Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Αυγ 2011


Μετά την τελευταία απόφαση των Βρυξελλών για το Ελληνικό χρέος κάποιοι βιάστηκαν να υποστηρίξουν (πανηγυρίζοντας) ότι «τώρα η στρατηγική του Σαμαρά για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και το Μεσοπρόθεσμου έπεσε στο κενό» και πως η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε «κρίση στρατηγικής».

Ο ισχυρισμός αυτός στηριζόταν στην πεποίθηση ότι «το ελληνικό χρέος τακτοποιήθηκε με πολύ ευνοϊκό τρόπο» από την τωρινή κυβέρνηση, άρα «η επαναδιαπραγμάτευση έγινε» και «δεν έχει αντικείμενο πλέον η πρόταση Σαμαρά».

Βέβαια ο «ενθουσιασμός» των κυβερνητικών… παπαγάλων κράτησε πολύ λίγο. Οι πανηγυρισμοί ξεθύμαναν πρόωρα. Και ο ισχυρισμός ότι «η ΝΔ βρέθηκε σε κρίση στρατηγικής» μαζεύτηκε και ξεχάστηκε…

– Πρώτον, αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα υπέστη κάποια από τα αρνητικά της «αναδιάρθρωσης» (κατάταξη στην κατηγορία της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» που ίσως επιβαρύνει μελλοντικά το κόστος δανεισμού της), χωρίς να επωφεληθεί από τα θετικά, δηλαδή χωρίς να μειωθεί σημαντικά το χρέος της. «Κούρεμα» μόλις 11% του ΑΕΠ (ή 8% του συνολικού της χρέους) κανένας δεν το παίρνει στα σοβαρά.

– Δεύτερον, διότι το ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους δεν ξεπεράστηκε, όπως δεν εξαλείφθηκε ούτε ο κίνδυνος μεταδοτικότητας της ελληνικής κρίσης δανεισμού σε άλλα κράτη.

– Τρίτον – και σπουδαιότερο – δεν άλλαξε η εσωτερική οικονομική πολιτική της ασφυκτικής ύφεσης, η οποία κυρίως εμποδίζει πλέον την Ελλάδα να ορθοποδήσει, να μειώσει τα ελλείμματά της και εξυπηρετήσει τα χρέη της.

Επομένως, όλοι αυτοί οι ενθουσιώδεις πανηγυρισμοί των πρώτων (λίγων) ημερών ακούγονται πια ως κακόγουστο αστείο…

Αξίζει, όμως, να επανέλθουμε σε όλες αυτές τις αστειότητες, γιατί αποκαλύπτουν κάποια πράγματα πολύ πιο σοβαρά:

Πρώτον, ποιο είναι το πρόβλημα: Όταν σε μια χώρα διαπιστώνεται υπερβολικός δανεισμός, το πρόβλημα έχει δύο όψεις:

Για τους δανειστές είναι το μέγεθος του χρέους που τους οφείλεται και οι όροι αποπληρωμής του. Πότε θα τους επιστραφούν τα χρήματα και με τι επιτόκιο…

Αυτά τα τρία στοιχεία – συνολικό χρέος, επιτόκιο, χρόνος και τρόπος αποπληρωμής – προσδιορίζουν το συνολικό μέγεθος της κεφαλαιακής αξίας του δανείου (Καθαρής Τρέχουσας Αξίας ή Net Present Value).

Μ’ άλλα λόγια ο δανειστής έχει επενδύσει και θέλει να ξέρει ποια είναι η σημερινή κεφαλαιακή Αξία της Επένδυσής του (αν όλα πάνε καλά).

Για τους δανειολήπτες το πρόβλημα είναι αρκετά διαφορετικό: Πόσο πρέπει να βγάζουν οι ίδιοι σε εισόδημα, για να μπορέσουν να εξυπηρετήσουν το δανεισμό τους, δηλαδή να αποπληρώσουν το δάνειο και τους τόκους, χωρίς να υποστούν το διασυρμό της χρεοκοπίας (πράγμα που, αν συμβεί, θα επηρεάσει αρνητικά τη δυνατότητα και το κόστος του μελλοντικού τους δανεισμού).

Να θυμίσουμε εδώ, ότι καθένας έχει συμφέρον να δανείζεται, όσο η χρήση των χρημάτων αυτών του αποδίδει περισσότερο απ’ όσο το κόστος του δανεισμού του απαιτεί.

Απλό παράδειγμα:

– αν για κάθε εκατό ευρώ που δανείζομαι πληρώνω 5 ευρώ τόκο το χρόνο, αλλά εισπράττω 6 ευρώ σε απόδοση από την «επένδυση» που έκανα,

– κι αν την ώρα της αποπληρωμής η επένδυση που έκανα έχει βγάλει «υπεραξία» και μπορεί να πουληθεί για πάνω από (τα αρχικά) 100 ευρώ,

τότε με συμφέρει να δανείζομαι!

Στο ενδιάμεσο διάστημα βγάζω θετικό όφελος από το χρέος μου. Και στο τέλος είμαι «πιο πλούσιος» απ’ ό,τι ήμουν στην αρχή.

Έτσι, από την πλευρά του δανειολήπτη, το πρώτο μέλημά του είναι να βγάζει χρήματα και υπεραξίες, ώστε να μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος και να του μείνει και «διάφορο».

Με άλλα λόγια, η διατηρήσιμη ανάπτυξη είναι το πρώτο μέλημα του δανειολήπτη, ενώ η (τρέχουσα) κεφαλαιακή αξία του χρέους είναι το πρώτιστο μέλημα του δανειστή.

Βέβαια, όταν «τα πράγματα δεν πάνε καλά», ο δανειστής αρχίζει αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δει τι «διευκολύνσεις» θα κάνει στο δανειολήπτη για να περιορίσει τη ζημιά του όσο γίνεται περισσότερο: Θα του μειώσει το επιτόκιο; Θα του επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής; Θα μειώσει το συνολικό χρέος («κούρεμα»); Όλα αυτά επηρεάζουν αρνητικά την τρέχουσα Κεφαλαιακή αξία του δανείου.

Ακόμα και σε τέτοιες περιπτώσεις κρίσης χρέους (όταν τα πράγματα πλέον «πάνε άσχημα») το κύριο μέλημα του δανειστή εξακολουθεί να είναι η τρέχουσα κεφαλαιακή αξία του δανείου που έχει στο χαρτοφυλάκιό του, και πώς θα τη διασώσει με τις μικρότερες απώλειες.

Ο δανειολήπτης, από την πλευρά του, σε τέτοιες περιπτώσεις, αναζητά, όχι μόνο πως θα βελτιώσει τους όρους αποπληρωμής, αλλά πώς θα αλλάξει τον τρόπο παραγωγής εισοδήματος, ώστε να μετατρέψει τα ελλείμματα σε πλεονάσματα ώστε να βγει από το αδιέξοδο.

Έτσι λοιπόν, σε κάθε περίπτωση:

Η οπτική του δανειστή είναι πάντα πώς θα εξασφαλίσει την μέγιστη απόδοση για την Επένδυσή του (το δάνειο που έδωσε), δηλαδή πώς θα μεγιστοποιήσει την Κεφαλαιακή «τρέχουσα αξία της» σε καλές εποχές ή πως θα ελαχιστοποιήσει τις κεφαλαιακές ζημίες του σε περίοδο κρίσης.

Κεντρικό ρόλο για το δανειστή έχει πάντα η Κεφαλαιακή αξία (Present Value) που καθορίζεται από το μέγεθος του δανείου, το επιτόκιο και το χρόνο αποπληρωμής του.

Η οπτική του δανειολήπτη είναι διαφορετική: Τον ενδιαφέρει πως θα μεγιστοποιήσει την απόδοση της Επένδυσης που έκανε (με τα δανεικά) και θα επιτύχει να εξυπηρετήσει το δάνειο χωρίς να χάσει την αξιοπιστία του.

Εδώ κυρίαρχο μέλημα (του δανειστή) είναι η Ανάπτυξη που μπορεί να επιτύχει όταν δανείζεται και η βελτίωση των ρυθμών ανάπτυξης, όταν βρεθεί σε κρίση δανεισμού. Αλλά και η μείωση των ελλειμμάτων ή δημιουργία πλεονασμάτων που θα του επιτρέψει να βγει από την κρίση δανεισμού χωρίς να χάσει αξιοπιστία.

Κρίσιμο συμπέρασμα: Σε ότι αφορά το Ελληνικό χρέος, η οπτική του δανειολήπτη, ως τώρα δεν ακούστηκε. Κανείς δεν την ανέδειξε.

«Διαπραγμάτευση» υπάρχει όταν πάνω στο τραπέζι «ακουμπήσουν» και οι δύο «αντίπαλες» οπτικές: στην περίπτωσή μας, των δανειστών αφ’ ενός και του δανειολήπτη αφετέρου.

Μέχρι στιγμής το πρόβλημα του Ελληνικού χρέους απασχόλησε μόνον από την πλευρά των δανειστών, όχι του δανειολήπτη.

Διαπραγμάτευση δεν έγινε καμία!

Το πώς εμείς θα μπορέσουμε να καλύψουμε τα χρέη μας, δεν απασχόλησε ποτέ ως τώρα κανένα. Μας επέβαλαν να περιορίσουμε τα ελλείμματά μας.

Αλλά ταυτόχρονα προέβλεψαν εξ αρχής (στο Μνημόνιο) αύξηση του χρέους μας! Το πώς θα καλυφθεί το αυξημένο χρέος, έστω κι αν στο μεταξύ είχαμε μειώσει τα ελλείμματά μας, επίσης δεν απασχόλησε κανένα.

Τελικώς, όταν το έλλειμμα έδειξε να παραμένει υψηλό, παρά τα μέτρα, μας έδωσαν «βελτίωση όρων δανεισμού», όχι μέτρα Ανάκαμψης.

Η πλευρά των δανειστών κυριάρχησε. Η πλευρά του δανειολήπτη δεν αναδείχθηκε καν! Και δεν την διαπραγματεύθηκε ποτέ κανείς…

Αυτό τώρα θα γίνει. Κι είναι το μόνο που μπορεί να γίνει στο εξής. Γιατί χωρίς αυτό, όποιους όρους αποπληρωμής κι αν μας δώσουν, δεν θα πάψουμε να σωρεύουμε νέα χρέη, χωρίς να είμαστε σε θέση να εξυπηρετήσουμε τα παλαιά.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μπαίνει στην ημερήσια διάταξη η ανάγκη – και η δυνατότητα – Επαναδιαπραγμάτευσης, για την Επανεκκίνηση της Οικονομίας.

– Η ανάγκη, γιατί ως τώρα είναι το μόνο που δεν έγινε και το μόνο που μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο.

– Και η δυνατότητα, αφού είναι το μόνο που μπορεί να βγάλει και τους δανειστές μας από το (δικό τους) αδιέξοδο.

Μόνο που για να συμβεί αυτό, πρέπει κάποιος να εκπροσωπήσει την πλευρά των δανειολήπτη, την ελληνική πλευρά.

Αυτό δεν μπόρεσε να το κάνει ως τώρα η Κυβέρνηση του ΓΑΠ.

Αυτό επισημαίνει συνεχώς ο Αντώνης Σαμαράς. Ο οποίος μιλάει για λογαριασμό του δανειολήπτη, για λογαριασμό της Ελλάδας.

Η Κυβέρνηση του ΓΑΠ εξαντλήθηκε ως τώρα να δέχεται τις εντολές των δανειστών, από την οπτική των δανειστών.

Αλλά η πλευρά του δανειολήπτη, η ελληνική οπτική, ως τώρα δεν είχε καμία εκπροσώπηση.

Για να υπάρξει διαπραγμάτευση πρέπει να εκπροσωπηθεί.

Κατά πάσα πιθανότητα από άλλη κυβέρνηση.

Γιατί ο ΓΑΠ απέτυχε πλήρως…

Γι’ αυτά, όμως, περισσότερες διευκρινίσεις στο επόμενο σημείωμά μας.

Τηλέμαχος

  • Κρύβει η κυβέρνηση το πόσα λεφτά θα πάρουν Paribas, Deutsche Bank, HSBC και η... γνωστή μας Lazard για την επαναγορά ύψους 135 δισ.!
  • Είπαμε «ναι» σε εμπράγματες εγγυήσεις!
Αρχίζει το πάρτυ...
Ο χορός των εκατομμυρίων.
Με αδιαφανείς διαδικασίες.
Απόλυτο σκοτάδι.
Με το πρόσχημα των ταχύτατων διαπραγματεύσεων...
Να κλείσουν οι συμφωνίες το γρηγορότερο.

Ανακοίνωσε η κυβέρνηση ότι ορίστηκαν (!) οι BNP-Paribas, Deutsche Bank και HSBC ως συν-ανάδοχοι για την εφαρμογή του προγράμματος συμμετοχής ιδιωτών στο πακέτο στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Καθήκοντα δε διεθνούς νομικού συμβούλου αναλαμβάνει το δικηγορικό γραφείο Gottlieb Steen & Hamilton LLP και οικονομικού συμβούλου του Δημοσίου η γνωστή μας, από τότε που την είχε επιλέξει το γραφείο του πρωθυπουργού, γαλλική Lazard.

Πρώτο ερώτημα, που κάνει ο κάθε πολίτης που ζει σε τούτη τη χώρα.

Με ποια διαδικασία επελέγησαν οι τρεις ξένες μεγαλοτράπεζες ως συν-ανάδοχοι για τις διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες (τράπεζες) που έχουν ελληνικά ομόλογα; Έγινε κανένας διεθνής διαγωνισμός, όπως απαιτούν οι κανόνες διαφάνειας, καλώντας τον κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει προσφορά με τους όρους του και τι αμοιβή ζητάει;

Ποιοι έκαναν τις διαπραγματεύσεις με Paribas, Deutsche Bank και HSBC; Και τι προβλέπουν οι συμβάσεις που υπέγραψε το ελληνικό κράτος μαζί τους; Γιατί μαζί με τον ορισμό τους δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα για να ξέρει ο ελληνικός λαός τι θα πληρώσει; Και δεν μιλάμε για... φραγκοδίφραγκα... Θα διαχειριστούν συμφωνίες που φτάνουν τα 135 δισ. ευρώ (!) και η αμοιβή τους θα ανέλθει σε πολλές ΔΕΚΑΔΕΣ εκατομμύρια ευρώ! Μιλάμε για το μεγάλο φαγοπότι, την ώρα που η χώρα ψάχνει και το τελευταίο ευρώ και προχθές το υπουργείο Οικονομικών έκανε ουσιαστικά στάση πληρωμών, δίνοντας εντολή στις εφορίες να μην πληρωθεί την Πέμπτη και την Παρασκευή καμία υποχρέωση-οφειλή του Δημοσίου σε ιδιώτες. Ποιος εγγυάται ότι επιτεύχθηκαν οι καλύτερες τιμές και δεν υπήρξαν πιο συμφέρουσες για το ελληνικό Δημόσιο; Στην παγκόσμια αγορά μόνο οι τρεις που όρισε η κυβέρνηση είναι οι καλύτερες στο είδος της διαπραγμάτευσης ομολόγων;

Ή έγινε μοιρασιά; Γαλλική η Paribas, γερμανική από το όνομά της η Deutsche, βρετανική η HSBC. Κάπου δεν παραπέμπει η ταυτότητά τους; Πόσο εκτός πραγματικότητας είναι η σκέψη ότι υποδείχθηκαν από τα αφεντικά μας;

Σκοτάδι και στις αποκρατικοποιήσεις

Δεν θα πρέπει πάντως να μας προκαλεί έκπληξη η επιλογή των συν-αναδόχων χωρίς να τηρηθεί για τα προσχήματα κάποια υποτυπώδης διαφάνεια.

Τις ίδιες αδιαφανείς διαδικασίες ακολούθησε η κυβέρνηση, διά του προηγούμενου «τσάρου», του κ. Παπακωνσταντίνου, και στην επιλογή των νομικών γραφείων καθώς και των συμβούλων που θα χειριστούν τις αποκρατικοποιήσεις (ξεπούλημα), που αποτελεί άλλο ένα χρυσοφόρο πακέτο.

Και εδώ είναι ΑΓΝΩΣΤΟ πόσα εκατομμύρια ευρώ θα πάρουν... Κρυφές κρατούνται οι εντολές ανάθεσης και οι όροι τους.

Ιδού οι σύμβουλοι

Μεταξύ των συμβούλων που έχουν οριστεί είναι:

Εθνική Τράπεζα (συντονίστρια), Alpha Bank, Eurobank, Επενδυτική Τράπεζα της Ελλάδος, Εμπορική Τράπεζα, Τράπεζα Πειραιώς, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Τράπεζα Αττικής, Αγροτική Τράπεζα, Deutsche Bank AG London Branch, Credit Suisse, Credit Agricole, Societe Generale - Γενική Finance, Ernst & Young, Rothschild & Sons LTD, Barclays Bank PLC, HSBC Bank, Analysis Mason, Aegis Systems, Citigroup, Barcelona Strategical Urban Systems, η γνωστή μας και πανταχού παρούσα Lazard, PriceWaterhouseCoopers, UBS, BNP Paribas και KMPG.

Λάδι ρίχνουν στις πλατείες

Αυτές οι αδιαφανείς διαδικασίες, που αφορούν χορό δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που κόβονται συντάξεις πείνας και πετσοκόβονται συνεχώς οι μισθοί, εξοργίζουν τον κόσμο, που πλέον με το δίκιο του θα πει ότι και σήμερα οι αρπαχτές συνεχίζονται...

Γι’ αυτό θα πρέπει ο πρωθυπουργός, αποδεικνύοντας στην πράξη τις διακηρύξεις περί απόλυτης διαφάνειας, να εξηγήσει δημόσια με ποια διαδικασία έγιναν οι επιλογές και έναντι ποιας αμοιβής, δίνοντας στη δημοσιότητα τις συμβάσεις.

Κι αν δεν το κάνει, η αντιπολίτευση θα πρέπει να βάλει το θέμα στη Βουλή.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Μειώσεις βασικών συντάξεων του ΟΓΑ και άλλων ταμείων, άμεσες απολύσεις στο Δημόσιο, αναγκαστική πώληση τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ δημόσιου πλούτου και δεκάδες μέτρα με ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα περιλαμβάνει η απόφαση του ECOFIN που συνυπέγραψε στις Βρυξέλλες στις 12 Ιουλίου ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος και οι ομόλογοί του και έχει ουσιαστικά το χαρακτήρα νέου μνημονίου.

Το έγγραφο της απόφασης αποδεικνύει ότι:

1. Τη στιγμή που στην Ελλάδα η κυβέρνηση με επίσημες ανακοινώσεις διέψευδε ζήτημα μείωσης συντάξεων και επιχειρούσε να κερδίσει τις εντυπώσεις στο θέμα των απολύσεων, προσυπέγραφε τα ίδια μέτρα με τη μορφή απόφασης του Συμβουλίου, δηλαδή κείμενο απόλυτα δεσμευτικό και προϋπόθεση για τη λήψη των δόσεων του δανείου.

2. Πλέον δεν μιλάμε για αναθεωρημένο μνημόνιο αλλά για νέο μνημόνιο που εκτείνεται έως το 2015. Ο στόχος για το έλλειμμα φτάνει έως το 2014 (2,6% του ΑΕΠ).

Ωστόσο αναγράφεται ρητά η κυβερνητική δέσμευση για δεκάδες εισπρακτικά μέτρα, αλλά και για έσοδα αποκρατικοποιήσεων τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ έως το 2015 (προηγουμένως μνημονιακός στόχος ήταν τα 35 δισ. ευρώ έως το 2014). Η παρούσα και οι μελλοντικές κυβερνήσεις υποχρεούνται πλέον να εντάξουν στο πανίσχυρο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας ακίνητα και ΔΕΚΟ, που θα αποτιμηθούν εκ των υστέρων ότι θα έχουν αξία 50 δισ. ευρώ.

3.Καταργείται η απόφαση 2010/320/Ε.Ε. του Μαΐου του 2010, η οποία ουσιαστικά ενέκρινε το μνημόνιο από την πλευρά της Ε.Ε. με υπογραφές των υπουργών Οικονομικών.

Μέχρι τώρα η απόφαση αναθεωρούνταν κάθε τρεις μήνες, ύστερα από τον έλεγχο της τρόικας στην Αθήνα, αφού προσετίθεντο νέα μέτρα, δίδοντας την εντολή για την εκταμίευση της επόμενης δόσης.

Παράλληλα ανακοινωνόταν στους πολίτες το αναθεωρημένο μνημόνιο που αποτελούνταν από την απόφαση του Συμβουλίου συν τα μέτρα που δεν είχαν δημοσιονομικό αντίκτυπο. Πλέον, με την αιτιολογία ότι η απόφαση του 2010 «έχει τροποποιηθεί επανειλημμένα και ουσιωδώς» το Συμβούλιο την αντικατέστησε με νέα. Θα αποτελεί το «ευαγγέλιο» της οικονομικής πολιτικής της χώρας έως και το 2015.

Η απόφαση περιλαμβάνει στις 50 σελίδες της όλα τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί ή θα ληφθούν έως το 2015. Τα κατανέμει ανά τρίμηνο και υποχρεώνει την Ελλάδα στη λήψη τους. Δεσμεύει τη χώρα και αν οι αξιολογήσεις για τη «συμμόρφωση της Ελλάδος προς την παρούσα απόφαση» δείξουν ότι δεν έχει συμμορφωθεί, «η Επιτροπή μπορεί να υποδείξει τα μέτρα που χρειάζονται για να τηρηθεί η πορεία της προσαρμογής που χαράσσει η παρούσα απόφαση».

Η απόφαση προβλέπει παρεμβάσεις που θα αγγίξουν κομβικά σημεία του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα:


  • Μείωση της βασικής σύνταξης του ΟΓΑ και των κατώτατων ορίων συνταξιοδότησης των άλλων ταμείων κοινωνικής ασφάλισης και θέσπιση αυστηρότερων κριτηρίων με βάση τη μόνιμη κατοικία.
  • Περικοπές στα εφάπαξ ποσά που καταβάλλονται κατά τη συνταξιοδότηση.
  • Υποχρεωτικές απολύσεις και προσωρινή αργία (εργασιακή εφεδρεία) στις δημόσιες επιχειρήσεις χωρίς κλαδικές εξαιρέσεις και αύξηση των τιμολογίων τους.
  • Αναθεώρηση των βασικών παραμέτρων του συνταξιοδοτικού συστήματος, αν κριθεί ότι η αύξηση των δαπανών του δημοσίου τομέα για συντάξεις έως το 2060 ξεπερνά το 2,5% του ΑΕΠ.
  • Ιδιωτικοποίηση περιουσιακών στοιχείων αξίας «τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ έως το τέλος του 2015».
  • Συγχωνεύσεις/κλείσιμο και μείωση των επιδοτήσεων σε εκπαιδευτικά ιδρύματα (σχολεία, ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης).
  • Μείωση της παροχής υπηρεσιών υγείας σε ανασφάλιστους (έλεγχος εισόδου) και εισαγωγή χρέωσης για την παροχή υπηρεσιών σε αλλοδαπούς πολίτες.
  • Αύξηση των εσόδων από διόδια, τέλη, δικαιώματα και άλλες πηγές εσόδων.
  • Ειδικός φόρος κατανάλωσης στα αναψυκτικά, στο φυσικό αέριο και το υγραέριο, αλλά μείωση από τον Δεκέμβριο της φορολογίας των επιχειρήσεων.
  • Κατάργηση κοινωνικών επιδομάτων.
Τα απολύτως ορατά στοιχεία της συμφωνίας των Βρυξελλών μας βεβαίωσαν ήδη ότι Ευρωπαϊκή Ένωση και δανειστές «σώζουν» την Ελλάδα για να θωρακίσουν Ευρωζώνη και Ευρώ. Πως όμως φαντάζονται την Ελλάδα που επιθυμούν να μείνει ζωντανή; Ασφαλώς όχι την Ελλάδα του χθες. Στην αθέατη πλευρά του σχεδίου «σωτηρίας» μπορούμε να διακρίνουμε (σε γκρίζες γραμμές) την βούληση τους.

Η πρώτη εικόνα (που δεν φωτίστηκε επαρκώς λόγω των πανηγυρισμών) δείχνει ότι Ευρωπαϊκή Ένωση και δανειστές βλέπουν για την επόμενη 15ετία τουλάχιστον μια φτωχή χώρα με φτωχούς κατοίκους στην θέση της φτωχής χώρας αλλά των «πλουσίων» κατοίκων, με δανεικά και κλοπιμαία, που έβλεπαν μέχρι σήμερα.

Σημειώστε ως στοιχεία για το συμπέρασμα αυτό τα εξής.

Πρώτον, ότι για να φθάσουμε στην συμφωνία «σωτηρίας» απαράβατος όρος ήταν να ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα το οποίο προβλέπει τα γνωστά μας ήδη σκληρά μέτρα που πρέπει να τηρήσουμε μέχρι το 2015. Μέτρα που όμως εκτός από τις μεγάλες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις θα προκαλέσουν και απώλειες 150.000 θέσεων εργασίας στον κρατικό τομέα από την συρρίκνωση του κράτους. Πρόκειται για 100.000 ανέργους (οι 50.000 θα βγουν σε σύνταξη) που θα προστεθούν στην λίστα των σημερινών 1.100.000 ανέργων του ιδιωτικού τομέα στους οποίους μέχρι το 2015 θα προστεθούν άλλοι 350.000 σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι εργοδοτικές Οργανώσεις. Το μεσοπρόθεσμο δεν προβλέπει σε κανένα σημείο (δεν είναι δουλειά του άλλωστε) το πώς θα απορροφηθούν οι άνεργοι αυτοί.

Δεύτερον, ο εκ των δανειστών Γερμανός υπουργός Οικονομίας κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επανέλαβε την δήλωση του ότι η Ελλάδα θα χάσει την εθνική της κυριαρχία μέχρι να μπορέσει να βαδίσει στην ανάπτυξη που (όπως πρόσθεσε προ ημερών) την βλέπει μετά από μια δεκαετία!!

Τρίτον, το πρώτο βράδυ των πανηγυρισμών ο πρόεδρος της Γαλλίας, κ. Σαρκοζί αναφερόμενος στην συμφωνία δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «...αυτής της μορφής η βοήθεια δεν πρόκειται να δοθεί ποτέ στο μέλλον και για κανένα άλλο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.»

Τέταρτον, ενώ εμείς συνεχίζουμε τους πανηγυρισμούς για την συμφωνία κατέφθασαν επείγοντος την περασμένη Παρασκευή στην Αθήνα ελεγκτές των δανειστών για να ενημερωθούν για το σχέδιο μεταρρυθμίσεων ( διάλυση κρατικών Οργανισμών) που ετοιμάσαμε και θα προωθήσουμε στην Βουλή.

Τι δείχνουν όλα αυτά;

Ότι είμαστε ήδη υπό Οικονομική Εποπτεία και άρα ο μόνος δρόμος για να μειώσουμε την κακομοιριά μας είναι τα πιθανά κέρδη από αυτά που προσφέρουν οι δανειστές για την ανάπτυξη.

Ας ξεκινήσουμε από τις Βρυξέλλες όπου στήθηκε ήδη η υπηρεσία Task Force με επικεφαλής το πρώην διακεκριμένο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Xόρστ Ραισενμπαχ για την μελέτη μηχανισμών στήριξης σχεδίων ανάπτυξης στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του ευρωπαϊκού «σχεδίου Μάρσαλ» και των πόρων του ΕΣΠΑ.

Η αξιοποίηση τους όμως θέλει δουλειά και ισχυρές διαπραγματεύσεις σε συνδυασμό με την δημιουργία ενός θετικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος που θα δημιουργήσει πραγματικές ευκαιρίες. Και θετικό περιβάλλον με ψυχολογία που θα επηρεάσει ακόμη και τους ρυθμούς της χρηματιστηριακής αγοράς σημαίνει φορολογική πολιτική και κινήτρων, χωροταξικό σχέδιο υποδοχής επενδύσεων, πραγματική εφαρμογή διαδικασιών fast track και προστασία των επενδυτών από τους «επαγγελματίες επαναστάτες» της χώρας.

Εάν δεν μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε άμεσα (στην βράση κολλάει το σίδερο λέει ο λαός) αυτά που μας προσφέρουν ανεξάρτητα από τους λόγους και τις πιθανές σκοπιμότητες... οδηγούμαστε εκεί που μας πήγαινε η χθεσινή μας κατάντια.

Γιατί τα δεδομένα της οικονομικής ταυτότητας της Ελλάδας, που δεν ανατρέπονται εκ των πραγμάτων μέχρι το 2020, είναι αυτά που δείχνουν το πρόσωπο μιας χώρας όπου ναι μεν δεν θα υπάρχει στάση πληρωμών του δημοσίου αλλά ένα δημόσιο τομέα με άλλα μέτρα και σταθμά. Και μια κοινωνία με 1.500.000 ανέργους που δεν θα έχουν προοπτική απασχόλησης τουλάχιστον όπως την έχουν φανταστεί. Μια οικονομία εντός του ευρώ αλλά με δυνατότητες παροχής μισθών από 600-1200 ευρώ και συντάξεις μειωμένες σε ποσοστά κατά 10-20% άσχετα από το γεγονός ότι οι κρατήσεις για τις συντάξεις αυτές είχαν καταβληθεί από του «ιθαγενείς» της χώρας.

Ένα κράτος με μόνιμη πρωταγωνιστική πολιτική την επιβολή φόρων και την «ευρηματικότητα» στην λειτουργία φοροεισπρακτικών μηχανισμών.

Μια οικονομία με Τραπεζικό τομέα που (κάτω από οποιοιδήποτε νέα σχήματα ή συνθήκες) θα εγγυάται μεν τις καταθέσεις αλλά όχι όλες τις δανειοδοτήσεις των Επιχειρήσεων. Ασφαλώς θα αποτελούν παρελθόν και τα διάφορα Τραπεζικά εργαλεία γνωστά και ως «ευκολοκάρτες και ευκολοδάνεια» για φτωχοπλούσιους...Είναι συνεπώς ιστορικό χρέος για την κυβέρνηση να φροντίσει για την αναπτυξιακή διάσταση της οικονομίας χωρίς να κοιτάζει τις εκλογές του 2013 και το πώς θα βολέψει τα «αμαρτήματά» της από τα μέτωπα των συντεχνιών για τις οποίες το κόμμα της φέρνει τεράστια ευθύνη. Και για την αντιπολίτευση στο σύνολό να σταματήσει το λαϊκίστικο «αντάρτικο» για να δημιουργήσει προϋποθέσεις εκλογικών κερδών.

Εάν δεν τα δούμε αυτά από σήμερα τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Γιατί η κυβέρνηση που θα προκύψει το 2013 θα έχει (κατά πάσα βεβαιότητα) οριακή πλειοψηφία και ο πρώτος της στόχος θα είναι η αποφυγή κινδύνων πολιτικού κόστους.

Θα έχουμε δηλαδή μια κυβέρνηση που θα σέρνεται μέσα στην αθλιότητα του μικροκομματισμού, του λαϊκισμού και του ψέματος εισπράττοντας τον οβολό της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνο για να συντηρηθεί το ελληνικό κράτος.

Ένα κράτος που ολίγον... θα ανήκει στους Έλληνες.
  • Έχουμε ένα κράτος που ελέγχεται πλήρως από τη «θολοκουλτούρα» και τους «δήθεν», οι οποίοι, καθ’ όλη την πορεία τους μας απέδειξαν τι μπορούν να γκρεμίσουν, αλλά δεν είδαμε τι μπορούν να κτίσουν

Όσο αισιόδοξος και αν είναι κάποιος, παρατηρώντας την εικόνα του σημερινού κράτους, είναι βέβαιο πως αισθάνεται να εξανεμίζονται οι ελπίδες του για αναστροφή της κατάστασης. Και πώς να γίνει αυτό όταν -πολλές φορές το λέμε- εναποθέσαμε τις ελπίδες μας για σωτηρία, στους ίδιους που μας οδήγησαν ως εδώ!

Πρέπει δε να απαλειφθεί μια σκόπιμη παραπλάνηση που επιχειρείται από τα «μικρά» κόμματα, που απεκδύονται των ευθυνών με το επιχείρημα ότι αυτά δεν κυβερνούσαν. Πρόκειται περί μεγάλης πλάνης, που γίνεται όμως πιστευτή και τείνει να καταστεί στερεότυπο, αν δεν κατέστη ήδη.

Δεν κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο μόνον τα δυο κόμματα εξουσίας. Θα έλεγα μάλιστα, ότι διαχειρίστηκαν την εξουσία, ακολουθώντας πολλές φορές πορεία που υπαγορεύτηκε από εξωθεσμικά κέντρα αλλοδαπής και ημεδαπής. Πλην τούτου, η εξουσία σε μια πολιτεία δεν ασκείται μόνον από την κυβέρνηση, αλλά από πλήθος άλλων φορέων.

Ποιες ιδέες επικράτησαν από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, που καθόρισαν και την πολιτική ζωή του τόπου; Δεν είναι οι σοβιετικού τύπου ιδέες, παρόλο που στην κυβέρνηση δεν ανήλθε ποτέ μαρξιστικό κόμμα (είτε του υπαρκτού είτε του ανύπαρκτου σοσιαλισμού); Πότε υπήρξε δημοκρατική συμπεριφορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις; Πότε υπήρξε σεβασμός στο κοινωνικό σύνολο από οργανωμένες ομάδες που απαιτούν διατήρηση (και αύξηση) των προκλητικών προνομίων που απέκτησαν με εκβιαστικό ή «ρουσφετολογικό» τρόπο;

Ποια είναι η μορφή της τέχνης σήμερα, σε όλους τους τομείς; Δεν είναι κατά κανόνα η τέχνη της θολοκουλτούρας; Αν ήταν κουλτούρα -και όχι θολή- γιατί εξακολουθούμε να βλέπουμε με ευχαρίστηση για 100ή φορά ταινίες της δεκαετίας του ’60; Γιατί στις παρέες της ταβέρνας, δεν σιγοτραγουδούμε τις σύγχρονες «εκτελέσεις», αλλά έρχονται αυθόρμητα στο στόμα μας τραγούδια του Μάνου, του Μίκη, του Ξαρχάκου; Και τα λίγα καινούργια μουσικά επιτεύγματα που δεν έχουν τροχιά κομήτη, οι ρίζες τους βρίσκονται στα παλιά.

Αλλά, και ποιας ιδεολογίας είναι εκδότες και δημοσιογράφοι που κατευθύνουν την κοινή γνώμη; Ποιοι ελέγχουν την εκπαίδευση από τα δημοτικά μέχρι τα πανεπιστήμια; Και ποιοι εκφοβίζουν -και με δυναμικό τρόπο- όσους τολμήσουν να φέρουν αντίρρηση σε παρωχημένες ιδεοληψίες, που οι κοινωνίες -πλην Ελλάδος- τις απέρριψαν;

Έχουμε επομένως ένα κράτος που ελέγχεται πλήρως από τη θολοκουλτούρα. Από τους «δήθεν», όπως επικράτησε να λέγεται. Και οι οποίοι, καθ’ όλη την πορεία τους μας απέδειξαν τι μπορούν να γκρεμίσουν, αλλά δεν είδαμε τι μπορούν να κτίσουν.

Αυτό είναι το σημερινό μας πρόβλημα, που δεν μπορεί να λειτουργήσει το κράτος. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας απεργίας, των ιδιοκτητών ταξί, που ξεκίνησε για διεκδικήσεις, αλλά έχει πάρει τώρα εκδικητική μορφή εναντίον της κοινωνίας. Το είπαν άλλωστε στον ελληνικό λαό: «Μαζί θα καταστραφούμε».

Και πού είναι το κράτος να εφαρμόσει τους νόμους, ιδιαίτερα στην περίπτωση αυτών που έριξαν λάδια για να εμποδίσουν τους αστυνομικούς που θα τους απέτρεπαν από παράνομες ενέργειες, με ενδεχόμενο να σκοτωθούν ίσως οι αστυνομικοί (που είναι παιδιά του φτωχικά εργαζόμενου λαού, και όχι γόνοι εφοπλιστών).

Οι αυτοαποκαλούμενες «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις δεν έχουν την πρόθεση να εφαρμόσουν το νόμο, διότι αυτές εξέθρεψαν τους συνδικαλιστές με σοβιετική συμπεριφορά αλλά με καπιταλιστική ζωή (εις υγείαν εμού του κορόιδου, που από τον μικρό μισθό μου πληρώνω τις πολυτελείς διακοπές τους). Και σ’ αυτούς στηρίζονται.

Οι δε φιλελεύθερες κυβερνήσεις, και να θέλουν, δεν τολμούν να εφαρμόσουν το νόμο, διότι έχουν απέναντί τους, όλη τη θολοκουλτούρα που εξουσιάζει τον τόπο.
Ας μου πει κάποιος, γιατί θα έπρεπε με όλα αυτά να είμαι αισιόδοξος (που δεν έχουν καμιά σχέση με την άσχημη οικονομική κατάσταση).


Όπως ήταν αναμενόμενο, οι γνωστές πλέον 31 προτάσεις Σαμαρά για την αναθεώρηση του Συντάγματος, θα οδηγούσαν αναγκαστικά σε δημόσιο διάλογο. Ήδη λοιπόν άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες κριτικές. Στη σημερινή έκδοση της ηλεκτρονικής εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ» δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του δημοσιογράφου κ. Δελαστίκ με τίτλο «Σύνταγμα… ασύδοτης κυβέρνησης».

Στο άρθρο του αυτό ο πιο πάνω δημοσιογράφος εστιάζει κυρίως πάνω σε μια από τις 31 προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος που παρουσίασε την Παρασκευή ο Αντώνη Σαμαράς. Συγκεκριμένα εστιάζει πάνω στην πρόταση για το ασυμβίβαστο της ταυτόχρονης συνύπαρξης στο ίδιο πρόσωπο των ιδιοτήτων βουλευτή και υπουργού.

Στο άρθρο του αυτό ο κ. Δελαστίκ υπεραμύνεται του ισχύοντος πολιτικού συστήματος, ως προς το σημείο αυτό (δηλαδή στο ότι ο υπουργός πρέπει να είναι ταυτόχρονα και βουλευτής) και προσπαθεί να πολεμήσει την συγκεκριμένη πρόταση Σαμαρά με επιχειρηματολογία που…. πολύ εύκολα καταρρίπτεται και δεν χρειάζεται επιμέρους αναφορά.

Εκείνο μόνο που εμείς επιγραμματικά έχουμε να παρατηρήσουμε είναι τα εξής:

1) Η θέση του κ. Δελαστίκ έρχεται σε αντίθεση με το καθολικό αίτημα των πολιτών για διαχωρισμό Εκτελεστικής και Νομοθετικής εξουσίας. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη στο ίδιο πρόσωπο του νομοθέτη και του εκτελεστή των νόμων, του ελέγχοντα και ελεγχόμενου, οδηγεί σε σύγχιση αρμοδιοτήτων και σε καταχρήσεις.

2) Η θέση του κ. Δελαστίκ εξάλλου ισχύει τα τελευταία 190 χρόνια της νεώτερης ιστορίας της Ελλάδας και τα αποτελέσματα τα ζούμε όλοι μας.

3) Ο κ. Δελαστίκ, προκειμένου να υπεραμυνθεί της άποψής του υπεραμύνεται ακόμα και της έννοιας του πολιτικού κόστους, το οποίο περίπου το θεωρεί ως πεμπτουσία της δημοκρατίας, όταν κατά γενική ομολογία, αυτό αποτελεί τη χειρότερη σύγχρονη πολιτική «γάγγραινα» και τροχοπέδη για κάθε εξέλιξη, πρόοδο και ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών.

4) Θεωρεί ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί θα αποτελούν τους «κολλητούς» του εκάστοτε πρωθυπουργού και θα είναι άτομα αναλώσιμα χωρίς πολιτικό ενδιαφέρον, ενώ για παράδειγμα (λέμε εμείς) η τρίτη γενιά Παπανδρέου και πολλές άλλες μόνιμες και μη αναλώσιμες πολιτικές οικογένειες, είναι προφανώς δημοκρατική υγεία!!

5) Ο κ. Δελαστίκ δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του ότι το σπάσιμο της αλυσίδας βουλευτή – υπουργού, οδηγεί αναπόφευκτα και στο σπάσιμο της αλυσίδας του ρουσφετιού, δηλαδή της βασικότερης πολιτικής κατάρας των τελευταίων 190 ετών ιστορίας.

Με λίγα λόγια η άποψή του κ. Δελαστίκ, σε ότι αφορά την πρόταση αυτή του Αντώνη Σαμαρά είναι συντηρητική. Δηλαδή μη αλλαγή.

Εμείς όμως πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να πάμε επιτέλους μπροστά, σπάζοντας πολιτικές αγκυλώσεις, πρακτικές και θεσμούς που μας κρατούν στο χθες.

Το άρθρο του κ. Δελαστίκ εδώ

Ακόμη πιο ανεξέλεγκτη κυβέρνηση, ακόμη πιο ελεγχόμενη Βουλή. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να συμπυκνωθεί επιγραμματικά η ουσία των προτάσεων της ΝΔ για ευρύτατη αναθεώρηση του Συντάγματος, οι οποίες δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή. Οι προτάσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πολλές -31 τον αριθμό- και κάποιες από αυτές μπορούν να γίνουν ευρύτερα αποδεκτές, ενώ άλλες είναι διατυπωμένες τόσο γενικά που η συμφωνία ή διαφωνία με αυτές θα εξαρτηθεί από τη συγκεκριμενοποίηση του περιεχομένου τους. Υπάρχουν, όμως, κάποιες θεμελιώδεις προτάσεις που εγείρουν αμέσως σοβαρότατες αντιρρήσεις.

Ασυμβίβαστο του αξιώματος του υπουργού με εκείνο του βουλευτή, προτείνει π.χ. η ΝΔ. Πρόκειται για πολύ επικίνδυνη πρόταση. Το δικαίωμα να ορίσει θεωρητικά όσους εξωκοινοβουλευτικούς φίλους του θέλει ως υπουργούς το έχει και τώρα ο πρωθυπουργός. Το ασκεί όμως με περίσκεψη - και συνήθως με μέτρια ή και κάκιστα αποτελέσματα. Αν καταστεί συνταγματική επιταγή ο διορισμός εξωκοινοβουλευτικών υπουργών, τα πράγματα θα αλλάξουν πολύ.

Η υπουργοποίηση όλων των "κολλητών" της παρέας του εκάστοτε πρωθυπουργού, με πιθανότατη συνέπεια μια άθλια διακυβέρνηση, θα είναι η αθωότερη εκδοχή της εφαρμογής αυτής της συνταγματικής απαίτησης. Το χειρότερο είναι άλλο. Επιδιώκοντας να υλοποιήσει συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές ή υπηρετώντας συγκεκριμένα επιχειρηματικά ή άλλα συμφέροντα, ο εκάστοτε πρωθυπουργός θα ορίζει ως υπουργός αναλώσιμα άτομα εντεταλμένα (ακόμη και αδρά αμειβόμενα) να υλοποιήσουν τις προειλημμένες αποφάσεις που θα προέρχονται από το πουθενά της πολιτικής ζωής, άγνωστα στην κοινωνία, τα οποία δεν θα έχουν φυσικά πολιτικές βλέψεις και αφού επιτελέσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε, θα πετιούνται με άνεση στη χωματερή των πολιτικών απορριμμάτων για να συνεχίσουν, πιθανότατα με ευμάρεια, τον ιδιωτικό βίο τους!

Ο πρωθυπουργός θα υφίσταται φυσικά μια κάποια πολιτική φθορά από τα πεπραγμένα τους. Δεν θα έχει όμως κανένα πρόβλημα με την πολιτική προσωπικότητα των ατόμων αυτών, αφού φυσικά θα στερούνται σχεδόν πάντα πολιτικής προσωπικότητας. Θα είναι τυφλά όργανα εκτέλεσης ακόμη και των πιο ακραίων εντολών, αφού δεν θα σκοπεύουν να επανεκλεγούν ή να τεθούν καθ' οιονδήποτε τρόπο υπό τη λαϊκή έγκριση. Ως μη πολιτικά πρόσωπα δεν θα φιλοδοξούν βεβαίως να βρουν κοινωνικά αποδεκτούς συμβιβασμούς.

Με τον τρόπο αυτόν ο πρωθυπουργός απαλλάσσεται επίσης από επίδοξους μνηστήρες της θέσης του. Πώς θα προκύψουν οι επίδοξοι πρωθυπουργοί, αν όλοι οι υπουργοί είναι "για τα μπάζα" από πολιτική σκοπιά και οι απλοί βουλευτές ζουν σε έναν δικό τους, κλειστό και φραγμένο προς την κυβερνητική εξουσία κόσμο, αντικειμενικά ασήμαντο; Απόλυτος άρχων γίνεται έτσι ο πρωθυπουργός! Δεν θα υφίσταται η παραμικρή δυνατότητα αμφισβήτησης της παντοδυναμίας του, αφού με το σχήμα αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατον να υπάρξουν δελφίνοι που να έχουν σοβαρή κομματική και κυρίως λαϊκή απήχηση.

Είναι προφανές ότι το σχήμα που προτείνει η ΝΔ καταφέρει πολλαπλά πλήγματα στην ουσία της δημοκρατίας. Σε πλήρη αντίθεση με την προσπάθεια που καταβάλλεται εσχάτως να δαιμονοποιηθεί το "πολιτικό κόστος" ως η αιτία των κακών αυτού του τόπου, η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη: η πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος συνίσταται ακριβώς στη διαρκή αλληλεπίδραση της εκφραζόμενης λαϊκής βούλησης και των κυβερνητικών σχεδίων ώστε μέσω της διαπάλης αυτής και υπό τη δαμόκλειο σπάθη του πολιτικού κόστους να περιορίζεται η κυβερνητική ασυδοσία και να βρίσκονται κοινωνικά αποδεκτοί συμβιβασμοί εξουσίας του λαού.

Υγεία του δημοκρατικού πολιτεύματος συνιστά ακριβώς ο συνυπολογισμός της θέλησης των πολιτών στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής και όχι βεβαίως η συστηματική περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης και η επίδειξη αντιλαϊκής κυβερνητικής πυγμής, όπως προτείνουν ορισμένοι.

ΣΤΟΧΟΣ: Λιγότεροι βουλευτές, καλύτερος έλεγχος

Η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 δεν ανταποκρίνεται σε κάποια ανάγκη του δημοκρατικού πολιτεύματος. Διευκολύνει, όμως, τον έλεγχο των βουλευτών από τους αρχηγούς των κομμάτων τους. Οσο λιγότεροι οι βουλευτές, τόσο πιο υπάκουοι θα είναι στον αρχηγό τους, αφού αυτός και μόνο αποφασίζει για το ποιοι θα συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια! Ιδίως τα κόμματα εξουσίας θα μπορέσουν έτσι να απαλλαγούν από κάποιους απείθαρχους και ενοχλητικούς στην ηγεσία τύπους! Δυστυχώς για τους βουλευτές, ο λαός καθόλου δεν θα στενοχωρηθεί για τη μείωσή τους, καθώς οι ίδιοι αυτοϋπονομεύουν τον θεσμό, ψηφίζοντας οποιονδήποτε νόμο, όσο ολέθριος και αν είναι για τη χώρα, φέρει στη Βουλή η κυβέρνησή τους.

Το περιλάλητο νέο «πακέτο στήριξης» αποδεικνύεται μια ακόμη απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας. Η υπόσχεση από την Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για νέα χρηματοδοτική στήριξη αγνώστων λοιπών στοιχείων, έγινε μόνο και μόνο για να στηριχθεί η συμφωνία με το διεθνές λόμπι των τραπεζών για μετακύλιση χρέους αξίας 50 δις ευρώ σε 15 έως 30 χρόνια.

Η κυβέρνηση πίσω από κλειστές πόρτες διαπραγματεύεται με το τραπεζικό λόμπι προκειμένου να δοκιμαστεί η συμφωνία στις αγορές το ταχύτερο δυνατό. Σχεδιάζουν την πρώτη ανταλλαγή ομολόγων μέσα στον Αύγουστο, το αργότερο αρχές Σεπτεμβρίου.

Γιατί αυτή η βιασύνη;

Με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση προωθεί μια συμφωνία, η οποία δεσμεύει το ελληνικό δημόσιο για τα επόμενα 30 χρόνια;

Ποιες εγγυήσεις, ποια εχέγγυα και ποιους όρους αποπληρωμής έχει αναλάβει η κυβέρνηση προκειμένου να διευκολύνει το λόμπι των τραπεζών στην μετακύλιση του χρέους;

Η αλήθεια είναι η εξής:

Πρώτο: Κανενός είδους νέα χρηματοδοτική στήριξη δεν προβλέπεται από την ευρωζώνη, αν πρώτα η Ελλάδα δεν προχωρήσει άμεσα στη συμφωνία με τις τράπεζες ώστε να τις απαλλάξει από τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους. Κύριος στόχος τους είναι να προστατευτούν οι μεγάλες τράπεζες από μια άμεση επίσημη πτώχευση της χώρας.

Δεύτερο: Η Ελλάδα σπρώχνεται να δοκιμάσει μέσα στον Αύγουστο την αντοχή και την ανοχή των αγορών, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι πιθανότητες ενός «πιστωτικού γεγονότος» αυξάνονται δραματικά. Ένας επιπλέον λόγος που η κυβέρνηση θέλει τον Αύγουστο, είναι ότι ένα τυχόν «πιστωτικό γεγονός», θα αιφνιδιάσει τον λαό και θα δώσει την ευκαιρία στην ίδια να πάρει μέτρα δέσμευσης καταθέσεων και καταστολής πριν καν καταλάβει ο καταθέτης, ο εργαζόμενος και ο μικρομεσαίος τι ακριβώς συνέβη.

Τρίτο: Η κυβέρνηση την ίδια ώρα που εξαπατά τους καταθέτες ότι οι αποταμιεύσεις τους είναι εγγυημένες, επιτρέπει στις πολυεθνικές και στους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, μαζί και στις εγχώριες τράπεζες, να διοχετεύουν μαζικά στο εξωτερικό τα ρευστά διαθέσιμα που διαθέτουν, ώστε σε περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος» να μην δεχτούν σοβαρό πλήγμα.

Τέταρτο: Οι εγγυήσεις και οι όροι της συμφωνίας με το λόμπι των τραπεζών είναι τόσο ειδεχθείς και επαχθείς, ώστε η κυβέρνηση προσανατολίζεται να προχωρήσει στην άμεση εφαρμογή της χωρίς να την δημοσιοποιήσει, ούτε να την φέρει στην Βουλή για κύρωση. Βιάζεται να εξασφαλίσει τις τράπεζες γιατί ακόμη και χωρίς «πιστωτικό γεγονός», το ελληνικό δημόσιο πολύ σύντομα δεν θα είναι σε θέση να πληρώνει ούτε καν μισθούς και συντάξεις.

Κι ενώ τα παιδία παίζει με προτάσεις αλλαγής του Συντάγματος, οργανώνεται η επίσημη πτώχευση της Ελλάδας με τρόπο που δεν θα επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, στο ευρώ και στις αγορές. Ο ελληνικός λαός θα διαπιστώσει στο αμέσως επόμενο διάστημα το τι σημαίνει «τριτοκοσμική» εξαθλίωση και πτώχευση της κοινωνίας, εν μέσω της ανεπτυγμένης ευρωζώνης. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος γιατί έπρεπε τάχιστα να εκκαθαριστούν οι πλατείες.


Αρχίζω τον συλλογισμό με το «Η ζωή δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα».

Φράση που μέχρι χθες (που ο άνθρωπος περνιόταν για Θεός) θα προσπερνιόταν ως γελοία.
Το σήμερα λοιπόν, βάζει τα πράγματα στη θέση τους (το μέχρι πού σε παίρνει, μην καυχιέσαι κιόλας). Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε/φτιάξουμε/σπρώξουμε/προσανατολίσουμε την κατάσταση, κι αυτή στην κοσμάρα της, δεν υπακούει σε κανέναν, πάει μόνη της.

Ήρθε η ώρα να το δεχτούμε λοιπόν ως γεγονός, ότι άλλου είναι το σενάριο, εμείς απλά παίζουμε (παίζουμε τον ρόλο μας).

Τώρα, για να βρούμε τι θέλει να παίξουμε, αρκεί να δούμε το «πρόβλημα».

Αν εξετάσουμε αυτά που μας στέλνει, μπορούμε να διακρίνουμε το τι θέλει να φέρουμε. (Θες δεν θες θα το φέρεις, κι αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο επίσης γεγονός. Το «θες δεν θες» σημαίνει ότι όσο δεν μπαίνεις στον ρόλο σου, όσο αρνείσαι να υπακούσεις τις «εντολές», τόσο πιο πολύ θα σε γαμάει. Για να το κάνεις τελικά.)

Εξετάζω λοιπόν αυτά που στέλνει και βγάζω τα εξής συμπεράσματα:

• Δεν θέλει ηγέτη το αύριο. Όποιος πάει να αναδειχθεί γκρεμοτσακίζεται. Δεν θέλει κάποιον «σοφότερο/αξιότερο/καλυτερότερο», ο οποίος πίσω του θα σέρνει «άβουλους/αχρηστότερους/ τίποτα ανθρώπους»....
Ζητάει (πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου γένους) να γίνουμε ΟΛΟΙ «σοφότεροι/αξιότεροι/καλυτερότεροι». (Σ’ αυτό το σημείο κότσαρε και το «θες δεν θες»).

• Το οικονομικό πρόβλημα.. Η φτώχια είναι ο ελαφρύτερος σταυρός λένε.

Όχι γιατί κανείς δεν πέθανε από αυτήν, αλλά γιατί πακέτο πάνε μαζί της και τόσα καλά. Αλληλεγγύη, ανθρωπιά, ταπεινότητα κλπ.

Κατασκευή ανθρώπινη είναι αυτό που απογίναμε.

Ήτοι, να μένει ο καθένας κλεισμένος στον εαυτό του, και να βολοδέρνεται μονάχος με τα προβλήματά του.

Μας έφτιαξαν έτσι.

Να θεωρείται άξιος αυτός που μόνος του τα καταφέρνει στη ζωή, κι όποιος δεν μπορεί ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να θεωρείται άχρηστος.
(Αυτή είναι η κανονική μετάφραση της έννοιας εγωισμός).

Λογικοποιείται η άποψη αν εδώ θέσω το: «ο άνθρωπος από τη φύση του είναι κοινωνικό ον».
Η κοινωνικότητα πώς μεταφράζεται;

Στο να είμαι δημοφιλής και αρεστός; Λάθος μετάφραση της λέξης, ή έστω δεν είχε αυτό το νόημα όταν εφευρέθηκε.

Η κοινωνία σαν έννοια έχει να κάνει με.. μοίρασμα. Σε μία υγιής κοινωνία (ας θυμηθούμε τις παλιές γειτονιές), όλοι μοιράζονταν τα πάντα.

Όποιος είχε έδινε σ’ αυτόν που δεν είχε, δεν υπήρχαν διαφορές -στο γενικό του οι διαφορές.
Εκεί μας πάει, πάλι κότσαρε και το «θες δεν θες».

• Ό,τι σάπιο ξεμπροστιάζεται (από μόνο του, μαγικά) μέχρι που καίγεται (πάλι από μόνο του, μαγικά). Είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάξουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
(Εννοείται, αλλά το ξανα-κοτσάρω.. «θες δεν θες»)

Δεν θα το αναπτύξω άλλο, μπορείς να παρατηρήσεις εξετάζοντας και να δεις ιδίοις όμμασι -και με κάθε λεπτομέρεια- το αύριο.

Παγίδα είναι να μένεις κοιτώντας αυτό που φαίνεται.
Αν μείνεις σ’ αυτό που βλέπεις γύρω σου
1ον θα θεωρήσεις ηλιθιότητες αυτά που γράφω (αλλά αυτό είναι το λιγότερο, εγώ τι θα πάθω;)
2ον θα πτοηθείς..

Αν δηλαδή μείνεις στο ότι οι παπάρες συνεχίζουν να μας πηδούν (καμία αλλαγή, όσο κι αν παλέψαμε, άδικος κόπος, ματαιότης ματαιοτήτων), ότι «ο κόσμος δεν άλλαξε» (μα εσύ είσαι ο κόσμος!!! Νοιώθεις -και πολύ μάλιστα- ότι άλλαξες, άσχετα αν αυτό ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ -δεν διαφαίνεται γιατί τώρα χτίζεται η «θεωρία». Αφού χτιστεί θα αρχίσει η «πράξη», η εφαρμογή). Θα πτοηθείς λοιπόν και.. δεν θα παίξεις (κατά πώς σε συμφέρει) τον ρόλο σου.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε κάτι. Εκτός από το «θες δεν θες» (που είπαμε μεταφράζεται ως: όσο αρνείσαι να υπακούσεις τις «εντολές», τόσο πιο πολύ θα σε γαμάει. Για να το κάνεις τελικά), υπάρχει και το «Η ιστορία θα πάει εκεί που θέλει να πάει, με ή χωρίς εσένα μέσα».

Παλιά είχα την εξής απορία σχετικά με το συμπαντικό σενάριο. Σκεφτόμουν πώς γίνεται να είναι εξ αρχής γραμμένο, κι ο καθένας να μπορεί να επιλέγει, και τελικά να βγαίνει το αυτό αποτέλεσμα.

Κάτι δεν μου κόλλαγε, μέχρι που κατάλαβα αυτό με την απόλυτη σημαντικότητα και ταυτόχρονα την απόλυτη ασημαντότητα του καθενός μας.

Μετάφραση: Ο καθένας μας προκαλεί μία συγκεκριμένη ενέργεια, η οποία αυτή ενέργεια κινεί την ιστορία (είτε κάνει είτε δεν κάνει, το ίδιο είναι).

Με αυτήν την έννοια είμαστε ΟΛΟΙ απόλυτα σημαντικοί.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό, υπάρχει και μία δεύτερη παράμετρος στο ζήτημα.

Το σύμπαν δεν μας βλέπει μεμονωμένα..

Αν δεν κάνεις εσύ (βλ. προηγούμενη παρένθεση) βοηθάς ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ.

(Με την μία ή την άλλη εκδοχή η ιστορία πάντα κερδισμένη βγαίνει).

Το μόνο που ΕΣΥ αποφασίζεις -παίζοντας στο ήδη γραμμένο, από άλλο χέρι, σενάριο- είναι αν θα φέρεις το αποτέλεσμά σου ή αν δεν το φέρεις κι έτσι βοηθήσεις κάποιον άλλον να φέρει το δικό του.
  • Το δόγμα της εποχής μας, το μεσοπρόθεσμο έγκλημα, οι ιδιωτικοποιήσεις έναντι χαρτιών περιορισμένης αξίας, ο νομισματικός εκβιασμός, η στάση πληρωμών, οι διεθνείς συγκυρίες στις Η.Π.Α. και την Τουρκία, καθώς επίσης η ανάγκη υιοθέτησης της άμεσης Δημοκρατίας

Χωρίς απολύτως καμία διάθεση καταστροφολογίας, με τη νέα δομή των πιστωτών της Ελλάδας, με τον προβλεπόμενο περιορισμό τους δηλαδή σε λίγα πλέον χέρια ισχυρών κρατών, αντί σε πολλούς ιδιώτες (άρθρο μας - υπενθυμίζουμε ότι, τίποτα ακόμη δεν έχει αποφασισθεί καθαρά, οπότε καμία επόμενη δόση δεν είναι σίγουρη), θα είναι πολύ πιο εύκολη η χρεοκοπία της σε δεύτερο στάδιο - μετά την «επιλεκτική». Παράλληλα, με την εξουδετέρωση της «Ελληνικής βόμβας», μάλλον θα αποφευχθεί ο άμεσος κίνδυνος για το Ευρώ, οπότε θα διευκολυνθεί ταυτόχρονα η Γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη (Pax Germanica).

Ειδικότερα, εάν οι οφειλές της Ελλάδας δεν μεταφέρονταν από τους ιδιώτες στα κράτη (για τα οποία ουσιαστικά πληρώνουν οι Πολίτες εν αγνοία τους, αντί οι τοκογλύφοι - κάτι που ασφαλώς δεν θέλουν ούτε οι λοιποί Ευρωπαίοι, αλλά ούτε εμείς οι Έλληνες), τότε η χρεοκοπία μίας σειράς από ευρωπαϊκές τράπεζες δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί - σε περίπτωση βέβαια αδυναμίας πληρωμών της χώρας μας.


Επομένως ο κίνδυνος για το Ευρώ, εάν όχι η πλήρης καταστροφή της Ευρωζώνης, θα ήταν μάλλον δεδομένος, ενώ για μία ακόμη φορά θα διασωθούν οι κερδοσκοπικές τράπεζες από τους φορολογουμένους Πολίτες - ανακηρύσσοντας το «ετεροβαρές ρίσκο» στο «δόγμα» της εποχής μας και τις τράπεζες στον απόλυτο κυρίαρχο του «παιχνιδιού».


ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Όπως τεκμηριώνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, ο οποίος δημιουργήθηκε με κριτήριο κάποιες «αισιόδοξες υποθέσεις εργασίας» στο τέλος του, η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα αποφύγει το μοιραίο, με το πρόγραμμα που της επιβάλλεται από τη Γερμανία - οπότε δεν βλέπουμε γιατί θα έπρεπε να εξοφλήσουν οι Έλληνες τους «διαφθορείς» πιστωτές του «διεφθαρμένου» δημοσίου τους, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους.


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού σε δις €, με ιδιωτικοποιήσεις, με εκποιήσεις καλύτερα, ύψους 15 δις € (ελπίζοντας φυσικά να διαψευσθούν προς το καλύτερο οι προβλέψεις μας)

Μεγέθη

2011

2012

2013

2014

2015







Έσοδα

55.500

57.165

58.880

60.646

62.465

Πρωτογενείς Δαπάνες

65.500

65.500

65.500

65.500

65.500

Τόκοι

16.000

16.000

17.029

18.023

18.980

Σύνολο δαπανών

81.500

81.500

82.529

83.523

84.480

Έλλειμμα

-26.000

-24.335

-23.649

-22.877

-22.015

Έλλειμμα / ΑΕΠ

-11,76%

-11,35%

-11,14%

-10,78%

-10,17%

ΑΕΠ*

221.000

214.370

212.226

212.226

216.470

Χρέος **

370.000

340.580

360.479

379.606

397.871

Χρέος / ΑΕΠ

167,5%

158,9%

169,8%

178,9%

183,8%

* ΑΕΠ 2009: 235.017 ΑΕΠ 2010: 230.173 - ΑΕΠ 2011 με 4% ύφεση (αποπληθωρισμένα)

** Χρέος 2012: 370.000 – 50.000 (διαγραφή) + 24.335 (έλλειμμα) - 3.750 (αποκρατικοποιήσεις)

Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011 (διαφοροποιήσεις Β.Βιλιάρδος)

Αισιόδοξες υποθέσεις: (α) Μείωση του χρέους κατά 50 δις € το 2012 λόγω απόσβεσης τραπεζών, (β) μέσο επιτόκιο δανεισμού 5% (αφού εγκρίθηκε το 3,5% για να νέα δάνεια), (γ) ύφεση 2012 στο -3%, 2013 στο -1%, 2014 στο 0% και 2015 ανάπτυξη 2% (δ) έσοδα +3% από το 2012 λόγω νέων φόρων μεσοπρόθεσμου (ε) δαπάνες σταθερές (στ) αποκρατικοποιήσεις συνολικά 15 δις €, μοιρασμένες εξ ίσου στα έτη 2012 – 2015 (3,75 δις € μειωτικές του χρέους).


Πρόβλεψη: Υπολογίζουμε ότι, το αργότερο στα μέσα του 2012 η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευθεί ξανά με τους πιστωτές της - με στόχο ακόμη μία φορά (τρίτη κατά σειρά) τη διαγραφή χρέους, τη μείωση των επιτοκίων, τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κοκ. Ενδιάμεσα βέβαια, πολύ πιο σύντομα από ότι φανταζόμαστε, η Ελλάδα θα ζητήσει νέα χρήματα από την ΕΕ – αφού οι «ζημίες» (ελλείμματα) του προϋπολογισμού, ύψους περίπου 2 δις € μηνιαία, δεν καλύπτονται από κανένα εκ των δύο προγραμμάτων στήριξης (ακόμη και αν ξεπουλήσει βιαστικά δημόσιες επιχειρήσεις, για να καλύψει κάποιες τρύπες του προϋπολογισμού).


Από τον Πίνακα Ι συμπεραίνουμε μεταξύ άλλων ότι, τα φορολογικά έσοδα του 2015 θα αντιστοιχούν στο 29% περίπου του ΑΕΠ μας, από 25% σήμερα – θα είναι δηλαδή αναλογικά περισσότερα, από αυτά της Γερμανίας (περί το 27% του ΑΕΠ της). Επομένως, η δυνατότητα παραπάνω αύξησης τους θα είναι πλέον μηδενική – ενώ, εάν συμπεριλάβουμε το 10% επί του ΑΕΠ που κοστίζει η ιδιωτική υγεία και η παιδεία (φροντιστήρια) στην Ελλάδα (σχεδόν 0% στην Ευρώπη), τότε η «φορολογική» επιβάρυνση του μέσου Έλληνα θα ανερχόταν το 2015 στο 39%!


Αυτό θα σήμαινε μία ύφεση άνευ προηγουμένου, λόγω τεράστιας μείωσης της κατανάλωσης – εάν όχι την απόλυτη καταστροφή. Επομένως, ο κίνδυνος να μην έχουμε ανάπτυξη της τάξης του 2%, όπως υπολογίσαμε στον Πίνακα Ι, αλλά, αντίθετα, επαυξημένη επαναφορά της ύφεσης, είναι κάτι παραπάνω από πιθανός.


Εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου μειώνουν τα έσοδα του προϋπολογισμού, λόγω απώλειας των μερισμάτων, ενώ αυξάνουν τις δαπάνες λόγω ανεργίας (οι απολύσεις προσωπικού είναι δεδομένες, όταν αποκρατικοποιούνται κρατικές εταιρείες), οπότε «εκβάλλουν» υποχρεωτικά σε νέους φόρους, τότε οι παραπάνω προβλέψεις μας (Πίνακας Ι) ίσως είναι πολύ αισιόδοξες. Πόσο μάλλον εάν συμπεριλάβουμε το ότι, η εμπορική δραστηριοποίηση των ξένων πολυεθνικών στη χώρα μας, προκαλεί την «εξαγωγή» φόρων και συναλλάγματος στις χώρες προέλευσης τους, εις βάρος όλων μας.


ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ειδικά όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, δεν θεωρούμε καθόλου λογική την πώληση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων, έναντι ουσιαστικά χαρτιών χωρίς αξία – όπως είναι πολύ πιθανόν να συμβεί σύντομα, με χαρτονομίσματα σαν το δολάριο, το γεν και το ευρώ. Ο Πίνακας ΙΙ, από τον οποίο φαίνεται μεταξύ άλλων η «ετυμηγορία» των αγορών για ορισμένες χώρες και τα νομίσματα τους, είναι αποκαλυπτικός:


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Επιτόκια δεκαετών ομολόγων - δομικά ελλείμματα προϋπολογισμών σε ποσοστά επί του ΑΕΠ, με κριτήριο προβλέψεις (ΟΟΣΑ) του 2011

Χώρα

Δομικό έλλειμμα

Επιτόκιο ομολόγων




Γερμανία

-2,1%

2,9%

Η.Π.Α.

-8,6%

3,0%

Ισπανία

-2,4%

5,8%

Ιαπωνία*

-7,0%

1,1%

Πορτογαλία

-3,3%

11,9%

Μ. Βρετανία**

-7,0%

3,1%

Ιταλία

-2,1%

5,4%

Ιρλανδία

-5,3%

12,8%

Ελλάδα***

-2,3%

16,6%

* Δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 220% του ΑΕΠ της

** Συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) άνω του 550% του ΑΕΠ της

*** Με κριτήριο το μεσοπρόθεσμο, θα διαμορφωθεί μάλλον υψηλότερα

Πηγή: Bloomberg

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Συνεχίζοντας, θα ήταν σίγουρα ανόητη η πώληση περιουσιακών στοιχείων (πόσο μάλλον στις σημερινές, εξευτελιστικές τιμές, με σύμβουλο έναν από τους μεγαλύτερους τοκογλύφους, τη Deutsche Bank δηλαδή, μαζί με τις HSBC και BNP-Paribas του οίκου Rothschild), απλά και μόνο για την πληρωμή των τόκων ενός έτους του δημοσίου χρέους μας ή για την κάλυψη των ελλειμμάτων (ζημιών) του προϋπολογισμού μας, για περίπου οχτώ μήνες.


Απλούστερα, εάν πουλούσαμε όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις μας, η σημερινή αξία των οποίων δεν υπερβαίνει τα 15 δις € σε καμία περίπτωση, θα πληρώναμε τους τόκους του δημοσίου χρέους μας μόνο για ένα χρόνο ή θα καλύπταμε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού (περί τα 24 δις €) μόλις για λίγους μήνες!


Θα ήταν λοιπόν σαν μία ιδιωτική επιχείρηση να πουλούσε τα πάγια της, για να εξοφλήσει κάποιες λίγες ζημίες της, χωρίς να κάνει τίποτα για τον περιορισμό τους – οπότε, αργά ή γρήγορα θα πτώχευε, χωρίς καμία προοπτική αποφυγής του μοιραίου. Όσον αφορά δε το συνεχή δανεισμό, εμείς τουλάχιστον δεν γνωρίζουμε καμία επιχείρηση, η οποία να έχει καταφέρει να αποφύγει τη χρεοκοπία με νέες πιστώσεις - αυξάνοντας παράλληλα τις δαπάνες, μειώνοντας το τζίρο (ΑΕΠ) και περιορίζοντας τα μικτά κέρδη της (έσοδα για το δημόσιο).


Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε τουλάχιστον εξευτελιστική για την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων Πολιτών την προσβλητικότατη έκφραση του πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία η (όποια) αντιπολίτευση θα επέλεγε να κυβερνήσει μία «Ελλάδα της δραχμής». Προφανώς ο πρωθυπουργός δεν θέλει να κυβερνάει μία «Ελλάδα της δραχμής», αλλά μία χώρα υποδουλωμένη, λεηλατημένη, πάμπτωχη, χρεοκοπημένη και υποθηκευμένη μαζί, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της σημερινής, αλλά και των επομένων γενεών.


Ουσιαστικά η παραπάνω ατυχής τοποθέτηση του πρωθυπουργού, μοιάζει με το «υπερωκεάνιο» του πρώην υπουργού οικονομικών - μία άθλια έκφραση η οποία, μεταξύ αρκετών άλλων παράδοξων κυβερνητικών σφαλμάτων και περίεργων παραλείψεων, μας κόστισε πολλά δισεκατομμύρια (μόνο στο χρηματιστήριο πάνω από 100 δις €), ενώ οδήγησε την πατρίδα μας στην απόλυτη καταστροφή.


Ας μην ξεχνάμε ότι, σε τελική ανάλυση όλες οι αξίες σε μία χώρα διαμορφώνονται με βάση τα επίπεδα μισθών – γεγονός που σημαίνει πως η πτώση των εισοδημάτων κατά 30% έχει κοστίσει στην Ελλάδα τουλάχιστον 300 δις €, από τη μείωση των αξιών της (ακίνητα κλπ.). Αυτή τη ζημία λοιπόν, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, η οποία είναι συνολικά τουλάχιστον 400 δις €, ποιος αλήθεια θα την πληρώσει; Ξανά οι Έλληνες Πολίτες; Είναι εντελώς «άμοιροι ευθυνών» οι «εκπρόσωποι των Ελλήνων» στην κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο;


Η δραχμή όμως δεν είναι ο «κρυφός» φόβος μας, όσο και αν θέλουν να μας εκβιάσουν, υποθέτοντας ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας. Ένα νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά εμπράγματες αξίες – και η Ελλάδα έχει ήδη πάρα πολλές, όσο και αν αξιολογείται σκόπιμα σαν να μην είχε. Απλούστατα δεν τις εκμεταλλεύεται σωστά, αφού δυστυχώς «άγεται και φέρεται» τις τελευταίες δεκαετίες από ανεπαρκείς, από ανίκανες καλύτερα κυβερνήσεις, οι οποίες αδυνατούν να διαχειριστούν έντιμα και ορθολογικά τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της.


Ο μεγάλος φόβος μας λοιπόν δεν είναι η δραχμή, αλλά η κακοδιαχείριση, η συνεχιζόμενη σπατάλη του δημοσίου, η διαφθορά, η ατιμωρησία των πολιτικών, η έλλειψη επιχειρηματικού πλαισίου, τα δίδυμα ελλείμματα, τα τεχνητά διογκωμένα χρέη, η εκ μέρους της κυβέρνησης δουλική αντιμετώπιση των «εισβολέων», η απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, ο επιχειρούμενος αφελληνισμός, η λεηλασία της χώρας μας και η «ερήμην» υποταγή της σε οικονομικούς κατακτητές.


Όποιος διαβάσει άλλωστε, έστω και πρόχειρα, τον «εφαρμοστικό νόμο» που ψήφισαν οι 154 της Βουλής, αφενός μεν θα βεβαιωθεί απόλυτα ότι θα συμβούν πολύ χειρότερα, από όσα φοβόμαστε, αφετέρου θα αναρωτηθεί σίγουρα “εάν είναι πράγματι Έλληνες, αυτοί που «επικύρωσαν» ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της πατρίδας τους” – όπως συμβαίνει επίσης με τις συμφωνίες της χώρας μας στο Βερολίνο, οι οποίες θέλησαν να δημιουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι τετελεσμένα γεγονότα για τους Έλληνες, πριν επιστρέψουν από τις διακοπές και αντιδράσουν.


Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, προφανώς κανένας συνετός Έλληνας δεν επιθυμεί να χρεοκοπήσει η χώρα του, όπως επίσης κανένας δεν θέλει να επιστρέψει στη δραχμή – πόσο μάλλον εν μέσω μίας παγκόσμιας συναλλαγματικής καταιγίδας. Ταυτόχρονα όμως, κανένας από εμάς δεν θέλει να οδηγεί ένα (δήθεν) ακριβό αυτοκίνητο, για τις δόσεις αποπληρωμής του οποίου δαπανάει ολόκληρο το οικογενειακό του εισόδημα, ενώ δεν έχει καν τη βενζίνη για να το κινήσει.


Παράλληλα, όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να διαχειριστεί κανείς σωστά μία διπλή κρίση χρέους και δανεισμού, χωρίς τη βοήθεια του πληθωρισμού, των χαμηλών επιτοκίων και της Ευρώπης – ειδικότερα, χωρίς εκείνες τις «νομισματικές» δυνατότητες (αύξηση της ποσότητας χρήματος, υποτίμηση κλπ.) που έχουν εκχωρηθεί εξ ολοκλήρου στην ΕΚΤ (η οποία ουσιαστικά διατηρείται στη ζωή από την Bundesbank από την κεντρική τράπεζα δηλαδή της Γερμανίας που ανήκει στο κράτος, σε αντίθεση με τη δική μας Τράπεζα της Ελλάδος, μέτοχοι της οποίας είναι κρυφοί ιδιώτες).


Δυστυχώς τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν ουσιαστικά δικές τους κεντρικές τράπεζες, ενώ η ίδια η ζώνη επίσης όχι – αφού η ΕΚΤ ενδιαφέρεται μόνο για τη νομισματική σταθερότητα, δεν εκδίδει ομόλογα και δεν ενισχύει, όπως κάνουν η Fed, η Τράπεζα της Αγγλίας κλπ. εκείνες τις χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα (έμμεσα μόνο, μέσω των τοκογλυφικών εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δανείζονται από την ΕΚΤ με 1,5% και δανείζουν τα κράτη με άνω του 5%!).


Κατά την άποψη μας λοιπόν η κυβέρνηση, εάν υποθέσουμε ότι κυβερνάει η ίδια, θα έπρεπε να ασχολείται με την επίλυση των προβλημάτων της Οικονομίας, αλλά και της Κοινωνίας μας (διαφθορά, διαπλοκή, Κράτος Δικαίου, μεταναστευτικό κλπ.), χωρίς καθόλου εκβιασμούς, χωρίς καθόλου λόγια και με πολλές πράξεις. Εκτός αυτού, η κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές μας – ενώ κανένας Έλληνας δεν θέλει να βομβαρδίζεται με «πολιτικές αγορεύσεις» κενές νοημάτων, οι οποίες μάλλον στοχεύουν στην διαιώνιση της υπεξαίρεσης της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών.


ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ Η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Εάν η Ελλάδα διαπραγματευόταν σωστά με τους πιστωτές της, επιτυγχάνοντας επιτόκιο 1,5% (όσο το βασικό της ΕΚΤ, με το οποίο δανείζονται οι τράπεζες), μακροπρόθεσμη αποπληρωμή των οφειλών της (χρεολύσια), χωρίς καμία διαγραφή χρέους, καθώς επίσης ένα πρόγραμμα ανάπτυξης της οικονομίας της «τύπου Marshall», παραμένοντας στην πρόσφατη φορολόγηση (2010 - 24% επί του ΑΕΠ) και μειώνοντας την τεράστια σπατάλη του δημοσίου, η εικόνα θα μπορούσε εύκολα να ήταν η εξής:


ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού σε δις €, χωρίς διαγραφή χρέους και χωρίς ιδιωτικοποιήσεις

Μεγέθη

2011

2012

2013

2014

2015







Έσοδα

55.500

54.631

56.816

59.657

63.236

Πρωτογενείς Δαπάνες

65.500

58.950

58.950

58.950

58.950

Τόκοι

16.000

5.550

5.698

5.815

5.892

Σύνολο δαπανών

81.500

64.500

64.648

64.765

64.842

Έλλειμμα

-26.000

-9.869

-7.832

-5.108

-1.606

Έλλειμμα / ΑΕΠ

-11,76%

-4,33%

-3,31%

-2,05%

-0,61%

ΑΕΠ*

221.000

227.630

236.735

248.572

263.486

Χρέος

370.000

379.869

387.701

392.809

394.415

Χρέος / ΑΕΠ

167,5%

166,88%

163,77%

158,03%

149,69%

* ΑΕΠ 2009: 235.017 ΑΕΠ 2010: 230.173 - ΑΕΠ 2011 με 4% ύφεση (αποπληθωρισμένα)

Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011 (διαφοροποιήσεις Β.Βιλιάρδος)

Υποθέσεις: (α) μέσο επιτόκιο δανεισμού 1,5% (β) ανάπτυξη 2012 στο 3%, 2013 στο 4%, 2014 στο 5% και 2015 στο 6% (γ) έσοδα στο 24% του ΑΕΠ (δ) δαπάνες σταθερές, μειωμένες κατά 10%.


Σημείωση: Δεν θα υπήρχε κανένας απολύτως λόγος πτώχευσης, εάν η Ελλάδα πλήρωνε τις ομολογιακές υποχρεώσεις της κάθε φορά που λήγουν, δανειζόμενη τότε από την ΕΚΤ, με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζονται οι τράπεζες της (1,5%).

Σύμφωνα με τον Πίνακα IΙΙ η Ελλάδα θα μπορούσε σχετικά εύκολα και ανώδυνα, χωρίς καμία διαγραφή χρεών και χωρίς καμία αποκρατικοποίηση, να έχει πρωτογενή πλεονάσματα το 2014 – ενώ ο περιορισμός του δημοσίου χρέους της, σε σχέση με το ΑΕΠ, θα άρχιζε αμέσως (από το 2012). Από το 2016 δε και μετά θα εμφάνιζε πλεονάσματα στον κανονικό προϋπολογισμό της - οπότε θα μπορούσε να αποπληρώνει τους τόκους, χωρίς καθόλου νέο δανεισμό.


Εάν τώρα δεν θα μπορούσαμε να επιτύχουμε κάτι τέτοιο, τότε θα ήταν μάλλον καλύτερο το μικρότερο από τα δύο κακά: η στάση πληρωμών. Έτσι ή αλλιώς, τα αποτελέσματα για τους Έλληνες δεν θα διέφεραν σημαντικά, αφού και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι, με βάση αυτά που υπέγραψε η κυβέρνηση, να εμφανίσουμε αμέσως πρωτογενή πλεονάσματα, ενώ έχουμε αποκλεισθεί από τις αγορές – όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της χρεοκοπίας, με μοναδική ίσως διαφορά όχι το κλείσιμο, αλλά την προβλεπόμενη εξαγορά των Ελληνικών τραπεζών από ξένους ομίλους και την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων τους.


Επομένως θα πρέπει και τώρα, όπως και στην περίπτωση χρεοκοπίας, να μειωθεί το κοινωνικό κράτος, να αυξηθεί η ανεργία, να κλείσουν νοσοκομεία, να σταματήσουν σχολεία, να απολυθούν μαζικά δημόσιοι υπάλληλοι κοκ., χωρίς δυστυχώς να πάψουμε να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και εκποιώντας ταυτόχρονα τη δημόσια περιουσία!


Στην περίπτωση της στάσης πληρωμών όμως δεν θα υποχρεωνόμαστε τουλάχιστον να πληρώσουμε όλους τους τοκογλύφους (ένα μέρος τους αργότερα, μετά από διαπραγματεύσεις), ενώ δεν θα λεηλατούσε κανείς ούτε την ιδιωτική, ούτε τη δημόσια περιουσία μας - αφού είμαστε κυρίαρχο κράτος, στην ευρύτερη επικράτεια του οποίου δεν μπορεί να γίνει κανενός είδους κατάσχεση.


Λύσεις λοιπόν υπάρχουν (χωρίς να ξεχνάμε τις τεράστιες πολεμικές επανορθώσεις που μας οφείλει η Γερμανία – έναν από τους λόγους που δήθεν μας βοηθάει, επιδιώκοντας ουσιαστικά την αποφυγή της πληρωμής), αρκεί να έχει την ικανότητα η όποια κυβέρνηση να διαπραγματευθεί σωστά με την Ευρώπη – η οποία διαφορετικά, χωρίς αλληλεγγύη δηλαδή και χωρίς τη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα εξασφάλιζαν την μελλοντική πολιτική της ένωση, δεν πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει.


Ειδικά όσον αφορά την «πρωσική» Γερμανία, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, «ευαισθητοποιείται» πάντοτε με το συγκεκριμένο τρόπο, όταν θέλει να αποφύγει την εξόφληση των υποχρεώσεων της. Δηλαδή, «τείνει χέρι βοηθείας» με απώτερο στόχο να αποφύγει την απαίτηση πληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες είναι κατά πολύ υψηλότερες (565 δις € σύμφωνα με έγκυρο Γάλλο οικονομολόγο), από την όποια βοήθεια τελικά θα μας εγκρίνει – για την οποία θα απαιτήσει δυσανάλογα ανταλλάγματα, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την οικονομική ισχύ της.


ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Αν και υποθέτουμε δυστυχώς ότι, η «αυλαία» της Ευρωζώνης θα κλείσει από την Ιταλία, ειδικά μετά το επιτόκιο ύψους 5,77% που πλήρωσε για τα δεκαετή ομόλογα της, ενδεχομένως σε συνδυασμό με την Ισπανία, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στις Η.Π.Α. - οι οποίες φαίνεται πως σχεδιάζουν τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών, φορτώνοντας την ευθύνη στο δημοκρατικό ηγέτη τους (όπως στο παρελθόν, με τη Lehmann Brothers). Υπενθυμίζουμε πως τότε, όταν δηλαδή ο B.Ομπάμα ανέλαβε την αμερικανική προεδρία, το σατιρικό περιοδικό των Η.Π.Α. «The Onion» κυκλοφόρησε με τον τίτλο: «Έδωσαν σε μαύρο τη χειρότερη δουλειά στον κόσμο».


Κατά την υποκειμενική μας άποψη η υπερδύναμη, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει (Πίνακας IV), θα καταφέρει να βγει κερδισμένη, όποιον δρόμο και αν τελικά ακολουθήσει. Ειδικότερα, εάν επιλέξει να αυξήσει το όριο δανεισμού την ύστατη στιγμή, αφενός μεν το δολάριο θα ανεβεί στα ύψη, αφετέρου η Wall Street θα καταγράψει τεράστια κέρδη (μοναδικοί ίσως κίνδυνοι «ήττας» των Η.Π.Α., τυχόν «εσφαλμένος» συμβιβασμός της κυβέρνησης ή/και πτώση σημαντικών οικονομικών δεικτών).

Ας μην ξεχνάμε ότι, τα τεχνητά «σύννεφα πυκνού καπνού», η ενδεχόμενη στάση πληρωμών δηλαδή, έχουν αποπροσανατολίσει τον πλανήτη από τα προηγούμενα οικονομικά «τεχνάσματα» της χώρας – όπως την εκτύπωση νέων χρημάτων (QE1, QE2), την πολιτική μηδενικών επιτοκίων της Fed, τη συναλλαγματική «ληστεία» της Κίνας, την εξαγωγή των πληθωριστικών πιέσεων στην Ασία κοκ. Επίσης έχουν αποπροσανατολίσει τις αγορές από τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης – όπως την περιορισμένη ανάπτυξη εντάσεως ανεργίας, την πτώση των εισοδημάτων, τη μετανάστευση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τις ανάγκες του συστήματος υγείας, τα προβλήματα των υποδομών, τις χρεοκοπίες αρκετών Πολιτειών κλπ.


ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. και η δομή του - σε τρις $

ΕΤΟΣ

1990

2000

2010





Δημόσιο χρέος

3,206

5,629

14,300





ΔΟΜΗ ΧΡΕΟΥΣ

Ξένοι πιστωτές

*Κρατικοί οργανισμοί

** Ιδιώτες





Πιστωτές

4,700

5,700

3,900

* Όπως κρατικές ασφάλειες και κρατικά ταμεία

** Όπως συνταξιοδοτικά ιδιωτικά ταμεία, τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ.

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών των Η.Π.Α.

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Οι μεγαλύτεροι ξένοι πιστωτές είναι η Κίνα (1,200 τρις $), η Ιαπωνία (912 δις $), η Μ. Βρετανία (346 δις $) και η Βραζιλία (211 δις $).


Οι εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις στις Η.Π.Α. (ακόμη και ο στρατός λειτουργεί από ιδιώτες), όχι μόνο δεν έλυσαν το πρόβλημα, αλλά το διόγκωσαν – ενώ η Πολιτική είναι πλέον όμηρος των ιδιωτών. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να προτείνει αυτή τη συνταγή στη χώρα μας το ΔΝΤ, όταν απέτυχε πλήρως στη χώρα που έχει την έδρα του;


Εάν τώρα οι Η.Π.Α. δεν αυξήσουν το όριο δανεισμού, επιλέγοντας τη στάση πληρωμών (εθελούσια φυσικά, αφού είναι η μοναδική χώρα που δεν μπορεί να χρεοκοπήσει, εφόσον πληρώνει τις υποχρεώσεις της με το δικό της νόμισμα, το οποίο μπορεί να εκτυπώνει σε απεριόριστες ποσότητες), τότε θα έχουν δρομολογήσει την επόμενη, μετά τη Lehmann Brothers, μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών - με κυριότερο θύμα τους την Κίνα (δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό αφού η Κίνα, όπως και η Γερμανία, αρνήθηκαν να συμφωνήσουν στον περιορισμό των πλεονασμάτων, με ανώτατο όριο το 3% που ζήτησαν οι Η.Π.Α. πέρυσι στη Σεούλ).


Η λήξη ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου ύψους 500 δις $ εντός του Αυγούστου, θα είναι ίσως το οριακό σημείο του αμερικανικού «παιχνιδιού» - ενώ οφείλουμε ίσως να σημειώσουμε εδώ ότι, δεν είναι η πρώτη φορά που οι Η.Π.Α. έρχονται αντιμέτωπες με μία στάση πληρωμών. Ήδη το 1979 είχαν τυπικά χρεοκοπήσει, όταν και τότε η ρεπουμπλικανοί αρνήθηκαν να επιτρέψουν στους δημοκρατικούς την αύξηση του δανειακού ορίου – το οποίο εκείνη την εποχή ήταν 830 δις $ (14,3 τρις $ σήμερα). Αν και το πρόβλημα λύθηκε αργότερα, οι πληρωμές ομολόγων συνολικού ύψους 120 δις $ καθυστέρησαν περίπου 45 ημέρες (κάτι που μάλλον στοίχισε ακριβά στην τότε πανίσχυρη Ιαπωνία, η πτώση της οποίας ξεκίνησε, όταν υποχρεώθηκε να αυξήσει την ισοτιμία του γεν, απέναντι στο δολάριο, κατά 30%).


Ολοκληρώνοντας, μία επίσης σημαντική για την Ελλάδα «διεθνής συγκυρία», είναι η «φούσκα των ακινήτων» στην Τουρκία (άρθρο μας) η οποία, σε συνδυασμό με τα «τύπου subrimes» δάνεια των τραπεζών της, απειλεί να εκραγεί – ένας τεράστιος κίνδυνος για τη χώρα μας, από πολλές διαφορετικές «οπτικές γωνίες».


Αρκεί ίσως να αναφέρουμε το συνεχώς διογκούμενο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Τουρκίας (βασικό «συστατικό» του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών), το οποίο διευρύνθηκε κατά 79,2% σε ετήσια βάση τον Ιούνιο / στα -53,98 δις $ μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 (σχεδόν διπλασιάσθηκε δηλαδή, μέσα σε ένα μόλις χρόνο – γεγονός που σημαίνει ότι, «γκρεμίσθηκε» η όποια ανταγωνιστικότητα της τουρκικής οικονομίας, η οποία στηρίχθηκε στις χαμηλές αμοιβές που επέβαλλε το ΔΝΤ). Επίσης το ότι, πολλά σπίτια νοικιάζονται πλέον με «ρήτρα» δολαρίου ή ευρώ – γεγονός που σημαίνει ότι, οι Τούρκοι δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στο νόμισμα τους (νέα τούρκικη λίρα), το οποίο έχει υποτιμηθεί σημαντικά από το έτος εισαγωγής του (2005).


Ας μην ξεχνάμε ότι, η «πρόοδος» της Τουρκίας στηρίζεται στις «υποδομές» (9% ανάπτυξη, έναντι 30% αύξησης της οικοδομικής δραστηριότητας), στις επενδύσεις του Καρτέλ των πολυεθνικών (λόγω των χαμηλών μισθών) και στα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια – τα οποία, όταν εγκαταλείπουν μία χώρα, αφήνουν πίσω τους ερείπια (όπως συνέβη στην κρίση της Ασίας).


Οι «παρενέργειες» αυτές της δραστηριοποίησης των συνδίκων του διαβόλου (ΔΝΤ) στην Τουρκία, οι οποίοι κινούνται με βάση τις οδηγίες των παιδιών του Σικάγου, είναι χαρακτηριστικές, σε σχέση με το τι θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα - εάν λεηλατηθεί από τους ξένους εισβολείς και τους εγχώριους «φεουδάρχες», με τη βοήθεια του υποχρεωτικού τριπλού «δηλητηρίου» του ΔΝΤ: την «απορρύθμιση» του συστήματος δηλαδή, την απελευθέρωση των αγορών και τις αποκρατικοποιήσεις των κερδοφόρων, ειδικά των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι Γερμανοί μοιάζουν με το λύκο της Στέπας. Είναι ένας εξαιρετικός λαός, όταν τους φυλάς και τους ελέγχεις – τρομακτικός και αποτρόπαιος, ειδικά και για τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν τους αφήνεις ελεύθερους: πόσο μάλλον όταν τους επιτρέπεις να ασκούν εξουσία στη χώρα σου. «Ο (ελεύθερος) Λύκος της Στέπας θα έπρεπε να σταθεί απέναντι στον εαυτό του, να ατενίσει για τα καλά το χάος της ίδιας του της ψυχής και να ψάξει στα βάθη της. Τότε το αίνιγμα της ύπαρξης του θα του αποκαλυπτόταν μονομιάς, θα έβλεπε πως είναι μία ράτσα που δεν αλλάζει και θα επέστρεφε στο τυφλό όργιο της λυκίσιας οντότητας του..… Άνθρωπος και λύκος θα αναγκάζονταν τότε να αναγνωρίσουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, χωρίς τη μάσκα των προσποιητών συναισθημάτων και να κοιταχθούν ίσια στα μάτια» (Hermann Hesse σε ελεύθερη απόδοση)”.


Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, οι Έλληνες δεν φοβούνται ούτε την επιστροφή στη δραχμή, ούτε τη χρεοκοπία – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι επιθυμούν τέτοιου είδους καταστροφικά σενάρια για τη χώρα τους. Αυτό που κυρίως φοβούνται είναι κάποιους ανεπαρκείς πολιτικούς, καθώς επίσης τις συμφωνίες που ενδεχομένως υπογράφουν ερήμην τους – εφόσον μόνο μέσα από τέτοιου είδους ενέργειες μπορεί να χάσουν την ελευθερία τους, υποθηκεύοντας ταυτόχρονα το μέλλον της πατρίδας τους και των παιδιών τους.


Επομένως δεν εκβιάζονται από ψευδή διλήμματα, τα οποία αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό τους, με στόχο την κλοπή όλων όσων έχουν επιτύχει, με κόπους και θυσίες ετών. Εκτός αυτού, πολύ δύσκολα θα αποδεχθούν κυρίαρχους στην επικράτεια τους, τους ενόχους της θηριωδίας του Διστόμου - γνωρίζοντας ότι κανένας δικτάτορας στον κόσμο δεν μπορεί να υποχρεώσει έναν ολόκληρο λαό σε τέτοια εγκλήματα πολέμου, χωρίς τη θέληση του (όσο και αν πολλοί «θύτες» ισχυρίζονται το αντίθετο, επιδιώκοντας την κατανόηση των θυμάτων τους), όπως επίσης ότι υπήρξαν εκατοντάδες «Δίστομα» σε όλη την Ευρώπη.

Περαιτέρω οι Έλληνες, γνωρίζοντας ότι η δύναμη δεν δημιουργεί Δίκαιο, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποδεχθούν παθητικά τη μοίρα τους - με όλα όσα ρίσκα κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Αναζητούν λοιπόν λύσεις, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να τοποθετείται «γενικό πωλητήριο» σε τιμές ευκαιρίας στην Ελλάδα από μία εντελώς απορυθμισμένη κυβέρνηση, η οποία δεν νομιμοποιείται πλέον από τους Πολίτες. «Δεν υπάρχει τίποτα πια στη χώρα μας που να μπορεί να τη σταματήσει;», σκέφτονται με αγωνία.


Κατά την άποψη μας, η μόνη ρεαλιστική απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα δεν είναι άλλη από την άμεση υιοθέτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας – αφού μόνο με αυτόν τον τρόπο οι Πολίτες θα ελέγχουν την εξουσία και δεν θα είναι πλέον θύματα των σφαλμάτων ή των παραλείψεων των όποιων πολιτικών, οι οποίοι ποτέ δεν πληρώνουν για την τυχόν ανευθυνότητα, για την ανεπάρκεια ή για τις τεράστιες ζημίες που προκαλούν στα κράτη τους.


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 31. Ιουλίου 2011

viliardos@kbanalysis.com