Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιουν 2011


Εν όψει της συζήτησης του Μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 212215 η ανεξάρτητη Βουλευτής Σοφία Σακοράφα απέστειλε στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων την παρακάτω επιστολή:

ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ
Βουλευτής Β΄ Αθηνών

Αθήνα, 27 Ιουνίου 2011

Προς
τον Αξιότιμο Πρόεδρο
της Βουλής Ελλήνων
Κο Φίλιππο Πετσάλνικο

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων,

Με βαθιά συναίσθηση του πολιτικού μου καθήκοντος ως βουλευτής του ελληνικού λαού, αναγκάζομαι να μην συμμετάσχω στη συζήτηση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος και του Εφαρμοστικού νόμου, καθώς θεωρώ ότι δυστυχώς η Βουλή έχει μετατραπεί από σώμα κυρίαρχο, σε σώμα επικυρωτικό.

Τα βουλευόμενα δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο δημοκρατικής ζύμωσης, αλλά είναι αποτέλεσμα εκβιαστικών πρακτικών και εκφοβιστικών μεθόδων, με συνέπεια να πλήττεται βαρύτατα και ανεπανόρθωτα η δημοκρατική λειτουργία του κοινοβουλίου, αλλά και να υπονομεύεται η εντολή του λαού μας.

Η αποχώρησή μου από τη διαδικασία δεν την καταγγέλλει απλώς ως προσχηματική, αλλά υπογραμμίζει ευθέως ότι το ίδιο το περιεχόμενο του Μεσοπρόθεσμου είναι εγκληματικό για τον ελληνικό λαό και την πατρίδα μας. Είναι ώρα βαριάς ευθύνης κι ελπίζω η πολιτική συνείδηση ενός εκάστου βουλευτή να υπερβεί εκβιαστικά διλήμματα και κινδυνολογίες.

Με την παράκληση η παρούσα να αναγνωσθεί στο Σώμα,

με ιδιαίτερη εκτίμηση,

Σοφία Σακοράφα

«Πατριωτική στάση είναι να μην το βάζεις στα πόδια» υποστήριξε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, στην ομιλία του στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο.

Πατριωτική στάση είναι να λέτε την αλήθεια κύριε Παπανδρέου!

Και η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν σχέδιο στην ΕΕ, δεν είχατε σχεδιο ούτε εσείς, δεν έχουμε σχέδιο ως χώρα, και προσποιούμαστε όλοι ότι υπάρχει σχέδιο. Αυτή την προσποίηση την έχετε αναγάγει σε υψηλή τέχνη.

Το έχετε ξεφτυλίσει. Πρώτα με το μνημόνιο μετά με κάθε δόση τώρα με το μεσοπρόθεσμο…

Εδώ και καιρό με την βοήθεια σας, όλοι κερδίζουν χρόνο για τους δικούς τους -πλήρως διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους-, και οι μόνοι πληρώνουν την κρίση είναι οι έλληνες πολίτες και αλλού. Πολίτες που δεν φταίνε καθόλου ούτε για την κρίση χρέους, ούτε για την κρίση δανεισμού, ούτε για τα προβλήματα ρευστότητας των τραπεζών, ούτε για τα ελλείματα των προϋπολογισμών.

Αυτή είναι η αλήθεια και η γνώση αυτής είναι το κοινό συμφέρον.

Πατριωτικό σας καθήκον είναι να πείτε την αλήθεια. ‘Απαντες δικαιούνται να γνωρίζουν την αλήθεια ή οποία εάν είχει ειπωθεί παντού και σε όλα τα φόρα από νωρίς, σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά. Είναι εξοργιστικό αυτή την αλήθεια να την μαθαίνουμε μόνοι μας. Γνωρίσατε λοιπόν ότι για αυτό τον λόγο η κυβέρνηση σας τελμάτωσε για αυτό τον λόγο αναπτύχθηκαν θεωρίες συνομωσίας σε βάρος σας.

Αν είχαμε χρεοκοπήσει πέρυσι ή αν είχε γίνει αναδιάρθρωση τότε το όποιο μεσοπρόθεσμο θα ήταν βιώσιμο πλάνο, η όποια θυσία θα έπιανε τόπο και θα υπήρχε ορίζοντας.

Φοβηθήκατε την χρεοκοπία, εγκλωβιστήκατε στο ψέμα σας και στην διεθνή εικόνα και δαιμονοποιήσατε και την αναδιάρθρωση. Ιδού είμαστε τώρα εδώ εκβιαζόμενοι και πάλι. Δεν κάναμε ούτε ένα βήμα εμπρός. Χρεοκοπήσατε…

Τώρα τι θα διαπραγματευτούμε αν όχι το τί θα χάσουμε ακόμη, στην αναδιάρθρωση που είναι πλέον αναπόφευτη από πέρυσι τον Απρίλιο. Οι χώρες χρεοκοπούν, διαγράφουν ή ρυθμίζουν τα χρέη τους και συνεχίζουν.

Γιατι δεν λέτε την αλήθεια στο κόσμο επιτέλους; Υπάρχει κάποιος λόγος να συντηρείται μια κατάσταση που έχει τελματώσει από παντού;


Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του αμερικανικού ειδησεογραφικού Reuters σε περίπτωση που δεν «περάσει» τη Τετάρτη από το ελληνικό κοινοβούλιο το ψήφισμα για το Μεσοπρόθεσμο, θα ξεκινήσει αυτομάτως η διαδικασία ενός εναλλακτικού σχεδίου με τη κωδική ονομασία «Β».

Το αμερικανικό Reuters δεν κάνει ουσιαστικά κάτι περισσότερο από το να αναιρεί/διαψεύδει τις χθεσινές δηλώσεις του γνωστού σε όλους George Soros που με καμάρι δημοσίευσε. Ο George Soros για πρώτη φορά χθες έθεσε θέμα αποχώρησης μιας «προβληματικής» χώρας από την Ευρωζώνη. Ο ίδιος επισήμανε πως το «σχέδιο Β» (που ουσιαστικά αποβάλλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη) υιοθετεί τη χάραξη μιας νέας στρατηγικής που θα θέσει τις βάσεις για τη σωτηρία της Ευρωζώνης.

Τι περιλαμβάνει όμως το «σχέδιο Β»;

Το «σχέδιο Β» με απλά λόγια περιλαμβάνει την ιδέα ενός «ενδιάμεσου δανείου» (bridge loan) από την ΕΕ, παρόμοιου με αυτό που ενεκρίθη για την Πορτογαλία στο μεσοδιάστημα της παραίτησης Σόκρατες έως τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών στη χώρα.

Η κατάσταση έχει φτάσει να χαρακτηριστεί έως γελοία. Την ώρα που αρκετοί απειλούν τη χώρα με πτώχευση σε περίπτωση που δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, άλλοι οργανώνουν σχέδια με διάφορες κωδικές ονομασίες.

Αυτό που αν μη τι άλλο θα είχε ενδιαφέρον είναι να ακούσουμε μετά τις αποκαλύψεις του Reuters, τις διευκρινιστικές δηλώσεις Μπαρόζο που μέχρι χθες ωρυόταν πως δεν υπάρχει «σχέδιο Β» στη περίπτωση που δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο.

Ολοκληρώνοντας το δημοσίευμα, και θα πρέπει να δοθεί η ανάλογη σημασία σε αυτό, δεν κατονομάζει τον νέο αγνό «ναυαγοσώστη» της ελληνικής οικονομίας ο οποίος χαρακτηρίζεται ως …«τρίτος παράγοντας» και πιθανότατα (όπως αναφέρεται) να είναι κάποιος διεθνής χρηματοπιστωτικός οργανισμός.

Και ο θεός να βάλει το χέρι του…

Πηγή


Δεν μπορούμε να καταλάβουμε που την πάνε τη δουλειά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ!!! Εντάξει, αντιλαμβανόμαστε ότι θέλουν να διασώσουν το κρατικοδίαιτο καθεστώς που έχει κτίσει το κόμμα τους τόσα χρόνια με δανεικά και από το οποίο αντλούν την προσωπική εκλογική τους πελατεία. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο εκβιασμός που τους ασκεί η άρχουσα ελίτ του ΠΑΣΟΚ είναι «ή παίρνουμε τα χρήματα και παρατείνουμε το καθεστώς μας ή εξαφανιζόμαστε όλοι μαζί τώρα». Αυτά όλος ο λαός τα αντιλαμβάνεται.

Εκείνο όμως που θα θέλαμε να ρωτήσουμε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, είναι: Για πόσο ακόμα;; Τι σήμερα τι αύριο;; Το κόμμα κατρακυλάει και τίποτα δεν δείχνει ότι υπάρχει πολιτική σωτηρία. Οι ίδιοι εξάλλου λένε ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει. Πόσο χρόνο λοιπόν ακόμα θέλουν να παραμείνουν στις καρέκλες της εξουσίας;; Που αποβλέπουν; Μήπως να έρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι ή κανένα υπερατλαντικό σχέδιο Μάρσαλ;; Τι περιμένουν να τους διασώσει;;

Και τέλος αναρωτιόμαστε: Αξίζει άραγε, η όποια λίγη ακόμα προσωπική παραμονή στην εξουσία,… την πλήρη εξαθλίωση ολόκληρου του λαού και την υποθήκευση του μέλλοντός του;

Γιατί φίλοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν απαλλάσσετε το κόμμα σας και τον αρχηγό σας από τον βραχνά της εξουσίας, ώστε να προχωρήσετε σε εκλογές, να έρθετε στο λαό να εξαγνιστείτε και να ζητήσετε τη βούλησή του;;

Βέβαια αυτό είναι ήδη πολύ δύσκολο, αφού με τις σημερινές δημοσκοπήσεις, αφενός δεν επανεκλέγεται (σε αριθμό), ούτε η μισή από την τωρινή κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και αφετέρου, με την τάση ανανέωσης που θα επικρατήσει, μάλλον θα εξαφανιστεί για πάντα η παλιότερη φρουρά. Άρα μπλέξιμο και προσωπικό πολιτικό αδιέξοδο.

Οπότε χρειάζεται κάτι παραπάνω.

Aυτοθυσία…

Μάλλον απίθανο. Να κερδιθεί χρόνος και όπου βγει.

Όμως ο λαός εξαθλιώνεται και αγριεύει!

Η διάδοση της ελληνικής κρίσης χρέους στην ΕΕ μπορεί να είναι "χειρότερη" από την κατάρρευση του επενδυτικού οίκου Lehman Brothers το φθινόπωρο του 2008, υποστήριξε σήμερα ο γενικός διευθυντής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν.

Η Ελλάδα χρειάζεται 12 δισεκατομμύρια ευρώ (17 δισ. δολάρια ΗΠΑ) ως δανειακή δόση από το ΔΝΤ και την ΕΕ, για να αποφύγει την στάση πληρωμών έναντι του ογκώδους δημόσιου χρέους της στα μέσα του Ιουλίου - κάτι που σε περίπτωση που συμβεί μπορεί να οδηγήσει σε μια εξάπλωση του προβλήματος δια μέσου της ευρωζώνης και να δημιουργήσει πολύ μεγάλες αναταράξεις σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.

"Αν πρόκειται μόνον για την Ελλάδα, είναι ήδη μεγάλο (το πρόβλημα). Όμως εάν άλλα κράτη παρασυρθούν δια μέσου της διάδοσης του προβλήματος, τότε (το πρόβλημα) μπορεί να γίνει μεγαλύτερο από της Lehman Brothers", δήλωσε ο κ. Άκερμαν στη διάρκεια τραπεζικού συνεδρίου, το οποίο διοργάνωσε σήμερα το Ρόιτερς.

Οι όροι που ο κ. Άκερμαν χρησιμοποίησε στην παρέμβασή του απηχούν προγενέστερες δηλώσεις του κ. Γιούργκεν Σταρκ, υπεύθυνου για την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της ΕΚΤ, που υποστήριξε ότι η επίπτωση από μία αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους στις ευρωπαϊκές χρηματαγορές θα ξεπεράσει πολύ τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, η οποία απετέλεσε το έναυσμα για τη διεθνή οικονομική κρίση του 2008.

Σε περικύκλωση της Βουλής την Τετάρτη, για να σταλεί το μήνυμα «ότι ο λαός απορρίπτει το Μεσοπρόθεσμο» καλούν οι Αγανακτισμένοι από την πλατεία Συντάγματος.

Σε στάσεις του μετρό, του ΗΣΑΠ και σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας μοιράζονται φυλλάδια που καλούν τον κόσμο να μείνει 48 ώρες στον δρόμο και να περικυκλώσει μεθαύριο τη Βουλή από τη Λ. Αμαλίας και με άλλα δύο μπλόκα από το Καλλιμάρμαρο και την πλευρά της Ριζάρη. «Καλούμε όλους τους ιδιώτες οδηγούς αυτοκινήτων αλλά και σωματεία-συνδικάτα που διαθέτουν οχήματα (αγροτικά, απορριμματοφόρα, πυροσβεστικά, λεωφορεία) να συμμετάσχουν στον αποκλεισμό της Βουλής, κλείνοντας τις βασικές αρτηρίες με τα οχήματά τους», αναφέρει ψήφισμα της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος

Θα συμμετάσχουν πολίτες από όλη την Ελλάδα, καθώς επιστρατεύεται κάθε μεταφορικό μέσο για να κατέβουν στην Αθήνα.

Στο Facebook υπάρχει ήδη κάλεσμα για αναχώρηση με λεωφορεία από τον Λευκό Πύργο στις 22.00 το βράδυ της Τρίτης.

Μηχανοκίνητη πορεία προς το Σύνταγμα διοργανώνουν και οι «Μοτο-Αγανακτισμένοι», από τη Βόρεια και Κεντρική Ελλάδα. Αύριο το μεσημέρι ξεκινούν με τις μηχανές τους από τον Λευκό Πύργο οι Βορειοελλαδίτες μοτοσικλετιστές (αναμένεται να συγκεντρωθούν από Εβρο, Ροδόπη, Ξάνθη, Δράμα, Καβάλα, Σέρρες, Κιλκίς, Θεσσαλονίκη), ενώ καλούν και άλλους από τη Λάρισα, τη Λαμία, τη Χαλκίδα, την Αττική και την Πελοπόννησο να ενωθούν μαζί τους, ώστε να φτάσουν όλοι μαζί το βράδυ στο Σύνταγμα.

Tα συνδικάτα (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) διοργανώνουν αύριο και την Τετάρτη γενική απεργία 48ωρης διάρκειας, την πρώτη αντίστοιχης διάρκειας στην ιστορία της χώρας.

‘Eχουν προγραμματιστεί δύο συλλαλητήρια: την Τρίτη (πρώτη ημέρα της απεργίας) στις 11.00 το πρωί στο Πεδίον του Αρεως και την Τετάρτη 29/6 στις 7 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Το ΠΑΜΕ και τις δύο ημέρες στις 10 π.μ στην Ομόνοια.

Ανεβαίνουν στην Αθήνα εργαζόμενοι από την Πελοπόννησο

Με λεωφορεία ανεβαίνουν στην Αθήνα οι εργαζόμενοι της Πελοποννήσου προκειμένου να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις. Την Τετάρτη φτάνουν στην Αθήνα οι εργαζόμενοι της Αρκαδίας με λεωφορεία που ξεκινούν από τη Μεγαλόπολη και την κεντρική πλατεία στις 8.00 το πρωί και από την Τρίπολη στις 8.30 το πρωί από τα γραφεία του Εργατικού Κέντρου.

Στην Αθήνα ανεβαίνουν με λεωφορεία και οι εργαζόμενοι της Αργολίδας και της Κορινθίας το πρωί της Τρίτης. Τα λεωφορεία της Κορίνθου θα ξεκινήσουν στις 8.30 το πρωί από τα Περιβολάκια και της Αργολίδας στις 7.30 το πρωί από την πλατεία της Αγοράς στο Άργος.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη στην πλατεία Αγίου Βασιλείου στην Τρίπολη από το Εργατικό Κέντρο Αρκαδίας, ενώ ανάλογες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας οργανώνονται Τρίτη και Τετάρτη από τα κατά τόπους εργατικά κέντρα στην Καλαμάτα και την Σπάρτη.

Όλοι ακόμα και με τα πόδια… αρκεί να σκεφτούμε ότι κάποιοι είναι στην πλατεία 34 μέρες τώρα… αρκεί να σκεφτούμε ότι κάποιοι θα τρέχουν διαρκώς γύρω γύρω για περιφρούρηση 48 ώρες… αρκεί να σκεφτούμε ΟΛΟΙ ότι παίζεται το ΜΕΛΛΟΝ ΟΛΩΝ ΜΑΣ και αν μη τι άλλο ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ…



Πάμε άλλη μια φορά να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα, όπως θα κάνουμε όποτε έρχεται οποιοδήποτε σχέδιο δήθεν σωτηρίας για την ήδη κατεστραμμένη χώρα μας.

Το πρόγραμμα είναι συγκεκριμένο, υλοποιείται κατά γράμμα και έχει συνοπτικά ως εξής:

1. Υπαγωγή στην πτωχευτική ζώνη και σύναψη δυσμενούς δανειακής σύμβασης που εξασφαλίζει την καταχρέωση χωρίς γυρισμό (έγινε: Οκτ. 2009 – Μια. 2010, αναμόρφωση με τις ενδιάμεσες έως σήμερα επικαιροποιήσεις).

2. Εξασφάλιση του ξεπουλήματος της εθνικής περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές (ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ με τον μεσοπρόθεσμο όλεθρο).

3. Ήπια αναδιάρθρωση χρέους με επιμηκύνσεις και νέα δάνεια, ούτως ώστε να δοθούν οι τελευταίες ανάσες στη χώρα για να ολοκληρωθεί το μεγάλο ξεπούλημα, αλλά με τη συνοδεία των…”απαραίτητων” μέτρων που θα εξολοθρεύσουν όποιον και ό,τι έχει απομείνει μέχρι τότε (ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ βάσει των σεναρίων που αναφέρονται και στο κείμενο – υπενθυμίζεται ότι κατά τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης ακόμα και αυτές οι “βελούδινες” αναδιαρθρώσεις εκλαμβάνονται ως πτώχευση, όποτε αποχαιρετούμε τις αγορές με ορίζοντα… 30ετιας).

4. Με το δημόσιο χρέος να έχει φτάσει σε αστρονομικά επίπεδα και αφού έχει ολοκληρωθεί η δουλειά, “κούρεμα” που εκτιμάται ότι θα φτάσει ακόμα και το… 70% (ουσιαστικά κανονικότατο “κανόνι”, ΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ευλόγως για το 2015).

Τόσο απλά, τόσο τραγικά… Ούτε απειλή να μην πάρουμε κάποια δόση, ούτε ανεξέλεγκτες πτωχεύσεις στο ενδιάμεσο, ούτε τα γνωστά καραγκιοζιλίκια που διαδίδει το αντιπροεδρεύον σάπιο κρέας. Άλλωστε, δύσκολα οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να πιάσει τόπο.

Την ελπίδα της διεξόδου από το χάος μπορούν να δώσουν μόνο οι πλατείες…

Εκείνο που δεν βλέπει ξεκάθαρα η/ο κάθε πολιτικά αδαής ιθαγενής υπήκοος είναι η υποχρέωση στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας και στην ελληνική μας κοινωνία να επιλέγουμε το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Όμως από το 1821, πότε είχε την ευκαιρία η ελληνική κοινωνία να επιλέξει το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο ζει;

«ΤΩΡΑ!!!» μου απαντά ένας φίλος... «Όσο για τον "πολιτικά αδαή ιθαγενή υπήκοο" - παγκόσμιο φαινόμενο - τουλάχιστον στην Ελλάδα αρχίζει να ξυπνά με ταχείς ρυθμούς.» «Σωστά!» του απαντώ.

Όμως, από το να «αρχίζει να ξυπνά με ταχείς ρυθμούς», μέχρι την αυθεντική, γνήσια ή πραγματική δημοκρατία, απέχουμε τουλάχιστον 12+ χρόνια. Αυτός δεν ήταν ο χρόνος προετοιμασίας των Αθηναίων πολιτών, τότε, που τα πράγματα ήταν σχετικά απλά και όχι τόσο δυναμικά πολύπλοκα όπως σήμερα;

Τα κοινά διδακτέα αξιακά συστήματα, η κοινή αγωγή και παιδεία και, πάνω από όλα, η φοβερή κοινωνική αλληλεγγύη και γνήσια πολιτειότητα (genuine citizenship) έκαναν την προετοιμασία των Αθηναίων πολιτών σχετικά εύκολη: δύο χρόνια (18-19 ετών) θεωρία και δέκα χρόνια (20-29 ετών) πράξη, με συμμετοχή στην εκκλησία του δήμου της Πνύκας. Άντε όμως τώρα, με όλη την κατάντια της ελληνικής παιδείας στην Ελλάδα, όταν η δυναστική κομματοκρατία κουρνιάζει γιά τα καλά μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια, να προετοιμάζουμε αυθεντικούς, γνήσιους ή πραγματικούς πολίτες.

Τότε δεν υπήρχε η παραπληροφόρηση της ΝΔ (~21.4%) και του ΠαΣοΚ (~20%), της λαίλαπας τούτης του δικομματισμού, που καταδυναστεύει την πατρίδα μας την Ελλάδα. Μήπως όμως η υπάρχουσα δυναστική κομματοκρατία βασίζεται ακριβώς στην/στον κάθε πολιτικά αδαή ιθαγενή υπήκοο της Ελλάδος, όπως και στην/στον κάθε πολιτικά αδαή υπήκοο των ΗΠΑ;

Δεν θέλω να προσβάλλω καμμία και κανέναν. Πρίν από 4 περίπου χρόνια ήμουν και εγώ ένας πολιτικά αδαής ιθαγενής υπήκοος της Ελλάδος, όπως επίσης και ένας πολιτικά αδαής -αν και όχι ιθαγενής- υπήκοος των ΗΠΑ.

Έχει δίκαιο λοιπόν ο φίλος μου, πως το να είμαστε πολιτικά αδαείς υπήκοοι είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Ειδικά εδώ στην Νέα Υόρκη, όπως και σε όλη την ελληνική ομογένεια των ΗΠΑ, τα πράγματα είναι πάρα πολύ... πολιτικά άσχετα.

Μόλις προχθές ήμουν πάλι στο Σταθάκειο Κέντρο, στην Αστόρια, όπου στεγάζεται η Ομοσπονδία Ελληνόφωνων Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Inc. Μιλάς εκεί στον έστω λίγο κόσμο, αυτόν που ακόμη ενδιαφέρεται γιά τα κοινά, γιά την δομή του πολιτικού συστήματος του οργανισμού, γιά το πολιτικό του σκηνικό δηλαδή, και όλες και όλοι σε κοιτούν λες και είσαι από άλλον πλανήτη.

Το μόνο που βλέπουν μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι το εκλογικό σκηνικό, την δομή δηλαδή της διαδικασίας εκλογών με ψήφο και τίποτε άλλο. Όταν αναφέρεις τις λέξεις ‘εντολέας’ και ‘εντολοδόχος’, τότε σε κοιτούν με γουρλωμένα τα μάτια.

Εξηγείς λοιπόν με υπομονή πως, με βάση τα υπάρχοντα πολλαπλά καταστατικά του οργανισμού (διότι ένα μόνον καταστατικό δεν μας φτάνει), η γενική συνέλευση της Ομοσπονδίας είναι ο εντολέας της, ενώ το Δ.Σ. με το προεδρείο είναι ο εντολοδόχος του οργανισμού. Τότε είναι που σταματούν να σε κοιτάζουν και βγαίνουν έξω βιαστικά και γρήγορα γιά καθαρό αέρα και τσιγάρο.

Εξηγείς λοιπόν και πάλι, στους πάρα πολύ λίγους που παραμένουν στην αίθουσα, πως ο πρόεδρος του Δ.Σ. είναι εντολοδόχος. Και το θεωρούν τόσο υποτιμητικό τούτο, που μερικοί αρπάζουν βιαστικά το μικρόφωνο και ρωτούν αν η μοναρχία ή η τυραννία είναι ίσως πλέον αποτελεσματικοί τρόποι διοίκησης της Ομοσπονδίας της Αστόριας...

Αν λοιπόν η Ελλάδα χρειάζεται 12+ χρόνια προετοιμασίας γιά να αρχίσει να γεύεται την αυθεντική, γνήσια ή πραγματική δημοκρατία, εδώ στην Νέα Υόρκη, ο ελληνικός μας κόσμος πρέπει να χρειάζεται τουλάχιστον 24+ χρόνια προετοιμασίας. Ως συλλογικότητα, χρειαζόμαστε να μάθουμε πολλά ο ελληνικός μας κόσμος και στην πατρίδα μας την Ελλάδα και εκτός Ελλάδος.

Χρειαζόμαστε πολιτικούς επιστήμονες, οικονομολόγους και φιλοσόφους να μας διδάξουν με μεγάλη υπομονή τι είναι τέλος πάντων ένα πολιτικό σύστημα και ποιά είναι και τι ακριβώς είναι η δομή του. Ίσως μερικοί από εμάς έχουμε αρχίσει και υποψιαζόμαστε γοργά πως πέρα από το εκλογικό σκηνικό, την δομή δηλαδή της διαδικασίας εκλογών, πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο, ένα ολάκαιρο πολιτικό σύστημα που μας αφορά άμεσα, του οποίου η δομή λειτουργίας ξεπερνά την δομή της διαδικασίας κομματικών εκλογών.

Το ερώτημα δεν είναι πιά αν η ΝΔ θα πάρει ~21.4% και το ΠαΣοΚ ~20% σε κομματικές εκλογές με ψήφο. Το ερώτημα είναι αν είναι πιά καιρός ανατροπής της λαίλαπας τούτης του δικομματισμού, που καταδυναστεύει όχι μόνον την πατρίδα μας την Ελλάδα, αλλά και την χώρα της εδώ μόνιμης διαμονής μας, τις ΗΠΑ.

Και ανατροπή του πολιτικού συστήματος σημαίνει δομικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα μέσα στο και γύρω από το οποίο ζούμε και εργαζόμαστε. Κάθε πολιτικό σύστημα είναι μία δομή πολιτικών συσχετισμών που μας αφορά άμεσα, διότι επηρεάζει την ζωή μας προσωπικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, πέρα από το εκλογικό σκηνικό του.

Το Δημοψήφισμα που διαξάγεται τούτες τις μέρες στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες της Ελλάδος, με πρόταση την διάλυση της Βουλής και Σύγκληση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, έστω και ως προσομοίωση, έχει τεράστια σημασία γιά όσους από εμάς δεν κατανοούμε ακόμη το βάθος και την σημασία των όσων συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας την Ελλάδα. Ίσως χρειάζεται να περάσει αρκετός καιρός ώσπου η των νέων πολιτικών συσχετισμών δομή που γεννιέται τούτη την στιγμή να δώσει καρπούς, ώστε να καταλάβουμε την μεγάλη πολιτιστική και ιδεολογική επανάσταση που ζούμε.

Μαθαίνουμε να ζούμε και να υπάρχουμε ξανά ελληνικά, χωρίς κόμματα, χωρίς αριστερά και χωρίς δεξιά. Όλες και όλοι που καθημερινά κατεβαίνουν στο Σύνταγμα και στις υπόλοιπες πλατείες της Ελλάδος, δεν κατανοούν ίσως το βάθος και την σημασία των δομικών αλλαγών που έχουν αρχίσει να επιφέρουν ως συλλογικότητα, ενάντια σε έναν ολόκληρο θολο-προοδευτικο-κουλτουριάρικο προδοτικό κόσμο.

Και η ΕΕ αλλά και οι ΗΠΑ έχουν ήδη προετοιμασθεί γιά τις δομικές αλλαγές τούτες, καθώς ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μας διαβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη θα αντέξει τις αρνητικές συνέπειες από την χρεοκοπία της Ελλάδας. Ποιός ξέρει όμως, ίσως τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ χρειάζονται την «θεραπεία σοκ» του Milton Friedman, προκειμένου να ανακτήσουν τις οικονομίες τους και νέες δομές στα πολιτικά τους συστήματα, με την Ελλάδα της πάνω και της κάτω πλατείας αυτήν την στιγμή να δείχνει τον δρόμο προς τα εμπρός.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι της κλασικής Ελλάδος, ο οποίοι εφηύραν την δημοκρατία, δεν είχαν συγγράμματα πολιτικής επιστήμης όταν το έκαναν. Η αυθεντική, γνήσια ή πραγματική δημοκρατία τους εξελίχθηκε ως ένα κοινωνικό φαινόμενο, αν και μπορούμε να δούμε κάποια ψήγματα δημοκρατίας ακόμη και στην Ιλιάδα του Ομήρου, π.χ., το περιστατικό με τον Θερσίτη.

Αν όμως είναι το εκλογικό σκηνικό που είναι πιά τόσο ενδιαφέρον, τότε ένα χρήσιμο πρώτο ερώτημα είναι να καταλάβουμε γιατί οι αντιπρόσωποί μας πρέπει να εκλέγονται με ψήφο και οι εκπρόσωποί μας με κλήρωση; Διαβάζεις ακόμα ή έφυγες ήδη γιά καθαρό αέρα και τσιγάρο;

Νικόλαος Κ. Γεωργαντζάς
Kαθηγητής Συστημικής Δυναμικής
Πανεπιστήμιο Fordham, Νέα Υόρκη

Όσο σαφές είναι το ερώτημα, άλλο τόσο ασαφής είναι η πολιτική στις ημέρες μας. Ο βουλευτής, εξ ορισμού είναι ένας πολίτης που εκλέγεται από τους υπόλοιπους πολίτες και τους εκπροσωπεί στην Βουλή των Ελλήνων, άλλοτε προασπιζόμενος τα συμφέροντά τους και άλλοτε διεκδικώντας υπέρ εκείνων που εκπροσωπεί.

Στην χώρα μας, ο βουλευτής είναι κομματικό όργανο, το οποίο προωθείται στις τοπικές κοινωνίες και έχοντας πολλά «κομματικά χρέη» άγεται και φέρεται από τις ανάγκες του πολιτικού του αρχηγού, αγνοώντας τις περισσότερες φορές (αν όχι πάντα) εκείνους τους πολίτες τους οποίους υποτίθεται πως εκπροσωπεί…

Στις ημέρες που διανύουμε διαπιστώνουμε πως η προσωπική πολιτική ματαιοδοξία αρκετών βουλευτών, τους έχει οδηγήσει στο να ξεπουλούν εαυτούς για μία καρέκλα. Ποσώς τους ενδιαφέρει η λαϊκή εντολή. Ποσώς τους ενδιαφέρει η ίδια τους η προσωπικότητα και η ό,ποια υστεροφημία τους. Ποσώς τους ενδιαφέρει ο «κυρίαρχος λαός», αφού έχουν εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους την είσοδο στην «άρχουσα αλίτ»…

Ζώντας στην εποχή της πλήρους εξάλειψης των ιδεολογιών, οι βουλευτές δέχονται να γίνονται υποχείρια (φυσικά μετά από την κατάθεση σχετικών συμφωνηθέντων αντιδώρων) των κομμάτων ή των πολιτικών τους αρχηγών. Αποδέχονται σιωπηλά τον ρόλο των πολιτικών υποχείριων, ενώ πολλές φορές στηρίζουν το κόμμα χωρίς να έχουν ιδέα (λέγαμε κάτι για τεμπέληδες Έλληνες; Ίσως να τους βρήκαμε) για το περιεχόμενο και τις επιπτώσεις της στήριξής τους (βλ. μνημόνιο)…

Οι βουλευτές δέχονται να τους υποδεικνύεται το καλό, δείχνοντας πως οι ίδιοι έχουν παντελή άγνοια ή ικανότητα κριτικής σκέψης… Κινούμενοι μεταξύ ηλιθιότητας, δουλικότητας και συμπεφωνημένων «πολιτικών ανταλλαγμάτων», δεν απέχουν διόλου από τον χαρακτηρισμό τους ως ατόμων με «ειδικές ανάγκες»… και με μισθό αντιστρόφως ανάλογο των ικανοτήτων τους!

Κι έπειτα, απορούν γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους… Απορούν γιατί κινδυνεύουν με γιαουρτώματα, γιουχαΐσματα ή… φάπες… Όταν όμως συμμετέχουν σε κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις, δεν έχουν καμία απορία και τρέχουν να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο… «αρχηγός»… Και εάν ο αρχηγός τους πει ότι οι πολίτες της χώρας αποτελούν κίνδυνο για την ίδια την χώρα, οι βουλευτές είναι ικανοί να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής των πολιτών…!

Αλήθεια, τέτοιους χρειαζόμαστε;
Απορία: Το βγάζουν το καλοκαίρι;

Εσείς τι λέτε;

Τελικά τι γίνεται; Δεν προλαβαίνουμε τις καταιγιστικές εξελίξεις.

Από παντού καταφθάνουν σωρηδόν «λύσεις σωτηρίας».

1. – Ο Αξελ Βέμπερ, πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, με συνέντευξή του στη WSJ προτείνει «Η Ευρώπη πρέπει να εξετάσει την εγγύηση του συνολικού χρέους της Ελλάδας, για να αποφευχθεί μία άτακτη χρεοκοπία που θα είχε μεγαλύτερο κόστος και θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική αναταραχή»!

2.- Ο Νικολά Σαρκοζί , ανακοίνωσε σήμερα ότι η «κυβέρνησή του κατέληξε σε συμφωνία με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για τη συμμετοχή στο πρόγραμμα «ανακύκλωσης» ελληνικών ομολόγων (rollover) με νέους τίτλους διάρκειας 30 ετών»

3.- Στη Ρώμη γίνονται, παρουσία του Ακερμαν, διαπραγματεύσεις για την μετακύλιση (από αμερικανούς και ευρωπαίους κατόχους) ελληνικών ομολόγων ύψους 30 δις!

4.- Οι Finacial Times, επισημαίνουν ότι «το πρόγραμμα, ως έχει, δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί οικονομικά και ηθικά» και παρατηρούν « Εύλογα οι Έλληνες είναι επιφυλακτικοί με τη λιτότητα. Θα μπορούσαν να την αποδεχτούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, εάν έβλεπαν πιθανότητες επιτυχίας. Οι οικονομικοί αξιωματούχοι της Ε.Ε. και οι πολιτικοί τους ηγέτες ιδεολογικά στρέφονται στην πλευρά της προσφοράς. Την πρώτη φορά, έκριναν λάθος τις επιπτώσεις του προγράμματος λιτότητας στην ανάπτυξη. Το κάνουν και τώρα. Θα το κάνουν και στο μέλλον. Και αυτό καταστρέφει τις πιθανότητες επιτυχίας για τους Έλληνες».

Ο συντάκτης του άρθρου μάλιστα αναρωτιέται μήπως οι Έλληνες πρέπει να πούνε «όχι» στο Μεσοπρόθεσμο!

5.- Η ΕΕ αποφάσισε να μειώσει στο15% το ποσοστό συμμετοχής της Ελλάδος στα συγχρηματοδοτούμενα έργα του ΕΣΠΑ. Ο κ. Μπαρόζο μάλιστα προανήγγειλε την άμεση εκταμίευση ενός δις ευρώ!

6.- Ο κ. Γιούνκερ για μια ακόμα φορά επαναλαμβάνει την ανάγκη να «επανεξετάσουμε τα επιτόκια με τα οποία δανείζουμε την Ελλάδα

7.- Χθές ο Καγκελάριος της Αυστρίας κ.Φαϊμαν δήλωσε ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνον η βοήθεια προς την Ελλάδα» και επισήμανε «πως, εκτός των απαραίτητων μέτρων λιτότητας και των μεταρρυθμιστικών αναγκαιοτήτων, θα πρέπει να δοθούν στην Ελλάδα επενδυτικές δυνατότητες διότι διαφορετικά αυτή δεν θα μπορέσει να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της.»

Προφανώς θα μου έχουν διαφύγει και πολλές ακόμα αναφορές και δηλώσεις.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Πρώτον ότι το μνημόνιο και μαζί μ’ αυτό η κυβέρνηση Παπανδρέου απέτυχαν παταγωδώς.

Δεύτερον, και το νέο Μνημόνιο που ετοιμάζουν και αυτό θα έχει την τύχη του πρώτου μνημονίου. Και αυτό αρχίζουν να το συνειδητοποιούν όλοι πλέον.

Τρίτον, ότι… υπάρχουν και άλλες λύσεις.

Μετά απ’ όλα αυτά, κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν ότι το Μνημόνιο είναι… αδιαπραγμάτευτο;

Συνεχίζουν να επικρίνουν τον Σαμαρά, ο οποίος εδώ και ένα χρόνο φωνάζει ότι το μνημόνιο είναι αδιέξοδο;

Τέλος, γιατί όλες αυτές οι πρωτοβουλίες σωτηρίας δεν ανελήφθησαν πέρσι;

Μήπως όλο αυτό το παιχνίδι με την πτώχευση της Ελλάδος ήταν ένα colpo – grosso;

Μήπως όλη η φασαρία έγινε για να αναληφθούν οι γνωστές δεσμεύσεις του… Μεσοπρόθεσμου;

Μήπως να βρεθούν κάποιοι εισαγγελείς, όπως οι κυρίες που ξηλώνουν το κύκλωμα του ποδοσφαίρου, και να ερευνήσουν πώς φτάσαμε εδώ;

Μήπως, ο στόχος πλέον είναι «ΟΧΙ» στο Μνημόνιο;

Αδέξιος Δεξιός

YΓ: Ελπίζω η Έλα να έχει την ευκαιρία να… ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο.

Μη της στερήσουμε την ευκαιρία να… σώσει τη χώρα!


Οσον εμείς θα παλεύουμε μέσα στην κρίση, με τους ανέργους να γίνονται περισσότεροι απ' τους εργαζόμενους με τα κινέζικα μεροκάματα και τους κανιβαλικούς φόρους να μας πνίγουν, άλλη νέα κρίση, διεθνής, έρχεται. Ερχεται σαν τσουνάμι -όλοι τη βλέπουν, αλλά απ' τους ταγούς ουδείς ενδιαφέρεται να δει πέρα απ' τη μύτη του ή έστω απ' το ράμφος του (αναλόγως τι είδους αρπαχτικό είναι). Οι μισοί πλουτίζουν απ' τη λιτότητα που επιβάλλουν σε εκατομμύρια πολίτες και οι άλλοι μισοί από μιαν ανάπτυξη που τρώει τα παιδιά της...

Ο καπιταλισμός ο ίδιος είναι οι αλληλοδιάδοχες κρίσεις του, αλλά όσον εμείς πνιγόμαστε μέσα στην τρέχουσα κρίση, νέα κρίση έρχεται...

Αντιγράφω: «(...) Καθώς η οικονομική κρίση βαθαίνει, αυξάνονται αυτοί που απαιτούν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την επιστροφή της στην τριτοκοσμική κόλαση, όπου και ανήκει. (...)

Η Ελλάδα δεν είναι τέλεια. Πράγματι οι πολιτικοί της είναι ως επί το πλείστον διεφθαρμένοι, άχρηστοι και τεμπέληδες. (...) Ομως πρέπει να θυμηθούμε και την ιστορία. (...) Το 1941 μόνον ένα έθνος υποστήριζε τη Βρετανία εναντίον των Ναζί. Οχι η Αμερική. Η Ελλάδα! Που είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της από τους Τούρκους το 1821. (...)

Τη διετία 1942-43 περισσότεροι από 300.000 έλληνες πολίτες έχασαν τη ζωή τους, (...) το 1944 η ελληνική οικονομία ήταν κατεστραμμένη, ο πλούτος του έθνους είχε λεηλατηθεί. Εκατομμύρια Ελληνες πείνασαν. (...) Στη συνέχεια μην ξεχνάμε τον εμφύλιο πόλεμο. Υστερα τη χούντα. (...)

Μεγάλη ιστορία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα!

(...) Μπορεί να μη δέχεστε ότι η Ελλάδα είναι η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, μπορεί όταν βρίσκεστε στη χώρα να εκπλήσσεστε απ' τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κλασική Αθήνα και τη σύγχρονη χαοτική πόλη, (...) μην ξεχνάτε όμως ότι η Ελλάδα αντιστάθηκε στον Χίτλερ, καθυστερώντας τον να εισβάλει στη Ρωσία. Πρέπει να ευχαριστούμε τους Ελληνες που σήμερα δεν μιλάμε γερμανικά.

Τους χρωστάμε περισσότερα απ' όσα μας χρωστάνε»...

Μάικλ Χάνλον στην «Ντέυλυ Μαίηλ».

Αν όλα αυτά τα παραπάνω τα είχε γράψει έλληνας, θα έπεφταν πάνω του να τον κατασπαράξουν χαρακτηρίζοντάς τον ελληνάρα, κομπλεξικό και γραφικόν, όλοι αυτοί οι γραικύλοι, που δίκην εκσυγχρονιστή, προχώ και ιμιτασιόν αριστερού, τρομοκρατούν ιδεολογικώς χρόνια τώρα τους Ελληνες, υποσκάπτοντας το ηθικό τους και τον αυτοσεβασμό τους, ώστε, ραγιάδες ξανά, να σκύβουν το κεφάλι.

Χρόνια τώρα οι απλοί άνθρωποι κατηγορούνται απ' αυτά τα αργυρώνητα σκυλιά της προπαγάνδας ότι είναι «λαϊκιστές», ότι είναι «ρατσιστές», ότι είναι «μπασκλάς», ότι πιστεύουν πως είναι «έθνος ανάδελφο», «λαός περιούσιος» κι άλλες τέτοιες συκοφαντίες.

Οχι πως δεν υπάρχουν τέτοιοι, αλλά το κόλπο γνωστό: παίρνεις το μικρό υπαρκτό ποσοστό και το γενικεύεις σε καθολικό χαρακτηριστικό. Και κάνεις δουλειά σου...

Αλητεία; ναι, αλλά καλοπληρωμένη (και εις χρήμα και εις είδος, καριέρες και τα συναφή). Γκαιμπελισμός; βεβαίως! και μάλιστα αποδοτικός.

Για πολλά χρόνια πολλοί πολίτες έσκυψαν το κεφάλι σε αυτήν την ιδεολογική τρομοκρατία κι άρχισαν να τρώνε σβερκάδες και καρπαζιές, ενώ ταυτοχρόνως αναρωτιούνταν μέσα τους μήπως το άξιζαν, μήπως ήταν όντως παιδιά κατώτερων θεών,

που έζησαν πριν από την εποχή του Καρλομάγνου. Βαλκάνιοι δηλαδή που δεν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ Ευρωπαίοι! -όμως! τα ψέματα τελείωσαν!

Οποιον πονηρό σάς κατηγορήσει για λαϊκισμό, περάστε τον απ' το κόσκινο. Ποιος είναι και γιατί το λέει;

Οποιον σας συκοφαντήσει ότι νοιώθετε «περιούσιος λαός» ή «έθνος ανάδελφον» ζητήστε του να σας το αποδείξει!

Γιατί δεν τολμάμε να μιλήσουμε για τις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις; Διότι οι τρομοκράτες μάς έχουν κάνει να φοβόμαστε ότι θα θεωρηθούμε γραφικοί.

Κι όμως, σύμφωνα με τον οικονομολόγο (και σύμβουλο της Γαλλικής Προεδρίας) κ. Ζακ Ντεπλά, το πολεμικό χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα ανέρχεται στα 575 δισ. ευρώ. Στο ίδιο σχετικά ύψος το προσδιορίζουν κι άλλες πηγές (Μελέτη Μανώλη Γλέζου) αλλά και άλλες και άλλες...

Τώρα, επ' αυτού του θέματος έχει καταθέσει ερώτηση ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης -πιστεύετε ότι δεν θα προσπαθήσει η γνωστή χρυσή ορδή από τα ΜΜΕ να τον βγάλει «γραφικό;»

Ομως τα ψέματα τελείωσαν. Καιρός για αλήθειες -και αγώνες για την αλήθεια...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet.gr μοντάζ Γρέκι
Πρέπει κανείς να συγχαρεί τόσο το ΕΛΚΕΔΑ, όσο και τη “Στρατηγική”, για το αφιέρωμά τους και τις προτάσεις τους για την εκπόνηση μιας εθνικής στρατηγικής, για την προσπάθειά τους δηλαδή να συμβάλουν σε αυτό που κανονικά θα έπρεπε, αλλά δεν κάνει, ή κάνει άσχημα το κράτος και στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η δραστηριότητα των κύριων, χρηματοδοτούμενων από το κράτος, “ημιεπίσημων” ερευνητικών κέντρων για την εξωτερική και αμυντική πολιτική δεν είναι να παράγουν “ιδέες” και “προτάσεις” για το υποκείμενο “ελληνικό έθνος-κράτος”, αλλά να “μεταφράζουν”, μερικές φορές και στα κακά ελληνικά όσων δεν σκέφτονται μόνοι τους και στη γλώσσα τους, τις ιδέες του “διεθνούς συστήματος”, πριμοδοτώντας μια πολιτική λειτουργία που μετασχηματίζει το ελληνικό κράτος σε αντικείμενο του διεθνούς συστήματος.

Βγάζοντας την εμπειρία από τα Ορλωφικά, ο Ρήγας Φεραίος διατύπωσε την κεντρική άποψη ότι ο ελληνικός λαός πρέπει προπάντων να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται μια χώρα συνεργασίες και συμμαχίες. Σημαίνει ότι πρέπει να ξέρει να μπαίνει αυτόνομα σε αυτές, να μην ξεχνάει τα εθνικά της συμφέροντα και να κυττάει τους ξένους στα μάτια, με αξιοπρέπεια.

Δεν ήταν αυτή η περίπτωση των πλείστων Ελλήνων ηγετών, που ξεκινάνε δυστυχώς από ελαττωματική εθνική αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, για να διατυπώσουν “δόγματα”, όπως το “Aνήκομεν εις την Δύσιν” της εποχής Καραμανλή ή το “να ευθυγραμμίσουμε τα εθνικά συμφέροντα με τα συμφέροντα των πλούσιων και ισχυρών” της εποχής Σημίτη. Παραλείπουν βεβαίως να προσέξουν ότι, όλες οι μεγάλες εθνικές καταστροφές στην Ελλάδα, συντελέσθηκαν κυρίως σε στιγμές μάξιμουμ εξάρτησης, όταν κάναμε ακριβώς αυτό που μας έλεγαν οι πλούσιοι και ισχυροί (π.χ. συμφωνίες Λονδίνου και Ζυρίχης, ή το 1974).

Βεβαίως μια χώρα ισχυροποιείται όταν ανήκει σε ισχυρά κλαμπ. Αρκεί όμως να μη δέχεται όλα όσα της υπαγορεύουν και η συμμετοχή να είναι όντως συμμετοχή και όχι υποδούλωση. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν αντιμετώπισαν ιστορικά τις κύριες απειλές ασφαλείας τους από τον αντίπαλο συνασπισμό, τις αντιμετώπισαν από τον συνασπισμό στον οποίο ανήκαν και ανήκουν. Δυστυχώς όμως η άποψή του Ρήγα Φεραίου έμεινε πολύ μειοψηφική στους κόλπους της ελληνικής “ελίτ”, που προτίμησε να αναζητήσει τη σωτηρία της “σε εκείνων τα ρήματα πειθόμενη”.

Δεν εκπονεί το κράτος ή τα πανεπιστήμιά μας στρατηγική γιατί είναι ελάχιστα αποτελεσματικά, λειτουργούν συχνά με τη λογική των “παρεών” και των αξιωματούχων που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα και δεν διακινδυνεύουν τη θέση τους για να σκεφτούν ανεξάρτητα. Η αναποτελεσματικότητα όμως και η διαφθορά των κρατικών και ερευνητικών-εκπαιδευτικών δομών μας δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της βαθιάς ξένης εξάρτησης της χώρας, του μεγάλου αυτού προβλήματος που την ταλανίζει, χωρίς να έχει βρει ικανοποιητική λύση, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας της.

Αν το κράτος μας λειτουργούσε κανονικά, το σχέδιο Ανάν αίφνης, ένα κορυφαίο για το μέλλον του ελληνικού λαού νομικό κείμενο, θα το είχαν επεξεργασθεί και ελέγξει οι Νομικές Υπηρεσίες των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου και, προφανώς, θα το είχαν απορρίψει, αφού, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση τότε του σημερινού Υπουργού ¨Αμυνας κ. Βενιζέλου, χρειάζονταν μόνο δύο λεπτά για να το ξετινάξει κανείς από πλευράς ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς δικαίου! (*)

Tο σχέδιο Ανάν όμως δεν εμφανίσθηκε γιατί το ελληνικό κράτος δεν λειτουργούσε κανονικά. Το ελληνικό κράτος δεν λειτουργούσε κανονικά, γιατί έπρεπε να εμφανισθεί το σχέδιο Ανάν. Κι αν λειτουργούσε, δεν θα μπορούσε να έρθει ένα σχέδιο που, αν πιστέψουμε τα σχετικά δημοσιεύματα, το επεξεργάστηκε στις λεπτομέρειές του ένα δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο, το ίδιο που συνέταξε και το “Mνημόνιο της Ντροπής”! Η αποσύνθεση, η διάλυση του ελληνικού κράτους είναι η αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για τη λεηλασία και την υποδούλωση της χώρας.

Βεβαίως, όταν εθίζεσαι σε μια λειτουργία, δεν μπορείς να αποκαταστήσεις την “αναπηρία” ακόμα κι αν θέλεις. Γιατί, για να το κάνεις, για να εκπονήσεις στρατηγική για την άμυνα, τη διπλωματία, την οικονομία, οτιδήποτε, δεν γίνεται με αερολογήματα, αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη σχολών που διαμορφώνονται με πολλή, μακροχρόνια, πειθαρχική δουλειά και ανεξάρτητη σκέψη.

Θέλω επίσης να τονίσω τη θεμελιώδη σημασία μιας άλλης ιδέας που διαποτίζει το κείμενο του ΕΛΚΕΔΑ, την ανάγκη σύζευξης Ελλάδας και Κύπρου. Το κυπριακό είναι κεντρικό πρόβλημα του όλου ελληνικού λαού, όχι μόνο για λόγους ηθικούς, εθνικής αλληλεγγύης, αλλά κυρίως γιατί τα δύο κράτη, των οποίων ουδείς αμφισβητεί σήμερα την αυτονομία στις αποφάσεις, είναι στην πραγματικότητα απολύτως αλληλεξαρτώμενα. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα, είπε το 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου διακηρύσσοντας από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων το κάζους μπέλι. Ισχύει, πολύ περισσότερο και το αντίστροφο, παρόλο που δεν είναι λίγοι οι τραγικά επιπόλαιοι άνθρωποι που το ξεχνάνε στη Λευκωσία. Χωρίς την ύπαρξη ελλαδικού κράτους, το κυπριακό δεν θα επεβίωνε ούτε πέντε λεπτά.

Μια οποιαδήποτε στρατηγική, που θέλει να ονομάζεται εθνική, πρέπει να ξεκινάει από αυτό το δεδομένο, που είναι, επαναλαμβάνουμε, αντικειμενικό, όχι υποκειμενικό. Αντίστροφα, κάθε άποψη ότι η Κύπρος είναι μακριά, ότι οι Κύπριοι είναι ξεχωριστή εθνότητα, ότι τελείωσε το καθήκον μας αφού τους βάλαμε στην ΕΕ κ.ο.κ. δεν είναι παρά η πολιτική έκφραση του διαχρονικού “Κόμματος της Εξάρτησης”, των συμφωνιών της Ζυρίχης, της προδοσίας του 1974, των σχεδίων Ανάν και των Μνημονίων. ¨Εκφραση στο εσωτερικό της χώρας της διαχρονικής στρατηγικής επιλογής της “Aυτοκρατορίας”, που θέλει να κατακερματίσει τον ελληνικό χώρο, κάνοντας την Κύπρο από δυνητική αιχμή της ελληνικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ΅πρόβλημα΅ της Ελλάδας

(*) Tο γεγονός βέβαια ότι ο ίδιος, ή ο αείμνηστος Δημ. Τσάτσος αίφνης, που το χαρακτήρισε “εργο παράφρονος”, συνέστησαν στη συνέχεια στους Κυπρίους να το ψηφίσουν, νομίζουμε είναι μια πολύ σαφής προειδοποίηση για το πόση εμπιστοσύνη πρέπει να έχουν οι ¨Ελληνες στην κάθε μορφής ηγεσία τους, ιδίως όταν χειρίζεται μείζονα εθνικά θέματα!)

Δημοσιεύτηκε ως εισαγωγή στη μελέτη του ΕΛΚΕΔΑ για το εθνικό δόγμα που δημοσιεύτηκε ως ένθετο του περιοδικού “Στρατηγική”, με τον ίδιο τίτλο, περ. 202, Ιούλιος 2011
  • Ο Μεγάλος Ασθενής δεν είναι η μικρή Ελλάδα, αλλά η ίδια η ΟΝΕ, όπως συνειδητοποιούν οι ρεαλιστές στους κόλπους της Ενωσης
Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

«Η Ευρώπη αυταπατάται ότι διανύει τα δικά της Επιφάνεια», έγραφε το 2007 ο Βρετανός ιστορικός Πέρι Αντερσον, επεξηγώντας: «Αντί να αποσύρεται στην ιστορική ασημαντότητα, ο Παλαιός Κόσμος αισθάνεται έτοιμος να αναλάβει έναν οικουμενικό ρόλο που δεν έπαιζε ούτε στο ζενίθ της παλιάς του δόξας». Την πνευματική αυτοϊκανοποίηση των ελίτ απηχούσε το πρόσφατο έργο ενός άλλου Βρετανού ιστορικού, του Τόνι Τζουντ, με τίτλο «Μεταπολεμικά: Μια ιστορία της Ευρώπης από το 1945», το οποίο εξυμνούσε «την ανάδυση της Ευρώπης, στην αυγή του 21ου αιώνα, ως υποδείγματος των διεθνιστικών αρετών».

Τη στιγμή που η Αμερική του Μπους, με τον πόλεμο στο Ιράκ, τα σκάνδαλα τύπου Enroκαι τη διάρρηξη της φούσκας των νέων τεχνολογιών βρισκόταν στο ναδίρ της αξιοπιστίας της, ενώ το νεοπαγές ευρώ μεσουρανούσε, ήταν ισχυρός ο πειρασμός να πιστέψει κανείς, μαζί με τον γκουρού των Νέων Εργατικών Μαρκ Λέοναρντ, ότι «ο 21ος Αιώνας θα είναι Ευρωπαϊκός». Από κοντά και ο Γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ διακήρυσσε: «Το σύνθημα του μέλλοντος θα είναι: Αμερική, κάνε πίσω! Η Ευρώπη επιστρέφει»!

Κι ο εκδότης του γαλλικού, θεωρητικού περιοδικού Le Debat, Μαρσέλ Γκοσέ, εκτιμούσε: «Η πολιτική φόρμουλα με την οποία πρωτοπορούν οι Ευρωπαίοι θα αποτελέσει τελικά το μοντέλο για τα έθνη του κόσμου. Αυτό εμπεριέχεται στο γενετικό πρόγραμμα της Ε.Ε.».

Μοιάζει σαν να 'χουν περάσει αιώνες από εκείνη την εποχή που οι Ευρωπαίοι έβλεπαν στα ήρεμα νερά της λίμνης το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, με καταλύτη την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ήρθαν τα πάνω - κάτω, έτσι που το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel να κυκλοφορεί με εξώφυλλο το φέρετρο του ευρώ, καλυμμένο με την ελληνική σημαία. Ο Σαρκοζί θεώρησε αναγκαίο να προειδοποιήσει ότι «χωρίς το ευρώ δεν υπάρχει Ευρώπη και χωρίς την Ευρώπη δεν υπάρχει ειρήνη». Ακόμη περισσότερο απαισιόδοξος, ο Βρετανός πρώην υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρο αναρωτήθηκε: «Αφού το ευρώ θα καταρρεύσει υπό τη σημερινή του μορφή δεν είναι καλύτερα αυτό να γίνει γρήγορα και όχι με έναν αργό θάνατο»;

Είναι αλήθεια ότι η διεθνής οικονομική κρίση δεν ξεκίνησε από την Ευρωζώνη, αλλά από τη Γουόλ Στριτ. Ωστόσο, οι διεθνείς κρίσεις μοιάζουν με τους σεισμούς: οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν γίνονται κατ' ανάγκην γύρω από το επίκεντρο του σεισμού, αλλά στις περιοχές με τις πιο ευάλωτες κατασκευές. Η Ευρωζώνη αποδείχθηκε αδύνατος κρίκος, καθώς το κοινό νόμισμα, αντί να παίξει ρόλο αμορτισέρ, που θα απορροφούσε τους κραδασμούς, λειτούργησε ως ενισχυτής, μεγεθύνοντας σε ακρότατο βαθμό τις ανισότητες ανάμεσα στον γερμανικό «πυρήνα» και τη μεσογειακή «περιφέρεια». Σήμερα, οι δονήσεις αυτού του εκρηκτικού δίπολου έχουν ενισχυθεί τόσο πολύ, ώστε να το απειλούν άμεσα με διάρρηξη.

Η δαιμονοποίηση των «σπάταλων» περιφερειακών κρατών είναι μια βολική ερμηνεία της κρίσης από τους πιο δημαγωγικούς, λαϊκιστικούς κύκλους στον ευρωπαϊκό Βορρά, η οποία κατά περίεργο τρόπο μηρυκάζεται από κυβερνήσεις του δοκιμαζόμενου Νότου. Χθες ήμασταν οι βδελυροί χοίροι (PIGS), σήμερα υποβαθμιζόμαστε σε μικρόβια που απειλούν να προκαλέσουν «μόλυνση» (contagion). Οι συνειρμοί έρχονται αβίαστα: αν ο χοίρος έχει μικρές πιθανότητες να εμπνεύσει κάποιες συμπάθειες, τα μικρόβια μπορούν να εξοντωθούν χωρίς έλεος από τους θεράποντες ιατρούς ή τουλάχιστον να κρατηθούν μακριά από το υγιές ευρωπαϊκό σώμα με την επιβολή αυστηρής καραντίνας.

Αν όμως η μικρή Ελλάδα μπορεί να προξενήσει τέτοια «μόλυνση» στην Ευρώπη, μήπως κάτι δεν πάει καλά με το ανοσοποιητικό σύστημα της τελευταίας; Μήπως, με άλλα λόγια, η ελληνική κρίση χρέους δεν είναι η αιτία, παρά μόνο η αφορμή για να εκδηλωθεί μια πολύ βαθύτερη, συστημική κρίση της ΟΝΕ; Το ερώτημα αυτό θέτουν τελευταία ολοένα και περισσότερες φωνές στις ναυαρχίδες του ευρωπαϊκού και αμερικανικού Τύπου.

Γερμανογαλλικό πρόβλημα
«Η κρίση είναι στις Βρυξέλλες, όχι στην Αθήνα», είναι ο τίτλος άρθρου του Ζακ Αταλί στους New York Times της Κυριακής, 19 Ιουνίου. Ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης τονίζει με ωμό ρεαλισμό αυτό που ελάχιστοι Ελληνες πολιτικοί του κατεστημένου τολμούν να ψελλίσουν: «Η ελληνική χρηματοπιστωτική κρίση δεν είναι πλέον ούτε ελληνική ούτε χρηματοπιστωτική. Είναι πολιτική κρίση ολόκληρης της Ευρώπης. Η λύση της δεν είναι πλέον χρηματοπιστωτική, αλλά πολιτική. Δεν είναι πια ζήτημα των Αθηνών, αλλά των Βρυξελλών. Στην πραγματικότητα, είναι ένα γερμανογαλλικό, πάνω απ' όλα, πρόβλημα καθώς οι τράπεζές τους είναι οι περισσότερο εκτεθειμένες».

Την επομένη, ο Ιρβιν Στέλτσερ, πρώην διευθυντής επενδυτικής τράπεζας του Οίκου Ρότσιλντ, έγραφε στην Wall Street Journal ότι «πρέπει να σταματήσουμε να κουνάμε το δάχτυλό μας στην Ελλάδα, λες και είναι αυτή η εστία μιας πιθανής μόλυνσης». Ο Αμερικανός αναλυτής σημειώνει ότι αν το πρόβλημα ήταν περιορισμένο στην Ελλάδα, ή έστω στις περιφερειακές χώρες της Ε.Ε., η αντιμετώπισή του θα ήταν εύκολη.

Από την πλευρά του, ο Τίμοθι Γκάρτον Ας έγραφε στην El Pais της περασμένης Δευτέρας: «Δεν είναι μόνο η Ελλάδα… Η αγανάκτηση ξεχειλίζει, ο κόσμος έχει την αίσθηση ότι οι νέοι, οι φτωχοί και οι άνεργοι υποχρεώνονται να πληρώσουν το κόστος της έλλειψης διορατικότητας και του εγωισμού των πολιτικών και τραπεζιτών Γερμανίας και Γαλλίας». Ο Βρετανός ιστορικός υποστηρίζει ότι η διάσωση της Ευρωζώνης είναι δυνατή μόνο μέσω ενός πολιτικού σχεδίου μεταμόρφωσης της Ενωσης, κάτι που προϋποθέτει ριζική στροφή της Γερμανίας. Ευσεβείς πόθοι, θα έλεγε η συμπατριώτισσά του, Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία το 1993 προειδοποιούσε τους ευρωπαϊστές: «Δεν πετύχατε την αγκύρωση της Γερμανίας στην Ευρώπη, αλλά της Ευρώπης σε μια εκ νέου κυριαρχική, ενοποιημένη Γερμανία. Στο τέλος, φίλοι μου, θα δείτε ότι το κόλπο δεν δουλεύει»!
Για πρώτη φορά, άρθρο των Financial Times, του επικεφαλής οικονομικού συντάκτη Βόλφγκανγκ Μίνχαου, διερωτάται μήπως οι Έλληνες βουλευτές θα είχαν δίκιο αν τελικά καταψήφιζαν το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα, ενώ τονίζεται το προβάδισμα του Αντώνη Σαμαρά στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με το συντάκτη, μέχρι την περασμένη εβδομάδα η απάντηση του στο ερώτημα για το αν πρέπει να εγκριθούν τα νέα μέτρα θα ήταν ένα κατηγορηματικό «ναι». Ωστόσο, όπως λέει, η αυστηρότητα των νέων μέτρων λιτότητας που επιβάλλει η ΕΕ και το ΔΝΤ συνιστούν «πολιτική πρόκληση και πράξη οικονομικού βανδαλισμού, που απειλεί να εκτροχιάσει όλη την προσπάθεια επίλυσης της κρίσης».

«Η ΕΕ σπαταλιέται εδώ και εβδομάδες στην ανόητη συζήτηση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, αντί να εστιάζει στα θέματα που πραγματικά έχουν σημασία» υπογραμμίζει ο συντάκτης.

«Η λιτότητα ήταν απαραίτητη, αλλά τώρα πρέπει η έμφαση να στραφεί προς την ανάπτυξη», σχολιάζει ο κ. Μίνχαου. Αναφερόμενος στις αντιδράσεις των Ελλήνων τονίζει ότι τέτοια μέτρα γίνονται δεκτά μόνο όσο στο βάθος διαφαίνεται ένα αποτέλεσμα.

Όσον αφορά στον ηγέτη της ΝΔ, η εφημερίδα επισημαίνει: «Το πρόβλημα με τη θέση του κ. Σαμαρά είναι ότι η ψήφος κατά της λιτότητας θα προκαλούσε μεγαλύτερη λιτότητα στο πολύ κοντινό μέλλον. Ο κ. Σαμαράς πρέπει να εξηγήσει πώς η Ελλάδα θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί μόνη της όταν δεν θα υπάρχει εξωτερική χρηματοδότηση. Ποια είναι η στρατηγική του;» διερωτάται ο Μίνχαου.

«Οι Έλληνες βουλευτές καλούνται να επιλέξουν μεταξύ ενός ψέματος και μιας καταστροφής. Αναλογιζόμενοι τι διακυβεύεται, η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν έπρεπε να είχαν φέρει σε αυτή τη θέση την Ελλάδα», καταλήγει το άρθρο στους Financial Times.

Σε άλλο άρθρο της εφημερίδας αναφέρεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόκειται να προτείνει την επιβολή ενός φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, προκειμένου ο κοινοτικός προϋπολογισμός να έχει αυξημένα δικά του έσοδα από το 2014.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα κάνει μία πρόταση για το θέμα αυτό και θα είναι μία φιλόδοξη πρόταση», δήλωσε ο Αντρέας Σβαρτς, μέλος του συμβουλίου του Επιτρόπου για θέματα Προϋπολογισμού, όταν ρωτήθηκε για την επέκταση των πόρων της ΕΕ, αν και δεν έδωσε λεπτομέρειες.

Του Μενέλαου Γκίβαλου
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης
του Πανεπιστημίου Αθηνών


Η Δημοκρατία και οι θεσμοί της, οι κανόνες της, χρησιμοποιούνται από τον πρωθυπουργό και την ηγετική ομάδα του ως ένα είδος «πολιτικού καζίνου»... Όμως η μπίλια της ρουλέτας δεν «κάθισε» στην κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας»... παρ’ όλο που «θεοί και δαίμονες» την έσπρωχναν στην «κατάλληλη θέση».

Στη συνέχεια ο Γ. Παπανδρέου, αφού πρώτα «ανασχημάτισε» τον εαυτό του και αποφάσισε ότι μπορεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός –διαδικασία που συνηθίζεται στο «Θέατρο Σκιών»–, ανασχημάτισε και την κυβέρνησή του... Πάλι με τη μέθοδο του «καζίνου», αφού η συγκρότηση και οι τοποθετήσεις των προσώπων στις υπουργικές θέσεις έγιναν με τη μέθοδο της «ρουλέτας»... στα «μαύρα μεσάνυχτα»...

Οι δανειστές μας όμως και οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί παράγοντες επείγονται... Ήθελαν άλλωστε μια κυβέρνηση δεσμευμένη με μια –κυριολεκτικώς– «σύμβαση έργου»: Μια κυβέρνηση που θα ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, τη νέα δανειακή σύμβαση, και θα «νομιμοποιήσει» τους φορείς του ξεπουλήματος της δημόσιας και εθνικής περιουσίας... Όταν ολοκληρώσει το «έργο» της, όταν λήξει η σύμβασή της, τότε μπορεί ακόμα και να προκηρύξει εκλογές...

Γιατί τότε ασφαλώς η «τρόικα» και το ΔΝΤ θα χρειαστούν μια νέα «κυβερνητική εκδοχή» και μια νέα περίοδο, έστω και προσωρινή, «νομιμοποίησης» για την πιστή εφαρμογή των μέτρων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος... Εάν στη φάση αυτή προκύψει στη νέα κυβέρνηση ο Α. Σαμαράς, τότε οι πάτρωνές μας θα του υποδείξουν ότι θα πρέπει να συμμορφωθεί πλήρως προς το πρόγραμμα που υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του...

Η λογική τους είναι απλή: Ή θα συναινέσει τώρα ο Α. Σαμαράς και θα συνυπογράψει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ή θα αναγκαστεί να το εφαρμόσει εκ των υστέρων...

Αντί όμως ο Γ. Παπανδρέου να ευτελίζει και να «εργαλειοποιεί» τους θεσμούς, αντί να προβαίνει στην πρωτοφανή πράξη της αυτοκατάργησής του, θα μπορούσε να ακολουθήσει τους θεσμικούς-συνταγματικούς κανόνες: Να δηλώσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι αδυνατεί να κυβερνήσει, ότι απαιτείται κυβέρνηση συνεργασίας ή «εθνικής ενότητας». Σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχουν δύο λύσεις: Είτε προκηρύσσονται εκλογές είτε ο Πρόεδρος, έχοντας στα χέρια του την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου, αναθέτει στους αρχηγούς των κομμάτων διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή, ξεκινώντας μάλιστα από τον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου... Αυτά δεν τα γνώριζε ο πρωθυπουργός, δεν τα γνωρίζουν οι σύμβουλοί του, οι συνταγματολόγοι υπουργοί του;

Δυστυχώς για τον Γ. Παπανδρέου ο θεσμός της διά τηλεφώνου συγκρότησης κυβέρνησης δεν έχει περιληφθεί ακόμα στις συνταγματικές διατάξεις... Ίσως την προτείνει ο ίδιος στα δημοψηφίσματα που σχεδιάζει «προσεχώς»...

Δυστυχώς η καταπάτηση, η διακωμώδηση, ο ευτελισμός των θεσμών, η μετατροπή του πολιτικού λόγου, του πολιτικού επιχειρήματος, σε μια σειρά από χυδαίους χαρακτηρισμούς, σε μια αλυσίδα από ψεύδη, εκβιασμούς και κινδυνολογίες, αποτελούν πλέον μια παγιωμένη πρακτική για τους κυβερνητικούς παράγοντες, με «πρωθιερέα» τον Θ. Πάγκαλο.
«Αποδέκτες» της πρακτικής αυτής είναι η κοινωνία, τα κόμματα που απορρίπτουν τα Μνημόνια, η αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και όσοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις... Η λασπολογία περί «αποστασίας του 1965» που εξαπολύθηκε κατά των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι ζήτησαν σύγκληση της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ είναι ενδεικτική του πολιτικου-ηθικού κατήφορου που ακολουθεί η κυβέρνηση, με απόλυτη ευθύνη του πρωθυπουργού.

Η κατάχρηση της εξουσίας, ο ευτελισμός των θεσμών, η μετατροπή της Βουλής σε μηχανισμό τυπικής «νομιμοποίησης» των Μνημονίων και της επαίσχυντης δανειακής σύμβασης αποτελούν, όπως αποδεικνύεται, αναγκαίους όρους προκειμένου να επιβληθούν με κάθε τρόπο οι απαιτήσεις των δανειστών μας.

Ο ηθικοπολιτικός εκπεσμός της κυβέρνησης –και ευρύτερα των μνημονιακών συμφερόντων– είναι απόρροια της πολιτικής της πλήρους απομόνωσης, της καθολικής αντίδρασης και της αποδοκιμασίας που συναντά σε κοινωνικό επίπεδο.

Ο «μηχανισμός» που κυβερνά σήμερα μοιάζει με απομονωμένο «αγρίμι», που αντιμετωπίζει εχθρικά ολόκληρη σχεδόν την κοινωνία. Γι’ αυτό και αποβαίνει ένας επικίνδυνος «μηχανισμός εξουσίας», ο οποίος, προκειμένου να κερδίσει πολιτικό χρόνο, να διατηρηθεί στην εξουσία μέχρι να εκπληρώσει τις «υποχρεώσεις» του, δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε είδους μέσα και πρακτικές...

Γιατί τελικώς ο «μηχανισμός» αυτός δρα ως «εκτελεστής συμβολαίων» και στη φάση της πτώσης του γίνεται ακόμη πιο αδίστακτος και επικίνδυνος. Ας ελπίσουμε ότι τόσο η λαϊκή-κοινωνική αντίδραση όσο και κάποιες ενεργές ακόμα συνειδήσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ θα αποτρέψουν την ολική ισοπέδωση, την πλήρη μετατροπή της χώρας και της κοινωνίας μας σε μια σύγχρονη αποικία. Η μάχη δεν έχει χαθεί, αρκεί να το πιστέψουμε και να δράσουμε αποφασιστικά.
Είναι ντροπή για την Ευρώπη, είναι ντροπή για τους ευρωπαίους πολιτικούς να εκβιάζουν και να τρομοκρατούν με την μη καταβολή της 5ης δόσης του δανείου των 110 δις ΕΥΡΩ. Εκβιάζουν βέβαια εκεί που βρίσκουν και μπορούν.

Εκβιάζουν τους ψοφοδεείς Έλληνες επαγγελματίες πολιτικούς, γιατί ο ίδιος ο ελληνικός λαός τους έχει κυριολεκτικά γραμμένους. Άλλωστε πολλούς από αυτούς τους πολέμησε στα ίσια και δεν φοβήθηκε την ισχύ των όπλων τους, θα φοβηθεί τώρα την 5η δόση τους;

Γνωρίζουν οι ευρωπαίοι ότι δεν μπορούν να τα βάλουν με τον ατίθασο ελληνικό λαό. Αλλά όμως γνωρίζουν, ότι το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα είναι του χεριού τους.

Ακόμα όμως δεν ήρθε η ώρα του λαού. Προς το παρόν τον εκβιασμό τον δέχεται και υποκύπτει η ψοφοδεής και ταυτόχρονα ένοχη πολιτική ολιγαρχία της χώρας ερήμην του λαού. Όταν ο λαός σαρώσει τα πάντα, τότε θα ψάχνουν και οι ευρωπαίοι να βρουν τα χρήματά τους.

Και στο κάτω κάτω γιατί μας εκβιάζουν με την μη καταβολή της 5ης δόσης, προκειμένου να ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο;

Τι σχέση έχει… η 5η δόση με το Μεσοπρόθεσμο;

Η 5η δόση, αν δεν κάνουμε λάθος, αφορά το πρώτο μνημόνιο και την καλή εκτέλεσή του. Τι φταίει ο λαός αν η συνταγή που έδωσαν ήταν λάθος;

Και σε κάθε περίπτωση ας αναζητήσουν ευθύνες με βάση το πρώτο μνημόνιο.

Γιατί λοιπόν εκβιάζουν με την ψήφιση του δευτέρου εξοντωτικού μνημονίου (Μεσοπρόθεσμο), προκειμένου να δώσουν τα χρήματα της πρώτης σύμβασης;

Είναι λοιπόν ντροπή αυτό που κάνουν, τόσο για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όσο και για τους ίδιους τους ευρωπαϊκούς λαούς τους οποίους οι κυβερνήσεις εκπροσωπούν.

Ακόμα μεγαλύτερη ντροπή είναι για το ότι εκβιάζουν μπλοφάροντας, ενώ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και ότι θα καταστραφούν και οι ίδιοι, αν πτωχεύσει η Ελλάδα.

Ντροπή φίλοι ευρωπαίοι και ντροπή για τον πολιτισμό σας.

Σας λέμε λοιπόν, ότι δεν θα υποφέρει και θα εξαθλιωθεί μόνο ο ελληνικός λαός για να την γλιτώσουν τα δικά σας συμφέροντα.

Όλοι μαζί θα σηκώσουμε το φορτίο της κρίσης, διαφορετικά ας το διαλύσουμε το μαγαζί τώρα.


H χώρα που έδιωξε κακήν κακώς το ΔΝΤ από το κεφάλι της, που αρνήθηκε να ξεπουληθεί στα διεθνή κερδοσκοπικά συμφέροντα, επανέρχεται δυναμικά.

Δείτε τι είπε ο πρωθυπουργός της χώρας Viktor Orban, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της ανάγκης να βρεθούν εκ νέου στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία υπό κρατικό έλεγχο.

Δηλαδή, να κρατικοποιήσει και πάλι επιχειρήσεις!

Αν αυτό μας κάνει εμάς εντύπωση και «πατάμε» πάνω σε διεθνή μοντέλα οικονομίας, μήπως θα πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά; Γιατί να κοιτάμε τις οικονομίες της Γερμανίας ή της Γαλλίας και να μην στρέψουμε το βλέμμα μας στο τι έκαναν άλλες χώρες με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία τους δημιούργησαν οι διεθνείς κερδοσκόποι.

Η διαφορά μας όμως, είναι ότι αυτοί οι κερδοσκόποι δεν ήταν ..ντόπιοι σε αυτές τις χώρες και αν ήταν τους έδιωξαν με κλωτσιές και ελικόπτερα!

«Η Ουγγαρία πρέπει να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση από την Ελλάδα, όπου κατά την τρέχουσα περίοδο προχωρούν σε υποχρεωτικές ιδιωτικοποιήσεις υπό τον έλεγχο των ξένων για να βάλουν ξανά την οικονομία τους στο σωστό δρόμο», τόνισε ο Orbam στην ολομέλεια της Βουλής.

«Υπάρχουν ακόμη ορισμένα assets που πρέπει να βρίσκονται στην ιδιοκτησία του κράτους», πρόσθεσε, χωρίς να ονομάζει τα περιουσιακά στοιχεία.

Το ουγγρικό δημόσιο επαναγόρασε ποσοστό 21,2% στη ουγγρική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου MOL Nyrt, από την ρωσική Surgutneftegas JSG τον περασμένο μήνα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της κυβέρνησης να θέσει υπό κρατικό έλεγχο συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία στρατηγικής σημασίας.

Economikos

  • Έλληνες: Με τους μικρότερους μισθούς και τα ακριβότερα καύσιμα

Την ακριβότερη βενζίνη στην Ευρώπη των 27 έχει πλέον η μοναδική χρεοκοπημένη χώρα της Ευρώπης, η Ελλάδα, αλλά η Επιτροπή Ανταγωνισμού περί άλλα τυρβάζει: Με μια απόφαση που φρόντισε να μην «διαφημίσει» (δεν εκδόθηκε καν δελτίου Τύπου για την αναγγελία της, όπως συμβαίνει κατά πάγια πρακτική της Επιτροπής!) τα δύο διυλιστήρια που ελέγχουν ασφυκτικά την αγορά «αθωώθηκαν» από βαριές κατηγορίες για καρτέλ!

Τα τελευταία στοιχεία που έδωσε την περασμένη εβδομάδα στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δείχνουν ότι στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, με την κατανάλωση καυσίμων να καταρρέει και τα πρατήρια, αλλά ακόμη και εταιρείες χονδρικής εμπορίας, να βάζουν «λουκέτα», πληρώνουμε την ακριβότερη αμόλυβδη βενζίνη στην Ευρώπη των 27. Τα στοιχεία (τιμές σε ευρώ/χίλια λίτρα) παρουσιάζονται στον ακόλουθο πίνακα που επεξεργάσθηκε το “Badmoney”, κατατάσσοντας τις χώρες από την ακριβότερη στη φθηνότερη:

Χώρα Τιμή αμόλυβδης
Ελλάδα 1670
Ολλανδία 1644
Δανία 1626,13615
Φινλανδία 1584
Πορτογαλία 1554
Ην. Βασίλειο 1546,628766
Βέλγιο 1546,2
Γερμανία 1540
Ιρλανδία 1532
Ιταλία 1529,36
Σουηδία 1524,403542
Γαλλία 1503
Σλοβακία 1459
Τσεχία 1443,150259
Μάλτα 1410
Ουγγαρία 1391,98461
Αυστρία 1374
Λιθουανία 1333,824722
Ισπανία 1323,26
Λετονία 1304,654443
Λουξεμβούργο 1304,05
Πολωνία 1270,835631
Σλοβενία 1264
Ρουμανία 1233,561227
Εστονία 1218
Κύπρος 1217,6
Βουλγαρία 1165,149811
Μέσος Όρος Ε.Ε. 1500,392335

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς διδακτορικό στην οικονομική επιστήμη, για να αντιληφθεί ότι στην πολύπαθη ελληνική αγορά καυσίμων οι τιμές δεν καθορίζονται από τις δυνάμεις της προσφοράς και ζήτησης σε περιβάλλον ελεύθερου ανταγωνισμού, αλλά από άλλες «δυνάμεις», που πιθανότατα εμπίπτουν στο πεδίο ευθύνης της «τυφλής» ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Όσοι σπεύσουν να «αθωώσουν» προκαταβολικά το κύκλωμα παραγωγής και διακίνησης καυσίμων, με το έωλο επιχείρημα ότι για την άγρια κερδοσκοπία στην αμόλυβδη «φταίει» η μεγάλη αύξηση στους φόρους κατανάλωσης, καλά θα κάνουν να ρίξουν μια ματιά στο χάρτη που δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπου παρουσιάζεται η σχέση των συνολικών φόρων που επιβαρύνουν τη βενζίνη με τις τελικές τιμές.

Εκεί θα διαπιστώσουν με έκπληξη, ότι η φορολογική επιβάρυνση των καυσίμων στην Ελλάδα δεν είναι υψηλή, συγκριτικά με τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα οι φόροι συμμετέχουν με ποσοστό 59% στην τελική τιμή, δηλαδή ακριβώς όσο και στην Γερμανία. Μόνο που, όπως φαίνεται και στον πίνακα, στην Γερμανία η τελική τιμή είναι κατά 130 ευρώ/χιλιόλιτρο φθηνότερη από την Ελλάδα, προφανώς επειδή εκεί λειτουργεί η αγορά σε πιο υγιείς συνθήκες.

Είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι κάτι πάει στραβά στη λειτουργία της ελληνικής αγοράς καυσίμων, που ελέγχεται ασφυκτικά από ελάχιστους «παίκτες» (κυρίως τους καθετοποιημένους ομίλους των δύο διυλιστηρίων), με τον υγιή ανταγωνισμό να «πνίγεται» από ένα αχανές, περιοριστικό πλαίσιο, που δεν επιτρέπει καν την εισαγωγή φθηνών καυσίμων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ή την ανεμπόδιστη λειτουργία ανεξάρτητων εμπόρων (ακόμη και τα μεγάλα σούπερ μάρκετ ακόμη δεν έχουν καταφέρει να αναπτυχθούν στην αγορά καυσίμων της Ελλάδας!).

Τι κάνει η ανεκδιήγητη Επιτροπή Ανταγωνισμού μπροστά σε όλα αυτά τα προβλήματα της αγοράς, που καταλήγουν σε τεράστιες επιβαρύνσεις των καταναλωτών και, τελικά, της εθνικής οικονομίας, προς όφελος ελάχιστων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων; Φροντίζει να «αθωώνει» τα διυλιστήρια, δηλαδή τους ισχυρότερους παράγοντες της αγοράς, από κατηγορίες για καταχρηστικές πρακτικές!

Τον Νοέμβριο του 2006, ο τότε πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέκος Αλαβάνος, είχε υποβάλει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού μια πολύ σοβαρή καταγγελία για τα ΕΛΠΕ, που ελέγχουν τα τρία τέταρτα της αγοράς στη διύλιση, και την Motor Oil, που ελέγχει το 1/4. Μεταξύ άλλων, στην καταγγελία περιλαμβάνονταν στοιχεία που έδειχναν ότι τα δύο διυλιστήρια, από κάποια… σατανική σύμπτωση, πωλούσαν όλους τους τύπους καυσίμων, πλην της σούπερ αμόλυβδης, όπου είχαν ελάχιστη διαφορά, με την ίδια προσαύξηση επί της διεθνούς τιμής που δίνεται από το Platt’s. «Το κεντρικό θέμα της καταγγελίας μας είναι ακριβώς ο προκαθορισμός των τιμών ο οποίος γίνεται με έναν σκανδαλώδη τρόπο, διότι έχουμε ταύτιση στο σύνολο σχεδόν, των τιμών των προϊόντων ανάμεσα στις δύο επιχειρήσεις, πράγμα το οποίο αντιβαίνει σε μια οικονομία που έχει ως σημαία της την έννοια του ανταγωνισμού», τόνιζε τότε ο πρόεδρος του ΣΥΝ (αναλυτικά τα στοιχεία της καταγγελίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=4229).

Με μια απόφαση που μάλλον δείχνει την αγωνία της Επιτροπής να μην… διαπιστώσει παραβάσεις δύο πανίσχυρων επιχειρηματικών ομίλων, η οποία δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της τις ημέρες του Πάσχα, η Επιτροπή παραδίδει λευκότερους και από… περιστέρια τους δύο πανίσχυρους ομίλους των καυσίμων (όποιος αντέχει να διαβάσει ατέλειωτες σελίδες νομικών ακροβασιών χωρίς αποτέλεσμα μπορεί να ανατρέξει εδώ: http://www.epant.gr/apofasi_details.php?Lang=gr&id=312&nid=637).

Η Επιτροπή, που για την έρευνά της δεν μπήκε καν στον κόπο να χρησιμοποιήσει στοιχεία από το Platt’s, αλλά χρησιμοποίησε άσχετα στοιχεία για την τιμή του μπρεντ (!), συμπεραίνει ότι υπάρχουν ορισμένες διαφορές στην τιμολόγηση μεταξύ των δύο διυλιστηρίων (ποιες, άραγε;) και πάντως η πολύ μεγάλη συσχέτιση των τιμών δεν αποδεικνύεται ότι είναι προϊόν καταχρηστικών συνεννοήσεων (καρτέλ), αλλά αποτέλεσμα «παράλληλης συμπεριφοράς» μεταξύ δύο ανταγωνιστών.

Ασφαλώς, τόσο ο κ. Ασ. Κομνηνός, που υπογράφει την απόφαση, όσο και τα λοιπά μέλη της Επιτροπής που συμμετείχαν στη διαδικασία, αλλά και η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, που για χρόνια ερευνούσε το θέμα, αξίζουν συγχαρητηρίων, αφού κατάφεραν να παραθέσουν ατέλειωτα νομικά επιχειρήματα, για να πείσουν ότι ο υγιής ανταγωνισμός θριαμβεύει στην αγορά καυσίμων και, ιδίως, μεταξύ των δύο εγχώριων διυλιστηρίων.

Θα είχε ενδιαφέρον ένα επόμενο «πόνημα» των άξιων υπερασπιστών του ανταγωνισμού, όπου θα μας εξηγήσουν πώς γίνεται να καταρρέει η οικονομία και η ζήτηση στην αγορά καυσίμων και να πληρώνουν οι Έλληνες ακριβότερες τιμές από τους πολύ πλουσιότερους Γερμανούς, που απολαμβάνουν μάλιστα αυτή την περίοδο ρυθμούς ανάπτυξης από τους μεγαλύτερους των τελευταίων χρόνων. Ίσως, τελικά, στην τιμή των καυσίμων στην Ελλάδα να ενσωματώνεται κάποιο κόστος επιβράβευσης των παραγόντων της αγοράς για την άψογη λειτουργία του ανταγωνισμού!

Πηγή

Πρώην επιχειρηματίες, πρώην αυτοαπασχολούμενοι, πρώην υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων, μισθωτοί που απολύθηκαν από τη δουλειά τους… Τους τα έφερε έτσι η ζωή, που πλέον δεν έχουν πόρους να ζήσουν. Για κάποιο λόγο απέτυχαν στο επάγγελμά τους και μαζί με αυτό έχασαν τα πάντα! Είναι οι νεόπτωχοι της εποχής μας… της διπλανής πόρτας, που σήμερα περιμένουν στην ουρά, για να πάρουν ένα πιάτο φαγητό από τα συσσίτια που προσφέρει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Έχασαν σπίτια, εργασίες, οικογένειες, λόγω χρεών, κυρίως στις τράπεζες. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΝΚΑ, 170.000 νοικοκυριά αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους από κάρτες, ενώ συνολικά περίπου 2.000.000 Έλληνες βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Βάσει των στοιχείων των Κοινωνικών Υπηρεσιών των Δήμων της χώρας, οι άποροι αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς και έχουν πλέον ένα πρωτόγνωρο βασικό χαρακτηριστικό. Όπως προκύπτει από τα δεδομένα, πρόκειται για ανθρώπους νέους, ηλικίας 35-55 ετών, που ξαφνικά έχασαν τη δουλειά τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξασφαλίσουν όχι μόνο τα βασικά είδη διατροφής, αλλά και τα βασικά είδη διαβίωσης.

Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι «νεόπτωχοι» είναι άνθρωποι υψηλού μορφωτικού επιπέδου, που εξαιτίας της οικονομικής κρίσης βρέθηκαν εκτός αγοράς εργασίας, με αποτέλεσμα να βυθιστούν ξαφνικά στη φτώχεια.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Κοινωνικών Υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων, πολλαπλασιάζονται σε καθημερινή βάση οι άνθρωποι που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στους ίδιους και τις οικογένειες τους τροφή, νερό, ρεύμα, ακόμα και σπίτι, αν δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο, ρούχα και γενικά ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να πει ότι ζει αξιοπρεπώς.

Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα, η διαμόρφωση του κοινωνικού χάρτη της φτώχειας αλλάζει δραματικά, ξεπερνώντας κάποια στερεότυπα που ήθελαν ως άπορους μονάχα ανθρώπους κατεστραμμένους από τα ναρκωτικά ή κάποιους περιθωριακούς ηλικιωμένους… Οι κοινωνικές υπηρεσίες το τελευταίο διάστημα καταγράφουν καθημερινά εκατοντάδες νέες περιπτώσεις ατόμων που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις βασικές ανάγκες και ζητούν βοήθεια είτε στους Δήμους είτε στα Κοινωνικά Παντοπωλεία είτε στα συσσίτια των εκκλησιών.

Το στοιχείο όμως που κάνει ακόμη πιο ανησυχητική την κατάσταση είναι η αδυναμία των υπηρεσιών να καταγράψουν τον πραγματικό αριθμό των απόρων, καθώς αυξάνονται καθημερινά και μάλιστα με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Σε πρόσφατη έκθεση που καταγράφεται το εύρος της φτώχειας στην ελληνική κοινωνία, τα στοιχεία είναι άκρως απογοητευτικά, καθώς:

- Το 41% των Ελλήνων, δηλαδή 3.622.360 άτομα, δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα για μια εβδομάδα διακοπών το χρόνο
- Το 39%, δηλαδή, 3.445.660 άτομα, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα για να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες που τυχόν προκύψουν
- Οι Έλληνες, σε ποσοστό 14% (1.236.904) δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα για ικανοποιητική θέρμανση στο νοικοκυριό τους, ενώ
- Σε ποσοστό 23% (2.032.056 άτομα) δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να διατρέφονται κάθε δεύτερη μέρα με πρωτείνες ή λαχανικά (που έχουν ίση αξία για τους χορτοφάγους).

Κι ενώ παραδοσιακά στους φτωχούς συμπεριλαμβάνονταν οι πολυμελείς οικογένειες, οι ηλικιωμένοι, η σύνταξη των οποίων δεν επαρκεί, και τα άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, σε αυτούς προστίθενται τώρα νέες κοινωνικές ομάδες. Η σύνθεση της φτώχειας αλλάζει και οι ομάδες οι οποίες προστίθενται είναι οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι μετανάστες, αλλά και η ομάδα των φτωχών εργαζομένων. Πρόκειται κυρίως για τις περιπτώσεις όπου σε ένα σπίτι εργάζεται μόνον ένα άτομο, από το οποίο εξαρτώνται οικονομικά περισσότερα μέλη μιας οικογένειας.

Πηγή


Από ορισμένα σήματα που εκπέμπει το σύστημα εξουσίας καταλαβαίνεις πότε αισθάνεται απειλούμενο.

Η χρήση παραδειγμάτων από το παρελθόν, η βολική ερμηνεία τους και η προσπάθεια να προσαρμοστούν στη συγκυρία είναι ένα κλασικό κόλπο. Τις τελευταίες μέρες σε δύο περιπτώσεις η κυβέρνηση επιχείρησε να αξιοποιήσει πλευρές της σύγχρονης ιστορίας προκειμένου να συσπειρώσει το στράτευμα πειθαναγκάζοντάς το και να αποτρέψει την εκδήλωση φυγόκεντρων τάσεων.

Ξαφνικά υπουργοί και στελέχη της κυβερνητικής παράταξης θυμήθηκαν την αποστασία του 1965 και άρχισαν να την προβάλουν σαν μπαμπούλα προκειμένου να καταγγείλουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι είτε παραιτήθηκαν είτε σκέφτονταν να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους, ενώ στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα υπήρχε και η υποψία ότι ορισμένοι θα έθεταν θέμα πρωθυπουργού στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Επειδή όμως αποστασία χωρίς χρηματισμό από σκοτεινά κέντρα είναι σαν τη σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, κυκλοφόρησε και η άποψη ότι η κίνηση καθοδηγείται από τα διαπλεκόμενα τα οποία έχουν εκπονήσει σχέδιο ανατροπής της νόμιμης κυβέρνησης. Το σύνδρομο της αποστασίας είναι στο DNA του ΠΑΣΟΚ, ανήκει στην ιδρυτική μυθολογία του και περνάει από γενιά σε γενιά. Το είχε αξιοποιήσει ουκ ολίγες φορές και ο ιδρυτής του κόμματος. Κυρίως σε περιόδους που ο χαρισματικός οίστρος του δεν μπορούσε να διασκεδάσει τους συμβιβασμούς και να καλύψει το κενό από τη διάψευση των προσδοκιών.

Μάλιστα σε μία περίπτωση ως αρχισυνωμότες είχαν στιγματιστεί ο Κ. Σημίτης και ο αείμνηστος Γ. Αλευράς, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ότι ήθελαν να συγκροτήσουν «κεντροδεξιό κόμμα» για να θέσουν εκποδών τον αρχηγό! Και τότε και τώρα προσφέρθηκαν πολλοί να υποστηρίξουν τη δηλητηριώδη ψιθυρολογία. Και τότε και τώρα η πραγματικότητα δεν επιβεβαίωσε τις πυώδεις αφηγήσεις.

Την Τρίτη στη συζήτηση στη Βουλή για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος θεώρησε σκόπιμο να επαναφέρει στο προσκήνιο μια ξεχασμένη ανάλυση του κόμματός του, σύμφωνα με την οποία η χώρα γνώρισε την πραγματική δημοκρατία το 1981 όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές. Είναι μια παραλλαγή της θέσης του Α. Παπανδρέου, ο οποίος το 1974, αμέσως μετά την πτώση της χούντας, είχε μιλήσει για «αλλαγή ΝΑΤΟϊκής φρουράς».

Υπήρχε λόγος να το κάνει αυτό ο κ. Πάγκαλος σε μια στιγμή που ο πρωθυπουργός προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει τον ελληνικό λαό και τα κόμματα ότι τα περί συναίνεσης που διακηρύσσει τα εννοεί; Εχουμε να κάνουμε με τη γνωστή πολωτική τακτική Πάγκαλου; Από πρώτη ματιά φαίνεται πως έτσι είναι, ότι δηλαδή ο κ. Πάγκαλος κινήθηκε στη συνηθισμένη εριστική και αντισυμβατική γραμμή του. Αν όμως δίπλα στην ιστορική αναδρομή που έκανε, τοποθετήσουμε τις καταγγελίες που εκτόξευσε εναντίον των εταιρειών μέτρησης (τώρα που τα γκάλοπ δείχνουν τη Ν.Δ. μπροστά), οι οποίες έχουν αιμομικτικές σχέσεις με μέσα ενημέρωσης, τα οποία ελέγχονται από μεγάλα συμφέροντα που συναλλάσσονται με το Δημόσιο, τότε θα έχουμε μπροστά μας όλους τους κρίκους της αλυσίδας: τη δεξιά, τους δημοσκόπους, τη μιντιοκρατία, τη διαπλοκή. Μ' άλλα λόγια τους συνήθεις υπόπτους που αενάως βυσσοδομούν.

Παραδόξως από τη συγκεκριμένη αφήγηση του αντιπροέδρου απουσίαζε ο προσφιλής στόχος του, η αριστερά. Ισως γιατί δεν είναι της ώρας. Ισως γιατί αυτό που προέχει είναι να χαραχθούν, έστω και ρητορικώς, ξανά τα σύνορα ανάμεσα στη δεξιά και την αντιδεξιά τα οποία έχουν γκρεμιστεί λόγω της ακολουθούμενης πολιτικής και βεβαίως να δαιμονοποιηθούν οι εξωθεσμικοί παράγοντες, οι οποίοι αποπειρώνται να αναδιατάξουν το πολιτικό σκηνικό ερήμην των πολιτών.

Η επιδίωξη είναι να ενισχυθεί το φρόνημα των οπαδών, το οποίο έχει καταρρακωθεί, και φυσικά να κατασκευαστούν οι εχθροί του κινήματος. Ο κ. Πάγκαλος προφανώς θυμάται, από την ένταξή του στο κομμουνιστικό κίνημα, τις διδαχές του Λένιν για την αξία που έχει η σαφής οριοθέτηση του αντιπάλου και ασφαλώς έχει διαβάσει «τον Λένιν της μπουρζουαζίας», Καρλ Σμιτ, ο οποίος έλεγε ότι «αλίμονο σε όποιον δεν έχει εχθρό, γιατί εγώ θα είμαι ο εχθρός σου τη Μέρα της Κρίσης» (Jan-Werner-Muller «Ενας επικίνδυνος νους» εκδόσεις «Πόλις»).

Στις θεωρίες συνωμοσίας καταφεύγουν οι εξουσίες που νιώθουν αδύναμες γιατί έχουν χάσει τα ερείσματά τους και επιχειρούν να χειραγωγήσουν το κομματικό ακροατήριο επισείοντας φανταστικούς κινδύνους. Στην παρούσα φάση όμως παρασύρονται μόνον οι φανατικοί και οι αφελείς. Αλλά κι αυτοί λιγοστεύουν. Σ' ό,τι αφορά τους εχθρούς της κυβέρνησης, αυτοί είναι πολλοί, ανάμεσά τους και το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ από enet.gr μοντάζ Γρέκι

Αν το "μηχανάκι" της ΕΥΠ δούλευε στοχευμένα πριν 2,5 χρόνια, τί σκάνδαλο θα μπορούσε να έχει ανακαλύψει;
Τι θα είχε συμβεί αν το περίφημο «εργαλείο» της ΕΥΠ παγίδευε τα τηλέφωνα σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι στην περίπτωση που υπήρχε καταγγελία ότι το «παιχνίδι» γύρω από την χρεοκοπία της Ελλάδας είναι «στημένο»; Ασφαλώς πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά μήπως όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ και 20 μήνες θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα συμβούν;

Με… καμία κυβέρνηση αν και πολλοί θα στοιχημάτιζαν ότι με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, ακόμα και το σημερινό τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποιοι από την πρώτη στιγμή έχουν βάλει στοίχημα για τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Είναι επίσης πιθανό ορισμένοι «δικοί» μας να γνωρίζουν περισσότερα γύρω από την υπόθεση από κάποιους άλλους «δικούς» μας. Σε κάθε περίπτωση κάποιοι θα κερδίσουν και κάποιοι άλλοι θα χάσουν σ’ αυτό το «παιχνίδι» που επιπόλαια ξεκίνησε η κυβέρνηση.

Κάποιοι λένε ότι πρέπει να αποσύρουμε την «ομάδα» ώστε αυτοί που στοιχημάτισαν στην ήττα μας να χάσουν τα λεφτά τους. Καμία αντίρρηση, αλλά μήπως νομίζετε ότι αυτό το ενδεχόμενο δεν το έχουν προβλέψει στο «στοίχημα» οι μπούκηδες; Προφανώς και αυτό το ενδεχόμενο το έχουν παίξει. Οπότε είτε έτσι είτε αλλιώς αυτοί δεν θα χάσουν, αφού τους δώσαμε το χρόνο που ήθελαν προκειμένου να διασφαλισθούν έναντι παντός κινδύνου.

Οι σίγουρα χαμένοι είτε… μεσοπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα είμαστε εμείς, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, οι οποίοι όχι μόνο δεν διαπραγματευτήκαμε το «στοίχημα» αλλά επιπλέον κάναμε ό,τι μπορούσαμε ώστε να έχει μεγάλες «αποδόσεις». Τώρα πλέον είναι αργά ακόμα να διαπραγματευτούμε κι αυτή την παράδοσή μας. Το μόνο που απομένει-ως παρηγοριά πάντα- είναι μετά από χρόνια να μάθουμε τις απομαγνητοφωνημένες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις των πρωταγωνιστών, εντός και εκτός Ελλάδας.

Σήμερα όλοι τους υποψιαζόμαστε- όπως χρόνια τώρα όλους αυτούς τους «επιχειρηματίες» του ποδοσφαίρου- στο μέλλον ίσως μάθουμε και τους λόγους που έπρεπε να στοιχηματίσουν με χρήματα από το υστέρημα των συνταξιούχων και από τους κόπους και τον ιδρώτα της μεσαίας τάξης.

Σκέψεις και απορίες που μάλλον θα λυθούν πολύ σύντομα...


Αν ήταν μόνο οι φόροι , αν ήταν μόνο η εισπρακτική επιδρομή , αν ήταν μόνο αυτά…

Με τα άρθρα 1 και 2 του εφαρμοστικού νόμου συστήνεται Ανώνυμη Εταιρεία στην οποία περιέρχονται κινητές αξίες εταιρειών προς αποκρατικοποίηση , γενικά δικαιώματα ( ακόμη και αϋλα) και ακίνητα του Δημοσίου Τομέα με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής.

Στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας αυτής παρίστανται δύο (2) εκπρόσωποι πού προτείνονται από τα Κράτη Μέλη της Ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι οποίοι ενημερώνονται πλήρως για όλα τα θέματα και μπορούν να ζητήσουν εγγράφως πληροφορίες πού πρέπει να τους δοθούν χωρίς καθυστέρηση. (άρθρο 3 παρ.14)

Συγκροτείται επταμελές (7) Συμβούλιο εμπειρογνωμόνων στο οποίο τα 3 μέλη ορίζονται από τους ξένους εκπροσώπους πού γνωμοδοτεί υποχρεωτικά για εκποιήσεις. ( άρθρο 4 )

Η εταιρεία αυτή δύναται να εκδίδει ομολογιακά δάνεια πού εξομοιώνονται με ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου , ακόμη και σαν άϋλοι τίτλοι ενώ μπορεί να θέτει σε εκκαθάριση εταιρείες του Δημοσίου. ( άρθρο 5)

Η αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων αυτής της εταιρείας πού ονομάζεται Ταμείο, γίνεται βάσει ενός άγνωστου κανονισμού πού θα εγκριθεί από το Συμβούλιο της εταιρείας – Ταμείου (άρθρα 6,7,8).

Τέλος όλα τα καταστατικά των εταιρειών πού μεταβιβάζονται στην εταιρεία- Ταμείο τροποποιούνται με μια απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας – Ταμείο , ενώ καταργείται κάθε εποπτεία πού προϋφίσταται. ( άρθρο 9 )

Μια λοιπόν ευέλικτη μορφή πού μπορεί να υποκαταστήσει κάθε λειτουργία του Δημόσιου Τομέα με επιτήρηση και πιθανές εμπράγματες εγγυήσεις .

Και εμείς μιλάμε μόνο για την φοροεισπρακτική επιδρομή


Σχόλιο ιστολογίου: Να σημειωθεί επίσης πως προωθείται ειδικός νόμος με βάση τον οποίο θα παρέχεται πλήρης ασυλία στα μέλη αυτής της "Εταιρείας - Ταμείο", τα οποία δεν θα μπορούν να εκδιωχθούν ποινικά για οποιεσδήποτε "λαθεμένες" εκτιμήσεις ή ύποπτες μεθοδεύσεις τιμολόγησης και πώλησης... της Ελλάδας!

Όταν ένα κράτος γίνεται οικόπεδο και μοιράζεται σε φιλέτα προς πώληση, τότε τα κοράκια τρέχουν να αρπάξουν κατά το δοκούν. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι στο εάν θα γίνει αυτό (ή και στο πως θα γίνε), αλλά στο γιατί και από ποιόν προωθήθηκε και τελικά πραγματοποιείται ένα έκτρωμα που αντιβαίνει του Ελληνικού Συντάγματος και μετατρέπει επισήμως μία χώρα σε χώρο...

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του, μάλλον θα πρέπει να σκέφτονται πολύ σοβαρά το μέλλον τους... Και δεν εννοώ το πολιτικό, αφού αυτό έχει τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα...
  • Υπάρχουν άραγε αρκετά ελικόπτερα για να τους φροντίσουν;
  • Θα βρεθούν πρόθυμοι ηγέτες ξένων κρατών για να τους παράσχουν ικανοποιητική προστασία;
  • Θα μπορέσουν τελικά οι "σκεπτόμενοι" να αποφύγουν τη Νέμεση;
Προφανώς όχι... Απλά, ελπίζουν πως αν μπορέσουν να εγκαθιδρύσουν μία χούντα, θα μπορούν να ελέγξουν και τις (απολύτως βέβαιες) τάσεις εναντίον τους... Ακόμη και αν το καταφέρουν, οι χούντες δεν κρατούν για πάντα... Και οι δικτάτορες έχουν -όλοι τους- παρόμοιο τέλος...

"Οι τοκογλυφικές συνθήκες της ελληνικής διάσωσης αποκαλύπτουν την αποικιακή νοοτροπία των Βρυξελλών, σχολιάζει ο Guardian, αλλά η Αθήνα δείχνει στους πολίτες ότι μπορούν να αντισταθούν".

Η βρετανική εφημερίδα υπογραμμίζει ότι ο ελληνικός λαός δεν αντέχει να υπομείνει επιπλέον μέτρα λιτότητας, ενώ χαρακτηρίζει τον Γιώργο Παπανδρέου "άνθρωπο νεκρό".

Στο άρθρο επισημαίνεται ότι μετά από μήνες μάταιων επιθέσεων κατά των Ελλήνων, από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, διανοούμενοι όπως ο Amartya Sen και ο Jürgen Habermas και τα Ηνωμένα Έθνη έχουν επιτέλους κατανοήσει το γεγονός ότι οι καταστροφική λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη. "Ήταν καιρός. Αυτό είναι ένα πρωτοφανές και ηθικά απεχθές είδος συλλογικής τιμωρίας που επιβλήθηκε στην πλειοψηφία των Ελλήνων, που δεν είδε ούτε μια δεκάρα από την ασωτία των ηγεμόνων τους και οι οποίοι ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας".

Η μερική αναγνώριση της αδικίας και η μη αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας που ήρθε μόνο μετά από τη λαϊκή αντίσταση και την ειρηνική εξέγερση των αγανακτισμένων, σημείωσε την πρώτη σημαντική νίκη για την καταπολέμηση της λιτότητας και την εκστρατεία υπέρ της δημοκρατίας. Η ψήφος εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση ουσιαστικά αγόρασε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, για να αναβάλει την αναπόφευκτη κατάρρευσή της. "Έχοντας υποβάλει την παραίτηση του την Τετάρτη το πρωί (αναφέρεται στις συνομιλίες με τον Αντώνη Σαμαρά) και όταν η προσφορά του απορρίφθηκε, προχώρησε σε ανασχηματισμό".

"Το αποτέλεσμα ήταν η de facto προσφορά της ηγεσίας του κόμματος και της κυβέρνησης στον Ευάγγελο Βενιζέλο, άσπονδο εχθρό του στο κόμμα και τον Γιώργο Παπανδρέου ένα "νεκρό άνθρωπο" (a dead man walking) .

Ενώ οι περισσότεροι σχολιαστές πιστεύουν ότι ουσιαστικά η χώρα πρέπει να χρεοκοπήσει (επίσημα) και να διαπραγματευτεί σημαντική μείωση του χρέους, η κυβέρνηση συνεχίζει να εμμένει ότι θα τα επιστρέψει όλα μέχρι την τελευταία δεκάρα".

Ο Guardian, παρομοιάζει την Πλατεία Συντάγματος με την πλατεία Ταχρίρ σε αργή κίνηση. "Πρόκειται για μια ειρηνική, δημοκρατική επανάσταση που ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσει, επειδή ο φόβος της βίαιης καταστολής είναι μικρότερος, αλλά θα είναι πιο δύσκολο να ολοκληρωθεί, δεδομένου ότι αντιμετωπίζει την τεράστια δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο. Τώρα που οι αγανακτισμένοι έχουν αλλάξει τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, το άρθρο προτρέπει στην επανεξετάσει ορισμένων βασικών γεγονότων που έχουν σοβαρά διαστρεβλωθεί.

«Η διάσωση της Ελλάδας δεν είναι δώρο ή επιχορήγηση»

Το πρώτο ζήτημα είναι ότι η διάσωση της Ελλάδα δεν είναι ένα δώρο ή επιχορήγηση, αλλά ένα δάνειο με υψηλά επιτόκια. "Κυρίως, τα κεφάλαια διάσωσης δεν χρησιμοποιούνται για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και να εξοφληθεί το χρέος που διακρατείται από γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα πληρώσει 131 δισ ευρώ σε αναχρηματοδότηση και πληρωμές τόκων μεταξύ 2009 και 2014, πολύ περισσότερο από το αρχικό δάνειο διάσωσης των 110 δισ. ευρώ. Επιπλέον, οι γερμανοί και οι γάλλοι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να διασώσουν τις εθνικές τους τράπεζες, μέσω της Ελλάδας, η οποία αναπόφευκτα γίνεται ο στόχος των λαϊκιστικών εξεγέρσεων. Η ελληνική κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, διατάχθηκε να προκαλέσει μια οικονομική και κοινωνική κατάρρευση αφάνταστη στη Δυτική Ευρώπη σε καιρό ειρήνης, προκειμένου να λάβουν τα δάνεια.

«Η άνευ προηγουμένου τιμωρία οδήγησε σε αύξηση του χρέους»

Δεύτερον, αυτή η άνευ προηγουμένου τιμωρία οδήγησε σε αύξηση του χρέους και σε μόνιμη οικονομική ύφεση. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προτείνουν τώρα να χορηγηθεί ένα δεύτερο δάνειο, αν η Ελλάδα δεχτεί μία ακόμη πιο απεχθής δέσμη μέτρων και εκποιήσει μέρος της περιουσίας της. Η αποδοχή αυτών των μέτρων έχει γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για την καταβολή της πέμπτης δόσης της αρχικής διάσωσης.

Αυτό είναι ένας εκβιασμός που ισούται με ένα τοκογλύφο τσουχτερό δάνειο. Η εφημερίδα αναφέρεται στο σχέδιο ιδιωτικοποίησης που περιλαμβάνει την πώληση του 17% της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, και εξηγεί ότι η " μετα-σοβιετική ιδιωτικοποίηση" θα μεταβιβάσει την πολύτιμη δημόσια περιουσία σε ιδιωτικά χέρια.

«Πρέπει να επανεξεταστεί η απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας»

Το τρίτο γεγονός που η εφημερίδα θεωρεί ότι πρέπει να επαναξεταστεί είναι η απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας που συνοδεύεται από πρωτοφανείς επιθέσεις στην πολιτική και νομική ακεραιότητα της χώρας. Τονίζει ότι επιθεωρητές του ΔΝΤ και της ΕΕ επισκέπτονται τη χώρα σε τακτική βάση, εξετάζουν τα δεδομένα και υπαγορεύουν ανάλογη πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι θα συσταθεί ειδική ομάδα που θα διεκπεραιώσει την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, ενώ έχει οριστεί η εξασφάλιση της πολιτικής συναίνεσης προκειμένου να καταβληθεί η επόμενη δόση δανείου . "Λαθραία, ένα νέο είδος αποικιοκρατίας αναδύεται, στην οποία η ελίτ των Βρυξελλών θα θεωρήσουν τον ευρωπαϊκό νότο ανάξιο ή ότι υπάρχουν αποικιακά θέματα που πρέπει να μεταρρυθμιστούν".

Ο ελληνικός λαός και η δημοκρατία, αναφέρει το δημοσίευμα, έχουν γίνει θύματα θυσίας παρόμοια με την ηρωίδα του Ευριπίδη στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, η σωτηρία μπορεί να προέλθει από τη μαγεία του "σύννεφου" της διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων που έχουν καταλάβει το Σύνταγμα και πολλές άλλες πλατείες για ένα μήνα.

Ο Guardian υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα φέρει η γενική 48ωρη απεργία για τα νέα δρακόντεια μέτρα, η δημοκρατία επέστρεψε στην γενέτειρα της και αλλάζει την έννοια της πολιτικής. "Οι τελευταίες ημέρες απέδειξαν ότι οι πολίτες μπορούν να αντισταθούν με επιτυχία στις ισχυρές δυνάμεις. Αυτή είναι η υπόσχεση και η ελπίδα που η Αθήνα θα προσφέρει προς το Δουβλίνο, τη Λισαβόνα και το Λονδίνο".