Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιουλ 2016


Αρκετοί φοβούνται πως το μαγικό τέχνασμα, με το οποίο αύξησε τα Ίδια Κεφάλαια της η Credit Suisse, οι εντιμότατοι Ελβετοί τραπεζίτες, δεν θα διστάσει να το χρησιμοποιήσει ούτε η Deutsche Bank – η γερμανική εγκληματική συμμορία με τις 6.000 δίκες και με τα 55 τρις € παράγωγα.


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος.
«Συνεχίζεται χωρίς σταματημό η προσπάθεια της πληρωμής παλαιών χρεών με νέα χρέη, σε παγκόσμιο επίπεδο – κάτι που αφενός μεν δεν είναι δυνατόν, αφετέρου δεν μπορεί να λειτουργήσει αιώνια. Οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν απεγνωσμένα να καταπολεμήσουν την κρίση, μέσω της δημιουργίας καινούργιων χρημάτων από το πουθενά, με ιστορικά χαμηλά επιτόκια – δηλαδή, με μία πλημμύρα φθηνών, χωρίς αντίκρισμα χρημάτων.  
Με μοναδικό στόχο να διατηρήσουν το νομισματικό γαϊτανάκι σε λειτουργία, τροφοδοτούν τόσο τα κράτη, όσο και οι κεντρικές τράπεζες με συνεχώς περισσότερα δισεκατομμύρια, ένα εντελώς κατεστραμμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Εν τούτοις οι κεντρικές τράπεζες, οι οποίες είναι ταυτόχρονα εμπρηστές και πυροσβέστες, παραβλέπουν το ότι, ακριβώς αυτά τα χαμηλά επιτόκια προκάλεσαν, μεταξύ άλλων, την κρίση του 2008 – από την οποία δεν έχουμε φυσικά ξεφύγει αλλά, αντίθετα, βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στο χάος που είχε δημιουργήσει.
Σε κάθε περίπτωση, λόγω της παράφρονος πολιτικής των κεντρικών τραπεζών, η οποία έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, οι τιμές των μετοχών στα διεθνή χρηματιστήρια έχουν διογκωθεί υπερβολικά – ενώ έχουν δημιουργηθεί πολλαπλές φούσκες στις αγορές ακινήτων και ομολόγων. Σήμερα δε είναι σε τέτοιο βαθμό εξαρτημένες οι αγορές από τα φθηνά χρήματα, ώστε κανένας δεν τολμάει να τους στερήσει το ναρκωτικό – χωρίς το οποίο θα ήταν αδύνατον πλέον να λειτουργήσουν«.
.

Ανάλυση

Το πόσο άρρωστο είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα τεκμηριώνεται από ένα παράλογο περιστατικό στην Ελβετία – στην οποία, όπως είναι γνωστό, οι τράπεζες πρέπει να αυξήσουν τα ίδια κεφάλαια τους, μετά την κρίση του 2008. Στα πλαίσια αυτά, η Credit Suisse αποφάσισε να δημιουργήσει μόνη της τα κεφάλαια που χρειάζεται – με χρήματα από το πουθενά! (πηγή: DWN)
Ουσιαστικά βέβαια δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο, αφού όλοι γνωρίζουμε πως οι εμπορικές τράπεζες δημιουργούν χρήματα από το πουθενά – μέσω της παροχής δανείων προς τους πελάτες τους (ανάλυση). Λογικά λοιπόν η ελβετική τράπεζα σκέφθηκε πως, αφού μπορεί να δημιουργεί χρήματα από το πουθενά για τους πελάτες της, γιατί όχι για τον εαυτό της – έτσι ώστε να αυξήσει τα ίδια κεφάλαια της.

Το μαγικό τέχνασμα τώρα λειτούργησε ως εξής: Η Credit Suisse ενέκρινε σε Άραβες επενδυτές ένα δάνειο της τάξης των 9 δις €. Για να το παρέχει, έπρεπε να διενεργήσει δύο μόνο λογιστικές εγγραφές στον ισολογισμό της: στην αριστερή πλευρά, στο ενεργητικό, τα 9 δις € εμφανίσθηκαν ως απαιτήσεις, ενώ δεξιά, στο παθητικό, ενεγράφη το ίδιο ποσόν ως κατάθεση των πλούσιων Αράβων επενδυτών. Όλα λογιστικά, «δημιουργικά», χωρίς να χρειαστούν πουθενά αληθινά χρήματα.
Η τράπεζα βέβαια έπρεπε να είναι σίγουρη πως οι Άραβες δεν θα έπαιρναν τα χρήματα, δεν θα δαπανούσαν δηλαδή το δάνειο που τους είχε εγκριθεί – γεγονός που το εξασφάλισε με την υποχρέωση των Αράβων να λάβουν έναντι των 9 δις € νέες προνομιούχες μετοχές της, τις οποίες θα εξέδιδε αμέσως μετά.

Για να το συμβεί δε αυτό χρειαζόταν μόνο μία ακόμη εγγραφή, η οποία ονομάζεται «παθητική ανταλλαγή» – κατά την οποία τα κατατεθειμένα 9 δις € που προέρχονταν από το δάνειο, οδηγήθηκαν στη θέση «Ίδια Κεφάλαια», τα οποία προέρχονταν από την έκδοση των νέων μετοχών που «αγόρασαν» οι Άραβες!

Πρόκειται βέβαια για μία εξαιρετικά αμφισβητήσιμη «συναλλαγή», η οποία όμως δεν είναι παράνομη – γεγονός που τεκμηριώνει πόσο ασύδοτες έχουν γίνει πλέον οι μεγάλες τράπεζες, οι οποίες γνωρίζουν πως δεν μπορούν να τιμωρηθούν, αφού έχουν κατηγοριοποιηθεί ως επικίνδυνες για τη σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος!
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν καν οι μικρές τράπεζες, πόσο μάλλον οι ελληνικές – αφού θα κατηγορούνταν αμέσως για λογιστική απάτη, πρώτα από τους ίδιους τους Έλληνες.

Από τη χώρα που διακρίνεται, μεταξύ άλλων, από έναν απίστευτο μαζοχισμό, αφού είναι η μοναδική στον πλανήτη που κατηγορεί δημόσια τον εαυτό της (το δημόσιο, τους επιχειρηματίες και τους πολίτες της, ως φοροφυγάδες κλπ.) –  χωρίς όμως να κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Μία χώρα που πιστεύει πως μόνο αυτή έχει απατεώνες και φοροφυγάδες, όταν σε όλες τις υπόλοιπες το «άθλημα» είναι τουλάχιστον ανάλογο – εάν όχι πολύ μεγαλύτερο.
Η Deutsche Bank     
Περαιτέρω, μία ανάλογη δυνατότητα με την Credit Suisse, με τους εντιμότατους Ελβετούς τραπεζίτες δηλαδή, θα έχει ασφαλώς και η χρεοκοπημένη Deutsche Bank, η εγκληματική συμμορία των ατελείωτων σκανδάλων (άρθρο) – η οποία, λόγω των τεραστίων προβλημάτων της, αναγκάσθηκε τον Ιανουάριο να δηλώσει επίσημα πως είναι φερέγγυα.

Όταν δε στήριξε την ανακοίνωση της αυτή ο κ. Σόιμπλε, ο εντιμότατος υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, ο οποίος δεν χάνει ούτε στιγμή να κατηγορεί την πατρίδα μας, ανησύχησαν οι πάντες – αφού η τελευταία τράπεζα, η οποία αναγκάσθηκε να δηλώσει δημόσια πως είναι φερέγγυα, ήταν η Lehman Brothers.

H Deutsche Bank βέβαια, λόγω του μεγέθους της, αποκλείεται να αφεθεί να χρεοκοπήσει – ενώ, επειδή θεωρείται απίθανο να εξαγορασθεί από κάποιον μία τράπεζα με 6.000 τρέχουσες δικαστικές υποθέσεις εναντίον της, καθώς επίσης με ένα πορτοφόλι παραγώγων εκτός του ισολογισμού της ύψους περί τα 55 τρις €, η μοναδική δυνατότητα θα ήταν η εθνικοποίηση της. Η ανάληψη λοιπόν του ρίσκου από τους δύστυχους Γερμανούς φορολογουμένους, τους οποίους διώκει ως εγκληματίες ο κ. Σόιμπλε – έτσι ώστε να εξασφαλίσει τη διάσωση της Deutsche Bank, όταν και εάν χρειαστεί.

Την ίδια στιγμή επιμένει στο «μαύρο μηδενικό» – σε έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό δηλαδή (έσοδα = δαπάνες), παρά το ότι η χώρα βρίσκεται σε άθλια κατάσταση από την πλευρά των υποδομών της. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι καθαρές επενδύσεις του δημοσίου τομέα της εξτρεμιστικά πλεονασματικής Γερμανίας, σε δις € – οι οποίες είναι συνεχώς αρνητικές (κόκκινες στήλες), μετά το 2003.

Επεξήγηση γραφήματος: Καθαρές επενδύσεις παγίων κεφαλαίων του γερμανικού δημοσίου, σε δις € (πράσινες στήλες = θετικές, κόκκινες στήλες = αρνητικές)

Ολοκληρώνοντας, μπορεί μεν οι Ελβετοί και οι Γερμανοί να χρησιμοποιούν τέτοια τεχνάσματα για την αποφυγή της χρεοκοπίας των τραπεζών τους ή για τη στήριξη τους, επειδή διαθέτουν «συστημικές τράπεζες», αλλά οι Ιταλοί δεν φαίνεται να έχουν αυτήν την πολυτέλεια – κυρίως λόγω του ότι ο χρηματοπιστωτικός τους τομέας είναι κατακερματισμένος, αποτελούμενος από πολλές μικρές τράπεζες

Ως εκ τούτου, ο μη εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας αναγκάσθηκε να εκβιάσει τη Γερμανία για να πετύχει τη χρηματοδότηση των τραπεζών με 150 δις € – έτσι ώστε να αποφύγει το προβλεπόμενο bank run (άρθρο).

Πιθανότατα δε πέτυχε μία ακόμη εξαίρεση, αφού η ΕΚΤ θα αγοράζει περισσότερα ομόλογα του δημοσίου της Ιταλίας, υπερβαίνοντας αυτά που της επιτρέπουν οι κανόνες της – όταν την ίδια στιγμή επιβάλλονται στην Ελλάδα διαδικασίες χωρίς ιστορικό προηγούμενο παγκοσμίως (άρθρο), ενώ απαιτείται η πιστή τήρηση των πιο αυστηρών κανόνων στον πλανήτη.
Επίλογος
Δύο μέτρα λοιπόν και δύο σταθμά; Προφανώς, αφού η Ιταλία αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την Ευρωζώνη λόγω μεγέθους, ιδιαίτερα μετά το ΒΡΕΧΙΤ, ενώ η Ελλάδα όχι – πόσο μάλλον όταν ήδη δρομολογείται η άλωση των τραπεζών της, από τα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Εν τούτοις, έχουμε την άποψη πως η Γερμανία θέλει απλά να κερδίσει χρόνο, έτσι ώστε να προετοιμάσει σωστά και πρώτη την έξοδο της – αφού δεν μπορεί να μην κατανοεί πως τόσο η ΕΕ, όσο και η Ευρωζώνη, στη σημερινή τους μορφή, είναι καταδικασμένες, ενώ δεν θέλει την πολιτική και δημοσιονομική ένωση, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει καμία λύση. Ίσως φυσικά να κάνουμε λάθος, να μην έχει αυτές τις προθέσεις η Γερμανία και να μην εγκατέλειψε η Βρετανία το καράβι που βουλιάζει – το μέλλον όμως θα το δείξει.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Χρήστου Μηνάγια
Πηγή Geostrategy


Ως γνωστό, οι τρομοκρατικές επιθέσεις πραγματοποιούνται για να δημιουργήσουν στο εσωτερικό της χώρας-στόχου αντιπαράθεση, ένταση, πόλωση και συγκρούσεις, προκειμένου να πλήξουν το κύρος των προπυργίων εξουσίας και διοίκησης του κράτους. Επιπλέον, η επιδίωξη της τρομοκρατίας να αποκτήσει κρατική οντότητα έχει ως επακόλουθο, αυτή να αρχίσει να παράγει στρατηγική, να παράγει τακτική, να δημιουργεί πηγές χρηματοδότησης, να συγκροτεί δομές, καθώς επίσης να αποκτά πυρήνες διεθνώς.

Οι τρομοκρατικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία στρατιωτικοποιούνται σταδιακά, τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με τη δομή και τον επιχειρησιακό τους σχεδιασμό, όσο με τα μέσα και υλικά που αυτές χρησιμοποιούν. Επίσης, αυτό που εγείρει έντονους προβληματισμούς είναι ότι, αρχικά, οι επιθέσεις πραγματοποιούντο από μεμονωμένους βομβιστές αυτοκτονίας, ενώ στην επίθεση της 28 Ιουνίου 2016 στην Κωνσταντινούπολη συμμετείχε ομάδα βομβιστών. Εν τω μεταξύ, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η χρονική στιγμή που εκδηλώνονται οι βομβιστικές επιθέσεις, καθώς επίσης η μαζικότητα των αποτελεσμάτων τους.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, η Τουρκία δίδει την εντύπωση ότι έχει πακιστανοποιηθεί, αφού λόγω των λανθασμένων επιλογών της έχει καταστεί στόχος του ΡΚΚ, καθώς επίσης πολλών τρομοκρατικών οργανώσεων όπως, το Ισλαμικό Κράτος, η Αλ Νούσρα, το Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα/Μέτωπο (DHKP/C), το Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (MLKP) και τα Γεράκια για την Ελευθερία του Κουρδιστάν (ΤΑΚ). Στον ακόλουθο πίνακα φαίνονται οι 14 βομβιστικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά το χρονικό διάστημα 11-05-2013 έως 28-06-2016, με 342 νεκρούς και 1.345 τραυματίες.

Η απειλή που συνιστά το «Ισλαμικό Κράτος» για την Άγκυρα αφορά τόσο στις τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιούνται στην τουρκική επικράτεια, όσο στο γεγονός ότι, η Τουρκία αποτελεί μια βασική χώρα-τροφοδότη τζιχαντιστών που επιχειρούν στη Συρία και το Ιράκ. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται έμμεσα αλλά με αρκετή σαφήνεια από τα εξής: αρχικά, στα κείμενα που δημοσιοποιούσε το ISIS, γινόταν αναφορά στην Τουρκία με ασαφείς και αφηρημένες έννοιες, όμως στη συνέχεια η Τουρκία θεωρήθηκε εχθρική χώρα και αποτέλεσε άμεσο στόχο των τζιχαντιστών. Επίσης με τα κείμενα του, το ISIS όχι μόνο στοχοποιεί τις διάφορες πληθυσμιακές ομάδες που ζουν στην Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει την προσέλκυση νέων Τούρκων μαχητών με την ιδιότητα του αλλοδαπού μαχητή που υποστηρίζει το ISIS, την εκπαίδευση τους και κατόπιν την προώθηση τους στην Τουρκία για τη διεξαγωγή τρομοκρατικών επιθέσεων. Εκτός τούτου, οι αλλοδαποί τζιχαντιστές που προσπαθούν να επιστρέψουν στις δυτικές χώρες θεωρούν την Τουρκία ως κράτος-στόχο, γεγονός που αφενός κλιμακώνει τις απειλές ασφαλείας για την Τουρκία, αφετέρου αυξάνει το εύρος των επιχειρήσεων που καλούνται να διεξάγουν οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας. Εξάλλου, σύμφωνα με τον Muhtar Nuh Yem, πρώην ηγετικό στέλεχος των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου, στην Τουρκία υπάρχουν τουλάχιστον 30.000 τρομοκράτες. Μάλιστα ο Nuh, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα As Sab, κατηγόρησε την Άγκυρα για τη συνεργασία της με τρομοκρατικές οργανώσεις, ενώ οι συνέπειες αυτής της συνεργασίας έχουν να κάνουν με τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις που βιώνει η Τουρκία.

Από μια συνεξέταση των αιματηρών επιθέσεων που βίωσε η τουρκική κοινωνία χρονολογικά μετά το 2013 προκύπτει ότι, κάθε μια από αυτές είχε διαφορετικό σκοπό και τα μηνύματα που αυτές επιδίωκαν να περάσουν ήταν διαφορετικά, έχοντας ως κύριους αποδέκτες τη διεθνή κοινή γνώμη, τις ηγεσίες των δυτικών χωρών και την τουρκική κυβέρνηση. Αναλυτικότερα, αυτές αποσκοπούσαν, κατά περίπτωση, στα εξής:

Πρώτον, να καταδειχθεί ότι το «Ισλαμικό Κράτος» έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί τρομοκρατικές ενέργειες στην Τουρκία με τα επιθυμητά για αυτό αποτελέσματα, ειδικότερα μετά την απόφαση της Άγκυρας να κηρύξει επίσημα τον πόλεμο εναντίον αυτού με την παροχή διευκολύνσεων στη Δυτική Συμμαχία μέσω της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ και την προσβολή των θέσεων των τζιχαντιστών με πυρά του τουρκικού πυροβολικού. Επιπρόσθετα, η εμμονή της Άγκυρας να μην αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις της από τη στρατιωτική βάση της περιοχής Başika του βόρειου Ιράκ υποκινεί τους τζιχαντιστές να εντατικοποιήσουν τις τρομοκρατικές δραστηριότητες τους στα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Υπό αυτήν την έννοια, όσο η Άγκυρα θα επιφορτίζεται πιο ενεργό ρόλο και θα συνεχίζει να υλοποιεί μια στρατηγική εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους», τόσο αυτό θα κλιμακώνει τη δράση του στην Τουρκία με συνεχώς αυξανόμενους ρυθμούς. Ενισχυτικό της άποψης αυτής, αποτελούν οι εκτιμήσεις των Αμερικανών βάσει των οποίων, το «Ισλαμικό Κράτος» απέστειλε στην Τουρκία πέντε ομάδες τρομοκρατών των επτά ατόμων εκάστη για τη διεξαγωγή επιθέσεων μεγαλύτερης κλίμακας (σ.σ. Οι τρεις εξ αυτών σκοτώθηκαν στην πρόσφατη επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ). Ειδικότερα, πρόκειται για αλλοδαπούς, οι οποίοι πιθανόν θα πραγματοποιήσουν βομβιστικές επιθέσεις σε τουριστικές περιοχές, νυκτερινά κέντρα διασκέδασης και ξενοδοχεία της δυτικής και νότιας Τουρκίας (Σμύρνη, Αntalya, Muğla κ.λπ.).

Δεύτερον, να πιεσθεί η τουρκική κυβέρνηση να συνεχίσει την πολιτική της ελεύθερης διακίνησης τζιχαντιστών από την Τουρκία προς τη Συρία και αντίστροφα. Συνεπώς, η γεωγραφική θέση αποτελεί ένα σημαντικό μειονέκτημα για την Τουρκία σε σχέση με άλλα κράτη-στόχους των τζιχαντιστών. Σημειωτέον, ότι πριν από μερικούς μήνες 2.000 άτομα περίπου δια μέσω Τουρκίας εντάσσονταν μηνιαίως στις δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους», ενώ τώρα μετά από πιέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης ο αριθμός αυτός μειώθηκε στους 200.

Τρίτον, να εκφοβισθούν οι Κούρδοι ψηφοφόροι (υπό μορφή προβοκάτσιας) δύο ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 07-06-2015 και να δημιουργηθεί χάος στις κουρδικές περιοχές, προκειμένου να νομιμοποιηθεί η δυναμική παρέμβαση των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας.

Τέταρτον, οι Κούρδοι να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας, να αφυπνισθεί το αίσθημα αντίστασης του κουρδικού λαού και κατά συνέπεια να προκληθεί ρήξη και μια συγκρουσιακή κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.

Πέμπτον, να προκληθεί κοινωνική αναταραχή φέρνοντας τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό αντιμέτωπο με τους αλεβήτες και με όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που αντιμάχονται τις επιλογές του Ερντογάν και της τουρκικής κυβέρνησης.

Έκτον, με δεδομένο ότι οι τζιχαντστές επιλέγουν ως στόχους πόλεις σύμβολα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, η Κωνσταντινούπολη θεωρείται κέντρο πολιτισμού διεθνώς και το αεροδρόμιο Ατατούρκ αυτής αποτελεί την κύρια αρτηρία της χώρας που συνδέει την Ασία με την Ευρώπη.

Έβδομον, να καταδειχθεί στα κράτη που συμμετέχουν στη Δυτική Συμμαχία με ένοπλες δυνάμεις εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους» στο Ιράκ και τη Συρία, ότι θα συνεχισθούν οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των πολιτών και αντιπροσωπειών των Δυτικών Χωρών που βρίσκονται σε άλλα κράτη, όπως η Τουρκία εν προκειμένω. Επίσης, αυτό έχει ως στόχο, μέσω της δημιουργίας αισθημάτων ανησυχίας και αναποφασιστικότητας, να επηρεάσει την κοινή γνώμη των εν λόγω χωρών (όπως η Γερμανία), ώστε να πιεσθούν οι αντίστοιχες κυβερνήσεις να μειώσουν την υποστήριξη τους στη Δυτική Συμμαχία και τις επιχειρησιακές δραστηριότητες τους εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους».

Όγδοο, σύμφωνα με το Φαχρί Ερενέλ, Τούρκο ταξίαρχο ε.α. και καθηγητή του πανεπιστημίου Kemerburgaz της Κωνσταντινούπολης, το «Ισλαμικό Κράτος» δεν αποδέχεται την Τουρκία ως μουσουλμανική χώρα και για το λόγο αυτό πραγματοποίησε τη βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ εν μέσω του ραμαζανιού.

Ένατο, σύμφωνα με τον Τούρκο καθηγητή Μεχμέτ Σεϊφεττίν Ερόλ, πρόεδρο του κέντρου στρατηγικών μελετών GAZİSAM, οι τζιχαντιστές επιδιώκουν να πείσουν την τουρκική κυβέρνηση να μην αποδεχθεί, αφενός τη δημιουργία κουρδικού κράτους στη Συρία, αφετέρου τα τετελεσμένα που προσπαθούν να επιβάλουν οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί στην περιοχή.

Δέκατον, σύμφωνα με τον Τούρκο σύμβουλο ασφάλειας και πρώην στέλεχος της Διοίκησης Eιδικών Δυνάμεων (Bordo Bereli) Μετέ Γιαράρ, οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών εξετάζουν το ενδεχόμενο, τα άτομα που ενοχοποιήθηκαν για τις επιθέσεις, είτε να πρόσκεινται στους τζιχαντιστές, είτε να έχουν συγγενικούς ιδεολογικούς δεσμούς με αυτούς, δεδομένου ότι υπάρχουν άτομα, τα οποία, ενώ νομίζουν ότι ενεργούν για το «Ισλαμικό Κράτος», δεν έχουν καμία επαφή με αυτό.

Ενδέκατο, σύμφωνα με τον Αττίλα Σαντικλί, καθηγητή του πανεπιστημίου Haliç της Κωνσταντινούπολης, απόστρατο αξιωματικό και πρόεδρο του κέντρου στρατηγικών μελετών BILGESAM, πίσω από τις επιθέσεις αυτές μπορεί να υποκρύπτονται και αφανείς καθοδηγητές ή «χρηματοδότες», για την εξακρίβωση των οποίων θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, όχι μόνο η εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας, αλλά το περιφερειακό και παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας. Άλλωστε, όσο αυξάνονται οι τρομοκρατικές οργανώσεις στην Τουρκία, τόσο αυξάνονται και οι καθοδηγητές-«χρηματοδότες» τους, οι οποίοι, μέσω των τρομοκρατικών επιθέσεων που υποκινούν, περνούν τα αντίστοιχα μηνύματα προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα τους.

Και δωδέκατο, σύμφωνα με τον Μουράτ Καραγιλάν ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ: «Η κεντρική διοίκηση του Ισλαμικού Κράτους δεν έλαβε καμία απόφαση για να αρχίσει πόλεμο με την Τουρκία. Για το λόγο αυτό δεν αναλαμβάνει επίσημα την ευθύνη των επιθέσεων που πραγματοποιούνται στην Τουρκία. Δηλαδή παίζεται ένα παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι. Εδώ και δύο ημέρες (σ.σ. εννοεί δύο ημέρες μετά την επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ) όλοι εκφράζουν την άποψη ότι το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ αρχικά στήριξε τους τζιχαντιστές, στη συνέχεια τους χρησιμοποίησε εναντίον των Κούρδων και τώρα επειδή αυτό άλλαξε στρατηγική οι τζιχαντιστές στρέφονται εναντίον της Τουρκίας. Φυσικά, όλα αυτά δεν ισχύουν και δεν είναι αληθή. Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από ένα βραχίονα του Ισλαμικού Κράτους, ο οποίος ελέγχεται από το Τμήμα Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας (σ.σ. εννοεί τη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του τουρκικού ΓΕΕΘΑ-Bordo Bereli)». (www.cumhuriyet.com/02-07-2016). Φυσικά, η εν λόγω άποψη του Καραγιλάν μπορεί να φαίνεται «αιρετική», αλλά εάν συνεξετασθεί με τις προαναφερθείσες απόψεις του Μετέ Γιαράρ και του Αττίλα Σαντικλί, το λιγότερο που προκαλεί είναι προβληματισμό και αντικείμενο περαιτέρω διερεύνησης γιατί πιθανόν να αφορά και την ελληνική πλευρά στο μέλλον.

Είναι προφανές ότι, οι βομβιστικές επιθέσεις δημιουργούν κρίση, της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η απειλή, ο χρόνος εκδήλωσης και ο αιφνιδιασμός. Ωστόσο, η κρίση δεν έχει πάντα την έννοια της καταστροφής, δεδομένου ότι αυτή μπορεί να δημιουργήσει και ευκαιρίες. Μάλιστα, η βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης στις 28-06-2016, πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την ανακοίνωση της νέας τουρκικής στρατηγικής για «λιγότερους εχθρούς και περισσότερους φίλους», προκειμένου να εξομαλυνθούν οι σχέσεις της Τουρκίας, σε πρώτη φάση με τη Ρωσία και το Ισραήλ, ενώ σε δεύτερη φάση με την Αίγυπτο και τη Συρία. Φυσικά, για την εξομάλυνση των σχέσεων αυτών απαιτούνται καλή πρόθεση, αποφασιστικότητα και μεγάλο χρονικό διάστημα (2-3 έτη). Εν τω μεταξύ στο διάστημα αυτό θα πρέπει να υπάρξει οικονομική συνεργασία, πολιτικός διάλογος και συνεργασία σε στρατηγικούς και στρατιωτικούς τομείς, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση είναι να δοθεί τέλος σε εκφράσεις που πυροδοτούν την εχθρότητα. Επιπλέον, η δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλιούτ Τσαβούσογλου αναφορικά με τη δυνατότητα ανοίγματος της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ στις ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα την τρέχουσα περίοδο και σηματοδοτεί το ενδεχόμενο διεξαγωγής κοινών τουρκο-ρωσικών επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους». (εφημερίδα Milliyet/04-06-2016)

Με την ίδια διαδικασία σκέψης, οι βομβιστικές επιθέσεις διακρίνονται για τα ιδεολογικά, εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά τους. Ωστόσο από την άλλη πλευρά, η κλιμάκωση των αιματηρών επιθέσεων άρχισε να ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά του διεθνούς συστήματος ασφάλειας και ειδικότερα αυτά που έχουν να κάνουν με την πολιτική αποφασιστικότητα, την κατάλληλη οργάνωση και την κατανομή ρόλου σε κάθε κράτος που συμμετέχει στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Μάλιστα, η εν λόγω συστράτευση για να είναι επιτυχής θα πρέπει να στηρίζεται στα ιδεολογικά, εθνικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών των κρατών που πλήττονται ή απειλούνται από την τρομοκρατία, προκειμένου αυτά να χρησιμοποιηθούν ως μέσο αποδυνάμωσης και εξάλειψης των αντιστοίχων που χρησιμοποιούν οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Συνεπώς, η ψυχολογική και κοινωνιολογική προσέγγιση του προβλήματος αυτού αποτελεί ένα σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος για την αποτροπή και αντιμετώπιση των τρομοκρατικών ενεργειών.

Τέλος, η Τουρκία καλείται να διαχειρισθεί και να αντιμετωπίσει την απειλή του «Ισλαμικού Κράτους» στηριζόμενη σε πέντε άξονες.
Πρώτον, διεξάγοντας επιχειρήσεις εσωτερικής ασφαλείας εναντίον των δομών των τζιχαντιστών και των κοινωνικών δικτύων τους.
Δεύτερον, συμμετέχοντας στα πολιτικά και στρατιωτικά μέτρα που λαμβάνει η διεθνής κοινότητα εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους», καθώς επίσης παρέχοντας υποστήριξη στις αντίστοιχες αεροπορικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ. Άλλωστε, η αποκατάσταση του περιβάλλοντος ασφαλείας στις χώρες αυτές αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα για να μειωθεί ή να εξαλειφθεί η τζιχαντιστική απειλή.
Τρίτον, λαμβάνοντας επιπρόσθετα μέτρα ασφαλείας των συνόρων και προσβάλλοντας παράλληλα θέσεις των τζιχαντιστών εντός του συριακού εδάφους με πυρά πυροβολικού εφόσον απαιτηθεί.
Τέταρτον, επανεξετάζοντας τα τρωτά σημεία του συστήματος αντιπληροφοριών της χώρας, δεδομένου ότι, ενώ η αστυνομία αντιλαμβάνεται την απειλή είναι δύσκολο να αποτρέψει τις τρομοκρατικές ενέργειες. Σημειωτέον ότι, στο σύστημα αυτό εντάσσονται η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ΜΙΤ, ο Κλάδος των Στρατιωτικών Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς επίσης η Διεύθυνση Πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής και της Αστυνομίας.
Και πέμπτον, επαναξιολογώντας το σύστημα προστασίας των Σύριων που βρίσκονται στην Τουρκία (εντός και εκτός καταυλισμών), τελώντας υπό το καθεστώς της προσωρινής προστασίας, δεδομένου ότι, αυτοί αποτελούν μελλοντικούς στόχους των τζιχαντιστών.

Πηγές: Τουρκικές εφημερίδες Milliyet, Zaman, Cumhuriyet και Yeni Safak, καθώς επίσης τουρκικοί τηλεοπτικοί σταθμοί NTV και TGRT.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πριν έναν χρόνο, τέτοιο καιρό, νομίσαμε πως ζούσαμε ημέρες κοσμογονίας.
Ημέρες που θα μπορούσαν να άλλαζαν την μοίρα μας.
Ημέρες που για πρώτη φορά θα παίρναμε τις τύχες μας στα χέρια μας.

Σαν χθες ήταν η επική εκείνη συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σαν αύριο το ιστορικό νέο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στον νέο ναζισμό που με πρόσχημα την οικονομία εξαπλώθηκε ήδη σε όλη την Ευρώπη.

Και μετά ήρθε το ξετσίπωτο και χυδαίο ανθρωπάκι και με ξετσίπωτο και χυδαίο τρόπο αγνόησε και πέταξε στα σκουπίδια την θέληση του ελληνικού λαού, που με τόση αυτοθυσία εκφράστηκε ανάμεσα σε ακραίους εκβιασμούς, και τεχνητή οικονομική ασφυξία.

Και μετά ο λαός έκανε το τραγικό λάθος να αντιδράσει όχι με οργή, αλλά με παραίτηση: "Άσε ρε που θα ξανασχοληθώ. Ούτε να ψηφίσω δεν θα πάω!".

Κι αυτή η μοιραία απογοήτευση με λάθος έκφραση του λαού, μαζί με χιλιάδες εύκολα και πρόστυχα ψέματα, έδωσαν την ευκαιρία στο ξετσίπωτο χυδαίο ανθρωπάκι να αναρριχηθεί για δεύτερη φορά στην καρέκλα της εξουσίας.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, και στην πρώτη επέτειο της ξετσίπωτης και χυδαίας προδοσίας του, το ξετσίπωτο και χυδαίο ανθρωπάκι, ανίκανο να διαχειριστεί ηθικά και συναισθηματικά το βάρος αυτής της επετείου, δραπετεύει στην Κίνα κυνηγώντας "επενδύσεις", κυνηγημένο το ίδιο από ανείπωτες κι ανομολόγητες Ερινύες, που αργά ή γρήγορα θα το οδηγήσουν στον γκρεμό.

Κι ο λαός;
Ο λαός, καιρός είναι κυνηγημένος κι αυτός απ' τις δικές του Ερινύες, αυτές της απάθειας, και της μοιρολατρίας, να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει πέρσι με την εκδήλωση της προδοσίας, να ξεσηκωθεί και να γίνει ο ίδιος η Αληκτώ (προσωποποίηση της οργής και της μανίας) , η Μέγαιρα (το μίσος και ο φθόνος) κι η Τισιφόνη (η εκδίκηση του φόνου) και να πετάξει στα τάρταρα τον σιχαμένο, ξετσίπωτο και χυδαίο προδότη, παρέα με την εμετική του κουστωδία...

Και μαζί βεβαίως και με όλους τους παλαιότερους προδότες, όλων των αποχρώσεων!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η στροφή 180 μοιρών που επιχειρεί ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν στην διπλωματική σκακιέρα της περιοχής, έχει προκαλέσει συναγερμό στην Αθήνα. Ο Ερντογάν μέσα σε λίγες ημέρες δημιούργησε συνθήκες επανασύνδεσης με Ισραήλ και Ρωσία και είναι σχεδόν βέβαιο ότι το ίδιο θα συμβεί και με την Αίγυπτο! Γιατί αυτή η στροφή; Γιατί Μόσχα, Τελ Αβίβ και Κάϊρο την παρακολουθούν με θετικό ενδιαφέρον; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της Ελλάδας;

•Ο Ερντογάν πριν μερικές ημέρες έμοιαζε με πυγμάχο στριμωγμένο στη γωνία του ρινγκ. Η απόφασή του να “βάλει νερό στο κρασί” του, ν΄αρχίσει να ζητάει συγνώμες από τη Ρωσία και να συζητά με το Ισραήλ, δεν ήταν της στιγμής. Ειδικά η επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ αποτελεί αμερικανική απαίτηση εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια. Τότε που ο πρόεδρος Ομπάμα, σχεδόν εξανάγκασε τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μ. Νετανιάχου να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν για την υπόθεση της επίθεσης στο Mavi Marmara. Από τότε είχαν αρχίσει μυστικές συνομιλίες και επαφές.

Πιο ξαφνική η ανατροπή στις σχέσεις Ρωσίας Τουρκίας. Μόλις το περασμένο Νοέμβριο οι δυο χώρες βρέθηκαν σε “πολεμική αντιπαράθεση”, μετά από τη κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από τουρκικά F16. Σε λιγότερο από έξι μήνες Πούτιν και Ερντογάν, μιλάνε κι ετοιμάζονται να συναντηθούν κιόλας.

Η επαναπροσέγγιση με την Αίγυπτο είναι θέμα χρόνου. Το ΥΠΕΞ της Αιγύπτου ανταποκρίθηκε πολύ θετικά τις δηλώσεις του Τουρκου πρωθυπουργού Γιλντιρίμ περί αποκατάστασης των σχέσεων. Οι οποίες είχαν διακοπεί από την Άγκυρα, όταν απομακρύνθηκε από την εξουσία ο ισλαμιστής Μόρσι και ανέλαβε ο στρατηγός Σίσι.

Η Ελλάδα έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί για την πλήρη ανατροπή της γεωπολιτικής εικόνας στη “γειτονιά” της κι ας εμφανίζεται ψύχραιμη και καθησυχαστική.

Είναι προφανές ότι όλη αυτή η αλλαγή έχει ως αφετηρία το φυσικό αέριο που υπάρχει στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και την μεταφορά του στις αγορές της δύσης. Η λύση της μεταφοράς του με αγωγό που θα ξεκινά από την Κύπρο και θα περνά από τη Τουρκία κρίνεται ως η πλέον συμφέρουσα λύση. Για να γίνει αυτό απαιτείται ηρεμία και από την Τουρκία, η οποία από την πλευρά της θέλει να είναι “ισότιμος παίκτης” στην μοιρασιά των ενεργειακών πόρων.

Τι τρέμει η Αθήνα; Την προσπάθεια επιβολής …εξαφάνισης του Καστελλόριζου από το χάρτη. Αυτό επιθυμεί διακαώς η Άγκυρα για να αποκόψει την Ελλάδα από τη Κύπρο και να αποκτήσει δική της διευρυμένη ΑΟΖ στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Το Καστελλόριζο είναι το ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, που απέχει 72 ναυτικά μίλια από Ρόδο και 1,25 από τις τουρκικές ακτές.

Στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (του 1982) αναφέρεται ρητά στο άρθρο 121, ότι όλα τα νησιά που κατοικούνται, δηλαδή που έχουν οικονομική ζωή, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Άρα, σύμφωνα με το Δίκαιο για την Σύμβαση της Θάλασσας (Montego Bay, 1982), το ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ έχει ΑΟΖ.

Ειδικά για την περίπτωση του Καστελλόριζου, η τουρκική διπλωματία υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατόν ένα τόσο μικρό νησί μπροστά από τις τουρκικές ακτές, να έχει ένα τόσο μεγάλο κομμάτι υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ. Και προβάλει το επιχείρημα ότι το σύμπλεγμα των 14 νησίδων-βραχονησίδων της περιοχής του Καστελλόριζου (κατοικούνται οι νησίδες Μεγίστη, ΡΩ, Στρογγύλη) διέπεται από ειδικό καθεστώς, των αποκομμένων νησίδων που επικάθονται επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Άρα, τα νησιά αυτά δεν διαθέτουν ούτε ΑΟΖ, ούτε και έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, υποστηρίζει η Άγκυρα!

“Κλειδί” στην υπόθεση είναι η στάση που θα τηρήσει η Αίγυπτος. Υπενθυμίζουμε ότι επί Μόρσι, το Κάϊρο υποστήριξε αναφανδόν την τουρκική θέση ότι το Καστελλόριζο…δεν υπάρχει στους χάρτες. Η κυβέρνηση Σίσι μετά από τη διαμάχη της με τον Ερντογάν, θεωρείτο από την Αθήνα περίπου δεδομένη. Τώρα υπάρχουν σοβαρές και βάσιμες αμφιβολίες.

Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να απομονωθεί.

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Πολωνία είναι πολύφερνη κυρίως λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, αλλά και της σταθερής έκφρασης αντιπάθειας του πολωνικού λαού έναντι των Ρώσων

Ενός κακού μύρια έπονται, έλεγαν οι προ-παππούδες μας, και συνιστούσαν να μη ανοίξει κάποιος τον ασκό του Αιόλου γιατί θα φύγουν όλοι οι αέρηδες από μέσα.

Ο κίνδυνος της πιθανής εξόδου -καλοκαίρι 2015- της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, δεν δημιούργησε καμιά αναταραχή (παρά τις εκτιμήσεις των απαίδευτων κυβερνητών μας, που παρά την ευφυία που νομίζουν πως διαθέτουν, χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο μείωσης της γερμανικής ισχύος), όμως το ενδεχόμενο αποχώρησης της Βρετανίας ταρακούνησε τις παγκόσμιες αγορές.

Μπορεί η Βρετανία να απέβαλε ουσιαστικώς από την ονομασία της το επίθετο «Μεγάλη», εδώ και καιρό, όμως είναι μια από τις ισχυρότερες οικονομίες στην Ευρώπη και το πλήγμα από την αποχώρησή της θα είναι μεγάλο, όπως έδειξαν και τα χρηματιστήρια, στα οποία την επομένη άλλαξαν χέρια μετοχές αξίας άνω του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων. Υποθέτω, πως τον φόβο στους επενδυτές δεν προκάλεσε μόνον το Brexit, αλλά και τα ενδεχόμενα άλλων αποχωρήσεων, που επιθυμίες γι’ αυτό ήδη εκφράσθηκαν.

Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία και Αυστρία δι’ επισήμων χειλέων γνωστοποίησαν πως σκέπτονται ανάλογο με το βρετανικό δημοψήφισμα. Είναι να μη αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ… Νομίζω, όμως, πως δεν δόθηκε μεγάλη σημασία στον ρόλο που μπορεί να παίξει η Πολωνία από εδώ κι εμπρός, είτε στη διατήρηση της Ε.Ε. υπό άλλη μορφή, είτε στην διάσπασή της. Η Πολωνία, δεν είναι ούτε Ουγγαρία, ούτε Τσεχοσλοβακία. Διαθέτει κάποια στοιχεία που μπορούν να την καταστήσουν ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Δεν διαθέτει, ακόμη, την οικονομική ισχύ των μεγάλων κρατών της Ε.Ε., αλλά είναι η μόνη χώρα που απολαμβάνει συνεχή οικονομική ανάπτυξη και η οποία γλύτωσε την ύφεση μετά την κρίση του 2008. Συγκριτικά, ενώ κατά την τελευταία 7ετία στην Ελλάδα η παραγωγικότητα μειώθηκε περίπου 5%, στην Πολωνία αυξήθηκε 24%, οι δε ξένες άμεσες επενδύσεις που εισέρρευσαν στην Πολωνία είναι τριπλάσιες αυτών που εισέρρευσαν στην Ελλάδα.

Σημαντικό είναι ότι το βάρος του δημοσίου χρέους στο ΑΕΠ στην Πολωνία ήταν μόλις 47% το 2007 και αυξήθηκε ελάχιστα στο 50% το 2015, ενώ στην Ελλάδα από 106% εκτοξεύθηκε σε 177% του ΑΕΠ το ίδιο διάστημα. Το δε εξωτερικό χρέος ως προς το ΑΕΠ στην Πολωνία είναι 60%, δηλαδή λιγότερο από το 1/3 αυτού της Ελλάδας.

Αυτά ως προς την δυναμική που έχει η οικονομία της Πολωνίας, όμως η χώρα είναι πολύφερνη κυρίως λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, δίπλα στην Ρωσία, αλλά και της σταθερής έκφρασης αντιπάθειας του πολωνικού λαού έναντι των Ρώσων. Ό,τι δηλαδή χρειάζονται σήμερα οι ΗΠΑ, για να αποτελέσει η Πολωνία το νέο χαϊδεμένο παιδί. Οι αναγνώστες της Voria.gr θα θυμούνται ίσως πως εδώ και καιρό σ’ αυτήν την στήλη έχω αναφερθεί στον ρόλο που θα παίξει η Πολωνία, ως ο νέος τοποτηρητής των ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει αν θα ανατεθεί στην Πολωνία ο ρόλος του κατεδαφιστή της Ε.Ε. ή απεναντίας του ηγεμόνα της στη θέση της Γερμανίας, της οποίας η επιθυμία να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, την έχει περιάγει σε δυσμένεια (συν του ανομολόγητου ειδυλλίου με την Ρωσία). Πάντως, η Πολωνία με τη νέα ευρωσκεπτίστρια πρωθυπουργό της, έδειξε πως δεν θα αρκεστεί σε κινήσεις διαμαρτυρίας -όπως Ουγγαρία, ή Τσεχοσλοβακία- αλλά προβάλλει αιτήματα και απαιτεί να εισακουστεί.

Η πρωθυπουργός της Πολωνίας, Μπεάτα Σίντλο, αμφισβήτησε ευθέως την αποτελεσματικότητα του γαλλογερμανικού άξονα Ολάντ- Μέρκελ, υποστηρίζοντας ότι «το γαλλογερμανικό ντουέτο» δεν έχει πλέον αποφασιστικό ρόλο να διαδραματίσει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την αποχώρηση της Βρετανίας: «Δεν πιστεύω πια ότι το γαλλογερμανικό ντουέτο μπορεί να κάνει κάτι καινούριο για την Ευρωπαϊκή Ένωση» είπε η Σίντλο. «Εμείς, λέμε: όχι, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο. Αυτή η ΕΕ δεν υπάρχει πια. Οι Βρετανοί απέρριψαν αυτό το όραμα της ΕΕ στο δημοψήφισμα. Χρειαζόμαστε νέα πρόσωπα, νέο όραμα, μια νέα αντίληψη. Η Ένωση πρέπει να αλλάξει, χρειάζεται μια νέα συμφωνία και εμείς θα προτείνουμε αλλαγές».

Και βεβαίως, είναι η γνωστή η διαφωνία της με την Μέρκελ στο προσφυγικό: «Ο κίνδυνος που συνιστά η προσφυγική ροή έχει υποτιμηθεί. Μέρα με τη μέρα, ακούμε να μιλούν για πράξεις βίας στις οποίες εμπλέκονται μετανάστες», δήλωσε η πρωθυπουργός Σίντλο. Η κατάσταση στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εκτός ελέγχου, σήμερα χρειαζόμαστε νέες λύσεις», επισήμανε. Η κυβέρνηση της Σίντλο δηλώνει έτοιμη να βοηθήσει τους πρόσφυγες, αλλά εκτός των συνόρων της ΕΕ.

Θεωρώ, πως η προσοχή μας πρέπει να στραφεί περισσότερο προς την Πολωνία, η οποία δεν θορυβεί όπως οι άλλες χώρες της π. ΕΣΣΔ, αλλά εργάζεται μεθοδικά, υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Joschka Fischer

Η απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει απο την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί μέρος του black χιούμορ τους, αλλά μια καταστροφική πραγματικότητα του πολιτικού τους κόσμου.

Λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική, πολιτική, και στρατιωτική σημασία του Ηνωμένου Βασιλείου, το Brexit αφήνει ένα τεράστιο κενό στην ΕΕ. Αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Θα παραμείνει η χώρα ενωμένη, ή η Σκωτία θα αποχωρήσει, με την βόρεια Ιρλανδία να ενώνεται με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας; Μήπως το Brexit ανοίγει το δρόμο για την αποδυνάμωση της δυναμικής της οικονομίας της ΕΕ και για το τέλος της βασιλείας του Λονδίνου ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού κέντρου;

Η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου απο την ΕΕ είναι μια απρόσμενη κίνηση και χωρίς αμφιβολία δημιουργεί πολλές δυσάρεστες εξελίξεις. Μέχρι τώρα, με την εξαίρεση της Γροιλανδίας, η ΕΕ είχε βιώσει μόνο διευρύνσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν ήξερε πώς το Brexit θα λειτουργήσει, πόσο χρόνο θα διαρκέσει(η έξοδος της Γροιλανδίας διήρκησε 3 χρόνια), και τι συνέπειες θα είχε για τη Βρετανία και την ΕΕ.

Σε κάθε περίπτωση, ένα πράγμα είναι σίγουρο: η απόφαση της Βρετανίας έθεσε την αρχή μιας μακράς περιόδου πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας και της διαχείρισης των θεμάτων της Ευρώπης, καθώς ο κόσμος γύρω της αλλάζει δραματικά. Εάν η μόνο λογική αιτιολογία ήταν η βάση της λήψης αποφάσεων, τα υπόλοιπα 27 κράτη μέλη θα κινούνταν, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, για την ενίσχυση της ΕΕ με τη λήψη άμεσων μέτρων προς σταθεροποίηση και την ενίσχυση της ολοκλήρωσης της. Αλλά φαίνεται να υπάρχει μικρή ελπίδα σχετικά με αυτό.

Οι διαφορές στη στρατηγική και την τακτική μεταξύ των βασικών μελών της νομισματικής ένωσης, κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας, και μεταξύ των ευρωπαϊκών μελών του βορρά και του νότου, απλά γίνονται ακόμα μεγαλύτερες. Όλοι γνωρίζουν τι χρειάζεται να γίνει: να βρεθεί ένας νέος συμβιβασμός εντός της νομισματικής ένωσης μεταξύ της πεισματάρικης γερμανικής ηγεσίας με έμφαση στη λιτότητα και της ανάγκης των μεσογειακών χωρών για την αύξηση των δαπανών που θα οδηγήσει στην αποκατάσταση της ανάπτυξης και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης φαίνεται να μην έχουν το θάρρος να συνεχίσουν το έργο αυτό.

Ως αποτέλεσμα, κανένα σημάδι ενδυνάμωσης ή μιας νέας αρχής για την ΕΕ δεν αναμένεται. Αντίθετα, παρά τους ισχυρισμούς μετά το αρχικό σοκ του Brexit ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι οι επιχειρήσεις, ως συνήθως, θα επικρατήσουν.

Αλλά τα πραγματικά αίτια για την απόρριψη της Ευρώπης είναι πολύ βαθύτερα από τις σημερινές συγκρούσεις. Η αναζωπύρωση του εθνικισμού έχει αναβιώσει τον μύθο μιας άλλης χρυσής εποχής για τα εθνοτικά και πολιτικά ομοιογενή εθνικά κράτη χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς που να μην εκτίθονται στις αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης.
Σήμερα, ο εθνικισμός αναβιώνει σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, και κατευθύνεται ξεκάθαρα εναντίον των ξένων και της ΕΕ. Αυτοί οι δύο στόχοι χρησιμοποιήθηκαν εξίσου απο την καμπάνια υπέρ του Brexit. Οι υποστηρικτές του Brexit έκαναν έκκληση σχεδόν αποκλειστικά στον εθνικιστικό μύθο, ενώ η πλευρά του “Ναι στην Ευρώπη” ακούγονταν συχνά ως “λογιστές”.

Η αντιστροφή του θετικού οράματος της Ευρώπης αγνοεί όχι μόνο το παρελθόν. Είναι επίσης ένα σύμπτωμα της ευρωπαϊκής – ή ίσως ακριβέστερα, της Δυτικής – μείωσης (τουλάχιστον σε σχετικούς όρους), η οποία έχει οδηγήσει σε βαθιά ριζωμένη δυσπιστία της ελίτ. Η Ευρώπη δεν είναι μόνη της σε αυτή την άποψη: στις Ηνωμένες Πολιτείες ο προεδρικός υποψήφιος Donald Trump καλωσόρισε το Brexit και συνεχίζει να πιέζει πολλά από εθνικιστικά κουμπιά.

Για πολλούς δυτικούς πολίτες, φορείς όπως η ΕΕ, η άνοδος των μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών, όπως η Κίνα και η Ινδία, γίνεται αντιληπτή ως παράγοντας αυτής της μείωσης, παρά ως πηγή μόχλευσης που επηρεάζει τις παγκόσμιες μετατοπίσεις ισχύος. Έτσι αντιδρούν σύμφωνα με τις αξίες και τα συμφέροντά τους και η σωτηρία ζητείται απο το έθνος-κράτος. Δυστυχώς, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποδείξει, αυτή η στρατηγική δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία της παρακμής.

Το αυξανόμενο κύμα εθνικισμού δεν μπορεί να αναχαιτιστεί, εκτός εάν η ευρωπαϊκή ιδέα ανακτήσει θετικό όραμα εξουσίας. Αυτό θα απαιτήσει όχι μόνο μια νέα ευρωπαϊκή αφήγηση αλλά και μια ανανεωμένη ΕΕ.

Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να γίνει σαφές σε εκατομμύρια πολίτες της Ευρώπης ότι η πραγματική δύναμη εντός της ΕΕ έγκειται όχι στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο, αλλά στα χέρια των εθνικών κυβερνήσεων. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ ευθύνονται για όλα τα είδη των προβλημάτων: την παγκοσμιοποίηση, τη μετανάστευση, τις περικοπές πρόνοιας και το θατσερισμό, την ανεργία των νέων, την έλλειψη δημοκρατίας, και πολλά άλλα. Στην πραγματικότητα, εμποδίζοντας την ΕΕ από την αντιμετώπιση των θεμάτων αυτών, οι εθνικές κυβερνήσεις – ανήμπορες να τα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά από μόνες τους – έχουν κάνει αυτά τα προβλήματα χειρότερα.

Προς το παρόν, οι κυβερνήσεις όλων σχεδόν των κρατών μελών διατηρούν μια αντιφατική στάση, απορρίπτοντας την περαιτέρω ενοποίηση, ενώ επιμένουν ότι η ΕΕ πρέπει να «παραδώσει» τα όπλα. Αλλά τι ακριβώς θα πρέπει να παραδώσει η ΕΕ, και πως παραμένει ακόμα ανεξήγητο. Ακόμη και στην Ευρώπη, κανείς δεν μπορεί να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Μπορεί ακόμη να υπάρχει χρόνος για να αντιστραφούν οι τρέχουσες τάσεις στη Δύση. Δεν χρειαζόμαστε μια νίκη από τον Trump, ή από το Εθνικό Μέτωπο της Marine Le Pen στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του επόμενου έτους, αλλά μια ανατροπή αυτών.

Πηγή Project-Syndicate
Σκίτσο του Στάθη
Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για όσους εναπομείναντες ακόμη θιασώτες της Αριστεράς στην Ελλάδα, τους πληροφορώ ότι υπάρχει ένας δείκτης (Index of Economic Freedom) που μετρά την οικονομική ελευθερία σε όλες τις χώρες του κόσμου, που σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του 2016 η χώρα μας εμφανίζεται να χάνει επιπλέον θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη

Η έκθεση του 2012, όπως και αυτή του 2014, μας κατέτασσε στην 119 θέση όπως βλέπετε στον παρακάτω πινάκα, μεταξύ 178 χωρών.

Economic Freedom of the World, Global Competitiveness Report, ICC Open Markets Index, Legatum Prosperity Index

Ενώ όλοι θα περίμεναν, μετά την επέλαση του «νεοφιλελευθερισμού» στην Ελλάδα, να ανέβει θέση, αυτή σε κόντρα των καιρών (προφανώς και της λογικής) κατρακύλησε το 2016 στην 138 θέση και 41η στην Ευρώπη, καθιστώντας την ελληνική οικονομία μια κλειστή οικονομία που παράγει ανέργους και απαξία. Μια οικονομία που «γειτονεύει» με τις μετα-σοβιετικές δημοκρατίες, τις αφρικάνικες δικτατορίες και τις ανελεύθερες μουσουλμανικές χώρες. Την Κούβα προς το παρόν την περνάμε και η Βόρεια Κορέα με την Βενεζουέλα του Τσάβες-Μαδούρο , αργούν ακόμα να μας ξεπεράσουν. Ελπίζω.

• Global Ranking: 138th
• Regional Ranking: 41st in Europe

Ένα χρόνο μετά τα capital controls στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων στη χώρα το μόνο που έχει απομείνει ελεύθερο είναι η πτώση της.

Οι εξαγωγές μειωθήκαν περίπου 12%
Η ανταγωνιστικότητα έχασε 6 μονάδες στην διεθνή κατάταξη.
Η αποεπένδυση αγγίζει το 3%
Η χρηματοδότηση μειώθηκε κατά 2%
Η κατανάλωση κατά 4%
26. 000 επιχειρήσεις έκλεισαν από ασφυξία και η ανεργία σκαρφάλωσε και πάλι στο 25% ενώ είχε αρχίσει να αποκλιμακώνεται.

Ο δείκτης οικονομικού κλίματος είναι στο όριο του να μηδενιστεί και η ύφεση, παρ’ όλες τις προβλέψεις της κυβέρνησης να παραμείνει λίγο κάτω από το 0%, εμφανίζεται με -1,3%, χωρίς να διαφαίνονται τάσεις ανάκαμψης. Και όλα αυτά πριν ακόμα εφαρμοστούν τα μέτρα της «κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας».

Αντώνης Κρούστης
Πηγή "Φιλελεύθερος"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με αφορμή την εκδήλωση που διοργανώθηκε από το κίνημα Ελληνορωσικής Συμμαχίας στο εμπορικό επιμελητήριο της Αλεξανδρούπολης και στο οποίο παρευρέθη πλήθος κόσμου παρουσιαστήκανε προτάσεις σύσφιξης σχέσεων των δυο χωρών σε όλα τα επίπεδα.
Η περιοχή της Θράκης είναι μια περιοχή που για τον ρωσικό παράγοντα είναι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας και παράλληλα η παρουσία της Ρωσίας σε αυτή την ελληνική ακριτική περιοχή είναι μείζονος εθνικής σημασίας για την χώρα μας.
Η επενδυτική και οικονομική παρουσία των ρώσων στην Θράκη, πέραν της αναπτύξεως που μπορεί να επιφέρει, είναι και το αντιστάθμισμα των επιβαλλόμενων πολιτικών.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητος που επιδιώκουν όλοι οι Θρακιώτες ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθετήσεως σχεδιάστηκε εκ μέρους της Ρωσικής διπλωματικής αρχής η σύσταση Ρωσικού υποπροξενείου στην Αλεξανδρούπολη…

Η υπόθεση της συστάσεως του εν λόγω υποπροξενείου δεν είναι ένα θέμα που συζητάται προσφάτως, αλλά επί πολλών ετών δεν υπήρξε πολιτική βούληση εκ μέρους των κυβερνήσεων επί του συγκεκριμένου θέματος.
Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την υποτιθέμενη μεταστροφή στην εξωτερική πολιτική ευελπιστούσαμε στην άμεση επίλυση της σύστασης του υποπροξενείου.
Εγκαίρως, όμως είχαμε εντοπίσει την απροθυμία εκ μέρους του αρμοδίου υπουργού εξωτερικών κυρίου Κοτζιά στην άμεση επίλυση του εν λόγω ζητήματος και απευθύναμε δημόσια ανοιχτή επιστολή προς αυτόν και προς τους αρμοδίους υπουργούς.

Προ ενός έτους κατόπιν δικής μου παρεμβάσεως κατατέθηκε σχετική ερώτηση στη βουλή δια του εκπροσώπου της κοινοβουλευτικής ομάδας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και η απάντηση του αρμοδίου υπουργού ήταν πως το θέμα θα επιλυθεί εντός ολίγων ημερών…
Να τονίσω πως το ίδιο διάστημα πιέζαμε και τον αρμόδιο υφυπουργό επικρατείας κύριο Τέρενς Κουίκ επί του ιδίου θέματος και η δέσμευση του ήταν ταυτόσημη .

Ένα χρόνο μετά ο εμπαιγμός της κυβερνήσεως έναντι της Ρωσικής διπλωματικής αρχής συνεχίζεται και μέσα στα πλαίσια της εκδήλωσης που διοργάνωσε το κίνημα της Ελληνορωσικής Συμμαχίας μας αποκαλύφθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο δια του προέδρου του πως το θέμα πλέον δεν υφίσταται εκ μέρους της κυβερνήσεως.
Ήτοι σημαίνει πως η υπόθεση σύστασης Ρωσικού υποπροξενείου στην Αλεξανδρούπολη δεν υφίσταται σε επίπεδο πολιτικής προθέσεως…

Οι πολιτικές κυβιστήσεις αυτής της κυβέρνησης δεν υφίστανται απλώς σε όλα τα επίπεδα, υφίστανται και σε κρίσιμα «πεδία», τα οποία άπτονται είτε της άμυνας της χώρας είτε της δημιουργίας βάσεων για μία μελλοντική ισχυρή διπλωματική και όχι μόνο συνεργασία με την Ρωσία. Κάτι, που όπως όλα δείχνουν, δεν επιθυμεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αφού οι εξαρτήσεις της πέραν του Ατλαντικού είναι κατά πολύ ισχυρότερες (κομματικό συμφέρον) έναντι των αυτονόητων (εθνικό συμφέρον).

Λελιάτσος Παναγιώτης
Πολιτευτής Έβρου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου