Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιαν 2014

Για δεκαετίεs ολόκληρες τώρα η Άγκυρα καλλιεργεί μύθους πάνω σε δικαιώματά της στο Αιγαίο, και όλα αυτά με την σιωπηρή ανοχή εάν όχι και την ενθάρρυνση των κυβερνήσεων τηs Αθήνας

Ηταν στα τέλη τηs δεκαετίαs του ’90, όταν με την ευκαιρία μιαs συνάντησήs μου με τον τότε υπουργό Εθνικήs Άμυναs τηs ομοσπονδιακήs κυβέρνησηs του Καναδά, μου δόθηκε η ευκαιρία να αναφερθώ στιs απαράδεκτεs "πρακτικέs στον τομέα των διεθνών σχέσεων" τηs Τουρκίαs με τουs γείτονέs τηs και να ζητήσω από τον συνομιλητή μου να εκφράσει τη γνώμη του.

Υπουργόs Εθνικήs Άμυναs του Καναδά την περίοδο εκείνη ήταν ο Ντέϊβιντ Κόλλονετ, έναs έντιμοs πολιτικόs, ιδιαίτερα ευαίσθητοs σε θέματα δικαιοσύνηs, γνωστόs φιλέλληναs, βαθύs γνώστηs των Ελληνικών προβλημάτων τηs εποχήs, με πολύ καλέs σχέσειs με την ομογενειακή παροικία και μακρόχρονη εμπειρία γύρω από τα προβλήματα που απασχολούσαν τη διεθνή κοινότητα.

Θυμάμαι ότι όταν κάποια στιγμή εκείνηs τηs συζήτησηs ήλθε η υπόθεση τηs εφαρμογήs τηs τελευταίαs απόφασηs περί του "δικαίου τηs θαλάσσηs", η οποία αναβάθμιζε την αιγιαλίτιδα ζώνη των χωρών τηs διεθνούs κοινότηταs, στα 12 ναυτικά μίλια, ρώτησα τον συνομιλητή μου πωs είναι δυνατόν ένα μέλοs τηs διεθνούs κοινότηταs, κατά παράβαση τηs κοινήs απόφασηs του ΟΗΕ, όχι μόνον να αρνείται την αποδοχή τηs νέαs νομοθεσίαs διεθνούs οργανισμού τηs σχετικήs με το δίκαιο τηs θάλασσαs, μα ακόμα περισσότερο να απειλεί με πόλεμο, (Casus Belli), γειτονική του χώρα, σε περίπτωση που η τελευταία τολμήσει να προχωρήσει σε εφαρμογή του νόμου στη δική τηs αιγιαλίτιδα ζώνη. Και όλα αυτά κάτω από το αδιάφορο βλέμμα, την ανοχή και αδιαφορία τηs διεθνούs κοινότηταs, η οποία βλέπει αντιλαμβάνεται και σιωπά.


"H πραγματικότητα είναι τελείωs διαφορετική στην περίπτωση αυτή", δήλωσε ο συνομιλητήs μου, "δεδομένου ότι δεν είναι δυνατόν η διεθνήs κοινότητα να επιτρέψει στην Ελλάδα να μετατρέψει το Αιγαίο σε Ελληνική λίμνη, κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο όχι μόνο για τα Τουρκικά συμφέροντα μα ακόμα περισσότερο για την πολιτική των ανοικτών θαλασσών και τηs διεθνούs ναυσιπλοΐαs". Ομολογώ ότι η απάντηση του συνομιλητή μου πραγματικά με προβλημάτισε. Ζήτησα λοιπόν ορισμένεs εξηγήσειs γύρω από τιs δηλώσειs του, και του υπενθύμισα ότι η Ελλάδα διαθέτει έναν από τουs μεγαλύτερουs εμπορικούs στόλουs του κόσμου και ως εκ τούτου είναι επόμενο να δημιουργείται το δίκαιο ερώτημα πωs είναι δυνατόν η χώρα αυτή να εργάζεται ενάντια στην "πολιτική των ανοικτών θαλασσών". Ο υπουργόs έμεινε για λίγο σιωπηλός και αμέσωs μετά πρόσθεσε: "μα Θωμά, το στοιχείο αυτό βρίσκεται στο επίκεντρο τηs προπαγάνδαs των Τούρκων διπλωματών όχι μόνον στο Καναδά μα και τον κόσμο ολόκληρο. Για δεκαετίεs τώρα οι διπλωμάτεs της Τουρκίαs στην Οτάβα δεν αφήνουν να χαθεί ευκαιρία που να μην καταγγείλουν τα σχέδια τηs Ελλάδαs για την μετατροπή του Αιγαίου σε Ελληνική λίμνη". Ομολογώ ότι δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου. "Πραγματικά συμβαίνει κάτι παρόμοιο;" τόλμησα να ρωτήσω. "Γιατί με ξέρειs να αστειεύομαι πάνω τόσο σοβαρά θέματα;" απάντησε ο υπουργόs. "Κάθε φορά που θα συναντήσω τον πρέσβη τηs Τουρκίαs, και αυτό συμβαίνει μια ή δύο φορέs την εβδομάδα, ο τελευταίοs θα επιδιώξει πάντοτε να βρει την ευκαιρία να ανοίξει συζήτηση γύρω από αυτούs τουs προβληματισμούs τηs Άγκυραs για τα "επικίνδυνα σχέδια τηs Αθήναs" που στοχεύουν στον απόλυτο έλεγχο του Αιγαίου. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο με εμένα μα και όλουs τουs συναδέλφουs μου στην κυβέρνηση τόσο του Καναδά, όσο και των άλλων κρατών", συμπλήρωσε ο υπουργός. "Και οι διπλωμάτεs τηs Ελλάδαs, τι κάνουν;" τόλμησα να ρωτήσω τον συνομιλητή μου. "Εδώ ακριβώs έγκειται το πρόβλημα", συμπλήρωσε εκείνοs, "στο ότι δεν κάνουν απολύτωs τίποτα, είναι σαν να μην υπάρχουν. Αρκετέs μάλιστα φορέs που προσπάθησα να ανοίξω ο ίδιοs σχετικό θέμα, διαπίστωσα ότι εκείνοι αλλάζουν θέμα προσπαθώνταs να αποφύγουν κάθε συζήτηση γύρω από το Αιγαίο και τιs αιτιάσειs τηs ΄Αγκυραs. Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι αυτή η περίεργη πολιτική σιωπήs των Αθηνών, πόσο εύκολα εκλαμβάνεται σαν προσπάθεια απόκρυψηs κάποιου στοιχείου ενοχής". "Μιλάs σοβαρά;", ξαναρώτησα τον συνομιλητή μου, "όσο ποτέ", συμπλήρωσε εκείνοs, για να προσθέσει ότι "δεν μπορούσε ούτε ο ίδιοs να ερμηνεύσει μια παρόμοια πολιτική"! "Σε διαβεβαιώ, Θωμά, ότι η πολιτική αυτή είναι λανθασμένη και δεν θα αργήσει να έλθει η στιγμή που η Αθήνα θα αισθανθεί απομονωμένη και αδύναμη να αντιδράσει σε αυτήν την οργανωμένη επιθετική πολιτική τηs Άγκυραs. Η Τουρκική διπλωματία εργάζεται σκληρά και ασταμάτητα προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσειs, νομική υποδομή επί των αιτιάσεών τηs, ενώ η Ελληνική πλευρά προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει. Είναι σαν να προσπαθεί, στην πραγματικότητα, να κρύψει τιs προθέσειs τηs από την διεθνή κοινότητα".


Όταν χωρίσαμε με τον υπουργό θεώρησα καλό να επιβεβαιώσω αυτούs τουs ισχυρισμούs του Καναδού πολιτικού με την Ελληνική πλευρά. Πρώτα επισκέφθηκα τον Πρέσβη τηs Ελλάδαs ο οποίοs αφού άκουσε εκείνα που του είπα μου δήλωσε ότι ο ίδιοs παίρνει πρωτοβουλίεs πάνω σε παρόμοια θέματα, "μόνον ύστερα από σχετική εντολή ή και υποδείξειs τηs Αθήναs". "Εάν η Αθήνα πιστεύει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να απαντήσουμε ή να διαψεύσουμε τουs ισχυρισμούs τηs Τουρκίαs, εγώ είμαι υποχρεωμένοs να ακολουθήσω τις εντολέs που μου δίνουν", μου δήλωσε. "Μα κ. Πρέσβη", τόλμησα να πω, "ο Καναδόs πολιτικόs συνομιλητήs μου, εκφράστηκε τόσο καθαρά λέγονταs ότι σύντομα θα έλθει η μέρα που η Αθήνα θα αισθανθεί τις άσχημεs συνέπειεs και την απομόνωσή τηs, εξ αιτίαs αυτήs τηs εσφαλμένηs πολιτικής. Το ερώτημα μου είναι γιατί και εσείs από την δική τηs πλευρά δεν φροντίζετε να εκθέσετε τα γεγονότα όπωs έχουν". "Το γνωρίζω", ήταν η απάντηση, "πλην όμωs είμαι διπλωμάτηs, δεν είμαι εγώ εκείνοs που καθορίζει την πολιτική των Αθηνών, εγώ απλά καλούμαι να την εφαρμόσω. Θέλω δε να σε διαβεβαιώσω ότι κάτι τέτοιο μοιάζει με παγίδα τηs Άγκυραs η οποία προσπαθεί να μαs παρασύρει σε συζητήσειs αμφισβήτησηs των κυριαρχικών μαs δικαιωμάτων. Αυτή είναι μια παλιά τακτική τηs Άγκυραs την οποία γνωρίζουμε ότι εφαρμόζει, πλην όμωs προτιμούμε να αγνοήσουμε, παρά να εμπλακούμε σε διάλογο για ότι αφορά τα κυριαρχικά μαs δικαιώματα". Πρέσβηs τηs Αθήναs την εποχή εκείνη ήταν ο Θεσσαλονικιόs Εμμανουήλ Μεγαλοκονόμοs, έναs χαρισματικόs και ικανότατοs διπλωμάτηs. Προσπάθησα να εκφράσω τουs προβληματισμούs μου πλην όμωs ο συνομιλητήs μου δεν φάνηκε διατεθειμένοs να συνεχίσει την συζήτηση.


Φεύγονταs από την πρεσβεία πέρασα να δω τον στρατιωτικό ακόλουθο τηs Ελληνικήs διπλωματικήs αποστολήs στο Καναδά. Εάν η μνήμη μου δεν με απατά, την εποχή εκείνη υπηρετούσε στη θέση αυτή ο ταξίαρχοs Παντελήs Μαυροδόπουλοs. Με δέχθηκε με ενθουσιασμό. Τον εκτιμούσα. Του ανέφερα τουs λόγουs τηs επίσκεψήs μου. "Τα είπες αυτά στον κ. Πρέσβη", ρώτησε. "Και φυσικά" του απάντησα. "Το σημείο όμωs που δεν μπορώ να καταλάβω είναι εκείνο τηs άρνησήs του να βοηθήσει να ξεκαθαρισθεί αυτό το σοβαρό ζήτημα". Ο συνομιλητήs μου έδειξε αγανακτισμένοs, πλην όμωs πρόσθεσε ότι δυστυχώs ο ίδιοs αδυνατούσε να βοηθήσει, λόγω του ότι το θέμα αυτό δεν βρισκόταν μέσα στα πλαίσια των δικών του υπηρεσιακών υποχρεώσεων. Ευχαρίστησα τον στρατιωτικό ακόλουθο και εγκατέλειψα το γραφείο του, με ένα αίσθημα ξινίλαs στο λαιμό μου. Στην πραγματικότητα τα λόγια του Καναδού υπουργού δεν άφηναν πολλά περιθώρια εφησυχασμού. "Το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό Θωμά", μου είχε πει σε φιλική συζήτηση αμέσωs μετά την συνέντευξη ο Υπουργόs. "Είσαι ίσωs ο μόνοs που μπορεί να τουs υποχρεώσει να λάβουν κάποια μέτρα ή και να αντιδράσουν, πριν είναι πολύ αργά για την Ελλάδα και τα συμφέροντά τηs. Γνωρίζουμε το πόσο υπολογίζουν τα κείμενά σου στην επιθεώρηση. Κάθε μέρα δε που το θέμα αυτό παραμένει αναπάντητο εργάζεται προs την κατεύθυνση δικαίωσηs των Τουρκικών θέσεων. Η διεθνήs κοινή γνώμη και η διεθνήs διπλωματία και κοινότητα, ελάχιστα γνωρίζουν για τιs πολιτικέs και διπλωματικέs πραγματικότητεs μεταξύ των δύο χώρων καθώs επίσηs και την πολιτική των Αθηνών".


Στράφηκα στα μέλη τηs "Ελληνο-Καναδικήs Επιτροπήs", μιαs ομάδαs ηγετικών στελεχών τηs παροικίαs οργανωμένων κατά τα πρότυπα τηs “Φιλικήs Εταιρίαs”, τα οποία συνήθωs αποφάσιζαν τον τρόπο αντίδρασηs σε ανθελληνικέs επιθέσειs πάνω σε σοβαρά μόνο θέματα. Τα μέλη τηs Επιτροπήs αφού άκουσαν εκείνα που είχα να πω, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε διπλή αντίδραση. Πρώτα να υποβάλουν έγγραφο υπόμνημα ανατρέπονταs τουs παραλογισμούs τηs Τουρκίαs, και δεύτερον μου ζητήθηκε να στείλω παρόμοιο υπόμνημα στο γραφείο του πρωθυπουργού, όσο και του ΥπΕξ τηs Αθήναs, εκφράζονταs τη γνώμη των μελών τηs επιτροπήs για την ανάγκη ανάληψηs απαντητικήs δράσηs εναντίον τηs κακοήθειαs τηs Άγκυραs.


Απάντηση σε εκείνο το έγγραφο έλαβα αργότερα από το γραφείο του ΥπΕξ τηs Αθήναs στο οποίο γινόταν λόγοs για τον τρόπο που χαράζεται η πολιτική των Αθηνών. "Το Υπουργείο", έγραφε ο υπουργόs, "διαθέτει γύρω στουs διακόσιουs διπλωμάτεs και πολύ περισσότερουs διπλωματικούs υπαλλήλουs, σπαρμένουs σε κάθε γωνιά τηs γης. Τα άτομα αυτά παρακολουθούν τι συμβαίνει στη χώρα που υπηρετούν και μαs ενημερώνουν κατάλληλα. Ανάλογα λοιπόν με τιs δικέs τουs παρατηρήσειs και εισηγήσειs χαράζεται η εκάστοτε εξωτερική μαs πολιτική. Στην προκειμένη, ωστόσο, περίπτωση οι πληροφορίεs και γνώμεs τηs υπηρεσίαs διαφέρουν τελείωs από τιs δικέs σαs, και δεν βλέπουμε το λόγο καμιάs αλλαγήs στη πολιτική μαs". Η επιστολή εκείνη υπογραφόταν από τον πολιτικό των Αθηνών και ΥπΕξ, τον Θεόδωρο Πάγκαλο.


ΣΗΜ. ΣΥΜΠΡΑΞΗΣ: ή ο ΥπΕξ ήταν ανενημέρωτοs, ή υπέγραψε την απάντηση χωρίs να την διαβάσει, ή οι υπερ-διακόσιοι μισθοδοτούμενοι απ’ τουs φορολογούμενουs ΠΟΛΙΤΕΣ, κατ’ ευφημισμό διπλωμάτεs, "τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νούν, τα τ’ όμματ’ εισί" απορροφημένοι με ευλάβεια στην προεξοχή του μανικετιού τουs 8 πόντουs απ’ το μανίκι του σακκακιού τους! (κατά μαρτυρίαν συνειδητοποιημένου συνταξιούχου) Ολεs οι εκδοχέs συνυπάρχουν!)

 
Έτσι λοιπόν αφέθηκε ελεύθεροs ο προπαγανδιστικόs μηχανισμόs τηs Τουρκίαs να αλωνίζει στην διεθνή κοινότητα, σπέρνονταs κακοήθειεs και ψεύδη, κάτω από το απαθέs βλέμμα των μελών των διπλωματικών αποστολών τηs Αθήναs. Η κατάσταση αυτή εμφανίζεται σήμερα ακόμα πιό επικίνδυνη, καθώs η Άγκυρα στηριζόμενη πάνω σε εκείνα που κατάφερε να σπείρει, όλα αυτά τα χρόνια, και την παραπλάνηση τηs διεθνούs κοινότηταs. προωθεί στα άκρα τα σχέδια τηs προκειμένου να επιβάλλει τιs θέσειs τηs πάνω στο Ανατολικό Αιγαίο. Θέσειs τιs οποίεs, σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Λούνs, το 1975, είχε αποδεχθεί και ολόκληρη η τότε ηγεσία των Αθηνών, Καραμανλήs, Ανδρέαs και Μητσοτάκης!!!


Και οι οποίεs προέβλεπαν την παραχώρηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και άλλων εδαφών τηs Ελληνικήs επικράτειαs, για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσειs τηs Τουρκίας: "προκειμένου να εδραιωθεί η ειρήνη και σταθερότητα και η Έλληνό Τουρκική φιλία στην περιοχή", σύμφωνα με την έκφραση του κ. Λούνs. Την συμφωνία αυτή, εξ άλλου, χρόνια αργότερα μου επιβεβαίωσε ο υπουργόs εξωτερικών τηs κυβέρνησηs Σημίτη, Γιώργοs Παπανδρέου, ο από διαδοχήs του ονόματοs πολιτικόs των Αθηνών, ο οποίοs μου δήλωσε απερίφραστα ότι "είναι καλύτερα να έχουμε λιγότερα μερικά στρέμματα γηs από εκείνα που μαs ανήκουν, παρά να διατηρούμε ότι μαs ανήκει και να μην μπορούμε να κοιμηθούμε από τον φόβο της ξαφνικήs επίθεσηs κάποιου κακόγνωμου γείτονα"!!! Έτσι λοιπόν έφθασε σήμερα η Αθήνα να αντιμετωπίζει καθημερινά την πολεμική μηχανή τηs Άγκυραs να παρεμβαίνει, να παραβιάζει, να απαιτεί και να απειλεί με το “τσαμπουκά τηs” την Ελληνική επικράτεια.


Την κατάσταση αυτή χαρακτήρισε ωs "απαράδεκτη και επικίνδυνη", τον μήνα αυτόν, η γενική γραμματέαs του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα η οποία δήλωσε σχετικά: "Η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη και οι ελληνικέs κυβερνήσειs έχουν δεχθεί εκχωρήσειs κυριαρχικών δικαιωμάτων, μέσω του ΝΑΤΟ," και πρόσθεσε ότι "η Ελληνίδα ΥπΕξ εκλιπαρεί τον Αμερικανό πρέσβη για την επίλυση του προβλήματοs, ενώ θα έπρεπε να τεθεί σε ΝΑΤΟ και ΕΕ προκειμένου να ξέρει και ο ελληνικόs λαόs με ποιόν έχει να κάνει και όχι να πιστεύει ότι η Τουρκία κάνει ότι κάνει, επειδή έχει τον δικό τηs τσαμπουκά". Είναι η τρίτη φορά που μέσα σε λίγα χρόνια οι πληροφορίεs μου επιβεβαιώνονται απόλυτα. Μολονότι έχω αναφερθεί σε αυτέs αρκετέs φορέs τα τελευταία τριάντα χρόνια.


Από την δική της πλευρά η Ελληνίδα ΥπΕξ, δήλωσε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ετοιμότητα και παρακολουθεί στενά τιs δραστηριότητεs των Τούρκων στο Αιγαίο. Αναφέρθηκε δε στο κλίμα που έχει δημιουργηθεί με υπαιτιότητα τηs Τουρκίαs και τόνισε ότι θα πρέπει να δούμε τιs εξελίξειs με "σοβαρότητα και νηφαλιότητα". Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με την κ. Μπακογιάννη, η Ελλάδα έχει ωs στόχο τηs τη βελτίωση των σχέσεών τηs με την Τουρκία, οι οποίεs το 2008 παρουσίασαν στασιμότητα. Με δικέs του δηλώσειs ο υπουργόs Άμυναs τηs Αθήναs καταδίκασε τιs υπερπτήσειs των αεροσκαφών τηs Τουρκικήs πολεμικήs αεροπορίαs πάνω από το Ελληνικό Αγαθονήσι και δήλωσε ότι πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και προσεκτικοί, πρόσθεσε δε: "πιστεύω ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τέτοιεs υπερπτήσειs". Λόγια χωρίs κανένα νόημα για την Άγκυρα, η οποία σήμερα θερίζει τουs καρπούs τηs δικήs τηs πολιτικήs και των σφαλμάτων τηs διπλωματίαs τηs Αθήνας.
Σύμφωνα ωστόσο με προσωπικέs μου πληροφορίεs, η Άγκυρα κατά την διάρκεια του επικίνδυνου χρονικού διαστήματοs τηs μεταφοράs τηs εξουσίαs στιs ΗΠΑ, προγραμματισμένα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να παρασύρει την Αθήνα σε αναμέτρηση στο Αιγαίο με πρόθεση την κατάληψη όλων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου τα οποία είχε δεχθεί να τηs παραχωρήσει το 1975 η τότε πολιτική ηγεσία τηs χώρας.
Είναι ίσωs μια παραποιημένη έκφραση του: "η ανοχή τηs διασποράs ανέμων ψεύδουs και κακοήθειαs, οδηγεί στην περισυλλογή καταιγίδων".


Οσο για τον Ελληνικό λαό, όλοι φοβούνται ότι θα συνεχίσει τον μακάριο ύπνο του, έχονταs απόλυτη εμπιστοσύνη στιs ικανότητεs τηs πολιτικήs και διπλωματικήs του ηγεσίαs.
Ας όψεται η κακούργα Άγκυρα που τόσο αδικεί... την Αθήνα!!!

Ερώτημα: Μπορούσαν τα ανωτέρω περιγραφόμενα να έχουν συμβεί, αν οι πολίτες παρακολουθούν και ελέγχουν, ανελλιπώς, διαρκώς και ανηλεώς, όπως έχουν δικαίωμα και υποχρέωση, τους ασχολούμενους με τις κοινές υποθέσεις της πατρίδας μας;
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!!
Μην ξεχνάτε: Κανέναs δεν μπορεί να ανέβει στο σβέρκο μαs ΑΝ εμείς ΔΕΝ σκύψουμε!

Του Θωμά Στεφ. Σάρα
Αρχισυντάκτη τηs Βορειο-Αμερικανικήs Επιθεώρησηs «ΠΑΤΡΙΔΕΣ», ΙΑΝ. 2009 του Καναδά, Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Συντακτών του Ξενόγλωσσου Τύπου του Καναδά


Το κείμενο αναδημοσιεύθηκε λόγω της επικαιρότητας και των εξελίξεων στο Αιγαίο
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Αφού είδα και διάβασα το πρωτοσέλιδο στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής (26-1-2014) άφησα να περάσει ένα 24ωρο για να… συνέλθω!

Ομολογώ ότι μου άρεσε ο τίτλος «Μεγάλος Συνασπισμός αλά Ελληνικά» καθότι από το καλοκαίρι του 2010 και την πρόσκληση στην τρόικα ήμουν ένας από εκείνους που έλεγα στα ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνια και έγραφα ότι ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ υπέρβαση ιδεολογιών και πολιτικό-οικονομικών προσανατολισμών και ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ…

Σιγά μην εισακούσθηκα!...

Σταμάτησα λοιπόν τις εμφανίσεις μου στην τηλεόραση και τις συμμετοχές μου σε ραδιοφωνικές εκπομπές (ΟΧΙ όμως από τα blogs) κηρύσσοντας ΑΠΟΧΗ…

Το τι ζήσαμε και ζούμε έκτοτε το νιώθουμε οδυνηρά στο πετσί μας, στην αξιοπρέπειά μας, στην Εθνική μας περηφάνια και, φυσικά, στην τσέπη μας!...

Από το κραταιό ΠΑΣΟΚ του κ Γιώργου Παπανδρέου που νίκησε κατά κράτος την ΝΔ με «σημαία» το ιστορικό πλέον σλόγκαν «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» προχωρήσαμε σε υπηρεσιακό Πρωθυπουργό και καταλήξαμε μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012 στην σημερινή κυανοπράσινη Συγκυβέρνηση των κκ Σαμαρά («Νέα» ΝΔ) και Βενιζέλου («υπόλοιπο» ΠΑΣΟΚ).

Επαναλαμβάνω την προηγούμενη πρόταση για να την εμπεδώσουμε:
Το τι ζήσαμε και ζούμε έκτοτε το νιώθουμε οδυνηρά στο πετσί μας, στην αξιοπρέπειά μας, στην Εθνική μας περηφάνια και, φυσικά, στην τσέπη μας!...

Βέβαια από το καλοκαίρι του 2012 και μετά έχουμε την εκπληκτική άνοδο σε ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ (λόγω προσχωρήσεως τεραστίου ποσοστού του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ), την συρρίκνωση σε μονοψήφια χαμηλά ποσοστά λίγο πάνω από την απαιτούμενη βάση συμμετοχής στη Βουλή για το ΠΑΣΟΚ του κ Βενιζέλου και την συνεχιζόμενη πτώση της ΝΔ του κ Σαμαρά…

Δεν θέλω να θεωρηθεί προσβολή στον ΣΥΡΙΖΑ, τον κ Τσίπρα και τα κλασικά στελέχη της ομάδας του η αναφορά μου σε «πρώην ΣΥΡΙΖΑ και νυν νέο ΠΑΣΟΚ» αλλά έτσι ερμηνεύω τα ποσοστά των Δημοσκοπήσεων.

Επιστρέφω στο Κυριακάτικο Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ και το τίτλο αναφορά σε Δημοσκόπηση της METRON ANALYSIS που αναφέρει ότι το 58% των Ελλήνων επιθυμούν έναν ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ-ΔΕΞΙΑΣ με αναλυτική αναφορά στο ΝΑΙ του 65% των ψηφοφόρων της ΝΔ, 64% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και 45% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ…

Μα εάν δεν κάνω λάθος στην αντίληψη και εκτίμηση της πραγματικότητας που βιώνουμε στην Πατρίδα μας ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ να ελέγχουν τις τύχες μας ως Κυβέρνηση η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τα 2 Κόμματα που μας έφεραν στα σημερινά μας χάλια μετά από 40 χρόνια εναλλαγής στις καρέκλες της Εξουσίας…

Μας Συν-Κυβερνά μια κυανοπράσινη Κυβέρνηση στην οποία, όμως, ΔΕΝ συμμετέχουν ΟΛΑ τα κλασικά στελέχη και οι κλασικοί ψηφοφόροι των δύο μεγάλων Κομμάτων…

Εάν ΤΡΟΜΑΖΕΙ κάποιους η πιθανότητα σχηματισμού ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ από τον ΣΥΡΙΖΑ θα τους καθησυχάσω καθώς προσωπικά εκτιμώ ότι πέραν του κ Τσίπρα και μερικών στελεχών του σε μια τέτοια περίπτωση θα δούμε σε Υπουργικούς θώκους και άλλα θεσμικά Όργανα και καίριες Υπηρεσίες του Κράτους γνωστά πρόσωπα προερχόμενα από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν εχέφρονες Έλληνες που δεν συνεκτιμούν τα πράγματα με τον ίδιο με μένα τρόπο.

Η αναφορά, λοιπόν, «ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ αλά ΕΛΛΗΝΙΚΑ» θα το πω χωρίς περιστροφές στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως:
ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΟΥΛΕΜΑ

Ώστε να συνεχίζουν να μας Κυβερνούν από τα παρασκήνια αυτοί που μας Κυβέρνησαν και μας Κυβερνούν τα τελευταία 40 χρόνια μετά την μεταπολίτευση…

Αυτό που μαγειρεύεται αρχίζει να βγαίνει στα πρωτοσέλιδα και σύντομα στα ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα…

Χαλαρώστε για να μην… τσούξει!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μια παραπλανητική συζήτηση, ένα λάθος σύνθημα, μια πιθανή «τελική προβοκάτσια»
 
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 
Το ζήτημα του ευρώ είναι από τα σημαντικότερα που αντιμετωπίζει η χώρα, θέμα που μπορεί να επηρεάσει για πολλές δεκαετίες τη θέση της, και οικονομικά και γεωπολιτικά. Εντούτοις το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται και συζητείται με χαρακτηριστική ελαφρότητα και επιπολαιότητα, εν μέσω σύγχυσης και προσπαθειών παραπλάνησης (που ενδεχομένως κατευθύνονται από ισχυρά όσο και αφανή διεθνή κέντρα).
 
Μερικά από τα ερωτήματα που τέθηκαν στη σχετική συζήτηση είναι τα εξής:
 
-   Μας συμφέρει η έξοδος από την ΟΝΕ (ή/και την ΕΕ), είναι η εισαγωγή της νέας δραχμής η λύση στα προβλήματά μας;
-   Ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ (ή/και την ΕΕ);
-   Είναι δυνατόν να καταγγελθεί το μνημόνιο και οι δανειακές και να μείνουμε στην  ευρωζώνη;
-   Πρέπει να ζητήσουμε να φύγουμε από το μνημόνιο εντός ευρωζώνης, ή να επιδιώξουμε να φύγουμε από την ευρωζώνη;
-   Ποιες είναι οι πιθανές γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ; Θα γίνουμε περισσότερο ανεξάρτητο κράτος ή μήπως γίνουμε καταστρεφόμενο προτεκτοράτο ενός άξονα «ναυτικών δυνάμεων» (ΗΠΑ-Ισραήλ-Βρετανία, ίσως και Τουρκία);
 
Θα επιδιώξουμε να αντιμετωπίσουμε μερικά από αυτά τα ερωτήματα, όσο βέβαια είναι δυνατό στα πλαίσια ενός κατ’ ανάγκη σύντομου άρθρου.
 
1. Είναι πρόβλημα το ευρώ;

Αναντίρρητα, μόνο που δεν είναι το μόνο, ούτε το οξύτερο. Το ευρώ και η όλη δομή της ΕΕ συνέβαλαν για να βρεθούμε στην κατάσταση που βρεθήκαμε τον Μάιο 2010, αλλά σε αυτό συνέβαλε και πληθώρα άλλων παραγόντων (παγκοσμιοποίηση, φούσκα χρέους, εσωτερικές επιδόσεις ελληνικού «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού», ύπαρξη μιας εξαιρετικά διεφθαρμένης, εξαρτημένης και ανίκανης πολιτικής τάξης και κρατικής ελίτ). Δεν μας εμπόδισε η ισοτιμία του ευρώ να φτιάξουμε χωματερές, ούτε επέβαλε να πηγαίνουν όλα σχεδόν τα λεφτά των ευρωπαϊκών κονδυλίων στον κορβανά της διαφθοράς και της διαπλοκής. Δεν μας υποχρέωσε το ευρώ ή η συμμετοχή στην ΕΕ να ξοδέψουμε όσα ξοδέψαμε για τους Ολυμπιακούς, για να δώσουμε μερικά από τα άπειρα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να επικαλεσθούμε. Κυρίως όμως, δεν ήταν το Μάαστριχτ ή κάποιος υποχρεωτικός ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας ανάγκασε να εκλέξουμε έναν τόσο απερίγραπτο τύπο όπως ο Γιώργος Παπανδρέου ως Πρωθυπουργό και να πάμε στα Μνημόνια και τις Δανειακές. Οικεία βουλήσει και πανηγυρίζοντες προσχωρήσαμε!
 
2. Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος θα βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα;

Ναι, γιατί το νόμισμα αυτό θα υποτιμηθεί πιθανότατα αμέσως και πολύ. Μόνο που ήδη έχουμε κάνει μια μεγάλη εσωτερική υποτίμηση της αμοιβής και κάθε προστασίας της εργασίας και όλων των κοινωνικών μισθών. Σκοπεύουμε να φτάσουμε σε επίπεδο Νίγηρα με νέες υποτιμήσεις;
 
Αλλά η ανταγωνιστικότητα δεν είναι μόνο τεχνική συνάρτηση της ισοτιμίας του νομίσματος, είναι πολύ περισσότερα. Παραδόξως, αυτό το απέδειξε το ίδιο το Μνημόνιο. Η εσωτερική υποτίμηση (που είναι και αυτή μορφή υποτίμησης) είχε πολύ λιγότερα οφέλη για την ελληνική οικονομία, από όσα περίμενε αίφνης το ΔΝΤ.
 
3. Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος έχει μόνο πλεονεκτήματα;

Φανταστείτε προς στιγμήν τι προσπάθεια θα χρειαστεί ένα ανάπηρο, κατεστραμμένο κράτος για να εισάγει νέο νόμισμα σε συνθήκες διεθνούς σύγκρουσης, όταν δεν μπορεί να σκάψει μια λακούβα σε έναν δρόμο. Υπάρχουν σοβαρά πολιτικά και νομικά ζητήματα για την αποχώρηση της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Οι περισσότεροι αναλυτές υποστηρίζουν ότι πρέπει να φύγει και από την ΕΕ. Προφανώς μια τέτοια διαδικασία θα την κάνει και πιο ευάλωτη στις γεωπολιτικές πιέσεις από όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα. Επιπλέον, η αποχώρηση υπό συγκρουσιακούς όρους από το ευρώ, κινδυνεύει να προκαλέσει υπερπληθωρισμό και τιμωρητικές επιθέσεις των αγορών.
 
‘Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ. Σημαίνουν όμως ότι δεν πρέπει να θεωρούμε περίπατο την έξοδό μας.
 
4. Είναι η ανταγωνιστικότητα το πρόβλημα;

Είναι, αλλά για «κανονικά» κράτη και οικονομίες. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον. Αντιμετωπίζει ένα σοβαρότερο πρόβλημα από την ισοτιμία του νομίσματός της, έχει μετατραπεί σε (καταστρεφόμενη) αποικία χρέους. Το βουνό του μη βιώσιμου χρέους, που καταστρέφεται για να αποπληρώσει, οι αποικιακές δεσμεύσεις των δανειακών συμβάσεων που έχει υπογράψει και η καταστροφή της διεθνούς εικόνας της είναι τα προβλήματά της. Πρέπει ασφαλώς να γίνει ανταγωνιστική, αλλά αυτό δεν φτάνει, αφού, όσο ανταγωνιστική κι αν γίνει, δεν θα μπορέσει να ξεπληρώσει το χρέος της. Η Ελλάδα έχει πάθει έμφραγμα και πεθαίνει, αν και αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Πρέπει το ταχύτερο να τη σώσουμε από το έμφραγμα και, αφού το κάνουμε, να τη γιατρέψουμε κι από τις άλλες αρρώστιες της.
 
5.  Τι πρέπει να κάνουμε;
 
Χρειαζόμαστε επειγόντως διαγραφή χρέους, αναθεώρηση των δανειακών συμβάσεων, ρήτρα ύφεσης, εγγυήσεις, ανθρωπιστική και αναπτυξιακή βοήθεια. Αν δεν μας τα δώσουν πρέπει να τα πάρουμε μόνοι μας οργανώνοντας στάση πληρωμών, καταγγέλλοντας τις ηγεσίες της ΕΕ, αντιδρώντας με όλα τα πολιτικο-θεσμικά μέσα στη διάθεσή μας, ως μελών της ΟΝΕ και της ΕΕ, περιλαμβανομένου του μπλοκαρίσματος της λειτουργίας της ‘Ενωσης, που σε πολλά ζητήματα λειτουργεί πάντα με την αρχή της ομοφωνίας.
 
6. Καλύτερα μέσα ή έξω;
 
Αυτά όλα είναι πολύ πιο εύκολο να τα ζητήσουμε και να τα διαπραγματευτούμε εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, παρά ζητώντας να φύγουμε. Φεύγοντας από την ευρωζώνη (ως ανεπρόκοποι, αποτυχημένοι «μπαταχτζήδες») δεν μεταβάλλεται το χρέος (που παγιώθηκε σε ευρώ με το αγγλικό δίκαιο), ούτε παύουν να ισχύουν οι αποικιακές συμβάσεις, ούτε βελτιώνεται η ισχύς της χώρας.
 
Άλλωστε αν έχουμε αρκετό θάρρος για να επαναστατήσουμε κατά του … παγκόσμιου καπιταλισμού, θα βρούμε οπωσδήποτε αρκετό για να κάνουμε μπάχαλο την ΟΝΕ και την ΕΕ, αν δεν μας προσφέρουν ικανοποιητική λύση επιβίωσης.
 
Καλώς ή κακώς, βρεθήκαμε σε ένα από τα ισχυρότερα κλαμπ παγκοσμίως. Προτού σηκωθούμε και φύγουμε, μοιάζει πιο λογικό και έξυπνο να χαλάσουμε τον κόσμο εκεί μέσα, ζητώντας μια άλλη λύση για την Ελλάδα και μια άλλη πολιτική για την Ευρώπη και διεκδικώντας τα δικαιώματά μας ως ισότιμου κράτους-μέλους. Γιατί να διευκολύνουμε τη Μέρκελ φεύγοντας μόνοι μας. Ας αναλάβει αυτή, αν θέλει, το κόστος της εκδίωξής μας και της κρίσης που αναπόφευκτα θα προκαλέσει σε όλο το οικοδόμημα. Στο βάθος, το σύνθημα αποχώρησης από το ευρώ αντανακλά βαθιά πεποίθηση εθνικής κατωτερότητας και ηττοπάθεια. Επαναλαμβάνουμε. Το πρόβλημά μας είναι το μη βιώσιμο χρέος και πώς να ξαναφέρουμε την Ελλάδα στη  ζωή. Αν η Μέρκελ διαγράψει τα χρέη μας για να φύγουμε από το ευρώ γιατί όχι; Αμφιβάλλουμε πάντως ότι η Γερμανία, αν δεν χρηματοδοτεί την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της ευρωζώνης.
 
7. Ψυχολογία «ραγιά» και «ιδεολογία Ψωροκώσταινας»
 
Κατά βάθος, «ευρωπαϊστές» και «αντιευρωπαϊστές» ξεκινάνε συχνά και οι μεν και οι δε από την ψυχολογία του ραγιά και την ιδεολογία «της Ψωροκώσταινας». Οι μεν λένε «να κάνουμε ότι μας λένε, για να μη μας πετάξουν έξω», οι δε απαντάνε «να φύγουμε για να μην κάνουμε αυτά που λένε». Και στις δύο περιπτώσεις, η Ελλάδα δεν ενεργεί ως υποκείμενο, αλλά ως υποδεέστερη οντότητα. Να μην το ξεχνάμε άλλωστε: Μνημόνια, Δανειακές και PSI δεν προέκυψαν αυτομάτως από κάποια κείμενα ή μηχανισμούς της ΕΕ – για να επιβληθούν χρειάστηκε και προσφέρθηκε η ενθουσιώδης υποστήριξη και οι υπογραφές διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν είναι λιγότερο υπεύθυνες από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για την καταστροφή της χώρας
 
8. Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα αν διακόψουμε το Μνημόνιο;
 
Αυτή είναι η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω, ότι είμαστε συστημικός κίνδυνος κι ότι θα είναι καταστροφή γι’ αυτούς η αποχώρησή μας. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι άρχουσες τάξεις της Ευρωγερμανίας και η Αυτοκρατορία του παγκόσμιου Χρήματος δεν θα αποδεχθούν με τόση ευκολία μια απείθαρχη Ελλάδα. Εν πάση περιπτώσει κανείς δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να μην προετοιμάζεται και για το αναγκαίο, αν δεν πετύχει το σχέδιο Α, σχέδιο Β. Η ύπαρξη και η ατσαλένια, γνωστή στον αντίπαλο, αποφασιστικότητα να εφαρμοσθεί το σχέδιο Β’, σε περίπτωση αποτυχίας της διαπραγμάτευσης, είναι στοιχειώδης προϋπόθεση για να γίνει διαπραγμάτευση.
 
Η ΕΚΤ μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών προκαλώντας έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και υποχρεώνοντας ενδεχομένως, από ένα σημείο και πέρα, στην εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής. Το αν θα το κάνει ή όχι, εξαρτάται από το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και απαιτείται, όσο είναι καιρός, η οργάνωση μιας πολύ μεγάλης και ποιοτικά πολύ ικανοποιητικής καμπάνιας υπεράσπισης της Ελλάδας (και της Κύπρου) διεθνώς, αλλά και η ανάπτυξη ενός πυκνότατου διεθνούς δικτύου επαφών και συμμαχιών, και μέσα στη Γερμανία, με επιχειρήματα βαθιά και «πανευρωπαϊκά», που θα δημιουργήσουν προσκόμματα και κόστος αν αύριο η γερμανική κυβέρνηση ή η ΕΚΤ αποφασίσουν να στραφούν κατά της Ελλάδας. ‘Εχει ήδη χαθεί «υπερπολύτιμος» χρόνος και ο ελληνικός λαός ενδέχεται να πληρώσει πολύ ακριβά αυτή την παράλειψη, που δείχνει μη επίγνωση της οξύτητας του προβλήματος που θα αντιμετωπίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αύριο
 
Για να σωθεί η Ελλάδα χρειάζεται να γίνει πόλεμος. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ετοιμαστεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και επιμονή, προετοιμάζοντας και εμψυχώνοντας τον ελληνικό λαό και δραστηριοποιούμενη επιτέλους στο εξωτερικό. Δεν ωφελεί σε τίποτα να εξωραϊζει την πραγματικότητα, καθησυχάζοντας εαυτήν και την κοινωνία.
 
Νόμισμα, ‘Εθνος, Παγκοσμιοποίηση
 
       ‘Όπως προκύπτει από τα όσα προαναφέρθηκαν, είναι σφάλμα να αναγορεύεται σε «φετίχ» το νόμισμα. Η λογική όμως επιβάλει να δοθεί η μάχη εντός Ευρώπης, προτού πάμε σε αποχωρήσεις ή «αποβολές». Ας αναλάβει, αν θέλει, η Γερμανία της Μέρκελ και η Κομισιόν του Μπαρόζο την ευθύνη «αποβολής» της Ελλάδας και μιας πρωτοφανούς στην ιστορία της ΕΕ κρίσης. Η θέση να ζητήσουμε μόνοι μας να φύγουμε είναι «αριστερίστικη», δήθεν «επαναστατική» θέση, που απομακρύνει την αριστερά από την εξουσία, αλλά μπορεί να νομιμοποιήσει άλλες γεωπολιτικές προβοκάτσιες.
   
         Στην πραγματικότητα δεν αντιμετωπίζουμε απλά μια «δυσλειτουργία» της ‘Ενωσης, ούτε καν μια απλή προσπάθεια της Γερμανίας να μας επιβληθεί, ένα 4ο Ράιχ, μια γερμανική Ευρώπη, όπως ισχυρίζονται όσοι βλέπουν τον μικρό, για να μη δουν τον μεγάλο «νταβατζή». Αντιμετωπίζουμε κάτι πολύ πιο θεμελιώδες: α) την επίθεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος κατά όλης της Ευρώπης, που άρχισε από την Ελλάδα, β) την επιλογή των ιθυνουσών τάξεων της Ευρωγερμανίας να «ενώσουν» την Ευρώπη κάτω και όχι ανθιστάμενες στην ηγεμονία των Αγορών.
 
         Ταυτόχρονα, στην περίπτωση Ελλάδας και Κύπρου έχουμε, κρυμμένες στις οικονομικές σκοπιμότητες, και τις γνωστές γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων «Προστατών» (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) να ελέγξουν ασφυκτικά τον ελληνικό χώρο, καταργώντας ει δυνατόν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των δύο κρατών του, όπως φάνηκε ανάγλυφα στην απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν.
 
          Επιπλέον, είναι πιθανό Ελλάδα και Κύπρος να χρησιμοποιούνται σε ευρύτερες στρατηγικές που αποβλέπουν στη διάλυση της ΕΕ. (*)
 
           Πρέπει λοιπόν να υπερασπίσουμε το έθνος που απειλείται σήμερα από την παγκοσμιοποίηση, από τη δικτατορία δηλ. του χρηματιστικού κεφαλαίου και των εθνών που το ελέγχουν, γιατί κανείς άλλος δεν θα το κάνει στη θέση μας, γιατί είναι το μόνο επίπεδο όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί μια κάποια κοινωνική και οικονομική δημοκρατία, για να σταματήσουμε τον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό. Απέναντί του, το έθνος είναι απαραίτητη μεν, ανεπαρκής δε βάση άμυνας. Η δραχμή, η λίρα, η πεσέτα, μοιάζουν λίγο με τα ξύλινα τείχη των αρχαίων Αθηναίων. Αντιπροσωπεύουν το απερχόμενο παρελθόν των εθνών – κρατών. Χρειαζόμαστε μια συμμαχία εθνών και ένα άλλο πρόγραμμα για την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουμε  αποτελεσματικά την Αυτοκρατορία του Χρήματος και τις ευρωπαϊκές πραγματώσεις της. Και είναι πιο αποτελεσματικό και δημιουργεί έδαφος συμμαχιών να δώσουμε τη μάχη για τη σωτηρία μας εν ονόματι της Ευρώπης, όχι κατ’ αντίθεση προς την ιδέα της.   
 
        (*) Είναι πιθανό να έχουμε σύγκλιση σε ένα σχέδιο «αποβολής» Ελλάδας και Κύπρου από την ευρωζώνη ή/και την ΕΕ διαφορετικών δυνάμεων για διαφορετικούς λόγους. Η γερμανική συστημική ακροδεξιά που νομίζει ότι δεν χρειάζεται τους «ανεπρόκοπους Νότιους», κύκλοι του βαθέος συστήματος των ΗΠΑ ή ριζοσπαστικές δυνάμεις του Χρήματος, που μπορεί να θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο για να ξεκινήσουν μια κρίση που υπερβαίνει την πολιτική δυνατότητα της ΕΕ να την αντιμετωπίσει και επομένως οδηγεί στη διάλυση του ευρώ, αν όχι της ΕΕ. Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της ΕΣΣΔ, όταν επιμέρους τακτικοί παίκτες σπρώχτηκαν καταλλήλως σε τροχιές αποσταθεροποίησης του συστήματος, των οποίων αγνοούσαν τις στρατηγικές συνέπειες και κατέληξαν να γίνουν είδος «έξυπνων βομβών» που ανατίναξαν το ίδιο το σύστημά τους. Εμείς τουλάχιστο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σχεδιάζεται σε αυτό το επίπεδο των παγκόσμιων εξουσιών, αλλά δεν νομίζουμε φρόνιμο να αποκλείσουμε προκαταβολικά την ύπαρξη τέτοιων επιδιώξεων.
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
O Βενιζέλος έκανε πως δεν... άκουσε!

Δύο φορές ενώπιον του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Βαγγέλη Βενιζέλου και του αντιπροέδρου της Βουλής Γιάννη Τραγάκη, ο σκοπιανός υπουργός Άμυνας μίλησε για “Μακεδονία”, αναφερόμενος στο κρατίδιο. 
Κανείς από τους δύο δεν θεώρησε σκόπιμο να αντιδράσει, διακόπτοντας τον σκοπιανό και ζητώντας του το αυτονόητο.
Στην αίθουσα γερουσίας του Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της έναρξης των εργασιών της Διάσκεψης Προέδρων των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας

ζήτησε και πήρε το λόγο ο Σκοπιανός βουλευτής Χαϊρούλα Μισίνι ο οποίος σε δύο σημεία της ομιλίας του χρησιμοποίησε τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δεν προκάλεσε καμία αντίδραση από τον κ. Τραγάκη που προέδρευε της Διάσκεψης και από τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος ως υπουργός Εξωτερικών της χώρας θα όφειλε να διορθώσει τον κ. Μισίνι.

Περίπου την ίδια ώρα ο υπουργός Άμυνας των Σκοπίων είχε υποστεί μια ψυχρολουσία στο ΥΠΕΘΑ, όταν η υποδοχή που του έγινε ήταν η απολύτως απαραίτητη. Χωρίς αγήματα και εθνικούς ύμνους, ο σκοπιανός υπουργός Άμυνας δεν έκανε κανένα “φάουλ” κατά τη διάρκεια των δηλώσεων με τον Αβραμόπουλο.

Οι σκοπιανοί όπου τα βρίσκουν τα κάνουν...

Πηγή OnAlert

Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς, απλά υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Βενιζέλος είναι υπουργός Εξωτερικών (δηλαδή ο καθ' ύλην αρμόδιος και υπεύθυνος για τα θέματα με τα Σκόπια) και τήρησε σιγή ιχθύος (όπως λέμε "το έκανε γαργάρα") στην ευθεία εθνική πρόκληση που δέχθηκε κατά πρόσωπο... Όχι ότι περιμέναμε από τον λαλίστατο κ. Βενιζέλο κάποια αντίδραση, αλλά τουλάχιστον για τους τύπους θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικός. Από το σημείο αυτό και μετά, δεν υπάρχει κανένα σχόλιο.
Όσο για τον... αντιπρόεδρο της Βουλής, έχει το ακαταλόγιστο, από τη στιγμή που δέχθηκε αξίωμα από μία κατοχική κυβέρνηση (ο κ. Βενιζέλος κυνήγησε το αξίωμα και δεν του δόθηκε έτσι απλά, δηλαδή, έταξε για να πάρει τη... θέση).
Πάντως, μετά και από αυτή την εξέλιξη, ίσως θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σχετικά με τα Σκόπια. Αλλά, καλά θα κάνει και η κυβέρνηση Σαμαρά να ετοιμάζεται για δικαστήρια. Γιατί, η δημοκρατία μπορεί να λείπει από τη χώρα, αμέσως μετά την άφιξή της όμως, αναμένονται πολύ ενδιαφέρουσες δίκες πολιτικών... Μα, πάρα πολύ ενδιαφέρουσες...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το πρόσωπο του ισλαμισμού μέσα από τα μάτια της «προφητικής» Οριάνα Φαλάτσι
Οι μουσουλμάνοι και η «ημισεληνοφορία» κατά της Δύσης


Του Περικλή Αθηναίου

Πολλοί είναι εκείνοι που δικαιώνονται μετά θάνατον. Οι πραγματικές αυθεντίες, οι άνθρωποι που όντως είχαν κάτι καινούριο ή «αιρετικό» για τα δεδομένα της εποχής τους να πουν, πολεμήθηκαν εν ζωή, άσχετα αν τιμήθηκαν ή όχι. Η Οριάνα Φαλάτσι όμως δικαιώθηκε. Πριν από μία δεκαετία, με τα γραπτά της μας προειδοποίησε για τα αποτελέσματα της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων στη Γηραιά Ήπειρο («εγκατάστασή τους μοιάζει με την εγκατάσταση των Μαυριτανών στην Πορτογαλία και στην Ισπανία πριν από χίλια χρόνια»), τα δεινά που επέρχονται εξαιτίας του φαινομένου, αλλά και για μια σύγκρουση η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερο θρησκευτική χροιά. Και η Ιταλίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας του μυθιστορήματος Ινσαλλάχ (Εξάντας, Αθήνα 1992) που άφησε εποχή, γνώρισε το Ισλάμ εκ του σύνεγγυς και «δικαιούται διά να ομιλεί». Περάσαμε, λοιπόν, στην εποχή της «ημισεληνοφορίας» κατά της Δύσης, με την εκούσια ή ακούσια συνδρομή –με στοιχεία ανίερης συμμαχίας–, μάλιστα, δογματικών δυτικών φιλελεύθερων αλλά και μαρξιστογενών;

Η προειδοποίηση

Το βιβλίο Οργή και Περηφάνια (Γκοβόστης, Αθήνα 2003) της Ιταλίδας δημοσιογράφου είναι καταγγελτικό και συνιστάται η ανάγνωσή του την ώρα που η Δύση συντάσσεται εκ νέου και αδικαιολόγητα με την πιο σκληρή εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ. Έγραψε η Φαλάτσι για τις προηγούμενες επεμβάσεις: «Είναι μια πολιτιστική, μια θρησκευτική διαμάχη. Και οι στρατιωτικές μας επιτυχίες δεν πρόκειται να βάλουν φρένο στην επιθετικότητα της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αντίθετα μάλιστα, την ενθαρρύνουν. Την εξοργίζουν, την πολλαπλασιάζουν. Τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη». 

Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου αρχίζουν οι προειδοποιήσεις: «Στην Ευρώπη, τα τζαμιά που πολλαπλασιάζονται, όχι χάρη σε κάποιον ακλόνητο σεβασμό για κάθε θρησκεία αλλά υπό τη σκέπη ενός αναγεννημένου φανατισμού και ενός ξεχασμένου λαϊκισμού, κυριολεκτικά βρίθουν από τρομοκράτες ή υποψήφιους τρομοκράτες». Και σημειώνει πως «στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών». Αποτυπώνει, δε, το κλίμα της εποχής μας, λέγοντας πως «στο όνομα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν μπορείς καν να διατυπώσεις τις υποψίες σου για κάποιον που έχει αραβικά χαρακτηριστικά. Αλλιώς κατηγορείσαι αμέσως για αδιαλλαξία, προκατάληψη, ρατσισμό…».

Ο κίνδυνος

Για τους μουσουλμάνους, η Οριάνα Φαλάτσι τονίζει πως «οι καλύτερα εκπαιδευμένοι και οι πιο ευφυείς από αυτούς δεν μένουν στις μουσουλμανικές χώρες ούτε σε σπηλιές στο Αφγανιστάν ή σε τζαμιά στο Ιράν ή το Πακιστάν. Βρίσκονται στις δικές μας χώρες, στις δικές μας πόλεις, στα πανεπιστήμιά μας, στις επιχειρήσεις μας. Έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τις Εκκλησίες μας, τις τράπεζές μας, τους τηλεοπτικούς σταθμούς μας, τις εφημερίδες μας, τους εκδότες μας, τις ακαδημαϊκές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις μας και με τα πολιτικά μας κόμματα. Φωλιάζουν στα γάγγλια της τεχνολογικής μας υποδομής. Κι ακόμη χειρότερα, ζουν στην καρδιά μιας κοινωνίας που τους φιλοξενεί χωρίς να διερωτάται για τη διαφορετική νοοτροπία τους, χωρίς να ελέγχει τις κακές προθέσεις τους, χωρίς να τιμωρεί το σκοταδιστικό φανατισμό τους. Μια κοινωνία που τους δέχεται χάρη στο ανεκτικό πνεύμα της Δημοκρατίας της, στην ανοιχτόμυαλη και απεριόριστη επιείκειά της, στη χριστιανική συμπόνια της, στις φιλελεύθερες αρχές της και στους πολιτισμένους νόμους της… Κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου που έγινε στο Βατικανό τον Οκτώβριο του 1999, για να συζητηθούν οι σχέσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, ένας επιφανής και πολυμαθής εκπρόσωπος του Ισλάμ άφησε άναυδο το ακροατήριο, λέγοντας με άνεση και αυθάδεια: “Μέσω της Δημοκρατίας σας θα σας κυριεύσουμε, μέσω της θρησκείας μας θα σας επιβληθούμε”».

Ο πόλεμος
Όσο για τον πόλεμο «που έχουν κηρύξει οι γιοι του Αλλάχ εναντίον της Δύσης», αυτός έχει κατά τη Φαλάτσι «ήδη αρχίσει και θα συνεχιστεί. Μέχρι την τελευταία πνοή». Και υπογραμμίζει για τους μουσουλμάνους πως «ο πόλεμος εναντίον τους θα είναι πολύ σκληρός. Πολύ χρονοβόρος, πολύ δύσκολος, πολύ σκληρός. Εκτός και αν εμείς οι Ευρωπαίοι σταματήσουμε να τα κάνουμε πάνω μας από το φόβο μας και να παίξουμε διπρόσωπο παιγνίδι με τον εχθρό, εγκαταλείποντας την αξιοπρέπειά μας. Μια πρόταση που ισχύει ακόμη και για τον ίδιο τον Πάπα». Και καλεί τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο: «Ξυπνήστε, άνθρωποί μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές (παρεμπιπτόντως, αυτό είναι μια λανθασμένη έκφραση, γιατί το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με μια ράτσα, μια φυλή, αλλά με μια θρησκεία), δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει. Τόσο τυφλωμένοι είστε από τη μυωπία και την ηλιθιότητα του Politically Correct, που δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι έχει αρχίσει να διεξάγεται ένας θρησκευτικός πόλεμος. Ένας πόλεμος που ονομάζεται Τζιχάντ. Ένας πόλεμος που ίσως δεν στοχεύει στην κατάληψη των εδαφών μας (ίσως;), αλλά σίγουρα στοχεύει στην κατάληψη των ψυχών μας και στην εξαφάνιση της ελευθερίας μας. Είναι ένας πόλεμος που στοχεύει στην καταστροφή του πολιτισμού μας, γιατί θέλουν να μας καθορίσουν πώς θα ζούμε και πώς θα πεθαίνουμε, αν θα προσευχόμαστε ή όχι, τι θα τρώμε και τι θα πίνουμε, πώς θα ντυνόμαστε, πώς θα μορφωνόμαστε, πώς θα απολαμβάνουμε τη Ζωή… Αν δεν υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, αν δεν πολεμήσουμε, η Τζιχάντ θα νικήσει. Ναι, θα νικήσει και θα καταστρέψει τον κόσμο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε καταφέρει να χτίσουμε… Θα ακυρώσει τον πολιτισμό μας, την τέχνη μας, την επιστήμη μας, την ταυτότητά μας, την ηθική μας, τις αξίες μας, τις χαρές μας… Με ποια λογική συνεχίζουμε να σεβόμαστε αυτούς που δεν σέβονται εμάς; Τι είδους αξιοπρέπεια είναι αυτή, να υπεραμυνόμαστε του πολιτισμού τους, ή του υποτιθέμενου πολιτισμού τους, τη στιγμή που αυτοί απεχθάνονται το δικό μας πολιτισμό;… Ο πολιτισμός θα εξαφανιστεί και θα καταλήξουμε να έχουμε τζαμιά αντί για καμπαναριά, να φοράμε μπούρκα αντί για μίνι φούστες, να πίνουμε γάλα καμήλας αντί για το συνηθισμένο ποτηράκι μας… (οι μουσουλμάνοι) απαιτούν, και οι απαιτήσεις τους γίνονται δεκτές, την ανέγερση καινούριων τζαμιών. Ενώ οι ίδιοι στις χώρες τους δεν επιτρέπουν να χτιστεί ούτε το παραμικρό ξωκλήσι και δολοφονούν τις καλόγριες και τους ιεραπόστολους. Και αλίμονο στον πολίτη που απελπισμένος πια θα τολμήσει να φωνάξει: “Πηγαίνετε στις χώρες σας”… “Ρατσιστή, ρατσιστή”. Και οι Φλωρεντίνοι κρατούν κλειστά τα στόματά τους. Ταπεινωμένοι κι απογοητευμένοι, υποκύπτουν στον εκβιασμό της λέξης “ρατσιστής”».

Και προσέξτε εδώ: «Στη Ζωή και στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές που δεν επιτρέπεται ο φόβος. Στιγμές που ο φόβος είναι ανήθικος και απολίτιστος. Έτσι, εκείνοι που λόγω αδυναμίας ή βλακείας (ή της συνήθειας να το έχουν δίπορτο) αποφεύγουν τις υποχρεώσεις που επιβάλλει τούτος ο πόλεμος, δεν είναι μονάχα δειλοί: Είναι και μαζοχιστές». Και με εγκωμιαστικές αναφορές στην αρχαία Ελλάδα («Πίσω από το δικό μας πολιτισμό κρύβεται ο Όμηρος, ο Φειδίας, υπάρχει ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αρχιμήδης. Υπάρχει η θεσπέσια γλυπτική και αρχιτεκτονική της, η ποίηση, η φιλοσοφία της και οι αρχές της Δημοκρατίας»), αλλά, αν και άθεη, και στον Ιησού («Πέθανε στο σταυρό για να μας διδάξει την έννοια της αγάπης και της δικαιοσύνης»), μιλά για την απέχθεια των μουσουλμάνων στη μουσική: «“Κάνοντάς σας μια μεγάλη παραχώρηση, μπορώ να επιτρέψω ένα στρατιωτικό εμβατήριο”, μου είπε ο Χομεϊνί όταν του είχα πάρει συνέντευξη».

Τι πάνε να κάνουν στη Συρία;
Οι Δυτικοί ψάχνουν τρόπο να δικαιολογήσουν άλλη μια επέμβαση, αυτή τη φορά στη Συρία. Κι ενώ ο κίνδυνος εκκολάπτεται μέσα στον κόρφο της ίδιας της ευρωπαϊκής επικράτειας, κάποιοι αντιλαμβάνονται ως το μεγάλο κίνδυνο για τα «δημοκρατικά ιδεώδη» την παρουσία κάποιων απολυταρχικών –αλλά συνάμα κοσμικών– καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και στη Βόρειο Αφρική. Οι πολιτικές ελίτ της Δύσης, παραγνωρίζοντας με δογματικό τρόπο τον πολιτισμικό και θρησκευτικό παράγοντα, προσπαθούν να επιβάλουν τις εκκοσμικευμένες αντιλήψεις τους με επεμβάσεις, που όμως ενδυναμώνουν αντί να αποδυναμώσουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ.

Η Ιταλίδα δημοσιογράφος δεν τρέφει αμφιβολίες για το πώς αντιλαμβάνονται οι μουσουλμάνοι την ανοχή και την ανεξιθρησκία. Περιγράφει σκηνές βεβηλώσεων χριστιανικών ναών από την πολιορκημένη Βηρυτό του 1982, που θυμίζουν τη σημερινή Συρία: «Για όνομα του Θεού! Το 1982, τους είδα να καταστρέφουν τις Καθολικές εκκλησίες, να καίνε τους Σταυρούς, να βεβηλώνουν τις εικόνες της Παναγίας, να κατουρούν πάνω στις Άγιες Τράπεζες, να μετατρέπουν τα παρεκκλήσια σε αποχωρητήρια. Τους είδα να εξαπολύουν την περιφρόνησή τους για τις άλλες θρησκείες. Τους είδα στη Βηρυτό. Τη Βηρυτό που μέχρι την άφιξή τους ήταν τόσο πλούσια, τόσο ευτυχισμένη, τόσο κομψή και που σήμερα έχει γίνει ένα μίζερο αντίγραφο της Δαμασκού ή του Ισλαμαμπάντ… Τη Βηρυτό, όπου οι χριστιανοί είχαν αποδεχθεί τους Παλαιστίνιους…»
Και αναρωτιέται: «Πώς έτσι κι οι σημερινοί δήθεν αριστεροί δεν αναφέρουν πια τη φράση του Καρόλου Μαρξ “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”; Γιατί δεν ανοίγουν το στόμα τους να καταγγείλουν τα θεοκρατικά καθεστώτα των ισλαμικών χωρών;».

Οργή και Περηφάνια

Στο βιβλίο της Οργή και Περηφάνια, που βρίθει πολύ προσβλητικών αναφορών κατά πολλών, όπως ο Γιασέρ Αραφάτ, η Φαλάτσι στρέφεται εναντίον αυτών που οι ριζοσπάστες του Ισλάμ θεωρούν μάρτυρες, ενώ καυτηριάζει και τις διασυνδέσεις ισλαμιστών και ακροαριστερών τρομοκρατών αλλά και τις καταστροφές των προϊσλαμικών μνημείων στις μουσουλμανικές χώρες. Τέλος, αναφέρεται «στο μονοπάτι της απέχθειας που τρέφουν οι μουσουλμάνοι για μας τις γυναίκες» και καυτηριάζει την υποκρισία των Ευρωπαίων φεμινιστριών: «Μπορείτε να μου πείτε γιατί όταν πρόκειται για τις αδελφές σας, τις μουσουλμάνες που τις βασανίζουν, τις ταπεινώνουν και τις δολοφονούν τα αληθινά αρσενικά –σοβινιστικά– γουρούνια, εσείς τηρείτε την ίδια σιωπή με τους μικρόψυχους άντρες σας; Μπορείτε να μου πείτε γιατί δεν οργανώνετε ποτέ κάποια εντυπωσιακή εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του Αφγανιστάν ή της Σαουδικής Αραβίας;…Ή απλά δεν σας καίγεται καρφί για τις αδελφές σας τις μουσουλμάνες επειδή τις θεωρείτε κατώτερες; Σ’ αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο ρατσιστής, εγώ ή εσείς;».

Ο επίμαχος διάλογος με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί

Οριάνα Φαλάτσι: Έχω ακόμα να σας ρωτήσω πολλά πράγματα. Για το τσαντόρ, για παράδειγμα, που υποχρεώθηκα να φορέσω για να έρθω και να πάρω τη συνέντευξη από εσάς, και το οποίο επιβάλλετε στις Ιρανές… Δεν αναφέρομαι μόνο στο φόρεμα, αλλά σε αυτό που εκπροσωπεί, εννοώ το απαρτχάιντ στο οποίο υποχρεώθηκαν οι Ιρανές μετά την επανάσταση. Δεν μπορούν να φοιτήσουν στο πανεπιστήμιο, δεν μπορούν να εργαστούν με άνδρες, δεν μπορούν να κολυμπήσουν στη θάλασσα ή σε μια πισίνα με άνδρες. Πρέπει να τα κάνουν όλα ξεχωριστά, φορώντας το τσαντόρ τους. Μια και το έφερε ο λόγος, πώς μπορείς να κολυμπήσεις φορώντας το τσαντόρ;

Αγιατολάχ Χομεϊνί: Τίποτα από αυτά δεν σας ενδιαφέρει, οι συνήθειές μας δεν σας ενδιαφέρουν. Αν δεν σας αρέσει η ισλαμική ενδυμασία, δεν είστε υποχρεωμένη να τη φοράτε, μια και είναι για τις νέες γυναίκες και τις ευπρεπείς κυρίες.

Οριάνα Φαλάτσι: Αυτό είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, ιμάμη, μια και μου το λέτε αυτό, θα ξεφορτωθώ αμέσως αυτό το μεσαιωνικό κουρέλι. Ορίστε!

Πηγή περιοδικό Επίκαιρα τεύχος 203


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου