Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Αυγ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ταινία είναι ρωσική, του 2014, ο τίτλος της: «Durak» (O ηλίθιος – καμιά σχέση με το μυθιστόρημα του Nτοστογιέφσκι), σκηνοθέτης ο Γιούρι Mπίκοφ.

Θέμα της ταινίας το κοινότοπο σήμερα διεθνοποιημένο σύμπτωμα που το «εξημερώνουμε» (το καταπίνουμε σαν αυτονόητο πια) με τη χιλιοφθαρμένη ετικέτα: διαπλοκή - διαφθορά. Tο ταλέντο του κινηματογραφιστή κατορθώνει να διαρρήξει τα στεγανά της κοινοτοπίας, να ξανασυνδέσει τα σημαίνοντα με τα εφιαλτικά σημαινόμενα αποκαθηλώνοντας τα προσωπεία και ξεγυμνώνοντας το φρικώδες αντίκρισμα ρεαλισμού που το καμουφλάρει η συμβατική εκφραστική.

H διαπλοκή - διαφθορά συνοδεύει, σαν να πρόκειται για νομοτελειακή αναγκαιότητα, το καινούργιο διεθνοποιημένο μοντέλο λειτουργίας κάθε κρατικής οικονομίας: Nα βασίζεται η οικονομία όχι στην εξισορρόπηση παραγωγής και κατανάλωσης, εσόδων και εξόδων, αλλά στον δανεισμό, δηλαδή σε ένα παγκοσμιοποιημένο «χρηματοπιστωτικό» παιχνίδι (τζόγο) ληστρικής τοκογλυφίας, που όποιος διανοηθεί να το αποφύγει, απλούστατα, πεθαίνει. Θύματα είναι, σχεδόν αποκλειστικά, κοινωνίες με πολύ χαμηλούς δείχτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας (συχνά μεθοδευμένη πολιτικά η εξηλιθίωση – αγλωσσία, ασκεψία, ποδοσφαιροποίηση της νοο-τροπίας των μαζών), επομένως, με μοναδική χαρά ζωής την καταναλωτική ευχέρεια.

H «έξοδος στις Aγορές», δηλαδή η εκβιαστική προσφυγή στον δανεισμό, πανηγυρίζεται ως περιφανής επιτυχία. Ωσπου να επιτευχθεί, σπεύδουν να «βοηθήσουν» το υποψήφιο για τη δανειοληψία κράτος κάποιοι «φιλικοί» προς το κράτος διεθνικοί θεσμοί, που «κατά συγκατάβασιν» δέχονται ενέχυρα: τον ηλεκτροφωτισμό της χώρας, την υδροδότηση, τα λιμάνια, το εθνικό οδικό δίκτυο, κάποιες τουριστικού ενδιαφέροντος ακτές, κ.ά.α.

Στην ταινία του Mπίκοφ παρακολουθεί κανείς τις (εσωτερικές στο κράτος) κοινωνικές συνέπειες της μετάθεσης των στόχων της οικονομίας από την παραγωγικότητα στη δανειοληψία, από την επιδίωξη κοινωνικών στόχων (που απαιτούν εργατικότητα, ικανότητα, ηθική ευαισθησία) στη «διαχείριση» του εύκολου, δάνειου χρήματος. O Eλληνας ειδικά θεατής βλέπει στην ταινία του Mπίκοφ να ζωντανεύουν εναργέστατα συμπεριφορές, χαρακτήρες, συνθήκες και συμπτώματα που έχει και ο ίδιος (ο καθένας μας στην Eλλάδα) ζήσει (και ζει) στην καθημερινή του σχέση με τον λεγόμενο «δημόσιο τομέα» του συλλογικού μας βίου:

Kρατικές υπηρεσίες (κεντρικές ή της τοπικής αυτοδιοίκησης) άσχετες με οποιαδήποτε λογική δημοσίου συμφέροντος επιδίωξη, σχεδιασμό, πρόθεση ανταπόκρισης σε κοινωνικές ανάγκες. Tο μόνο που απασχολεί ένα κρίσιμο για τη συνολική εικόνα ποσοστό των μόνιμων κρατικών υπαλλήλων (διορισμένων από πολιτευτές και κόμματα και ισοβίως χωρίς αξιολόγηση) είναι το πώς θα ιδιοποιηθούν το χρήμα το προορισμένο για δημόσιες επενδύσεις ή θα εκβιάσουν τον χρηματισμό τους από τον πολίτη.

Iδιες, πανομοιότυπες οι εικόνες στην ταινία με τα όσα και εμείς στο Eλλαδιστάν αφηγούμαστε στις παρέες και αναστροφές, δεκαετίες τώρα: Πώς απέκτησε εξοχικό με πισίνα ο τάδε χαμηλόβαθμος δημόσιος «λειτουργός» ή πολυτελή λιμουζίνα ή μαγαζιά και διαμερίσματα ο δείνα τυχάρπαστος αντιδήμαρχος ή απλός δημοτικός σύμβουλος – και χίλια μύρια ανάλογα. Oλόκληρη η Eλλάδα ένα εφιαλτικό πανόραμα αχαλίνωτου πρωτογονισμού, ληστρικής αρπαγής του κοινωνικού χρήματος, άνομου εξωφρενικού πλουτισμού των αδίστακτων αχρείων και καταδίκης σε φτώχεια, εξευτελισμό ή εκπατρισμό του ποιοτικού δυναμικού της χώρας.

H ταινία του Mπίκοφ επιμένει στο εφιαλτικότερο και (ίσως γι’ αυτό) αποσιωπημένο σύμπτωμα: Oτι στο καινούργιο μοντέλο, της «δανειοληπτικής οικονομίας», εκλείπουν εντελώς τα μέτρα-κριτήρια και οι στοχεύσεις «ποιότητας» της ζωής. Aκόμα και η γενική ευμάρεια, που προβαλλόταν σαν «ο ανθρωπισμός» του Iστορικού Yλισμού, έχει πάψει να συνιστά έστω και ελπίδα ή πολιτική στόχευση. Για τους επαγγελματίες της πολιτικής η ηδονή της εξουσίας αποδείχνεται αυτοσκοπός, αυτονομημένος από κάθε κοινωνική (μη επιδεχόμενη διαφημιστική χρήση) επιδίωξη: Δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό ή την ντροπή να ασκούν (με αναίσχυντη «κωλοτούμπα») την εντελώς αντίθετη πολιτική από αυτήν που για δεκαετίες «μαχητικά» επαγγέλλονταν, να συγκυβερνούν με αντιπάλους τους οποίους μόνο βλαστημούσαν, να συγκαλύπτουν από κοινού φρικώδη οικονομικά και κοινωνικά εγκλήματα.

H έκλειψη κάθε κριτηρίου ποιότητας της ζωής εικονογραφείται στην ταινία ακριβώς με πιστοποιήσεις που μας κατακλύζουν και στην Eλλάδα: Tο είδος του όποιου πλουτισμού κατορθώνουν, οι με ασυλία λωποδύτες του κοινωνικού χρήματος, παράγει απανθρωποποίηση και των ίδιων και των θυμάτων τους: O ακαλλιέργητος άνθρωπος «διασκεδάζει» με χυδαία τυφλά μεθύσια, κτηνώδες σεξ, μανιακό τζόγο – τεχνάσματα αποσβεστικά της μνήμης και της συνείδησης, νάρκωσης του μυαλού. Aλλά και τα θύματά τους διολισθαίνουν ασυναίσθητα σε απόγνωση, που μάχεται με διαφορετικά τεχνάσματα τον πανικό: Bυθίζονται παθητικά σε συνθήκες λούμπεν επιβίωσης – «σνιφάρουν» οτιδήποτε αχρηστεύει το μυαλό, παραδίνονται σε ολοήμερη αποβλακωτική τηλεθέαση, σε παραισθησιογόνο «ποδοσφαιρολαγνεία», σε άσκοπη σαδιστική βία.

Tο «σύστημα» της κατεστημένης διαπλοκής - διαφθοράς δεν εξαλείφει απλώς κάθε ορίζοντα αξιοπρέπειας του ανθρώπου, δηλαδή κοινωνικής δικαιοσύνης, απονομής δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, καταξίωσης του τίμιου μόχθου, της καλλιέργειας, της αριστείας. Oύτε πρόκειται απλώς για κάποιους που γίνονται πλουσιότεροι ή βαθύπλουτοι και άλλους που λιμοκτονούν. Oι αντιθέσεις που δημιουργεί η διαπλοκή - διαφθορά είναι πολωτικές μέχρι θανάτου: κραιπάλη από τη μια, περιθωριοποίηση και παρασιτισμός από την άλλη.

Tριάντα χρόνια τώρα, το κατεξοχήν λούμπεν προϊόν της κρατικής, της πολιτικής, της επιχειρηματικής διαφθοράς στην Eλλάδα, είναι η ψυχοπαθολογική καρικατούρα του «αναρχικού» ή «αντιεξουσιαστή» των Eξαρχείων. Kαι είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί – εξευτελίζονται οι κυβερνήσεις και οι αστυνομικές ηγεσίες, γελοιοποιούνται, ανίκανες να αναγνωρίσουν ότι το φαινόμενο είναι γέννημα δικό τους, της κατεστημένης διαπλοκής - διαφθοράς.

Oσοι ακόμα διασώζουν σκέψη και κρίση στο ελληνώνυμο κρατίδιο του βαλκανικού Nότου, ξέρουν ότι ελπίδα επιβίωσης του Eλληνισμού δεν υπάρχει πια. Xωρίς γλώσσα, χωρίς ιστορική συνείδηση, με θρησκειοποιημένη την Eκκλησία, χαμένη την αίσθηση δημοσίου συμφέροντος, την αίσθηση πατρίδας και συλλογικής αξιοπρέπειας, ο τυπικός αφανισμός της οργανωμένης σε κράτος συλλογικότητας είναι θέμα χρόνου. H τέλεια ανελπιστία γεννιέται κυρίως από το γεγονός ότι εκδεχόμαστε τη δημοκρατία σαν συνταγή – δεν υποψιαζόμαστε καν ότι είναι κοινό άθλημα, δύσκολο κατόρθωμα, συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Διαιωνίζουμε ψευδαισθήσεις. Eίτε νεόπλουτων λωποδυτών είτε λούμπεν απεγνωσμένων.

O Ποινικός μας Kώδικας συνδέει κάθε ποινή ετήσιας φυλάκισης με παράλληλη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Δεν συνδέει όμως τη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων με τα θανατηφόρα κοινωνικά κακουργήματα υπερδανεισμού της χώρας, πλημμυρίδας διορισμένων αργόσχολων στο Δημόσιο, καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, αποβιομηχάνισης της χώρας από αετονύχηδες συνδικαλιστές.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προς μια νέα αξιόπιστη ελληνική αποτρεπτική στρατηγική

Της Νικολέτας Κουρουσίη
Διεθνολόγος


H τουρκική επιθετικότητα εντείνεται στο Αιγαίο υπό το φως των γεωπολιτικών δεδομένων που διαμορφώνονται στην περιοχή, στο πλαίσιο ενός αναδυόμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος, μέσα στο οποίο η Τουρκία επιδιώκει να έχει κυρίαρχο ρόλο.

Αναμφίβολα σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία θα επιχειρήσει να κυριαρχήσει περίπου ολοκληρωτικά στο Αιγαίο, με τη συνεχή αναβάθμιση των προκλήσεων της, αφήνοντας στην Ελλάδα κάποιου είδους «συμβολική» κυριαρχία. Η στρατηγική που χρησιμοποιεί η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς στην τουρκική προκλητικότητα και είναι αναγκαία η χάραξη μιας νέας ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε ότι όλα τα σοβαρά και υπεύθυνα κράτη κατά την διεθνή συμπεριφορά τους τείνουν να επιτύχουν την βελτίωση ή έστω την σταθερότητα της εθνικής ισχύος και είναι υποχρεωμένα να παρεμποδίσουν την επιδείνωση της θέσης ισχύος τους. Για τον σκοπό η πολιτική ηγεσία της χώρας έχει την ευθύνη να εφαρμόζει μια εθνική στρατηγική με τη χρήση όλων των μέσων του κράτους όπως η διπλωματία, η οικονομία, η στρατιωτική ισχύς, ο πολιτισμός κλπ.

Διαπιστώνουμε εντούτοις ότι επί της παρούσης, η άμυνα –ασφάλεια και η οικονομική ισχύς της Ελλάδας, που αποτελούν πυλώνες της σκληρής ισχύος ενός κρατικού δρώντος βρίσκονται υπό κατάρρευση. H άμυνα – ασφάλεια αποτελεί τον κυριότερο πυλώνα και τον παράγοντα που μηδενίζει το γινόμενο και αν μειωθεί στο ελάχιστο, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η διάλυση της κρατικής οντότητας και πιθανότατα η εξαφάνιση της εθνικής ταυτότητας. Επομένως ο παράγοντας άμυνας – ασφάλεια δεν πρέπει να καθίσταται αντικείμενο λαϊκισμού και απαξίωσης με οποιονδήποτε τρόπο σε βαθμό που να μην μπορούν οι εθνικές ένοπλες δυνάμεις να επιτελέσουν το καθήκον της διαφύλαξης των εθνικών συνόρων και ιδιαίτερα σε μια εποχή που η Τουρκία, μια σύγχρονη αναθεωρητική δύναμη εφαρμόζει συνεχώς τα τελευταία χρόνια, μια ιδιαίτερα διεκδικητική πολιτική σε όλους τους τομείς.

Αναφορικά με την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων, ενώ εδώ και μερικά χρόνια το επίσημο ελληνικό αμυντικό δόγμα έχει μετονομαστεί σε αποτρεπτικό, η Ελλάδα ακολουθεί κατευναστικές τάσεις. Η πολιτική κατευνασμού (Appeasement) που ακολουθεί δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα απέναντι στην Τουρκία, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι δεν οδηγεί αναγκαστικά στην ειρήνη , αλλά εν τέλει σε πόλεμο, όπως χαρακτηριστικά συνέβη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία στη Γερμανία και η αναθεωρητική πολιτική του δεν αντιμετωπίστηκε τότε όπως θα έπρεπε από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και κυρίως την Αγγλία του Τσάμπερλαιν.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε ότι κανενός είδους πολεμική αντιπαράθεση με την Τουρκία ή με οποιονδήποτε άλλο δρώντα δεν είναι επιθυμητή αλλά για να επιτευχθεί η αποτροπή είναι αναγκαία μια αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική. Όπως έλεγε και ο μεγάλος θεωρητικός της στρατηγικής, Σουν Τσου: «Aν θες την ειρήνη, να προετοιμάζεσαι για πόλεμο».

Κάθε αποτρεπτική στρατηγική στηρίζεται σε μια πειστική απειλή πολεμικής δράσης έναντι του εκάστοτε αντιπάλου που να διασφαλίζει ότι σε περίπτωση επιθετικής δράσης από την πλευρά του αφενός μεν δεν θα του επιτρέψει να επιτύχει τους σκοπούς του («αποτροπή διά της άρνησης» / «deterrence by denial»), αφετέρου δε, ακόμη κι αν τους επιτύχει, θα καταβάλει δυσανάλογα μεγάλο τίμημα γι’ αυτό («αποτροπή διά της τιμωρίας» / «deterrence by punishment»).

Σημαντικό στοιχείο κάθε αξιόπιστης αποτρεπτικής πρότασης είναι ότι ο αποτρέπων θα πρέπει να είναι σε θέση όχι μόνο να επιφέρει μεγάλα κόστη στον αντίπαλο αλλά να υποστεί και ο ίδιος βαριές απώλειες.

Παράδειγμα αποτελεί η αποτρεπτική στρατηγική των ΗΠΑ στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου που περιλάμβανε την αποδοχή της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας από μαζικές ανταλλαγές πυρηνικών πληγμάτων σε περίπτωση που η Σοβιετική Ένωση προσέβαλλε τη Δυτική Ευρώπη.

Μείζον ζήτημα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής που εφαρμόζεται επί της παρούσης είναι ότι λειτουργεί απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις αντανακλαστικά και προβλέψιμα, αφήνοντας στην Τουρκία την πρωτοβουλία των κινήσεων, η οποία αποκτά τη δυνατότητα να επιτυγχάνει κάθε φορά μικρά κέρδη, τα οποία συνολικά είναι αξιοσημείωτα, χωρίς, μάλιστα να ρισκάρει η ίδια να εμπλακεί σε πολεμικό επεισόδιο καθώς εκείνη αποφασίζει σε ποιο βαθμό θα κλιμακώσει την ένταση.

Επομένως για να «λειτουργήσει» η αποτροπή η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει σε σημαντικό βαθμό τη μη προβλεψιμότητα των ενεργειών της έναντι της Τουρκίας ούτως ώστε η τελευταία να μην είναι βέβαιη ότι οι προκλήσεις της είναι απολύτα ασφαλείς όσο η ίδια δεν αποφασίζει να οδηγήσει τα γεγονότα σε επίπεδο πολεμικής αντιπαράθεσης και να σταματήσει να θεωρεί δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να το πράξει.
Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, βασικό στοιχείο της αποτροπής είναι τα πλήγματα που είσαι σε θέση να επιφέρεις στον αντίπαλο σου, πράγμα το οποίο εξαρτάται όχι μόνο από την ικανότητα του αποτρέποντος αλλά και του βαθμού τρωτότητας του αντιπάλου.

Σε περίπτωση που η Τουρκία εμπλέκονταν σε πόλεμο με κάποια άλλη χώρα θα μπορούσαν να να πυροδοτήθούν απρόβλεπτες και μη ελεγχόμενες καταστάσεις στο εσωτερικό της χώρας καθώς –όπως έγινε τελευταία αντιληπτό σε μεγάλο βαθμό – η Τουρκία είναι μια χώρα με αντιφάσεις στην εσωτερική της δομή ενώ μείζον ζήτημα για αυτήν αποτελεί το Κουρδικό ζήτημα, που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μεγάλη εσωτερική πολεμική αντιπαράθεση.

Επομένως εφόσον η Τουρκία θα κινδύνευε να βρεθεί αντιμέτωπη με καταστάσεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν ακόμη και την ίδια της την υπόσταση αν εμπλεκόταν σε πολεμική αναμέτρηση με την Ελλάδα μια ρεαλιστική ελληνική αποτρεπτική πρόταση, που θα στοχεύει ακριβώς στο να αποφύγει την πολεμική αναμέτρηση, θα πρέπει να περιλαμβάνει και αυτή την πιθανότητα.
Επιπρόσθετα μια αποτρεπτική πρόταση δεν είναι ανάγκη να στρέφεται μόνο εναντίον του αντιπάλου αλλά είναι δυνατό να «εμπλέκει» και άλλους ισχυρούς δρώντες του διεθνούς συστήματος.

Στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το γεγονός ότι και οι δύο χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ σημαίνει ότι μια αναμέτρηση μεταξύ τους θα είχε συνέπειες στη συνοχή της Συμμαχίας και επομένως σε όλο το πλέγμα των παγκόσμιων ισορροπιών. Αν η σύρραξη αυτή είχε πολύ μικρή διάρκεια οι συνέπειες μάλλον θα ήταν διαχειρίσιμες, με την παρέμβαση των ΗΠΑ να λειτουργεί ετεροβαρώς υπέρ της Τουρκίας στα ανταλλάγματα που θα της προσέφεραν, ακριβώς επειδή τη φοβούνται, ενώ θεωρούν την Ελλάδα «δεδομένη». Σε περίπτωση που η Ελλάδα καταφέρει να περάσει το μήνυμα ότι υπάρχει η πιθανότητα να επιλέξει ακόμη και το να εμπλακεί σε παρατεταμένη πολεμική αντιπαράθεση αν έτσι κρίνει σκόπιμο, τότε η συνοχή του ΝΑΤΟ θα απειληθεί σοβαρά και οι ΗΠΑ πιθανόν να αναγκαστούν να αλλάξουν τις επιλογές τους και να κινηθούν προς την αποφασιστική στήριξη της Ελλάδας. Κάτι τέτοιο βέβαια, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ενίσχυση της μη προβλεψιμότητας των ελληνικών αντιδράσεων στην τουρκική εντεινόμενη επιθετικότητα, στον αναγκαίο βαθμό που επιτρέπεται και επιβάλλεται, μπορεί να καταστεί σε μεγάλο βαθμό επωφελής για τη χώρα, τόσο έναντι της Τουρκίας όσο και έναντι των ΗΠΑ και των άλλων χωρών της Δύσης.

Συνοψίζοντας, καθίσταται σαφές ότι είναι απαραίτητη η χάραξη μιας νέας αποτρεπτικής στρατηγικής πρότασης από την ελληνική πλευρά που να είναι αξιόπιστη, να διασφαλίζει την ύπαρξη της χώρας και να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις που απορρέουν από την τουρκική και όχι μόνο επιθετικότητα, στο ασταθές αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα της εποχής μας.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί επιμένουν οι θεωρίες συνωμοσίας

Του Ryan Gingeras

Δεν υπάρχει καμία έλλειψη από θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το τουρκικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Σύμφωνα με πολλούς Τούρκους παρατηρητές, μεταξύ των οποίων ο Ibrahim Karagul [1], ένας συντάκτης της Yeni Safak, μιας εξέχουσας εφημερίδας που ευνοεί το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), [το πραξικόπημα] σχεδιάστηκε από τον Fethullah Gülen, έναν κρυψίνοα ισλαμικό κληρικό που είναι εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Είναι αλήθεια ότι ο Γκιουλέν ηγείται ενός ευρέος φάσματος σχολείων, οργανώσεων πολιτών και επιχειρήσεων που εδρεύουν σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τους υπερασπιστές του, το δίκτυό του είναι ένα προοδευτικό ισλαμιστικό κίνημα [2] δεσμευμένο στην καλυτέρευση των σχέσεων με την Δύση. Ωστόσο, ο Karagul προϋποθέτει ότι οι γκιουλενιστές περιλαμβάνουν στην πραγματικότητα μια «τρομοκρατική οργάνωση Fethullah Gulen», ή FETÖ στο επίσημο ιδίωμα, η οποία έχει ως στόχο να αναλάβει την τουρκική κυβέρνηση. Τα μέλη της FETÖ, υποστηρίζει, είναι ένα σκιώδες μείγμα αξιωματικών του στρατού, γραφειοκρατών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων και ηγετών επιχειρήσεων που σπάνια αποκαλύπτουν πραγματικά το τι πιστεύουν, καθιστώντας τις δραστηριότητές τους δύσκολο να εντοπιστούν ή να προληφθούν.

Η αποτυχημένη προσπάθεια της FETÖ να ανατρέψει την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με τον Karagul, ήταν απλώς ένα στάδιο μιας μεγάλης επίθεσης εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης που εξαπολύθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ισραήλ, που συνεργάστηκαν για να καταστρέψουν τον Ερντογάν και να καταλάβουν, ή ίσως να κόψουν σε κομμάτια, την Δημοκρατία της Τουρκίας. Για τον σκοπό αυτό, ο Karagul κάλεσε τους αναγνώστες του -έχει περίπου 220.000 ακόλουθους στο Twitter και εμφανίζεται τακτικά στην τηλεόραση- να συσπειρωθούν γύρω από τον πρόεδρό τους, να μετατρέψουν την χώρα σε ένα «φρούριο αμείλικτης αντίστασης» και να προετοιμαστούν για έναν «νέο εθνικό αγώνα» κατά των ανατρεπτικών δυνάμεων.

Η απόπειρα πραξικοπήματος τον περασμένο μήνα εμφύσησε νέα ζωή σε σκοτεινές, συνωμοτικές απόψεις της τουρκικής πολιτικής. Αλλά τέτοιες απόψεις δεν είναι νέες. Επί δεκαετίες, μια σειρά από δημοσιογράφους, μελετητές και πολιτικά πρόσωπα διαφόρων αποχρώσεων, υποστήριξαν ότι υπήρχαν μυστικές παρατάξεις εντός της κυβέρνησης που επιδιώκουν να την ανατρέψουν. Υπάρχει σαφώς μια κομματική συζήτηση για το ποιος οδηγεί αυτές τις φατρίες και για την φύση των στόχων τους. Ωστόσο, τα έντονα συνωμοτικά υπόγεια ρεύματα έχουν ποδηγετήσει τις πολιτικές εξελίξεις της Τουρκίας ήδη πριν από την γέννηση της [τουρκικής] δημοκρατίας το 1922. Ενώ ορισμένες από αυτές τις δολοπλοκίες αποτελούν προϊόν φημολογιών ή λαϊκής φαντασίας, άλλες βασίζονται όντως στην πραγματικότητα, και μερικές από αυτές ο Ερντογάν τις έχει εκμεταλλευτεί.

Από την ανάληψη της εξουσίας το 2003, η κυβέρνηση Ερντογάν έχει ενστερνιστεί ολόψυχα την ιδέα ότι σε όλη την ιστορία της, η χώρα βασανίζεται από συγκαλύψεις και συνωμοσίες. Για πολλούς, η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Erdoğan ότι σκοτεινές μυστικές δυνάμεις πάντα προσπαθούσαν να ελέγξουν ή να διαλύσουν την Τουρκική Δημοκρατία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλές από τις κατηγορίες που απευθύνονται κατά των οπαδών του Fethullah Gülen απηχούν στο κοινό -φαίνεται να έχουν νόημα δεδομένης της ιστορικής προέλευσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Στο γύρισμα του αιώνα, τα μέλη της Επιτροπής της Ένωσης και Προόδου, ενός μυστικιστικού πολιτικού κόμματος που επιδίωκε να επιβάλλει συνταγματικό κανόνα πάνω στην μοναρχική κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διείσδυσαν σε πολλαπλά στρώματα της οθωμανικής κυβέρνησης (κυρίως στον στρατό) πριν από την ανάληψη της εξουσίας το 1908. Αυτοί οι Νεότουρκοι, όπως ήταν ευρέως γνωστοί, οργανώθηκαν ως επίσημο πολιτικό κόμμα που φαινομενικά ήταν δεσμευμένο υπέρ της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Παρ’ όλα αυτά, ήταν γνωστό στους ελίτ πολιτικούς κύκλους ότι οι Νεότουρκοι τακτικά συνεδρίαζαν μυστικά και απευθύνονταν απευθείας σε μια κεντρική επιτροπή με επικεφαλής μια μικρή κλίκα αξιωματικών και γραφειοκρατών με επιρροή. Οι αποφάσεις που ψηφίζονταν από την επιτροπή κοινοποιούνταν κρυφά στους οπαδούς εντός και εκτός της κυβέρνησης. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι αντίπαλοι των Νεότουρκων είχαν κατηγορήσει την ομάδα ότι λειτουργούσε ως κράτος εν κράτει.

Μετά το 1908, οι Νεότουρκοι άσκησαν την εξουσία αυταρχικά και εκφόβιζαν τους αντιπάλους τους εντός και εκτός της κυβέρνησης μέσω της βίας, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών. Μέσα σε μια δεκαετία από την ανάληψη της εξουσίας, οι Νεότουρκοι είχαν σκοτώσει, εξορίσει ή αποσύρει δια της βίας χιλιάδες κατηγορούμενους ως αντιπάλους. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, απομεινάρια της Επιτροπής της Ένωσης και Προόδου συγχωνεύτηκαν γύρω από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, έναν πρώιμο υπέρμαχο της αιτίας των Νεότουρκων. Αφότου έγινε πρόεδρος της Τουρκίας, πτυχές του κινήματος διατήρησαν ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του.

Παρά το γεγονός ότι ο Ατατούρκ είναι ακόμα σεβαστός ως ιδρυτής της τουρκικής Δημοκρατίας, πολλοί έχουν αμφισβητήσει την αληθινή φύση του χαρακτήρα του και της διακυβέρνησής του. Τόσο τότε όσο και τώρα, μερικοί από τους οξείς επικριτές του, όπως ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Soner Yalçın, έχουν εκφράσει ανοιχτά υποψίες ότι Ατατούρκ ήταν ένας μασόνος, άθεος ή κρυπτο-Εβραίος. Η προέλευση αυτών των υποψιών χρονολογείται από την εποχή της ανόδου του Ατατούρκ στην εξουσία. Υπήρχαν γενικές υποψίες σχετικά με την κοσμική ελίτ στις αρχικές δεκαετίας της τουρκικής δημοκρατίας, καθώς και για την υποτιθέμενη μεγάλη εβραϊκή ακολουθία που συγκέντρωσαν οι Νεότουρκοι. Τόσο οι επαναστάτες της υπαίθρου όσο και οι διαφωνούντες από τις ελίτ είδαν τον Ατατούρκ ως πιόνι σε μια διεθνή συνωμοσία κυριαρχίας επί της Τουρκίας. Αν και οι σύγχρονοι μελετητές απορρίπτουν τους ισχυρισμούς αυτούς, οι ιστορικοί γενικά συμφωνούν ότι ο Ατατούρκ είχε κατηγορήσει ψευδώς πολλούς πολιτικούς του ανταγωνιστές και διαφωνούντες ότι συμμετείχαν σε μεγάλες συνωμοσίες εναντίον του. Εδραιώνοντας την εξουσία του, ο πρόεδρος της Τουρκίας εκκαθάρισε ή απαξίωσε μεγάλους αριθμούς προηγουμένως εξεχουσών πολιτικών προσωπικοτήτων με την κατηγορία ότι προσπαθούσαν να αναστήσουν την Επιτροπή της Ένωσης και Προόδου. Μέχρι σήμερα, πολλοί σύγχρονοι Τούρκοι αποδέχονται αυτές τις εκκαθαρίσεις ως ένα ιστορικά απαραίτητο στάδιο για την ανάπτυξη της νέας δημοκρατίας, ακόμη και αν τα θύματα αυτής της εκστρατείας μπορεί να ήταν εντελώς αθώα.

Ο Ψυχρός Πόλεμος βοήθησε να ενταθούν και να διευρυνθούν οι φόβοι του λαού και των ελίτ για συνωμοσία με στόχο την κυβέρνηση. Υπό το φως του ρόλου που διαδραμάτισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην ανατροπή των κυβερνήσεων της Γουατεμάλας και του Ιράν κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η πεποίθηση εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη και σήμερα ανάμεσα σε πολλούς στην Τουρκία ότι η Ουάσιγκτον είχε ομοίως μια εμπλοκή στα πραξικοπήματα που είδε η Άγκυρα το 1960, το 1971 και το 1980. Πραγματικές αποδείξεις αμερικανικής συμμετοχής γενικώς δεν υπάρχουν (αν και ένας Τούρκος δημοσιογράφος, ο Mehmet Birand, ισχυρίστηκε ότι ένας σταθμάρχης της CIA το 1980 παραδέχθηκε ότι υποστήριξε το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1980 [3]).

Στον απόηχο του Ψυχρού Πολέμου, Τούρκοι δημοσιογράφοι ισχυρίστηκαν ότι μια σειρά από αξιοσημείωτους πολιτικούς ηγέτες, μεγιστάνες του επιχειρηματικού χώρου, και τα αφεντικά της μαφίας ευθυγραμμίστηκαν με το κατεστημένο της ασφάλειας της Τουρκίας κατά την διάρκεια των «βρώμικων πολέμων» της πολιτείας εναντίον αριστερών και Κούρδων ανταρτών στην δεκαετία του 1980 και του 1990. Αυτές οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν από γεγονότα όπως το «σκάνδαλο Σουσουρλούκ» το 1996, όταν οι σοροί ενός μέλους του κοινοβουλίου, ενός διοικητή της αστυνομίας και ενός δολοφόνου της μαφίας βρέθηκαν μαζί στο συντρίμμια ενός αυτοκινήτου. Η αρχική δημοτικότητα του Ερντογάν οφειλόταν, εν μέρει, στην υπόσχεσή του να καταπολεμήσει τις συμμαχίες αυτού του δήθεν «βαθέος κράτους» μεταξύ απατεώνων αξιωματούχων, υπαλλήλων και συμμοριτών και να φέρει διαφάνεια στην πολιτική ζωή της Τουρκίας.

Κατά την διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων, η εμμονή του λαού και των ελίτ με τις συνωμοσίες μεταξύ και κατά της τουρκικής κυβέρνησης έχει αυξηθεί σημαντικά. Παρά το γεγονός ότι οι κατηγορίες περί ξένων σχεδίων εναντίον της κυβέρνησης δεν ήταν ανήκουστες πριν από την άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), ιδιαίτερα κατά την διάρκεια του χειρότερου πολέμου της Άγκυρας εναντίον του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) στην δεκαετία του 1980 και του 1990, η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ ενίσχυσε φόβους στο εσωτερικό της χώρας ότι η προώθηση της Ουάσινγκτον στην Μέση Ανατολή θα μπορούσε κάποια μέρα να περιλαμβάνει την Τουρκία. Εκτός από την κληρονομιά των μυστικών δραστηριοτήτων των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Τούρκοι επικριτές κατέδειξαν την νεο-συντηρητική βιβλιογραφία και τον ακτιβισμό (ομάδων όπως το Πρόγραμμα για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα) ως απόδειξη των σχεδίων της Ουάσιγκτον να αναμορφώσει την Τουρκία και την Μέση Ανατολή ως ένα σύνολο.

Διάφορα δημοφιλή τουρκικά βιβλία και ταινίες, όπως η σειρά «Η Κοιλάδα των Λύκων», αναμιγνύουν την πραγματικότητα και την φαντασία, προοιωνιζόμενα ότι ένα μεγάλο πλήθος διεθνών παραγόντων μηχανορραφούν για να κόψουν σε κομμάτια την χώρα ακριβώς όπως οι Σύμμαχοι έκαναν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα τελευταία χρόνια, ο Ερντογάν είχε την τάση να ενθαρρύνει και να προωθεί τέτοιες κοσμοθεωρίες ως έναν τρόπο για να εξηγεί και να νομιμοποιεί την διακυβέρνηση του ΑΚΡ. Όταν οι εισαγγελείς άρχισαν να απευθύνουν κατηγορίες εναντίον εκατοντάδων αξιωματικών του στρατού και πολιτών ότι ανήκουν στο λεγόμενο σχέδιο Εργκένεκον για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΑΚΡ το 2007, ο Ερντογάν δήλωσε ότι τέτοιες μηχανορραφίες «ήταν πάντα εκεί» από την εποχή των Οθωμανών. Αντί να αναγνωρίσει την λαϊκή οργή που προκάλεσε τις διαδηλώσεις το καλοκαίρι του 2013 στο πάρκο Gezi, κατηγόρησε τους διαδηλωτές ότι πληρώνονταν από Δυτικές κυβερνήσεις και επιχειρηματικά συμφέροντα.

Η πολύ δημόσια αποκήρυξη του κινήματος των γκιουλενιστών από τον Ερντογάν ξεκίνησε στον απόηχο των διαδηλώσεων στο πάρκο Gezi. Όταν οι εισαγγελείς απήγγειλαν κατηγορίες διαφθοράς εναντίον των γιων πολλών υπουργών του ΑΚΡ, τον Δεκέμβριο του 2013, ο Ερντογάν δήλωσε ότι οι υποθέσεις αυτές ισοδυναμούσαν με πραξικόπημα. Αφότου υποστήριξε ότι οι γκιουλενιστές είχαν σκοπίμως υπονομεύσει τις υπηρεσίες ασφαλείας και το δικαστικό σύστημα της χώρας, άρχισε μια μαζική εκκαθάριση αστυνομικών, δικηγόρων και δικαστών. Όταν οι επικριτές πρότειναν ότι η κυβέρνηση συμπεριφέρεται αδιακρίτως και παράνομα, ο Ερντογάν ήταν απορριπτικός. «Αν πρόκειται για κυνήγι μαγισσών το να απολυθούν εκείνοι που ενεπλάκησαν σε προδοσία», δήλωσε περίφημα, «τότε θα είναι ένα κυνήγι μαγισσών». [4]

Από τότε, πολλά από τα άτομα που κατηγορήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας για την υπόθεση Εργκένεκον, το 2013 απελευθερώθηκαν και απαλλάχθηκαν από κάθε λάθος ενέργεια, με πολλούς αξιωματούχους τώρα να κατηγορούν τους συμπαθούντες τον Γκιουλέν ότι βρισκόταν πίσω από όλα αυτά. Τον Δεκέμβριο του 2015, ο Γενικός Εισαγγελέας της Τουρκίας όρισε επίσημα ως τρομοκρατική οργάνωση τα διάφορα δίκτυα του Fethullah Gulen, δίνοντάς τους την ονομασία FETÖ, και κατηγόρησε την ομάδα ότι συνεργάζεται με Κούρδους μαχητές στην Τουρκία και την Συρία.

Σήμερα, οι αιρετοί αξιωματούχοι της Τουρκίας κατά συντριπτική πλειοψηφία πιστεύουν ότι οι γκιουλενιστές μέσα στον στρατό και σε άλλους κλάδους της κυβέρνησης ενορχήστρωσαν την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου. Καθώς η κυβέρνηση του AKP έχει κατηγορήσει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ότι συμμετείχαν στο σχέδιο, είτε συλλαμβάνοντάς τους είτε απολύοντάς τους από την δουλειά τους, η τουρκική κοινωνία έχει επιδείξει λίγη αντίσταση. Ο Ερντογάν έχει, εν μέρει, υποστηρίξει ισχυρισμούς τουρκικών εφημερίδων, όπως της Yeni Şafak [όπου γράφει ο] Karagul, ότι το πραξικόπημα ήταν ένα σχέδιο ξένων. Η FETÖ, σύμφωνα με τον Ερντογάν [5], ήταν απλώς «μια σειρά από λαβίδες» για να τσιμπήσουν «μεγαλύτερα μυαλά» στο εξωτερικό. Ο πρώην αρχηγός του στρατού της Τουρκίας, Ιλκέρ Μπασμπούγκ [6], υπήρξε πιο απότομος, λέγοντας ότι η CIA υποστήριξε άμεσα την απόπειρα πραξικοπήματος.

Η ιδέα ότι μια «παράλληλη δομή» σχεδιαστών του πραξικοπήματος και προβοκατόρων λειτουργεί εντός του κράτους και της κοινωνίας φαίνεται να απηχεί σε μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων παρά την απουσία ισχυρών αποδεικτικών στοιχείων. (Μια δημοσκόπηση δείχνει [7] ότι περί το 70% των Τούρκων πιστεύουν ότι η CIA ήταν πίσω από το πραξικόπημα). Ενώ ορισμένοι ειδικοί εκτός της Τουρκίας έχουν εγείρει αμφιβολίες σχετικά με την εμπλοκή του Gulen στο πραξικόπημα, οι φωνές τους έχουν πνιγεί από την κυβέρνηση και τα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης. Φαίνεται, επίσης, ότι η ίδια η πραγματική ιστορία των συνωμοσιών και των μυστικών σχεδίων εντός της Τουρκίας κάνουν όντως εύλογη την έννοια μιας συνωμοσίας υπό την ηγεσία των γκιουλενιστών. Μυστικοπαθείς μηχανορράφοι είχαν άμεσο ρόλο στην διαμόρφωση του παρελθόντος της χώρας, μερικές φορές με εξαιρετικά δυσμενείς τρόπους.

Αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι πολιτικοί χρησιμοποιούν αυτό το ιστορικό για να επιτρέψουν στις θεωρίες συνωμοσίας να φουντώνουν, χωρίς να αμφισβητούνται. Ο Ερντογάν, ιδίως, επικαλείται συχνά συνωμοσίες και σχέδια του παρελθόντος για να στηρίξει την τρέχουσα υπόθεσή του εναντίον των γκιουλενιστών. Ακόμα κι αν είναι δύσκολο να ξεχωρίσει η πραγματικότητα από την φαντασία αυτή την στιγμή δεδομένης της θερμής πολιτικής ατμόσφαιρας της Τουρκίας, είναι σαφές ότι οι φόβοι και οι παραλογισμοί του πληθυσμού συμβάλλουν πάρα πολύ στην διατήρηση της δύναμης του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Πόσο καιρό η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να αντέξει μια τέτοια ατμόσφαιρα καχυποψίας και έντασης είναι άγνωστο. Αλλά είναι βέβαιο ότι αυτές οι ανασφάλειες θα συνεχίσουν να δικαιολογούν την φυλάκιση χιλιάδων και να επιδεινώνουν την σχέση της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Copyright © 2016 by the Council on Foreign Relations, Inc. All rights reserved.
Foreignaffairs
Πηγή ForeignAffairs

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.yenisafak.com/yazarlar/ibrahimkaragul/iceriden-isgal-plani-si...
[2] http://www.huffingtonpost.com/graham-e-fuller/gulen-movement-not-cult_b_...
[3] http://www.welt.de/politik/ausland/article157491643/Die-seltsamen-Tweets...
[4] http://t24.com.tr/haber/erdogan-cadi-aviysa-biz-bu-cadi-avini-yapacagiz-...
[5] http://www.haber10.com/cumhurbaskani/cumhurbaskani_erdogan_feto_tam_bir_...
[6] http://www.hurriyetdailynews.com/cia-also-behind-failed-coup-attempt-for...
[7] http://www.nytimes.com/2016/08/03/world/europe/turkey-coup-erdogan-fethu...

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί η κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας να έχει απομακρυνθεί από κάθε δημοκρατικό πλαίσιο, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το που οδεύει η Τουρκία, όμως η δραστηριοποίηση δικτύων πρακτόρων που σχετίζονται με την εξάπλωση των ερευνών της Τουρκίας για την ανεύρεση είτε προσώπων του δικτύου Γκιουλέν, είτε διαφυγόντων από την Τουρκία στρατιωτικών, δημοσίων υπαλλήλων, δικαστικών και διπλωματών, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ανοχή των ευρωπαϊκών χωρών απέναντι στην Τουρκία του ημιπαράφρονα Ερντογάν.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Κι ενώ αυτή η ανοχή γίνεται οριακά κατανοητή (τουλάχιστον για την Γερμανία, της οποίας οι ιστορικοί δεσμοί, τα οικονομικά αλλά και τα γεωπολιτικά συμφέροντα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την Τουρκία), εύλογες απορίες δημιουργούνται για την ανοχή -η οποία αγγίζει τα όρια της συνενοχής- που επιδεικνύει η ελληνική συγκυβέρνηση των Τσίπρα - Καμμένου, στην εντοτότατη παρουσία και δραστηριότητα που αναπτύσσεται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και άλλες παρακρατικές ομάδες που έχουν αναπτυχθεί ή ήδη λειτουργούσαν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Θράκη.

Η κινητικότητα που αφορά ιδιωτικά αυτικίνητα και η οποία παρατηρείται με ιδιαίτερη αύξηση στην Θράκη, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, προβληματίζει ιδιαίτερα όλους εκείνους που ασχολούνται σε σοβαρή βάση με το θέμα της γενικότερης ή ειδικότερης τουρκικής παρουσίας στην ακριτική Θράκη (και όχι μόνο). Έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι καταγραφές οχημάτων και προσώπων, τούρκων τουριστών, που κινούνται είτε σε περιοχές του νομού Ροδόπης που χαρακτηρίζονται ως ζώνες υψηλής διείσδυσης του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, είτε κυρίως στα ορεινά του νομού Ξάνθης, και δημιουργούν ανησυχία τόσο στις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες όσο και σε κατοίκους των περιοχών αυτών. Αξίζει να σημειωθεί πως νυχτερινές "περιοδείες" του αυτοκινήτου (τύπου βαν) του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, δημιουργούν επίσης εύλογα ερωτήματα, αφού κάτι τέτοιο συνηθίζεται να γίνεται μόνο τις τελευταίες ημέρες πριν από εκλογές στην Ελλάδα.
Το ειρωνικό στοχείο της υπόθεσης αυτής είναι πως εκείνοι που σήμερα τρέχουν να κυνηγήσουν το δίκτυο Γκιουλέν στην Ελληνική Θράκη, είναι οι ίδιοι που οφελήθηκαν τα μέγιστα και προωθήθηκαν από το δίκτυο που σήμερα θέλουν να "εξοντώσουν". Είναι απλώς αχάριστοι ή μήπως θεωρούν πως έτσι θα εξασφαλίσουν την παραμονή τους στη νομή εξουσίας του παρακράτους που στήνει η Τουρκία μέσα στην Ελληνική Θράκη;

Κι ενώ οι αρχές παρακολουθούν και καταγράφουν την αυξημένη "τουριστική δραστηριότητα", οι μουσουλμάνοι της Θράκης ανησυχούν, είτε ανήκουν στους φίλους και τους συνεργαζόμενους με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, είτε ανήκουν σε εκείνους που αντιπαθούν την οποιαδήποτε τουρκική ύπαρξη και δραστηριότητα στις περιοχές διαμονής τους.
Στο ερώτημα γιατί ανησυχούν οι φιλικά φερόμενοι προς την Τουρκία, μουσουλμάνοι της Θράκης, η απάντηση είναι απλή αλλά ταυτόχρονα και αποκαλυπτική: Επειδή τρέμουν την πιθανότητα να κατηγορηθούν (μέσα στα πλαίσια ξεκαθαρίσματος προσωπικών διαφορών) ως "γκιουλενιστές", ή ως "ανεκτικοί σε δραστηριότητες του δικτύου Γκιουλέν" στην Θράκη.

Ήδη, οι τούρκοι πράκτορες που κινούνται στην περιοχή, έχουν επισημάνει χώρους όπου το δίκτυο Γκιουλέν έχει εγκατασταθεί, και ελέγχουν πρόσωπα που είχαν εμπλακεί σε αυτούς κατά το παρελθόν έως και σήμερα. Πρόκειται για δύο φροντιστήρια του δικτύου Γκιουλέν, τα οποία -όλως παραδόξως- είχαν κατακόρυφη αύξηση μαθητών στις αρχές του καλοκαιριού! Οι τούρκοι πράκτορες, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας σχετικά με τις κινήσεις και τις επαφές τους με "τοπικούς επιτηρητές" που έχουν σχεδόν σε κάθε χωριό που κατοικούν μουσουλμάνοι, έχουν ήδη καταγράψει σημαντικό αριθμό πομάκων μουσουλμάνων που θεωρούνται "γκιουλενιστές", ενώ αξιοσημείωτη είναι η καταγραφή ως "γκιουλενιστών" σημαντικών προσωπικοτήτων που συνεργάζονταν σε απόλυτο βαθμό με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Προσωπικές μας συζητήσεις με πομάκους μουσουλμάνους της Θράκης, αντιμετωπίστηκαν με σχετική επιφυλακτικότητα ενώ ο προβληματισμός των όσων συμβαίνουν τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και η επέκταση των ερευνών στην Ελλάδα και στη γειτονική Βουλγαρία, έχουν δημιουργήσει έντονο άγχος το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις φέρνει ανησυχίες για "αρνητική αντιμετώπιση" σε σχέση είτε με "κοινωνικό αποκλεισμό", είτε με οικονομικά ζητήματα σχετιζόμενα με την τράπεζα Ziraat Bank, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά πως κάποιοι από τους "προβληματισμένους" σκέφτονται πολύ σοβαρά την μετακίνησή τους από την Ελλάδα σε χώρα της Ευρώπης, για "άγνωστο χρονικό διάστημα", επειδή τους προβληματίζει "το δύσκολο ορεινό οδικό δίκτυο και η επικείμενη περίοδος κυνηγιού"...!!!

Προκλητική η παρουσία της Τουρκίας στα Βαλκάνια

Ενώ παρόμοια -περίπου- είναι η κατάσταση και στη γειτονική νότια Βουλγαρία, αίσθηση έχει προκαλέσει η αυστηρή προειδοποίηση που έχει στείλει η Τουρκία στα Σκόπια, από τα οποία απαιτεί το άμεσο κλείσιμο και των επτά (7) ιδρυμάτων του Γκιουλέν, τα οποία χαρακτηρίζει ως "τρομοκρατικούς πυρήνες".
Συγκεκριμένα, ο πρέσβης της Τουρκίας στα Σκόπια, Ομούρ Σολεντίλ, σε δηλώσεις που έκανε προ ημερών στα ΜΜΕ κατήγγειλε ότι στα Σκόπια υπάρχουν και δρουν άνθρωποι του Γκιουλέν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και αν η κυβέρνηση των Σκοπίων δεν προχωρήσει στο άμεσο κλείσιμο και σε διώξεις εναντίον τους, τότε θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες στις σχέσεις της με την Τουρκία.

Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, υπάρχουν και δραστηριοποιούνται ιδρύματα του Φετουλάχ Γκκιουλέν στην Βοσνία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο ακόμα και στην Σερβία. Συγκεκριμένα στην Βοσνία υπάρχουν 15 εκπαιδευτικά ιδρύματα του και θεωρείται η χώρα με την μεγαλύτερη διείσδυση του διχτύου, στην Αλβανία 12 ιδρύματα, στο Κοσσυφοπέδιο πέντε και στην Σερβία ένα.

Ειδικά για την Αλβανία ήδη η Τουρκία έχει κάνει παράσταση στην αλβανική κυβέρνηση να χαρακτηρίσει όλα τα ιδρύματα σαν τρομοκρατικά και να προχωρήσει σε διώξεις των μελών τους. Αλλά και στην Σερβία έχει σταλεί προειδοποίηση να κλείσει αμέσως το ίδρυμα του Γκιουλέν.

Να σημειωθεί ότι το δίχτυο του Γκιουλέν έχει δραστηριοποιηθεί στην Αλβανία από το 1994 και έχει εκπαιδευτικά ιδρύματα στις πόλεις Καμπατζά, Κορυτσά, Μπεράτι, Ελμπασάν και Τίρανα, και χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο δραστήρια στο χώρο της εκπαίδευσης γι’ αυτό και αναμένεται με ενδιαφέρον η απάντηση των Αλβανών στο τουρκικό αίτημα.

Oι πράκτορες του Ερντογαν απειλούν Τούρκους στην Γερμανία

Όμως, τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα (Θράκη) και στα Βαλκάνια, συμβαίνουν και στην Γερμανία, όπου η Αγκυρα έχει 6.000 πληροφοριοδότες, δηλαδή, ένα δίκτυο πρακτόρων μεγαλύτερο από εκείνον που κατάφερε η Στάζι να δημιουργήσει στην πρώην Δυτική Γερμανία, σύμφωνα με την κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας Die Welt. Γερμανοί βουλευτές ζητούν τώρα να επανεξεταστεί η συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των δύο χωρών.

Οι πρακτικές που εφαρμόζει η Τουρκία σε γερμανικό έδαφος απασχολούν σοβαρά πλέον τη γερμανική πολιτική. Η επιτροπή ελέγχου του γερμανικού κοινοβουλίου (Bundestag) ζήτησε μάλιστα ενημέρωση για το θέμα αυτό από την Αγκυρα. Ο δε πράσινος βουλευτής Χανς-Κρίστιαν Στρέμπελε δήλωσε στην Welt ότι θα θέσει το θέμα αμέσως μετά τις καλοκαιρινές διακοπές της Βουλής.

Yπάρχουν «απίστευτες μυστικές δραστηριότητες» της Τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜΙΤ). Η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος, η Υπηρεσία Πληροφοριών (BND) και η Αστυνομία της Γερμανίας θα πρέπει επειγόντως να εξετάσουν τη συνεργασία τους με την Τουρκία, «διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν συνένοχες σε αξιόποινες πράξεις», πρόσθεσε ο Στρέμπελε.

Και ο επικεφαλής της επιτροπής ελέγχου του γερμανικού κοινοβουλίου, ο χριστιανοδημοκράτης Κλέμενς Μπίνιγκερ, προτίθεται να βάλει σύντομα το θέμα στην ατζέντα του: «Οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία δεν έχουν επιπτώσεις μόνο στην ασφάλεια, αλλά πιθανόν, επίσης, και στη συνεργασία των υπηρεσιών πληροφοριών», είπε στην γερμανική εφημερίδα.

Πραγματικά, οι δραστηριότητες της ΜΙΤ στη Γερμανία είναι ευρύτερες από όσο ήταν γνωστό μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με πολιτικό αρμόδιο για θέματα ασφαλείας η ΜΙΤ, παράλληλα με ένα μεγάλο αριθμό απασχολουμένων ως πρακτόρων, έχει στη Γερμανία ένα δίκτυο 6.000 πληροφοριοδοτών. Αναλογεί, δηλαδή, ένας πληροφοριοδότης σε 500 πολίτες τουρκικής καταγωγής.

«Δεν πρόκειται, πλέον, για απλή συγκέντρωση πληροφοριών, αλλά ολοένα και περισσότερο για καταστολή μέσω πληροφοριών», είπε στη Welt o εμπειρογνώμονας για θέματα μυστικών υπηρεσιών, Εριχ Σμιτ-Εενμπόομ. Η πυκνότητα του δικτύου παρακολούθησης είναι τεράστια: «Ούτε η Στάζι δεν μπόρεσε να δημιουργήσει στην τότε Δυτική Γερμανία ένα τέτοιο στρατό πρακτόρων», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Σιωπή και αμηχανία στην Ελλάδα;

Μετά από όλα αυτά, που είτε έχουν υποπέσει στην αντίληψή μας είτε έχουν δημοσιοποιηθεί στον ευρωπαϊκό Τύπο, πρέπει να τονισθεί η σιωπή που τηρεί η ελληνική κυβέρνηση, η οποία γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως οι δράσεις των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών αναπτύσσονται επικίνδυνα, αρκετές φορές και με απειλή ζωής μουσουλμάνων που κατοικούν στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια αλλά και σε ευρωπαϊκές χώρες.

Τι προτίθεται να κάνει, άραγε, η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, προκειμένου να σταματήσει αυτή η τουρκική παρεμβατικότητα στο εσωτερικό της Ελλάδας, δημιουργώντας σοβαρότατους προβληματισμούς ανασφάλειας από την πλευρά των ελλήνων μουσουλμάνων;
Μπορεί, άραγε, ο θρασύτατος ημιπαράφρονας Ερντογάν, να παρεμβαίνει με τις μυστικές του υπηρεσίες εντός της Ελλάδας, να απειλεί έμμεσα ή άμεσα έλληνες πολίτες και να αντιμετωπίζεται από την ελληνική κυβέρνηση με μια σιωπή που αγγίζει τα όρια της ενοχής, η οποία εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζει "δικαιώματα ερευνητικής και ανακριτικής δραστηριότητας" της Τουρκίας εντός Ελληνικού εδάφους και συγκεκριμένα εντός της Θράκης;
Κατανοούν, άραγε, εκείνοι που (υποτίθεται ότι) κυβερνούν την Ελλάδα, ουσιαστικά συναινούν σε μία τεράστια εθνική υποχώρηση ή τους αρκεί η υποτονική τους παρακολουθητική στάση με το πρόσχημα της "αποφυγής της έντασης" επί των ελληνοτουρκικών; Και εάν ισχύει το τελευταίο, μπορούν οι "αρμόδιοι" και οι "υπεύθυνοι" να οριοθετήσουν το ακριβές σημείο -κόκκινη γραμμή- στο οποίο θα αντιδράσουν απέναντι στην τουρκική παρεμβατικότητα;
Εμείς, από την πλευρά μας υπενθυμίζουμε στην κυβέρνηση πως το όλο θέμα αφορά την εθνική κυριαρχία και η οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη (που ήδη συμβαίνει) είναι δική τους ευθύνη. Και αυτού του είδους η ευθύνη δεν είναι πολιτική, αλλά ποινική.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου