Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Δεκ 2016


Ακόμα και τα... Χριστούγεννα λογόκρινε ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν την διδασκαλία του μαθήματος των Χριστουγέννων σε γερμανικό σχολείο στην Κωνσταντινούπολη, όπως μετέδωσε η γερμανική εφημερίδα «Bild».  

Mέχρι τώρα, οι μαθητές του γερμανικού σχολείου της Κωνσταντινούπολης διδάσκονταν τα Χριστούγεννα στο πλαίσιο των σχολικών μαθημάτων.

Τώρα, όμως οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν την διδασκαλία του μαθήματος, όπως αναφέρει η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Γερμανίας.

«Σύμφωνα με την τουρκική διεύθυνση του σχολείου, δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να διδάσκεται η παράδοση των Χριστουγέννων ως μία χριστιανική γιορτή», αναφέρει σχετικό e-mail το οποίο έχει στην κατοχή του το γερμανικό πρακτορείο dpa.
Όμως,  η τουρκική διεύθυνση του σχολείου δεν σταμάτησε εκεί. Φρέναρε ακόμη και τη συμμετοχή της σχολικής χορωδίας στη παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Γενικό Προξενείο της Γερμανίας.

Η εντολή δόθηκε μέσω ενός... e-mail στους καθηγητές, οι οποίοι ενημερώθηκαν ότι δεν πρέπει να αναφέρουν καν τη λέξη "Χριστούγεννα" μέσα στις τάξεις τους!

Το γερμανικό σχολείο της Κωνσταντινούπολης ιδρύθηκε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα (το 1884 συγκεκριμένα) και συγχρηματοδοτείται από τη Γερμανία. Έχει περίπου 35 Γερμανούς καθηγητές και κάθε Δεκέμβριο φιλοξενεί μια μικρή χριστουγεννιάτικη γιορτή και μαθαίνει τους μαθητές του για τα Χριστούγεννα. Μια εβδομάδα αφού απαγορεύτηκε στη χορωδία του σχολείου να τραγουδήσει στο γερμανικό προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, ακυρώθηκαν όλες οι εορταστικές εκδηλώσεις.

Στην κατοχή του Γερμανικού πρακτορείου έφτασε ένα e-mail από τη διοίκηση του σχολείου, όπου δίνεται εντολή στους καθηγητές ακόμη και η αναφορά για το θέμα των Χριστουγέννων μέσα στις τάξεις τους και μάλιστα η εντολή ήταν η απαγόρευση να... ξεκινήσει άμεσα! «Σύμφωνα με την τουρκική διεύθυνση του σχολείου, δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να διδάσκεται η παράδοση των Χριστουγέννων ως μία χριστιανική γιορτή», αναφέρει το e-mail.

Φυσικά η απόφαση των τουρκικών αρχών προκάλεσε οργή στο Βερολίνο. «Δεν καταλαβαίνουμε την αιφνιδιαστική απόφαση της ηγεσίας του Λυκείου της Κωνσταντινούπολης» αναφέρει ανακοίνωση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών που εκδόθηκε την Κυριακή (18.12.2016).

«Είναι πολύ κρίμα που η παράδοση της διαπολιτισμικής ανταλλαγής την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα απαγορεύτηκε σε ένα σχολείο με μεγάλη ιστορία γερμανο-τουρκικής φιλίας», αναφέρει η ανακοίνωση.

Κάποιοι βέβαια ήταν πιο σκληροί από την ανακοίνωση του γερμανικού ΥΠΕΞ. Όπως ένας από τους συνεργάτες της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. «Είναι απόλυτα απαράδεκτο» είπε ο Φρανκ Γιόζεφ Γιούνγκ, βουλευτής του κόμματος της Μέρκελ, υπεύθυνος για θέματα θρησκείας. «Αν η Γερμανία χρηματοδοτεί τους δασκάλους σε αυτό το σχολείο, έχει δικαίωμα να λέει τι θα διδάσκουν» είπε ο Γερμανός βουλευτής και κάλεσε την κυβέρνηση της Μέρκελ «να το κάνει αυτό σαφές στην Άγκυρα».

Γερμανοί πολιτικοί "βλέπουν" την απόφαση των τουρκικών αρχών ως ένα μέρος μιας μεγαλύτερης αλλαγής που επιχειρεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να αποσπάσει την Τουρκία από τον "κοσμικό" χαρακτήρα της. Ο δε Σεβίμ Νταγκντελεν, βουλευτής του κόμματος της Αριστεράς, προχώρησε ακόμη περισσότερο: χαρακτήρισε την απόφαση δείγμα ισλαμικής δικτατορίας στην Τουρκία.

Πηγή  Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε περιδίνηση ο Ερντογάν εντός και εκτός συνόρων

Tου Γιώργου Καπόπουλου

Η διπλή βομβιστική επίθεση στο Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης πριν από λίγες ημέρες υπενθύμισε με δραματικό και αιματηρό τρόπο ότι πέντε μήνες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος η σταθεροποίηση, έστω και σε ακραία αυταρχική εκδοχή, παραμένει ζητούμενη.

Ακόμη χειρότερα, η πρωτοφανής κατασταλτική κλιμάκωση του Ερντογάν κατά κάθε αντιπάλου που αμφισβητεί την παντοδυναμία του λειτουργεί στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, προκαλεί δηλαδή και επιταχύνει αυτό που θέλει να αποτρέψει.

Την ευθύνη για το αιματηρό πλήγμα στο Μπεσίκτας ανέλαβε η Κουρδική Οργάνωση ΤΑΚ (Γεράκια του Κουρδιστάν) που θεωρείται παρακλάδι του ΡΚΚ λίγες βδομάδες μετά τη σύλληψη της ηγεσίας και του συνόλου σχεδόν των βουλευτών του Κουρδικού Κόμματος HDP, που στην ουσία βρίσκεται πλέον εκτός νόμου.


Τη στιγμή αυτή ο Ερντογάν έχει ανοικτά ταυτόχρονα τρία κουρδικά μέτωπα:

✮ Εντός συνόρων, στη Νοτιοανατολική Τουρκία, όπου επικρατεί μια αμυντική στάση των ανταρτών του ΡΚΚ σε σχέση με την εικόνα γενικευμένης σύρραξης που επικρατούσε πριν από ένα χρόνο με οδομαχίες και οδοφράγματα στο Ντιαρμπακίρ και σε άλλες μεγάλες κουρδικές πόλεις. Η αυτοσυγκράτηση του ΡΚΚ ερμηνεύεται σαν διευκόλυνση προς τις ΗΠΑ, οι οποίες στηρίζουν πλήρως την αδελφή οργάνωση PYD  στη Βορειοανατολική Συρία και προσπαθούν ταυτόχρονα να κατευνάσουν τον Ερντογάν.


✮ Στο Βόρειο Ιράκ όπου οι Πεσμεργκά της de facto Ανεξάρτητης Κουρδικής Οντότητας έχουν προελάσει προς Βορρά και πιέζουν τους Τζιχαντιστές στη Μοσούλη, ενώ ταυτόχρονα δυτικότερα είναι παρούσες οι δυνάμεις της ένοπλης πολιτοφυλακής του YPG  του Συροκουρδικού PYD. Έτσι οι τουρκικές δυνάμεις στη Βόρειο Ιράκ και οι σύμμαχοί τους Τουρκμένοι είναι ανάμεσα σε δύο κουρδικές  περιοχές.

✮ Στη Βορειοανατολική Συρία όπου οι Κούρδοι αντάρτες είναι ο στενότερος και σημαντικότερος σύμμαχος των ΗΠΑ και με την Τουρκιά να έχει με την ανοχή της Μόσχας παρεμβληθεί γύρω από τον ποταμό Ευφράτη, για να αποτρέψει τη συνένωση των δύο περιοχών που ελέγχονται από την YPG  και κυρίως να εμποδίσουν τη συγκρότηση ενός ενιαίου ελεγχόμενου από κουρδικές δυνάμεις χώρου που θα ξεκινά από το Βόρειο Ιράκ και θα φθάνει στη Μεσόγειο.


✮ Μέχρι στιγμής η Τουρκία έχει δηλώσει παρουσία στη Συρία και στο Ιράκ αξιοποιώντας την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ρωσίας για την επόμενη μέρα στην περιοχή. Εξυπακούεται ότι αν ο Τραμπ κινηθεί ταχύτατα για κοινή δράση με τη Μόσχα με στόχο τους Τζιχαντιστές, τότε τα περιθώρια ελιγμών του Ερντογάν εκτός συνόρων, αν δεν εκμηδενισθούν πλήρως, θα συρρικνωθούν δραματικά.

Ερντογάν μέχρι το 2029!

Την ίδια στιγμή, το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ σε συνεργασία με το Ακροδεξιό - Εθνικιστικό MHP  κατέθεσαν το Σχέδιο Συνταγματικής Μεταρρύθμισης που θα μετατρέψει την Τουρκία σε Προεδρική Δημοκρατία.

Το αξίωμα του πρωθυπουργού καταργείται, ο πρόεδρος συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες, δεν μπορεί να διαλύσει τη Βουλή, αλλά δεν εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της.

Το σχέδιο που θα υποβληθεί σε Δημοψήφισμα την άνοιξη  προβλέπει παράταση του σημερινού status quo  σε μια μεταβατική περίοδο μέχρι την άνοιξη του 2019.

Τότε θα διεξαχθούν ταυτόχρονα προεδρική και βουλευτικές εκλογές, με τον Ερντογάν να δικαιούται να επανεκλεγεί άλλη μια φορά!

Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν μεθοδεύει την παράταση της παραμονής του στην εξουσία μέχρι το 2029, όταν θα λήξει και η δεύτερη πενταετής θητεία του στο νέο συνταγματικό πλαίσιο.
Με δεδομένο ότι βρίσκεται στην εξουσία από τον Νοέμβριο του 2002, όταν θα τελειώνει η δεύτερη πενταετία το 2029, θα έχει κλείσει συνολικά είκοσι επτά συνεχή χρόνια παραμονής στην εξουσία!

Αν  προσθέσουμε στα παραπάνω ότι η συμμαχία ΑΚΠ-ΜΗΡ μάλλον προαναγγέλλει την απορρόφηση του δεύτερου από το πρώτο στο πλαίσιο ενός Ισλαμοεθνικιστικού Μορφώματος, αν προσθέσουμε την de facto απαγόρευση λειτουργίας του Κουρδικού ΗDP αλλά και την υποτονική παρουσία  του Κεμαλικού CHP  στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι φανερό ότι επί της ουσίας η Τουρκία τείνει να μεταβληθεί σε  μονοκομματικό καθεστώς που παραπέμπει στην πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία και τον Καύκασο.

Παρά την παραπάνω σουλτανική προεδρία, η σταθερότητα στην Τουρκία  είναι υποθηκευμένη  εκτός από το Κουρδικό, από την  οριακή κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια η οικονομία της Τουρκίας το τρίτο τρίμηνο του 2016  κατεγράφη να είναι σε ύφεση, ενώ τις τελευταίες βδομάδες η τουρκική λίρα έχει χάσει το 20% της αξίας της.

Σε κατάσταση πανικού ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ, ανακοίνωσε προχθές δραστική περικοπή των μη αναγκαίων δημόσιων δαπανών και ταυτόχρονα ευκολότερο και μεγαλύτερο δανεισμό για τον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters  δεν πρόκειται για πρόσκαιρη αρνητική συγκυρία, αλλά για μια απότομη στροφή της Τουρκίας που  είχε καταγραφεί σαν μια από τις πολλά υποσχόμενες αναδυόμενες αγορές λόγω  του  δημογραφικού της δυναμισμού  και της συνεχούς γρήγορης ανάπτυξης που κατέγραφε σταθερά από το 2009 μέχρι και σήμερα.

Η εμπλοκή της Τουρκίας  σε τρία πολεμικά μέτωπα, με τους Κούρδους, στη Νοτιοανατολική Περιοχή εντός συνόρων, και εκτός συνόρων στο Βόρειο Ιράκ και στη Βορειοανατολική Συρία μαζί με την ανεξέλεγκτη απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας ναρκοθετούν εξ ορισμού κάθε κυβερνητική παρέμβαση και μέτρο γι’ σταθεροποίηση της οικονομίας.

Από την καταστολή στη διάλυση οι Ενοπλες Δυνάμεις 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας  μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν το αποτυχόν πραξικόπημα του Ιουλίου  τελούν σε κατάσταση αποδιοργάνωσης αν όχι διάλυσης. Αυτό ήταν και το μήνυμα των δηλώσεων  στις οποίες προέβη την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου ο Ανώτατος Διοικητής Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη  (Saceur) Αμερικανός Στρατηγός Κέρτις Σκαπαρότι, ο οποίος επισήμανε ότι οι μισοί Τούρκοι αξιωματικοί, εκατόν πενήντα στον αριθμό, που υπηρετούσαν σε συμμαχικές δομές έχουν συλληφθεί ή αποταχθεί, «ανησυχώ σοβαρά για το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας», είπε χαρακτηριστικά.

Ένοπλες Δυνάμεις χωρίς συνοχή, χωρίς πειθαρχία προς την ηγεσία είναι απασφαλισμένη χειροβομβίδα, καθώς μεμονωμένοι  πυρήνες μπορούν ανά πάσα στιγμή να χειραγωγηθούν από κέντρα του παρακράτους. Αξιωματικοί που δεν ξέρουν αν την επόμενη μέρα θα διοικούν τη μονάδα τους ή θα βρίσκονται σε κάποια φυλακή μπορούν να παρασυρθούν σε έμπρακτη υπερπατριωτική πλειοδοσία με κίνητρο την προσωπική τους σωτηρία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κλιμάκωση των προκλήσεων από την Πολεμική Αεροπορία της Τουρκίας στο Αιγαίο γίνεται από τον πιο σκληρά αποδεκατισμένο από φυλακίσεις και αποτάξεις κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων. Σύμφωνα με πηγές από την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, οι πιλότοι που απέμειναν δεν αρκούν για να επανδρώσουν παρά τμήμα των υπερσύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών.

«Δεν διακόπτουμε τη διαπραγμάτευση - Δεν ανοίγουμε νέα κεφάλαια».

Συγκρουσιακή συνύπαρξη Αγκυρας - Βρυξελλών

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, εύλογα τίθεται το ερώτημα τι μπορεί να περισωθεί από τη συνεργασία Ε.Ε. - Τουρκίας και κυρίως αν ο Ερντογάν σε κάποια στιγμή πραγματοποιήσει τη συχνά επαναλαμβανόμενη απειλή του να ανοίξει τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών.

Από την μεριά της η Ε.Ε. έχει στην ουσία τερματίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, με τη φόρμουλα «δεν διακόπτουμε τη διαπραγμάτευση, αλλά ταυτόχρονα δεν ανοίγουμε νέα κεφάλαια».

Η ενταξιακή διαπραγμάτευση που άρχισε το 2005 είναι εδώ και καιρό αν όχι από την έναρξή της μια προσχηματική διαδικασία, καθώς καμιά από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές δεν επιθυμεί την αίσια ολοκλήρωσή της:

Ο Ερντογάν γιατί ακόμη και τα προσχήματα ευρωπαϊκής πολιτικής ορθότητας θα ήταν εμπόδιο στην οικοδόμηση της σουλτανικής υπερπροεδρίας.

Η Ε.Ε. γιατί ακόμη και προσχηματική πρόοδος στις διαπραγματεύσεις θα είχε απαγορευτικό πολιτικό εσωτερικό εκλογικό κόστος.

Τι μένει; Μια ωμή Ρεαλπολιτίκ, όπου η Ε.Ε. θα έχει αναθέσει ως υπεργολαβία στον Ερντογάν τον έλεγχο των προσφυγικών ροών και θα παραβλέπει κάθε περαιτέρω αυταρχική αντιδημοκρατική εκτροπή και από την άλλη μεριά ο Τούρκος ηγέτης χάρη στην ανοχή των Βρυξελλών και κυρίως του Βερολίνου θα  μετριάζει κάπως τη διεθνή και περιφερειακή απομόνωση στην οποία βρίσκεται η χώρα του. Ταυτόχρονα και οι δύο πλευρές θα συντηρούν για τα εσωτερικά τους ακροατήρια μια συγκρουσιακή και απειλητική ρητορική, για την οποία δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι μπορεί να βραχυκυκλώσει την Ρεαλπολιτίκ των αμοιβαίων συμφερόντων.

Περιθώρια ελιγμών 

Η Τουρκία έχει δηλώσει παρουσία στη Συρία και στο Ιράκ αξιοποιώντας την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ρωσίας για την επόμενη μέρα στην περιοχή. Εξυπακούεται ότι αν ο Τραμπ κινηθεί ταχύτατα για κοινή δράση με τη Μόσχα με στόχο τους Τζιχαντιστές, τότε τα περιθώρια ελιγμών του Ερντογάν εκτός συνόρων, αν δεν εκμηδενισθούν πλήρως, θα συρρικνωθούν δραματικά.

Τρία ανοιχτά μέτωπα 

Η εμπλοκή της Τουρκίας  σε τρία πολεμικά μέτωπα, με τους Κούρδους, στη Νοτιοανατολική περιοχή εντός συνόρων, και εκτός συνόρων στο Βόρειο Ιράκ και στη Βορειοανατολική Συρία μαζί με την ανεξέλεγκτη απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας ναρκοθετούν εξ ορισμού κάθε κυβερνητική παρέμβαση και μέτρο γι’ σταθεροποίηση της οικονομίας.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο καθηγητής Δημήτρης Μαυράκης
Διευθυντής του Κέντρου Ενεργειακής Πολιτικής και Ανάπτυξης του ΕΚΠΑ


Όταν στις 20 Απριλίου 1931, επτά χρόνια από την κατάργηση του χαλιφάτου το 1924 και οκτώ χρόνια από τη εκθρόνιση του Σουλτάνου το 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ διατύπωνε το δόγμα «ειρήνη στη χώρα, ειρήνη τον κόσμο», ο ιδρυτικός μύθος των Οσμανλιδών, το «Όνειρο» του Οσμάν, που άρχισε να διαδίδεται 150 χρόνια από τον θάνατο του (1323) έπαυε να ισχύει. Στα χρόνια που είχαν προηγηθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία είδε τα σύνορα της (16-17ος αιώνας) να εκτείνονται από τις εκβολές του Σάβα μέχρι την Κασπία και από την Μολδαβία μέχρι την Υεμένη και την Αλγερία κι ύστερα να συρρικνώνονται σε μέρος της Μ. Ασίας μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταργήθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ το 1923, τα μέλη της δυναστείας Οσμανλιδών εκτοπίσθηκαν, το χαλιφάτο καταργήθηκε και ο κόσμος έπαυσε να είναι χωρισμένος στη «πατρίδα του Ισλάμ» και στη «πατρίδα του πολέμου» και μαζί καταργήθηκαν οι Οθωμανοί και «τα σύνορα της καρδιάς τους».

Μία κοσμική δημοκρατία ιδρύθηκε με το όνομα Τουρκία. Ένα κράτος με αποστολή να υλοποιήσει το νεωτεριστικό όραμα του ιδρυτή και πατέρα (Ataturk) του, όπως αυτό αποτυπώθηκε στη περίφημη «Ομιλία» των 36 ωρών, μεταξύ 15 και 20 Οκτωβρίου 1927. Ένα κράτος με πολίτες που «τα σύνορα της καρδιάς τους», τους οδηγούσαν στις πεδιάδες της Κεντρικής Ασίας από όπου οι φυλές των Τουρκμένων νομάδων προγόνων είχαν ξεκινήσει την πορεία τους προς τα βοσκοτόπια της Μ. Ασίας.

Το νέο κράτος απαρνήθηκε τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της οθωμανικής κοινωνίας και αναζήτησε τη νέα ταυτότητα του στην ιδιότητα του μέλους ενός «φανταστικού» έθνους Τούρκων. Μπορεί ο πρόεδρος της Τουρκίας να θεωρεί «σύνορα της καρδιάς του» αυτά της ακμής των Οθωμανών, αλλά δεν προέρχεται από τους Οσμανλίδες, δεν είναι Οθωμανός αλλά Τούρκος και αυτά τα σύνορα δεν τα είχε ποτέ η Τουρκία. Μέσα στη νέα ταυτότητα, του Τουρκικού Εθνικισμού, η νεαρή δημοκρατία αποφάσισε την βίαιη ενσωμάτωση όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών της, των Κούρδων συμπεριλαμβανομένων.

Όμως οι Κούρδοι, όπως και όλοι οι άλλοι προγενέστεροι των τουρκικών φυλών πληθυσμοί, είχαν διαφορετικά «σύνορα καρδιάς» και κάθε άλλο παρά πρόθυμοι αποδείχθηκαν να αποδεχθούν αυτή την ενσωμάτωση. Απαιτήθηκαν πέντε χρόνια (1925 -1930) πολέμου για να κατασταλούν, προσωρινά όπως αποδεικνύεται, οι διαδοχικές κουρδικές εξεγέρσεις που άρχισαν με την επανάσταση του σεΐχη Σαΐντ στα βόρεια του Ντιγιαρμπακίρ το 1925. Καταστολή που στηρίχθηκε σε ένα δρακόντειο νόμο για την τήρηση της τάξης και που στη συνέχεια εφαρμόσθηκε στους πολιτικούς αντιπάλους του Κεμάλ. Ένας πόλεμος στον οποίο ο τουρκικός στρατός έχασε τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο, αριθμό ανδρών από αυτόν του «Πολέμου της Ανεξαρτησίας» εναντίον των Ελλήνων στη Μ. Ασία. Στο τέλος αυτής της μακράς περιόδου εσωτερικών και εξωτερικών συγκρούσεων και ανακατατάξεων, ο Μουσταφά Κεμάλ διατύπωσε το περίφημο δόγμα -Yurtta sulh, Cihanda sulh- για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, που της εξασφάλισε ειρήνη, οικονομική ανάπτυξη και σχετική πολιτική και κοινωνική σταθερότητα.Εβδομήντα εννέα χρόνια από το θάνατο του «Πατέρα-Ατατούρκ», αυτό το δόγμα και ο ίδιος αμφισβητούνται στη πράξη. Με οδηγό ένα ασαφές μετά-κεμαλικό και νέο-οθωμανικό όνειρο, η χώρα έχει οδηγηθεί σε κατάσταση «αδιάφορης ισορροπίας», όπου όλα είναι ενδεχόμενο να συμβούν.

"Yurtta sulh". Η συνεχιζόμενη και εντεινόμενη ένοπλη σύγκρουση στις επαρχίες των Κούρδων αναδεικνύει την ατέλεια του ιδρυτικού μύθου της Τουρκίας να τους ενσωματώσει και την αδυναμία του κράτους να εγγυηθεί την ειρήνη στη χώρα. Στις επαρχίες των Κούρδων οι ένοπλες συγκρούσεις έχουν επεκταθεί από την ύπαιθρο στις πόλεις και στα χωριά. Επαρχίες εκκενώνονται για να διευκολυνθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα σε πόλεις και χωριά. Δεκάδες χιλιάδες Κούρδων παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για τα μεγάλα αστικά κέντρα των δυτικών επαρχιών.

Σε μία χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, από τα οποία 20 εκατομμύρια είναι Κούρδοι, η υποχρεωτική μετακίνηση ενός μεγάλου αριθμού από αυτούς στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα διαμορφώνει εστίες ποικιλόμορφης δυσφορίας και επεκτείνει τα μέτωπα της ένοπλης και ασύμμετρης αντιπαράθεσης σε ολόκληρη την επικράτεια.

Ο χαρακτηρισμός ενός αριθμού Κούρδων (μικρού ή μεγάλου) ως τρομοκρατών και η σύλληψη της κοινοβουλευτικής ηγεσίας τους, μπορεί να διευκολύνει τη ρητορική και τις πολιτικές σκοπιμότητες της κεντρικής εξουσίας, δεν οδηγεί όμως στην δημιουργία κλίματος εκτόνωσης και συμφιλίωσης σε μία εξελισσόμενη πολεμική αναμέτρηση που απειλεί ευθέως την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκικής Δημοκρατίας, αποσταθεροποιεί την κοινωνική συνοχή της και πλήττει βαρέως την εσωτερική ειρήνη και την οικο νομία της. Εκτός όμως των Κούρδων είναι και οι τρομοκρατικές δραστηριότητες που ασκούν σε ολόκληρη τη χώρα τα μέλη του ISIL (Islamic State of Iraq and the Levant), υπεύθυνα για την βομβιστική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Αγκύρας (10.10.15) με περισσότερους από 100 νεκρούς. Η πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργείου εσωτερικών (30.11.16), ότι μετά από έρευνες σε 12 επαρχίες προσήχθησαν 365 ύποπτοι από τους οποίους οι 131 συνελήφθησαν, αναδεικνύει ένα πρόβλημα εισαγόμενης τρομοκρατίας στη Τουρκία, που ενδέχεται να προκλήθηκε από τη διάρρηξη των σχέσεων των μυστικών υπηρεσιών της χώρας μαζί τους, στις κοινές επιχειρήσεις τους εναντίον των δυνάμεων του Ασαντ στη Συρία.

Χωρίς αμφιβολία το αίσθημα της κοινής ειρήνης στη χώρα, όπως διατυπώθηκε ως -Yurtta sulh-, έχει εξασθενήσει κι αυτό ανησυχεί όχι μόνο τους Τούρκους πολίτες αλλά και τους γείτονες τους που θέλουν και εύχονται μία ειρηνική Τουρκία. Η αποτυχία του στρατιωτικού πραξικοπήματος αποτέλεσε την ευκαιρία επιβολής καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και την εκδήλωση ενός κύματος διώξεων προς κάθε αντιφρονούντα προς τον πρόεδρο Tayyip Erdogan, όπως ανάλογα είχε συμπεριφερθεί και ο Κεμάλ προς τους αντιπάλους του, στο παρελθόν.

Περισσότεροι από 120.000 υπάλληλοι απελύθησαν και ένας μεγάλος αριθμός από όσους θεωρήθηκαν συνεργάτες του Fethullah Gulen συνελήφθησαν και το ίδιο συνέβη σε ανώτατους και ανώτερους δικαστικούς και στρατιωτικούς. Όλοι οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων απελύθησαν και μαζί με αυτούς και ένας αδιευκρίνιστος αριθμός πανεπιστημιακών απελύθη ή και συνελήφθη.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η αντικατάσταση εκατόν σαράντα έξη (146) ανώτατων στελεχών της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης (1.12.16). Εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί έπαυσαν να λειτουργούν και δημοσιογράφοι απελύθησαν ή και συνελήφθησαν. Σύμφωνα με το παρατηρητήριο P24, εκατόν σαράντα έξη (146) από αυτούς ευρίσκονται στις φυλακές. Ο αριθμός των κρατουμένων στις φυλακές έφθασε στις αρχές Δεκεμβρίου 2016 τους 177.262, σημειώνοντας αύξηση 17% μέσα σε ένα έτος. Οι διώξεις επεκτάθηκαν και στο τομέα των κρατικών και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Ένα κύμα διωγμών και φυλακίσεων σαρώνει τη χώρα και μετά από πολύ καιρό Τούρκοι ζητούν πολιτικό άσυλο σε χώρες της Ε.Ε.

Διώξεις που όμως επιδοκιμάζονται από τη πλειοψηφία των πολιτών που ζητεί ακόμη και την επιβολή της θανατικής ποινής εναντίον των αντιπάλων - «τρομοκρατών». Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι ο πρόεδρος Ερντογάν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος με ιδιαίτερη απήχηση στους Σουνίτες μουσουλμάνους. Το πρόβλημα βέβαια για την Τουρκία, είναι τι γίνεται με τα δικαιώματα των «άλλων», των δυτικότροπων και των διαφωνούντων που είναι και αυτοί πολλοί ώστε να αγνοηθούν. «Άλλοι» που νοιώθουν ανασφαλείς για αυτούς και το μέλλον των παιδιών τους, ιδιαίτερα για τις κόρες τους που έμαθαν να συμπεριφέρονται ως ευρωπαίες. «Άλλοι» που ασφυκτιούν και αρχίζουν να νοιώθουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά στη χώρα (Yurtta sulh) που τους υποσχέθηκε ο Πατέρας - Ατατούρκ.

Κυρίαρχο θέμα στην τουρκική πολιτική σκηνή που επηρεάζει τις εσωτερικές και εξωτερικές σχέσεις της Τουρκίας αποτελεί η προσπάθεια συνταγματικής μεταρρύθμισης που επιδιώκει ο πρόεδρος Ερντογάν. Με 316 έδρες στη Βουλή το κυβερνητικό κόμμα ΑΚΡ χρειάζεται τουλάχιστον άλλες 14 έδρες στη διαδικασία προκήρυξης του δημοψηφίσματος που θα διενεργηθεί μετά από 60 ημέρες από την απόφαση της Βουλής. Αυτή τη πλειοψηφία την εξασφάλισε με τη πρόσφατη συμφωνία (1.12.2016) με το εθνικιστικό κόμμα (MHP), που κατέχει 40 έδρες. Μία συμφωνία που ερμηνεύει την έξαρση της ρητορικής (και όχι μόνον) του Ερντογάν στα προσφιλή για το ακροδεξιό ακροατήριο του MHP θέματα των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των Κούρδων, των ελληνο-τουρκικών σχέσεων και των εξελισσόμενων διαπραγματεύσεων για την Κύπρο. Με δύο πολεμικά μέτωπα εκτός και ένα εντός συνόρων, με πολλαπλές ασύμμετρες επιθέσεις στο εσωτερικό, με τρία τουλάχιστον εκατομμύρια πρόσφυγες στην επικράτεια της, με την ισοτιμία της τουρκικής λίρας σε 1€ = 3.7ΤL και την οικονομία να υφίσταται τις αρνητικές επιπτώσεις από τις εξελίξεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό, η επάνοδος στο δόγμα -Yurtta sulh, Cihanda sulh-, δείχνει να είναι μονόδρομος μετά την αναμενόμενη επιτυχία του προέδρου Ερντογάν στο επικείμενο δημοψήφισμα. Επάνοδος που όσο θα καθυστερεί τόσο το κόστος της θα μεγαλώνει. Η Τουρκία έχει κάθε συμφέρον να ακολουθήσει το δρόμο της ειρήνης. "Yurtta sulh, Cihanda sulh", διαφορετικά το κόστος εγκατάλειψης του θα αποδειχθεί εξαιρετικά βαρύ για την ακεραιότητα και την ευημερία της. Το «Όνειρο» του Οσμάν αποτελεί μέρος ενός μύθου του παρελθόντος που πια έχει χάσει τη δύναμη του. «Απέσβετο και λάλλον ύδωρ» όπως ειπώθηκε σε ανάλογη περίπτωση στο παρελθόν.

* «Cumhuriyet Halk Firkasi’nin mustakar umumi siyasetini su kisa cumle acikca ifadeye kafidir zannederim: Yurtta sulh, cihanda sulh icin calisiyoruz.» «Για να περιγράψω τη σταθερή και γενική διπλωματία του Λαϊκού Δημοκρατικού κόμματος νομίζω ότι αυτή η μικρή πρόταση, ειρήνη στη χώρα ειρήνη στο κόσμο, είναι αρκετή».

- Το νέο κράτος απαρνήθηκε τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της οθωμανικής κοινωνίας και αναζήτησε τη νέα ταυτότητά του στην ιδιότητα του μέλους ενός «φανταστικού» έθνους Τούρκων

- Μπορεί ο πρόεδρος της Τουρκίας να θεωρεί «σύνορα της καρδιάς του» αυτά της ακμής των Οθωμανών, αλλά δεν προέρχεται από τους Οσμανλίδες, δεν είναι Οθωμανός αλλά Τούρκος και αυτά τα σύνορα δεν τα είχε ποτέ η Τουρκία

Πηγή "Ημερησία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Α​​λλο η πολιτική, άλλο το παιχνίδι των εντυπώσεων. Eκτακτες εφάπαξ παροχές σε κάποιες πληθυσμικές ομάδες δεν είναι πολιτική, είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Mια προσκοπικού χαρακτήρα αγαθοεργία να διαγγέλλεται σαν πολιτική πρωτοβουλία, προδίδει δραματική πολιτική αδαημοσύνη.

H κυβέρνηση, σαν μνημόσυνο του «δώρου των Xριστουγέννων», θα μοιράσει, αντί κολλύβων, εξακόσια δεκαεφτά εκατομμύρια ευρώ, «περίσσευμα» του κρατικού προϋπολογισμού, σε ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους. Aυτό δεν είναι πολιτική. Eίναι προσβλητική των πολιτών ελεημοσύνη.

Πολιτική θα ήταν να διακόψει η κυβέρνηση τη συνταξιοδότηση όσων συνταξιοδοτήθηκαν, με χαριστικούς νόμους, σε ηλικία κάτω των πενήντα ή και κάτω των εξήντα ετών. Kαι να το κάνει για να σώσει τις συντάξεις όσων τίμια τις δικαιούνται, αλλά και την οικονομία της χώρας, που είναι εντελώς αδύνατο να λειτουργήσει, όταν ο μισός περίπου παραγωγικός πληθυσμός είναι σε μόνιμη σχόλη τρεφόμενος από το πρυτανείο. Πολιτική είναι να σχεδιάζεις και να τολμάς μόνιμες λύσεις κοινωνικών προβλημάτων, όχι να μοιράζεις ασπιρίνες προσωρινής ανακούφισης.

H κυβέρνηση συντηρούσε, περίπου ένα χρόνο, σε υπουργικό αξίωμα τον κ. Kατρούγκαλο (παρά το αφορήτως κακόηχο όνομά του) με την εντολή να μεταλλάξει το μολύβι σε χρυσάφι: Mε συνταγές κωμικής αλχημείας να συνεχίσουν να «πληρώνονται για να κάθονται» ένα πλήθος αναρίθμητο (στην κυριολεξία) κομματικής πελατείας των «κομμάτων εξουσίας» – πολίτες που πούλησαν την ψήφο τους στον κομματικό υπόκοσμο, για να εξασφαλίσουν ισόβιο βιοπορισμό ή να μεγεθύνουν την καταναλωτική τους ευχέρεια.

O κ. K. περάτωσε εσπευσμένα τη «λάντζα» και του προσφέρθηκε αμέσως ασυλία σε ευπρεπέστερο υπουργείο. Oλα τα σε βάρος της κοινωνίας εγκλήματα, αναρίθμητα, των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και χαριστικά, αδιάντροπα διορισμένων προστατεύθηκαν – με τον νόμο K. τους παρασχέθηκε και «αριστερή» αμνήστευση. Xρόνια τώρα, η τάχα και Aριστερά διερρήγνυε τα ιμάτιά της για το ασύδοτο γλεντοκόπι διορισμών στο Δημόσιο που το μονοπωλούσαν το πράσινο και το γαλάζιο ΠAΣOK. Mόλις όμως έγινε κυβέρνηση, αδιαφόρησε ολοσχερώς για την κραυγαλέα ασυνέπεια και παλινωδία της, προφανώς για να καρπωθεί και η ίδια, με τη σειρά της, τις ψηφοσυλλεκτικές προνομίες του συμβιβασμού με τη διαφθορά.

Πολιτική όμως δεν είναι οπωσδήποτε η ατιμία. Oσο κι αν βαφτίζεις «αναδιανομή εθνικού εισοδήματος» την προσβλητική για τον δεινά δοκιμαζόμενο πολίτη χορήγηση εόρτιου (εφάπαξ) «μπαξίς», δίκην ελεημοσύνης «επί δικαίους και αδίκους», η ανθρώπινη σκέψη και κρίση δεν καταργείται – κάποιο χαμίνι οπωσδήποτε θα τη διασώσει με την κραυγή του ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός», ο ΣYPIZA μια επιπλέον απάτη, πανομοιότυπη με την πράσινη και τη γαλάζια.

Πώς να λειτουργήσει η οικονομία μιας χώρας, να εξισορροπηθεί παραγωγή και κατανάλωση, να ισοζυγιάσουν έσοδα - έξοδα, όταν τόσο πολλοί ζουν σε βάρος τόσο λίγων; Oι επαγγελματίες της εξουσίας κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, επειδή είναι οι φυσικοί αυτουργοί και αυτού του εγκλήματος. Δεν μας γνωστοποιούν στατιστικά δεδομένα: πόσες και πόσοι συνταξιοδοτούνται ισόβια στη χρεοκοπημένη χώρα μας έχοντας εργαστεί μόλις δεκαπέντε, ίσως και λιγότερα, χρόνια στο Δημόσιο; Ποιο είναι το γενικό ποσοστό των πρόωρα συνταξιοδοτημένων;

H τραγωδία της παρακμιακής αποσύνθεσης έχει φυσικούς αυτουργούς μόνο τους ανίκανους και φαύλους «νονούς» του πολιτικού μας συστήματος. Oταν αυτοί ελέγχουν τους διορισμούς στο Δημόσιο, συχνότατα και τις προσλήψεις στις μεγάλες, διαπλεκόμενες με τα κόμματα επιχειρηματικές μονάδες της χώρας, δύσκολο να χαρακτηρίσουμε κηφήνες ή παράσιτα ή φαύλους τις στρατιές των διορισμένων με εκποίηση της ψήφου τους και αυτοεξευτελισμό. Eίναι πολύ νωπές οι μνήμες εικόνων των ειδικών χώρων σε κάθε υπουργείο και δημόσιο οργανισμό, όπου στοιβάζονταν επί μέρες όρθιοι οι καινούργιοι «διορισμοί», ώσπου να βρεθεί κάπου μια καρέκλα να βολευτούν και κάποια απασχόληση για να νικάνε την ανία.

Tο εξαμβλωματικό είδος της τάχα και Aριστεράς που συντηρούμε στην Eλλάδα, κατηγορούσε κάποτε το «μεγάλο κεφάλαιο» ότι «απομυζά το αίμα του λαού». Σήμερα πρέπει να είναι κανείς τυφλός ή με άνοια, αν δεν βλέπει ότι ο καταλογισμός κυριολεκτεί για τα μιλιούνια των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και τα σμήνη των αργόσχολων της δημοσιοϋπαλληλίας, που αρνούνται να μεταταγούν στα τεράστια κενά του δημόσιου τομέα. Aποκλείεται κάτοικος αυτής της χώρας να μην έχει δει την κλασική εικόνα: Για βλάβη της EYΔAΠ να καταφθάνουν πάντοτε πέντε. O ένας σκάβει και μερεμετίζει. Eνας δεύτερος τον επιτηρεί καπνίζοντας. Oι άλλοι τρεις παράμερα, με γυρισμένη την πλάτη, συζητάνε αμέτοχοι. Tην ίδια ώρα στα νοσοκομεία αντιστοιχεί ένας του βοηθητικού προσωπικού σε δεκάδες κρεβάτια όπου σπαράζουν οι αβοήθητοι ξεχασμένοι.

Tο εξαμβλωματικό είδος της τάχα και Aριστεράς φρικιά στο άκουσμα και μόνο της λέξης απολύσεις ή υποχρεωτικές μετατάξεις. Pουφάει το αίμα και την ψυχή του άμοιρου αναγκασμένου πολίτη αυτή η «Aριστερά» ή όχι; Aν είχε ποτέ παλαίψει για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνικές προτεραιότητες, στόχους δημόσιου συμφέροντος η Aριστερά στην Eλλάδα, το πρώτο που θα απαιτούσε σήμερα, μέσα στην αδιέξοδη «κρίση», θα ήταν απολύσεις των παρασίτων και επανασύσταση των λειτουργιών του Δημοσίου. Θα πάλευε για αξιοκρατία, για ξερίζωμα του ρουσφετιού, για συνεχή αξιολόγηση των λειτουργών του κράτους, για καταξίωση της αριστείας. H Aριστερά, όλων των αποχρώσεων του ερυθρού, εμπαίζει τους Eλληνες τόσο όσο και οι «προοδευτικοί εκσυγχρονιστές» όλων των αποχρώσεων του πράσινου και του γαλάζιου.

Aς πείσει τον λαό ότι δεν τον εμπαίζει τουλάχιστον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο και αν τον έχει παγιδεύσει η κομματοκρατία σε ρόλο διακοσμητικής παρουσίας. Ποια παραπάνω έκτακτη ανάγκη πρέπει να υπάρξει, για να προκληθεί σε πρωτοβουλίες ο πρώτος πολίτης της χώρας – και μόνο αν λειτουργήσει σαν φωνή αυτεπίγνωσης και συλλογικής αυτοσυνειδησίας, οι σπιθαμιαίοι του κομματικού παλκοσένικου θα σαρωθούν από τη δυναμική της ειλικρίνειας.

H Eλλάδα δεν βρίσκεται «στο χείλος» της καταστροφής, αλλά στον εφιαλτικό βυθό της. Παζαρεύει σήμερα το δουλικό χαράτσι που θα πληρώνουν τα τρισέγγονά της, το 2060, στους τοκογλύφους δανειστές της. Eίναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων ο ακομμάτιστος Πρόεδρος να πει δημόσια στον λαό ότι τέτοια καταστροφή δεν γίνεται να την εκμεταλλεύονται τα κόμματα παίζοντας ρουλέτα θανάτου με τα μυαλά αρρωστημένα από σκοτοδίνη εξουσιολαγνείας. Eίναι ανάγκη η εκλεγμένη από τον λαό Bουλή να συμφωνήσει σε κυβέρνηση επιστράτευσης πολιτών, ικανών να ανασυνθέσουν κοινωνικό κράτος, με απόλυτη προτεραιότητα το δημόσιο συμφέρον, όχι το συντεχνιακό.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 
 



Κάποιο malware το οποίο τρέχει στο background μπορεί να έχει αισθητή επίδραση στην λειτουργία της συσκευής σου

Επιπλέον, τέτοιου είδους προγράμματα χρησιμοποιούν την σύνδεση σου για να αποστείλουν δεδομένα, οπότε μπορεί να επηρεάσουν την ταχύτητα με την οποία σερφάρεις στο internet. Φυσικά, τα προαναφερθέντα μπορεί να προκαλούνται και από άλλες αιτίες, αλλά καλό είναι να είμαστε υποψιασμένοι.

Η συσκευή σου στέλνει ή δέχεται περίεργα μηνύματα

Αν φίλοι σου δεχτούν μηνύματα τα οποία εσύ δεν έχει στείλει, κάτι δεν πάει καλά. Το ίδιο ισχύει και με τα email. Παρομοίως, το να λαμβάνεις μηνύματα τα οποία δεν προορίζονται για σένα είναι ένα σημάδι αρνητικό.

Γίνεται εγκατάσταση νέων εφαρμογών, χωρίς να το έχεις επιλέξει

Παρόλο που ο κατασκευαστής της συσκευής σου έχει το δικαίωμα να εγκαταστήσει κάποια νέα εφαρμογή, κατά την διάρκεια ενός update του λογισμικού σου, αν κάποια εμφανιστεί σε άσχετο χρόνο τότε θα πρέπει να υποπτευθείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Καλό θα είναι να μην ανοίξεις τη νέα εφαρμογή, μέχρι να κάνεις ένα Google Search και να βεβαιωθείς για το τι πρόκειται.

Η μπαταρία της συσκευής σου τελειώνει πολύ γρήγορα

Σίγουρα, η διάρκεια ζωής της μπαταρίας πέφτει με τον καιρό, αλλά αν παρατηρήσουμε μια απότομη αλλαγή, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι κάποιο κακόβουλο λογισμικό τρέχει στο background, καταναλώνοντας πιο γρήγορα την μπαταρία.

Η συσκευή σου ζεσταίνεται πιο πολύ από το συνηθισμένο

Όπως και πριν, όταν κάποιο κακόβουλο λογισμικό τρέχει συνεχώς στο background, προκαλεί την θέρμανση του επεξεργαστή, σε επίπεδα που πλέον γίνεται αντιληπτό ότι κάτι συμβαίνει.

Κάποια websites φαίνονται διαφορετικά από πριν

Πολλά malware προγράμματα «διαμεσολαβούν» ανάμεσα στον browser της συσκευής σας και το διαδίκτυο, «διαβάζοντας» έτσι όλα τα δεδομένα που στέλνετε και λαμβάνετε. Αυτή η λειτουργία μπορεί να επηρεάσει το πως φαίνονται μερικά websites.

Κάποιες εφαρμογές σταματούν να λειτουργούν κανονικά

Αν αυτό συμβεί, μπορεί το malware να προσπαθεί να υποκλέψει δεδομένα από αυτές, επηρεάζοντας έτσι την ομαλή λειτουργία τους.

Ο λογαριασμός της κινητής τηλεφωνίας έρχεται «φουσκωμένος»

Οι επιτήδειοι hacker μπορούν να εκμεταλλευτούν κάποια αδυναμία της συσκευής σου και να κάνουν κλήσεις σε γραμμές του εξωτερικού που χρεώνουν υπέρογκα ποσά. Το ίδιο ισχύει και για τα μηνύματα.

Παράθυρα «pop-up» εμφανίζονται χωρίς κανέναν λόγο

Όπως και στα PC μας, έτσι και στις φορητές συσκευές μας, τα προγράμματα malware χρησιμοποιούν «pop-up» παράθυρα για να ζητήσουν από τον χρήστη να προβεί σε κάποιες ενέργειες.

Τα email που στέλνεις από την συσκευή αυτή μπλοκάρονται από spam filters

Τότε κατά πάσα πιθανότητα οι ρυθμίσεις email της συσκευής σου έχουν αλλάξει, με τα email σου να προωθούνται από μη εγκεκριμένους servers, οι οποίοι έχουν πρόσβαση στα δεδομένα που στέλνεις.

Αν έχετε βάσιμες υποψίες η συσκευή σας είναι θύμα κακόβουλου λογισμικού, τότε από τις πρώτες κινήσεις που θα πρέπει να κάνετε, είναι να εγκαταστήσετε κάποια anti-malware εφαρμογή. Αν και αυτό δεν λύσει το πρόβλημα, θα πρέπει να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό. Τέλος, εφόσον κάνουμε backup με ασφάλεια τα δεδομένα μας, ένα factory reset με ταυτόχρονο σβήσιμο των δεδομένων μέσα στη συσκευή θα βοηθήσει αρκετά.

Πηγή techit.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το μέλι ήταν ανέκαθεν, των γεύσεων μαγνήτης.
Αν ήτανε αστερισμός, θα λέγονταν Αποσπερίτης.

Κάνουνε γλυκά με μέλι, στον Ουρανό όλοι οι Αγγέλοι.
Στη Γη όσοι κρατάνε πλάστες, αρτοποιοί - ζαχαροπλάστες.

Μια μέρα σε συνέδριο, Άγγελοι και γλυκατζήδες,
αποφασίσαν να γενούν, ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑΤΖΗΔΕΣ.

Να κάνουν δηλαδή γλυκό, προς δόξαν Γης και Ουρανού,
να τρώνε, να ευφραίνονται, στα γεννητούρια του Θεού.

Πήραν και ανακάτεψαν, καρύδια - μέλι - σιμιγδάλι,
και αλισίβα και κονιάκ, κανέλα ως και πορτοκάλι.

Έψησαν καλά το μίγμα, λούζοντάς το με σιρόπι,
να τρώνε οι Βαλκάνιοι και όλη η Ευρώπη.

Είπαν ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΟ, το Θεϊκό γλυκό.
Χριστούγεννα πιό ξακουστό, δεν είναι άλλο απ αυτό.

Άφοβα λοιπόν αδέρφια, τρώτε όσο πιο πολύ μπορείτε,
Παράδεισο που χάσατε, σίγουρα για να ξαναβρείτε.

Λέμε πατροπαράδοτα, τα φαγητά και τα γλυκά,
άμεσα που σχετίζονται, μ΄ έθιμα εορταστικά.

Στέλιος Αρσενίου
Σεφ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι εξελίξεις ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμα και σε νέες εκλογές

Με εκτροχιασμό απειλούνται οι μετεκλογικές εξελίξεις στην ΠΓΔΜ, μετά την απόφαση της Εθνικής Εκλογικής Επιτροπής, για επανάληψη της ψηφοφορίας σ’ ένα εκλογικό τμήμα της πόλης Γκόστιβαρ όπου υπερισχύει το αλβανικό στοιχείο.

Εφόσον η απόφαση της Επιτροπής δεν εκπέσει στο Διαιτητικό Δικαστήριο της χώρας όπου προσέφυγε το κόμμα VMRO DPMNE του πρωθυπουργού Νικολα Γκρουεφσκι και οι εκλογές επαναληφθούν στο συγκεκριμένο εκλογικό τμήμα, ενδέχεται να ανατραπεί η κατανομή των εδρών μεταξύ των δυο μεγάλων συνασπισμών και να δρομολογηθούν ραγδαίες εξελίξεις που θα οδηγήσουν εκ νέου τη χώρα σε εκλογές.

Με βάση τα επίσημα αποτελέσματα της ψηφοφορίας της περασμένης Κυριακής, το VMRO DPMNE καταλαμβάνει 51 έδρες στο νέο κοινοβούλιο (σύνολο βουλευτών 120) έναντι 49 της σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης SDSM του Ζοραν Ζαεφ και 10 του τρίτου σε δύναμη κόμματος DUI (αλβανικό) του οποίου ηγείται ο Αλι Αχμέτι.

Στην Εθνική Εκλογική Επιτροπή κατατέθηκαν δέκα έξι συνολικά ενστάσεις από το SDSM και το αλβανικό κόμμα BESSA εκ των οποίων έγινε αποδεκτή μια σε εκλογικό τμήμα της πόλης Γκοστιβαρ όπου μια Αλβανίδα ψηφοφόρος κατήγγειλε ότι δεν της επιτράπηκε να ασκήσει το εκλογικό της δικαίωμα με τον ισχυρισμό ότι είχε… ψηφίσει νωρίτερα.

Ωστόσο από την γραφολογική εξέταση που διέταξε η Επιτροπή, αποδείχθηκε ότι είχε ψηφίσει άλλος στη θέση της και έτσι αποφασίστηκε να διεξαχθεί εκ νέου σε αυτό το τμήμα η ψηφοφορία.

Αν όμως αλλάξει το αποτέλεσμα και η έδρα της περιφέρειας του Γκοστιβαρ την οποία είχε λάβει το VMRO DPMNE πάει στο SDMS της αντιπολίτευσης, κάτι που οι εκλογικοί αναλυτές στα Σκόπια θεωρούν περίπου βέβαιο καθώς οι Αλβανοί ψηφοφόροι αναμένεται να στραφούν κατά του Γκρουέφσκι, τότε, ο Γκρουεφσκι χάνει την πρωτιά στο κοινοβούλιο, τα δυο μεγάλα κόμματα θα έχουν από 50 έδρες και κανένα δεν θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση με το μεγαλύτερο αλβανικό κόμμα το DUI. Έτσι η λύση στο αδιέξοδο θα δοθεί μέσω νέων εκλογών.

Η απόφαση της Εκλογικής Επιτροπής πυροδότησε την έντονη αντίδραση του Νικολα Γκρουέφσκι που θεώρησε την εξέλιξη ως «ξένο δακτυλο». Δίχως να κατονομάσει χώρες, αλλά «φωτογραφίζοντας» ΗΠΑ και ΕΕ, κατηγόρησε ξένους πρεσβευτές στα Σκόπια ότι άσκησαν την επιρροή τους στην Επιτροπή ώστε, όπως ισχυρίστηκε, να αλλοιωθεί το αποτέλεσμα. Μάλιστα στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε το κόμμα του μπροστά στο κτίριο όπου συνεδρίαζε η επιτροπή, οι διαδηλωτές κραύγαζαν συνθήματα εναντίον του πρέσβη των ΗΠΑ στα Σκόπια.

Σε μια προσπάθεια να κατευναστούν τα πνεύματα και να αποφευχθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις οι πρέσβεις των ΗΠΑ και της ΕΕ στα Σκόπια επισκέφθηκαν τον Νικολα Γκρουέφσκι και του ζήτησαν να χαμηλώσει τους τόνους της επιθετικής ρητορικής που οξύνει το πολιτικό κλίμα και ακόμα να καλέσει σε αυτοσυγκράτηση τους οπαδούς το κόμματός του.

Ωστόσο, ο ηγέτης του VMRO δήλωσε στους δυτικούς διπλωμάτες ότι αδυνατεί νε ελέγξει τους διαδηλωτές και ακόμα πως το κόμμα του δεν θα συμμετάσχει στην επαναληπτική ψηφοφορία στο εκλογικό τμήμα του Γκοστιβαρ, εφόσον διεξαχθεί, ούτε θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμά της.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Το έθνος αυτοπαγιδεύτηκε στην έλλειψη νοήματος, στη βεβαιότητα της αδυναμίας να παράξει γεγονότα και να προκαλέσει εξέλιξη
«Οταν ρίχνεις μία πέτρα στο νερό, βρίσκει τον συντομώτερο δρόμο που οδηγεί στον βυθό. Το ίδιο συμβαίνει όταν ο Σιντάρτα έχει μία φιλοδοξία, ένα σκοπό. Ο Σιντάρτα δεν κάνει τίποτα∙ περιμένει, σκέπτεται, νηστεύει, αλλά περνάει μέσα από τις υποθέσεις του κόσμου σαν την πέτρα από το νερό, χωρίς να κάνει τίποτα, χωρίς να κινείται: κάτι τον ελκύει και αφήνεται να παρασυρθεί. Ο σκοπός του τον τραβάει, γι' αυτό και δεν επιτρέπει σε τίποτα να μπει στο μυαλό του, που να είναι αντίθετο στο σκοπό του. [...] Ο καθένας μπορεί να κάνει θαύματα, ο καθένας μπορεί να πλησιάσει τον στόχο του, αν ξέρει να σκέφτεται, να περιμένει και να νηστεύει».
Hermann Hesse «Σιντάρτα», εκδόσεις Λυχνάρι - Καλλιθέα: 1984, σελ. 67
Ο «Σιντάρτα» του Hermann Hesse (1877-1962) είναι λογοτέχνημα που διαβάζει συνήθως κάποιος στην εφηβεία του. Στη συνέχεια το λησμονά, αφού παρασύρεται από τα μανιασμένα ρεύματα του βίου. Σε κάποιο άλλο σημείο της θαλασσοπλοΐας του, αν είναι αρκετά τυχερός να το ξαναδιαβάσει, αντιλαμβάνεται πόσο έχει επηρεαστεί από αυτό - πόσο έχει λειτουργήσει εντός του, επί μεγάλο διάστημα, κι εκείνος δεν το είχε συνειδητοποιήσει.

Σ' αυτό το έργο ο Hesse περιγράφει τις περιπέτειες της ανθρώπινης ψυχής υπό το όχημα μιας πλοκής στην οποία πρωταγωνιστεί ο Σιντάρτα*, ένας γιος βραχμάνου που θέλει να αναζητήσει τη γνώση. Κατά τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης ο Σιντάρτα θα υποχρεωθεί να «διαλύσει» και να ξανασυνθέσει, να πολεμήσει και να υποταχθεί στο Εγώ του ώστε να γίνει μέρος της ενότητας του κόσμου. Ολα τούτα θα τα καταφέρει περνώντας από την αυταρέσκεια της πνευματικής υπεροχής στην υπνωτιστική ηδύτητα της υπηρεσίας της σάρκας κι από εκεί πάλι πίσω στην καθαρή πνευματικότητα. Ο Σιντάρτα θα γυρίσει, περίπου, από εκεί που ξεκίνησε, αλλά έχοντας βρει την άκρη του νήματος του μεγάλου, σελασφόρου νοήματος.

Ο πρωταγωνιστής θα βρει αυτό που ψάχνουν όλοι - ακόμα κι όταν προσποιούνται στους άλλους ή στον ίδιο τον εαυτό τους ότι αδιαφορούν. Στο εναρκτήριο απόσπασμα του κειμένου ο Σιντάρτα εξηγεί στον έμπορο Καμασβάμι, που τον έχει προσλάβει, τη μέθοδό του να καταφέρνει πράγματα. Ο τρόπος που ακολουθεί ο ήρωας του Hesse δεν είναι πρωτοφανής. Δεν καινοτομεί ο Σιντάρτα ούτε η ατραπός του προς τον στόχο είναι στενόχωρη. Δεν απευθύνεται μόνο σε πρόσωπα η συγκέντρωση στον σκοπό, η άφεση σε αυτόν, όπως η πέτρα που βρίσκει τον συντομότερο δρόμο στον βυθό χωρίς να κάνει τίποτα.

Ο τρόπος του Σιντάρτα είναι τελέσφορος και για τα έθνη, τις κοινωνίες, τα σύνολα. Η Ελλάδα φαίνεται εδώ και καιρό να έχει απαρνηθεί κάθε έννοια σκοπού, κάθε βούληση επίτευξης υψιμέλαθρου στόχου. Παγιδευμένη σ' έναν βάλτο απραξίας, μοιρολατρίας και προσδοκίας για το χειρότερο, ικετεύει τους δυνάστες της να το αναβάλουν.

Το έθνος, που έχει αποδείξει με την πορεία του στον χρόνο ότι η ζωή ταυτίζεται με το θαύμα, αυτοπαγιδεύτηκε στην έλλειψη νοήματος, στη βεβαιότητα της αδυναμίας να παράξει γεγονότα, να προκαλέσει εξέλιξη, να δημιουργήσει κάτι αξιοσημείωτο, να συνθέσει αξιοβίωτες δομές. Στους σκοτισμένους νόες της πλειονότητας δεν κυριαρχεί ο σκοπός αλλά ο πόθος της αποφυγής ενός κακού, το οποίο επικρέμαται πάνω από τη χώρα. Πρώτος σκοπός μιας αληθινής και ουσιαστικής ελληνικής πολιτικής θα είναι η νοηματοδότηση της ζωής των πολλών. Τα μηνύματα που περνούν έως τώρα στις μάζες είναι χθόνια. Τα άνω δείχνουν προς τα κάτω. Οι λίγοι λένε στους πολλούς να κοιτούν χαμηλά, στην ιλύν της πλάσης, με στόχο να μην πάνε πιο κάτω από αυτήν. Δημιουργούν πτωτικές ροπές στο σύνολο. Η Ελλάδα χρειάζεται πρόσωπα να έλξουν τον λαό προς τα άνω δείχνοντας ψηλά, πολύ ψηλά.

* Στα σανσκριτικά η λέξη «Σιντάρτα» είναι σύνθετη. Απαρτίζεται από τη λέξη «σίντα», που σημαίνει «κατάφερε», και «άρτα», που μεταφράζεται ως «νόημα», «στόχος» ή «ουσία». Και οι δύο λέξεις μαζί σημαίνουν εκείνον που βρήκε ό,τι αναζητούσε ή αυτόν που ανακάλυψε το νόημα του βίου.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



And Why You Should Be Q & A

By Tassos Symeonides
Academic Advisor
RIEAS

The bravest are surely those who have the clearest vision of what is before them,
glory and danger alike, and yet notwithstanding, go out to meet it
Thucydides, History of the Peloponnesian War

Be polite, be professional, but have a plan to kill everybody you meet
Gen. James “Mad Dog” Mattis, USMC (Ret.)
US Secretary of Defense designate

If everybody is thinking alike, then somebody isn’t thinking
Gen. George S. Patton, Jr. USA
Late last year the Swiss Army chief, Lieutenant General Andre Blattmann, warned his countrymen to be prepared for “social unrest” and seek to arm themselves to protect their homes and families. Isn’t this extreme when addressing a free democratic country like Switzerland?

No, it is not. In fact, we should praise Switzerland for having developed a political system in which opinions of senior figures, with an established record of service, deliver the bad news just when warnings are necessary.

Liberal Western democracy approaches the concept of self-defense with disdain. By branding those who advocate preparedness, and brace to defend themselves, racist, bigoted, and borderline terrorist, our democracies undermine not only basic freedoms but also the collective will to meet both external and internal threats. “Progressives” invariably claim warnings of impending trouble only help to create a “culture of fear,” a claim that is shortsighted and irresponsible.

Switzerland, a state of true direct democracy, honors the ancient tradition of the armed citizen soldier as the ultimate anchor of national security. Switzerland has not been involved in war since the 13th century. Mountains and “all people’s” preparedness discouraged potential aggressors including no other than Adolf Hitler. Switzerland’s record is verifiable proof that an armed society without a standing army can be both safe and secure.

To this day, the Swiss Army is organized around a ready citizens’ reserve which can be mobilized in a matter of hours; reservists keep their military weapons and kit at home. Conscription is mandatory and considered one of the main civic foundations of the Swiss state. Compare the Swiss condition with that of almost all “core” EU countries where citizens’ armies have been replaced by all-volunteer forces, an institution that remains under scrutiny and often attracts criticism.

Why did General Blattmann choose this time to issue this warning?

General Blattmann reads the relentless news just like most of us do. But he has also access to privileged information and ongoing intelligence. And he is willing, and expected, to identify these trends publicly, without political interference, and call for action to prevent the worst.

This is not accepted practice among Western leaders fearful of giving the impression they are not observing the Western “values” of avoiding war to lose the peace. General Blattmann admits fears exist and warns concrete steps must be taken to quell them.

As to his timing, the explanation is simple: between non-performing economies, stubborn unemployment, a monolithic morose EU bureaucracy, the rise of popular movements across Europe demanding accountability from “globalists,” and Islam’s onslaught, anyone claiming all’s well (or, it can turn out well) should perform some serious self-analysis. As Swiss, the general warns the citizen soldiers of what lies ahead.

Politically speaking, public forewarnings from the military aren’t common practice in the West, are they?

They are not. But, given the immense expansion of the online forum, many previously “confidential” streams of information have become public. And we have crossed into unprecedented territory in global security affairs, a fact our politicians continue to underestimate, misinterpret, or ignore. The strategic significance of 9/11 is still a subject of dispute -- and has led to disasters in Iraq and Afghanistan, not to mention the confusion surrounding “the war on terror.”

Our politicians continue to act as if “liberal values” are omniscient, damage resistant, and beyond doubt. Politics though is confusing, and often, contradictory and irrational business. To make matters worse, modernity’s random cultural exchanges and uncontrolled movement of millions create unprecedented pressures which promote remarkable absurdities, self-censorship, and rejection of the obvious.

In contrast, the military has a narrow and well-defined role: armed defense. Despite changes since 1945, the core military activity is still the same: use of armed force to neutralize threats by destroying the enemy.

This core mission today includes preempting, attacking, and defeating both “conventional” and “unorthodox” threats which may arise inside national boundaries. Those who refuse to recognize this are setting themselves up for unpleasant surprises and expose their societies to deadly futures.

What domestic threats, other than external international terrorism, are we talking about and how do we describe them/define them?

Defining threats is a complex job based on many variables and constants(1). The simplest method, popular with politicians, is “public perception.” If it happens before your eyes, and the result is bloody and awful, then the threat has been established. This approach, however, has been “updated” according to humanitarian standards and the fear of liberal leaders of appearing associated with “undesirable cultures”(2) and, even more keenly nowadays, with accusing “whole religions” of promoting violence. Religion-motivated mayhem automatically becomes an event of “unspecified motives” even if the attacker(s) screamed their faith in the faces of their victims before violating/killing them. Muzzling of dissenting voices is now widespread throughout European countries, when, for example, Moslem refugees become violent. “Best policy” in such cases, practiced at all levels of government, is for authorities and politicians to insist we must not exaggerate “isolated incidents” as Mrs. Merkel did recently(3).

If we accept, for a moment, license for the military to speak as General Blattmann did, aren’t we toying with The Man on Horseback scenarios in the making? Internal security isn’t a military matter, it is rather in the hands of the police and other civilian law enforcement agencies.

No, we are not. Civil-military relations in the West, despite inevitable “systemic” strains, are stable and an integrated part of national policies. Today, we meet The Man on Horseback, as a looming threat to civilian-dominated democracy, only in extremist left-wing anarchical political screeds whose tenor has not changed for the longest time.
Despite improved tactics, weapons, and equipment, police forces are still public safety armed organizations without the capabilities required to counter large scale terrorist attacks. And here we need to distinguish between incident and operation as levels requiring different tactics and weapons. Police are geared mainly toward incidents. Anything more complex, involving possible multiple contacts, unconventional weapons, and threat of escalation, will require a tactical military response. For example, deploying armed troops in preventative domestic roles (e.g. high visibility security in airports, public places, communication hubs, etc.) is already routine practice in many European countries. In the United States, thinking about revision of the Posse Comitatus Act began shortly after 9/11 and continues as we speak.

In a broader sense, how should we approach the role(s) of the modern military in an era of increasing domestic threats?

In a liberal democracy, as mentioned, civilian cooperation with the military is not without its stresses. With few exceptions, politicians have an instinctive skeptical reaction to the military’s “non-liberal” ways and its demands for discipline and secrecy. Quarrels between national leaders and the military occur frequently, the most prominent recent example being the friction between the White House and the US military over Iraq and Afghanistan. Coincidence of opinion between civilians and soldiers is often labored, unless the nation exists in permanent mobilization as with Israel.

The modern Western military, whether all-volunteer or on conscription, is not separate from the society it serves. It must respond and adapt to changing societal conditions, circumstances, and developing threats. Today, Islamic terrorism is a huge challenge, for example, when deciding when to mobilize military forces to counter potential domestic attacks. Urban unrest such as the November 2005 French riots repeated in October 2006, showed the limits of the police in containing the trouble and averting damage to property worth EUR 200 million. Critics at the time complained about not sending troops out to quell the riots.

Political quarrels aside, the military’s involvement in domestic security has become a key issue of the overall national defense concept. Mobilizing troops as the ultimate backup force of the police and other civilian-controlled law enforcement agencies is becoming a reality. In Western democracies, this mobilization, while accepted occasionally, promises continuing differences and disputes. European scholars frown, for example, at past American experience with race riots in the 1960s and 70s, when army troops deployed in force in many American cities where whole neighborhoods were destroyed. US state governors to this day do not hesitate to send out Army National Guard troops to control riot flash points(4).

Complex factors, including national traditions, social attitudes, perceptions of threat, and political imperatives, form the background of any decision “to go domestic” with military troops. Fears of “militarizing” law enforcement as an inevitable corollary of giving the army domestic missions is the subject of heated debate.

Ultimately, military involvement in domestic peace-defender roles are connected to questions of political transformation and the willingness of the civilian leadership to recognize existing weaknesses in domestic defense. Without converging interpretations on the latter issue, democracies will continue to underutilize the military when warfare “asymmetries” carry on in transforming the “outside” and the “domestic” into one unified battlefield.

Notes
  1. For a broad discussion of the subject see, for example, “Adversaries, Threats, and Enemies in the Operational Environment;” “Maintaining Full-Spectrum Capabilities in an Operating Environment of Hybrid Threats: The Army's Future Requirements;” “Thoughts on Unconventional Threats and Terrorism.”
  2. These “undesirable cultures” are the cultures by which wars have been fought since antiquity. In a broad sense today, war cultures, in the liberal interpretation, are considered diseased byproducts of friction and, thus, should not be studied by those seeking policy options but, rather, by those who labor on finding “non-violent” solutions for “co-existence.”
  3. A glaring example of struggling with “acceptable” motives is the Orlando nightclub mass shooting by the Afghan Omar Mateen. For days, officials, media, “activists.” and the online arena bubbled with conflicting theories attempting to disassociate Meteen from faith-based criminal thinking. Eventually, law enforcement decided Meteen was “self-radicalized through the Internet” and that “he consumed a hell of a lot of jihadist propaganda” on the Internet. Soon, however, other more ingenious theories surfaced refuting the claim of Islamic terror.
  4. In August 2014, the US Army issued a specific instruction manual on how to control civil disturbances.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η (παλαιοκομματική) λογική να έχεις την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο δεν βγαίνει και η ανοχή θα είναι ελάχιστη για ακόμα έναν ψεύτη πολιτικό

Τ ο ότι χρειάζεται να πάρουμε άδεια από τον Σόιμπλε ακόμη και για να επισκεφτούμε την τουαλέτα το έχουμε καταλάβει. Το ότι ο Τσίπρας δεν θυμήθηκε ξαφνικά τον πόνο του Ελληνα συνταξιούχου, αλλά εφηύρε τη «13η σύνταξη» για να στήσει (στα πρόχειρα) αφήγημα ηρωικής απόδρασης επίσης το καταλάβαμε.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι τι ακριβώς κάνει σήμερα η Νέα Δημοκρατία. Στηρίζει τη «γραμμή» Σόιμπλε, την ώρα που για πρώτη φορά διαφαίνονται πραγματικές ρωγμές στο μέτωπο των δανειστών; Ή ρίχνει νερό στον μύλο του Αλέξη, ζητώντας εκλογές «αύριο» για να μειώσει, όπως υπόσχεται, τους φόρους;

Ομολογουμένως παράδοξη στρατηγική... Που ονομάζεται «συμφωνία αλήθειας», αλλά βασίζεται σε ένα θεμελιώδες και αυταπόδεικτο ψέμα. Γιατί και ο τελευταίος Ελληνας αντιλαμβάνεται ότι οποιαδήποτε μείωση φόρων, τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια, προϋποθέτει αλλαγή του συμφωνηθέντος προγράμματος με τη συγκατάθεση του Βερολίνου. Δηλαδή…τρέχα να δεις αν έρχομαι!

Θα μου πείτε, ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι ο Κυριάκος που ξεφουρνίζει ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις, βαφτίζοντάς τις «αλήθειες»; Χορτάσαμε από τέτοια παραμύθια την τελευταία εξαετία. Θυμηθείτε το «λεφτά υπάρχουν», που έλεγε ο αλήστου μνήμης ΓΑΠ μέχρι και λίγο πριν παραδώσει την εξουσία, τα «success stories» του Σαμαρά και φυσικά το σκίσιμο των Μνημονίων και τον χορό με τα νταούλια των αγορών στο μυαλό του ονειροπαρμένου Αλέξη…

Σήμερα, λοιπόν, οι ψηφοφόροι δεν στέκονται τόσο στο ότι ο Τσίπρας τούς εξαπάτησε όσο στο ότι αποδείχτηκε «μία από τα ίδια». Ανεξαρτήτως προθέσεων, δεν μπόρεσε να τους απαλλάξει από τον εφιάλτη του Μνημονίου.
Οι Ελληνες είναι απελπισμένοι. Και ψάχνουν εναγωνίως μια νέα ψευδαίσθηση ελπίδας. Που υποψιάζονται ότι θα τους απογοητεύσει, αλλά θα την επιλέξουν, απλά και μόνο για να αλλάξει το σκηνικό. Εστω και για μία ημέρα.

Ο Κυριάκος, από την πλευρά του, υπόσχεται -δυστυχώς, ψευδόμενος- ότι με μια άλλη συνταγή θα φέρει την ανάπτυξη και θα μας απαλλάξει από το Μνημόνιο. Κόβοντας φόρους, αλλά χωρίς να πειράξει ούτε μια τρίχα από κεφάλι δημοσίου υπαλλήλου. Το είπε προχθές στην ιταλική RAI, δίχως ίχνος δισταγμού: «Αυτό το κράτος, που παραμένει μεγάλο και σπάταλο, μπορούμε να το περιορίσουμε χωρίς να απολύσουμε δημοσίους υπαλλήλους, αλλά κάνοντάς το να δουλεύει πιο καλά, πιο αποτελεσματικά, πιο παραγωγικά, προς όφελος τελικά των Ελλήνων φορολογουμένων».
Δυστυχώς, Κυριάκο, ομελέτα χωρίς να σπάσεις αβγά δεν γίνεται. Θα ήταν πολύ πιο τίμιο εκ μέρους σου να ομολογήσεις ότι, υπό τη σκιά του μαστιγίου Σόιμπλε, ο μόνος τρόπος μείωσης φόρων περνά από την απόλυση ενός ικανού ποσοστού δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτό θα ήταν μια πραγματικά «καθαρή εξήγηση» προς τον λαό. Μια ειλικρινής προσέγγιση που θα σεβόμουν, ασχέτως αν προσωπικά δεν θα επέλεγα. Γιατί δεν νομίζω ότι το ελληνικό πρόβλημα λύνεται με τη θυσία 100.000 εργαζομένων του Δημοσίου. Αυτές είναι «νεοφιλελέ» ιδεοληψίες για να τις αναμασούν η κυρία Μιράντα και ο κάθε Σκυλακάκης στον Σκάι.

«Και πώς να τα βάλει με 600.000 δημοσίους υπαλλήλους εν όψει εκλογών;» μπορεί να αναρωτηθείτε. «Γιατί, μήπως τώρα τους έχει ψηφοφόρους;» σας απαντώ. Και με… 20 μονάδες δημοσκοπικής διαφοράς που του δίνουν οι σύμβουλοί του τι έχει να φοβηθεί;
Θα δυσαρεστούσε κάποιον κόσμο ο αρχηγός της Ν.Δ. αν επέλεγε να πει την αλήθεια.

Ο μως, το «αίμα» των απολύσεων θα του έδινε περιθώριο για κάποιες εντυπωσιακές και γρήγορες προσαρμογές ακόμη και στο φορολογικό τοπίο, που μπορεί να περνούσαν από τον Σόιμπλε, να έπειθαν τις αγορές και να τον έσωζαν προσωρινά από το 4ο Μνημόνιο.
Δυστυχώς, η παλαιοκομματική λογική να έχεις την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο δεν βγαίνει και οδηγεί στο προεκλογικό ψέμα. Να μου θυμηθείτε ότι, έτσι και γίνει ο Κυριάκος πρωθυπουργός, ούτε δημοσίους υπαλλήλους θα απολύσει, αλλά ούτε φόρους θα κόψει. Μόνο που οι ανοχές και οι αντοχές θα είναι ελάχιστες για ακόμη έναν ψεύτη πολιτικό του Μνημονίου. Και η παρένθεση μπορεί να έχει τραγικό φινάλε…

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η απομάκρυνση των Τιράνων από την «αγκαλιά» της Τουρκίας ήταν το μήνυμα που μετέφερε ο διευθυντής των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ

Οι Αμερικανοί λένε ότι «ένα ταξίδι του επικεφαλής της CIA σε μία χώρα είναι πολύ σπουδαιότερο από ένα ταξίδι του προέδρου των ΗΠΑ...». Από αυτή την οπτική, η προ δεκαημέρου αιφνιδιαστική επίσκεψη του διευθυντή της CIA Τζον Μπρέναν στα Τίρανα, η οποία μάλιστα κρατήθηκε μυστική και ανακοινώθηκε μόνο μετά την ολοκλήρωσή της, κρύβει... πολλά μυστικά, αφού ο ισχυρός άνδρας της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών συναντήθηκε με το σύνολο της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας της χώρας και με «ομόλογούς» του, παράγοντες του αλβανικού κράτους.
Ο συγκεκριμένος αξιωματούχος έχει μακρά διαδρομή στη μάχη κατά της τρομοκρατίας.


Σύμβουλος

Ηταν σύμβουλος σε θέματα τρομοκρατίας του προέδρου Ομπάμα προ της εκλογής του και κατά την πρώτη του θητεία έχει εργαστεί ως αναλυτής και αξιωματικός σε γραφεία της CIA στο εξωτερικό, υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του Αμερικανικού Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, τη δεκαετία του ’90 ήταν σταθμάρχης της CIA στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, γνωρίζει άπταιστα την αραβική και υπηρέτησε ως «προσωπάρχης» στη CIA επί της εποχής του Βορειοηπειρώτη, Χειμαρριώτη διευθυντή Τζορτζ Τένετ.

Αυτό υπήρξε ένα από τα τελευταία ταξίδια του (με τη σημερινή του ιδιότητα), αφού τον Ιανουάριο «αποστρατεύεται» έπειτα από τετραετή θητεία στην «υπηρεσία» (ανέλαβε τον Ιανουάριο του 2013). Ο επικεφαλής της CIA συναντήθηκε στα Τίρανα με τον πρόεδρο Μπουχάρ Νισάνι, τον πρωθυπουργό Εντι Ράμα, την υπουργό Αμυνας Μιμί Κοδέλι, τον διευθυντή της αλβανικής αστυνομίας Τσάκο και τους επικεφαλής του στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών της Αλβανίας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας στα Τίρανα, που εκδόθηκε κατά την αναχώρησή του, τα θέματα που συζητήθηκαν περιελάμβαναν περιφερειακή ασφάλεια, συνεργασία κατά της τρομοκρατίας, ανταλλαγή πληροφοριών και άλλα διμερή θέματα.
Ομως πιο εντυπωσιακές είναι οι πληροφορίες που «διέφυγαν», σύμφωνα με τις οποίες η Ουάσινγκτον ζητά πλέον από τα Τίρανα να απομακρυνθούν από την αγκαλιά του Ερντογάν, αν δεν θέλουν να παρασυρθούν από τις εξελίξεις που αργά ή γρήγορα πλησιάζουν τη γειτονιά μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Ειρήνη Μαρούπα

Παρατηρώ, εδώ και καιρό, όπως όλα τα χρόνια από το 2009 που κατάλαβα για πρώτη φορά, πώς γεννήθηκα στον κόσμο και ποιά είμαι, τις δηλώσεις και κυρίως τις πράξεις αυτών των περιφερόμενων θιάσων, που παριστάνουν τις κυβερνήσεις της ελληνικής μας δημοκρατίας.

Κορωνίς, ή εκ των καλυτέρων, η χθεσινή δήλωση του φιλόπατρη, διανοούμενου, αριστερού, φιλογλωσσοπαίγμονα, υφυπουργού παιδείας (ή όπως αλλιώς καταντήσανε να λέγεται), άπαιχτου Κώστα Ζουράρι.

Δεν επαναλαμβάνω τις πολυπαιγμένες πια, δηλώσεις του, ότι τα 16 νησιά που ζητά ο Ερντογάν είναι άνευ σημασίας, κι αν τα πάρουν τα πήραν, κι αν τα πάρουν πάντα θα τα ξαναπαίρνουμε, κι αν δεν τα ξαναπάρουμε δεν τρέχει και τίποτα.

Προχωρώ στον συλλογισμό, ως ελληνίδα πολίτης, που πλέον γνωρίζω το πραγματικά συνωμοτικό σχέδιο, εις βάρος της πατρίδας μου και των συνόρων της. Σχέδιο, που εξυφάνθη τουλάχιστον από το 1988, και μας έγινε γνωστό το 1993, όταν συνελήφθη από τις αμερικανικές αρχές ο έλληνας πατριώτης Στηβ Λάλας (για κατασκοπεία και αποκάλυψη μυστικών σε ΣΥΜΜΑΧΗ χώρα, ναι υπάρχουν και τέτοια αδικήματα εσχάτης προδοσίας), και πέρασε 16 χρόνια της ζωής του σε κλειστή φυλακή υψίστης προστασίας, επειδή μας αποκάλυψε το σχέδιο Φαιδώρα.

Το Σχέδιο Φαιδώρα, αφορούσε την συνεκμετάλλευση Ελλάδας Τουρκίας, των υδρογονανθράκων του Αιγαίου, με παράδοση του μισού Αιγαίου στην Τουρκία. Το Αιγαίο μας να γίνει τουρκικό ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, την δημιουργία Μακεδονικού κράτους, με σύνορα τα Σκόπια βόρεια και νότια, στον Όλυμπο Πιερίας μας, και πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη μας. Την φράση ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, την ξανακούσαμε όταν ο Πάρις Καρβουνόπουλος, διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο ΥΕΘΑ, ρώτησε τον κ. Καμμένο, υπουργό, στην εκπομπή ΕΝΙΚΟΣ του Χατζηνικολάου τον Απρίλιο του 2016, «ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΠΟΥ ΗΛΘΑΝ ΓΙΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΡΟΩΝ ΠΛΕΟΥΝ ΔΥΤΙΚΑ ΤΟΥ 25ου ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥ;»

Του σχεδίου αυτού είχε προηγηθεί η κατάπλευση στο Αιγαίο του τουρκικού ωκεανογραφικού, Σισμίκ το 1987, προκειμένου να ερευνήσει για πετρέλαια στο Αιγαίο, με την ένταση να κορυφώνεται για μερικά 24ωρα, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε απειλήσει να το βυθίσει αν δεν αποχωρήσει από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, και τον πατέρα Άσαντ της Συρίας, να απειλεί τους Τούρκους με πόλεμο, αν τούρκος στρατιώτης πατήσει το πόδι του στην φίλη και σύμμαχο Ελλάδα.

Για να βοηθηθούν οι «ταγοί», οι «ηγέτες» της Ελλάδας μας, 2-3 οικογενειών παιδιά κι εγγόνια, στο σύνολό τους, στο δύσκολο αυτό έργο τους, της παράδοσης κομματιών της Ελλάδας μας σε ποικιλώνυμους εχθρούς, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟ, σύμφωνα με το σχέδιο Φαιδώρα, δημιουργήθηκαν τα βραβεία ΙΠΠΕΧΤΣΙ, οι κουμπαριές Καραμανλή Παπανδρέου με τον Ερντογάν, οι ζεϊμπεκιές σε τούρκικα γλέντια. Είδαμε 36 τουρκικά σήριαλ στην τουρκική γλώσσα, από το 2010 ως σήμερα, για να πεισθούμε ότι είμαστε αρκετά ηλίθιοι ώστε να πιστεύουμε ότι ΝΑΙ, ΜΠΟΡΕΙ Η ΚΑΤΣΙΚΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΙΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΥΚΟ.

Κατασκευάστηκαν το 1996, τα «ΊΜΙΑ», μία βραχονησίδα, που το ελληνικό ιδιοκτησιακό καθεστώς της είναι ξεκαθαρισμένο, από το έτος 1932, οπότε τα Δωδεκάνησα, και ονομαστικά τα Ίμια καθώς και όλες οι βραχονησίδες που σήμερα εμφανίζονται ως γκρίζες ή διεκδικούμενες (εσχάτως δικές τους των τούρκων!!), εκχωρήθηκαν με διμερή συμφωνία από την Τουρκία στην Ιταλία, και το 1947 με την συνθήκη των Παρισίων από την Ιταλία στην Ελλάδα.

Έκτοτε ζούμε μία εντεινόμενη καθημερινά, κι ολοένα θρασύτερη λεκτική, αλλά και στρατιωτική, επιθετικότητα της Τουρκίας, κι όχι του Ερντογάν προσωπικά, ούτε για εσωτερική κατανάλωση, όπως ηλιθίως μερικοί υποστηρίζουν. Με παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, που φτάνουν ως την Σκύρο, με τουρκικές φρεγάτες που ατενίζουμε στο Σούνιο, φέρουσες την ημισέληνο. Αλλά από την μεριά μας, με καλοσυνάτη ταπεινόφρονα αλληλεγγύη προς την «γείτονα», που θέλει να μας καταπιεί, όταν δεχθήκαμε ως κράτος το 2006 να παραλάβει τουρκικό ελικόπτερο, τον τούρκο πιλότο, που κατέρριψε τον έλληνα ήρωα πιλότο μας Κώστα Ηλιάκη, αντί του ελληνικού σούπερ πούμα που κατέφθασε να τον συλλάβει και να τον δικάσουμε για εχθρική πράξη, επίθεση εναντίον της Ελλάδας.

Πλέον, οι Τούρκοι πολιτικοί, κυβερνώντες κι αντιπολιτευόμενοι και σύσσωμη η στρατιωτική τους ηγεσία, διαγωνίζονται με δηλώσεις και διαγκωνίζονται σε πράξεις απειλητικές για την εθνική μας κυριαρχία, και την ασφάλεια των συνόρων μας.

Η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, μας καθησυχάζει ενώ ήδη ευρισκόμαστε εν υπνώσει, ότι είμαστε ασφαλείς, ώστε να μην καταλάβουμε τον ακρωτηριασμό των εδαφών της Ελλάδας μας, τον από παλιά συμφωνημένο.

Αν και, οι ίδιοι αυτοί που λένε σήμερα τα περί εσωτερικής κατανάλωσης δηλώσεων Ερντογάν, και περί 16 νησιών που ας μας τα πάρουνε οι Τούρκοι, θα τα ξαναπάρουμε, κι ας τα κρατήσουν κιόλας δεν τρέχει τίποτα, με δέος μας ενημέρωναν τα προηγούμενα χρόνια, για τα «ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ», που μας γνωστοποίησε η πρόεδρος της βουλής κα Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, καθηγήτρια της νομικής, κατά της ορκωμοσία του κ. Παπούλια στις 8/2/2005, προσφωνώντας τον: « Αναλαμβάνετε κύριε πρόεδρε, την προεδρία της δημοκρατίας σε μία πενταετία, που θα συμβούν σημαντικά γεγονότα: …ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΟΥΝ…»

Και την μεν εθνική κυριαρχία μας που περιορίσθηκε, ως γεγονός, την ζήσαμε με την αντισυνταγματική δανειακή σύμβαση το 2010, που η ισχύς της παρατάθηκε επί κυβέρνησης αριστεροπατριωτικής. Τα δε εθνικά μας σύνορα ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ.

Κι ο Ζουράρις θα μου πείτε πού κολλάει; Ο Ζουράρις, κανονικοποιεί (εμφανίζει ως αποδεκτά, φυσιολογικά, κανονικά, αυτονόητα), τα γεγονότα της εσχάτης προδοσίας που συμβαίνουν εις βάρος της πατρίδας μας και του λαού μας. Ο Ζουράρις, κι όχι μόνος αυτός, αλλά συνεπικουρών τους αποδέλοιπους αυτού του περιφερόμενου θιάσου, κάνει διαχείριση της ήττας του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού στον πόλεμο συνείδησης, με τον οποίον αλλάζουν τα σύνορά μας.

Γιατί αν ο Ζουράρις και οι της κυβέρνησης, αλλά και οι της αντιπολίτευσης (Αδώνηδες, Σαμαράδες και Μητσοτακαίοι, ποτάμια και Συμπαρατάξεις, και λοιποί Λεβάντηδες και μη), ήταν πραγματικά λεβέντες, θα είχαν αντιληφθεί ότι τα μέζεα του στεατοπυγικού τους συστήματος, δεν τα φέρουν από την φύση κατά τον προορισμό τους για να ανέχονται να τους τα πρήζουν οι γερμανοί και οι σύμμαχοί τους τούρκοι, αλλά για να υψώνουν αντρικό, που πάει να πει ΑΝΔΡΕΙΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΓΕΝΝΑΙΟ, ανάστημα και να υπερασπίζονται την πατρίδα, όπως οι αρχαίοι πρόγονοί τους που έφτιαξαν την γλώσσα μας την ελληνική που πασχίζουν να σώσουν(;).

Έλληνες πολίτες, ελληνικέ λαέ, είμαστε μόνοι μας. Αλλά όχι απελπιστικά, και ποτέ απελπισμένοι. Είμαστε μόνοι μας, και μπορούμε και θα αποδείξουμε σε όλους αυτούς (που τολμούν να κανονικοποιούν την ιδέα ότι τα νησιά δεν είναι πια δικά μας, και δεν πειράζει να τα χάσουμε), ότι υπάρχουν ακόμη ΈΛΛΗΝΕΣ. Που φυλλάττουν Θερμοπύλες. Και που τρέπουν σε φυγή τον εχθρό, όσο πολυαριθμότερος, δυνατότερος και πλουσιότερος και να είναι.

Έσο έτοιμος. Εσύ που με διαβάζεις τώρα. Εσύ θα υπερασπιστείς την πατρίδα. Και μην ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα «νικηθούνε». Πολέμα. Γιατί είμαστε πολλοί οι «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Και είμαστε αποφασισμένοι τα γεγονότα που μας ανακοίνωσε η κα Μπενάκη, (και στα οποία φαίνεται κανείς από κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους να μην αντιδρά), ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΒΟΥΝ. Ο ελληνικός στρατός δεν είναι 40.000 ή 90.000, όπως μας λένε. Ο ελληνικός στρατός είναι 6.000.000. Είμαστε όλοι εμείς. Όλοι, όσοι από 14 ετών έως 70 ετών, άντρες και γυναίκες, μπορούν να κρατήσουν όπλο και να πολεμήσουν.

Εμείς, ο ελληνικός λαός, ΕΜΕΙΣ, θα αλλάξουμε την ροή της ιστορίας. Όπως πάντα κάναμε. Την ξέρουμε καλά την δουλειά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Πέτρου Δ. Καψάσκη

Όταν σήμερα ομιλούμε για το διπλωματικό έργο του Ιωάννη Καποδίστρια δεν θα πρέπει να αναφερόμαστε σε αυτό ωσάν να ήταν ένα ιστορικό απολίθωμα, αναχρονιστικό και ξεθωριασμένο, αλλά ως μια ζώσα πνευματική και ιστορική πηγή, ανεξάντλητη στον χρόνο, από την οποία ασυγκράτητα αναβλύζουν όλα εκείνα τα ευγενή ιδανικά του τόπου μας και δίνουν πνοή ζωής στην ύπαρξή μας.

Αν θα πρέπει ιστορικά να απαντηθεί το πως ο Καποδίστριας κατάφερε να επιτύχει τελικά τον σκοπό του σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο δημιουργώντας τις προϋποθέσεις να αναγνωριστεί η Ελλάδα διεθνώς ως ανεξάρτητο κράτος, παρά τις μηχανορραφίες και τις ραδιουργίες που υφάνθηκαν εις βάρος του, ιδίως από το λεπτό νήμα της αυστριακής διπλωματίας, αυτή θα ερχόταν σίγουρα από την επιστολή που έγραψε ο καγκελάριος της Αυστρίας πρίγκιπας Κλήμης φον Μέτερνιχ στη Δωροθέα Lieven:
"Τότε μονάχα θα μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχα, όταν ο Καποδίστριας θα έχει θανατωθεί! Ενόσω ζει, θα είναι πάντοτε επικίνδυνος. Όμως, για να ειπώ την αλήθεια, αυτός είναι ένας έντιμος και πολύ χρήσιμος άνθρωπος, ενώ εγώ; Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας".
Η ιστορική αυτή διαμάχη μεταξύ των δύο αυτών ανδρών ήταν διαμάχη μεταξύ δύο κόσμων. Ο Μέτερνιχ υπήρξε ένας πολιτικός πάντοτε πιστός στις αρχές της Ιεράς Συμμαχίας και της διατήρησης της νομιμότητας στην Ευρώπη. Ένας ακραιφνής οπαδός της πολιτικής της καταπιέσεως και της επιβολής της βίας έναντι σε κάθε απελευθερωτικό κίνημα. Από την άλλη μεριά, η προσέγγιση του Καποδίστρια στο θέμα της επεμβάσεως των μεγάλων δυνάμεων στα επαναστατικά κινήματα των μικρότερων και ασθενέστερων λαών της Ευρώπης υπήρξε ριζικά αντίθετη όχι μόνο ως προς τους τρόπους αλλά κυρίως ως προς τα μέσα καταστολής τους. Ο Καποδίστριας χωρίς να επικροτεί τις επαναστάσεις, εν τούτοις τασσόταν υπέρ της αρχής της μη ένοπλης επεμβάσεως και θεωρούσε πως αυτές οι επαναστάσεις έπρεπε να αντιμετωπιστούν με σταδιακές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα λαμβάνουν υπόψιν κυρίως την παραχώρηση Συντάγματος και Συνταγματικών ελευθεριών, τη λαϊκή κυριαρχία και την πολιτική και εθνική ανεξαρτησία των λαών. Ένα τέτοιο ιστορικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα της Νεάπολης όπου εκεί ο Καποδίστριας πρότεινε ως λύση την αλλαγή κυβερνητικού συστήματος εν αντιθέσει προς τον Μέττερνιχ ο οποίος έβλεπε ως μοναδική λύση την ένοπλη επέμβαση. Αλλά δεν είναι και το μόνο. Στο συνέδριο του Aachen, το 1818, ο Καποδίστριας αγωνίστηκε με παρρησία και σθεναρότητα για τις αξίες και τις ελευθερίες των μικρότερων κρατών, όπως η Ισπανία και η Ιταλία ασχέτως αν οι προσπάθειές του δεν τελεσφόρησαν επειδή δεν ταυτίζονταν με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής. Οφείλει να μην παροραθεί το γεγονός ότι ο Καποδίστριας σε εκείνο το συνέδριο, παρά τις σθεναρές αντιρρήσεις του Μέττερνιχ, κατάφερε να πείσει τους αντιπροσώπους των μεγάλων Δυνάμεων να αποσύρουν τα στρατεύματα κατοχής από την ηττημένη Γαλλία και ταυτοχρόνως να περιορίσει τις οικονομικές απαιτήσεις των νικητών διασώζοντας τη Γαλλία από την οικονομική κατάρρευση. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προσέφερε στον Καποδίστρια ένα πολύ σημαντικό χρηματικό ποσό. Ο Καποδίστριας όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά. Και όταν εκείνοι επέμειναν τότε ο Καποδίστριας τους ζήτησε να προσφέρουν από ένα αντίτυπο όσων βιβλίων υπήρχαν διπλά στη βιβλιοθήκη των Παρισίων για τις βιβλιοθήκες που σκόπευε να ιδρύσει στην Ελλάδα.
''Το περιττόν σας είπε, θα γίνει κεφάλαιον της βιβλιοθήκης την οποίαν επιθυμώ να συστήσω εις την πατρίδα μου και άλλο ουδέν υπάρχει εις εμέ χαριέστερον.''
Την ίδια προσπάθεια κατέβαλε και στα συνέδρια του Troppau και του Laibach το 1820 και 1821 τα οποία συνήλθαν προκειμένου να αντιμετωπιστούν από τις Μεγάλες Δυνάμεις τα λεπτής και ίσως εύθραυστης ισορροπίας ζητήματα για τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις που προέκυψαν μετά την έκρηξη των επαναστάσεων αρχικώς στην Ισπανία και στην Νεάπολη και κατόπιν στο Πεδεμόντιο καθώς και στο συνέδριο της Βιέννης όπου ο Καποδίστριας αγωνίστηκε για την βελτίωση των συνθηκών ζωής των μαύρων, την κατάργηση του δουλεμπορίου και της δουλείας στις ακτές της Αφρικής. Οι σύνεδροι ταυτίστηκαν πλήρως με τις ανθρωπιστικές ιδέες του Καποδίστρια και υιοθέτησαν τις προτάσεις του διακηρύσσοντας ότι το εμπόριο των νέγρων αντιτασσόταν στους νόμους της ανθρωπότητας και του δημόσιου ήθους.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν ο διπλωμάτης που με το πάθος του για την ελευθερία, το απροσκύνητο ήθος και την ευρεία μόρφωση άλλαξε άπαξ διά παντός τον ρου της Ευρωπαϊκής Ιστορίας υπέρ της Ελλάδος, η απελευθέρωση της οποίας σήμανε την αρχή της αφύπνισης και των υπόλοιπων αδύναμων και κατατρεγμένων λαών της Ευρώπης που ζούσαν εγκλωβισμένοι στον ιστό της διατήρησης της ισορροπίας ισχύος της Ιεράς Συμμαχίας. Ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας αφιέρωσε την ζωή του στην Ελλάδα με περισσή αυταπάρνηση, εντιμότητα και προσηνή απλότητα και εκείνη με προθυμία του την πήρε. Και μαζί του πήρε μακριά από τούτο τον τόπο και τον ελεύθερο άνθρωπο, δηλαδή τον κριτικά σκεπτόμενο. Όχι τον εκ πεποιθήσεως αντιδραστικό αλλά τον εξ ανάγκης φιλαλήθη. Και τέτοιοι άνθρωποι από την εποχή του Σωκράτη διώκονται απηνώς ή χαρακτηρίζονται ως "τύραννοι" όπως αποκαλούσε η αντιπολίτευση της εποχής τον Καποδίστρια.
Ο δε ποιητής Αλέξανδρος Σούτσος έγραφε λίγο πριν τη δολοφονία του:
Τρέμε τύραννε.
Η ώρα του θανάτου σου σημαίνει
Η οργή του Έθνους όλου, η οργή μου σε προσμένει.
Στον ναόν που θα μολύνεις τρέχω να παραμονεύσω,
Τρέχω τρέχω στου Υψίστου τον βωμόν να σε φονεύσω.
Έρχεται… Τον προμηνύουν σάλπιγγες και μουσική.
Έρχεται… Τον προπομπεύει μισθοφόρος φυλακή.
Μιμητής του Αρμοδίου και Αριστογείτων νέος,
Σκέπασε, Μαυρομιχάλη, το σπαθί σου με μυσρίνη
Τον προδότη της πατρίδος κτύπα… Κτύπα και γενναίως
Πέθανε καθώς εκείνοι.
Φέτος, συμβολικά στις 11 Φεβρουαρίου, ημερομηνία γεννήσεως του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, εορτάστηκαν στην παλαιά Βουλή των Ελλήνων τα 240 Χρόνια από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια. Του δικού μας Γιάννη Αγιάννη. Του ανθρώπου που αγάπησε, καλλώπισε και ευεργέτησε τον τόπο του όσο ελάχιστοι και για την αγάπη του αυτή, ανταμείφθηκε από τους συντοπίτες του με σφαίρες. Σφαίρες οι οποίες τελικά βρήκαν ευθεία στην καρδιά τον ίδιο μας τον ευατό. Έκτοτε, ψάχνουμε σαν στοιχειά, απελπισμένα να τον βρούμε, αλλ’ ανάσασιν καμιά και όπου κι αν τον ψάξαμε είπαν όλοι με ένα στόμα πως θα μας βοηθούσαν αλλά μας γέλασαν οικτρά.

* Ο κ. Πέτρος Δ. Καψάσκης είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτιστικής Διπλωματίας και Εξωτερικής Πολιτικής.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα γραφεία του κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP) που εκφράζει την κουρδική μειονότητα έγιναν χθες στόχος βανδαλιστικών επιθέσεων σε όλη την Τουρκία, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς επέρριψαν στους Kούρδους την ευθύνη για την χθεσινή βομβιστική επίθεση στην Καισάρεια.

Σύμφωνα με νεότερο απολογισμό που μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, 14 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την βομβιστική επίθεση που σημειώθηκε το πρωί του Σαββάτου με παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο κατά λεωφορείου που μετέφερε προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων, έξω από το Πανεπιστήμιο Ερσιγές της Καισάρειας.

Ο υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού έκανε λόγο για 56 τραυματίες, 6 εκ των οποίων βρίσκονται σε σοβαρή κατάσταση. Το πρακτορείο Ανατολή ανέφερε πως 15 άνθρωποι συνελήφθησαν σε σχέση με την επίθεση.

«Ο τρόπος και οι στόχοι αυτών των επιθέσεων δείχνουν ότι σκοπός της αυτονομιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης είναι να υποσκελίσει την Τουρκία, να μειώσει την δύναμη της και να μετατοπίσει την ενέργεια και τις δυνάμεις της χώρας σε άλλη κατεύθυνση», υπογράμμισε ο Ερντογάν με ανακοίνωση του, κατηγορώντας για τις επιθέσεις τους κούρδους αντάρτες.

Δεν έχει υπάρξει ανάληψη ευθύνης για την επίθεση, αλλά κυβερνητικοί αξιωματούχοι την συνδέουν με την διπλή βομβιστική επίθεση που πραγματοποιήθηκε έξω από το στάδιο της Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη το προηγούμενο Σάββατο 11 Δεκεμβρίου, την ανάληψη της οποίας ανέλαβε μια οργάνωση, παρακλάδι του PKK.

«Ολα τα στοιχεία μέχρι στιγμής υποδεικνύουν το PKK», τόνισε αναφορικά με την χθεσινή επίθεση στην Καισάρεια ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς, σημειώνοντας πως παρόμοια υλικά χρησιμοποιήθηκαν και στις δύο επιθέσεις (σ.σ. στην Καισάρεια και στην Κωνσταντινούπολη).

Παράλληλα τόνισε πως η Καισάρεια επιλέχθηκε σκόπιμα ως στόχος επειδή η πόλη είναι γνωστή για τα ισχυρά εθνικιστικά της αισθήματα.

Αργά χθες δεκάδες εθνικιστές διαδηλωτές εφόρμησαν στα τοπικά γραφεία του HDP στην Καισάρεια, με κάποιους να ανεβαίνουν στην οροφή του κτιρίου ανεμίζοντας σημαίες του εθνικιστικού κόμματος MHP. Σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο του HDP, τα γραφεία βανδαλίστηκαν και οι εισβολείς έβαλαν φωτιά σε έγγραφα.

Σύμφωνα με το κουρδικό τηλεοπτικό σταθμό Rudaw, μια ομάδα 30-40 ανθρώπων έσπασαν την πόρτα, τα τζάμια και έβαλαν φωτιά στα γραφεία του φιλοκουρδικού κόμματος στην Κωνσταντινούπολη.

Αλλες επιθέσεις σημειώθηκαν σε εγκαταστάσεις του HDP στην Αγκυρα, την Σμύρνη, το Τσανάκαλε, το Χατάι και το Ερζινκάν.

Το HDP καταδίκασε την χθεσινή βομβιστική επίθεση, απευθύνοντας έκκληση να δοθεί ένα τέλος σε πολιτικές και ρητορικές που δημιουργούν πόλωση, εχθρότητα και βία.

Τουλάχιστον 118 μέλη του HDP έχουν συλληφθεί από τις τουρκικές αρχές έπειτα από την διπλή βομβιστική επίθεση της 11ης Δεκεμβρίου, έξω από το ποδοσφαιρικό στάδιο της Μπεσίκτας, που είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 44 νεκρούς.

Χιλιάδες κούρδοι πολιτικοί, ανάμεσα τους δύο ηγετικά στελέχη του HDP, κρατούνται εδώ και μήνες με υποψίες για συνδέσμους με το PKK.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ιωσήφ Παρούτογλου

Η έκρυθμη κατάσταση στη Συρία και γενικότερα η αδυναμία αποκλιμάκωσης της εμπόλεμης κατάστασης και δυναμικής αποκαθήλωσης – αποδυνάμωσης του ΙΚ επέφερε αλυσιδωτές αλλαγές στον ευρωπαϊκό χώρο ασφάλειας. Η επίλυση του συριακού ζητήματος θεωρείται κομβικής σημασίας για το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι λόγω των γεωστρατηγικών και πολιτικοοικονομικών συμφερόντων που διακυβεύονται στο συγκεκριμένο γεωγραφικό περιβάλλον. Περαιτέρω, η εμφανής ή αφανής ανάμειξη μεγάλου αριθμού διεθνών δρώντων στη διεθνοπολιτική σκακιέρα, με αντικρουόμενα συμφέροντα και άδηλες επιδιώξεις επιβεβαιώνουν την άναρχη και ανταγωνιστική δομή του διεθνούς συστήματος και καθιστούν την εξίσωση του προσφυγικού ζητήματος ως ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα με ποικίλους άγνωστους παραμέτρους.

Η άμεση επίπτωση της συριακής σύγκρουσης σε σχέση με τις προσφυγικές ροές, δοκιμάζει την συνοχή και τα αντανακλαστικά της Ε.Ε.. τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε περιφερειακό, δηλαδή στο εσωτερικό των κρατών μελών και δημιουργεί κατ’ αυτό τον τρόπο έντονο προβληματισμό και βαθύ στοχασμό για την περαιτέρω πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ιστορίας της, καθόσον καλείται να διαχειριστεί την πρωτοφανή μεταναστευτική και προσφυγική πλημμυρίδα, η οποία αυξάνει τα διλήμματα ασφάλειας στην Ευρώπη και εντείνει την περιθωριοποίηση των αλλοδαπών και πολλαπλασιάζει τα φαινόμενα ρατσιστικών κρουσμάτων. Η αποκλιμάκωση της κρίσης καρποφορεί μέσω

• Της συνδιαχείρισης του προβλήματος,
• Της υιοθέτησης κοινών μεταναστευτικών πολιτικών,
• Της υλοποίησης μιας ενιαίας ευρωπαϊκής στρατηγικής ασφάλειας(1) και
• Της αποφυγή αποσυσπείρωσης των κρατών με σαφή αποκλεισμό μονομερών ενεργειών από κάθε κ-μ ξεχωριστά(2).

Απαιτείται μία ολιστική ευρωπαϊκή προσέγγιση με πολυδιάστατες προσπάθειες(3), ώστε να αντιμετωπιστεί η εισροή προσφύγων και οικονομικών ή παράτυπων μεταναστών. Είναι προφανές ότι ανθρωπότητα βιώνει στις μέρες μας τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση μετά το τέλος των εχθροπραξιών του ολέθριου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επιπτώσεις της προσφυγικής κρίσης είναι ορατές σε διεθνές επίπεδο, γεγονός που σηματοδοτεί ότι η παρούσα κρίση δεν αποτελεί μόνο ευρωπαϊκό ζήτημα αλλά συνιστά φαινόμενο παγκόσμιας εμβέλειας. Ωστόσο η προσφυγική κρίση έχει υποδυθεί τον «μανδύα» της ευρωπαϊκής κρίσης, διότι αφενός υφίσταται στα σύνορα της Ένωσης, όπου συνωστίζονται χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές, αφετέρου ο χώρος της Ευρωπαϊκής ηπείρου αποτελεί εδώ και πολλές δεκαετίες προορισμό ισχυρών μεταναστευτικών ρευμάτων λόγω της γειτνίασης των χωρών της Βαλκανικής με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η συρρίκνωση του προβλήματος ξεπερνά τις εθνικές δυνατότητες, καθότι πρόκειται για μια τεράστια μετακίνηση πληθυσμού, που εισέρχεται στη γηραιά ήπειρο είτε ως πρόσφυγες, είτε ως παράτυποι μετανάστες και μετακινούνται εντός των ευρωπαϊκών γεωγραφικών συντεταγμένων, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα οργανωμένης διαμονής, στέγασης, διατροφής και περίθαλψης. Κατά συνέπεια, η παρούσα διαμορφωθείσα κατάσταση είναι μοναδική, από την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και μετέπειτα και για την ουσιαστική επίλυση του φαινομένου επιβάλλεται ευρωπαϊκή και διεθνή συνεργασία, με συγκλίνουσες απόψεις και αποφυγή εμφιλοχώρησης εθνικών σκοπιμοτήτων στο σχεδιασμό κοινών μεταναστευτικών πολιτικών(4).

Η Ελλάδα, από την πρώτη στιγμή εμφάνισης του φαινομένου, ανέδειξε αντανακλαστικά διαχείρισης κρίσιμων περιστατικών, ξεπερνώντας τις προσδοκίες των ευρωπαϊκών εταίρων. Είναι σημαντικό ότι κατόρθωσε να αναχαιτίσει χάρη στην επιχειρησιακή ετοιμότητα των διωκτικών αρχών τα κύματα προσφύγων και εν συνεχεία να διαχειριστεί το συσσωρευμένο όγκο αλλοδαπών ατόμων, που παρέμειναν εγκλωβισμένοι ένεκα της φραγής της βαλκανικής διόδου(5). Σε όλα τα στάδια διαχείρισης του προβλήματος οι ενέργειες που πραγματοποιηθήκαν δεν έθιξαν τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των αλλοδαπών, αλλά απεναντίας διακατέχονταν από πλήρη σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ατομικές ελευθερίες. Οι συναρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες(6) του ελληνικού κράτους εξασφάλισαν την παροχή ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης στους πρόσφυγες και την τήρηση της νομιμότητας με εξίσου ανθρώπινες συνθήκες στους παράτυπους μετανάστες. Ο ελληνικός λαός και οι αρμόδιοι φορείς της ελληνικής πολιτείας έχουν δείξει παγκόσμιας κλίμακα αλληλεγγύη και έχουν βρεθεί στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης του τεράστιου αυτού προβλήματος των προσφύγων, το οποίο αποτελεί τεράστια πρόκληση για τη χώρα(7).

Η χώρα μας, όντας στη δίνη μιας ανεπανάληπτης οικονομικής κρίσης αναζητά δομικές και μεταρρυθμιστικές αλλαγές για την επιβίωσή της και την απεμπλοκή της από την ασφυκτικό δημοσιονομικό προγραμματισμό. Αποτελεί μικρή κρατική οντότητα με υπολογίσιμη αλλά προϊόντος του χρόνου διαρκώς απομειούμενη ισχύ. Στο διεθνές περιβάλλον αναζητά δομές συνεργασίες και κοινής σύμπλευσης στη μάχη για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών κυμάτων και του οργανωμένου εγκλήματος. Σύμμαχός της συνιστά η προηγούμενη εμπειρία της καθότι όντας χώρα υποδοχής μεταναστών διαθέτει την εμπειρογνωμοσύνη για να ανταπεξέλθει ικανοποιητικώς στο δυσεπίλυτο και πολυσύνθετο φαινόμενο. Πάραυτα, τα οικονομικά αδιέξοδα που ταλανίζουν την χώρα θέτουν σημαντικούς φραγμούς στη διαχείριση ουσιωδών ζητημάτων που άπτονται άμεσα της εθνικής ασφάλειας στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η οικονομική δυσπραγία των τελευταίων ετών μείωσε τη διαπραγματευτική της ισχύ σε επίπεδο Ε.Ε., έπληξε βάναυσα το κύρος της και την καθίστα καθημερινώς στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος ως παράδειγμα προς αποφυγή για τη διαχείριση εθνικών οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών.

Εν προκειμένω, με γνώμονα τη θέση της στο διεθνές γίγνεσθαι και την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων της η Ελλάδα υλοποίησε πολιτικές διαχείρισης της παράνομης διακίνησης σύμφωνα με τις επιταγές του κοινοτικού δικαίου και υπό το πρίσμα της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών όπως ρητά επιτάσσει η Ε.Σ.Δ.Α.(Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών). Πάγια εθνική στρατηγική συνιστά η ανοικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας και διαύλων επικοινωνίας με τις γειτονικές χώρες και την καλλιέργεια ενός κλίματος άμεσης υλοποίησης των ευρωπαϊκών επιταγών. Η εγκαθίδρυση δομών συνεργασίας με τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. και η ενδυνάμωση της συμμετοχής ευρωπαϊκών αστυνομικών δυνάμεων στην ενδοχώρα ήταν πρωταρχικής σημασίας, καθόσον το φαινόμενο της διακίνησης ατόμων απαιτούσε περιφερειακή συμμετοχή στην ανάληψη πρωτοβουλιών, αρμοδιοτήτων και ευθυνών.

Καταληκτικά, η ελληνική στρατηγική πρέπει να σκιαγραφηθεί με γνώμονα την εθνική κυριαρχία και την αποφυγή οποιαδήποτε διαφοροποίησης από τις επιταγές της Ε.Ε., διότι η ενεργός συμμετοχή της χώρας μας στους θεσμούς της Ε.Ε. διαδραματίζει θεμελιώδη ρόλο και σηματοδοτεί αφενός την αποτροπή εξωτερικών απειλών, κινδύνων και προβλημάτων, αφετέρου την ανάπτυξη πρωταγωνιστικής δράσης στο ευρύτερο ευρωπαϊκό, βαλκανικό, μεσογειακό και διεθνές περιβάλλον. Η επίλυση της προσφυγικής εξίσωσης θα επιτευχθεί κατόπιν μιας αμοιβαίας συνεργασίας και οικοδόμησης ενός δικτύου ανταλλαγής πληροφοριών, υλικοτεχνικών μέσων, ανθρώπινων πόρων και εμπειρογνωμοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε. είτε σε στρατηγικό – πολιτικό – διπλωματικό είτε σε επιχειρησιακό επίπεδο.

* Ο Ιωσήφ Παρούτογλου είναι απόφοιτος Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και Διακυβέρνηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Υποσημειώσεις:
  1. Για μία ενδελεχή ανάλυση του όρου βλ. Βοσκόπουλος Γ., Ευρωπαϊκή Ένωση: Θεσμοί, πολιτικές, προκλήσεις, προβληματισμοί, Θεσσαλονίκη, Εκδόσεις Επίκεντρο, 2009, σελ. 271-273
  2. Βλ. Δηλώσεις Ευρωπαϊκού Επίτροπου για Θέματα Μετανάστευσης Αβραμόπουλου Δ. που επικρίνει την εθνική στρατηγική της Αυστρίας "What is happening at the border between Italy and Austria is not the right solution. It is true that Austria is under huge pressure... It is true they are overwhelmed. But, on the other hand, there are some principles and laws that all countries must respect and apply... The Austrians are obliged to accept asylum applications without putting a cap." Διαθέσιμο στο διαδικτυακό ιστό https://www.gatestoneinstitute.org/7916/europe-migration-crisis, [τελευταία πρόσβαση 09 Αυγούστου 2016]
  3. Βλ. Κουσκουβέλης Ηλ., Προσφυγική κρίση: Είναι αυτή η Ευρώπη που θέλουμε;, 23 Σεπτεμβρίου 2015, Διαθέσιμο στο http://www.elogiki.gr/prosfigiki-krisi-ine-afti-evropi-pou-theloume/, [τελευταία πρόσβαση 09 Σεπτεμβρίου 2016]
  4. Βλ. Βοσκόπουλος Γεώργιος, Ενωμένη Ευρώπη: Επιτεύγματα, προβληματισμός και αβεβαιότητα, 15 Μαΐου 2016, διαθέσιμο στο http://www.presspublica.gr/enomeni-evropi-epiteygmata-provlimatismosavevaiotita/, [τελευταία πρόσβαση 09 Δεκεμβρίου 2016]
  5. Οι αρχές της π.Μ.Γ.Δ. παρακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις αποφάσισαν και εφάρμοσαν αστραπιαία την κατασκευή «φράχτη» κατά μήκος των ελληνοσκοπιανικών συνόρων. Ειδικότερα, τοποθέτησαν διπλό φράχτη περίπου 10-12 χιλιομέτρων στην περιοχή Ειδομένης-Ευζώνων και επιθυμούν την ολική φραγή των συνόρων τους με την Ελλάδα, το συνολικό μήκος των συνόρων τους κυμαίνεται περίπου στα 200 χιλιόμετρα. Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί η ΠΓΔΜ να αναχαιτίσει τα προσφυγικά κύματα ακολουθώντας το παράδειγμα της Πολωνίας. Μάλιστα το άτυπο σημείο διέλευσης μεταξύ Ειδομένης - Γευγελής έχει αναγνωριστεί από τις χώρες του «βαλκανικού διαδρόμου» αλλά και από την Αυστρία ως το μοναδικό σημείο εισόδου και «νομιμοποίησης» των προσφύγων, οι οποίοι θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Για αυτό το λόγο αποφάσισαν να σφραγίσουν τα σύνορα τους, με άμεσο επακόλουθο τον εγκλωβισμό των προσφύγων στη Χώρα μας, οι οποίοι ασφυκτιούν καθημερινώς,
  6. Η διαχείριση του άνευ προηγούμενου μεταναστευτικού – προσφυγικού προβλήματος έχει χαρακτηρισθεί ως μείζον ελληνικό ζήτημα και ως εκ τούτο απαιτείται στενή και αγαστή συνεργασία όλων των κρατικών φορέων. Προς το σκοπό αυτό υπάρχει καθημερινή επικοινωνία, κοινή σύμπραξη και ανταλλαγή πληροφοριών από όλες τις κρατικές δομές και συγκεκριμένα Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με προεξέχουσα την Ελληνική Αστυνομία, το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, την Υπηρεσία Ασύλου και Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής, το Υπουργείο Άμυνας και κατά κύριο λόγο τον Ελληνικό Στρατό, Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ.α..
  7. Δηλώσεις από τη συνάντηση του Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών κ.Ban Ki-Moon στο Προεδρικό Μέγαρο με τον του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου στις 17 Ιουνίου 2016. http://www.presidency.gr/?p=11296, [τελ. Προσπ. 18-06-2016,10:15]




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου