Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Οκτ 2014

Έχουμε κατανοήσει αλήθεια τον όρο της λέξης ηλίθιος με την ευρεία έννοια…;
Προσωπικά ως ηλίθιο θεωρώ τον άνθρωπο ο οποίος έχει περιορισμένη αντίληψη των καταστάσεων και των πραγμάτων γι αυτό και επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λάθη… σε αντίθεση με τον ευφυή που αντιλαμβάνεται το λάθος και δεν το ξανακάνει.

Άσχετα με την καταγωγή του, ηλίθιος μπορεί να είναι ένας πολύ μορφωμένος άνθρωπος, ένας από πολύ υψηλού κοινωνικού στρώματος. Ανεξάρτητα λοιπόν από που μπορεί να συναντήσεις παντού… από τα "μεγαλύτερα τζάκια" μέχρι τα "μικρότερα μαγκάλια...".

Εδώ όμως είναι το θέμα… Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι επικινδυνότερος του αμόρφωτου… Μέσα λοιπόν στην πολιτική σούπα της χώρας διαθέτουμε πλήθος ηλιθίων, είτε μέσα στη Βουλή είτε έξω στην αναμονή…, είτε ως κομματόσκυλα που γαυγίζουν και μας παίρνουν τα αυτιά…

Οι δε πολιτικοί ηλίθιοι ταυτόχρονα έχουν το έξης βασικό χαρακτηριστικό του απατεώνα… Οι άλλοι απλώς χειροκροτούν και περιμένουν το «μάνα εξ ουρανού» από τους ηλίθιους πολιτικούς απατεώνες… Αυτό λειτουργεί αντανακλαστικά και έτσι λοιπόν συμπορεύονται, συνασπίζονται και επειδή τελικά «εν τη ενώσει η ισχύς», είμαστε στη δεινότερη των θέσεων να αντιμετωπίσουμε την ηλιθιότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται…
Και δυστυχώς για εμάς, προέρχεται από παντού… Και πολύ περισσότερο από εμάς ...

Ο ηλίθιος, λοιπόν, πολιτικός πιστεύει ότι «παράγει» πολιτικό έργο φωνασκώντας, κραυγάζοντας διάφορες κόρωνες επαναλαμβανόμενων συνθημάτων, ανάλογα με τη γραμμή που έχει πάρει από την αρχηγία του εκάστοτε κόμματος…
Ταυτιζόμενος λοιπόν δε μπορεί καν να κατανοήσει ότι όχι απλώς δε παράγει πολιτική κρίση, όχι απλώς δεν κάνει αξιόλογη παραγωγή και μεταλαμπάδευση δικών του προτάσεων… παρά μόνο είναι ένα όχημα του κάθε αρχηγού κόμματος, γιατί εκεί μόνο νιώθει απάνεμα το εγώ του, αφού δεν έχει δική του σωστή κρίση και πρωτοβουλία, και γίνεται, φυσικά, από την πλευρά του, ένας χρήσιμος ηλίθιος για αλλοδαπά συμφέροντα ως γνωστόν… με το αζημίωτο...

Είναι τόσο πολύ πωρωμένοι και αρρωστημένοι, που ακόμα και τα πιο καραμπινάτα λάθη της δικής τους «παράταξης - όχημα» τα προβάλουν ως επιτυχίες… Συν τω χρόνω ο ηλίθιος πολιτικός με «μόνο προσόν» την ετεροπροσδιοριζόμενη φανφαρολογία φτάνει και στα χειρότερα σημεία που όλοι λίγο ή πολύ έχουμε διαβάσει από την ιστορία μας, φτάνει στα ύψη η προσωπική του φιλοδοξία και διαπλοκή σε σημείο που να μας τις παρουσιάζει ως εθνική ανάγκη… Τάδε Έφη… βλέπετε Βενιζέλο… ή κατά το πιο βολικό... εθνικό συμφέρον…!

Συνεπώς στη δική του ηλιθιότητα στηρίζει όλες του τις προσδοκίες που δεν έχουν κανένα όφελος για το λαό… Τα χαρακτηριστικά του πολιτικού ηλιθίου είναι ότι ούτε καν υποψιάζεται πως είναι ηλίθιος… παρά μόνο ότι είναι η διάνοια ΤΗΣ διάνοιας (βλέπε Άδωνη…)!

Δίπλα λοιπόν σε αυτούς τους κατά φαντασία πολιτικούς ανεξαρτήτως που ανήκει ο καθείς τους, υπάρχει ένα τεράστιο κόμμα που ενώνει τους άλλους ηλίθιους! Όλους τους οπαδούς τους…. Αυτούς που τους στηρίζουν… ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ.

Αυτοί λοιπόν είναι διάφοροι γλύφτες, κολλημένοι, ανεγκέφαλοι, στην αναμονή για σωτηρία…
Αυτοί είμαστε εμείς, ο λαός που ούτε καν καταλαβαίνουμε και δυστυχώς εφ όρου ζωής οι περισσότεροι δεν θέλουν να καταλάβουν ότι όλοι αυτοί οι ανεπαρκείς ψεύτες, κατά φαντασίαν πολιτικά παραγωγικοί…, είναι απλά ηλίθιοι με υπέρμετρες φιλοδοξίες προσωπικές και φυσικά σε συνεργασία ο ένας με τον άλλον, ως καλά συνεταιράκια, στο πιο προσοδοφόρο επάγγελμα της εποχής!

Συνεπώς πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι πολιτικοί και τα κόμματά τους και φυσικά αυτοί που τα ακολουθούν αρρωστημένα (και είναι πάρα πολλοί…) ενώ βλέπουν μηδενικό αποτέλεσμα λειτουργούν αντικατοπτριστικά πάνω στην δολοφονική ηλιθιότητα των πολιτικών και πάει λέγοντας…

Το πολιτικό σκηνικό ίδιο θα μείνει αν δε φροντίσουμε εμείς να ξεδιαλύνουμε μέσα μας το ωφέλιμο από το ανώφελο… Αν μη τι άλλο η εποχή που διανύουμε είναι φως στους οφθαλμούς του εγκέφαλου μας πάνω σ αυτό… Αρκεί να σκεφτούμε αμερόληπτα με κοινό γνώμονα και στόχο την πατρίδα μας!

Ας μη κάνουμε λοιπόν πιο εύφορο για ηλίθιους το έδαφος της πολιτικής και συνεπώς της δικής μας ζωής…, αποδείχθηκε περίτρανα ότι ούτε ιδεολογίες υπάρχουν, κι αν υπάρχουν αυτοί οι ηλίθιοι της μετουσίωσαν σε συνεργασίες συμφερόντων.
Ούτε κόμματα υπάρχουν, παρά μόνο οι μεγαλύτερα ζημιογόνες εταιρείες που κατέστρεψαν την Ελλάδα… ΠΑΣΟΚ, ΝΔ,κτλ.

Κατανοήστε ότι αυτό το «αν θέλεις να θεωρείσαι λογικός κάνε αυτά που κάνουν οι άλλοι» μας τοποθετεί όχι μπροστά αλλά μέσα στο κοινωνικό μηχανισμό της μίμησης, η οποία φυσικά δεν είναι λογική, αλλά καταστροφή προσωπική και εθνική!
Λογική είναι μόνο η ελεύθερη σκέψη μας και η έκφρασή της!

Πόσο ελεύθεροι είμαστε, λοιπόν, ή… πόσο ελεύθεροι θέλουμε να γίνουμε…;
Πόσο αποφασισμένοι είμαστε να πάρουμε τη ζωή μας πίσω και μακριά από τα χέρια εκείνων των χρήσιμων ηλίθιων που προσποιούνται τους... έξυπνους;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ποινή φυλάκισης 73 ετών σε συνολικά 18 κατηγορούμενους επέβαλε δικαστήριο των Σκοπίων σήμερα για υποθέσεις κατασκοπείας και για εκβιασμούς.

Ο βασικός κατηγορούμενος της υπόθεσης για κατασκοπεία Μάριαν Εφρέμοφ, ο οποίος ήταν πρώην υπάλληλος των μυστικών υπηρεσιών της ΠΓΔΜ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών, αφού κρίθηκε ένοχος για συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών.

Μεταξύ των κατηγορούμενων για την ίδια υπόθεση ήταν και ο Μάριαν Μάτσοφσκι, πρώην διευθυντής του γραφείου του προέδρου της Βουλής της ΠΓΔΜ Τράικο Βελιάνοφσκι, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενάμιση έτους.

Οι καταδικασθέντες, σύμφωνα με το δικαστήριο, παρείχαν, έναντι αμοιβής, διαβαθμισμένες πληροφορίες σε μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών,που αφορούσαν τη δομή και τη λειτουργία των υπηρεσιών ασφαλείας της ΠΓΔΜ, την πολιτική κατάσταση στη χώρα, τους δυνάμει κινδύνους για τη χώρα, τις θρησκευτικές κοινότητες στην ΠΓΔΜ και τα ακραία στοιχεία σε αυτές, ενώ εκβίαζαν επιχειρηματίες και πρόσωπα από τον δημόσιο βίο της χώρας, με σκοπό να τους αποσπάσουν χρηματικά ποσά.

Η αστυνομία της ΠΓΔΜ είχε συλλάβει, τον Σεπτέμβριο του 2013, στο πλαίσιο επιχείρησης, με την κωδική ονομασία «Κατάσκοπος», 19 άτομα, με τις κατηγορίες της κατασκοπείας και της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, που ασχολούνταν με εκβιασμούς και απάτες.

Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν πρώην στελέχη της αστυνομίας, του υπουργείου Άμυνας και των κρατικών μυστικών υπηρεσιών της ΠΓΔΜ. Η υπουργός Εσωτερικών της ΠΓΔΜ Γκορντάνα Γιανκούλοφσκα είχε αναφέρει ότι ορισμένοι από τους συλληφθέντες και τους κατηγορούμενους εργάζονταν για λογαριασμό μυστικών υπηρεσιών ξένων χωρών και κυρίως για λογαριασμό μυστικής υπηρεσίας γειτονικής χώρας.

Άραγε, αυτές οι συλλήψεις και οι εξελίξεις έχουν σχέση με συγκεκριμένα δημοσιεύματα στον Ελληνικό Τύπο, όπου υπήρξε δημοσιοποίηση ανθρώπων αλλά και επιχειρήσεων των Ελληνικών μυστικών υπηρεσιών;
Μήπως οι μυστικές κρατικές υπηρεσίες της ΠΓΔΜ στηρίχτηκαν σε επαφές των συγκεκριμένων συλληφθέντων στα Σκόπια με Έλληνες πράκτορες μετά την προδοτική δημοσιοποίηση σχετικών υποθέσεων στον εγχώριο συστημικό Τύπο;
Λέμε, μήπως;
Ή μήπως πάλι οι μυστικές υπηρεσίες της ΠΓΔΜ αλλά και οι αντίστοιχες άλλων γειτονικών "φίλων" και "συμμάχων" χωρών παρακολουθούν τα όσα διαδραματίζονται από το 2010 μεταξύ των δικών μας πρακτόρων στις αίθουσες των Ελληνικών Δικαστηρίων, λόγω της προδοτικής στάσης και σε αυτό το θέμα της κυβέρνησης ΓΑΠ και της τότε διοικήσεως της Ελληνικής μυστικής υπηρεσίας;

Εμείς πάντως από τότε που ξεκίνησαν τα γνωστά γεγονότα στο εσωτερικό της μυστικής μας υπηρεσίας είχαμε λάβει σαφή θέση και είχαμε συστήσει τόσο στην προηγούμενη ηγεσία (που όμως, όπως καθημερινά αποκαλύπτεται, είχε τους λόγους της για τη διάλυση της υπηρεσίας) αλλά και την σημερινή υπό τον κ. Θ. Δραβίλλα όταν ανέλαβε να σταματήσουν, αυτό, το παγκόσμια πρωτοφανές, θέατρο του παραλόγου...
Θυμίζουμε επίσης ότι είμαστε από τα ελάχιστους χώρους που στηρίξαμε την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να τοποθετήσει ως διοικητή της ΕΥΠ έναν νέο άνθρωπο και επιστήμονα που δεν ανήκε στους συνήθεις κρατικούς μηχανισμούς...

Πηγή GrCitizen


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Συναγερμό σήμανε το FBI 

«Αστακός» γίνονται οι ΗΠΑ, καθώς διαθέτουν πληροφορίες πως θα χτυπήσουν οι τζιχαντιστές στο έδαφος τους.

Το FBI σήμανε συναγερμό στη χώρα. Με έγγραφο που έστειλε στον Λευκό Οίκο ανέφερε πως διαθέτει πληροφορίες που αναφέρουν ότι η χώρα θα δεχθεί επίθεση από το Ισλαμικό Κράτος. Έτσι, πλέον οι Αμερικανοί λαμβάνουν μέτρα. Όπως ανέφερε το δίκτυο CBS επειδή δεν γνωρίζουν πότε ακριβώς θα συμβεί αυτό –το χτύπημα- οι Αμερικανοί προετοιμάζονται σαν να πρόκειται να γίνει αύριο κιόλας. Πάντως, υποστηρίζουν ότι αναμένουν σύντομα την επίθεση.

Μάλιστα, αναφέρεται ότι φοβούνται συμπατριώτες τους που έχουν ενταχθεί στους τζιχαντιστές. Ο αρχηγός του FBI φέρεται να γνωρίζει ονόματα Αμερικανών που έχουν γίνει μέλη του ΙΚ καιπολεμούν στο πλευρό του Συρία και Ιράκ. Άλλος ένας φόβος του είναι ότι από τη στιγμή που κατέχουν αμερικανικά διαβατήρια μπορούν να επιστρέψουν στις ΗΠΑ ανά πάσα στιγμή.

Την ίδια ώρα, ο Λέον Πανέτα ανέφερε ότι «ο πόλεμος εναντίον των τζιχαντιστών θα είναι δύσκολος».

Αναφορά της Die Welt σε νέο ανατριχιαστικό βίντεο με τζιχαντιστή
Ένας νεαρός ξανθός ισλαμιστής, μιλώντας σε άπταιστα γερμανικά, καλεί τους «πιστούς αδελφούς» του να σφάξουν τους «άπιστους» στις μη μουσουλμανικές χώρες, εμφανίζεται σε βίντεο το οποίο κυκλοφόρησε σήμερα σε σχετικές ιστοσελίδες, σύμφωνα με δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, όπου ωστόσο δεν αναρτάται το βίντεο, αλλά μόνον η φωτογραφία με το πρόσωπο του νεαρού τζιχαντιστή.

«Αγαπημένοι μου αδελφοί στην πίστη, βρίσκομαι εδώ, στο Χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους, στην περιοχή Ράκα. Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ για να σφάξουμε τα πρόβατα. Και θέλω να σας καλέσω να σφάξετε τους άπιστους στις μη μουσουλμανικές χώρες. Ελάτε όλοι εδώ! Σας καλώ να έρθετε εδώ και να σκοτώσετε τους άπιστους», λέει ο νεαρός, σύμφωνα με την εφημερίδα, η οποία επισημαίνει ότι είναι πλέον ξεκάθαρο πως η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Γερμανία είναι σοβαρή.

«Το κάλεσμα για θάνατο των ‘απίστων’ στις πατρίδες τους συνιστά ποιοτική αλλαγή στην προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους. Οι ειδικοί προειδοποιούν εδώ και εβδομάδες: Οι χώρες οι οποίες έχουν δεσμευθεί στον αγώνα κατά των τρομοκρατών μπαίνουν τώρα στο στόχαστρο των αυτοαποκαλούμενων ‘μαχητών του Θεού’», αναφέρει η εφημερίδα και παραπέμπει σε χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας Bild, σύμφωνα με το οποίο «κομάντο του τρόμου του Ισλαμικού Κράτους βρίσκονται ήδη καθοδόν προς την Ευρώπη, μέσω των συνόρων Τουρκίας-Συρίας».

Από το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών επισημάνθηκε ότι η Γερμανία εξακολουθεί να αποτελεί όπως και πριν στόχο της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών», διευκρινίστηκε ωστόσο ότι προς το παρόν δεν υπάρχει πληροφορία για συγκεκριμένο σχέδιο επίθεσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατηγόρησε σήμερα τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα ότι «ανάγκασε» την Ευρωπαϊκή Ένωση να υιοθετήσει κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.

Ο Λαβρόφ επικαλέστηκε ως απόδειξη γι’ αυτό τις δηλώσεις του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν στις 2 Οκτωβρίου στη διάρκεια ομιλίας του στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε αναφερθεί στις επιφυλάξεις των χωρών της ΕΕ να επιβάλουν οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.

«Και μάλιστα δεν ζήτησε συγγνώμη για τις δηλώσεις που έκανε (σε ομιλία του) στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ σχετικά με το ότι οι ΗΠΑ ανάγκασαν την ΕΕ ενάντια στη βούλησή της και εις βάρος των οικονομικών της συμφερόντων να υιοθετήσει αντιρωσικές κυρώσεις», κατήγγειλε ο Ρώσος υπουργός σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη Μόσχα.

«Είναι αλήθεια ότι (οι Ευρωπαίοι) δεν ήθελαν να το κάνουν. Όμως ακόμη μία φορά ήταν η αμερικανική ηγεσία κι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που επέμειναν, που συχνά σχεδόν αναγκάστηκαν να ντροπιάσουν την Ευρώπη για να υψώσει το ανάστημά της και να επιβάλει οικονομικά μέτρα» εναντίον της Ρωσίας, είχε υπογραμμίσει ο Μπάιντεν στην ομιλία του.

Από την έναρξη της κρίσης στην Ουκρανία η ΕΕ και οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, την οποία κατηγορούν ότι υποστηρίζει τους φιλορώσους αυτονομιστές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι Τούρκοι επιμένουν στον εκτουρκισμό της Ρόδου

«Όταν μία θρησκευτική γιορτή μετατρέπεται σε τουρκο-φεστιβάλ», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του πρόσφατου Κουρμπάν Μπαϊράμ, για τα όσα συνέβησαν στην Ρόδο και τα οποία υπενθύμισαν με τον πιο έντονο τρόπο πως το Ισλάμ για την Τουρκία είναι απλώς ένα όχημα επέκτασης του τουρκισμού – νεο-οθωμανισμού.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Και πώς να μην χαρακτηριστεί ως τουρκοφιέστα το φεστιβάλ τουρκισμού που έγινε στο κοσμοπολίτικο νησί της Ρόδου, αφού δοθείσης της ευκαιρίας (θρησκευτικής γιορτής) έγινε κατορθωτό από το τουρκικό προξενείο της Ρόδου να δοθεί καθαρά τουρκικό «χρώμα» στις θρησκευτικές εκδηλώσεις. Ίσως, το ευχάριστο μήνυμα να ήταν ότι οι ροδίτες μουσουλμάνοι που παραβρέθηκαν ήταν πραγματικά λίγοι, αφού ο αριθμός προσέλευσής τους ήταν –τουλάχιστον- απογοητευτικός, ιδιαίτερα μετά τις αποκαλύψεις για το μέγεθος της πίστης του ψευτο-ιμάμη Μουσταφά Τζαχήτ, ο οποίος δεν φαίνεται πολύ θερμός στο να ακολουθεί τα όσα ο ίδιος με τόσο πάθος κηρύττει.

Το τουρκικό προξενείο της Ρόδου, εξέδωσε μάλιστα σχετικά ανακοίνωση (στο Facebook), για το τουρκοφεστιβάλ (εκτουρκισμού) που διοργάνωσε, με την ευκαιρία της θρησκευτικής γιορτής των μουσουλμάνων.
Πραγματοποιήθηκε στην Ρόδο και με μεγάλη συμμετοχή από τους ομογενείς μας η εκδήλωση για το Κουρμπάν Μπαϊράμι που οργάνωσε το προξενείο μας. Στην εκδήλωση για το Μπαϊράμι μετείχαν πάνω από 900 άτομα, μεταξύ των οποίων αξιωματούχοι του δήμου Ρόδου, εκπρόσωποι του υπουργείου Τουρισμού της Ελλάδας, εκπρόσωποι του τοπικού τύπου και των καναλιών, ενώ την επίδειξη παραδοσιακών χορών που παρουσίασε η φολκλορική ομάδα που είχε σταλεί από την νομαρχία και τον δήμο Μούγλων, την τίμησαν με μεγάλη συμμετοχή οι ομογενείς μας. Αργότερα στη βραδιά εμφανίστηκε ορχήστρα που ήρθε από την Ξάνθη.
Το προξενείο μας αισθάνεται το χρέος να εκφράσει τις ευχαριστίες του σε αυτούς που μόχθησαν και δεν στέρησαν την στήριξη τους σε αυτή την μεγάλη διοργάνωση : Η νομαρχία και ο δήμος Μούγλων, η εταιρία “Yeşil Marmaris – Tugay Gemicilik ve Seyahat”, ο δήμος Ρόδου και οι αρμόδιοι της νομαρχίας νότιου Αιγαίου.
Για να πάρουμε, όμως μία γεύση τι πραγματικά εκφράζει ο τουρκισμός σήμερα (μέσα στην ίδια την Τουρκία) και τι επιφυλάσσει για αύριο, σε όσους τολμήσουν να τον ακολουθήσουν, θυμίζουμε τις σχέσεις αγάπης που υπάρχουν μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και των εξτρεμιστών ισλαμιστών – τζιχαντιστών, οι οποίοι δεν διστάζουν πλέον να κυκλοφορούν (με στολή πολέμου) στους δρόμους της γειτονικής χώρας, όπως επιβεβαιώνεται και από σχετικό δημοσίευμα (με ένθετη φωτογραφία) από τούρκο πολίτη, ο οποίος απορώντας για το γεγονός, παρατηρεί σχετικά:

Μην νομίζετε πως ο Ταγίπ αποκαλώντας τους «τρομοκράτες», άλλαξε και διακυβέρνηση. Την τρομοκρατική οργάνωση ΙΚΙΛ την έφεραν σε αυτό την κατάσταση, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Με επικεφαλής τον Ερντογάν. Με χρήματα από τους φορολογούμενους όλης της χώρας, τους δίνει χρήματα, τους εξοπλίζει, συγκεντρώνει τρομοκράτες από διάφορες χώρες και τους μαθαίνει να πολεμάνε, ανοίγει τα σύνορα και τους νοσηλεύει σε ιδιωτικά νοσοκομεία όταν τραυματιστούνε.
Ας κοιμάται η Τουρκία, να δούμε πότε θα καταλάβει το τι μπελάδες θα έρθουν στην χώρα με την στήριξη που παρέχει η κυβέρνηση σε αυτούς τους ψυχοπαθείς αποκεφαλιστές…
Δείτε εδώ, εντάξει το κράτος τους στηρίζει αυτούς, ο κόσμος στην Ούρφα δεν βλέπει αυτόν τον δήμιο που κάνει βόλτα στο δρόμο;
Αν, τώρα, κάποιοι θέλουν οι μουσουλμάνοι της Ρόδου να ξεχάσουν τον κοσμοπολίτικο τρόπο ζωής τους, να εκτουρκιστούν και να ασπαστούν το βαθύ Ισλάμ και να τοποθετήσουν τζιχαντιστές «στο σβέρκο» τους, προφανώς θα πρέπει να ρωτήσουν τους ίδιους. Γιατί, πέρα από τις τυπικότητες του θρησκευτικού εορτασμού, θεωρούμε εντελώς απίθανο να επιθυμούν να ακολουθήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους τον τουρκικό φανατισμένο ισλαμικό τρόπο ζωής που ονειρεύεται ο σουλτάνος Ερντογάν…, ζώντας με φανατικούς ισλαμιστές φονιάδες να τους ορίζουν το πώς θα ζουν ως καλοί μουσουλμάνοι… (και ο ψευτο-ιμάμης να απολαμβάνει μπριζολίτσες, μπυρίτσες και... πο#&@νίτσες)...
Οι Έλληνες μουσουλμάνοι των Δωδεκανήσων είναι αρκετά έξυπνοι για να γίνουν οικειοθελώς (οι ίδιοι και τα παιδιά τους) "κουρμπάνια" στις ορέξεις του τουρκισμού...

Πηγή GrCitizen
Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Δρακούλης

Τις τελευταίες μέρες απασχολεί έντονα την επικαιρότητα η σεναριολογία των πρόωρων εκλογών. Μέχρι ο πολιτικός πολιτισμός να καταφέρει να τηρήσει την διενέργεια εκλογών κάθε τέσσερα χρόνια, όπως ορίζει το Σύνταγμα, φαίνεται ότι η εκλογολογία θα ορίζει ανεξέλεγκτα την πολιτική ζωή της χώρας μας.

Ο εκχυδαϊσμός του πολιτικού βίου και η έκπτωση του πολιτικού ήθους είναι κοινός τόπος. Η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα της πολιτικής αδιαμφισβήτητα χαρακτηρίζονται από την συμπεριφορά και τις πράξεις των πολιτικών προσώπων. Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας η άσκηση της πολιτικής έχει ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό με τον πολιτικαντισμό, τις παλαιοκομματικές τακτικές και τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Έτσι, στο όνομα του πολιτικού συμφέροντος και των προσωπικών φιλοδοξιών, μια μερίδα πολιτικών χωρίς ίχνος ευθύνης απέναντι στους πολίτες καταπατούν τους θεσμούς και «κουρελιάζουν» το Σύνταγμα, εκβιάζοντας καταστάσεις και σέρνοντας στην χώρα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.

Η «κατάρα» της τετραετίας συνοδεύει κάθε νόμιμα και δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση στη χώρα μας, αφού στα μισά των τεσσάρων χρόνων και πριν προλάβει να ολοκληρώσει το όποιο πολιτικό πρόγραμμα ή έργο η εκάστοτε Κυβέρνηση, σαν «άγραφος νόμος» μπαίνει στο πολιτικό τραπέζι η συζήτηση των πρόωρων εκλογών. Πραγματικά, αν το Σύνταγμα των Ελλήνων προέβλεπε εκλογές κάθε δύο χρόνια ένα είναι το μόνο σίγουρο, ότι κάποιοι θα προσπαθούσαν να προκαλέσουν εκλογές κάθε δεκατέσσερις μήνες, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους!

Κίνηση «ματ», κίνηση εντυπωσιασμού ή κίνηση ανευθυνότητας η απειλή των πρόωρων εκλογών; Ένα είναι το βέβαιο ότι η παρατεταμένη εκλογολογία έχει αρνητικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα για τη χώρα. Το ζητούμενο από το 2010 και μετά που η χώρα μας ήρθε αντιμέτωπη με την οικονομική κρίση, ήταν η πολιτική σταθερότητα και αφού εξασφαλίστηκε μέσα από πολλές περιπέτειες και κινδύνους, μπόρεσε έτσι να ξανανοίξει ο δρόμος για την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, τις νέες προοπτικές και την σταδιακή ανάπτυξη και να δοθεί τέλος στα σενάρια εξόδου από την ευρωζώνη και σε κάθε καταστροφικό σενάριο. Κατά συνέπεια, οι μόνοι που δεν επωφελούνται από την πολιτική αστάθεια και τα σενάρια πρόωρων εκλογών είναι οι πολίτες και η χώρα, όσο και αν αυτοί που θέλουν τις εκλογές τις επικαλούνται στο όνομα του λαού, επιθυμώντας το «καλό» της χώρας!

Το «καλό» της χώρας, λοιπόν, εξυπηρετείται μόνο μέσω της ορθής λειτουργίας του πολιτεύματος και κατ’επέκταση της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία έχουν δημιουργηθεί για να εξυπηρετούν συγκεκριμένους στόχους. Όσο κάποιοι προσπαθούν να τους χρησιμοποιούν κατά το δοκούν ή για άλλους σκοπούς, τόσο θα χρεοκοπεί η Δημοκρατία και θα καθίσταται το πολίτευμα αναποτελεσματικό στην πράξη, βρίσκοντας «θύματα» τους πολίτες και τη χώρα!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τζιχαντιστές από τη Βρετανία, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται κατά πληροφορίες των Times του Λονδίνου ανάμεσα στα 180 μέλη του Ισλαμικού Κράτους (IS) που πιστεύεται ότι αντάλλαξε η Άγκυρα με τους 46 Τούρκους ομήρους, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι τον Σεπτέμβριο έπειτα πολύμηνη ομηρεία στα χέρια των τζιχαντιστών στο Ιράκ.

Η Αντιτρομοκρατική στη Βρετανία αναζητά τα ίχνη του 18χρονου Σαμπάζ Σουλεμάν και του 26χρονου Χισάμ Φόκαρντ, γράφουν οι Times.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι τα ονόματα των δύο Βρετανών περιλαμβάνονται σε λίστα με τους τζιχαντιστές που άφησε ελεύθερους η Άγκυρα, η οποία διέρρευσε και περιήλθε στην κατοχή της.

Η ίδια λίστα φέρεται να περιλαμβάνει επίσης δύο Γάλλους υπηκόους, δύο Σουηδούς, έναν Ελβετό, έναν Βέλγο και δύο τζιχαντιστές από την ΠΓΔΜ.

Αξιωματούχοι της βρετανικής κυβέρνησης δήλωσαν επίσης στο BBC πως είναι «αξιόπιστες» οι πληροφορίες ότι Βρετανοί τζιχαντιστές αντηλλάγησαν με τους 46 Τούρκους διπλωμάτες που απήχθησαν στο προξενείο της χώρας στη Μοσούλη τον Ιούνιο.

Βρετανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι οι Σαμπάζ Σουλεμάν εξαφανίστηκε στην Τουρκία. Το Φόρεϊν Όφις παρέχει προξενική συνδρομή στην οικογένειά του, αλλά δεν έχει υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση ότι ήταν ένας εκ των κρατουμένων της τουρκικής κυβέρνησης.

«Είμαστε ενήμεροι ότι αναφέρθηκε η εξαφάνιση ενός Βρετανού υπηκόου στην Τουρκία το 2014» αρκέστηκε να δηλώσει εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Οι Times αναφέρουν ότι η συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων Τουρκίας-Ισλαμικού Κράτους περιλάμβανε την αποφυλάκιση τζιχαντιστών που κρατούνταν σε τουρκικά νοσοκομεία και φυλακές, καθώς και τζιχαντιστών στα χέρια μετριοπαθών αντικαθεστωτικών.

Ελάχιστες εξηγήσεις έχουν δοθεί εκ μέρους της Τουρκίας σχετικά με την απελευθέρωση των 46 ομήρων. Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν διέψευσε τις πληροφορίες που είχαν ήδη ανακύψει σχετικά με την ανταλλαγή ομήρων το Σεπτέμβριο και υπογράμμισε ότι δεν καταβλήθηκαν λύτρα.

Από πλευράς του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι ΜΙΤ ηγήθηκε της επιχείρησης για την απελευθέρωση των ομήρων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στην ελπίδα δεν μπαίνει τιμή, οι διακινητές όμως την χρεώνουν πολύ ακριβά

Πόσο κοστίζει μία θέση στο σκάφος που μπορεί να σε βγάλει από το χάος και να σε οδηγήσει στο «όνειρο της Ευρώπης» -ή στο θάνατο στα νερά της Μεσογείου, χωρίς κανένας να σε βρει ποτέ; Για τις χιλιάδες των μεταναστών που διακινδυνεύουν τα πάντα, στην ελπίδα δεν μπορεί να μπει τιμή. Για τους διακινητές όμως, το κάθε κεφάλι έχει νούμερο και μάλιστα υψηλό.

Η τιμή που χρεώνουν οι διακινητές στα σκάφη που ξεκινούν από τη βόρειο Αφρική με προορισμό κυρίως την Ιταλία κυμαίνεται μεταξύ τριών και έξι χιλιάδων δολαρίων.

Αυτό προκύπτει από τις έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη από τις αρχές στο Ποτσάλο της Σικελίας, όπου έχουν συλληφθεί έξι άτομα ύποπτα ως διακινητές. Στο Ποτσάλο είχαν φτάσει το Σαββατοκύριακο δύο σκάφη μεταναστών, όπως μεταδίδει το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων, με συνολικά 500 άτομα.

Η τιμή σημαίνει ότι το κάθε ταξίδι κάνει πλουσιότερους κατά περίπου τρία εκατ. δολάρια τους διακινητές.

Στο κυνικό εμπόριο ελπίδας ή θανάτου μάλιστα, το σωσίβιο είναι προαιρετικό και χρεώνεται επιπλέον: 500 δολάρια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης 

Καμιά φορά, είναι αυτό που λένε «θέλω ν’ αγιάσω, και δε μ’ αφήνουν»!
Τι ήταν αυτό πάλι με την ψήφο εμπιστοσύνης που αποφάσισαν να ζητήσουν οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς;!

Ας δούμε κατ’ αρχήν την ίδια την ανακοίνωση, της Κυβερνητικής Εκπροσώπου κ. Σοφίας Βούλτεψη.
«Κατά τη σημερινή σύσκεψη του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, αποφασίστηκαν και ανακοινώνονται τα εξής:
1. Η διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας θα κινηθεί, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και τη συνταγματική πρακτική, έναν μήνα πριν από τη λήξη της θητείας του απερχομένου Προέδρου, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2015.
2. Με την έναρξη της νέας Συνόδου της Βουλής, η κυβέρνηση θα ζητήσει αμέσως την επιβεβαίωση της εμπιστοσύνης της Βουλής προς αυτήν, σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος».
Κι ας αρχίσουμε τις παρατηρήσεις:

Πρώτον. Με τα προεκλογικά σενάρια να βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, τα οποία μάλιστα ενισχύονται από παραιτήσεις Γενικών Γραμματέων αλλά και δηλώσεις - τοποθετήσεις κυβερνητικών βουλευτών, την αντιπροσωπεία της τρόικα ήδη στην Ελλάδα να πιέζει για περαιτέρω μέτρα και την αναμενόμενη νέα έκθεση για τα stress tests των τραπεζών, ανακοινώσεις όπως αυτή δεν γίνονται (κατά τη γνώμη μου) από την Κυβερνητική Εκπρόσωπο, αλλά από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό με διάγγελμα προς το λαό.

Δεύτερον. Με πιο σκεπτικό στην ίδια δήλωση με την οποία ανακοινώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, εμπεριέχεται και μάλιστα πρώτο κατά σειρά, το ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ο κύριος δηλαδή λόγος βάσει του οποίου (με τα μέχρι στιγμής δεδομένα) πρόκειται να προκληθούν εθνικές εκλογές;!

Και αν το σκεπτικό ήταν να αποκλεισθούν τα προεκλογικά σενάρια, επιτυγχάνεται ακριβώς το αντίθετο και ουσιαστικά αποκαλύπτεται η αλήθεια. Ότι στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ζητά μία … παράταση θητείας πέντε μηνών για να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο.

Τρίτον. Εφόσον, ούτως ή άλλως, η συζήτηση για την ψήφιση του Κρατικού Προϋπολογισμού, η οποία επίκειται, αποτελεί κάθε χρόνο μία «de facto» ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, ποιος ο λόγος να υπάρξει εκ των προτέρων μία τέτοια διαδικασία ; Μήπως τελικά, όπως κατά κόρον αναφέρεται τον τελευταίο καιρό, ο προϋπολογισμός «δεν βγαίνει» και τελικά το αναμενόμενο Πολυνομοσχέδιο θα περιλαμβάνει μέτρα και διατάξεις, όπως αυτά θα συμφωνηθούν με την τρόικα, ώστε η κυβέρνηση να φοβάται πως θα δημιουργήσουν τέτοιο πρόβλημα στους βουλευτές που τη στηρίζουν, που δεν θα επιτρέπουν την υπερψήφισή του;

Πέραν όλων των ανωτέρω, μήπως στόχος των κ.κ. Βενιζέλου και Σαμαρά με αυτή τους την προσωπική κίνηση, είναι απλά το να πιεστούν οι ίδιοι οι κυβερνητικοί βουλευτές που επηρεάζονται από τους κ.κ. Παπανδρέου και Καραμανλή αντίστοιχα, και έχουν (πάλι!) «σηκώσει μπαϊράκι» με δηλώσεις όπως αυτές των Γ. Βλάχου και Ν. Κακλαμάνη οι οποίοι κάλεσαν τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί με σκοπό τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας;

Όποιος κι αν είναι ο πραγματικός λόγος αυτής της κίνησης, το μόνο ίσως θετικό που περιλαμβάνει, θα είναι η τριήμερη συζήτηση των πραγματικών προβλημάτων της χώρας, με την «αναγκαστική» προσωπική παρουσία του κ. Σαμαρά στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Κι εδώ θα πρέπει πάλι να σημειωθεί ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, έχει μέχρι σήμερα πραγματοποιήσει πέντε μόλις ομιλίες στην ολομέλεια του Σώματος από την ημέρα εκλογής του, καμία δε εκ των ανωτέρω το 2014, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις για σημαντικότατα θέματα που του έχει απευθύνει ο πρόεδρος του κινήματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (όσο και άλλοι)!

Κρατήστε δε στο πίσω μέρος του μυαλού σας και τη διαδικασία σύμφωνα με την οποία τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου του 2011, ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ζήτησε και πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, με τον όρο ότι θα εγκατέλειπε την εξουσία και θα προχωρούσε άμεσα σε σχηματισμό νέας κυβέρνησης, με διευρυμένη κοινοβουλευτική σύνθεση και πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Όπως και έγινε, με την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου την οποία στήριξαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ να ορκίζεται λίγες ημέρες αργότερα.

Πόσο όμοιες ή όχι είναι οι δύο περιπτώσεις, μένει να φανεί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

«..., η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τον Περσικό και θα σταματήσουν τα στρατεύματά της έξω από την Ιερουσαλήμ»

«ΟΣΟΙ ΔΕ ΒΟΥΛΗΣΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΤΕ ΓΕΝΟΜΕΝΩΝ ΤΟ ΣΑΦΕΣ ΣΚΟΠΕΙΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΩΝ, ΠΟΤΕ ΑΥΘΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΕΙΟΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ...»

Μετά την προσάρτηση της Χερσονήσου της Κριμαίας, η Ρωσία επέστρεψε θριαμβευτικά στον Εύξεινο Πόντο, όπου η Δύση απέτυχε να τον διασφαλίσει σύμφωνα με τα σχέδιά της. Η Ρωσία συγκεντρώνει όλο τον δυναμισμό για να κυριαρχήσει στην περιοχή, πολύ πιο πέρα από αυτή - στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή.

Μετά την Κριμαϊκή κρίση: προς μια μεγαλύτερη ρωσική ναυτική δύναμη στην Μεσόγειο Θάλασσα

Ο εκσυγχρονισμός του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας που βρίσκεται σε εξέλιξη πιστεύεται ότι είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα τμήματα του εξοπλιστικού προγράμματος 2011-2020 των στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μέχρι 18 μονάδες υπό κατασκευή αναμένεται να τεθούν σε υπηρεσία στο ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας έως το 2020, ενώ νέες υποδομές αναπτύσσονται. Ωστόσο, η προσάρτηση της Κριμαίας τον Μάρτιο του 2014 έχει ανατρέψει το συνολικό πλαίσιο στον Εύξεινο Πόντο. Είναι πιθανό να δώσει σημαντική ώθηση στα ρωσικά ναυτικά σχέδια στον Εύξεινο Πόντο και κατ 'επέκταση τη ναυτική δραστηριότητα στην περιοχή της Μεσογείου.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ρωσία έχει αυξήσει τη ναυτική της δύναμη λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας, η ναυτική δύναμη της Μόσχας στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο εξακολουθεί να αμφισβητείται από ένα σύνολο ποιοτικών παραγόντων.

Από εκεί και πέρα, η ουκρανική κρίση κατέδειξε την ανικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαχείριση του Παρευξείνιου περιβάλλοντος, ενώ παράλληλα έχει επισημάνει τη μειωμένη επιρροή και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.

Αν και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 η Παρευξείνια περιοχή δεν προσέλκυσε το μεγάλο ενδιαφέρον, την τελευταία δεκαετία ήρθε αντιμέτωπη με αρκετές εξελίξεις που συνδέονται άμεσα με τις παγκόσμιες αλλαγές. Η Παρευξείνια περιοχή είναι ένα από τα κρίσιμα σταυροδρόμια του κόσμου, στρατηγικό σημείο τομής των διαδρόμων ανατολής-δύσης και βορρά-νότου, μια γεωγραφική κατάσταση με ενισχυμένο το στρατηγικό ενδιαφέρον για τους περιφερειακούς και εξωπερειφεριακούς παράγοντες.

Από την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος ασφαλείας το 1991, η συνεχιζόμενη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης στον τομέα της οικονομίας και της ασφάλειας έχει οδηγήσει σε ένα νέο περιβάλλον με νέες ευκαιρίες συνεργασίας, αλλά έχει επίσης αυξήσει τον κίνδυνο αντιπαράθεσης. Η ετερογένεια της Παρευξείνιας περιοχής και η απουσία αποτελεσματικού περιφερειακού μηχανισμού ασφαλείας έχουν μέχρι στιγμής παρεμποδίσει τα ενδιαφερόμενα μέρη από την πρόληψη, ή τη διευθέτηση τυχόν ζητημάτων ασφαλείας. Σήμερα, ο Εύξεινος Πόντος εμφανίζεται ως ανταγωνιστικό πεδίο μεταξύ των περιφερειακών φορέων - με αντικρουόμενα συμφέροντα.

Για δύο δεκαετίες, η Ρωσία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είχαν μετατρέψει την περιοχή σε «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος». Η αύξηση των εντάσεων και προκλήσεων για την ασφάλεια στη συνέχεια οδήγησε σε μόνιμη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών μεταξύ των Παρευξείνιων κρατών - κατά την τελευταία δεκαετία αυξήθηκαν κατά μέσο όρο από 2,4% του ΑΕΠ το 2000 σε 2,9% του ΑΕΠ το 2010.

Με μια άστατη ισορροπία, μια ανεξέλεγκτη συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων στην Παρευξείνια περιοχή, και με τις συνεχιζόμενες διαφορές μεταξύ των γειτονικών χωρών, έχουν ως αποτέλεσμα να παραμένει μόνιμα και αρκετά υψηλά ο συγκρουσιακός κίνδυνος. Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έχει τονίσει ιδιαίτερα τη διάσταση του Εύξεινου Πόντου, δίνοντας έμφαση στον τομέα της ασφάλειας και ρίχνοντας φως στις σχέσεις μεταξύ της ασφάλειας και της οικονομικής ευημερίας της περιοχής, και έχει ως εκ τούτου ωθήσει τα παράκτια κράτη να διατηρήσουν ικανές ναυτικές δυνάμεις.

Για να αντιμετωπίσει τις επερχόμενες προκλήσεις ασφάλειας η Ρωσία έχει ξεκινήσει ένα ευρύ πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών της δυνάμεων - το κρατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα (SAP) 2010-2011 - η αναβάθμιση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας πιστεύεται ότι είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα τμήματα αυτής της προσπάθειας, με την αναμενόμενη ένταξη σε υπηρεσία 15-18 νέων μονάδων.

Η εφαρμογή του SAP 2011-2020 παρέχει επίσης τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη ναυτικών υποδομών στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο, υπενθυμίζοντας τα ρωσικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή, ως ένα πλέγμα μεταξύ της Ρωσίας και της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, και πέρα στους παγκόσμιους ωκεανούς.

Μέχρι το Μάρτιο του 2014, η εφαρμογή των σχεδίων αυτών και η επακόλουθη ανάπτυξη της ναυτικής δύναμης της Ρωσίας είχε ουσιαστικά παρεμποδιστεί με τους περιορισμούς που επιβάλλονταν από την κυβέρνηση της Ουκρανίας στο πλαίσιο των διμερών συμφωνιών του 1997 και του 2010 για τη χρήση των στρατιωτικών μισθωμένων μέσων από τη Ρωσία στην Κριμαία. Τον Μάρτιο του 2014, η προσάρτηση της Χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία ανέτρεψε εντελώς το ναυτικό περιβάλλον ασφαλείας στον Εύξεινο Πόντο.

Η Μόσχα έχει πλέον ελεύθερα τα χέρια της για να αναπτύξει νέες πλατφόρμες στη Σεβαστούπολη, να αναβαθμίσει τις υποδομές της Κριμαίας και να αποστείλει νέο στρατιωτικό υλικό στη χερσόνησο. Η Ρωσία έχει επιπλέον λύσει με σχεδόν μηδενικό κόστος αρκετά ζητήματα που δεν της επέτρεπαν την ενίσχυση της ναυτικής δύναμής της στον Εύξεινο Πόντο, και κατ 'επέκταση στη Μεσόγειο.

Στη συνέχεια εξετάζεται σε ποιο βαθμό η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία θα επηρεάσει τη ρωσική ναυτική δύναμη στη Μαύρη Θάλασσα. Αφού ρυθμίσουμε πρώτα το θεωρητικό πλαίσιο σε σχέση με την ορολογία της ναυτικής δύναμης, στη συνέχεια διερευνώνται τα ρωσικά ναυτικά σχέδια στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο. Το τελευταίο μέρος του σημειώματος επικεντρώνεται στις συνέπειες της προσάρτησης της Κριμαίας, και θεωρεί τους ποιοτικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη ναυτική συσσώρευση της Μόσχας στον Εύξεινο Πόντο.

Οριοθέτηση της ναυτικής δύναμης

Η σχεδόν κλειστή πτυχή του Εύξεινου Πόντου ενισχύει σημαντικά τη στρατηγική διάσταση των ακτών και των ρηχών νερών. Οι κλειστές θάλασσες παρουσιάζουν συνήθως τακτικές επιχειρήσεις με υψηλές στρατηγικές επιπτώσεις. Δεν υπήρξε καμία ναυμαχία στον Εύξεινο Πόντο μετά την καταστροφή του οθωμανικού στόλου στη Σινώπη από το ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας στις 30 Νοεμβρίου 1853, η πτώση της Σεβαστούπολη το 1855, πολιορκήθηκε από τους Γάλλους, τους Βρετανούς, τους Σαρδήνιους και τους Τούρκους, έθεσε το τέλος στο πόλεμο της Κριμαίας. Ο στρατηγιστής Μιλάνο Βέγκο περιγράφει τον Εύξεινο Πόντο ως στενή θάλασσα, που σημαίνει ότι μπορεί να ελέγχεται και από τις δύο της πλευρές. Τα παράκτια κράτη πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στις ναυτικές μονάδες δευτέρου και τρίτου επιπέδου που αναμένεται να λειτουργήσουν σε αυτές τις περιοχές, όπως υποβρύχια, φρεγάτες ή κορβέτες, τις αποβατικές δυνάμεις και τις ικανότητες για την υποστήριξη των επιχειρήσεων των χερσαίων δυνάμεων κατά μήκος των ακτών.

Θα πρέπει να υπενθυμιστεί επίσης ότι η Σύμβαση του Μοντρέ (1936) ρυθμίζει την πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο, και διακρίνει μεταξύ των Παρευξείνιων χωρών και των ξένων. Η σύμβαση οροθετεί την ποσότητα και τον χρόνο που ξοδεύεται από τα πλοία μη παράκτιων χωρών στα Παρευξείνια ύδατα (με ανώτατο όριο 45.000 τόνων, ή 30.000 τόνους για μια μεμονωμένη χώρα, εν καιρώ ειρήνης, με ανώτατο όριο παρουσία 21 ημερών). Υποβρύχια των μη παράκτιων κρατών και αεροπλανοφόρα, απαγορεύονται στον Εύξεινο Πόντο.

Η σύμβαση προβλέπει για την Τουρκία αυξημένο έλεγχο των Στενών της Κωνσταντινούπολης, και μετά το Στάλιν κανένας άλλος δεν έχει προσπαθήσει να επαναδιαπραγματευτεί τη σύμβαση. Οι ΗΠΑ αν και δεν είναι μέρος της Σύμβασης του Μοντρέ, έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα ότι θα τη σεβαστούν, παρά το γεγονός αυτό το κείμενο περιορίζει σημαντικά τη ναυτική δύναμή τους στον Εύξεινο Πόντο. Το 2006 η Τουρκία, με την υποστήριξη της Ρωσίας, αντιτάχθηκε στην προσπάθεια της Ουάσιγκτον να επεκτείνει την αντιτρομοκρατική ναυτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ Active Endeavour από τη Μεσόγειο στον Εύξεινο Πόντο. Η Άγκυρα θεώρησε την πρόταση ως εν δυνάμει απειλή για τη Σύμβαση, και εξέφρασε την αντίθεσή της με το επιχείρημα ότι οι Παρευξείνιες χώρες ήδη εκτελούν τις επιχειρήσεις Blackseafor και Blacksea Harmony. Ως εκ τούτου, η ιδιαίτερη σημασία των ακτών, ο περιορισμός της ναυτικής δύναμης ξένων χωρών στον Εύξεινο Πόντο, πρέπει να ληφθεί υπόψη στην εκτίμηση του τοπικού ναυτικού πλαισίου.

Ενώ η δύναμη είναι η ικανότητα ενός παίκτη διεθνών σχέσεων για να επιβάλει την δική του θέληση σε σε άλλους παίκτες, η ναυτική δύναμη, ως ένα συστατικό της δύναμης, είναι η ικανότητά του να χρησιμοποιήσει το θαλάσσιο τομέα για την επίτευξη πολιτικών στόχων.Οι Βρετανικοί στρατιωτικοί τονίζουν τα μέσα, τη ναυτική δύναμη ως την ικανότητα προβολής ισχύος στη θάλασσα, και από τη θάλασσα στην επιρροή της συμπεριφοράς των ανθρώπων ή την πορεία των γεγονότων.

Στον τελευταίο ορισμό θα πρέπει ωστόσο να συμπεριληφθούν μη στρατιωτικά μέσα, όπως η πολιτική και οικονομική δύναμη που ασκείται από έναν παράγοντα που χρησιμοποιεί τη θάλασσα. Η ναυτική δύναμη βασίζεται σε αντικειμενικούς παράγοντες, όπως το υλικό ναυτικών δυνατοτήτων, και υποκειμενικούς
παράγοντες, όπως ο προσδιορισμός ενός παίκτη να χρησιμοποιήσει αυτές τις ικανότητες στη θάλασσα. Σήμερα, η ναυτική δύναμη εμφανίζεται ως η συνδυασμένη δράση ενός παράγοντα, το ναυτικό, η διπλωματία και ο εμπορικός στόλος.

Ο Αµερικανός ιστορικός και υποναύαρχος Άλφρεντ Θέιερ Μάχαν, κύριος σχολιαστής ναυτικών θεμάτων από τα τέλη του 19ου αιώνα, είχε την τάση να δίνει έμφαση στο ρόλο του ναυτικού ως το κύριο μέσο της επιρροής στη θάλασσα. Ο Βρετανός ιστορικός Τζούλιαν Κορμπέτ ανέλυσε περαιτέρω τις αρχές της θαλάσσιας στρατηγικής του 20ου αιώνα, και διεύρυνε τις σπουδές του Μάχαν.

Σήμερα πρέπει να διευρυνθεί ο ορισμός της ναυτικής δύναμης, και να περιλαμβάνει τη δυνατότητα από έναν παράγοντα να πραγματοποιεί ένα ευρύ φάσμα μη στρατιωτικών καθηκόντων που σχετίζονται με την ασφάλεια στη θάλασσα: την προστασία της ναυσιπλοΐας, την προστασία των θαλάσσιων πόρων, την επιβολή της κρατικής κυριαρχίας στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), κ.λπ. Ως εκ τούτου, η ναυτική δύναμη φαίνεται να είναι μια πολυδιάστατη έννοια, πολύ πιο πέρα από την αυστηρή στρατιωτική πτυχή.

Στη συνολική δύναμη, η ποιότητα και οι επιδόσεις - με βάση τις δυνάμεις και τις πλατφόρμες στην θάλασσα και στην ξηρά, πρέπει να ληφθούν υπόψη μαζί με άλλους παράγοντες. Το μήκος της ακτογραμμής, ειδικά σε μια στενή θάλασσα, ο αριθμός και η ποιότητα των ναυτικών υποδομών που διατίθενται για την κατασκευή πολεμικών μονάδων, αποβάθρες και υποδομές συντήρησης, καθώς και τα κίνητρα και η εκπαίδευση του προσωπικού - όλα ζυγίζουν στη ναυτική δύναμη. Τέλος, όπως επισήμανε η Ντέμπορα Σάντερς, το θαλάσσιο πλαίσιο στο οποίο ένας παίκτης αλληλεπιδρά έχει σημασία για την εκτίμηση της ναυτικής δύναμης. Στον Εύξεινο Πόντο, οι σχέσεις της Ρωσίας με την Τουρκία, ο κύριος τοπικός ενδιαφερόμενος παίκτης, παραμένει ένα βασικό στοιχείο.

Ωστόσο, οι σχέσεις της Μόσχας με τα άλλα παράκτια κράτη - τη Γεωργία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουκρανία - καθώς και τις ΗΠΑ, διαμορφώνουν τους πολιτικούς στόχους της στην περιοχή.

Η συσσώρευση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας

Λαμβάνοντας υπόψη τη βαθιά γεωπολιτική αλλαγή στον Εύξεινο Πόντο με τη Ρωσία να έχει ανακτήσει το χαμένο έδαφος από τη δεκαετία του 1990, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000 αποφάσισε να ανασυγκροτήσει τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Ωστόσο, μέχρι την προσάρτηση της Κριμαίας το Μάρτιο του 2014 οι περίπλοκες σχέσεις με το Κίεβο σχετικά με την ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Κριμαία, παρεμπόδισαν σοβαρά τα ναυτικά σχέδια της Μόσχας.

Ρωσικά συμφέροντα στον Εύξεινο Πόντο

Ο Εύξεινος Πόντος ανήκει στη νότια πτέρυγα της Ρωσίας, που εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα έως την Ουκρανία. Παρέχει στη Ρωσία, από το τέλος του 18ου αιώνα, ένα «παράθυρο» προς τα θερμά νερά της Μεσογείου, και είναι για το Ρωσικό Ναυτικό και τον εμπορικό στόλο η πιο κοντινή πρόσβαση στους παγκόσμιους ωκεανούς. Από τα πέντε ρωσικά ναυτικά θέατρα - δηλαδή ονομαστικά η Βόρεια, η Βαλτική, Μαύρη Θάλασσα, η Κασπία και ο Ειρηνικό Ωκεανός - αυτό της Μαύρης Θάλασσας έχει υποστεί τις βαθύτερες γεωπολιτικές αλλαγές κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών.

Ο Εύξεινος Πόντος ήταν μια «σοβιετική λίμνη» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στη συνέχεια η ρωσική επιρροή αμφισβητήθηκε και επανήρθε υπό την δυτική επιρροή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000. Η απώλεια ενός σημαντικού μέρος των ακτών της, μέσω της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, ήταν μια πρόσθετη πηγή γεωπολιτικής απογοήτευσης για τη Ρωσία μετά το 1991, η οποία είδε το «παράθυρο» να μικραίνει σε όλη την βόρεια ακτή της λεκάνης πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ - σε ένα μικρό μερίδιο των ακτών του Καυκάσου.

Όπως η νότια πτέρυγα υπήρξε μία από τις πιο ασταθείς περιοχές κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, τα συμφέροντα της Ρωσίας στον Εύξεινο Πόντο σχετίζονται σήμερα κατά κύριο με την ασφάλεια. Η Μόσχα επικεντρώνεται στη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ομοσπονδίας, η οποία είναι υπό αμφισβήτηση κυρίως στον Καύκασο, και την πρόληψη της επέκτασης της Ευρω-Ατλαντικής επιρροής στην «σφαίρας προνομιακών συμφερόντων» της. Ιδιαίτερη σημασία ως προς τον πρώην στόχο έχει η περίπτωση της Ουκρανίας και της Γεωργίας, όπου η Ρωσία έπρεπε να χαράξει μια κόκκινη γραμμή κατά τη διάρκεια της ρωσο-γεωργιανής σύγκρουσης το 2008.

Επιπλέον, η περιοχή όχι μόνο μαστίζεται από την παρατεταμένη κρίση στη Μολδαβία (Υπερδνειστερία), και τον Καύκασο (Νότια Οσετία, Αμπχαζία και Ναγκόρνο-Καραμπάχ), αλλά έχει επίσης δει μια αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως. Εκτός αυτού, η Μόσχα, η οποία υποστηρίζει για τον εαυτό της το καθεστώς μιας μεγάλης δύναμης, επεδίωξε να επεκτείνει την παρουσία και τη δράση της στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, για την προστασία και την προώθηση των συμφερόντων της στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, όπως αποδεικνύεται από το ρόλο της στη συνεχιζόμενη σύγκρουση της Συρίας.

Ο Εύξεινος Πόντος, ως ο κύριος θαλάσσιος διάδρομός της στη λεκάνη της Μεσογείου, παρέχει στη Ρωσία μια έξοδο προς τη Μέση Ανατολή, όπου το Κρεμλίνο έχει αναβιώσει μια σειρά από στρατιωτικές και ενεργειακές εταιρικές σχέσεις με διάφορες χώρες.

Τέλος, η Μόσχα έχει επίσης μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στον Εύξεινο Πόντο: το 2013 περί τα 117 εκατομμύρια τόνοι εμπορευμάτων διήλθαν από το Νοβοροσίσκ, το οποίο είναι σε κίνηση το πρώτο εμπορικό λιμάνι της Ρωσίας, πολύ πιο μπροστά από την Αγία Πετρούπολη (58 εκατομμύρια τόνοι) ή ακόμα και το Πριμόρσκ (75 εκατομμύρια τόνοι).

Ο Εύξεινος Πόντος παραμένει μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από κορεσμένη ναυσιπλοΐα, όπου σχεδόν τα τρία τέταρτα των δεξαμενόπλοιων που πλέουν ανάμεσα από τα Στενά είναι με κατεύθυνση προς ή από τη Ρωσία.

Ρωσική ναυτική συσσώρευση - προς ένα ναυτικό φρούριο για την υπεράσπιση της νοτιοδυτικής πτέρυγας

Με την στρατιωτική μεταρρύθμιση το 2008-2010 ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας υπάγεται στη Νότια Στρατιωτική Περιφέρεια της Ρωσίας, η οποία αποτελείται από την πρώην Στρατιωτική Περιφέρεια στον Βόρειο Καύκασο, τον στόλο της Κασπίας, την 4η Διοίκηση Πολεμικής Αεροπορίας και Αεράμυνας και το στόλο της Μαύρης Θάλασσας.

Σήμερα, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας παραμένει κυρίως ένα «στόλος πράσινου
νερού» με περιορισμένες δυνατότητες στην ανοικτή θάλασσα. Λειτουργεί ένα καταδρομικό κατευθυνόμενων βλημάτων - το Moskva (Πρότζεκτ 1164), το οποίο είναι επίσης η ναυαρχίδα του στόλου, ένα κλασικό υποβρύχιο (Πρότζεκτ 877 V), τρεις φρεγάτες (Πρότζεκτ 61M, 1135 και 1135Μ), επτά μεγάλα αποβατικά (εκφόρτωσης) πλοία (Πρότζεκτ 775 και 1171), καθώς και αρκετά μικρά σκάφη ανθυποβρυχιακού πολέμου και αρκετά μικρά σκάφη με τορπίλες ή πυροβόλα.

Περίπου το 90% της χωρητικότητας του στόλου βρίσκεται στα λιμάνια της Κριμαίας, κυρίως στη Σεβαστούπολη (80%), αλλά και στην Φεοδοσία (9%). Το 2014 ο μέσος όρος ηλικίας των κύριων μονάδων μάχης είναι περίπου 27 χρόνια, η συνολική μέση ηλικία των περίπου 40 μονάδων μάχης φτάνει τα 36 χρόνια. Ανάλογα με τις πηγές που λαμβάνονται υπόψη, στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας υπηρετούν 12.000-16.000 προσωπικό διαφόρων στρατιωτικών υπηρεσιών, κυρίως στην Κριμαία, αλλά και σε άλλες ναυτικές και αεροπορικές βάσεις όπως στην Τεμριγιούκ (η μόνη ναυτική βάση της Ρωσίας στην Αζοφική Θάλασσα), Νοβοροσίσκ, Οταμχίρα και Γκουντάουτα στην Αμπχαζία. Επιπλέον, ο στόλος πάσχει από την έλλειψη δυνατοτήτων αεράμυνας και αεροπορικής κρούσης, και ως εκ τούτου στηρίζεται στα χερσαία περιουσιακά στοιχεία για να αντισταθμίσει αυτό το κενό.

Σήμερα, η κύρια αποστολή του στόλου της Μαύρης Θάλασσας είναι η προστασία της νότιας πτέρυγας της Ρωσίας. Για να πραγματοποιήσει αυτήν την αποστολή, ο στόλος συγκεντρώνεται στα ακόλουθα καθήκοντα:
  • Προστασία της ΑΟΖ της Ρωσίας
  • Εξασφάλιση γραμμών ναυσιπλοΐας και της θαλάσσιας επικοινωνίας στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου
  • Άσκηση στρατιωτικού και πολιτικού ελέγχου του Καυκάσου και πιθανή συμμετοχή σε πιθανές τοπικές συγκρούσεις
  • Η διατήρηση της στρατιωτικής κυριαρχίας στον Εύξεινο Πόντο με σκοπό την άσκηση του απόλυτου ελέγχου της και για την αντιμετώπιση της παρουσίας των πολεμικών στόλων από μη παράκτια κράτη, κυρίως οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, (αντι-πρόσβαση/άρνηση περιοχής, ή Α2/AD).
  • Στήριξη των μονάδων που προέρχονται από άλλους ρωσικούς στόλους, που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο
  • Προώθηση και προστασία των ρωσικών οικονομικών συμφερόντων και της ασφάλειας στην Μεσόγειο
Ωστόσο, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας παραμένει σήμερα ένας από τους πιο παρωχημένους ρωσικούς στόλους. Η ανάγκη για επείγουσες ενισχύσεις και εκσυγχρονισμούς έχει αναγνωριστεί από το Κρεμλίνο, το οποίο ξεκίνησε ένα φιλόδοξο και ευρύ σχέδιο εκσυγχρονισμού των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων. Το SAP 2011-2020 παρέχει ένα γενικό πλαίσιο για την ανασυγκρότηση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Η Μόσχα σχεδιάζει να δαπανήσει €500 δις για τον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεών της, και το Ρωσικό Ναυτικό θα πρέπει να ωφεληθεί με €112,4 δις που θα μετατρέψουν τον γηρανσμένο σοβιετικό στόλο σε ένα σύγχρονο από το 2020.

Η ενίσχυση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας είναι μια από τις υψηλότερες προτεραιότητες του Κρεμλίνου: μέχρι 18 νέες μονάδες αναμένεται να ενταχθούν σε λειτουργία έως το 2020. Η Ρωσία σχεδιάζει να ενισχύσει τη στρατιωτική της παρουσία στον Εύξεινο Πόντο με τη δημιουργία νέων στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία και την ανάπτυξη πρόσθετων παράκτιων κινητών πυραυλικών δυνάμεων. Τα νεα πλοία επιφανείας και τα υποβρύχια που αναμένεται να ενταχθούν στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας θα πρέπει να αναπτυχθούν στη Σεβαστούπολη και το Νοβοροσίσκ, όπου είναι σε εξέλιξη η αναβάθμιση των εγκαταστάσεων.

Οι νέες πλατφόρμες θα πρέπει να αποτελούνται από έξι φρεγάτες πολλαπλών χρήσεων Πρότζεκτ 11356M, επί του παρόντος υπό κατασκευή στο ναυπηγείο Γιαντάρ (Καλίνινγκραντ). Η φρεγάτα Admiral Grigorovicth ολοκληρώθηκε και βρίσκεται στην διαδικασία δοκιμών, θα πρέπει να ενταχθεί σε υπηρεσία στα τέλη του 2014 ή στις αρχές του 2015. Οι νέες φρεγάτες βασίζονται στο σοβιετικό σχέδιο Krivak, διαθέτουν δυνατότητες κατά-πλοίων (P-800 Onyx), δυνατότητες καταπολέμησης χερσαίων στόχων (πυραύλοι κρουζ Klub) και αντι-αεροπορικές δυνατότητες (πυραυλικό σύστημα Shtil).

Έξι νέα συμβατικά υποβρύχια από το Πρότζεκτ 0636,3, κλάση Kilo, κατασκευασμένα στα ναυπηγεία του Ναυαρχείου (Αγία Πετρούπολη), θα πρέπει επίσης να παραδοθούν. Η πρώτη μονάδα, το Β-261 Novorossiysk, βρίσκεται στη φάση των δοκιμών και αναμένεται στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας μέχρι το τέλος του 2014.

Ωστόσο, ίσως η Μόσχα αποφασίσει να αναθεωρήσει εν μέρει αυτόν τον προγραμματισμό και να συμπληρώσει τις ικανότητες των υποβρυχίων της στον Εύξεινο Πόντο με ένα τέταρτης γενιάς - το Πρότζεκτ 677 κλάση Lada. Η πρώτη μονάδα, το Β-585 Saint-Petersburg, είναι δοκιμές στη θάλασσα από το 2010 και μαζί με τις νέες φρεγάτες θα ενισχυθεί σοβαρά η ρωσική ικανότητα άρνηση πρόσβασης / άρνηση περιοχής (A2/AD) στον Εύξεινο Πόντο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εξασφάλιση της νότιας πτέρυγας της Ρωσίας.

Όσον αφορά τις αμφίβιες δυνατότητες, παρά τις επικρίσεις από μέρος της ηγεσίας στο Ρωσικό Ναυτικό, ένα ή δύο μεγάλα αποβατικά πλοία κλάσης Ivan Gren (Πρότζεκτ 11711) αναμένεται να ενταχθούν στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Το πρώτο πλοίο, Ivan Gren, είναι υπό κατασκευή στα ναυπηγεία Γιαντάρ εδώ και εννέα χρόνια, και αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία, όχι νωρίτερα από το 2015, στην καλύτερη περίπτωση. Επιπλέον, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας θα πρέπει να ενισχυθεί με μία ή δύο φρεγέτες πολλαπλών χρήσεων από το Πρότζεκτ 22350 κλάσης Admiral Gorshkov. Η φρεγάτα Admiral Gorshkov, που ξεκίνησε να κατασκευάζεται τον Οκτώβριο του 2010 εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ολοκλήρωση στο βόρειο ναυπηγείο (Αγία Πετρούπολη). Επιπλέον ο στόλος αναμένεται να ενισχυθεί με έως τέσσερις πυραυλοφόρες κορβέτες από το Πρότζεκτ 21631, και με μία ή δύο φρεγάτες από το Πρότζεκτ 11540 κλάσης Yastreb, σήμερα στο στόλο της Βαλτικής.

Ο εκσυγχρονισμός του στόλου της Μαύρης Θάλασσας εμφανίζεται εφικτός για τα τα ρωσικά ναυπηγεία και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Διαθέτει κυρίως εκσυγχρονισμένες εκδόσεις των σοβιετικών σχεδίων τρίτης γενιάς (Πρότζεκτ 0.636,3 και Πρότζεκτ 11356) που έχουν εξαχθεί σε πελάτες του εξωτερικού (στην Ινδία οι φρεγάτες, στην Αλγερία και το Βιετνάμ τα υποβρύχια). Τα νέα σχέδια (Πρότζεκτ 22350, αλλά κυρίως το Πρότζεκτ 11711 και το Πρότζεκτ 677) εμφανίζονται από την άλλη πλευρά ως μια πρόκληση για την ρωσική αμυντική βιομηχανία. Είναι πολύ πιθανό ότι οι αμφίβιες δυνατότητες θα υποφέρουν από ένα κενό μέχρι το 2020 ώστε να καταστεί απαραίτητη η αναβάθμιση υφιστάμενων μονάδων, που είναι ένα αρκετά εύκολο και φθηνό εγχείρημα, εν αναμονή της ένταξης σε υπηρεσία του Ivan Gren το 2016-2017. Άλλωστ, δεν είναι αδύνατο να παραδοθούν τα ελικοπτεροφόρα Mistral που η Ρωσία παρήγγειλε στη Γαλλία - το Sevastopol θα μπορούσε να καταλήξει έτσι στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας.

Όσο για τις δυνατότητες των χερσαίων υποδομών, η Ρωσία έχει ήδη εντάξει τα αεροσκάφη Su24M και Su-30SM (έως και 20 σε αεροδρόμια της Κριμαίας) για τις ικανότητες κρούσης και τα Il-38 N για περιπολίες και ανθυποβρυχιακό αγώνα. Η προσάρτηση της Κριμαίας έχει επίσης ανοίξει το δρόμο για την ανάπτυξη στη χερσόνησο νέων πυραυλικών συστημάτων, όπως το παράκτιο Bastion-P και το αντιαεροπορικό S-300 PMU κοντά στη Σεβαστούπολη, σε λειτουργία από τον Μάρτιο
2014.

Η ανάσταση της Μοίρας Μεσογείου

Η συγκέντρωση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας θα ενισχύσει την ικανότητα της ρωσικής ναυτικής παρουσίας στη Μεσόγειο και στον Ινδικό Ωκεανό. Η συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία εχει επιπλέον υπογραμμίσει την επανεμφάνιση του ρωσικού στόλου ως ένα εργαλείο εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου, και έχει αποδείξει την επακόλουθη ανάγκη για τη Ρωσία να αποστείλει ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο. Η υποστήριξη που προσέφερε η Μόσχα στη Συρία ήταν καταλύτης της ναυτικής δραστηριότητας της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ωστόσο, η δρομολόγηση των πλοίων που προέρχονται από τον Βόρειο στόλο, της Βαλτικής, της Μαύρης Θάλασσας και του Ειρηνικού, έχει ξεκινήσει σε τακτική βάση από το 2008.

Μετά την διεξαγωγή μεγάλης κλίμακας ναυτικών ασκήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο στο τέλος Ιανουαρίου 2013, η Μόσχα ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2013 την πρόθεσή της να αναπτύξει από το 2015 μια μόνιμη ναυτική δύναμη στην περιοχή της Μεσογείου.

Τα πλοία του στόλου της Μαύρης Θάλασσας θα πρέπει να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά αυτής της ναυτικής μοίρας, η οποία θα πρέπει να ενισχυθεί με μονάδες που προέρχονται από τη Βαλτική, τον Ειρηνικό και το Βόρειο στόλο, προκειμένου να σχηματίσουν μια δύναμη από έως 10 σκάφη μάχης και βοηθητικά σκάφη.

O στόλος της Μαύρης Θάλασσας θα αναλάβει την διοίκηση της Μοίρας Μεσογείου. Ωστόσο, υψηλόβαθμοι Ρώσοι αξιωματικοί παραδέχθηκν ότι πρώτα πρέπει να ξεπεραστεί η τρέχουσα κακή κατάσταση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας προκειμένου να υποστηρίξει τη Μοίρα Μεσογείου.

Οι εξελίξεις αυτές υπογραμμίζουν τη δέσμευση της Ρωσίας να επανεπενδύσει στη ναυτική ανάπτυξή της στη Μεσόγειο, και παράλληλα υπογραμμίζει τις ρωσικές μελλοντικές ανάγκες σε υποδομές στον Εύξεινο Πόντο. Η αύξηση της ναυτικής δραστηριότητας της Μόσχας τονίζει επίσης την ανάγκη διατήρησης μιας βάσης υποστήριξης στη Μεσόγειο, ώστε να διατηρηθεί η ρωσική επιρροή σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, και πέρα από αυτή, στους παγκόσμιους ωκεανούς.

Η μόνη ναυτική βάση υποστήριξης στη Μεσόγειο είναι στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς. Αν και δεν θα μπορούσε στην πραγματικότητα να ονομαστεί ένας ναύσταθμος, προβλέπεται η αναβάθμισή του στο πλαίσιο του SAP 2011-2020. Ωστόσο, η συριακή κρίση έχει εγείρει πολλές αμφιβολίες για την αξιοπιστία αυτού του γεωγραφικού σημείου, και η Μόσχα έχει αρχίσει την αναζήτηση για μια εναλλακτική λύση σε άλλες χώρες της Μεσογείου. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα κράτη του ΝΑΤΟ της Μεσογείου και το Ισραήλ πρέπει να αποκλειστούν για προφανείς λόγους, τέσσερις βασικές εναλλακτικές θα μπορούσαν να υπάρξουν για τη Ρωσία: Κύπρος, Μαυροβούνιο, Αίγυπτος και Αλγερία.

Η Μόσχα και Λευκωσία φημολογείται ότι έχουν συζητήσει το ενδεχόμενο της χρήσης των ναυτικών εγκαταστάσεων στη Λεμεσό. Τον Ιανουάριο του 2014, η Κύπρος επέτρεψε σε ρωσικά στρατιωτικά αεροπλάνα να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση της Πάφου, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα από τα ρωσικά δεξαμενόπλοια που στήριξαν και στηρίζουν την ανάπτυξη του ρωσικού στόλου στα ανοικτά της Συρίας, ανεφοδιάζονται κυρίως στη Λεμεσό.

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ, θα μπορούσε επίσης να να συμμετέχεισε κάποιο βαθμό στην υποστήριξη της ρωσικής ναυτικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας, Σεργκέι Σοϊγκού, επισκέφτηκε την Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2013 και σύμφωνα με πληροφορίες, συζητήθηκε και η δυνατότητα των ρωσικών πολεμικών σκαφών να εισέρχονται ελληνικά λιμάνια για να υποβάλονται σε επισκευές και σε συντήρηση. Αξιοσημείωτο του δυναμικού των σχέσεων ότι παρά την εν εξελίξει ουκρανική κρίση και την κόντρα μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, ρωσικά πολεμικά πλοία εισέρχονται σε ελληνικά λιμάνια.

Το Μαυροβούνιο, μια χώρα με σημαντική ρωσική επιρροή, φημολογείται ότι έχει αρνηθεί ένα Μοσχοβίτικο αίτημα τέλη του 2013 σχετικά με τη δυνατότητα δημιουργίας μιας στρατιωτικής βάσης στο λιμάνι του Μπαρ. Η χώρα έχει ως στόχο να ενταχθεί τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία θα μπορούσε επίσης να εξετάσει τις δυνατότητες που προσφέρονται από την Αίγυπτο. Η αποπομπή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας το καλοκαίρι του 2013 από την εξουσία και την ανάληψη αυτής από τον στρατηγό Χουσεΐν Χαλίλ Ελ-Σίσι έχει ανοίξει το δρόμο για μια διευρυμένη στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία με τη Μόσχα. Το Νοέμβριο του 2013 το Κάιρο φιλοξένησε τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη του υπαρχηγού της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών. Εκτός από τις συζητήσεις γύρω από τις συμφωνίες πώλησης όπλων η Μόσχα προέβαλλε στο Κάιρο το ζήτημα της δυνατότητας της χρήσης αιγυπτιακών λιμένων. Ο ισχυρισμός αυτός αργότερα ενισχύθηκε από την επίσκεψη του ρωσικού καταδρομικού Variag στην Αλεξάνδρεια: ήταν η πρώτη επίσκεψη ενός ρωσικού πολεμικού πλοίου στην Αίγυπτο εδώ και δεκαετίες. Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Eλ-Σίσι επέλεξε τη Μόσχα για την πρωτη επίσκεψή του σε μια ξένη χώρα.

Τέλος, το Αλγέρι θα μπορούσε να απαντήσει θετικά σε ένα αίτημα από το Κρεμλίνο για μια ναυτική εγκατάσταση. Μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να συνδέεται με μια συμφωνία πώλησης όπλων της Ρωσίας προς την Αλγερία, οι διαπραγματεύσεις για την προμήθεια δύο υποβρυχίων κλάσης Kilo στο Αλγέρι, μετά την μακρόχρονη στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία μεταξύ του Αλγέρι και της Μόσχα - πωλήσεις όπλων για 6,1 δισεκατομμύρια δολάρια το διάστημα 1991-2011.

Η προσάρτηση της Κριμαίας: ένα παιχνίδι αλλαγής της ασφάλειας στον Εύξεινο Πόντο

Η ενσωμάτωση της χερσονήσου της Κριμαίας στην Ρωσική Ομοσπονδία, μετά το δημοψήφισμα της 16ης Μαρτίου, και η επακόλουθη μονομερή ακύρωση των διμερών συμφωνιών 1997 και 2010 με την Ουκρανία, έχει ανατρέψει το ναυτικό πλαίσιο Στον στον Εύξεινο Πόντο. Πριν, η περιφερειακή ηγεμονία της ρωσικής ναυτικής δύναμης στον Εύξεινο Πόντο εμποδίζονταν κυρίως από τις σχέσεις με το Κίεβο.

Στις 21 Απριλίου του 2010 ο Ρώσος Πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανούκοβιτς υπέγραψαν μια συμφωνία στο Χάρκοβο. Σύμφωνα με το κείμενο, η μίσθωση για το ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας επεκτάθηκε για το διάστημα 2017-2042. Σε αντάλλαγμα, η Ουκρανία θα προμηθεύονταν ρωσικό φυσικό αέριο με εκπτώσεις, έως και 40 δισεκατομμύρια δολάρια στο πλαίσιο μιας σύμβασης που επρόκειτο να λήξει το 2019.

Ωστόσο, το Κίεβο υποστήριξε στη συνέχεια ότι η ανακαίνιση των υποδομών και των εγκαταστάσεων στην Κριμαία, όπως και ο εκσυγχρονισμός του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, έπρεπε να επιλυθούν από περίπτωση σε περίπτωση. Οι διαπραγματεύσεις αφορούσαν επίσης τη χρήση των αποβάθρων στη Σεβαστούπολη, η οποία φιλοξενούσε το 80% της χωρητικότητας του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Μεταξύ των κύριων διαφορών ήταν η διαμάχη πάνω από το Στενό του Κερτς και η Αζοφική Θάλασσα, η απουσία μιας επίσημης απογραφής της περιουσίας και της γης που χρησιμοποιείται από το στόλο της Μαύρης Θάλασσας στην Κριμαία, η διαμάχη για τα αγκυροβόλια και τις αποβάθρες στη Σεβαστούπολη, το νομικό πλαίσιο που αφορά τον εκσυγχρονισμό των ρωσικών πολεμικών πλοίων, η φορολογία του ρωσικού στόλου, θέματα ιδιοκτησίας και ελέγχου των υδρογραφικών εγκαταστάσεων (φάροι και σταθμοί επικοινωνίας) στον Εύξεινο Πόντο.

Σε όλα αυτά τα ζητήματα προστίθενται οι κακές υποδομές της Ρωσίας στον Εύξεινο Πόντο, εμποδίζοντας έτσι τη Μόσχα στην αύξηση της επιρροή της στην περιοχή και πιο πέρα στη Μεσόγειο. Με την προσάρτηση της Κριμαίας η Ρωσία έχει επιλύσει μονομερώς όλα αυτά τα πρώην προβλήματα στις διμερείς σχέσεις, και τώρα η ρωσική ναυτική δύναμη είναι πιθανό να ενισχυεί σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.

Η Κριμαία παρέχει στην Ρωσία μια ενισχυμένη ικανότητα για την προστασία της νότιας πτέρυγάς της. Ωστόσο, πέρα από τα θέματα νέων πολεμικών πλοίων και των υποδομών, η περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει αισθητά.

Πρώτον, η προσάρτηση της Κριμαίας έδωσε στη Ρωσία μια ευρύτερη και καλύτερη ακτογραμμή στην Αζοφική και τη Μαύρη θάλασσα. Πριν από το Μάρτιο του 2014 η Ρωσία είχε περίπου 570 χιλιόμετρα ακτογραμμή στη ρηχή θάλασσα του Αζόφ, και περίπου 400 χιλιόμετρα εχθρική ακτή μεταξύ της ευθείας Κερτς και τα σύνορα της Γεωργίας, χωρίς βαθιά λιμάνια για να δέσει ένας στόλος. Μετά τη ρωσο-γεωργιανή σύγκρουση το 2008 έχει αποκτήσει επιπλέον 300 χιλιόμετρα που αντιστοιχούν στην ακτογραμμή της Αμπχαζίας, ντε φάκτο υπό τον στρατιωτικό έλεγχο της Ρωσίας.

Η Κριμαία παρέχει στη Ρωσία όχι μόνο μεγαλύτερη ακτογραμμή και τα καλύτερα λιμάνια του Εύξεινου Πόντου στη Σεβαστούπολη, αλλά και άλλα περιουσιακά στοιχεία όπως στην Ευπατορία, στην Φεοδοσία και το Κερτς, που είναι καλύτερα και ασφαλέστερα από τα ρωσικά λιμάνια που βρίσκονται στην ακτογραμμή του Καυκάσου.

Δεύτερον, στο πλαίσιο του φιλόδοξου εκσυγχρονισμού του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, η ενσωμάτωση της Σεβαστούπολης ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω εξελίξεις. Η Μόσχα είναι πλέον σε θέση να αναθέσει παραγγελίες για νέα πλοία και νέο στρατιωτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του παράκτιου πυροβολικού και της ναυτικής αεροπορίας σε χερσαίες βάσεις. Η Ρωσία αναβαθμίζει το λιμένα του Νοβοροσίσκ για να τον μετατρέψει σε μια ναυτική βάση, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί σε ποιότητα με την Σεβαστούπολη με τους οκτώ όρμους βαθέων υδάτων.

Λόγω της ανάκλησης των διμερών συμφωνιών με την Ουκρανία και την επακόλουθη αποκατάσταση της κυριαρχίας επί της Κριμαίας, η Μόσχα άρχισε να εργάζεται πάνω σε ένα σχέδιο για την ταχεία ανάπτυξη του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Η Μόσχα είναι απίθανο να εγκαταλείψει την αναβάθμιση της ναυτικής βάσης στο Νοβοροσίσκ, το σχέδιο αυτό μπορεί να περιγράψει τώρα τον μεγαλύτερο στρατηγικό ρόλο για την Σεβαστούπολη.

Τρίτον, η προσάρτηση της Κριμαίας έχει επιλύσει ένα δεύτερο στρατηγικό ζήτημα για τη Ρωσία, την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων με την ευθεία Κερτς και της Αζοφικής Θάλασσας. Το Κίεβο υποστήριζε νωρίτερα τη διεθνοποίησης της Αζοφικής Θάλασσας και τον έλεγχο του Στενού Κερτς. Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία υποστήριζε για την Αζοφική κοινά εγχώρια ύδατα και κοινή χρήση της ευθείας Κερτς.

Για τη Ρωσία η πιθανότητα ξένα πολεμικά πλοία να πλέουν μόλις λίγα μίλια μακριά από την εκβολή του Ντον ήταν πράγματι ένα θέμα εθνικής ασφάλειας. Σήμερα, η ευθεία Κερτς είναι ρωσική, και η Αζοφική έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε μια ρωσική θάλασσα, παρά το γεγονός ότι Ουκρανία εξακολουθεί να κατέχει κάπου 350 χιλιόμετρα από τις ακτές. Ωστόσο, το Κίεβο δεν έχει την ικανότητα να προστατεύσει αυτή την ακτή, της οποίας μέρος της ελέγχεται από τις αυτονομιστές δυνάμεις της ανατολικής Ουκρανίας, και τώρα θα πρέπει να βασίζεται στις ναυτικές δυνάμεις της Ρωσίας για τα συνηθισμένα καθήκοντα ασφάλειας των θαλάσσιων μεταφορών.

Τέλος, η Ρωσία έχει επεκτείνει την υφαλοκρηπίδας της στην Αζοφική και τον Εύξεινο Πόντο, και έχει κερδίσει σημαντική κυριαρχία επί των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται όχι μακριά από την ευθεία του Κερτς. Αυτό το κοίτασμα πιστεύεται ότι έχει κατ 'εκτίμηση 75 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου και 490 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου.

Στις αρχές Φεβρουαρίου 2014 η Ρωσία και η Ουκρανία ήταν σε συνομιλίες για την από κοινού εκμετάλλευση αυτού του κοιτάσματος. Αν και δεν μπορεί ακόμη να αποκλειστεί ότι η Ουκρανία θα εξακολουθεί να συμμετέχοει στο έργο, από την άλλη πλευρά η συμφωνία που υπεγράφη τον Αύγουστο του 2013 μεταξύ του Κιέβου και των Exxon Mobil και Shell για έρευνες ανοικτά των δυτικών ακτών της Κριμαίας, είναι τώρα σε κίνδυνο.

Η προσάρτηση της Κριμαίας θέτει επιπλέον το ζήτημα της οριοθέτησης των νέων θαλάσσιων συνόρων μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, ενώ η ρωσική και η ρουμανική ΑΟΖ τώρα γειντιάζουν. Κατ 'επέκταση, η Ρωσία μοιράζεται τώρα στη Μαύρη Θάλασσα θαλάσσια σύνορα με το ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, μια σειρά από ποιοτικούς παράγοντες εξακολουθούν να διαμορφώνουν τη ρωσική ναυτική δύναμη στον Εύξεινο Πόντο. Έχοντας λύσει τις περισσότερες από τις εξωτερικές προκλήσεις μέσα από την προσάρτηση της Χερσονήσου της Κριμαίας, θα μπορούσε κανείς, ωστόσο, να εξακολουθεί να επισημαίνει το πλαίσιο που αντιμετωπίζει η Ρωσία στην Μαύρη Θάλασσα. Η ενίσχυση της ναυτικής δύναμής της μέσα από την προσάρτηση της Κριμαίας παραμένει αμφισβητήσιμη. Αν και η Ρωσία έχει ενισχύσει τις σχέσεις της με την Γεωργία στην εποχή μετά τον Σαακασβίλι, η Μόσχα εξακολουθεί να πάσχει από τις κακές σχέσεις με τη Ρουμανία, την Ουκρανία και τις ΗΠΑ, ενώ το Κρεμλίνο διατηρεί το στάτους κβο με την Τουρκία και έχει καλές σχέσεις με τη Βουλγαρία.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μόνο η Ρωσία και η Τουρκία διατηρούν ικανές ναυτικές δυνάμες στη Μαύρη Θάλασσα, δεν έχει σημασία πόσο διαφορετικοί είναι από την άποψη των ποιοτικών και ποσοτικών παραγόντων.

Ακόμη και πριν από τα γεγονότα της Κριμαίας τον Μάρτιο του 2014, οι ικανότητες του στόλου της Ουκρανίας, ένα σύνολο από περίπου 70 μονάδες, ήταν ήδη αρκετά περιορισμένες. Μόνο η πρώην σοβιετική φρεγάτα Hetman Sahaydachniy που παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Κιέβου, είχε τη δυνατότητα να λειτουργεί στη Μαύρη Θάλασσα. Με δεδομένη την κακή κατάσταση των ουκρανικών σκαφών, η Μόσχα ξεκίνησε στις αρχές Απριλίου να επιστρέφει το μεγαλύτερο μέρος των κατασχεθέντων πλοίων πίσω στην Ουκρανία. Η απώλεια του μεγαλύτερου μέρους των ναυτικών υποδομών μέσω της ρωσικής προσάρτηση της Κριμαίας έχει επιπλέον μειώσει τη ναυτική δύναμη της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Οι ρωσο-ρουμανικές σχέσεις ήταν τεταμένες για τις δύο τελευταίες δεκαετίες, με πολύ σπάνιες επαφές υψηλού επιπέδου. Οι στενοί δεσμοί του Βουκουρεστίου με την Ουάσιγκτον, καθώς και ο ρόλος-κλειδί της Ρουμανίας στην ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας του ΝΑΤΟ, έχουν επιβαρύνει περαιτέρω τις σχέσεις. Τώρα η Ρωσία και η Ρουμανία μοιράζονται γειτονικές ΑΟΖ. Ωστόσο, η ρουμανική ναυτική δύναμη παραμένει εξαιρετικά μειωμένη. Παρά το γεγονός ότι η Ρουμανία ελέγχει τις εκβολές του Δούναβη, ένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια της Ευρώπης, αυτό δεν αντισταθμίζει την μόλις 240 χιλιομέτρων ακτογραμμή με την Κωντάνζα ως το μόνο λιμάνι βαθέων υδάτων.

Εκτός αυτού, με μόνο δύο φρεγάτες και μία κορβέτα, όλα πλοία κατασκευασμένα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, το βάρος της ρουμανικής ναυτικής δύναμης στη ναυτική ισορροπία στον Εύξεινο Πόντο εξακολουθεί να είναι πολύ αδύναμο. Προκειμένου να αντισταθμιστεί η μεγαλύτερη ρωσική επιρροή στην περιοχή, η Ρουμανία έχει καλέσει για μια αυξημένη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ.

Συναφώς, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη Ρουμανία προκειμένου να ενισχυθεί η στρατιωτική βοήθειά της προς τις χώρες του ΝΑΤΟ στον Εύξεινο Πόντο. Η Αμερική διαθέτει στην Παρευξείνια λεκάνη από το Μάρτιο του 2014 σε συνεχή βάση τουλάχιστον ένα πολεμικό πλοίο, με το Ναυτικό των ΗΠΑ να διενερεγεί ναυτικές ασκήσεις μαζί με τις βουλγαρικές και της ρουμανικές ναυτικές δυνάμεις. Για την Ουάσιγκτον ο στόχος είναι να καθησυχάσει τις χώρες της Μαύρης Θάλασσας του ΝΑΤΟ και να αποδείξει τη δέσμευσή της για την προστασία τους. Θα πρέπει να τονιστεί ότι η αμερικανική ναυτική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο γίνεται πάντα αντιληπτή ως πρόκληση για την επιρροή της Μόσχας. Συναφώς, οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας στη ναυτική σφαίρα χαρακτηρίζονται έντονα από ένα άκρως ανταγωνιστικό «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος».

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες Σότσι παρείχαν μια μοναδική ευκαιρία για τη Μόσχα και την Τιφλίδα για να επιδιορθώσουν τις διμερείς τους σχέσεις. Παρά την τρέχουσα διαφωνία πάνω από τα στρατιωτικά προτεκτοράτα στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία, από τον Οκτώβριο του 2012 άνοιξε ο δρόμος για την επανάληψη του διαλόγου. Η απειλή της τρομοκρατίας και η ανάγκη για την παροχή ασφάλειας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατανοήθηκε και από τις δύο πλευρές. Η Γεωργία δεν διατηρεί ναυτικές δυνατότητες, αλλά έχει μια παράκτια φρουρά για να εξασφαλίσει τις ακτές της.

Παρά το γεγονός ότι η Βουλγαρία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ το 2004, ήταν σε θέση να διατηρήσει εποικοδομητικές σχέσεις με τη Ρωσία. Η Βουλγαρία εμφανίζεται σήμερα ως βασικός εταίρος στον υπο ρωσική ηγεσία ενεργειακό αγωγό Southstream. Επιπλέον, τα βουλγαρικά ναυπηγεία αναλαμβάνουν σε τακτική βάση εργασίες συντήρησης των ρωσικών πολεμικών πλοίων, λόγω της προηγούμενης έλλειψης κατάλληλων ρωσικών ναυτικών υποδομών στον Εύξεινο Πόντο.

Ωστόσο, ο πιο σημαντικός ναυτικός Παρευξείνιος εταίρος για τη Μόσχα παραμένει η Τουρκία. Η Άγκυρα ελέγχει όχι μόνο τα Στενά της Κωνσταντινούπολης, αλλά έχει επίσης σήμερα τον πιο ικανό και σύγχρονο στόλο στη Μαύρη Θάλασσα. Πέρα από τις οικονομικές σχέσεις - 32,7 δισεκατομμύρια δολάρια το διμερές εμπόριο το 2013 - και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη έχουν κοινά συμφέροντα ασφαλείας.

Από το 1991 η Τουρκία έχει επανεπενδύσει σε στρατηγικό στάδιο για να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην ναυτική σφαίρα αυτής της λεκάνης. Η Άγκυρα είναι πολύ προσεκτική σε οποιαδήποτε νομική διάταξη που σχετίζεται με την ασφάλεια, και ειδικά σε σχέση με την εφαρμογή της Σύμβασης του Μοντρέ, σε σχέση με την αυξημένη δραστηριότητα στον Εύξεινο Πόντο.

Παρά τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας στην σφαίρα της ασφάλειας στον Εύξεινο Πόντο, οι δύο ενδιαφερόμενες πλευρές εξακολουθούν να θεωρούν τον Παρευξείνιο χώρο ως κοινόχρηστη αυλή τους. Η Ρωσία αντιλαμβάνεται πάντα τη ναυτική παρουσία των ΗΠΑ στον Εύξεινο Πόντο ως απειλή όπως αυτό θεωρείται από το Κρεμλίνο ως άμεση πρόκληση για την επιρροή του στη ζώνη των στρατηγικών συμφερόντων του.

Ενίσχυση ανθρώπινου δυναμικού και υποδομών

Η εξάσκηση των μονάδων του στόλου της Μαύρης Θάλασσας έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, συμβάλλοντας άμεσα στην ενίσχυση της εμπειρίας της ετοιμότητας των πληρωμάτων. Η ρωσική συμμετοχή σε διεθνείς ασκήσεις στον Εύξεινο Πόντο, όπως η άσκηση Bold Monarch 2011 με το ΝΑΤΟ, η άσκηση Ionnex με το Ιταλικό Ναυτικό, ή οι πρόσφατες ρωσο-κινεζικές ναυτικές ασκήσεις στη Μεσόγειο τον Ιανουάριο του 2014 κατά τη διάρκεια της συριακής κρίσης έχει ενισχυθεί, συμβάλλοντας στην αύξηση της εκπαίδευσης, της εμπειρίας και του ηθικού των πληρωμάτων. Από το ξέσπασμα της συριακής κρίσης το 2011, τα πλοία που προέρχονται από τους τέσσερις ρωσικούς στόλους έχουν δημιουργήσει μια μόνιμη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, και το Νοβοροσίσκ έγινε το κέντρο ροής προς τους συριακούς λιμένες, προκειμένου να παράσχει η Μόσχα υλική υποστήριξη στη Δαμασκό.

Το 2011 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για την κατασκευή 20.000 μονάδες κατοικίας για το προσωπικό και τις οικογένειές του στη Σεβαστούπολη. Ο μέσος μηνιαίος μισθός έχει αυξηθεί από το 4.500 ρούβλια το 2007 σε 10.705 ρούβλια το 2010. Αυτό παραμένει χαμηλότερο από το μέσο όρο ενός ρωσικού μισθού που ήταν 18.543 ρούβλια το 2010.

Ωστόσο, παρέχονται κοινωνικά πακέτα, στέγαση, διάφορα επιδόματα, όπως επίδομα επικίνδυνης εργασίας, έχουν προστεθεί στο μισθό. Όπως υπάρχει επαρκή στέγαση και συναφείς υπηρεσίες, η διάρκεια υπηρεσίας και το συνολικό μηνιαίο εισόδημα δεν φαίνεται να είναι η κύρια αιτία δυσαρέσκειας των πληρωμάτων, όπως ήταν πριν από μια δεκαετία. Από την άλλη πλευρά, ο σεβασμός των σχέσεων μεταξύ των διοικητών και τους υφισταμένους έχει αυξηθεί, σύμφωνα με διάφορες έρευνες από τα τέλη της δεκαετίας του 2000.

Τέλος, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας εξακολουθεί να πάσχει από έλλειψη υποδομών για την διατήρηση και την επισκευή των πλοίων. Η Σεβαστούπολη και οι υφιστάμενες περιορισμένες εγκαταστάσεις επισκευής δεν θα είναι σε θέση να απορροφήσουν τις αναμενόμενες νέες μονάδες επιφανείας και των υποβρυχίων. Αναγνωρίζοντας αυτό το κενό η Μόσχα δημιούργησε στις αρχές του 2013 το Νότιο Κέντρο για τη ναυπήγηση και επισκευή πλοίων, στο οποίο υπάγονται όλα τα ρωσικά ναυπηγεία στον Εύξεινο Πόντο.

Ωστόσο, η αύξηση της απόδοσης αυτής της προσπάθειας του συγκεντρωτισμού δεν έχει ακόμη αποδειχτεί στην πράξη. Η ανάπτυξη των ικανοτήτων επισκευής πλοίων θα πρέπει να ενισχυεί με επενδύσεις που εκτιμούνται σε αρκετά διεκατομμύρια ευρώ, ώστε να επιταχυνθεί ο εκσυγχρονισμός των ναυπηγείων. Επιπλέον, τρεις κύριες ναυπηγικές μονάδες στην Κριμαία θα πρέπει να εκσυγχρονιστούν, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες συντήρησης. Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου, τα ναυπηγεία στο Κερτς, στη φεοδοσία και στη Σεβαστούπολη θα πρέπει επεκτείνουν τις ικανότητές τους.

Τέλος, αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία σκοπεύει να δαπανήσει μέχρι και 6,9 δισεκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων παραγγελιών για 140 εκατομμύρια δολάρια σε ναυπηγεία της Κριμαίας.

Οι εξελίξεις αυτές μαρτυρούν τη δέσμευση της Ρωσίας να διατηρήσει τη ναυτική πολιτικής της, αλλά τα αποτελέσματα δεν θα πρέπει να αναμένονται πριν το
τέλος της δεκαετίας.

Συμπεράσματα

(1) Η ουκρανική κρίση και το επεισόδιο της Κριμαίας τόνισαν για άλλη μια φορά τη ναυτική διάσταση της ασφάλειας στον Εύξεινο Πόντο, καθώς το - κυρίαρχο - μοτίβο είναι η χρήση σκληρής δύναμης στην περιοχή. Η ανάλυση των ποσοτικών και ποιοτικών παραγόντων, υπό το φως της πρόσφατης ρωσικής προσάρτησης της Κριμαίας δείχνει ότι η ναυτική δύναμη της Μόσχας είναι πιθανό να αυξηθεί στον Εύξεινο Πόντο σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ η ναυτική δύναμη της Ουκρανίας έχει ήδη μειωθεί δραματικά, για να μην αναφέρουμε ότι είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

(2) Η ρωσική κυριαρχία πάνω από την Κριμαία θα δώσει σημαντική ώθηση στα ρωσικά σχέδια της ενίσχυσης του στόλους της Μαύρης Θάλασσας. Στον Εύξεινο Πόντο, η Μόσχα ακολουθεί διττό στόχο. Πρώτον, από το 2020 ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας πρέπει να είναι ένα «ναυτικό φρούριο» που να είναι σε θέση να διενεργεί επιχειρήσεις άρνηση πρόσβασης / άρνηση Περιοχής στην λεκάνη του Εύξεινου Πόντου. Δεύτερον, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας πρέπει να είναι σε θέση να υποστηρίξει την μόνιμη ανάπτυξη της ρωσικής Μοίρας Μεσογείου.

(3) Η ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας όχι μόνο δεν ανέτρεψε το ναυτικό πλαίσιο στον Εύξεινο Πόντο, αλλά έχει αναδιαμορφώσει τις φιλοδοξίες του Κρεμλίνου στη Μεσόγειο.

(4) Από εκεί και πέρα, οι τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία κατέδειξαν από τη μία πλευρά την αποτυχία της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης της ΕΕ, ενώ κατέδειξαν επίσης την αδυναμία για την περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, με την ενσωμάτωση της Ουκρανίας και της Γεωργίας να είναι ανέφικτη για το άμεσο μέλλον.

(5) Ωστόσο, ο ρόλος του ΝΑΤΟ ως προστάτης των μελών του στην Ανατολική Ευρώπη και στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου είναι πιθανό να αυξηθεί. Συναφώς, η Ρουμανία εμφανίζεται ως μια αναπτυσσόμενη αναδυόμενη δύναμη με την στήριξη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

(6) Όπως η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να χρειάζεται την ενεργό συνεργασία της Μόσχας για διεθνή θέματα, όπως ο έλεγχος των όπλων, η διεθνή τρομοκρατία, στην Συρία, το Ιράν ή το Αφγανιστάν, είναι απίθανο να αμφισβητήσει τη Ρωσία στην «σφαίρα των προνομιακών συμφερόντων» της, αλλά θα μπορούσε από την άλλη πλευρά να ενισχύσει τη θέση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, αναπτύσσοντας μόνιμες βάσεις, κυρίως στην Πολωνία, στις χώρες της Βαλτικής και στη Ρουμανία.

(7) Τέλος, οι πρόσφατες αλλαγές στον Εύξεινο Πόντο θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ενισχυμένη δυοπωλιστική ρωσο-τουρκική συγκυριαρχία ασφαλείας στην περιοχή. Η Ρωσία και η Τουρκία μοιράζονται κοινά συμφέροντα με διατήρηση του στάτους κβο στην περιοχή, χωρίς να αμφισβητεί ανοιχτά η μία πλευρά την άλλη για τα συμφέροντα σε ό, τι θεωρούν ως κοινή γειτονιά τους. Ωστόσο, η ναυτική συσσώρευση στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου, καθώς και το δυναμικό για μια ενισχυμένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή είναι πιθανό να αναμορφώσει τις διμερείς σχέσεις συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας - στα χρόνια που έρχονται.

Πηγή Fox2Magazine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ζητούν χερσαία στρατεύματα και βαρέα όπλα

Οι αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Συρίας αποτυγχάνουν να ανακόψουν την προέλαση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (IS), οι οποίοι περικυκλώνουν την πόλη Κομπανί στην τουρκική μεθόριο. Εγείρονται ερωτηματικά για τη στρατηγική της Δύσης στη μάχη κατά των τζιχαντιστών, με τους Κούρδους της Συρίας να δηλώνουν πως οι αεροπορικές επιδρομές «δεν είναι αρκετές» ζητώντας χερσαία στρατεύματα και βαρέα όπλα.

Σχεδόν δύο εβδομάδες αφότου το Πεντάγωνο επέκτεινε τις αεροπορικές επιθέσεις στο συριακό έδαφος προκειμένου να χτυπήσει τους τζιχαντιστές στα απομακρυσμένα προπύργιά τους, οι Κούρδοι μαχητές δηλώνουν ότι οι βομβαρδισμοί έχουν ελάχιστο αντίκτυπο στην απώθηση των τζιχαντιστών, επισημαίνει ο Guardian.

Ομάδες του Ισλαμικού Κράτους έχουν φτάσει πλέον σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το κέντρο του Κομπανί, σύμφωνα με τους Κούρδους που μάχονται τους τζιχαντιστές.

«Οι αεροπορικές επιδρομές από μόνες τους δεν πρόκειται να νικήσουν την ISIS στο Κομπανί» δήλωσε ο Ιντρίς Νασάν, εκπρόσωπος των Κούρδων μαχητών που προσπαθούν απεγνωσμένα να ανακόψουν την προέλαση των τζιχαντιστών προς την τρίτη μεγαλύτερη κουρδική πόλη της Συρίας.

Είναι απλά τόσοι πολλοί που δεν μπορούν να εξουδετερωθούν από τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη, λέει ο υψηλόβαθμος Κούρδος αξιωματούχος.

«Περικυκλώνουν την πόλη από τρεις πλευρές. Τα μαχητικά δεν μπορούν να χτυπήσουν μεμονωμένα κάθε έναν μαχητή της ISIS στο έδαφος» αναφέρει ο Ιντρίς Κασάν, τονίζοντας ότι η ISIS έχει προσαρμόσει την τακτική της στις αεροπορικές επιδρομές.

«Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι χερσαία συνδρομή. Χρειαζόμαστε βαρέα όπλα και πυρομαχικά προκειμένου να τους αποκρούσουμε και να τους νικήσουμε» τονίζει.

Το εδρεύων στη Βρετανία Συριακό Πρακτορείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ανακοινώσει ότι τις τελευταίες νύχτες έχουν πραγματοποιηθεί επανειλημμένα επιδρομές γύρω από το Κομπανί. Το Πεντάγωνο εκδίδει επί καθημερινής βάσης ανακοινώσεις σχετικά με την αποστολή στη Συρία χωρίς εντούτοις να δίνει την ακριβή τοποθεσία των αεροπορικών πληγμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, όπως σημειώνει ο Guardian, οι προειδοποιήσεις των Κούρδων του Ιράκ ότι οι αεροπορικές επιδρομές δεν είναι αρκετές θα προκαλέσει προβλήματα στα μέλη του υπό τις ΗΠΑ συνασπισμού, περιλαμβανομένης της βρετανικής κυβέρνησης, που προκρίνουν τις αεροπορικές επιδρομές ως την καλύτερη λύση για να πλήξουν τους τζιχαντιστές.

Στην Ουάσινγκτον, αλλά και στο Λονδίνο, «γεράκια» του στρατού επιμένουν να επιχειρηματολογούν υπέρ της κλιμάκωσης της δράσης στη Συρία και το Ιράκ με την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων -κίνηση που έχει απορρίψει κατ' επανάληψη ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.

Ερντογάν: «Για μας το ΡΚΚ είναι το ίδιο με το Ισλαμικό Κράτος»
Με το Ισλαμικό Κράτος εξίσωσε ο Ερντογάν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). «Για μας, το ΡΚΚ είναι το ίδιο με το ISIS», είπε ο τούρκος πρωθυπουργός μιλώντας σε δημοσιογράφους που επέκριναν την κυβέρνηση επειδή δεν βοηθάει τους Κούρδους της Συρίας να υπερασπιστούν την πόλη Κόμπανι, κοντά στα τουρκικά σύνορα, η οποία πολιορκείται από τζιχαντιστές.

Οι Κούρδοι της Συρίας κάνουν επανειλημμένως εκκλήσεις για βοήθεια λόγω των επιθέσεων που δέχεται το Κόμπανι και τα κουρδικά χωριά της γύρω περιοχής. Προειδοποιούν ότι θα γίνει σφαγή αμάχων αν η πόλη πέσει στα χέρια των τζιχαντιστών.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε όσους συνδέουν την κρίση στο Κόμπανι με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ τουρκικής κυβέρνησης και ΡΚΚ για να λυθεί το κουρδικό στην Τουρκία. Ο φυλακισμένος ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν προειδοποίησε ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες θα καταρρεύσουν αν το ISIS αφεθεί να σφάξει τους κατοίκους του Κόμπανι.

«Ορισμένοι επισκέπτονται το Κόμπανι και λένε ότι δέχεται επίθεση και ότι η Τουρκία δεν κάνει τίποτα για να βοηθήσει. Αλλά πού καταφεύγει όλος αυτός ο κόσμος από το Κόμπανι; Καταφεύγει στην Τουρκία και η Τουρκία τον φιλοξενεί», είπε ο Ερντογάν σύμφωνα με την εφημερίδα «Ζαμάν» αναφερόμενος στους 150.000 πρόσφυγες που έχουν περάσει στην Τουρκία από το Κόμπανι τις δυο τελευταίες εβδομάδες, ενίοτε συγκρουόμενοι με τους τούρκους στρατιώτες για να ανοίξουν τα σύνορα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Άρθρο-κόλαφος με τίτλο "Η Τουρκία είναι μια μεγάλη απογοήτευση" φιλοξενεί η γερμανική συντηρητική εφημερίδα "Die Welt" στην κυριακάτικη ηλεκτρονική έκδοσή της. Για τον Ερντογάν. Για την ίδια την Τουρκία.

Ο Ερντογάν θα μπορούσε να ενσωματώσει με επιτυχία τη χώρα του στη Δύση. Δεν ήθελε. Σήμερα είναι περισσότερο εχθρική προς την Ευρώπη και την Αμερική από ό, τι ποτέ πριν. Τι άλλο απομένει εκτός από την δυσπιστία;

Μερικές φορές είσαι ερωτευμένος με κάποιον και νομίζεις ότι ξέρεις ακριβώς τι είδους άνθρωπος είναι. Και εν τέλει μένει κανείς έκπληκτος και απογοητευμένος, αν αυτό δεν είναι η αλήθεια. Έτσι είναι με την Τουρκία. Σπάνια μια χώρα και την κυβέρνησή της - εκείνη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν - επαινέθηκε με διθύραμβους τόσο από τους πολιτικούς όσο και τα μέσα ενημέρωσης: ένα σύγχρονο κόμμα, ο ηγέτης ένας πραγματικός δημοκράτης (Ερντογάν), ένας μεταρρυθμιστής. Εδώ ήταν, ειπώθηκε από τις ΜΚΟ, τους Πράσινους, SPD, και σε πολλά μέρη της CDU, και στην Δύση από την Αμερική έως την Ολλανδία, μια κοσμοπολίτικη δύναμη πάνω στο έργο, που είχε τη δυνατότητα να μετατρέψει το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου. Για να τον κάνει δυτικότερο, δημοκρατικό, ελεύθερο, φιλελεύθερο, με τη θρησκεία ως ακίνδυνο διακόσμημα. Ο Ομπάμα μίλησε για ένα μοντέλο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ΕΕ της δώρισε την υποψηφιότητα.

Σήμερα όλα είναι διαφορετικά. Όταν ο Ερντογάν μιλούσε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, του χασμουρήθηκε ένας μεγάλος σχεδόν κενός χώρος. Κανείς δεν νοιάζεται άλλο για το τι έχει να πει, εκτός και εάν πρόκειται να αναγνωρίσει τα σήματα κινδύνου σε αυτόν. Θα καλέσει ο Ερντογάν στο σπίτι και πάλι την δημοκρατική αντιπολίτευση "άθεους και τρομοκράτες," την Δύση "ατιμωτική" και "ρατσιστική"; Και θα πει και πάλι ότι δεν υπάρχει το ριζοσπαστικό Ισλάμ, αλλά μόνο το "Ισλάμ"; Το 2004, όταν η Τουρκία έγινε υποψήφια χώρα της ΕΕ, στην καρδιά του δημοκρατικού κόσμου βίωνε μια βαθιά λαχτάρα για ένα "καλό Ισλάμ". Το σοκ μετά την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου έκατσε βαθιά, και η αμηχανία ήταν μεγάλη. Πώς θα μπορούσε να καταπολεμήσει τον κίνδυνο, χωρίς να δείνχει ισλαμοφοβική - ή ακόμα και εχθρική προς τους ξένους; Καλά τότε που υπήρχε η Τουρκία.

Αν και υπήρχαν εδώ και εκεί ανησυχίες: Μήπως οι ηγέτες του AKP, υπό την ηγεσία του Ερντογάν, δεν ξεκίνησαν ως εύγλωττοι, αντιευρωπαϊκοί και αντιαμερικανικοί φανατικοί μουσουλμάνοι την πολιτική τους σταδιοδρομία; Ξαφνικά ήταν αρκετά ήμεροι και μέτριοι και ήταν τα αγγελούδια του ελεύθερου κόσμου. Και επειδή απελευθέρωσε τη χώρα από την κηδεμονία του στρατού, την οικονομία, το επίπεδο ζωής βελτιώθηκε, όλα έδειχναν μια χαρά.
Ο θανάσιμος κίνδυνος, ωστόσο, κατά του οποίου η Τουρκία θα έπρεπε να είναι ένα αντίδοτο, είναι τώρα μεγαλύτερος από ποτέ. Επειδή η Τουρκία δεν τον έχει καταπολεμήσει, αλλά τον έχει ενισχύσει. Προφορικά, διανοητικά και στην πράξη. Εκτός από τους μαζικούς δολοφόνους του Ισλαμικού Κράτους, κανείς σήμερα δεν καταφέρνει τόσο μιντιακά να ανυψώνει εχθρικά την Δύση σαν τον Ερντογάν. Οι λεκτικές γκάφες του κατά της Αμερικής, της Ευρώπης και του Ισραήλ συχνά απορρίφθηκαν ως ακίνδυνες: αυτές υποτίθονταν ότι προορίζονταν μόνο για το εγχώριο κοινό.

Στο ίδιο επίπεδο με τον Αχμαντινετζάντ
Από την αποχώρηση του Ιρανού Αχμαντινετζάντ, είναι ο μόνος μουσουλμάνος κυβερνήτης που στρατεύεται εναντίον της "άδικης παγκόσμιας τάξης" της Δύσης και στηλιτεύει το Ισραήλ ως "μαζικό δολοφόνο", "χειρότερα από ό, τι ο Χίτλερ". Τα λόγια του μαστιγώνουν εκείνους τους μουσουλμάνους για τους οποίους, όπως ήλπιζαν κάποτε, θα έπρεπε να είναι ένας πολιτικός του μέτρου. Φυσικά και τα λόγια του ριζοσπαστικοποιούν στην Ευρώπη τους Τούρκους και τους Μουσουλμάνους.

Η δημοτικότητα του Ερντογάν ως ένα δημοκράτης μεταρρυθμιστής ήταν τεράστια για τα έτη 2004-2007. Θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία προς την Δύση με επιτυχία. Αλλά δεν ήθελε. Σήμερα, η Τουρκία είναι μια βαθιά αντιδυτική χώρα. Η αργή, σταθερή ισλαμιστική πολιτική του AKP, οι νέοι χώροι ξεδίπλωσης για τα ισλαμικά θρησκευτικά σχολεία, η κυβερνητικές οργανώσεις που συνδέονται με το στρατευμένο Ισλάμ, όλα αυτά δημιούργησαν ένα γόνιμο έδαφος για τον ισλαμικό εξτρεμισμό στην ίδια την Τουρκία.

Και έτσι οι Τούρκοι σήμερα αποτελούν ίσως τη δεύτερη ισχυρότερη "ποσόστωση ξένων" στο Ισλαμικό Κράτος. Αυτό αντιστοιχεί στον τουρκικό λογισμό στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και του Ιράκ. Επί μακρόν η Άγκυρα ενίσχυσε τους ισλαμιστές εξτρεμιστές και δεν εμπόδισε την ροή προς τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Ο στόχος ήταν και είναι να συνεχιστεί ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος. Στη συνέχεια, η Δύση θα πρέπει να πεισθεί να ανατρέψει τον κοσμικό δικτάτορα αλ-Ασαντ, και εν τέλει να οικοδομήσει την τουρκική εξουσία στην διαλυμένη περιοχή.

Πριν από δέκα χρόνια, ελπίδα και ευχή των Αμερικανών και των Ευρωπαίων ήταν ότι η Τουρκία θα μπορούσε να είναι ουσιαστικά σαν κι αυτούς. Σήμερα, κανείς δεν σκέφτεται αυτό. Σήμερα ελπίζει κανείς ειλικρινά ότι η χώρα δεν θα γίνει ένας πραγματικός εχθρός. Γι 'αυτό και συνεχίζεται η συνεργασία με την Τουρκία, διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αλλά χωρίς καμία εμπιστοσύνη. Αυτό είναι θανατηφόρο.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου