Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Μαρ 2013

Μια αξιοσημείωτη ομολογία του πρώην Γενικού Γραμματέα του κράτους, της εποχής Νίξον, Henry Kissinger, αποκαλύπτει το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον κόσμο και ιδίως στη Μέση Ανατολή. 

Μιλώντας από το πολυτελές διαμέρισμά του στο Μανχάταν, ο ηλικιωμένος πολιτικός, ο οποίος θα είναι 89 χρονών τον Μάιο, είναι πολύ μπροστά με τις αναλύσεις του για την τρέχουσα κατάσταση των παγκόσμιων γεγονότων Γεωπολιτικής και οικονομικών...

"Οι Ηνωμένες Πολιτείες χτυπούν την Κίνα και την Ρωσία, και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο θα είναι το Ιράν, το οποίο είναι, φυσικά, ο κύριος στόχος του Ισραήλ. Έχουμε επιτρέψει στην Κίνα να αυξήσει τη στρατιωτική της δύναμη και στη Ρωσία να ανακτήσει τις δυνάμεις της από το Sovietization, να τους δώσουμε μια ψευδή αίσθηση από νταηλίκι. Είμαστε σαν τον ακροβολιστή ο οποίος προκαλεί το υποχείριο να πάρει το όπλο του και όταν αυτό προσπαθήσει να πάρει το όπλο του το πυροβολεί αμέσως. Αυτό, θα δημιουργήσει ένα κοινό και γρήγορο αφανισμό τους.
Ο επικείμενος πόλεμος θα είναι τόσο σκληρός που μόνο μία υπερδύναμη μπορεί να κερδίσει, και αυτή θα είμαστε εμείς. Για το λόγο αυτό η ΕΕ βιάζεται να σχηματίσει ένα ολοκληρωμένο υπέρ-κράτος, γιατί ξέρουν τι έρχεται, και για να επιβιώσει, η Ευρώπη, θα πρέπει να είναι ένα συνολικά συνεκτικό κράτος. Η βιασύνη τους μου λέει ότι ξέρουν πολύ καλά ότι η μεγάλη αναμέτρηση είναι προ των πυλών. 
Ω, πόσο έχω ονειρευτεί αυτή την ευχάριστη στιγμή. "
"Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε τα έθνη. Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τους ανθρώπους."
Ο κ. Κίσινγκερ, στη συνέχεια, πρόσθεσε: 
"Αν είστε ένα συνηθισμένο άτομο, τότε μπορείτε να προετοιμαστείτε για πόλεμο μετακινούμενος προς την ύπαιθρο και κτίζοντας μια φάρμα, αλλά πρέπει να πάρετε μαζί σας όπλα, αφού οι ορδές των πεινασμένων θα περιφέρονται. Επίσης, αν και η ελίτ θα έχει ασφαλή σημεία φύλαξης και ειδικά καταφύγια, πρέπει κατά τη διάρκεια του πολέμου, να είναι εξίσου προσεκτικοί με τους απλούς πολίτες, διότι τα καταφύγιά τους μπορεί να τεθούν σε κίνδυνο".

Μετά από λίγα λεπτά διακοπή ώστε ο ο κ. Κίσινγκερ να συγκεντρώσει τις σκέψεις του, συνέχισε:
«Είπαμε στον στρατό ότι θα έπρεπε να καταλάβουμε πάνω από επτά χώρες της Μέσης Ανατολής για τους πόρους τους και έχουν σχεδόν ολοκληρώσει τη δουλειά τους. Όλοι γνωρίζουμε τι πιστεύω για τον στρατό, αλλά πρέπει να πω ότι αυτή την φορά υπάκουσαν τις διαταγές με το παραπάνω. Είναι ακριβώς αυτό το τελευταίο στάδιο, δηλαδή το Ιράν, το οποίο θα αλλάξει την ισορροπία. 
Πόσο καιρό μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να κάθεται και να βλέπει την Αμερική να καθαρίζει; Η μεγάλη ρωσική αρκούδα και το κινέζικο δρεπάνι θα ξυπνήσουν από τον ύπνο τους, και αυτό θα γίνει όταν το Ισραήλ θα πρέπει να πολεμήσει με όλες του τις δυνάμεις και οπλισμό για να σκοτώσει όσους περισσότερους Άραβες μπορεί. 
Ας ελπίσουμε ότι αν όλα πάνε καλά, η μισή Μέση Ανατολή θα είναι Ισραηλινή. Οι νέοι μας έχουν εκπαιδευτεί καλά, την τελευταία δεκαετία περίπου, στα παιχνίδια κονσόλας πολεμικών τεχνών.ήταν ενδιαφέρον να δούμε το νέο Call of Duty Modern Warfare 3, το οποίο αντανακλά ακριβώς αυτό που πρόκειται να έρθει στο εγγύς μέλλον με τον έξυπνο προγραμματισμό του. 
Οι νέοι μας στις ΗΠΑ και τη Δύση, είναι προετοιμασμένοι, διότι έχουν προγραμματιστεί να είναι καλοί στρατιώτες, βορά των κανονιών και όταν θα διαταχθούν να βγουν στους δρόμους και να πολεμήσουν τους τρελούς Κινέζους και Ρώσους, θα υπακούσουν στις εντολές τους. 
Από τις στάχτες θα οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία, θα μείνει μόνο μία υπερδύναμη, και αυτή η μια θα είναι η παγκόσμια κυβέρνηση που θα κερδίσει. Μην ξεχνάτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν τα καλύτερα όπλα, έχουμε πράγματα που κανένα άλλο έθνος δεν έχει, και θα παρουσιάσει τα όπλα αυτά στον κόσμο, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή".
Τέλος της συνέντευξης. Ο ρεπόρτερ μας υποχρεώθηκε να εξέλθει από το δωμάτιο από τον φροντιστή του Κίσινγκερ.
_______________
H συνέντευξη στο πρωτότυπο (αγγλικά)
Henry Kissinger: "If You Can't Hear the Drums of War You Must Be Deaf"
NEW YORK - USA - In a remarkable admission by former Nixon era Secretary of State, Henry Kissinger, reveals what is happening at the moment in the world and particularly the Middle East.

Speaking from his luxurious Manhattan apartment, the elder statesman, who will be 89 in May, is all too forward with his analysis of the current situation in the world forum of Geo-politics and economics.
"The United States is bating China and Russia, and the final nail in the coffin will be Iran, which is, of course, the main target of Israel. We have allowed China to increase their military strength and Russia to recover from Sovietization, to give them a false sense of bravado, this will create an all together faster demise for them. We're like the sharp shooter daring the noob to pick up the gun, and when they try, it's bang bang. The coming war will will be so severe that only one superpower can win, and that's us folks. This is why the EU is in such a hurry to form a complete superstate because they know what is coming, and to survive, Europe will have to be one whole cohesive state. Their urgency tells me that they know full well that the big showdown is upon us. O how I have dreamed of this delightful moment."
"Control oil and you control nations; control food and you control the people."
Mr Kissinger then added: "If you are an ordinary person, then you can prepare yourself for war by moving to the countryside and building a farm, but you must take guns with you, as the hordes of starving will be roaming. Also, even though the elite will have their safe havens and specialist shelters, they must be just as careful during the war as the ordinary civilians, because their shelters can still be compromised."
After pausing for a few minutes to collect his thoughts, Mr Kissinger, carried on: "We told the military that we would have to take over seven Middle Eastern countries for their resources and they have nearly completed their job. We all know what I think of the military, but I have to say they have obeyed orders superfluously this time. It is just that last stepping stone, i.e. Iran which will really tip the balance. How long can China and Russia stand by and watch America clean up? The great Russian bear and Chinese sickle will be roused from their slumber and this is when Israel will have to fight with all its might and weapons to kill as many Arabs as it can. Hopefully if all goes well, half the Middle East will be Israeli. Our young have been trained well for the last decade or so on combat console games, it was interesting to see the new Call of Duty Modern Warfare 3 game, which mirrors exactly what is to come in the near future with its predictive programming. Our young, in the US and West, are prepared because they have been programmed to be good soldiers, cannon fodder, and when they will be ordered to go out into the streets and fight those crazy Chins and Russkies, they will obey their orders. Out of the ashes we shall build a new society, there will only be one superpower left, and that one will be the global government that wins. Don't forget, the United States, has the best weapons, we have stuff that no other nation has, and we will introduce those weapons to the world when the time is right."
End of interview. Our reporter is ushered out of the room by Kissinger's minder.
Πηγή:dailysquib
Ο θαλάσσιος χώρος στον Πατραϊκό που ξεκινά μετά το ακρωτήριο του Αράξου και καταλήγεις στις δυτικές ακτές της Στερεάς Ελλάδας καθώς και το θαλάσσιο τμήμα από την οξιά έως και το εσωτερικό μεταξύ Κεφαλονιάς και της Στερεάς περιλαμβάνονται στον χάρτη όπου η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου θεωρείται πλέον κάτι παραπάνω από σίγουρη μετά την ολοκλήρωση των ερευνών από τους Νορβηγούς.
Στον ίδιο χάρτη αποτυπώνεται ανάγλυφα η ύπαρξη υδρογονανθράκων σε όλο τον κόλπο του Κατακόλου.

Κοιτάσματα υδρονανθράκων κατέγραψε το νορβηγικό σκάφος Nordic Explorer της PGS ''σαρώνοντας'' μεθοδικά τον θαλάσσιο χώρο του Ιονίου Πελάγους και της νοτίου Κρήτης.

Τα κοιτάσματα που εμφανίζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρίσκονται βόρεια και δυτικά της Κέρκυρας, όπου κατευθύνθηκε το πλοίο τις πρώτες ημέρες του περασμένου Νοεμβρίου. Περιοχές κοντά στους Παξούς, στη Λευκάδα, στη Ζάκυνθο, την Κεφαλλονιά αλλά και στο Κατάκολο καλύφθηκαν με πυκνές γραμμές έρευνας από το νορβηγικό πλοίο ακόμη κι αν αυτές βρίσκονταν στα ήδη οριοθετημένα οικόπεδα του Πατραϊκού και του Κατάκολου.

''Η συλλογή των δεδομένων είναι ομοιόμορφη, ομοιογενής, πλήρης και πυκνή. Τα ευρήματα που ευελπιστούμε ότι θα προκύψουν μετά τη φάση της ανάλυσης και της ερμηνείας θα μας δώσουν τη δυνατότητα να προχωρήσουμε στη διεθνή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για συγκεκριμένα οικόπεδα'', σημειώνει ο υπουργός Περιβάλλοντος Ευάγγελος Λιβιεράτος.

Οι επιπλέον έρευνες ''δείχνουν'' κοιτάσματα
Εξαιρετικά σημαντικό στην υπόθεση είναι το γεγονός ότι εταιρείες-κολοσσοί έδωσαν εντολή στο πλοίο να πραγματοποιήσει επιπλέον έρευνες, στοιχείο που δείχνει το διεθνές ενδιαφέρον για τα ελληνικά κοιτάσματα. Άλλωστε κατά τη διάρκεια των ερευνών οι πετρελαϊκές εταιρείες μπορούσαν να εξετάσουν τα τρέχοντα στοιχεία (raw data) και να υποδείξουν επ’ αμοιβή σε ποιες περιοχές να δώσει μεγαλύτερο ερευνητικό βάθος το σκάφος. Μάλιστα, δύο μεγάλες εταιρείες, η Total και η ExxonMobil φαίνεται να έχουν ειδικό ενδιαφέρον για δύο συγκεκριμένες περιοχές του Ιονίου.

Όπως φαίνεται στον χάρτη, το δίκτυο γραμμών έρευνας είναι ιδιαίτερα πυκνό στην θαλάσσια περιοχή νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου καθώς και η περιοχή νοτίως της Κρήτης. Ειδικοί επισημαίνουν πως και μόνο το γεγονός ότι η νορβηγική εταιρεία αύξησε τον αρχικό της προϋπολογισμό από 70 εκατομμύρια στα 100 εκατομμύρια ευρώ, είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει αλλά και των προοπτικών που αναπτύσσονται.

Πηγή: patrastimes.gr


«Παγωμένος» εμφανίζεται στην Κωνσταντινούπολη ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ενώ εξελίσσονται οι συνομιλίες με την τουρκική ηγεσία, παρά τις θετικές δηλώσεις στις οποίες έχει προβεί μέχρι στιγμής, λέγοντας ότι η συγκεκριμένη ημέρα «γράφει ιστορία» στα ελληνοτουρκικά.
 
Εμείς παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις, ωστόσο, απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή από ποτέ στο τι ακριβώς θα γραφτεί, αφού η διπλωματική ισορροπία είναι εξαιρετικά λεπτή, όπως πληροφορούμαστε από καλούς γνώστες των τεκταινομένων. Το πιο εύκολο και πιο «εμπορικό» θα ήταν να αναλωθούμε σε «κραυγές» περί «τελεσιγράφου» για συνεκμετάλλευση που έθεσε η τουρκική πλευρά και να «οχυρωθούμε» πίσω από θέσεις του είδους «μολών λαβέ» που είναι πολύ της μόδας το τελευταίο διάστημα.

Κι εμείς δεν έχουμε κρύψει το ότι δεν μας τρομάζει η προοπτική στρατιωτικής σύγκρουσης και γνωρίζουμε καλά ότι οι λόγοι που μας κάνουν να μη φοβόμαστε και δεν είναι μόνο στρατιωτικοί, είναι αυτοί που κάνουν και την Τουρκία να μην επιθυμεί την κλιμάκωση σε αυτή τη φάση. Περιττεύει βεβαίως να αναφέρουμε, ότι στο πλαίσιο του επικοινωνιακού παιχνιδιού που παίζει η τουρκική πλευρά, χρησιμοποιεί την υπερδραστηριότητα των αεροναυτικών της δυνάμεων στο Αιγαίο ως ένδειξη – υπόμνηση στρατιωτικής ετοιμότητας για να μας τρομάξει. Ματαιοπονεί, δεν μπορούμε όμως να μην το σημειώσουμε. Λαμβάνουν αρμοδίως την κατάλληλη απάντηση, ενώ και το Μέγαρο Μαξίμου έχει σαφέστατη εικόνα επ’ αυτού.

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους της «παγωμάρας» στην συμπεριφορά του πρωθυπουργού, είναι ότι στο τραπέζι πλέον βρίσκεται με τον πιο επίσημο – αν και έμμεσο – τρόπο, πρόταση συμμετοχής της Τουρκίας στην αξιοποίηση αποθεμάτων υδρογονανθράκων σε διάφορες περιοχές. Γνωρίζουμε επίσης, ότι στο τραπέζι βρίσκεται και «καρότο», δηλαδή σημαντικά – σύμφωνα με ορισμένες πηγές – κίνητρα για την ελληνική πλευρά για να υιοθετήσει «εποικοδομητική στάση» στο θέμα.

Το τουρκικό «όπλο» είναι η επιθυμία του διεθνούς παράγοντα να αποφευχθούν νέες εντάσεις στην περιοχή, κάτι που μπορεί και να επιβληθεί «άνωθεν» στην ανάγκη. Και η τουρκική διπλωματία έχει εργαστεί κοπιωδώς για να πείσει τον διεθνή παράγοντα, ότι η υπόθεση της ΑΟΖ, στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών, παρουσιάζει χαρακτηριστικά που δεν καλύπτονται… δικαίως από το διεθνές δίκαιο. Το επιχείρημα είναι απλό: «Δείτε το χάρτη… πως είναι δυνατόν να αρνηθεί κανείς στην Τουρκία να απολαύσει τμήμα του πλούτου νοτίως του Καστελορίζου (δείτε στη δορυφορική φωτογραφία), όταν ο "τυπικός" λόγος είναι ένα μικρό νησί σε ελάχιστη απόσταση από τις ακτές του κολοσσιαίου αναλογικά τουρκικού εδάφους;»…

Η απάντηση είναι ότι εάν η Άγκυρα επιθυμεί εφαρμογή της «αρχής της αναλογικότητας» που όντως υφίσταται στο διεθνές δίκαιο, θα μπορούσε να υπογράψει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και να καταφύγει από κοινού με την Ελλάδα σε κάποιον διεθνή δικαιοδοτικό μηχανισμό για να μας… πει τη γνώμη του. Παράλληλα, να δεσμευτεί ότι θα τηρήσει την απόφαση. Το τουρκικό παιχνίδι είναι όμως πολύ μεγαλύτερο.

Δεν είμαστε ειδικοί στα θέματα του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, ούτε θέλουμε να τους παραστήσουμε. Έχοντας παραστεί σε συζητήσεις ειδικών για το θέμα, μπορούμε να μεταφέρουμε με απόλυτη ακρίβεια την αίσθησή μας, ότι οι λεπτομέρειες είναι τόσο πολλές, που όποιος υποστηρίζει ότι μια από τις δυο πλευρές θα «νικήσει», απλώς πέφτει έξω. Το πρόβλημα είναι ότι η οποιαδήποτε απόφαση που θα δημιουργεί διεθνή νομολογία, θα επηρεάσει ανάλογες καταστάσεις σε διάφορα σημεία της υφηλίου, περιπλέκοντας την κατάσταση για πολλούς.

Με αυτό ως δεδομένο, τείνουμε να πιστέψουμε τις πληροφορίες που αναφέρουν ότι τουρκική επιδίωξη είναι ένα είδος «εξωδικαστικού συμβιβασμού», με τις ευλογίες των ισχυρών που επίσης θέλουν να αποφύγουν «παράπλευρες» επιπτώσεις σε άλλα μέτωπα. Κατά συνέπεια, εάν «διαβάζουμε» την κατάσταση ορθά, το θέμα θα κριθεί στο πόσο «αρπακτική διάθεση» θα επιδείξει η Άγκυρα. Διαπραγματευτικά,  θα υιοθετήσει μαξιμαλιστικές θέσεις και αυτό είναι από αυτή την άποψη κατανοητό.

Σε αυτό το σημείο όμως προκύπτουν σημαντικά προβλήματα. Πως θα εμφανιστεί τουρκική «πρόταση» που θα έχει «μαξιμαλιστικά χαρακτηριστικά» στην ελληνική κοινή γνώμη, αφού –δικαίως– όλοι θα βγούμε «στα κάγκελα» διαμαρτυρόμενοι ότι με τέτοιους όρους δεν μπορεί καν να διεξαχθεί διαπραγμάτευση;

Η ισορροπία είναι πολύ λεπτή και απαιτούνται πολύ λεπτοί διπλωματικοί χειρισμοί και διεθνής παρέμβαση από την πλευρά μας, αυτό το γνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, καθώς επίσης και το αντίστοιχο πρόβλημα στην Τουρκία, όπου οι νεοθωμανικοί μεγαλοϊδεατισμοί και τα οράματα που σερβίρει στην κοινωνία ο Ερντογάν και οι ισλαμιστές, δεν αφήνουν περιθώρια αλλαγής στρατηγικής ειδικά σε αυτό το θέμα.

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα επείγεται να ξεκινήσει την αξιοποίηση των αποθεμάτων. Για να προχωρήσει με ασφάλεια, είναι σαφές ότι πρέπει να βρει κοινή γλώσσα επικοινωνίας με τους «επιδιαιτητές» και τους «ενδιαφερόμενους» (όλοι έχουν διττό ρόλο στην υπόθεση βέβαια). Ο συντονισμός με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Ευρωπαϊκή Ένωση ως οντότητα, αλλά και τη Ρωσία, είναι απλώς εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να αποφύγουμε το σύνηθες: Να δημιουργηθούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα επιλυθούν. Ο Σαμαράς το ξέρει καλά και γνωρίζει ότι εύκολες λύσεις δεν θα υπάρξουν, ενώ η στρατιωτική επιλογή δεν λύνει το πρόβλημα.

Παρότι γνωρίζουμε ότι θα προκύψουν αντιδράσεις από τη θέση που αναπτύσσουμε σήμερα (έχουμε λάβει «ευγενικές» απαντήσεις από αυτούς που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνη της στον κόσμο ή/και επειδή κατέχεις κάτι μπορείς «με τσαμπουκά» να προχωρήσεις χωρίς επιπτώσεις) θα επιμείνουμε στην πολύ προσεκτική προσέγγιση του ζητήματος, αναμένοντας διευκρινίσεις από τους αρμόδιους και περισσότερες πληροφορίες που θα ξεκαθαρίσουν την εικόνα.

Οι περιστάσεις για το έθνος είναι κρίσιμες και ο διεθνής παράγων πιέζει για συνολικές διευθετήσεις. Η στρατηγική που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει το μέλλον μας και λάθη δεν επιτρέπονται, αφού το κόστος θα είναι τεράστιο. Ψυχραιμία λοιπόν και ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας. Τα «γιούρια» που πρεσβεύουν πολλοί, είναι συνταγή εθνικής αυτοκτονίας. Εμείς θα το τονίζουμε κι ας μας κατηγορήσουν…


Το διπλωματικό του πρόσωπο φορά ο Τούρκος Πρωθυπουργός, καλεί του Έλληνες να επιστρέψουν εάν το επιθυμούν στις πατρίδες τους που τώρα ανήκουν στην Τουρκία, κάνει επιχειρηματικό άνοιγμα, μιλά για ειλικρινείς σχέσεις, αλλά όταν φτάνει η συζήτηση στα συμφέροντα δεν ξεχνάει να τονίσει ότι οι μονομερείς ενέργειες Ελλάδας και Κύπρου ενοχλούν... λέγοντας ότι θα ήταν καλύτερο να υπάρξει συνεργασία στης έρευνες για φυσικό αέριο και πετρέλαιο.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη ΝΕΤ και θα προβληθεί σήμερα ο Τούρκος Πρωθυπουργός “χτυπάει” μια στο καρφί και μια στο πέταλο. 
Όταν το θέμα αφορά στις σχέσεις με την Κύπρο και την Ελλάδα που αφορούν στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου βάζει μπροστά την κατεχόμενη Κύπρο ως αυτόνομο κράτος με δικαιώματα.

Με εύσχημο τρόπο επικαλείται το παράδειγμα της Κύπρου και προτείνει κοινές ενέργειες, αν και αποφεύγει τη λέξη συνεκμετάλλευση:

“Στην ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα σε όλα τα οικόπεδα που ονομάζονται ΑΟΖ, και η βόρεια και η νότια Κύπρος έχουν ίσα δικαιώματα. Φυσικά και σε αυτήν την περίπτωση, ευχή μας είναι να μην υπάρχουν τέτοιες [αρνητικές] εξελίξεις. Αντιθέτως, οι έρευνες για φυσικό αέριο ή για πετρέλαιο να προχωρήσουν με μία συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Φυσικά, όσο δε γίνεται αυτό, κάποιοι άλλοι προσπαθούν να επωφεληθούν και όταν γίνεται αυτό είναι και η Τουρκία υποχρεωμένη να το αντιμετωπίσει διαφορετικά. Αν στο συγκεκριμένο θέμα επικρατήσει κοινή λογική και γίνουν τα αντίστοιχα βήματα, τότε κι εμείς στο θέμα αυτό κατά τον ίδιο τρόπο θα βρεθούμε στο τραπέζι των συζητήσεων με την Ελλάδα και θα πραγματοποιήσουμε ό,τι βήματα προγραμματιστούν να γίνουν. Διότι οτιδήποτε εξορυχθεί από τις ΑΟΖ, πετρέλαια και τα συναφή, πρέπει να μοιραστούν όλα ισότιμα στον κυπριακό λαό.

”

Αν και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας πολύ δύσκολα θα πέσει στο τραπέζι μετά τις τελευταίες εξελίξεις ο Τούρκος Πρωθυπουργός επιμένει στην τακτική της Τουρκίας να υπάρξει διάλογος και γιατί όχι, αν και δεν το λέει, διαιτησία:
Πρέπει να τις συνεχίσουμε χωρίς προϋποθέσεις και προκαταλήψεις. Εμείς, δηλαδή, δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Αντιμετωπίζουμε το θέμα απροκατάληπτα και με ελπίδα τη διαδικασία αυτή και συνεχίζουμε να εργαζόμαστε για όλα τα προβλήματα της υφαλοκρηπίδας και για τα θέματα του Αιγαίου, αρκεί οι δύο πλευρές να αντιμετωπίζουν τα θέματα με καλή προαίρεση. Αν τα αντιμετωπίζουν έτσι, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην υπάρξει αποτέλεσμα.



“Όχι, κουτσομπολιά”


Ένθερμος οπαδός του διαλόγου με τους γείτονες ο Ερντογάν επιμένει ότι πρέπει να συνεχιστεί η ειλικρινής επαφή μεταξύ των δύο χωρών:


“Πρόκειται για μία συνεργασία, την οποία εμείς χαρακτηρίζοντάς την «στρατηγική» , θέλουμε να της δώσουμε μία διαφορετική διάσταση. Να μην υπάρχει, δηλαδή, στο εξής στις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας μία πολιτική που θα βασίζεται στα κουτσομπολιά, να μην υπάρχουν τα «σου ‘πα», «μου ‘πες».

”

“Ρωμιοί γυρίστε”


Πάντα καλός και στο επικοινωνιακό παιχνίδι ο Τούρκος Πρωθπουργός δεν ξεχνά τα κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών, αλλά δεν ξεχνά και την καταγωγή πολλών Ελλήνων, στους οποίους μάλιστα απευθύνει πρόσκληση να επιστρέψουν αν το επιθυμούν, αν και δεν μπαίνει σε συζήτηση για τις περιουσίες:
“Δεν έχουν γίνει λάθη; Έχουν. Είμαστε υποχρεωμένοι να τα διορθώσουμε αμοιβαίως. Στη δική μας την ιστορία υπήρξαν ανάμεσά μας δεκάδες χιλιάδες Ρωμιοί. Ένα μεγάλο μέρος τους είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Άνθρωποι που έχουν φύγει από την Πόλη, τη Σμύρνη κ.ο.κ. Εγώ λέω από καιρού εις καιρόν, μπορείτε να γυρίσετε, γυρίστε. Όταν χρησιμοποιούμε αυτή τη διατύπωση παίρνουμε ένα πολιτικό ρίσκο, αλλά παρ’ όλα αυτά, το λέμε. Υπάρχουν πολλά κοινά στην κουλτούρα μας: κοινά στοιχεία στην κουζίνα μας, στη μουσική μας, τα οποία μας προσελκύουν τον έναν στον άλλο.

”

“Συνεργασία πολλών δισεκατομμυρίων”


Σημαντικό θεωρεί ο κ. Ερντογάν και το επενδυτικό ενδιαφέρον που έχει αναπτυχθεί και από τις δύο πλευρές και που θα συνεχίσει να αναπτύσσεται: 
Θα ήθελα να σας δώσω ένα χαρακτηριστικό νούμερο: Στα τέλη του 2012, το συνολικό εμπορικό μας ισοζύγιο έφτασε τα 5 δις δολάρια, εκ των οποίων τα 3,5 δις είναι εξαγωγές της Ελλάδας και τα 1,5 δις είναι δικές μας εξαγωγές προς την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, φροντίζουμε το δίκαιο προς τον γείτονα και δρομολογούμε αυτή τη διαδικασία μέσα σε πνεύμα αλληλεγγύης. Φυσικά θα εξετάσουμε και ένα σύνολο θεμάτων, τουριστικών, ενεργειακών, τηλεπικοινωνιακών, προς ποια κατεύθυνση οδηγούμε τις διμερείς πολιτικές μας σχέσεις.
 



  • «Το γερμανικό όνειρο έγινε ευρωπαϊκός εφιάλτης» έγραψε η «Μοντ», την ώρα που ο Ολάντ αισθάνεται πολιτικός όμηρος των Γερμανών

Θύελλα συζητήσεων έχει ξεσπάσει στη Γαλλία και ιδίως στους κόλπους της Κεντροαριστεράς, αλλά όχι μόνο για την ερμηνεία και τις πολιτικές συνέπειες του αποτελέσματος των ιταλικών εκλογών. «Νέα προειδοποίηση προς τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Παντού στην Ευρώπη διογκούται η εξαγρίωση εναντίον της λιτότητας», «Βρυξέλλες, το μοναδικό αντικείμενο της οργής τους», «Η διείσδυση των λαϊκιστών στην Ιταλία είναι σύμπτωμα μιας γενικευμένης δυσπιστίας των λαών εναντίον μιας ΕΕ που βασίζεται στη λιτότητα» είναι π.χ. μερικοί μόνο από τους τίτλους της φιλοσοσιαλιστικής «Λιμπερασιόν» που αναφέρονται στο θέμα. Δεν είναι διαφορετική η γραμμή της εφημερίδας «Λε Μοντ», η οποία απηχεί πάντα στα θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής την πραγματική γνώμη του Κε ντ' Ορσέ, του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών. «Στο Βερολίνο αυξάνεται η ανησυχία απέναντι στην οργή των πολιτών εναντίον του ευρώ», «Γερμανικό όνειρο, ευρωπαϊκός εφιάλτης», «Πολυάριθμοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επισημαίνουν την αυξανόμενη απόρριψη της πολιτικής λιτότητας» είναι μερικοί από τους σχετικούς δικούς της τίτλους. «Οξύνεται η κρίση πολιτικής νομιμοποίησης σε μια Ευρώπη φυλακισμένη στο ευρώ... Είναι η αποτυχία της Ευρώπης. Η αποτυχία του ευρώ. Επρεπε να υπογράψουμε αυτή την συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 που μετατρέπεται σε καταστροφή; Αφότου την υπερασπίσαμε τόσο πολύ, καταλήξαμε να αμφιβάλλουμε» γράφει στη «Μοντ» γνωστός αρθρογράφος της, γνωστός επίσης και για την προσωπική πολιτική σχέση με τον δεξιό τέως πρόεδρο της Γαλλία Νικολά Σαρκοζί.

Η «Λιμπερασιόν» η οποία αναφερόμενη στο ιταλικό εκλογικό αποτέλεσμα γράφει ότι η «κατάπληξη κυριαρχεί στις Βρυξέλλες και στις κυριότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες», αναδεικνύει μια ακόμη πτυχή του θέματος. «Αν οι Ιταλοί από πολύ καιρό τρέφουν μηδαμινό σεβασμό για τους πολιτικούς τους, την Ευρώπη αντιθέτως τη θεωρούσαν ως εγγύηση, ακόμη και ως καταφύγιο. Σήμερα όμως περισσότεροι από τους μισούς Ιταλούς την περιφρονούν...» υπογράμμιζε η κεντροαριστερή γαλλική εφημερίδα. «Ξεκίνησε ένας κύκλος μείζονος πολιτικής κρίσης στην ΕΕ»μ δήλωσε σε συνέντευξή του στη «Μοντ» ο νεοφιλελεύθερος Ντομινίκ Ρεϊνιέ. «Αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία είναι μια στιγμή ιστορικής ανατροπής. Παρατηρούμε μια αποσύνθεση των πολιτικών συστημάτων (σ.σ.: των χωρών της ΕΕ). Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση ακολούθησε η οικονομική κρίση και τώρα βρισκόμαστε στην πολιτική κρίση», τόνισε.

Πέρα όμως από τις πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις των Γάλλων που ελάχιστο ψήγμα τους αναφέραμε, η αλήθεια είναι πως η πυρετώδης συζήτηση για τις ιταλικές εκλογές στη Γαλλία πυροδοτείται και από λόγους εσωτερικής γαλλικής πολιτικής. Ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ επιθυμούσε σφοδρότατα να εκλεγεί στην Ιταλία πρωθυπουργός ο γερμανόφιλος κεντροαριστερός Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, ώστε να σχηματίσουν από κοινού μια υπολογίσιμη ομάδα (με αδιαφιλονίκητο ηγέτη τον Ολάντ, εννοείται), η οποία δεν θα αμφισβητούσε βεβαίως την ηγεμονία της Γερμανίας, αλλά θα επεδίωκε την εφαρμογή ηπιότερων μορφών λιτότητας. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο όχι μόνο του τίναξαν στον αέρα τα σχέδια αυτά, αλλά και τον υπερκέρασαν θεαματικά σε ριζοσπαστισμό τόσο από τα δεξιά (ο Μπερλουσκόνι) όσο και από τα αριστερά (ο Μπέπε Γκρίλο), θέτοντας επί τάπητος το ζήτημα εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ και απαιτώντας τελεσιγραφικά την εγκατάλειψη της πολιτικής της λιτότητας, την οποία εφαρμόζει και ο ίδιος ο Ολάντ στη Γαλλία, παραβιάζοντας κραυγαλέα τις προεκλογικές του υποσχέσεις, πράγμα που έχει ρίξει στο ναδίρ τη δημοτικότητα του Γάλλου προέδρου. «Αυτό που θα ήθελε να αποφύγει πάση θυσία ο Φρανσουά Ολάντ είναι η ιταλική κρίση να ανοίξει τη συζήτηση στη Γαλλία για μια άλλη πολιτική» ομολογεί με ειλικρίνεια η «Λιμπερασιόν».

Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια συζήτηση θα φέρει τους Γάλλους σοσιαλιστές σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί η δημοσιονομική κατάσταση της Γαλλίας είναι κυριολεκτικά σε μαύρα χάλια! Αυτό το γνωρίζουν άριστα οι Γερμανοί, αλλά για την ώρα συγκαλύπτουν την άθλια κατάσταση της Γαλλίας, εκβιάζοντας όμως στο παρασκήνιο τη γαλλική κυβέρνηση τόσο του Ολάντ σήμερα όσο και του Σαρκοζί μέχρι πέρυσι τον Μάιο να συμφωνεί απολύτως με όλες τις απαιτήσεις του Βερολίνου! Αν το Παρίσι τολμήσει να παρεκκλίνει, κάηκε! Ήδη από το περασμένο Σάββατο έριξε προειδοποιητική βολή ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: «Η Γαλλία θα εκπληρώσει τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της», δήλωσε πολυσήμαντα.


Η πολιτική και δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης, υπό την απόλυτη ηγεμονία της Γερμανίας, ευρίσκεται πιο κοντά από ποτέ - αρκεί να συνθηκολογήσει το τελευταίο οχυρό αντίστασης, το οποίο δεν είναι άλλο από τη Γαλλία, με τη βοήθεια της πιστωτικής παγίδας

Η κατάσταση στην Ευρώπη επιδεινώνεται ημέρα με την ημέρα - ταυτόχρονα, παραδόξως, η κρίση συνηθίζεται από τις αγορές, οι οποίες έχουν πάψει πλέον να αντιδρούν σπασμωδικά. Ο μεγάλος κερδισμένος φαίνεται να είναι προς στιγμή η Βρετανία - η οποία, αφενός μεν υποτιμήθηκε ελάχιστα («χαριστικά») από τις αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης, παρά το ότι αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα, αφετέρου δεν τοποθετήθηκε στο στόχαστρο των αγορών (ούτε το χρηματιστήριο, ούτε η στερλίνα).

Εκτός Ευρωζώνης, τα σύννεφα μάλλον πυκνώνουν τόσο στη Δανία (υπόγεια, σιωπηλή κρίση τραπεζών), όσο και στη Σουηδία. Ειδικότερα, η κεντρική τράπεζα της Σουηδίας (Riksbank- αυτοκρατορική τράπεζα) ήταν η πρώτη μεταξύ των κεντρικών τραπεζών, η οποία τον Ιούλιο του 2009 μείωσε το βασικό της επιτόκιο στο -0,25%. Αυτό σημαίνει ότι, οι καταθέσεις των εμπορικών τραπεζών σε αυτήν, όχι μόνο δεν απέφεραν πλέον κέρδη αλλά, αντίθετα, προκαλούσαν ζημίες - λόγω του αρνητικού επιτοκίου.

Ουσιαστικά λοιπόν για να αποφύγει το κράτος την αύξηση κεφαλαίου της κεντρικής του τράπεζας, αποφάσισε να φορολογήσει κατά κάποιον τρόπο τις εμπορικές τράπεζες, όσον αφορά τις ρεζέρβες τους στην κεντρική. Παράλληλα, η κυβέρνηση ήθελε να υποχρεώσει τις εμπορικές τράπεζες να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία - αφού δεν θα είχαν κανένα λόγο να τοποθετούν τα χρήματα τους στην κεντρική, πληρώνοντας για αυτά.

Δυστυχώς όμως, η ενέργεια αυτή πυροδότησε περαιτέρω τη φούσκα ακινήτων, η οποία υπήρχε στη χώρα - επειδή οι δανειολήπτες των τραπεζών επέλεξαν να επενδύσουν στα ακίνητα και όχι στην πραγματική (μεταποίηση) οικονομία. Σαν αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού, αυξήθηκαν δυσανάλογα οι τιμές των ακινήτων - οπότε έχουν μεγεθυνθεί σε μεγάλο βαθμό τόσο οι κίνδυνοι τόσο των τραπεζών, όσο και της οικονομίας της χώρας.

Ας μην ξεχνάμε ότι, δύο δεκαετίες πριν, η Σουηδία αντιμετώπισε μία τεράστια κρίση τραπεζών - από την οποία πολύ δύσκολα θα είχε ξεφύγει, εάν δεν λειτουργούσε μερκαντιλιστικά (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών κλπ), λύνοντας τα προβλήματα της εις βάρος των άλλων. Εάν τυχόν δε υποκύψει στην κρίση η Σουηδία, δεν θα μείνουν αλώβητες οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες - κυρίως η Φιλανδία.   

Περαιτέρω, η κρίση ακινήτων της Ολλανδίας (άρθρο μας), τείνει να ξεφύγει από τον έλεγχο της κυβέρνησης - μεταλλασσόμενη σε μία εξαιρετικά επικίνδυνη τραπεζική κρίση, η οποία ενδεχομένως θα πυροδοτήσει την χρηματοπιστωτική βόμβα μεγατόνων (ανάλυση), η οποία ευρίσκεται στα θεμέλια της Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή το γεωπολιτικό πόκερ στην Κύπρο (άρθρο μας) συνεχίζεται - με τη Γερμανία (δήθεν) να θεωρεί ότι, είναι προτιμότερη η χρεοκοπία της, αφού δεν αποτελεί συστημικό ρίσκο - ενώ την ακριβώς αντίθετη άποψη έχει η Κομισιόν (το σύνηθες παιχνίδι του καλού και του κακού). Η έξοδος όμως των καταθέσεων από τις τράπεζες του νησιού, ιδιαίτερα από τους Ρώσους, καθώς επίσης από τους Έλληνες, παίρνει συνεχώς μεγαλύτερες διαστάσεις - επιδεινώνοντας τα μέγιστα το τραπεζικό πρόβλημα της Κύπρου, το οποίο είναι αντίστοιχο της Ισλανδίας του 2008.

Από την άλλη πλευρά, η λεηλασία της δύστυχης Πορτογαλίας φτάνει στο τέλος της - με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της, καθώς επίσης τη δήμευση της ιδιωτικής, να έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Παρά τις διαδηλώσεις των Πορτογάλων τα Σαββατοκύριακα, λόγω της κατάρρευσης του βιοτικού τους επιπέδου κυρίως, η κατάσταση δεν φαίνεται ανατρέψιμη.

Η Ισπανία (άρθρο μας), ευρίσκεται επίσης σε πορεία λεηλασίας και κατάρρευσης - με τα σκάνδαλα διαφθοράς του κυβερνώντος κόμματος να έχουν επισκιάσει τα αντίστοιχα σε πολλές άλλες χώρες. Η κυβέρνηση εύλογα παραπαίει, οπότε η τεράστια κρίση που μαίνεται στη χώρα, είναι αδύνατον να αντιμετωπισθεί.

Όλα όσα συμβαίνουν τώρα στο υπερχρεωμένο, ακυβέρνητο ουσιαστικά Βέλγιο, καθώς επίσης στην, επικίνδυνα εκτεθειμένη στην Α. Ευρώπη, Αυστρία, φαίνεται να αποσιωπούνται - αφού δεν προάγουν τα συμφέροντα της ηγετικής δύναμης της Ευρώπης.

 
Όσον αφορά την Ελλάδα, οι πολίτες της οποίας μάλλον αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τόσο τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τους, όσο και την υποδούλωση τους, (αφού έχουν σταματήσει ακόμη και οι χλιαρές διαδηλώσεις),  η κατάρρευση συνεχίζεται με γεωμετρικό ρυθμό - με ασήμαντες προοπτικές αντιστροφής της τάσης.

Όπως διαπιστώνεται, κανένας δεν θέλει να καταλάβει ότι, η ελευθερία προσφέρεται μόνο σε όσους την δικαιούνται - ακόμη καλύτερα, σε αυτούς που μπορούν να τη διαχειρισθούν με υπευθυνότητα. Από την άλλη πλευρά, αφού κερδίσει κανείς την ελευθερία του, πρέπει να την προστατεύει και να αγωνίζεται για να τη διατηρήσει - ειδικά όταν είναι πολίτης μίας τόσο πλούσιας χώρας, όπως η Ελλάδα, την οποία εποφθαλμιούν όλοι.    

Συνεχίζοντας, η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία, το δημόσιο χρέος της οποίας είναι της τάξης του 128% του ΑΕΠ της (εάν ελεγχόταν από το ΔΝΤ είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι θα αποδεικνυόταν πολλαπλάσιο), σε συνδυασμό με την ύφεση και τα δίδυμα ελλείμματα της (-30,9 δις $ έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, άνω του 3% έλλειμμα προϋπολογισμού), συνθέτουν μία εκρηκτική εικόνα - η οποία μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της Ευρωζώνης, αφού πολλοί Ιταλοί δεν είναι φανατικοί υποστηρικτές του Ευρώ.

Ο κίνδυνος διάλυσης της Ευρωζώνης όμως είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από όσο φαίνεται - επειδή ο κυριότερος δανειστής της Ιταλίας (εξωτερικό χρέος περί τα 2 τρις $) είναι η Γαλλία, στην οποία οφείλει πάνω από 500 δις €. Εάν λοιπόν χρεοκοπούσε η Ιταλία ή/και ζητούσε διαγραφή μέρους των χρεών της (όπως φαίνεται να προτείνει η «αντιπολίτευση»), η Γαλλία θα βρισκόταν στην κυριολεξία με «την πλάτη στον τοίχο».

Παραδόξως όμως, παρά το ότι οι εισαγωγές όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών από τη Γερμανία περιορίζονται, λόγω της ύφεσης, καθώς επίσης της αδυναμίας δανεισμού τους, στη Γαλλία συμβαίνει το αντίθετο. Ειδικότερα, οι Γάλλοι συνεχίζουν να αγοράζουν όλο και περισσότερα αυτοκίνητα, καθώς επίσης μηχανήματα από τη Γερμανία, κυρίως με δανεικά γερμανικά χρήματα - σαν να μην υπήρξε ποτέ κρίση στην Ευρωζώνη.

Αναρωτιούνται λοιπόν πολλοί τι ακριβώς συμβαίνει - για ποιό λόγο δηλαδή η Γερμανία συνεχίζει να δανειοδοτεί τη Γαλλία, όταν έχει σταματήσει να το κάνει σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη;

Μήπως επειδή η Γαλλία είναι η μοναδική χώρα που αντιδράει στη δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης, κατά τις επιταγές και τα σχέδια της Γερμανίας; Μήπως η Γαλλία, οδηγείται σε μία ύπουλη, τευτονική παγίδα;

Ειδικότερα, εάν τυχόν κάποια στιγμή στο μέλλον αυξανόταν τα επιτόκια δανεισμού της Γαλλίας, σαν επακόλουθο μίας πιθανής υποτίμησης της από κάποια εταιρεία αξιολόγησης, δεν θα υποχρεωνόταν να υποταχθεί αμαχητί στη Γερμανία;   

Κατ' επέκταση, μήπως πλησιάζει η ώρα του τελευταίου ταγκό, με καβαλιέρο τη Γερμανία και πειθήνια ντάμα τη Γαλλία; Πιθανότατα στο Παρίσι, το οποίο ακόμη μία φορά στη σύγχρονη ιστορία του θα είχε υπερτιμήσει την αμυντική γραμμή Μαζινό του;

Στους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα αποδίδει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία τις ευθύνες για τα οικονομικά σκάνδαλα ενώ στη συντριπτική πλειοψηφία της θεώρει ότι τα σκάνδαλα ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στην οικονομική κρίση. Αυτή είναι η απάντηση σχεδόν όλων όσοι συμμετείχαν στη δημοσκόπηση της VPRC για λογαριασμό της Εφημερίδας των Συντακτών.

Όπως αποτυπώνεται στη δημοσκόπηση οι πολιτικοί ευθύνονται κατά 99%, το κράτος κατά 89%, οι επιχειρηματίες κατά 88% και οι τράπεζες κατά 86%. Ακολουθούν τα Μέσα Ενημέρωσης με ποσοστό 84%, οι ξένες επιχειρήσεις με 62% και τέλος οι ίδιοι οι πολίτες με 35%.

Σε ότι αφορά την παρουσίαση των σκανδάλων από τα Μέσα Ενημέρωσης, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών παρακολουθούν τα γεγονότα και έχουν πειστεί ότι αυτά δεν παρουσιάζουν αντικειμενικά την κατάσταση, αφού ποσοστό 65% δεν πιστεύει καθόλου σε αυτή την αντικειμενικότητα, ενώ ταυτόχρονα επισημαίνουν (96%) τη χαρακτηριστική καθυστέρηση στην απόδοση δικαιοσύνης.

Η σημαντικότερη υπόθεση των τελευταίων ετών σύμφωνα με τους ερωτηθέντες είναι αυτή της λίστας Λαγκάρντ με ποσοστό 54,5%, ακολουθεί η υπόθεση του Βατοπεδίου με 47,7% και έπεται το σκάνδαλο της Siemens με 46%. Σχετικά υψηλά ταξινομούνται από τους πολίτες, άλλωστε, και οι υποθέσεις στρατιωτικών εξοπλισμών (27,4%), Χρηματιστηρίου (13,2%) και ΕΛ.ΣΤΑΤ. (9,2%).

Οι υπόλοιπες υποθέσεις δεν αξιολογούνται από τους πολίτες ως ιδιαίτερα σημαντικές για τον τόπο, παρά τη δημοσιότητα και τα πρωτοσέλιδα που είχαν αφιερωθεί σε αυτές τα προηγούμενα χρόνια, ένα εύρημα που φαίνεται να συνάδει με τη γνώμη των ερωτηθέντων για τα ΜΜΕ ως συμμέτοχα στα οικονομικά σκάνδαλα της χώρας.

poor journalisto


Ποτέ άλλοτε στα χρόνια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας δεν ήταν τόσο έντονη η αίσθηση της κοινωνικής απελπισίας και της επαπειλούμενης χρεοκοπίας, μέσα σε περιβάλλον που διαμορφώνει μείζονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Αθήνα και Αγκυρα βρίσκονται η μία απέναντι στην άλλη σε ένα πολύπλοκα επικίνδυνο τοπίο που διαμορφώνει το ενεργειακό στο υπέδαφος του Αιγαίου.

«Μεθυσμένος» από το γεωστρατηγικό βάρος της χώρας του και το διευρυνόμενο ανισοζύγιο ισχύος με την Ελλάδα, όπως και γνώστης της συμπεριφοράς μας, ο Ερντογάν ξέρει να διεκδικεί... Περιμένει να συμφωνήσουμε μαζί του τον «ειρηνικό» ενεργειακό ακρωτηριασμό του Αιγαίου. Προφανώς κάθε χώρα οφείλει να αναπτύσσει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να διευρύνει τα γεωπολιτικά ερείσματά της. Αλλά η άποψη του Αντώνη Σαμαρά ότι «με την κάλυψη της ευρωπαϊκής ομπρέλας θα μπορέσει να προχωρήσει στην ανακήρυξη της ΑΟΖ και στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που κρύβονται στον βυθό των ελληνικών θαλασσών», πάσχει...

Η Τουρκία προσπαθεί επίμονα πολύ καιρό τώρα να πείσει με τις πράξεις της τη διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελλόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής ΑΟΖ. Με μια κίνηση-πυροτέχνημα, η Αγκυρα στις 27 Απριλίου του 2012, και ενόσω η Ελλάδα βρισκόταν λίγες μόνο μέρες πριν από τις εκλογές, δημοσιεύει αιφνιδιαστικά στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως άδειες για έρευνες υδρογονανθράκων, που εκχωρούνται στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου και περιλαμβάνουν μεγάλες περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ανατολικά της Ρόδου, της Καρπάθου και νοτίως του Καστελλόριζου.

Αν κάποιος ήθελε να γράψει ένα εγχειρίδιο καλής διπλωματίας, αυτό θα έπρεπε να έχει μόνο τη φράση του Χένρι Τζον Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς και δεν έχουμε αιώνιους φίλους. Μόνο τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και αυτά πρέπει να υπηρετούμε». Στην Ελλάδα, δυστυχώς, πιστεύουμε το αντίθετο απ’ αυτό που ο μεγάλος Βρετανός πολιτικός προέτασσε. Μια πολιτική κοινωνία δεν ζει για να ασκεί εξωτερική πολιτική. Ασκεί εξωτερική πολιτική για να μπορεί να ζει. Τη ρήση του Τζορτζ Κέναν, του πατέρα της στρατηγικής της ανάσχεσης, καλό θα ήταν πάντα να την θυμούνται αυτοί που διαπραγματεύονται στα Ελληνοτουρκικά. Ο πειρασμός να θεωρήσει κανείς την εξωτερική πολιτική παράρτημα της ψυχιατρικής, όπως είχε πει ο Χένρι Κίσινγκερ, είναι πάντα μεγάλος. Η απάντηση δεν είναι προφανώς εύκολη. Ο Βενιζέλος και ο Ατατούρκ, οκτώ μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατάφεραν να συνάψουν ένα σπουδαίο σύμφωνο ειρήνης και φιλίας.

Από το «σύνδρομο Βενιζέλου» υπέφεραν όλοι οι πρωθυπουργοί, ωστόσο είχαν δίπλα τους έμπειρους και σοφούς διπλωμάτες -τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Μολυβιάτη και τους πρέσβεις κ. Στοφορόπουλο, Δούντα, Θεοδωρόπουλο- που απέτρεπαν τις ύπουλες και απατηλές ευκαιρίες. Τώρα, ο Σαμαράς, προφανώς, πιστεύει ότι έχει με τον Ερντογάν μια παρόμοια ευκαιρία. Εντάξει...

Αλλωστε, η Tουρκία ξέρει πως ό,τι θέλει -αργά ή γρήγορα- θα της το δώσουν οι Eλληνες πολιτικοί. Της έδωσαν τη Ζυρίχη με τη συνθήκη εγγύησης, η οποία παρείχε και το νομικό κάλυμμα για τον 1ο και τον 2ο «Aττίλα» στην Κύπρο το 1974. Της έδωσαν στο Nταβός τον έλεγχο των ερευνών για πετρέλαιο σε ολόκληρο το Aιγαίο. Της αναγνώρισαν απροσδιοριστία συνόρων («γκρίζες ζώνες») επίσης σε ολόκληρο το Aιγαίο - αδύνατο πια να υψωθεί ελληνική σημαία σε βραχονησίδα. Της χάρισαν το καθεστώς χώρας υποψήφιας για ένταξη στην E.E. άνευ όρων - χωρίς καν την προϋπόθεση να άρει την απειλή πολέμου.

Aλλά και προγενέστερα, μήπως είχε υπάρξει πολιτική αντίδραση σοβαρή, δηλαδή αποτελεσματική, στον βίαιο αφελληνισμό της Iμβρου, της Tενέδου, της Kωνσταντινούπολης; Τα τελευταία χρόνια, η ελλαδική διπλωματία έχει παιδαριωδώς παγιδευτεί στην «απαίτηση» να επαναλειτουργήσει η Σχολή της Xάλκης και δεν καταφέρνει ούτε αυτόν τον στόχο να πετύχει. Τη στιγμή που το γκανγκστερικό casus belli και η αρπακτική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» και «τουρκικής» Θράκης μας έχουν περικυκλώσει και η Βόρεια Kύπρος παραμένει υπό την κατοχή του Αττίλα.

Kαι όλοι εμφανίζουν σαν σπουδαίο πολιτικό τους κατόρθωμα την «ειρηνική» παραχώρηση. Oπως το έκαναν στη Ζυρίχη, στο Nταβός, στα Ιμια, στο Eλσίνκι (με τη «συμφωνία Φερχόιγκεν»). Ενώ οι Tούρκοι ξέρουν το μυστικό της πραγματικής (όχι «επικοινωνιακής») επιτυχίας: Θέτουν μακροπρόθεσμους στόχους. Δεν βιάζονται. Xαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τρόπος που δουλεύει το τουρκικό προξενείο της Kομοτηνής, δεκαετίες τώρα, ή ο τρόπος που οδηγούν σε «πνιγμό» -σε ιστορική εξαφάνιση- το Oικουμενικό Πατριαρχείο. Το γεωστρατηγικό παιχνίδι εξαιρετικά περίπλοκο πάντα, παίζεται έξυπνα από τον Ερντογάν, αφού συνδυάζει τις γεωπολιτικές διεκδικήσεις, τις σφαίρες επιρροής και τον οικονομικό ανταγωνισμό. Ταυτόχρονα ενισχύει το κύρος και την εικόνα της περιφερειακής δύναμης με το «διπλό» ή και «πολυμέτωπο» παιχνίδι της με τους ακροβατισμούς της Άγκυρας μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής. Tο παζάρι και η τέχνη του αποτελούν παράδοση με πολιτισμική σχεδόν βαρύτητα στην Tουρκία, και ο κ. Eρντογάν δεν θα μπορούσε να υστερεί. Ομως, η θέση της Τουρκίας δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη σήμερα στο εξεγερθέν κουρδικό και αραβικό τόξο. Ευτυχώς.


Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης 

Αν όχι ανεξήγητη, τότε με κάποιο άλλο τρόπο θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε την εμμονή των συνεταίρων στην κυβέρνηση της χώρας, στους μνημονιακούς στόχους της τρόϊκας εξωτερικού.
Δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικούς συνειρμούς και ορθή πολιτική σκέψη, που θα έχει ως πρώτιστο καθήκον της την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση, το γιατί ενώ όλοι οι στόχοι του 1ου μνημονίου έχουν, όχι απλά διαψευσθεί αλλά, δημιουργήσει στην ουσία τις συνθήκες εκείνες που οδήγησαν στην μετατροπή της κρίσης, μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας και 3ων μνημονίων, από οικονομική σε καθαρά ανθρωπιστική. 

Τα στοιχεία (όπως δημοσιεύθηκαν στο Έθνος της Κυριακής 3 Μαρτίου) «μιλούν» από μόνα τους.
Ενώ το 1ο μνημόνιο προέβλεπε για το ΑΕΠ της χώρας μείωση 4%, 2,6% και αύξηση 1,1% και 2,1% για τα έτη 2010, 2011, 2012 και 2013 αντίστοιχα, η πραγματικότητα είναι ότι το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,9%, 7,1%, 6,5% για τα ίδια χρόνια, και προβλέπεται να μειωθεί άλλο ένα 4,5% το 2013!
Αυτό σημαίνει, σε απόλυτα νούμερα, ότι από τα 230,8 δις € ΑΕΠ, που προέβλεπε το μνημόνιο για το 2010, και 234,9 δις € το 2013, το πραγματικό ΑΕΠ διαμορφώθηκε στα 222,15 δις για το 2010 και θα κλείσει στα 183 δις το 2013!
Έπεσαν έξω κατά 53,8 δις €, φέρνοντας το ΑΕΠ στα επίπεδα του 2004!

Κι αυτό, παρά την αύξηση κατά 33,2 δις € των επιπλέον μέτρων που «πείσθηκαν» να πάρουν οι κυβερνήσεις που μεσολάβησαν από το 2010 μέχρι και σήμερα. Τα 25,3 δις σε μέτρα δημοσιονομικής ή άλλης προσαρμογής, που προέβλεπε το 1ο μνημόνιο, έγιναν 58,5 δις € με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.
Οι ίδιες «αστοχίες» συνεχίζονται και στις προβλέψεις για την ιδιωτική κατανάλωση, η οποία έχασε αυτή την τετραετία 38,9 δις €, έσοδα που λείπουν τόσο από την αγορά, όσο και από το δημόσιο ταμείο και το σύστημα ασφάλισης.

Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα με το ΕΣΥ να καταρρέει, με τις 147 από τις 518 κλίνες εντατικής θεραπείας του ΕΚΑΒ να παραμένουν κλειστές, με τις νοσηλευτικές και χειρουργικές κλίνες να μειώνονται λόγω σοβαρής έλλειψης προσωπικού, αλλά την προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία να έχει αυξηθεί κατά 28% και τον ΕΟΠΥΥ να χαρακτηρίζεται πλέον ως γίγαντας με πήλινα πόδια.

Την ίδια ώρα, στα μονόστηλα των εφημερίδων παιρνούν οι ειδήσεις για τις περιπτώσεις ηλικιωμένων και στα όρια της ανέχειας συνανθρώπων, μας που το σπίτι τους πήρε φωτιά από αναμένες θερμάστρες γιατί δεν μπορούσαν να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης.
Κι έρχονται περιστατικά όπως αυτό της Μεσορόπης Καβάλας και των φοιτητών στη Λάρισα, να ταράξουν τις συνειδήσεις μας.
Όχι όμως των κυβερνώντων.

Εκείνοι, συναντώνται με τους επικεφαλής 11 μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, οι οποίοι καταλαβαίνοντας πλήρως το κλίμα της εποχής και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τόσο της κυβέρνησης να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, με το 27% της ανεργίας να δείχνει ανοδικές τάσεις και πάνω από το 60% των νέων να μην βρίσκουν δουλειά , όσο και των ανέργων που λόγω της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, θα ήταν πολύ πιθανό να δεχθούν την πρότασή τους για την «επέκταση των επενδύσεών τους, εάν η Ελλάδα ήταν φιλικότερη», εννοώντας φυσικά την «πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» αφού «δεν αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει να υπάρχει δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου», για να καταλήξουν στην βουλγαροποίηση των μισθών της τάξης των 200 και 300 €.

Εκείνοι, βάζουν ως στόχο τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας ώστε να πλησιάσουμε τον Μέσο Όρο των Ευρωπαϊκών κρατών, αλλά δεν κάνουν λόγο για το ότι ξοδεύουμε μόλις το 2,16% του ΑΕΠ μας για την Δημόσια Παιδεία, όταν ο Μέσος Όρος των Ευρωπαίων είναι στο 5%!

Καθένας λοιπόν θα μπορούσε να αναρωτηθεί.
Σε πόσο χειρότερη κατάσταση θα βρισκόταν η χώρα σήμερα, εάν η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου δεν είχε βάλει την υπογραφή της στο 1ο μνημόνιο;
Τι θα ήταν διαφορετικό εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου, που δημιουργήθηκε με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν είχε υπογράψει το το 2ο μνημόνιο και το PSI+ με το οποίο κατακρεούργησαν τα αποθεματικά των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων, αλλά και της αποτεμιεύσεις των μικροομολογιούχων;
Πώς μπορεί σήμερα η τρικομματική κυβέρνηση των Σαμαρά –Βενιζέλου – Κουβέλη, να μην βλέπει την ανθρωπιστική (πλέον) κρίση στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα;

Και τέλος, τι κάνουμε εμείς; 
Εμείς για τους οποίους το Σύνταγμα (αρ.1 παρ.3)αναφέρει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως –αυτό – ορίζει»;
Εμείς που «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας μας, αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» (αρ.2 παρ.1);

Για πόσο ακόμη ΕΜΕΙΣ, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος «από μηχανής Θεός» θα σώσει εμάς και τις επόμενες γενιές στις οποίες έχουμε την απόλυτη υποχρέωση διαμόρφωσης του μέλλοντός τους;

Μυστικό ταξίδι στα Σκόπια πραγματοποίησε ο Γιάννης Εμίρης, διευθύνων σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), ύστερα από εντολή του Τάκη Αθανασόπουλου, προέδρου του οργανισμού. Σκοπός του ταξιδιού ήταν η προσφορά της προς ιδιωτικοποίηση ιστορικής ΛΑΡΚΟ στη σκοπιανή εξορυκτική βιομηχανία FENI και η παράλληλη βολιδοσκόπηση των ομοειδών εταιριών Jugohrom και Skopski Leguri αναφορικά με τα ιδιαίτερης σημασίας ορυχεία που η ΛΑΡΚΟ διαθέτει στον νομό Καστοριάς.

Στην επίσκεψη του κ. Εμίρη που έγινε στο τέλος του χρόνου παρουσιάστηκαν τα οικονομικά και εμπορικά μεγέθη της εταιρίας που ιδρύθηκε από τον αείμνηστο Μποδοσάκη – Αθανασιάδη καθώς και σε γενική μορφή ταεμπιστευτικά στοιχεία που αφορούν την πρόοδο που η ΛΑΡΚΟ έχει πετύχει στην ανάπτυξη νέων χρήσεων της σκουριάς που παράγεται κατά τη διάρκεια της πυρομεταλλουργικής διαδικασίας για την παραγωγή σιδηρονικελίου.


Οι αποκαλύψεις αυτές του κ. Εμίρη έκαναν τους Σκοπιανούς να ζητήσουν περισσότερα στοιχεία τόσο για τα ορυχεία της Καστοριάς, που έχουν ιδιαίτερα υψηλές συγκεντρώσεις νικελίου, όσο και τις προηγμένες χρήσεις της σκουριάς σε αλουμινούχο τσιμέντο υψηλών προδιαγραφών και ειδικών σιδηροκραμάτων.


Ετσι φαίνεται ότι δημιουργήθηκε το πρώτο έναυσμα για το σίριαλ της περίφημης τροπολογίας του ΤΑΙΠΕΔ, που προσπαθεί να απαλλάξει τα στελέχη του Ταμείου από τις ευθύνες που απορρέουν από την κοινοποίηση προς τρίτους συμβατικά χαρακτηρισμένων και προστατευμένων εμπιστευτικών πληροφοριών των προς ιδιωτικοποίησιν εταιριών, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.


Η τροπολογία συζητείται στην Επιτροπή Εμπορίου της Βουλής ξανά σήμερα με κατεπείγουσες διαδικασίες. Είχε προηγηθεί η απόσυρσή της δύο φορές τον τελευταίο μήνα, ύστερα από την κατακραυγή που δημιουργήθηκε σε όλες τις πτέρυγες του Κοινοβουλίου από τους κινδύνους που ελλοχεύουν για το εθνικό συμφέρον και την εθνική ασφάλεια από την ανεξέλεγκτη κοινοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών «προς πάντα ενδιαφερόμενον».


Επιπροσθέτως, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχαν θέσει το θέμα της αντισυνταγματικότητας της τροπολογίας, αφού ερχόταν να απαλλάξει τα στελέχη του Ταμείου από τις ποινικές επιπτώσεις μετά την τέλεση μιας αξιόποινης πράξης, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν προτροπή προς παρανομία αρχικώς και σαν γενική χάρη στην συνέχεια. Είχαν μάλιστα προτείνει να ζητηθεί και η γνώμη του Ευάγγελου Βενιζέλου στο θέμα, κάτι που σύμφωνα με πληροφορίες ο πρόεδρος του Ταμείου χλεύασε.


Τα ισχύοντα για την περίπτωση της ΛΑΡΚΟ ωχριούν, όπως τονίστηκε από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμα και εκείνους του ΣΥΡΙΖΑ, μπρος στους κινδύνους που ελλοχεύουν στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης αμυντικών βιομηχανιών από οποιονδήποτε έχει απλώς εκδηλώσει ενδιαφέρον χωρίς κανένα απολύτως κόστος και δέσμευση εξαγοράς.


Το κυριότερο όμως είναι ότι η χώρα δεν μπορεί να προστατευθεί από μια απλή και διάτρητη αναφορά σε «πληροφορίες και στοιχεία που αφορούν ή σχετίζονται με την εθνική ασφάλεια της χώρας», χωρίς την ύπαρξη λεπτομερών και αυστηρών διαδικασιών που θα αξιολογούν τις προς κοινοποίηση πληροφορίες από τα στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ προς τρίτους που εκδηλώνουν απλώς ενδιαφέρον, σε εταιρίες κοινής ωφελείας και υποδομών.


Δούρειος Ιππος ο αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ


Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ΔΕΠΑ, που βρίσκεται την εποχή αυτή στο στόχαστρο διάφορων μνηστήρων, οι οποίοι είναι με τη σειρά τους δεσμευμένοι με γεωοικονομικά συμφέροντα, που ξεπερνούν κατά πολύ την εταιρία και τη χώρα.


Η Ελλάδα ενδιαφέρεται διακαώς για την υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ, που θα μεταφέρει αέριο της Κασπίας και αργότερα της Μέσης Ανατολής από τα σύνορα της Τουρκίας και σε όλο το πλάτος της βόρειας Ελλάδας στην Αλβανία και από κει, υποθαλάσσια, στην Ιταλία. Συγχρόνως η ΔΕΠΑ προωθεί και τον ελληνοβουλγαρικό αγωγό για όδευση του φυσικού αερίου της Κασπίας προς τη Βουλγαρία και από εκεί στη Ρουμανία.


Τα έργα αυτά είναι στρατηγικά για τη χώρα, της διασφαλίζουν τεράστιες επενδύσεις, μεγάλο αριθμό νέων θέσεων εργασίας στην κατασκευή τους, διαφοροποίηση ενεργειακών πηγών, ενεργειακή ασφάλεια και γεωπολιτικό ρόλο.


Μερικοί από τους μνηστήρες όμως έχουν τα συμφέροντά τους ταυτισμένα ή να κλίνουν προς άλλους αγωγούς, τον Nabucco West ή τον South Stream, που παρακάμπτουν την Ελλάδα εντελώς και βλάπτονται από την υλοποίηση του ΤΑΡ.


Με την τροπολογία του ΤΑΙΠΕΔ, αυτοί θα μπορέσουν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία, στις μελέτες, στις πληροφορίες και τις διαπραγματεύσεις που έχουν γίνει από ή μέσω ΔΕΠΑ αναφορικά με τα κόστη και τον σχεδιασμό της μεταφοράς αερίου προς Ιταλία, προς Βουλγαρία ή σε υγροποιημένη μορφή για ενίσχυση των ποσοτήτων και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ετσι, αντί να ενισχύσουν, θα μπορούν αντίθετα να τορπιλίσουν τα εθνικά μας σχέδια και το συμφέρον της χώρας και να υποσκάψουν τον ΤΑΡ ή να ενισχύσουν με τα στοιχεία αυτά την ανταγωνιστικότητα του δικού τους πραγματικού ενδιαφέροντος, που είναι ασύμβατο με το ελληνικό συμφέρον.


Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για την περίπτωση των ΕΛ.ΠΕ., που έχουν αναλάβει την τήρηση και υλοποίηση όλων των κρατικών υποχρεώσεων που κληρονόμησαν από τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου.


Ειδικά για τα ΕΛ.ΠΕ., όπως τονίζουν υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρίας, οι εμπορικές συμφωνίες και το πλέγμα προμηθειών του αργού αποτελούν επιχειρηματικό απόρρητο και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, που δεν είναι διατεθειμένα να παράσχουν άκριτα και ελαφρά τη καρδία στον καθένα ο οποίος θα βρεθεί να εκδηλώσει ενδιαφέρον για εξαγορά στην επερχόμενη ιδιωτικοποίηση.



  • Οι τουρκικές αρχές έστελναν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα 
  • Τεράστια ερωτηματικά για τον ρόλο Ελλήνων πολιτών που τους “διευκολύνουν”
  • Εκτός από το μαύρο χρήμα του δουλεμπορίου, υπάρχει εμφανέστατο θέμα συνεργασίας ελληνόφωνων με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες
Απίστευτες αποκαλύψεις Τούρκου δουλέμπορου

Μια αλήθεια που πολλοί έλεγαν χαμηλόφωνα, ομολόγησε στην τουρκική εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας Zaman, Τούρκος δουλέμπορος. Όπως αποκαλύπτει, το Λιμενικό Σώμα της γειτονικής χώρας έπαιρνε μίζες για να βοηθάει παράνομους μετανάστες να εισέρχονται στην Ελλάδα, ένα γεγονός για το οποίο η ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να ζητήσει άμεσα εξηγήσεις από την τουρκική πλευρά. 

Η δράση αυτή του τουρκικού κράτους είναι εχθρική πράξη, γεγονός που καθιστά ανεύθυνη την οποιαδήποτε συζήτηση για “συνεργασία” με ένα κράτος που προβαίνει σε πλήθος εχθροπραξιών. 
Εδώ όμως υπάρχει και το μείζον θέμα της ανθρωπιστικής τραγωδίας, όπου χιλιάδες (εκ των πραγματικών προσφύγων οι περισσότεροι), δολοφονούνται στο Αιγαίο από τους Τούρκους δουλέμπορους, την ίδια στιγμή που η “διεθνής κοινότητα” και κάποια ανδρείκελα τύπου Σόρος κλείνουν τα μάτια στην γενοκτονία! 
Τέτοιο “ενδιαφέρον” για τους μετανάστες…

Είναι γεγονός πάντως, πως πολλές φορές είχαν έρθει στην επιφάνεια σχέσεις αξιωματούχων με τους δουλεμπόρους, που αποδεικνύουν πως το δόγμα Οζάλ καλά κρατεί, ακόμα στην Τουρκά. Ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, το είχε δηλώσει ξεκάθαρα άλλωστε. “Δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες – θα τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από εδώ μεριά”. Εν προκειμένω, χρησιμοποίησαν τους μετανάστες…

Ειρηνική επίλυση των οποιοδήποτε διαφορών εντοπίζει το τουρκικό πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο και σαφή διάθεση συνεργασίας με ίσους και αξιοπρεπείς όρους θα ζητήσει ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς από τον Τούρκο ομόλογό του κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Με αυτές τις προθέσεις προσέρχεται στις εργασίες του δευτέρου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος – Τουρκίας ο πρωθυπουργός. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Αντώνης Σαμαράς έχει μελετήσει λεπτομερώς όλο το πλέγμα των ζητημάτων που έχουν ενσκήψει εσχάτως με τη γειτονική χώρα καθώς και το αναθεωρητικό περιεχόμενο σημείων της ρητορικής που διατυπώνεται από παραδοσιακούς εκφραστές του πολιτικο-στρατιωτικού κατεστημένου της Άγκυρας.

Σκοπός του πρωθυπουργού είναι να απαντήσει μειλίχια και με επιχειρήματα σε όποιο θέμα θίξει ο κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν με μοναδικό γνώμονα τη συνεργασία, την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. «Παρά την κρίση, η Ελλάδα εξακολουθεί να διαδραματίζει ισχυρό ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αναλόγως η Τουρκία στην παρευξείνια ζώνη και στην Εγγύς Ανατολή. Η συνεργασία των δύο μερών αποσκοπεί στη διατήρηση της σταθερότητας» επισημαίνει διπλωματικός παράγοντας που συμμετέχει στην ελληνική αποστολή.
Σ’ αυτή τη λογική αναμένεται να κινηθεί και ο πρωθυπουργός. Η Αθήνα επιδεικνύει καλή διάθεση για τη συνεργασία και τη δημιουργία συνεργειών με την Άγκυρα ακόμα και στο ΝΑΤΟ αλλά δεν δέχεται ουδεμιά αιχμή σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Οι διαθέσεις της κυβέρνησης έγιναν μάλιστα γνωστές στην τουρκική πλευρά εγκαίρως με την κατάθεση της ρηματικής διακοινώσεως στον ΟΗΕ πριν από λίγες ημέρες.

Τα θέματα ατζέντας
Πριν μάλιστα καταθέσει τη διακοίνωση ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος σε μια πρωτοφανή κίνηση δεοντολογίας από την ελληνική πλευρά έγινε η ανάλογη ενημέρωση. Σ’ αυτήν την αντίληψη (που ευνοεί τη σταθερότητα στην περιοχή) εντάσσεται και η αλλαγή στάσεως από το Μέγαρο Μαξίμου αναφορικώς με τον καθορισμό της ΑΟΖ, παρά τις αντίθετες εισηγήσεις κάποιων συμβούλων. Όπως επισήμαινε μάλιστα διπλωματική πηγή, δεν είναι τυχαία η παρουσία του κ. Δημήτρη Σταμάτη στο επιτελείο του πρωθυπουργού στην Κωνσταντινούπολη.

Όσον αφορά στα θέματα της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας και της εκλογής ιμάμηδων, όπως αποκαλύψαμε, ο κ. Σαμαράς έχει ενημερωθεί ενδελεχώς και έχει τις ανάλογες απαντήσεις.

Αν ο κ. Ερντογάν ανοίξει συζήτηση για την επιλογή ιμάμηδων και μουφτήδων στη Θράκη, ο πρωθυπουργός θα απαντήσει για τις νομικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης με τις οποίες επιχειρείται να ανακοπεί η εμπλοκή του τουρκικού προξενείου σε εσωτερικές υποθέσεις. Μάλιστα, ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει τη συγκρότηση πενταμελούς επιτροπής με μεικτή σύνθεση (σ.σ. θα αποτελείται από χριστιανούς και μουσουλμάνους) για την επιλογή των ιμάμηδων.

Τέμενος και μουσουλμανικό νεκροταφείο
Σχετικώς με το τζαμί και το μουσουλμανικό νεκροταφείο, για τα οποία δείχνει έντονο ενδιαφέρον ο Τούρκος πρωθυπουργός, η ελληνική πλευρά θα ενημερώσει ότι αφ’ ενός δρομολογείται η κατασκευή τεμένους στην περιοχή της πρωτεύουσας.

Το θέμα του μουσουλμανικού νεκροταφείου βρίσκεται υπό εξέταση αν και θα επισημανθεί η λειτουργία ειδικής πτέρυγας αλλοδόξων στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών όπου έχει χωροθετηθεί ειδικός χώρος για τους μουσουλμάνους. Επίσης, θα επισημανθεί η ύψιστη ασφάλεια και προστασία των ελληνικών Αρχών στο Οθωμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο που υπάρχει στην Παλιά Κοκκινιά σε έκταση 2,7 στρεμμάτων από το 1890. Παραχωρήθηκε από τη βασίλισσα Όλγα προς το τουρκικό κράτος κι εκεί έχουν ταφεί όσοι αιχμάλωτοι πέθαναν στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ η τελευταία ταφή έγινε εκεί το 1951.

Με αυτά τα επιχειρήματα, ο πρωθυπουργός θα ζητήσει από τον Τούρκο ομόλογό του να επιβεβαιώσει τη δέσμευση που διετύπωσε έναντι της Γερμανίδας καγκελαρίου κ. Άνγκελας Μέρκελ ώστε να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και να δοθεί ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία στην ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης.

Θα επισημάνει, μάλιστα, ότι το ελληνικό στοιχείο στην Πόλη εμφανίζεται πλέον ενισχυμένο για πρώτη φορά μετά το 1955, γεγονός το οποίο μπορεί να αποτελέσει έναν επιπλέον δίαυλο φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Για το Κυπριακό, οι θέσεις των Αθηνών είναι δεδομένες και απαράλλακτες αν και δεν αναμένεται να γίνει ιδιαίτερη συζήτηση λόγω της πρόσφατης εκλογής του κ. Νίκου Αναστασιάδη στον προεδρικό θώκο της Μεγαλονήσου. Και οι δύο πλευρές περιμένουν τις πρώτες εξαγγελίες της πολιτικής που θέλει να ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος.

Σημειώνεται ότι στο πρόγραμμα του πρωθυπουργού περιλαμβάνεται συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στον Οικουμενικό Θρόνο αλλά και επαφές με εκπροσώπους των Ρωμιών. Ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιωθεί εάν ο κ. Σαμαράς στο πρώτο ταξίδι που κάνει στην Κωνσταντινούπολη με την ιδιότητα του πρωθυπουργού θα επισκεφθεί ιδρύματα σίτισης και αρωγής μελών της ελληνικής μειονότητας -όπως το γηροκομείο στο Μπαλουκλί- σε μια προσπάθεια να δείξει ότι η ελληνική κυβέρνηση νοιάζεται για τους τελευταίους θεματοφύλακες της βυζαντινής κληρονομιάς. Ο πρωθυπουργός συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, κ. Αμπντουλάχ Γκιουλ. 

Πηγή  newsbomb.gr