρκοθετήσουν τον δρόμο προς την υπέρβαση του Μνημονίου, ώστε να περάσουν στην εφαρμογή του σχεδίου ακρωτηριασμού της Ευρωζώνης:

Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, για το οποίο είχε μιλήσει ανοικτά κορυφαίος γερμανός τραπεζίτης στον καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη, το σχέδιο των υπερσυντηρητικών κύκλων του Βερολίνου περιλαμβάνει τον "ακρωτηριασμό" της Ευρωζώνης αμέσως, με απομάκρυνση Ελλάδας και Πορτογαλίας, ώστε να "καθαρίσει" από "προβληματικά" κράτη. Μέρος του σχεδίου αυτού, που δυστυχώς διευκολύνθηκε από ατυχέστατους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση του δεύτερου Μνημονίου, ήταν να "δεθεί χειροπόδαρα" η Ελλάδα με μια δρακόντεια δανειακή σύμβαση, που ουσιαστικά αποτέλεσε όχι βήμα διάσωσης της χώρας, αλλά προθάλαμο εξόδου από το ευρώ.

Ο γερμανός τραπεζίτης είχε μιλήσει ανοικτά για πέρασμα της Ελλάδας, μετά την άτακτη χρεοκοπία και την έξοδο από το ευρώ, σε ενός είδους πτωχευτική διαδικασία, σαν να επρόκειτο για προβληματική επιχείρηση που διαμελίζεται υπέρ των πιστωτών, κάτι που δυστυχώς προδιαγράφουν οι όροι της δεύτερης δανειακής σύμβασης.

Με συνεχείς προειδοποιήσεις από τον Σόιμπλε ότι η Ελλάδα μπορεί πλέον να φύγει από το ευρώ χωρίς σοβαρές συνέπειες για την Ευρωζώνη, με ανοικτές αναφορές (από το βέλγο επίτροπο Εμπορίου) σε επεξεργασία σχεδίου προστασίας της Ευρωζώνης από την έξοδο της Ελλάδας, αλλά και με την απροκάλυπτη παρέμβαση Μέρκελ στα εσωτερικά της χώρας μας (με την πρόταση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή στο ευρώ), Μέρκελ, Σόιμπλε και οι δυνάμεις που συμπαρατάσσονται μαζί τους επιχειρούν ουσιαστικά να εφαρμόσουν το αρχικό σχέδιο ακρωτηριασμού της Ευρωζώνης, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι Έλληνες έχουν την ευθύνη για όσα ακολουθήσουν, επειδή οι ίδιοι, δήθεν, θα αποφασίσουν να φύγουν από το ευρώ!

Διεθνής απομόνωση

Η εμμονή της γερμανικής ηγεσίας στην πυρπόληση κάθε γέφυρας που θα οδηγούσε σε μια θετική για όλη την Ευρώπη αλλαγή πορείας στη διαχείριση όχι μόνο του ελληνικού προβλήματος, αλλά της ευρύτερης οικονομικής κρίσης, ακόμη και στο εσωτερικό της Γερμανίας, προκαλεί τεράστιες αντιδράσεις: όπως επισήμαινε αναλυτής του Ινστιτούτου Bruegel, η ρητορική του γερμανικού Τύπου για την Ελλάδα είναι πολύ διαφορετική από τις ακραίες τοποθετήσεις Μέρκελ και Σόιμπλε. Το σημαντικότερο, ο μέχρι πρόσφατα επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ, Άξελ Βέμπερ, υπογράμμισε σε δραματικούς τόνους ότι αν φύγει μια χώρα από το ευρώ, κανένα σχέδιο διαχείρισης των επιπτώσεων δεν θα είναι επαρκές για να αντιμετωπίσει τις παρενέργειες, που θα οδηγήσουν τελικά στη διάλυση του κοινού νομίσματος, με καταστροφικές οικονομικές επιπτώσεις για την Ευρώπη. Ο Βέμπερ κάλεσε τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε να αφήσουν κατά μέρος το "Σχέδιο Β" και να επανέλθουν στο "Σχέδιο Α", δηλαδή να αποκαταστήσουν την ομαλή λειτουργία του νομισματικού συστήματος, κάνοντας τα πάντα για τη διάσωση της Ελλάδας.

Εκτός Γερμανίας, το κλίμα κατά της πολιτικής Μέρκελ-Σόιμπλε είναι εμφανώς αρνητικό και διαμορφώνεται συναινέσει Ουάσιγκτον-Παρισιού και Λονδίνου υπέρ της εξόδου από την αδιέξοδη λιτότητα, της εφαρμογής αναπτυξιακών μέτρων και της ανάληψης πρωτοβουλιών για στήριξη, όχι εξώθηση της Ελλάδας εκτός Ευρωζώνης. Η Σύνοδος Κορυφής του G8, της Ομάδας των Οκτώ ισχυρότερων οικονομιών, στο Καμπ Ντέιβιντ, έδωσε την ευκαιρία σε Ομπάμα και Ολάντ να συνασπιστούν ανοικτά κατά των θέσεων του Βερολίνου και να προτάξουν την αναγκαιότητα διατήρησης της συνοχής της Ευρωζώνης, κόντρα στα σχέδια ακρωτηριασμού με έξοδο της Ελλάδας. Η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, ζήτησε λίγες ημέρες νωρίτερα, με πιεστικό τρόπο, να δοθεί περισσότερος χρόνος στην Ελλάδα για να μειώσει το χρέος και να εγκριθεί πρόσθετη χρηματοδότηση. Ακόμη πιο προωθημένες θέσεις εξέφρασε ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, ζητώντας από τις πλεονασματικές χώρες του ευρώ να αναγνωρίσουν ότι πρέπει να διαγράψουν μέρος των χρεών των αδύναμων οικονομιών, για να διατηρηθεί η συνοχή της Ευρωζώνης.

Ετοιμάζουν "χαλαρό" Μνημόνιο!

Σε αυτή την διεθνή πολιτικοοικονομική αντιπαράθεση, παρότι η γερμανική ηγεσία ακολουθεί ακραία πολιτική διάσπασης της Ευρωζώνης, εκτιμώντας ότι έτσι θα επιβληθεί η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές, δεν παύει παράλληλα η επεξεργασία από την Κομισιόν και το ΔΝΤ εναλλακτικών σεναρίων χαλάρωσης της ασφυκτικής λιτότητας για την Ελλάδα.

Οι πιο μετριοπαθείς δυνάμεις επιχειρούν να προσφέρουν στην επόμενη ελληνική κυβέρνηση μια ευκαιρία να αλλάξει ουσιωδώς το Μνημόνιο, εφόσον όμως αποφύγει να προχωρήσει σε μονομερή καταγγελία της δανειακής σύμβασης, που θα επέτρεπε στους "σκληρούς" του Βερολίνου να ενεργοποιήσουν το σχέδιο "ακρωτηριασμού" της Ευρωζώνης.

Ήδη από τις αρχές Μαΐου, λίγες ημέρες πριν από τις ελληνικές εκλογές, στους κόλπους της "τρόικας" είχε διαμορφωθεί η αντίληψη ότι το ελληνικό πρόγραμμα, το Μνημόνιο, απαιτεί δραστικές αλλαγές για να υπάρχει ελπίδα εφαρμογής του:

Οι στόχοι του προγράμματος μπορούν να αλλάξουν, στο πλαίσιο που έχει διαμορφώσει ήδη το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να γίνει πιο αργή η διαδικασία μείωσης του ελλείμματος. Το Σύμφωνο Σταθερότητας, όπως και το γερμανικό Σύνταγμα, θέτουν ως στόχο τη μείωση του κυκλικά προσαρμοσμένου ελλείμματος, το οποίο υπολογίζεται αφού ληφθεί υπόψη ο ρυθμός ανάπτυξης (ή ύφεσης) μια οικονομίας. Στην περίπτωση της Ελλάδας, που βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, το κυκλικά προσαρμοσμένο έλλειμμα είναι πολύ χαμηλότερο από το δημοσιονομικό και αυτή η "στοχοθεσία" είναι άκρως ευνοϊκή, ως πλαίσιο για το νέο πρόγραμμα. Βέβαια, για να χαλαρώσει η διαδικασία προσαρμογής και να γίνει έως και τρία χρόνια αργότερα, θα χρειαστεί πρόσθετη χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, υπέρ της οποίας τάσσεται το ΔΝΤ και, σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα γαλλική κυβέρνηση.

Τα μέτρα του προγράμματος μπορούν ν' αλλάξουν δραστικά, με "λείανση" όσων έχουν υψηλό κόστος για την οικονομία και την κοινωνία, προσθήκη ισχυρών... δόσεων εσόδων από την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά και με εισαγωγή αμέσως πρόσθετων μέτρων τόνωσης της ανάπτυξης, με μοχλούς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και τα ευρωομόλογα ανάπτυξης, που μπορούν να αξιοποιηθούν για τη χρηματοδότηση μεγάλων έργων (αυτοκινητόδρομοι κ.α.) και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Αυτός ο συνδυασμός σταδιακής προσαρμογής, αλλαγής μείγματος πολιτικής και έμφαση σε μέτρα τόνωσης της ανάπτυξης μπορεί να διαμορφώσει ένα πιο... ανθρώπινο Μνημόνιο, εκτιμά η "τρόικα", αλλά η προσπάθεια για μια διαπραγμάτευση σε αυτήν τη βάση με την επόμενη κυβέρνηση της χώρας μας υπονομεύεται συνεχώς από τις ακρότητες του Βερολίνου. Πάντως, οι δυνάμεις που όλο και πιο γρήγορα συνασπίζονται κατά της πολιτικής Μέρκελ και Σόιμπλε επιτρέπουν μια αισιοδοξία, ότι τελικά δεν θα επιτραπεί στη Γερμανία να ανοίξει την πόρτα του... φρενοκομείου στην Ευρώπη και στην παγκόσμια οικονομία...