Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιαν 2011


Καίρια ερώτηση προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρ. Παπουτσή, κατέθεσε την Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011 ο βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ. κύριος Ιωάννης Κοραντής, μετά τα γνωστά δημοσιεύματα του Wikileaks στα οποία υπήρχε η ομολογία του κυρίου Χρυσοχοΐδη για τροποποίηση του στελεχιακού δυναμικού αλλά και της γενικότερης λειτουργίας της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η οποία τροποποιήθηκε ως προς τις προσωπικές αντιλήψεις του κυρίου Χρυσοχοΐδη και όχι βάσει του σχεδιασμού των εθνικών αναγκών που καλείται η συγκεκριμένη ευαίσθητη υπηρεσία να καλύπτει.
Ο «ξεπεσμός» του ρόλου της συγκεκριμένης υπηρεσίας, έγινε εντονότερος, αφού ο προκάτοχος του κυρίου Παπουτσή, προχώρησε σε αλλαγές προσώπων και σχημάτων, σύμφωνα με πρότυπα που δεν συνάδουν με την πραγματικότητα που καλείται να καλύψει η ΕΥΠ, ενώ η πληροφόρηση σε ξένη (έστω και φίλια) χώρα, για την στελεχιακή διαστρωμάτωσή της, δημιουργεί σαφή κενά ασφαλείας τα οποία απαιτείται άμεσα να καλυφθούν.
Ο κύριος Κοραντής, πρώην διοικητής της ΕΥΠ και γνώστης της ευαισθησίας που άπτεται οποιαδήποτε αναφορά ή παρέμβαση στην εθνικής σημασίας ρόλο που καλείται αυτή να καλύψει, τοποθετήθηκε ευθέως απέναντι στον νυν υπουργό κύριο Παπουτσή, ζητώντας του ενημέρωση και τι προτίθεται ως υπουργός να πράξει απέναντι σε φαινόμενα που δυσφημούν την ίδια την υπηρεσία και τα οποία τείνουν να αποκτήσουν τον ρόλο της χιονοστιβάδας, λόγω του κομματισμού και των εκλεκτών αλλά μη επαρκών στελεχών που «βασιλεύουν» ελέω Χρυσοχοΐδη, δημιουργώντας –δυστυχώς- διαλυτικές τάσεις αντί της παραγωγής εθνικού έργου…

Η ερώτηση Κοραντή
Η σημερινή κατάσταση στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δημοσιογραφική έρευνα της εφημερίδας ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 16/1/2011 αναδεικνύει τις προσωπικές ίντριγκες, τις κομματικές παρεμβάσεις, τα απανωτά λάθη, την ατιμωρησία, την παντελή έλλειψη σχεδιασμού και οργάνωσης κλπ, με αποτέλεσμα την σημερινή τραγική εικόνα που επικρατεί στην ΕΥΠ και η οποία χρεώνεται στον κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ειδικότερα η εφημερίδα ομαδοποιεί τα προβλήματα σε διαφόρους τομείς.
Ερωτάται ο κ. Υπουργός :
  1. Επειδή ο πρώην Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης επιβεβαίωσε ότι δήλωσε, μεταξύ άλλων, στον Αμερικανό Πρέσβη στις 22/1/2010 ότι «ο συνδικαλισμός του εργατικού δυναμικού της ΕΥΠ είναι επικίνδυνος για την Εθνική Ασφάλεια της χώρας», γνωρίζει ο κ. Παπουτσής ότι ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε υποδείξει το 2003, κατά την προηγούμενη θητεία του στο τότε Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, στους συνδικαλιστές της ΕΥΠ να πραγματοποιήσουν το ετήσιο συνέδριό τους σε ξενοδοχείο του Αγ. Νικολάου Νάουσας, δηλαδή της ιδιαιτέρας εκλογικής του περιφέρειας και ότι είχε μάλιστα αποστείλει θερμό 3σέλιδο χαιρετισμό;
  2. Γνωρίζει ο κ. Υπουργός ότι σε επιστημονική ημερίδα που είχε διοργανώσει η ΠΟΣΕΥΠ με την σύμπραξη του υπογράφοντος σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, τον Ιούνιο του 2008, με θέμα : «Κράτος – Ασφάλεια και ο ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών», είχαν συμμετάσχει εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, των ΕΔ και Σωμάτων Ασφαλείας, της ΑΔΕΔΥ, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ως και εκπρόσωποι του ΙΣΤΑΜΕ κ.α.; Γνωρίζει ο κ. Υπουργός ότι ΟΛΟΙ είχαν εκφρασθεί εποικοδομητικά και επαινετικά για την λειτουργία της Υπηρεσίας αυτής, αλλά και του συνδικαλιστικού της κινήματος;
  3. Έχει γνώση του γεγονότος ότι οι επιλογές και τοποθετήσεις ακατάλληλων προσώπων σε κρίσιμες θέσεις, επί θητείας κ. Χρυσοχοΐδη, οδήγησαν σε θλιβερές καταστάσεις; Γνωρίζει ότι άτομο, που είχε τοποθετηθεί από την σημερινή διοίκηση της ΕΥΠ ως επικεφαλής μονάδος της Υπηρεσίας σε ακριτικό νησί υπήρξε ήρωας βιαίου επεισοδίου στις 4/1/2010 σε βάρος υπαλλήλου της μονάδος του, που έτυχε ευρείας δημοσιότητας στα τοπικά ΜΜΕ και αντίστοιχης αξιοποίησης στην Τουρκία; Ποιά μέτρα ελήφθησαν προκειμένου να επανέλθει η τάξη στην κρίσιμη αυτή μονάδα;
  4. Επίσημες καταγγελίες αναφέρουν ότι το Υπηρεσιακό Συμβούλιο – στο οποίο μετέχουν δύο εκπρόσωποι των συνδικαλιστών, σύμφωνα άλλωστε με προ ετών εισήγηση του κ. Χρυσοχοΐδη – δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε και ότι πχ οι διεξαχθείσες προ εβδομάδων τακτικές κρίσεις 3ετίας για όλους τους τμηματάρχες πραγματοποιήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, κυριολεκτικά μέσα σε μισή ώρα, όταν η συνήθης διαδικασία αξιολόγησης διαρκούσε περίπου μία εβδομάδα, όπως άλλωστε επιβάλλεται ως εκ της σοβαρότητας του θέματος. Αληθεύουν τα ανωτέρω; Έχει λάβει γνώση ο κ. Υπουργός των γεγονότων αυτών; Πώς προτίθεται να τα αντιμετωπίσει;
  5. Οι παροικούντες την Κατεχάκη γνωρίζουν σειρά επεισοδίων και σοβαρών επιχειρησιακών προβλημάτων, που συνέβησαν το 2010, κάποια εκ των οποίων είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά «πνίγηκαν» σε σύντομο χρονικό διάστημα για προφανείς λόγους. Έχει ζητήσει ο κ. Υπουργός αναλυτική και λεπτομερή ενημέρωση για τα συμβάντα αυτά, που εξέθεσαν την ΕΥΠ, όχι με δική του ευθύνη; Έχει ζητήσει να καταλογισθούν ευθύνες εκεί όπου ανήκουν;
  6. Είναι σαφές ότι παρέλαβε μία Υπηρεσία που υπέστη διαλυτικά πλήγματα επί της θητείας του προκατόχου του. Ποιές συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προτίθεται να αναλάβει, προκειμένου να επανέλθει η ευνομία, η ευταξία και κυρίως η αξιοκρατία στην πολύπαθη αυτή Υπηρεσία, τόσο μάλλον που τα στελέχη της δεν μπορούν να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους δημόσια από τις ανυπόστατες κατηγορίες που τους απευθύνονται από κάθε πλευρά;

Μετά από αυτές τις ερωτήσεις του κυρίου Κοραντή προς τον κύριο Παπουτσή, δύο ενδιαφέροντα ερωτήματα πηγάζουν:
1ον: Θα τολμήσει να απαντήσει ο κύριος Παπουτσής;
2ον: Θα απαντήσει επί των ερωτήσεων ή θα προτιμήσει να γενικολογήσει και να αποφύγει το δια ταύτα;
  • Χάνει την αξιοπιστία του το Πεντάγωνο
  • Γιατί αποκρύπτουν το γεγονός τόσες μέρες;Γιατί κρύβουν την αλήθεια;
  • Τι ήθελε το Τουρκικό υποβρύχιο κοντά στην Κέα;Μήπως γνωρίζεται γιατί έφτασε έξι μίλια από Ελληνική ακτή ;
  • Γιατί δεν βυθίστηκε το εχθρικό υποβρύχιο;

Τουρκικό ήταν τελικά το υποβρύχιο που εντόπισαν και κυνήγησαν επί ώρες τα δύο ελικόπτερα S-70 B-6 Aegean Hawk την Πέμπτη το πρωί βορειοδυτικά της Κέας, 8,5 μίλια από την νήσο Μαντιλού και 11,5 μίλια νότια της Καρύστου, σε μία κορυφαία επιθετική κίνηση που όμοιά της δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν! Το defencenet.gr μετά από έρευνα τριών ημερών φέρνει στην επιφάνεια και αποκαλύπτει πλέον όλες τις λεπτομέρεις ενός ναυτικού επεισοδίου που έχει πολλά κοινά με την ταινία «Το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη» με την μόνη διαφορά, ότι τα πράγματα εδώ ήταν πολύ αληθινά: ...
Υπήρξε κίνδυνος μέχρι και πρόσκρουσης του τουρκικού υποβρυχίου που μετά το αρχικό πάγωμα στο βυθό ξεκίνησε ελιγμούς πανικού, χωρίς να καταφέρει όμως να ξεφύγει ούτε λεπτό από τους κυνηγούς του, τα πληρώματα των ελληνικών S-70 B-6 Aegean Hawk!
Ας δούμε από την αρχή το όλο σκηνικό:
Τα δύο ελικόπτερα S-70 B-6 Aegean Hawk σηκώνονται από την βάση στο Κοτρώνι για συντήρηση επιχειρησιακής εκπαίδευσης, διαδικασία ρουτίνας (δηλαδή, δεν υπήρχε άσκηση «Γοργόνα», όπως λέχθηκε χθες από τον εκπρόσωπο Τύπου του ΓΕΕΘΑ, προκειμένου να καλυφθεί η ανθυποβρυχιακή δραστηριότητα της Πέμπτης. Έτσι ή αλλιώς η «Γοργόνα» διεξάγεται μόνο Τετάρτη και η πρώτη για το 2011 έχει σχεδιαστεί για την ερχόμενη Τετάρτη 19/01).
Τα ελικόπτερα κατευθύνονται προς την περιοχή της Κέας όπου είναι προσδιορισμένη περιοχή ασκήσεων ελικοπτέρων του Π.Ν.. Ξαφνικά στο ραντάρ ΑN/APS-143(V)3 , εντοπίζει ένα περισκόπιο με διόπτευση 2-0-0! Ενημερώνεται άμεσα η Διοίκηση Ελικοπτέρων Ναυτικού (ΔΕΝ) και ερωτάται αν είναι φίλιο το υποβρύχιο, το οποίο όμως στο μεταξύ έχει αρχίσει διαδικασία κατάδυσης. Λαμβάνει αρνητική απάντηση και εντολή να καταδιώξει το εχθρικό υποβρύχιο. «Εχθρικό» γιατί παραβιάζει τα ΕΧΥ καθώς βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη των έξι μιλίων από ελληνική ακτή, αλλά και γιατί παραβίαζε τους κανόνες αβλαβούς διέλευσης αφού κινείτο κάτω από την επιφάνεια. «Ο Τούρκος ήταν άτυχος: Λίγα μίλια νοτιότερα να βρισκόταν δεν θα τον έβρισκε το ραντάρ» αναφέρουν πηγές από το Κοτρώνι.
Το ελικόπτερο ποντίζει αμέσως το Ενεργό Σόναρ Μακράς Εμβέλειας Ελικοπτέρου (HΕLRΑS) που διαθέτει και «λοκάρει» το υποβρύχιο, το οποίο πλέον είναι πρακτικά αδύνατον να ξεφύγει. Μάλιστα, αρχικά δεν προσπάθησε καθόλου να ξεφύγει. Προφανώς έχοντας αντιληφθεί την πόντιση του σόναρ και γνωρίζοντας ότι έχει εντοπιστεί, καταδύεται σε μικρό βάθος και παραμένει ακίνητο, προφανώς ενημερώνοντας την βάση του για το όλο επεισόδιο.
Ξαφνκά αρχίζει να κινείται και όχι απλώς να κινείται, αλλά και να κάνει ελιγμούς σε βυθό ο οποίος σίγουρα δεν είναι γνωστός στον κυβερνήτη σε ότι αφορά τέτοιου είδους αποστολή. Κινείται με αυξομειούμενη ταχύτητα περί τα τέσσερα μίλια την ώρα, προσπαθεί να κρυφτεί σε χαράδρες του βυθού, αλλά τα δύο Hawk δεν το χάνουν ούτε στιγμή. Υπό κανονικές συνθήκες τα ελικόπτερα θα είχαν καταστρέψει με εκτόξευση τορπιλών το υποβρύχιο. Δεν υπάρχει υποβρύχιο στο κόσμο που να μπορεί σε τέτοιο βάθος να ξεφύγει από βολές τορπιλών δύο ελληνικών S-70 B-6 Aegean Hawk και ειδικά το συγκεκριμένο υποβρύχιο, του οποίου ο κυβερνήτης έδειχνε σαφή ίχνη πανικού.
Στο χάρτη είναι σημειωμένη, με κόκκινο, η περιοχή που εντοπίστηκε το τουρκικό υποβρύχιο.
Στο μεταξύ από την ΔΕΝ, ενημερώνεται απ’ευθείας ο Αρχηγός Στόλου, εκτός από το ΕΘΚΕΠΙΧ, το οποίο από την αρχή παρακολουθεί την εξέλιξη του θρίλερ. Τα δύο ελληνικά ελικόπτερα καταδιώκουν το τουρκικό όπως τα λαγωνικά το τραυματισμένο θήραμα, το οποίο πραγματικά δείχνει να μην ξέρει που πηγαίνει, αφού αντί για ανατολικά κατευθύνεται ... βόρεια!
Η κίνηση του υποβρυχίου και η εκτίμηση ότι έχει πανικοβληθεί και μπορεί να υπάρξει ατύχημα, φαίνεται ότι οδηγούν σε μία απόφαση προφανώς της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου, η οποία όσο και αν ακούγεται παράδοξη, ήταν σαφώς η ενδεικνυόμενη αν θεωρήσουμε ότι έπρεπε να αποφύγουμε τα χειρότερα και να υπάρξει αποκλιμάκωση: Στο δεύτερο ζευγάρι των S-70 B-6 Aegean Hawk που φθάνει στην περιοχή, δίνεται η εντολή να δημιουργήσουν με τα σόναρ, ένα «barrier», δηλαδή ένα είδος «φράγματος-διαδρόμου» με τον οποίο θα καθοδηγήσουν το τουρκικό υποβρύχιο να εξέλθει με ασφάλεια από την θανάσιμη παγίδα στην οποία έχει πέσει.
Όντως το δεύτερο ζευγάρι ακολουθεί την εντολή και το υποβρύχιο παίρνει πλέον κατεύθυνση ανατολικά, αλλά και πάλι μέσα σε επίκίνδυνα νερά. Τότε, και ενώ έχει αρχίσει να βραδιάζει μετά από ώρες κυνηγιού, τα ελληνικά ελικόπτερα παίρνουν εντολή να επιστρέψουν στη βάση τους δεδομένου ότι ο καιρός έχει χαλάσει και πλέον ο Τούρκος κινείται σε διεθνή ύδατα.
Το κύριο ερώτημα είναι «Τι αναζητούσε το τουρκικό υποβρύχιο στην περιοχή». Όπως ήδη γράψαμε την Παρασκευή δύο τουρκικά υποβρύχια κινούντο επί τριήμερο βόρεια της Άνδρου. Δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν ένα από τα δύο ή επρόκειτο περί τρίτου υποβρυχίου.
Πηγές του ΓΕΝ, αναφέρουν ότι «Πιθανότατα είχε σταλεί για να καταγράψει το ίχνος του S120 ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ που είχε εξέλθει του ναυστάθμου στις 11 του μήνα. Ο Τούρκος πρέπει να βρισκόταν δύο ημέρες στην περιοχή».
Εδώ τίθεται και θέμα ασφάλειας πληροφοριών. Για ποιο λόγο είχε διαρρεύσει η έξοδος του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ για εκπαίδευση; Για να φανεί ότι είναι «μάχιμος»; Δεν υπήρχε κανένας λόγος να δημοσιοποιηθεί ένα τέτοιο γεγονός που όπως ήταν φυσικό προσέλκυσε «ενδιαφερόμενους».
Από εκεί και πέρα με όλα αυτά που φέρνει σήμερα το defencenet.gr στην επιφάνεια αποκαλύπτεται ότι είναι απίστευτο, μεν, αλλά παραλίγο να είχαμε «θερμό» επεισόδιο στις ακτές τις Αττικής, αφού πλέον η Τουρκία, λίγες ημέρες μετά το Ερζερούμ, προχώρησε σε μία κορυφαία πρόκληση η οποία παραλίγο να της κοστίσει ένα υποβρύχιο και βέβαια να φέρει τις δύο χώρες στα πρόθυρα πολεμικής εμπλοκής.
Πλέον δείχνουν ότι είναι ικανοί για όλα και αυτό είναι το πλέον ανησυχητικό.
Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης ανησυχητική η τακτική ενημέρωσης που ακολουθεί το υπουργείο Ενικής Άμυνας: Από την Παρασκευή μέχρι και χθες το βράδυ, προφανώς κατόπιν εντολών, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΓΕΕΘΑ διέψευδε το γεγονός, επικαλούμενος και σχετικές ενημερώσεις του από το ΕΘΚΕΠΙΧ, από τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ, αλλά και του εκπροσώπου Τύπου του ΓΕΝ! Για ένα γεγονός το οποίο έχει καταγραφεί σε δεκάδες σήματα και έχει ενημερωθεί ολόκληρη η αλυσίδα διοίκησης!
Και δεν διέψευδαν απλώς, αλλά ψευδολογούσαν κι όλας και εδώ αναδεικνύεται ανάγλυφα ένα άλλο κρίσιμο θέμα: Του τι πραγματικά συμβαίνει στο Αιγαίο σε βάρος της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών και αποκρύπτεται! Επίσης είναι πολύ άσχημο να καταπέφτει η αξιοπιστία των ενημερώσεων του υπουργείου σε θέματα εθνικής ασφάλειας, αφού πλέον όλοι σκέφτονται είτε ότι ψεύδονται στις ανακοινώσεις τους είτε ότι κρύβουν την αλήθεια...

  • “Η ΝΔ απέδειξε ότι δεν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση που ξεπουλάει την Ελλάδα, και να πάρει την εξουσία, παρότι ισχυρίζεται ότι έχει λύσεις να προτείνει για την έξοδο της χώρας από την κρίση”

Αντώνη Σαμαρά

Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων παρουσιάζουν το κόμμα του οποίου ηγείσαι να υπολείπεται, κολλημένο στο 20%, κατά 4 έως 8 ποσοστιαίες μονάδες του ΠΑΣΟΚ!

Βρήκε εδώ και καιρό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ να στριμώχνει στα σκοινιά τη Νέα Δημοκρατία με δημοσκοπήσεις που, κατά πολλούς, βγάζουν μάτι για τη πιθηκοειδή καταγωγή τους!

Εκείνο, όμως, που βγάζει δυο μάτια είναι η ανεξήγητα χλιαρή έως κρύα, μην πω και παγωμένη, αντίδραση του αρμόδιου τομέα της ΝΔ (Αλήθεια Αντώνη υπάρχει τέτοιος τομέας ή σας ξέφυγε όταν προχωρούσατε στο σχεδιασμό της σκιώδους κυβέρνησης)

Αλλά το πιο σοβαρό είναι αυτό που συζητά κατά κόρον πλέον ο κόσμος, «Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΑΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΠΑΡ’ ΟΤΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΛΥΣΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ… ΚΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ…»

Αυτά συζητάει ο κόσμος Αντώνη, που μάταια περιμένει, ως φαίνεται, από τη ΝΔ να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες.

Ως προς τις δημοσκοπήσεις δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή λένε την αλήθεια ή λένε ψέματα. Τόσο όμως στη μια, όσο και στην άλλη περίπτωση η ΝΔ είναι βοερά απούσα!

Και ο λαός, που έχει καεί στο χυλό, τείνει να πεισθεί ότι η ΝΔ στερείται σχεδίου, στερείται λύσεων και όλα όσα προτείνει, αφού επιμελώς αποφεύγει να τα εφαρμόσει, δεν είναι παρά θεωρητικές απόψεις που δεν έχουν καμιά, απολύτως, πρακτική αξία.

Εν τω μεταξύ ο συμμαθητής σου «ετσιγουστάροντας» προχωρεί ακάθεκτος στην εφαρμογή του σχεδίου του γενικού ξεπουλήματος της χώρας, πιστός «τοις κείνων ρήμασι…»

Το τραγικό, όμως, Αντώνη, είναι ότι ο κόσμος άρχισε πλέον να πιστεύει ότι «…ΑΥΤΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΤΙ ΚΑΝΕΙ…»

Βασίλης N. Τριανταφυλλίδης

(Χάρρυ Κλυνν)
Καλαμαριά

Ενώ η οικονομική κατάσταση υποτροπιάζει επικίνδυνα και οι συνέπειες της γίνονται.... καθημερινά όλο και πιο έντονες σε όλους μας η Κυβέρνηση διατηρεί την «αισιοδοξία» της, καθώς δε της έχει απομείνει κάτι άλλο πλέον, ενώ η Αντιπολίτευση επιμένει στη πρόταση της για έξοδο από τη κρίση, χωρίς να μας πεί πως θα προέλθει η περιβόητη Ανάπτυξη που ευαγγελίζεται …Σίγουρα ενώ είναι καλή ως κομματική στάση αυτή που τηρούν υστερεί πολιτικά διότι δεν λύνει κανένα πρόβλημα….
Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί καλεί σε διάλογο τα «κλειστά επαγγέλματα»
από τη στιγμή που θα νομοθετήσει κατ’ επιταγήν της Τρόικα….;Αυτό δε θα ήταν κατά συνθήκη κακό αν είχε το θάρρος να συμβιβάσει πράγματα και να κερδίσει χρόνο αλλά και να πιέσει τη Τρόικα πριν παραδοθεί άνευ όρων….
Η σημερινή Κυβέρνηση θυμίζει μια Ύπατη Αρμοστεία με Δημοκρατικό Προσωπείο….Ο ρόλος της σχεδόν ένα χρόνο μετά εξαντλείται στο να εξάρει τις δύσκολες αποφάσεις που πήρε….Αυτή είναι η παρερμηνεία….Οι δύσκολες αποφάσεις της επιβλήθηκαν και ούτε καν διεκδικήσε το ελάχιστο που μπορούσε να κερδίσει προς όφελος του λαού της….Και για αυτό θα έπρεπε να ντρέπεται και όχι να επαίρεται….
Το αν είναι σωστά ή όχι τα μέτρα πρέπει να εξεταστεί με το πρίσμα του χρόνου που θεσμοθετούνται… Διότι αν κάνεις κάτι σωστό σε λάθος χρόνο διακινδυνεύεις όλη σου τη προσπάθεια… Σίγουρα όμως και η αδράνεια δεν θα αποτελούσε λύση…
Αυτό που έπρεπε να διεκδικηθεί ήταν μεγαλύτερος χρόνος αποπληρωμής με την απειλή της στάσης πληρωμών πρίν το Μνημόνιο…Η ταχύτητα με την οποία λειτούργησε ώστε να μπεί στο «μονόδρομο» όμως προκαλεί απορίες ως προς τους σκοπούς της…
Παρόλα αυτά βαδίζει ακόμη σε ευθραυστο σχοινί….Η τέταρτη δόση είναι αμφίβολη και απορώ τι θα μας πεί άραγε ο Αρμοστής μας αν «σκάσει» Ομόλογο στα χέρια του….Γιατί αν γινόταν πριν ένα χρόνο θα «πεινούσαμε αλλά θα είχαμε τη χώρα μας….Αν γίνει «αύριο»,θα πεινάσουμε και δε θα έχουμε ούτε τη χώρα μας χάρη στην υπογραφή του Μνημονίου μέχρι να αποπληρωθούν οι Πιστωτές μας…
Πολλά ακούγονται αυτές τις μέρες για το ότι η τρόικα θα μας κάνει τη χάρη (και πράγματι χάρη θα είναι) να μας επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής των δανείων που έχουμε πάρει και θα πάρουμε στο μέλλον.
Η πολιτική ηγεσία καθώς και ένα μεγάλο μέρος της αγοράς θεωρούν αναγκαία αυτή την επιμήκυνση, προκειμένου να μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα.
Μάλιστα, υπάρχει η αίσθηση ότι η επιτυχία του ελληνικού εγχειρήματος (έως ένα βαθμό) εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από αυτή την επιμήκυνση και τίποτα άλλο.
Έχω νέα για όσους ανησυχούν.
Η επιμήκυνση θα γίνει, διότι απλά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Πιάσουμε δεν πιάσουμε τους στόχους του προγράμματος του μνημονίου, η επιμήκυνση θα γίνει, διότι διαφορετικά θα οδηγηθούμε σε διαφορετικές καταστάσεις.
Το ερώτημα όμως είναι το εξής. Θα μας σώσει η όποια επιμήκυνση;…
Ας πούμε για χάρη της κουβέντας ότι έχουμε ένα δάνειο 350.000 ευρώ. Ας πούμε ότι αυτό το δάνειο το έχουμε πάρει με τόκο 5%. Τώρα ας υποθέσουμε ότι αυτό το δάνειο θα το αποπληρώσουμε σε 12 μήνες από τη στιγμή που μας το χορήγησε η τράπεζα, χωρίς να κάνουμε στο ενδιάμεσο πληρωμές.
Ερώτημα: πόσο θα είναι ο τόκος;
Η απάντηση είναι ότι θα είναι 5% του κεφαλαίου, ή, στην προκειμένη περίπτωση 17.500 ευρώ.
Τώρα ας υποθέσουμε ότι το ίδιο δάνειο έχει διάρκεια ζωής 30 ετών με τον ίδιο τόκο. Επίσης ας υποθέσουμε ότι θα πληρώνουμε μόνο τον τόκο και μηδέν κεφάλαιο και θα αποπληρώσουμε το σύνολο του δανείου ολοσχερώς στο τέλος των 30 ετών. Ερώτημα, πόσος θα είναι ο ετήσιος τόκος που θα καταβάλουμε;
Η απάντηση είναι πάλι το 5% του κεφαλαίου, η 17.500 ευρώ το χρόνο, για τα επόμενα 30 χρόνια.
Με λίγα λόγια, άσχετα από τη διάρκεια του δανείου, ο τόκος που θα κληθούμε να καταβάλουμε (χωρίς να κάνουμε στο ενδιάμεσο πληρωμές κεφαλαίου) θα είναι πάνω κάτω ο ίδιος.
Το πρόβλημα της Ελλάδος όμως δεν είναι μόνο θέμα αναχρηματοδότησης παλαιοτέρων εκδόσεων που λήγουν ή που θα λήξουν.
Το πρόβλημα της Ελλάδος (μεταξύ άλλων) είναι και το κόστος των τόκων.
Το 2010 το χρέος μας, λένε ότι, θα διαμορφωθεί στο 142% του ΑΕΠ. Το 2011 στο 153% και το 2012 κοντά στο 160% του ΑΕΠ. Δεν θέλω καν να σκεφτώ το 2013.
Το δε 2010 καταβάλαμε €13 δισ. σε τόκους και ο προϋπολογισμός για το 2011 λέει ότι θα δαπανήσουμε €16 δισ.
Οι εκτιμήσεις είναι ότι στα επόμενα 3 χρόνια το κόστος των τόκων θα είναι κοντά στα €20 δισ. ετησίως.
Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στους τόκους που απαιτούνται να πληρωθούν από τον προϋπολογισμό και να συνεχίσουμε να είμαστε βιώσιμοι;
Μπορούμε άραγε να έχουμε πρωτογενές πλεονάσματα τέτοια, που να υπερκαλύπτουμε το κόστος των τόκων, έτσι ώστε μετά το 2014 σταδιακά να μειωθεί το χρέος;
Λαμβάνοντας υπόψη πόσες χώρες στον κόσμο έχουν ένα τόσο μεγάλο χρέος και είναι ακόμα όρθιες (πλην της Ιαπωνία για ειδικούς λόγους), η απάντηση μάλλον είναι κατηγορηματικά αρνητική.
Καμία χώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας -πλην της Αγγλίας μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου το χρέος έφτασε το 150% του ΑΕΠ- δεν έφτασε στα επίπεδα χρέους της Ελλάδος και κατάφερε να ανακάμψει.
Οι συνθήκες όμως τότε, που βοήθησαν την Αγγλία να τα καταφέρει ήταν ιδανικές. Μεταξύ άλλων, το pent up demand μετά τον πόλεμο, η πληθυσμιακή αύξηση και πάνω από όλα ο υψηλός πληθωρισμός μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, βοήθησαν αφάνταστα στο να συρρικνωθεί το χρέος της Αγγλίας.
Στην περίπτωση της Ελλάδος δεν έχουμε τίποτα από όλα αυτά. Δεν έχει νόημα να κάνω αναφορά στην αναποτελεσματική οικονομία, σπάταλο κράτος και το ότι είμαστε ουραγός ανταγωνιστικότητα κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ…
Ναι μεν η επιμήκυνση θα μας βοηθήσει, αλλά μόνο όσο αναφορά τις αναχρηματοδοτήσεις των δανείων που λήγουν (είτε είναι της τρόικας είτε όχι).
Το αγκάθι όμως είναι οι τόκοι που θα πρέπει να καταβάλλονται κάθε χρόνο.
Εδώ όμως όλοι κάνουν την πάπια, διότι θέλουν να μας πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η επιμήκυνση των δανείων, ενώ στην πραγματικότητα είναι το βάρος των τόκων που θα πρέπει να σηκώσει ο προϋπολογισμός.
Και με εξαίρεση να γίνει κάποιο θαύμα και να αναπτυσσόμαστε με 6-7% τα επόμενα χρόνια, αυτό το βάρος θα αποδειχτεί πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες μας.


Η φωτοσύνθεση ανήκει στο "TaXalia"
"Ο δεσπότης όσον πλέον αδικεί, τόσον πλειότερον μισεί τον αδικούμενον"
Αδ. Κοραής

Ποσειδεώνας ή αλλιώς Ιανουάριος, και είπα να μιλήσω πάλι με τις λέξεις. Είναι βαριά η συνήθεια. Είναι η εκτονωτική βρισιά στο πρόσωπο της κατοχής μας. Είναι κάτι σαν τα άσφαιρα πυρά. Μαχητική αρθρογραφία και στέρφες πινελιές. Δε βαριέσαι! Κανείς δεν πείθεται πια. Κανενός το αυτί δεν ιδρώνει.

Οι «αριστεροί» και οι «κομμουνιστές» καταναλώνουν την...παρασιτική ψευτοζωούλα τους μέσα στην αγκαλιά του συστήματος, πουλώντας με το ζύγι νεκρό σοσιαλισμό, μα και πολύ αντιρατσισμό, οσάκις τ’ αφεντικά τούς το ζητήσουν.

Οι πράσινες «αλκυόνες», με την ευκαιρία τούτης της χειμωνιάτικης λιακάδας, είν’ έτοιμες να γεννήσουν τα γονιμοποιημένα απ’ τον Τροσκάν, χρυσά αυγά τους. ...
Οι δεξιοί «μεταξοσκώληκες», υφαίνουν αργά και σταθερά το κουκούλι του ευνουχισμένου μελλοντικού διαχειριστή, την ώρα που η παντός καιρού κουκομάνα της ακροδεξιάς ψάχνει για την έτοιμη φωλιά, για ν’ αποθέσει το δικό της μπάσταρδο αυγό.

Μα πέρα απ’ όλα αυτά τα ευτράπελα και χωρατά, εκεί στα μαρμαρένια αλώνια της κυβέρνησης, το παπανδρεϊκό πάρτι συνεχίζεται με αμερικάνικα κροντήρια, γεμάτα ιεχωβάδικη χολέρα και ψευτιά.

Κανείς από τους παραπάνω δεν υποχωρεί. Κανείς δε σκέφτεται. Κανείς δεν ντρέπεται.
Τυραννίας χέρια και καθεστωτικές διασταυρώσεις. Όλα μια απάτη, όλα μια συναλλαγή. Ειδικά αυτή την εποχή, όπου ευτραφείς οψιμαθείς λακέδες, προκλητικοί όσο ποτέ, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Δ.Ν.Τ είναι η υπέρτατη ευτυχία για τους Έλληνες!

Πως λοιπόν θα μιλήσουμε σε τούτες τις σκιές; Τι να πούμε στις ψείρες του συστήματος; Τι να διαμηνύσουμε στην ασπόνδυλη Προεδρία της «Δημοκρατίας», στα κήτη της δοσίλογης κυβέρνησης και στον λειψό πρωθυπουργίσκο;

Δείτε πέρα προς την τυφλή ομίχλη, όπου συντελείται ο βαθύς ακρωτηριασμός της κοινωνίας.
Δείτε πέρα προς το αρχιπέλαγο της ακατανίκητης διαβολής και της απάτης.
Δείτε τους υπουργούντες το Μεγάλο Αδελφό και την «Κάρτα του Πολίτη».

Δείτε τα «ηλεκτρονικά δόκανα», τις εφορίες, τα φακελώματα, τα αυτόφωρα, τις φυλακές και την τρομοκρατία.

Δείτε την Αποκάλυψη του Ιωάννη και κλάψτε, κλάψτε σαν ανήμπορα παιδιά μέσα σε ανισόρροπα χαλάσματα : «…Και υποχρέωσε το θεριό όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους, να έχουν ένα σημάδι χαραγμένο στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους, ώστε να μη μπορεί κανείς να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά εκείνος που έχει το χαραγμένο σημάδι, δηλαδή το όνομα του θεριού ή τον αριθμό του ονόματός του…»*

Συγγνώμη για το λαχανιασμένο ύφος μου.
«Έχω στο μηνίγγι μια ραγισματιά / κ’ η ματιά μου προχωράει / από πουλί σε φύλλο σαπισμένο / σαν τεθλασμένη πυρετού…».**

Τζουτζέδες, καταραμένοι, μπάσταρδοι, δοσίλογοι, ρουφιάνοι και βαθυλαρυγγάτοι, που γίνανε τώρα και «υπερπατριώτες». Που θα υψώσουν τείχη στον Έβρο, ενώ μόλις χθες άπλωναν τους ανθισμένους τάπητες για να πατήσουν οι μεταναστευτικές ορδές.

Κι ο άλλος, ο "νταής" πρωθυπουργίσκος της Ελλάδας, ο επονομαζόμενος Jeffrey, με παππού τον Douglas Chant, στέλεχος των Ιεχωβάδων στις ΗΠΑ. Ο Jeffrey λοιπόν ή GAP, που συνθλίβει συστηματικά με τις αμερικάνικες σιαγώνες του οτιδήποτε κινείται κι έχει χρώμα ελληνικό. Ο Giorgakis, που το έπαιξε άντρας και «νταής» στο Ερζερούμ, όχι για να φοβίσει τους τουρκαλάδες, μα για να εμφανιστεί υπερπατριώτης στο εσωτερικό της χώρας μας και να εξασφαλίσει πόντους, προκειμένου να περάσει κι άλλα αντιλαϊκά μέτρα, να υπερχρεώσει κι άλλο τη χώρα, να βαθύνει κι άλλο το μνημόνιο και την εξάρτηση, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία, να ενισχύσει κι άλλο τους διεθνείς τοκογλύφους, να μας ξεγυμνώσει τελείως και να μας παραδώσει ανήμπορους και υποσιτισμένους στα σερπετά της Νέας Τάξης.

"We need a global economic government and needed fast". «Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια οικονομική κυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα»! Αυτά δεν είναι λόγια κάποιου γλιστερού και ευμάλακτου κήτους στις όχθες της Νέας Αταξίας. Είναι λόγια του «νταή» και από τη φύση αδικημένου σατραπίσκου της Ελλάδας, του Νέου Τσολάκογλου.

Ω, αλί! «Η γη, μια σιδερένια σφαίρα κατάδικου / βροντοχτυπάει / στο πόδι μου αλυσοδεμένη».***

Ωχ! Ψυχές, ψυχές, ψυχές! Όλα στο εμπόριο, σε τιμή ευκαιρίας. Ψηλά στο τσιγκέλι τα παγκοσμιοποιημένα κορμιά. Ντόπια και ξένα. Άσπρα, μαυρόασπρα, τενεκεδένια. Μαύρα, κατάμαυρα, με της σκουριάς το σχήμα.

Δεν έχουμε πλέον μάτια για να δούμε το φως. Δεν υπάρχει καρδιά για ν’ ανθίσει μέσα της το χαμόγελο. Με τσιμέντο μας έχουν στοκάρει. Η σκέψη δολοφονημένη. Χθες μας ήθελαν κλέφτες, σπάταλους και πλεονέχτες. Σήμερα μας θέλουν πατσαβούρες, γλείφτες, σκλάβους πεινασμένους και κότες ξεπουπουλιασμένες.

Με ακονισμένο το τηλεαυτί μας στον τροχό του συστήματος. Εκεί στη ζεστασιά του καναπέ να κάνουμε την επανάσταση, παρέα με τον Πρετεντέρη, την Τρέμη και το mega channel.

Όποιος απεργεί, «σηκώνει τη γροθιά του κατά του πολίτη»! Αυτό λένε τώρα οι ανθρωποφάγοι του εξωνημένου καθεστώτος. Ναι, είναι αξίωμα! Όσο πιο πολύ οι τύραννοι μας αδικούν, τόσο μας μισούν και μας βρίζουν.
Εμείς πότε θα τους μισήσουμε αδέρφια;
Πόσο ακόμη θα τους ανεχτούμε;
Η νεκροψία θα δείξει!

* Η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη (Η όραση των θηρίων)
** Άρης Αλεξάνδρου (Παράνομο σημείωμα)
*** Μαγιακόβσκη (Ο άνθρωπος)

Ηλίας Σιαμέλας
Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011.
Λιμποβίσι Αρκαδίας,
(Συνειδησιακά Ελεύθερη Ζώνη, σε μια άναντρα υποδουλωμένη χώρα).

  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Αποκατάσταση της ακαταστασίας.
Έννομος τάξη.
Απόδοση δικαιοσύνης.
Τιμωρία των ενόχων.
Πάμπολλες τέτοιου τύπου εκφράσεις μπορούν να επινοηθούν, για να αιτιολογήσουν ότι διαχρονικά πάνω στη Γη, έννομος τάξη είναι το δίκαιο και ο νόμος του ισχυρού,
Επιβάλλεται κατά το δοκούν, σύμφωνα με τις ανάγκες και προτεραιότητες του ισχυρού.
Όποιος διανοηθεί να αμφισβητήσει την «έννομο τάξη» του ισχυρού, είναι αποδιοπομπαίος τράγος.
Στο μεσαίωνα τον έριχναν στη φωτιά.
Στις μέρες μας του επιφυλάσσουν άλλες «τιμές».
Είδαμε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, στην οποία συμμετείχαμε και ως χώρα.
Είδαμε κι άλλα στη συνέχεια.
Μονομερή απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία.
Βέβαια δεν ήταν δυνατόν, δεν είχαν χρόνο να μας δώσουν να καταλάβουμε οι μακελάρηδες, ότι δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη διάλυση της όποιας ευρωπαϊκής συνοχής.
Εξ άλλου ήταν τέτοιες οι τάσεις και τα ρεύματα ευδαιμονίας και ευδαιμονισμού στην χώρα μας, που ο υλισμός, ο νεοπλουτισμός, η ευμάρεια με χρήματα και κεφάλαια δανεικά, απέτρεπαν στοχασμούς του είδους.
Κακά τα ψέματα, στα ψιλά πέρασε και ο λόγος της πρώην προέδρου της Βουλής κ. Άννας Ψαρούδα Μπενάκη κατά την τελετή ανάληψης των καθηκόντων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια πριν από κάποια χρόνια, ότι επί των ημερών της προεδρίας του, για το καλό της Ευρώπης θα έχουμε ακρωτηριασμό του Εθνικού Κορμού.
Άρα, γνωρίζουν καλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, τι μέλλει γενέσθαι.
Άρα, εν γνώσει τους έφεραν την χώρα στο χείλος της αβύσσου, ώστε χρεωμένη και βαθιά νυχτωμένη, να ξυπνήσει ένα πρωί και να ψάχνει τα κομμάτια της.
Γι αυτό και οι πάνσοφοι πατέρες του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος, αποφεύγουν συστηματικά να σχολιάζουν τι σημαίνει ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΗ.
Μόνο να είμαστε ενωμένοι μας λένε κατά καιρούς.
ΗΞΕΙΣ, ΑΦΗΞΕΙΣ.
Λίγο Πυθία, λίγο Μήδεια, λίγο μουστάρδα, λίγο κέτσαπ, λίγο από όλα.
Έτσι στο περίπου, αν και όταν, δηλαδή όχι έτσι αλλά γιουβέτσι, πιάσε το αυγό και κούρεψέ το.
Κι εκεί που έλεγα κι εγώ ότι οι μεγάλες υποχρεώσεις πέρασαν, διότι και ολυμπιακούς αγώνες κάναμε και στον διαγωνισμό τραγουδιού της γηραιάς ηπείρου πήραμε την πρώτη θέση με την Έλενα Παπαρίζου και στο διαγωνισμό ποδοσφαιρικών ομάδων της ίδιας ηπείρου πήραμε την πρώτη θέση στη Λισσαβόνα το 2004,όπως λένε οι γονείς δηλαδή τα παιδιά τα παντρέψαμε, τώρα είμαστε ξένοιαστοι, να ‘σου τα δύσκολα.
Το χρέος θα μας καταπιεί.
Κινδυνεύει η χώρα.
Το Κόσοβο αποτελεί προηγούμενο για κάτι επόμενο, στην περιοχή μας κλπ. κλπ.
Απομένει στον Έλληνα να αποτανθεί στο Χ-FACTOR ή στο σπίτι του Βιg-Brother και να ενημερωθεί.
Κάτι πήγε να πει η Έλλη Στάη προχθές σε κάποια εκπομπή της, αλλά με πολλά μισόλογα.
Δεν καλούσε την κ. Ψαρούδα Μπενάκη, να μας τα εξηγήσουν;
Με λίγα λόγια.
Λακωνικά.
Εξ άλλου, η αλήθεια λέγεται με πολύ απλά λόγια, κατανοητά από όλους.
Έγραφα πριν από λίγες μέρες, ότι Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ μας αγγίζει.
ΟΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΙΣ δεν έρχονται από μόνες τους, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη.
Έχουν ερείσματα.
Και στο Διεθνές Δίκαιο και αλλού.
Και προπαντός στο δίκαιο του ισχυρού.
Την ΕΝΝΟΜΟ ΤΑΞΗ.

Οι ΗΠΑ ενημερώνουν πολιτικούς σε Ελλάδα και Κύπρο για κλεμμένες συνομιλίες τους που διαθέτει το Wikileaks
Συζητήσεις με υπουργούς, τον νυν πρωθυπουργό, αλλά και με πρώην πρωθυπουργούς, που καταγράφονταν, ίσως βρίσκονται στην κατοχή της Wikileaks
Τώρα αρχίζουν τα ωραία και θα γνωρίσουμε πολλούς απάτριδες «ευπατρίδες» πολιτικούς, στον ρόλο του υποταγμένου «ρουφιάνου»
  • Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
Η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε εντολή στις κατά τόπους πρεσβείες των Ηνωμένων Πολιτειών να ξεκινήσουν νέο κύκλο ενημέρωσης ξένων υπηκόων των οποίων τα ονόματα αναφέρονται στα απόρρητα αμερικανικά έγγραφα που έχει στην κατοχή της η ιστοσελίδα Wikileaks.
Ταυτόχρονα έχει σχηματιστεί ομάδα από Αμερικανούς διπλωμάτες σε ανώτερο επίπεδο με στόχο να βοηθήσουν τις ξένες πηγές των αμερικανικών αποστολών στο εξωτερικό οι οποίες -μερικές φορές με κίνδυνο της ζωής τους- ενημερώνουν για την πολιτική και οικονομική κατάσταση των χωρών τους προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες.
Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Φίλιπ Κρόλι δήλωσε ότι «κάνουμε προσπάθειες για τα άτομα που έχουν επηρεαστεί από τη δημοσιοποίηση των εγγράφων». Η ομάδα αποτελείται από 60 περίπου διπλωμάτες και ασχολούνται με την πιστοποίηση του πιθανού κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι πηγές των πρεσβειών.
Σε μερικές χώρες υπάρχει ο φόβος ακόμα και της φυλάκισης, σε άλλες χώρες είναι πιθανή η δημόσια διαπόμπευση των συνομιλητών των Αμερικανών διπλωματών.
Τα μέλη της ομάδας ενδέχεται να λάβουν αποφάσεις για μετακίνηση στις ΗΠΑ μερικών ατόμων που ζουν σε μη δημοκρατικά καθεστώτα, ενώ δεν αποκλείεται να προσφέρουν αυτή την επιλογή και σε πηγές που ζουν σε χώρες με δημοκρατικό πολίτευμα. Οι Αμερικανοί αναγνωρίζουν πως «άθελά» τους προκάλεσαν ζημιά σε ανθρώπους οι οποίοι επέλεξαν να παίξουν ρόλο πληροφοριοδότη της Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με πληροφορίες, Αμερικανοί διπλωμάτες στην Ελλάδα και την Κύπρο επικοινώνησαν με υπουργούς (πρώην και νυν), πολιτικούς και άλλους παράγοντες, στους οποίους ανέφεραν ότι οι συνομιλίες που είχαν με στελέχη της πρεσβείας ή με αξιωματούχους που επισκέφθηκαν τη χώρα μας ή τη Λευκωσία έχουν καταγραφεί και κατά πάσα πιθανότητα περιλαμβάνονται στα έγγραφα που έχουν κλαπεί από ηλεκτρονικούς υπολογιστές που βρίσκονται σε συγκεκριμένη αποθήκη στη Βιρτζίνια.
Πληροφορίες
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, τα τηλεγραφήματα περιέχουν πληροφορίες και συνομιλίες που αναφέρονται στον σημερινό πρωθυπουργό, αλλά και τους προηγούμενους (Κώστα Καραμανλή, Κώστα Σημίτη, Κώστα Μητσοτάκη, πιθανότατα και τον Ανδρέα Παπανδρέου).
Επίσης περιλαμβάνουν συζητήσεις και πληροφορίες με υπ. Εξωτερικών, Δημόσιας Τάξης, Εθνικής Αμυνας και Οικονομικών, αλλά και με βουλευτές. Να σημειωθεί ότι οι Αμερικανοί «ανακουφίστηκαν» με τον τρόπο που αντιμετώπισε την αποκάλυψη των συνομιλιών του ο πρώην υπ. Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Στον «ελληνικό φάκελο» του Wikileaks γίνεται λεπτομερειακή αναφορά στα εθνικά θέματα, στην τρομοκρατία, στις συζητήσεις για τους αγωγούς, ενώ φαίνεται πως καλύπτεται και ο ρόλος ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, την Κύπρο, ίσως και τη Σερβία.



Σχόλιο ιστολογίου: Υπήρχαν μόνο "διαρροές" πληροφοριών ή υπήρξαν και εντολές από τις ΗΠΑ προς τους Έλληνες πολιτικούς για άσκηση συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων και δράσεων; Υπάρχει άραγε περίπτωση κατόπιν εντολών να έχουν γίνει εκκαθαρίσεις σε Ελληνικές υπηρεσίες, και να απομακρύνθηκαν κάποιοι μη αρεστοί στον εκάστοτε αμερικανό πρέσβη; Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μία νέα περίπτωση Πιουριφόι ή μήπως οι εντολές έξωθεν δεν σταμάτησαν ποτέ;

Γραπτή κυβερνητική δέσμευση για νέους φόρους και περικοπές δαπανών αξίας τουλάχιστον 12,8 δισ. ευρώ, αλλά και την ολοκλήρωση των μέτρων που καθυστερούν ζητά η Τρόικα.

Στις «εκκρεμότητες» του Μνημονίου περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι αλλαγές σε φορολογικό, ασφαλιστικό, κλειστά επαγγέλματα, υγεία και ΔΕΚΟ, η περικοπή κοινωνικών επιδομάτων, αλλά και η επιβολή νέων τελών σε εταιρείες και αυθαίρετα. Σε αυτές προστίθενται οι νέες δεσμεύσεις που θα αναληφθούν και θα περιλαμβάνουν δραστική περικοπή αποδοχών στο δημόσιο και αύξηση πολλών φόρων όπως ο ΦΠΑ με στόχο την εύρεση 12,8 δισ. ευρώ την περίοδο 2012-2014.

Οι εκκρεμότητες θα πρέπει να νομοθετηθούν το αργότερο έως το τέλος Φεβρουαρίου. Το ίδιο χρονικό περιθώριο δίδεται για να αποτυπωθεί το νέο, και πλέον επώδυνο πακέτο μέτρων, στο «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

Αρμόδια στελέχη αναφέρουν ότι η έγκριση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) από τις Βρυξέλλες συνδέεται άρρηκτα από τις αποφάσεις που θα ληφθούν για τη διεύρυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ. Υπενθυμίζεται ότι είχε αρχικά ανακοινωθεί πως η πρόταση της Κομισιόν θα κατατίθεντο προς ψήφιση στο Ecofin του Ιανουαρίου (συνεδριάζει σήμερα και αύριο). Ωστόσο, ακόμη δεν υπάρχει καν πρόταση.

Επισήμως αφήνεται να εννοηθεί ότι η Γερμανία (που εκφράζει τις πιο έντονες αντιρρήσεις) θεωρεί το θέμα δευτερεύων και ζητά τη λήψη αποφάσεων μαζί με το ζήτημα του ευρωπαϊκού μηχανισμού. Ωστόσο, πληροφορίες αναφέρουν ότι ζητά γραπτές αποδείξεις για τις κυβερνητικές προθέσεις πριν δώσει την έγκρισή της.

Το ΠΣΑ ουσιαστικά αποτελεί τον προϋπολογισμό του 2011 όπως το ζητά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνήθως κατατίθεται μέσα στον Δεκέμβριο, μαζί με τον «κανονικό» προϋπολογισμό. Φέτος όμως υπάρχει «παράταση» για δύο λόγους:

1. Η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη πλήρη εικόνα για το «κλείσιμο» του 2010. Εκφράζονται φόβοι για κρυφά χρέη που θα αυξήσουν το έλλειμμα, απαιτώντας πρόσθετα μέτρα για το 2011.

Επίσης δεν έχουν ολοκληρωθεί μία σειρά από δεσμεύσεις που πρέπει να γίνουν πράξη τις επόμενες εβδομάδες. Δεν έχει ανακοινωθεί το αποτέλεσμα των αναλογιστικών μελετών που μπορεί να οδηγήσει σε νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Εκκρεμεί το νομοσχέδιο για τα κλειστά επαγγέλματα (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί κλπ), αλλά και οι προτάσεις για την άρση εμποδίων σε εκατοντάδες επαγγέλματα του τουρισμού και των υπηρεσιών.

Εκκρεμούν οι ανακοινώσεις για τις ΔΕΚΟ (διεύρυνση λίστας εποπτευόμενων φορέων εφαρμογή μειώσεων μισθών σε εισηγμένες), η αύξηση των εισιτηρίων στις αστικές μεταφορές, το αναλυτικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, οι αποφάσεις για την ΑΤΕ, αλλά και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.

Επίσης πρέπει να ανακοινωθεί η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων (με αρχή από τα οικογενειακά), οι φόροι που θα επιβληθούν στα αυθαίρετα και στις εταιρείες που ρυπαίνουν (ή εναλλακτικό μέτρο) καθώς και η μέθοδος εξίσωσης του φόρου σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης.

2. Πρέπει να οριστικοποιηθεί το πακέτο μέτρων της περιόδου 2012-2014 που προς το παρόν κοστολογείται σε 12,8 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση επιθυμεί στο Πρόγραμμα Σταθερότητας να περιλαμβάνονται μόνο γενικές περιγραφές που θα αναλυθούν σε νόμο τον Μάιο αλλά οι Βρυξέλλες πιέζουν για αναλυτικές δεσμεύσεις.

Στο τραπέζι έχουν τεθεί μέτρα όπως η επιβολή «κεφαλικού» φόρου σε εταιρείες, ενώ βέβαιη θεωρείται η νέα αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ 13% και η κατάργηση εκπτώσεων που σήμερα ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου.

Επίσης έχει συζητηθεί η δραστική περικοπή των επιδομάτων, των μισθών στο δημόσιο, και δεκάδων κρατικών φορέων.

Εκτιμήσεις για εκτόξευση της στατιστικής ανεργίας, όχι στο 20% –που μέχρι πρότινος φάνταζε εφιαλτικό– αλλά στο 22% και μάλιστα μέσα στο τρέχον έτος εκφράζουν οι επιστήμονες της ΓΣΕΕ, την ίδια στιγμή που τα στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας δείχνουν πως ακόμη και οι εξελίξεις στη δομή της απασχόλησης στη χώρα μας είναι άκρως ανησυχητικές.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, το διάστημα Ιανουαρίου - Οκτωβρίου του προηγούμενου έτους, μία στις 3 προσλήψεις που έγιναν, αφορούσε είτε θέση μερικής απασχόλησης, είτε εκ περιτροπής. Μάλιστα, τα στοιχεία δείχνουν ότι μέσα σε ένα χρόνο (για την ακρίβεια η σύγκριση γίνεται με το 9μηνο Φεβρουαρίου - Οκτωβρίου 2009 καθώς για τον Ιανουάριο του 2009 το ΣΕΠΕ δεν διαθέτει συγκρίσιμα στοιχεία), οι «ευέλικτες» θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν αυξήθηκαν σημαντικά. Αναλυτικά, τα στοιχεία δείχνουν πως σε σύνολο 727.203 νέων θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν το 10μηνο του 2010, οι 254.743 αφορούσαν θέσεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας (με μειωμένο μισθό και ωράριο εργασίας). Το αντίστοιχο διάστημα του 2009, από τις συνολικά 692.592 νέες προσλήψεις, οι 151.715 αφορούσαν τις ευέλικτες μορφές και οι 540.877 νέες θέσεις, αφορούσαν πλήρη απασχόληση.

Στην εικόνα του 10μήνου, πρέπει να προστεθεί και η σημαντική αύξηση που σημειώθηκε στις μετατροπές θέσεων πλήρους απασχόλησης, σε θέσεις μερικής, εκ περιτροπής με συμφωνία του εργαζόμενου και εκ περιτροπής με μονομερή απόφαση του εργοδότη. Το διάστημα Ιανουαρίου - Οκτωβρίου του περασμένου έτους, 19.978 θέσεις πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε θέσεις μειωμένου ωραρίου και αμοιβής. Το αντίστοιχο διάστημα του 2009, οι θέσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε μερικής ή εκ περιτροπής, ήταν 15.653. Μέσα σε ένα χρόνο, δημιουργήθηκαν 76.873 επιπλέον θέσεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας, ενώ σχεδόν πολλαπλασιάστηκαν και οι μετατροπές των συμβάσεων, με 3.313 περισσότερες αλλαγές, σε σχέση με το δεκάμηνο του 2009.


Στο αμιγώς ελεγκτικό έργο του ΣΕΠΕ, όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία, σημειώνεται μία εντυπωσιακή αύξηση σε σχέση προς το 2009 –η οποία αγγίζει το 15,60%. Στο γεγονός αυτό, πρέπει να προστεθεί και η σημαντική μείωση του προσωπικού του Σώματος. Βάσει των στοιχείων, παρατηρείται επίσης, αξιοσημείωτη άνοδος των επιβαλλόμενων προστίμων σε ποσοστό 34,53% σε σχέση με το 2009 και σε 26,07% σε σχέση με το 2008. Συγκεκριμένα, το πρώτο δεκάμηνο του 2010 επεβλήθησαν πρόστιμα της τάξης των 11.270.451 ευρώ μόνο για παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας από το υπάρχον στελεχιακό δυναμικό και επιπλέον πρόστιμα της τάξης των 8.446.000 ευρώ για την ανασφάλιστη εργασία από τα μικτά κλιμάκια ΣΕΠΕ - ΕΥΠΕΑ όπου έχουν ελέγξει 25.078 επιχειρήσεις (2,7% του συνολικού αριθμού επιχειρήσεων) πανελλαδικά.


Αξιοπρόσεκτη αύξηση παρουσιάζουν και οι εργατικές διαφορές στο σύνολό τους, της τάξεως του 3,75% σε σχέση με πέρσι και 21,32% σε σχέση με το 2008.


Εκεί που η αύξηση είναι τρομακτική, είναι στα επίσημα στοιχεία της ανεργίας. Η δημοσιοποίηση των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για τον περασμένο Οκτώβριο, συνηγορεί υπέρ των εκτιμήσεων για ένα πολύ δύσκολο 2011, αφού οι άνεργοι ανήλθαν σε 684.047 και το ποσοστό «εκτινάχθηκε» στο 13,5%, περίπου 4 μονάδες υψηλότερα από το 9,8% του Οκτωβρίου 2009. Μέσα σε ένα χρόνο, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 192.908 άτομα (αύξηση 39,3%), ενώ οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 135.557 άτομα. Το 2011, υπολογίζεται πως οι άνεργοι θα φθάσουν τους 1.200.000! Μάλιστα, οι ειδικοί εκτιμούν ότι το ποσοστό της ανεργίας θα παραμένει διψήφιο ίσως και μετά το 2020!


Η εκτίναξη της ανεργίας και η μείωση των μισθών μέσα από την εφαρμογή νόμιμων και μη ευελιξιών στην αγορά εργασίας, απειλεί τα έτσι κι αλλιώς προβληματικά οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων, κυρίως του ΙΚΑ, το οποίο χάνει περίπου 6 δισ. ευρώ το χρόνο, λόγο της μαύρης εργασίας. Υπολογίζεται ότι ακόμη και βάσει της υπερβολικά αισιόδοξης πρόβλεψης του προϋπολογισμού για ανεργία στο 14,6% μέσα στο έτος, οι απώλειες εισφορών για το ΙΚΑ θα ξεπεράσουν τα 600 εκατ. ευρώ, ενώ αντίστοιχο θα είναι το κόστος των επιδομάτων ανεργίας που θα καταβάλλει ο ΟΑΕΔ.







Με επίκαιρη ερώτησή του που κατέθεσε την 17η Ιανουαρίου 2011 προς τους υπουργούς Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και Προστασίας του Πολίτη κ. Χρ. Παπουτσή, ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Ιωάννης Κοραντής, ζητά να ενημερωθεί για το εάν τα στοιχεία των υπηρετούντων στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών έχουν δοθεί σε ανθρώπους του ΔΝΤ κατόπιν απαιτήσεως των τελευταίων.
Όπως επισημαίνει στην ερώτησή του ο κύριος Κοραντής, βρίσκει εξαιρετικά ανησυχητικές πληροφορίες δημοσιεύει η εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής», 16/1/2011, που καταγγέλλει, με ερωτηματική μορφή, ότι οι άνθρωποι του ΔΝΤ ζήτησαν από το Υπουργείο Οικονομικών και την Τράπεζα της Ελλάδος τα πλήρη στοιχεία για το προσωπικό και την μισθοδοσία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ).
Τελικά, σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα, οι αρμόδιοι υπάλληλοι υποχρεώθηκαν να διαθέσουν όλα αυτά τα στοιχεία, κρίσιμης σημασίας για την Εθνική Ασφάλεια, στο ΔΝΤ. Οι ανωτέρω πληροφορίες δημιουργούν προβληματισμό, δοθέντος ότι το διατιθέμενο κονδύλι για μισθούς, επιδόματα κλπ των υπηρετούντων στην ΕΥΠ, είναι γνωστό εφ όσον συμπεριλαμβανόταν στο σχέδιο προϋπολογισμού του έτους 2011( ο Προϋπολογισμός της ΕΥΠ είναι παραδοσιακά προσαρτημένος σε εκείνον του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας), που ψηφίσθηκε από τη Βουλή στις 22/12/2010.
Κατόπιν τούτων, ο κύριος Κοραντής ρωτά τους αρμόδιους υπουργούς:
  1. Αληθεύουν οι πληροφορίες αυτές;
  2. Εφ όσον ο Προϋπολογισμός του κράτους, ως γνωστόν, συντάχθηκε υπό την στενή επίβλεψη, καθοδήγηση και έλεγχο της Τρόϊκας, τι άλλα στοιχεία έπρεπε να δοθούν στο ΔΝΤ, που να αφορούν το στελεχιακό δυναμικό της ΕΥΠ;
  3. Τα ονόματα των προσλαμβανομένων στην ΕΥΠ δεν δημοσιεύονται ως γνωστόν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, για προφανείς λόγους. Δόθηκαν άραγε τα στοιχεία τους σε μη δικαιούμενους, κατά παράβαση του νόμου και στην περίπτωση αυτή, ποιός φέρει την ευθύνη;
  4. Σε κάθε περίπτωση θα ενημερωθεί η Βουλή για την περίεργη αυτή υπόθεση;
  • Σε μια απομονωμένη κοινότητα κοντά στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, σε μια περιοχή της βορειοανατολικής Τουρκίας, έχει αποκαλυφθεί ότι ομιλείται ακόμη και σήμερα μια ελληνική διάλεκτος που έχει εμφανή συγγένεια με την νεκρή σήμερα αρχαία γλώσσα των Ελλήνων...
  • Μόλις 5.000 άτομα μιλούν αυτή την ζωντανή ακόμη γλώσσα, αλλά οι γλωσσολόγοι θεωρούν ότι πρόκειται για την συγγενέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα από όλες τις εν χρήσει γλώσσες σήμερα και ότι είναι σε θέση να μας παράσχει νέες πολύτιμες πληροφορίες για τη γλώσσα του Σωκράτη και του Πλάτωνα και για το πώς εξελίχθηκε.

Του Steve Connor
συντάκτη της βρετανικής εφημερίδας Independent

Η κοινότητα ζει σε ένα σύμπλεγμα χωριών κοντά στην πόλη της Τραπεζούντας στην περιοχή της Τουρκίας ήταν κάποτε η αρχαία χώρα του Πόντου, μια ελληνική αποικία στην οποία, σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ήλθαν ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες μετά από το επικό ταξίδι τους από τη Θεσσαλία για να επαναδιεκδικήσουν το χρυσόμαλλο δέρας από τη γη της Κολχίδας (την σημερινή Γεωργία). Ο Πόντος, σύμφωνα με την μυθολογία, ήταν το βασίλειο των θρυλικών Αμαζόνων, ενός άγριου φύλου γυναικών που έκοψαν τον δεξιό μαστό τους για να χειρίζονται καλύτερα τα τόξα τους στη μάχη.
Σύμφωνα με την Ιωάννα Σιταρίδου, λέκτορα της Φιλολογίας του Ρομαντισμού στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, "τα Ρωμέικα διατηρούν έναν εντυπωσιακό αριθμό γραμματικών φαινομένων που δίνουν μια αύρα Αρχαίων Ελληνικών, χαρακτηριστικών της γλώσσας που έχουν εντελώς χαθεί από τις άλλες σύγχρονες παραλλαγές της Νέας Ελληνικής".


"Η χρήση του απαρέμφατου", μας υπενθυμίζει η Ιωάννα Σιταρίδου, "έχει χαθεί από όλες τις άλλες ελληνικές διαλέκτους. Έτσι οι ομιλητές της Νέας Ελληνικής λένε "Δεν μπόρεσα να πάω" αντί του "Ουκ ηδυνήθην ιέναι". Στα Ρωμέικα, όμως, όχι μόνο διατηρήθηκε το απαρέμφατο, αλλά βρίσκουμε επίσης και απαρεμφατικές δομές που δεν είχαν παρατηρηθεί προηγουμένως και μόνο σε λατινογενείς γλώσσες έχουν το αντίστοιχό τους".
Τα χωριά που μιλούν Ρωμέικα, τα οποία δεν έχουν γραπτή εκδοχή, διατηρούν και άλλα χαρακτηριστικά γεωγραφικής και πολιτιστικής απομόνωσης. Οι άνθρωποι εκεί σπάνια παντρεύονται εκτός κοινότητας και παίζουν τη δική τους μουσική με ένα ξεχωριστό μουσικό όργανο, που ονομάζεται "kemenje" στα τουρκικά, ενώ στα Ρωμέικα λέγεται "λύρα" όπως και στα ελληνικά. Η Ιωάννα Σιταρίδου παρατηρεί: "Γνωρίζω μόνο έναν άντρα που παντρεύτηκε έξω από το χωριό του. Όσο για τη μουσική, είναι τόσο χαρακτηριστική, που είναι αδύνατον να την μπερδέψεις με κάποια άλλη. Είναι σαφές ότι παίζεται μόνο από τους ομιλητές αυτής της διαλέκτου".
Είναι πιθανό οι ομιλητές της διαλέκτου αυτής να είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι για χιλιετίες κατοικούσαν κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Η παραμονή τους εδώ ίσως και να χρονολογείται από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ., όταν η περιοχή αποικίστηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες. Αλλά είναι επίσης δυνατό να είναι αυτοί οι χωρικοί απόγονοι των αυτόχθονων πληθυσμών ή ένα φύλο μεταναστών το οποίο θέλησε ή αναγκάστηκε να μάθει να μιλά τη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων αποίκων.
Η λέκτορας του Cambridge ξεκίνησε την ακαδημαϊκή της πορεία από τη συγκριτική ιστορική μελέτη των λατινογενών γλωσσών (ιδιαίτερα των Ισπανικών και των παλαιών Γαλλικών), έκανε όμως έρευνες και για την ιστορική σύνταξη των ελληνικών διαλέκτων - ιδίως των ποντιακών ελληνικών και των κυπριακών.
Οι οµιλούντες τα Ρωµέικα, λέει, είναι σήµερα θεοσεβούμενοι µουσουλµάνοι, γι’ αυτό και τους επετράπη η παραµονή τους στον Πόντο µετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923, οπότε περίπου δύο εκατομμύρια χριστιανοί και μουσουλμάνοι ανταλλάχθηκαν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αλλά αλλεπάλληλα κύµατα µετανάστευσης, όπως και η κυρίαρχη επιρροή της τουρκόφωνης πλειονότητας, από κοινού µε την απόλυτη απουσία των Ρωμέικων από τον δηµόσιο βίο, τα τοποθετούν αυτόµατα στη λίστα των γλωσσών που διατρέχουν τον µεγαλύτερο, παγκοσµίως, κίνδυνο εξαφάνισης.
"Με 5.000 µόνο οµιλούντες τη γλώσσα να έχουν αποµείνει στην περιοχή, τα Ρωµέικα κινδυνεύουν να γίνουν µια γλώσσα του παρελθόντος, μέρος μιας πολιτιστικής κληρονομιάς και όχι πια ένα ζωντανό ιδίωµα. Με την εξαφάνισή τους θα χαθεί µια μοναδική ευκαιρία για τους γλωσσολόγους να ξεκλειδώσουν το μυστικό του πώς έχει εξελιχθεί η ελληνική γλώσσα", υποστηρίζει η γλωσσολόγος Ιωάννα Σιταρίδου. "Φανταστείτε αν μπορούσαμε να μιλάμε με άτομα των οποίων η γραμματική είναι πιο κοντά στην γλώσσα των αρχαίων. Οχι μόνο θα μπορούσαμε να καταγράψουμε με λεπρομέρεια μια νέα γραμματική μιας σύγχρονης διαλέκτου, αλλά θα μπορούσαμε να καταλάβουμε, επίσης, ορισμένα στοιχεία της μορφολογίας της αρχαίας γλώσσας. Αυτή είναι η μοναδική ευκαιρία που μας προσφέρουν τα Ρωμέικα".
Μελέτες της γραµµατικής των Ρωµέικων δείχνουν ότι η διάλεκτος αυτή έχει πολλές και εντυπωσιακές οµοιότητες µε την Ελληνική Κοινή, τη γλώσσα των ελληνιστικών και ρωµαϊκών χρόνων, την επίσημη γλώσσα κατά το απόγειο της της επιρροής του ελληνικού πολιτισμού σε ολόκληρη την Μικρά Ασία (μεταξύ του 4ου αι. π.Χ. και του 4ου αι. µ.Χ.). Τα Νέα Ελληνικά, πάλι, υπέστησαν σηµαντική διαφοροποίηση και θεωρείται ότι προέρχονται από τη μεταγενέστερη Μεσαιωνική Ελληνική - την αποκαλούμενη Βυζαντινή Ελληνική, που ήταν σε κοινή χρήση µεταξύ 7ου και 13ου αιώνα.
Η μελλοντική έρευνα θα προσπαθήσει να αξιολογήσει το πώς τα Ποντιακά Ελληνικά από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας έχουν εξελιχθεί με την πάροδο των αιώνων. "Γνωρίζουμε ότι η Ελληνική μιλιέται διαχρονικά στον Πόντο, από τους αρχαίους χρόνους, και μπορούμε να υποθέσουμε ότι η γεωγραφική απομόνωσή της από τον υπόλοιπο ελληνόφωνο κόσμο είναι ένας σημαντικός παράγοντας στον οποίο οφείλεται η μορφολογία της γλώσσας όπως αυτή απαντάται σήμερα", τονίζει η Ιωάννα Σιταρίδου. "Αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμη είναι αν τα Ρωμέικα προέκυψαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και οι άλλες ελληνικές διάλεκτοι, αλλά ανέπτυξαν αργότερα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά, τα οποία απλώς τυχαίνει να έχουν ομοιότητες με τα Αρχαϊκά Ελληνικά.
Πολλές από τις γλώσσες του κόσμου εξαφανίζονται όταν κοινότητες που ήταν κάποτε απομονωμένες εντάσσονται στο σύστημα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, με αποτέλεσμα τα παιδιά να παύουν να μαθαίνουν τη γλώσσα των παππούδων τους και αντί αυτής να χρησιμοποιούν την κυρίαρχη γλώσσα της πλειονότητας του πληθυσμού, η οποία στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο είναι η τουρκική γλώσσα.
Τέλος, η Ιωάννα Σιταρίδου υπογραμμίζει: "Στον Πόντο έχουμε σχεδόν τις ιδανικές πειραματικές συνθήκες που απαιτούνται για να εκτιμήσει ένας ερευνητής τι μπορεί να αποκτηθεί και τι μπορεί να χαθεί ως αποτέλεσμα της γλωσσικής επικοινωνίας".

Διαβάστε επίσης: Φάνης Μαλκίδης: Η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία και ο άτλαντας των γλωσσών της UNESCO

Ολοκληρώνεται εντός 2-μήνου το έργο αυτής της κυβέρνησης... Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, θα ολοκληρώσει η κυβέρνηση το έργο της και θα εκπληρώσει το σκοπό ύπαρξής της.

Είναι, μετά από αυτό, η πιο επιτυχημένη κυβέρνηση της Ελλάδας, από συστάσεως του νέου Ελληνικού Κράτους και μια από τις πιο επιτυχημένες παγκοσμίως - μια κυβέρνηση φαινόμενο!!!

Μια κυβέρνηση φαινόμενο, που κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ όλους τους στόχους της, με άψογο συγχρονισμό και με μηδαμινό κόστος, μετρημένο σε αντιδράσεις, αρχικά ολίγον ισχυρές, αλλά μετέπειτα ισχνές ως αστείες εν συγκρίσει με τα διακυβεύματα για τα οποία εγέρθηκαν...

Οι στόχοι, θα έχουν εκπληρωθεί, με μια απλή ρύθμιση, που θα εισάγει την καθιέρωση του δικαιώματος των εφόρων να ελέγχουν... εσαεί οποιονδήποτε φορολογούμενο, ιδιώτη και επιχειρήσεις!!!

Το κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο της χώρας θα έχει, με την τελευταία αυτή ρύθμιση, εξ' ολοκλήρου αναδομηθεί, και κάθε ίχνος του εμμένοντος πεισματικά "Ελληνικού Τρόπου" (γνωστού στο εξωτερικό ως "the Greek Way") θα έχει εξαφανισθεί για πάντα.

Ήδη, τα ΜΜΕ, έχουν αρχίσει να προετοιμάζουν το έδαφος, "φλυαρώντας" ακατάπαυστα, για την αναποτελεσματικότητα των ατομικών, προσωπικών, ή μικρών, οικογενειακών επιχειρήσεων και για το... πώς στη δύση, το να είσαι "υπάλληλος", αποτελεί απόφαση ζωής, στην οποία μπορείς να επενδύσεις και να χτίσεις "καριέρα" και να "δημιουργήσεις επάνω σε αυτό" (!!!). Και αποτελεί, λένε (βλέπε ΣΚΑΪ-ράδιο), ελληνική παραξενιά, η πείσμωνα προσπάθεια διατήρησης ατομικών και προσωπικών και μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων που δεν τραβάνε βρε αδελφέ (ακόμα και τις υγιείς της αντιμετωπίζουν ως... "μπανάλ"), είναι εκτός επιταγών του νέου λαμπρού μας κόσμου και είναι "καταδικασμένες"!!!

Η ανεξαρτησία και η ελευθερία που απολάμβανε ο Έλληνας, διατηρώντας τη δική του επιχείρηση, είναι απαράδεκτη και θα αντικατασταθεί από τα απρόσωπα μεγάλα σχήματα εταιριών και από την απόλυτη υπαλληλοποίηση του συνολικού ενεργού πληθυσμού της χώρας!!!

Ήδη, από την εποχή της έναρξης της προσπάθειας ένταξης της χώρας μας στο Ευρώ (νομισματική ένωση), όταν είχε πάει ο κ. Σημίτης να διαπραγματευθεί με τους ομολόγους του της Ευρώπης για το θέμα, είχε "ενημερωθεί" ότι η Ελλάδα έχει ένα "μεγάλο ενταξιακό πρόβλημα", τις χιλιάδες αυτοαπασχολουμένων της. Το εξιστόρησε ο ίδιος σε ομιλία του στην Ελληνική Βουλή!

Τι μας είχε ο ίδιος αποκαλύψει ότι είχε απαντήσει τότε; Είχε πει, "μην σας ανησυχεί αυτό, προσηλωθείτε στα νούμερα και τους στόχους και θα δείτε πως η Ελληνική οικονομία μπορεί να προσαρμοσθεί και να επιβιώσει μετατρέποντας τις ιδιομορφίες τις σε στρατηγικά πλεονεκτήματα, με το σωστό σχεδιασμό και την καθοδήγηση του κόσμου της παραγωγής και με τον εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό ενός φορολογικού συστήματος δίκαιου και αποδοτικού (;)"...

Όχι, δεν είχε πει αυτό...

Δεν είχε πει αυτό που θα έλεγε ο κάθε Έλληνας πρωθυπουργός που θα επεδίωκε να προστατέψει τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας του - όχι!

Είπε κάτι άλλο... είπε ότι, γνωρίζουμε το δομικό αυτό πρόβλημα της οικονομίας μας και θα τα καταφέρουμε... θα το διορθώσουμε και θα εκσυγχρονιστούμε (μπορεί όχι ακριβώς με αυτά τα λόγια, αλλά, με ακριβώς αυτό το περιεχόμενο...)!!!

Σε εκείνη τη συνεδρίαση της Βουλής (που μου είχε σηκώσει την τρίχα...) μου είχε κάνει εντύπωση, πως από αυτή την μεταφορά του διαλόγου με τους ετέρους μας, από στόματος πρωθυπουργού Σημίτη, ουδείς είχε εξεγερθεί με την θεώρηση των επαγγελματιών της χώρας ως μιασμάτων! Ούτε ακόμη και η εχθρός των αφεντικών... κα Παπαρήγα, δεν είχε υπερασπισθεί το δικαίωμα της αυτοαπασχόλησης...

Ωστόσο, ούτε ο Σημίτης, ούτε - οπωσδήποτε - καμία δεξιά (μετριοπαθής σε σχέση με τον Σημίτη) κυβέρνηση κατάφερε (ή θα κατάφερνε ποτέ, και στο πιο ευφάνταστο σενάριο), έστω και μόνον, το ένα εκατοστό από όσα κατάφερε η κυβέρνηση GAP, μέσα σε μόλις ένα χρόνο!!!

Πέτυχε να ανταλλάξει ληξιπρόθεσμα δάνεια "χωρίς ρήτρες υποθήκευσης εθνικής περιουσίας" με νέα δάνεια βάθους τριετίας (δηλαδή, σχεδόν άμεσα αποπληρούμενα) και με "βαριές ρήτρες υποθήκευσης εθνικής περιουσίας"!!! Με επιτόκιο, όσο θα έπαιρνε ιδιώτης (!!!), αντίστοιχο αυτού που της πρόσφεραν οι τοκογλύφοι της ελεύθερης αγοράς (πολύ πάνω από το Γερμανικό) και ενώ γνώριζε ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης δε θα μπορούσαν ποτέ (μα ποτέ!!!) να γεφυρώσουν αποπληρωμές δανείων και τόκων! 'Αρα, προαποφάσισε την εκποίηση της εθνικής περιουσίας - μπιτ παρά - στη βάση της κοστολόγησης κατά την επιβολή της ρήτρας. Δηλαδή, ούτε καν, με την ευχέρεια διαπραγμάτευσης του απλού ιδιώτη, που εκποιεί ένα περιουσιακό του στοιχείο για να αποπληρώσει τράπεζες εγκαίρως, αντί, να περιμένει τις τράπεζες να κατάσχουν την περιουσία του, εκτιμώντας την αξία της, αυτές, όσο θέλουν... (!!!)
Ανέβασε το εθνικό χρέος στο τριπλάσιο, κατά το χρόνο λήξης των δανείων, από ότι αυτό ήταν, κατά το χρόνο σύναψης τους!!!
Διέκοψε αδικαιολόγητα την ανάπτυξη, την κρισιμότερη στιγμή από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, για έναν ολόκληρο χρόνο (!!!), με μπλοκάρισμα όλων των μεγάλων προγραμμάτων ΕΣΠΑ και με μη προώθηση οποιασδήποτε αναπτυξιακής πολιτικής καθώς και του πολυθρύλητου Αναπτυξιακού Νόμου (με ανύπαρκτες αιτιολογήσεις και ψελλίσματα)...
Μείωσε την αγοραστική δύναμη των μισθωτών και συνταξιούχων, άμεσα, κατά 30% και μέσω των αυξήσεων ΦΠΑ, ΔΕΚΟ κλπ, συνολικά 50%...
Καταδίωξε την ακίνητη περιουσία με αυξήσεις στην ούτως ή άλλως αδικαιολόγητη φορολόγησή της (αδικαιολόγητη τουλάχιστον για τις μικρές περιουσίες και τις μη αποδοτικές περιουσίες)...
Συρρίκνωσε, ως και εκμηδένισε, τις φοροαπαλλαγές κοινωνικού χαρακτήρα και τις όποιες κοινωνικές ελαφρύνσεις...
Πέτυχε το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων και την εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη...
Δύο πλήγματα είχαν μείνει ακόμη... Το άνοιγμα των "κλειστών επαγγελμάτων" και η εξόντωση των πεισματικά αρνούμενων να εγκαταλείψουν (όσών είχαν απομείνει) αυτοαπασχολούμενων, ελεύθερων επαγγελματιών και των προσωπικών, των πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων...

Ξαφνικά, στα "κλειστά επαγγέλματα", εντάχθηκαν τα πολύ ανοικτά επαγγέλματα των Μηχανικών, των Δικηγόρων και των Ιατρών!!! Με στόχο να ανοίξουν... τι(;;;)

Όπως όλοι γνωρίζουν, στην Ελλάδα, αρκούσε ένα πτυχίο και η άδεια άσκησης επαγγέλματος από τον αντίστοιχο επαγγελματικό σύλλογο (η οποία απλά εξασφάλιζε ότι δεν εισέρχονται "κομπογιαννίτες" στο επάγγελμα) για να ασκήσει κανείς οπουδήποτε στην επικράτεια τα επαγγέλματα αυτά... Η ελευθερία, μάλιστα, που υπήρχε στη χώρα μας, στην άσκηση των επαγγελμάτων αυτών, αποδεικνυόταν από το μεγάλο αριθμό μηχανικών, δικηγόρων και ιατρών που συσσωρευόταν στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την κρίση στους αντίστοιχους επαγγελματικούς κλάδους... Τι σημαίνει λοιπόν "άνοιγμα" για τα επαγγέλματα αυτά;(!!!)

Μάλλον μεταφράζεται σε διωγμό όσων εργάζονται από μόνοι τους κι όχι ως υπάλληλοι μεγάλων επιχειρηματικών σχημάτων...

Για την ολοκλήρωση, έρχεται η εξουθένωση και η υποχρέωση σε υπαλληλοποίηση όσων ακόμη αντιστέκονται, αυτοαπασχολούμενων, ελεύθερων επαγγελματιών και η εξαφάνιση των προσωπικών ή πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων... Γι αυτούς η "ιστορία" τελειώνει με την καθιέρωση του δικαιώματος των εφόρων να ελέγχουν... εσαεί οποιονδήποτε φορολογούμενο, ιδιώτη και επιχειρήσεις!!!

Δίκαιο; Ναι! Το να υπόκειται κανείς σε φορολογικούς ελέγχους είναι απολύτως δίκαιο!!! Και θεμιτό και χρήσιμο και απολύτως αναγκαίο...

Όμως η, εφ' όρου ζωής, ομηρία του πολίτη υπό την απειλή ελέγχου ή επανελέγχου μετά από 4 (και τα 4 και τα 5 είναι πολλά όταν πολύ σημαντικότερες πράξεις των μελών της κυβέρνησης παραγράφονται μέσα σε μήνες...) ή 8 ή 18 ή 28 χρόνια για ξεχασμένες οικονομικές πράξεις και ακόμη πιθανά λάθη, παραλήψεις, ή πλημμελήματα, είναι μια ομηρία και άδικη και εξοντωτική...

Όταν μάλιστα, μπορεί να πρόκειται για λάθη, ή πλημμελήματα, όχι απαραιτήτως του φορολογούμενου, αλλά, αυτού του ελεγκτού, που σχηματίζει εσφαλμένη (μετά από χρόνια) εικόνα, και ωστόσο διατηρεί το δικαίωμα, οποτεδήποτε, να κόψει παράβαση, πρόστιμο και προσαυξήσεις για όλα τα ενδιάμεσα χρόνια, καλώντας τον φορολογούμενο, που ενδέχεται να είναι ακόμη και συνταξιούχος, γέρος (και χωρίς δυνάμεις και μέσα) να κινηθεί δικαστικά, σε έναν αμφίβολο αγώνα, με βάθος χρόνου 3-4 χρόνια κατ' ελάχιστο, για τον πρώτο βαθμό!!!

Ποιος επιβιώνει και ποιος ασκεί επάγγελμα υπό αυτές τις συνθήκες;

Θα σας δώσω την απάντηση... και είναι απλή...

Επιβιώνουν οι εταιρίες. Ιδίως οι μεγάλες εταιρίες, ή συνεργασίες εταιριών, ή κοινοπραξίες, που είναι νομικά πρόσωπα και έχουν "νομίμους εκπροσώπους" και "διοικητικά συμβούλια" και που με το παραμικρό αλλάζουν μέσα σε μια νύχτα τους "νομίμους εκπροσώπους" τους, ή ακόμη και διαλύονται και επανασυγκροτούνται ως νέες εταιρίες, απλά αλλάζοντας ΑΦΜ, ή χρεοκοπούν (εικονικά... μόνον κατά τα περιουσιακά στοιχεία τα αμέσως εγγραφόμενα στις εταιρίες - συνήθως κάτι άδειες ραφιέρες... - και όχι κατά τα περιουσιακά στοιχεία των μεγαλοϊδιοκτήτών τους), ή..., ή...

Έτσι γίνεται... κι όποιος έχει αντιπαρατεθεί μαζί τους, ή έχει εκπροσωπήσει συμφέροντα του δημοσίου απέναντί σε μεγάλες εταιρίες, το έχει δει και το γνωρίζει καλά, όπως το γνωρίζουν και τα δικαστήρια, πανελλαδικά, και οι δικαστές, που προσπαθούν, απεγνωσμένα μερικές φορές, να εντοπίσουν υπευθύνους και να καταλογίσουν ευθύνες και κόστος!!!

Αυτές οι εταιρίες θα επιβιώσουν... Κι όλοι θα καταλήξουν σταδιακά υπάλληλοί τους... Κι όλα αυτά με μια απλή ρυθμισούλα "ταφόπλακα" για την καθιέρωση του δικαιώματος των εφόρων να ελέγχουν... εσαεί οποιονδήποτε φορολογούμενο, ιδιώτη και επιχειρήσεις!!!

Όσοι διάβασαν κάποια από τα πρώτα κείμενα αυτού του blog θα θυμούνται τα περί "προσχεδιασμού" που εντόνως αναφέρονταν σε αυτά... Έχει περάσει λιγότερο από χρόνος, ωστόσο καθημερινά οι όποιες ερμηνείες και απλές προσεγγίσεις των πρώτων αυτών κειμένων επαληθεύονται... δυστυχώς απόλυτα.

Το πέρασμα σε έναν νέου τύπου φεουδαρχισμό, σταδιακά ολοκληρώνεται, και η κυβέρνηση GAP ολοκληρώνει το έργο της με απόλυτη επιτυχία...(!!!)

Ὁ Ἱππόλυτος Ταίν στόν ὁποῖο ὀφείλουμε τόν πολυχρησιοποιημένο ὅρο «περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα» (κατά μετάφραση Ἐμμ. Ροΐδη) εἶχε γράψει ὅτι «ἡ παιδαγωγική εἶναι μιά ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀνοησίες τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλ᾽ ἄς μήν τό λέμε πολύ δυνατά, γιατί ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι πού ζοῦν ἀπό αὐτή»! Ἄς σκεφθοῦμε τή «Μεγάλη Στρατιά» παιδαγωγῶν-συμβούλων, σπουδαιοθεσιτῶν καί σπουδαιομίσθων πού σιτίζονται στό ὑπουργεῖο ὑπνοπαιδείας.

Ἄς σκεφθοῦμε τούς ἑκατοντάδες διδάσκοντες τήν παιδαγωγική καί τά περί αὐτήν συναφῆ στίς δεκάδες ἀνώτερες καί ἀνώτατες σχολές. Ἴσως ὑπερβαίνουν ὅλοι αὐτοί τήν χιλιάδα. Καί ὅλοι συγγράφουν βιβλία ὀγκώδη, κατάλληλα γιά ἄρση βαρῶν, ἀλλά κατά τό πλεῖστον ἀκατάλληλα γιά ἄρση, δηλαδή ἀνύψωση, μυαλῶν. Καί πρωτίστως τοῦ νεανικοῦ ἤθους.

Ὡς βαρύτατα φορολογούμενος –κι ὄχι πιά ὡς παλαιός παιδαγωγός–, ἁπλῶς διερωτῶμαι: Μέ τόσες παιδαγωγικές σχολές, μέ τόσους διδάσκοντες μοντέρνα παιδαγωγικά συστήματα, μέ τόσα βαρύγδουπα παιδαγωγικά συστήματα, κατά πόσον ἀνέβηκε πνευματικά καί ἠθικά ἡ στάθμη τῶν σχολείων καί τῶν σχολῶν μας; Μή δά τά πανεπιστήμιά μας δέν βρίσκονται κοντά στό ἐπίπεδο τῶν ἀντιστοίχων τῆς Κεντρώας Ἀφρικῆς; Τό ἦθος τῶν νέων μας ἀνῆλθε ἤ κατῆλθε; Ποιό τό ἐπίπεδο τῆς κοινωνικῆς τους συμπεριφορᾶς; Καί, γενικώτερα, ὁ πῆχυς τῶν ἐπιδόσεων κατ᾽ ἔτος ἀνέρχεται ἤ κατέρχεται;

Δέν καταδικάζω τήν παιδαγωγική γιά τήν κατολίσθηση αὐτή. Ἔχω γράψει ἀναρίθμητα ἄρθρα γιά τήν Μοντεσσόρι, τόν Πισταλότσι καί γιά πολλούς ἄλλους. Τώρα μάλιστα ἐντρυφῶ στά δοκίμια τοῦ σπουδαίου Ἀμερικανοῦ Χένρυ Θόρω (Thoreau, 1817-1862). Πάντως, σάν τόν Κάτωνα, hoc censeo, τοῦτο φρονῶ: ὅ,τι ἔχει λεχθεῖ στήν Ξενοφώντεια «Κύρου παιδεία», στόν Ἰσοκράτειο λόγο: «Πρός Δημόνικον», τήν Πλουτάρχεια διατριβή «Περί παίδων ἀγωγῆς» καί τήν περίφημη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐπιστολή «Πρός τούς νέους...», παραμένει καί σήμερα ἀκατάλυτο, ἀπαρασάλευτο. Ἡ μελέτη τῶν κειμένων αὐτῶν εἶναι πού μέ βοήθησε στά πρῶτα νεανικά μου δοκίμια νά γράψω τή φράση πού ἀπετέλεσε ἐπί 35 χρόνια διδακτική μου ἀρχή: «Στό παιδί δέν ἁπλώνουμε χέρι· τοῦ δίνουμε τό χέρι».

Σήμερα εἶμαι πολύ προβληματισμένος. Κατά τίς δεκαετίες πού πέρασαν, τί προσέφερε τό εὐφημιστικά λεγόμενο ὑπουργεῖο Παιδείας; Τίποτε ἄλλο ἀπό ζημιά. Καί στά τελευταῖα χρόνια ἡ ζημιά ἀπό παλαβομάρες «ἄρες μάρες, κουκουνάρες» ἔγινε πιό μεγάλη κι ἀπό τήν τρύπα τοῦ ὄζοντος. Τό ὅτι τό σχολεῖο ὄζει, ζέχνει, εἶναι παγκοίνως γνωστό. Καί διερωτῶμαι ἀφελῶς: ὅ,τι κάνει ζημιά, γιατί νά συντηρεῖται, γιατί νά διατηρεῖται; Ὁ Χριστός δέν τό εἶπε γιά πλάκα αὐτό πού ἀναφέρει στό Εὐαγγέλιό του ὁ Ματθαῖος: «Πᾶν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν ἐκκόπτεται καί εἰς πῦρ βάλλεται» (3 παρ. 10). Τό εὐφημιστικά λεγόμενο ὑπουργεῖο Παιδείας εἶναι σάν τήν ἄκαρπη συκιά ἡ ὁποία πάλι, κατά τόν Ματθαῖο (21 παρ. 19) εἰσέπραξε τήν κατάρα τοῦ Χριστοῦ: «Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπός γένηται εἰς τόν αἰῶνα. Καί ἐξηράνθη παραχρῆμα (=ἀμέσως) ἡ συκῆ»!

Ὁ Χριστός στό πρῶτο ἀπόσπασμα λέγει σαφῶς ὅτι θέλει κόψιμο καί κάψιμο «πᾶν δέντρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν». Τί τό καλόν προσέφερε τό ὑπουργεῖο αὐτό; Μήπως ἐξ αὐτοῦ δέν «ἐρρύη τά φαῦλα»; Ἀπό αὐτό δέν ἄρχισε ὁ γλωσσικός μας ἀφανισμός καί ἡ ἐθνική καί ἡ ἠθική μας ὑπομείωση; Μήπως ἀπό αὐτό καί ἀπό τά παρασαρκώματά του δέν ξεκινοῦν κάθε χρόνο σκανδαλώδεις ἤ σκανδαλιστικές καταστάσεις πού μᾶς ὁδηγοῦν στόν ἀφελληνισμό καί στόν ἀνθελληνισμό; Κι ἄν ἀκόμη παράγεται κάποιο ἔργο στά σχολεῖα μας, τοῦτο ὀφείλεται στήν εὐψυχία κάποιων ἐκπαιδευτικῶν πού συχνότατα τίθενται ὑπό διωγμόν.

Τό ἐρώτημα, καί τί θά γίνει μέ τήν παιδεία χωρίς ὑπουργεῖο Παιδείας, παραπέμπει στό Καβαφικό «Καί τώρα, τί θά γένουμεν χωρίς βαρβάρους;». Οἱ βάρβαροι μπορεῖ νά «ἦσαν μιά κάποια λύση» ἀλλά τό «ἐξευρωπαϊσμένο» ὑπουργεῖο μας δέν προσφέρει καμμία λύση. Ἀπεναντίας στά ὑπάρχοντα προβλήματα προσθέτει κι ἄλλα, ἔτσι πού τό ἑλληνικό σχολεῖο νά γίνεται «πληγή ἀπό φρικτό μαχαίρι», γιά νά ἐκφραστοῦμε πάλιν καβαφικῶς. Κάποιοι μ’ ἐρωτοῦν ποιά λύση προτείνω ἐγώ. Ἀπαντῶ: πρῶτον, αὐτή πού πρότεινε ὁ Χριστός. Δεύτερον, στή θέση τῆς καταραμένης συκιᾶς νά φυτευθεῖ φυτό πού νά παράγει καρπόν ἑλληνικό. Φυτό πού ὡς καρπούς παράγει «γασμούλους» δέν πρόκειται νά εὐδοκιμήσει ποτέ στήν Ἑλλάδα. Ὅσο κι ἄν ποτίζεται μέ ξένα λύματα. Τό ἑλληνικό χῶμα ξέρει νά ἀντιστέκεται, γιατί αὐτό εἶναι ποτισμένο μέ αἷμα ἑλληνικό. Κάποτε, οἱ σκληρά προπονούμενοι γιά Ἀριστεροί, τραγουδοῦσαν ἐν χορῶ τόν στίχο –σέ μουσική Θεοδωράκη– τοῦ Γιάννη Ρίτσου: «Σ’ αὐτά ἐδῶ τά μάρμαρα ξένη σκουριά δέν πιάνει...». Τώρα τραγουδοῦν ἄλλα. Μπορεῖ οἱ βλαστοί τῆς «νέας παιδείας» νά μπογιατίζουν τά μάρμαρα, ἀλλ’ αὐτά εἰς πεῖσμα τῶν καιρῶν ἀντιστέκονται. Δέν λένε νά σκουριάσουν...!
  • Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης
Αγαπητέ φίλε,
Προσωπικά δεν αμφισβητώ την ειλικρίνεια και τις προθέσεις της κ. Σοφίας Σακοράφα, όμως η ιστορία της διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους δεν είναι ούτε απλή, ούτε αθώα υπόθεση.

Τυχαίνει να γνωρίζω ποιοι σε διεθνές επίπεδο προωθούν αυτή την πρόταση και η δράση τους δεν είναι καθόλου αθώα. Πρόκειται για διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Bretton Woods, CATDM, Attac, Transform, κοκ) που χρηματοδοτούνται είτε απευθείας από άτυπα όργανα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ (ιδρύματα, think tanks, κλπ.), είτε από το ειδικό κονδύλι του ΟΗΕ που χρηματοδοτεί την προώθηση της «παγκοσμιοποίησης», είτε από οργανώσεις δήθεν κοινωφελούς σκοπού που πίσω τους βρίσκονται τράπεζες και πολυεθνικές, είτε απευθείας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα πλαίσια της προώθησης του «εθελοντισμού».

Το «κίνημα» αυτό, που δυστυχώς παρέσυρε και μια σειρά έντιμους μελετητές του προβλήματος, αλλά και αγωνιστές, δημιουργήθηκε την εποχή που μετά την επιβολή του σχεδίου Μπέικερ από τις ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική, οι λαοί στην περιοχή άρχισαν να ορθώνουν το ανάστημά τους και να απαιτούν την διαγραφή του χρέους για να γλυτώσουν μια και καλή από τους διεθνείς τοκογλύφους, το ΔΝΤ και τις «διεθνείς λύσεις» του προβλήματος που προωθούν οι ΗΠΑ (όπως ήταν το σχέδιο Μπέικερ και Μπράντι, τα οποία αποτελούσαν αναδιάρθρωση του χρέους με «βαθύ κούρεμα» και τα οποία κυριολεκτικά ισοπέδωσαν τις χώρες εκείνες που τα αποδέχτηκαν)

Βασικό όπλο ενός λαού για να επιβάλει τη (μερική ή ολική) διαγραφή του τοκογλυφικού χρέους του, ήταν και παραμένει η αποκατάσταση και θωράκιση της εθνικής κυριαρχίας του από κάθε άποψη. Αυτό ήταν και παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες των διεθνών τραπεζών, των πολυεθνικών και φυσικά όλων εκείνων των χωρών που στηρίζουν την παντοκρατορία τους στο ξεζούμισμα των άλλων χωρών. Για να χτυπηθεί αυτό το λαϊκό αίτημα εμφανίστηκε το «κίνημα» των διεθνών ΜΚΟ που έναντι της διεκδίκησης της εθνικής κυριαρχίας και της διαγραφής του τοκογλυφικού χρέους, αντιπρότεινε τη δημιουργία μιας διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους που με την συγκατάθεση οφειλέτη και πιστωτή θα διερευνά και θα αποφασίζει ποιο μέρος του χρέους είναι «δίκαιο» για να το επωμιστεί ο λαός της οφειλέτριας χώρας. Αυτή η επιτροπή θα έχει το καθεστώς ενός ιδιότυπου δικαστηρίου της Χάγης και οι αποφάσεις του μπορεί να μην είναι δεσμευτικές, αλλά, όπως κανείς καταλαβαίνει, μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά σε βάρος ενός λαού που διεκδικεί την παραγραφή, ακύρωση του χρέους, πέρα από αυτό που η επιτροπή θα κρίνει ως «άδικο». Με αυτόν τον τρόπο αναιρείται το μοναδικό όπλο που έχει ένας κυρίαρχος λαός για να αντιμετωπίσει τους διεθνείς τοκογλύφους: την ασυλία του κράτους του λόγω εθνικής κυριαρχίας.

Ποιο όμως τμήμα του χρέους είναι «δίκαιο» και ποιο «άδικο»; Από ποια σκοπιά και με ποια κριτήρια μπορεί να κριθεί κάτι τέτοιο; Οι ΜΚΟ προωθούν την ιδέα ότι «άδικο» χρέος είναι μόνο εκείνο που αποτελεί προϊόν ύποπτης συναλλαγής ανάμεσα σε κυβερνήσεις και δανειστές. Γι’ αυτό και ζητούν τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων, ώστε να διαπιστωθεί ποια είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής. Ως τυπικό παράδειγμα αναφέρεται αυτό που έκανε το Εκουαδόρ και πρόεδρος της χώρας Κορέα. Ωστόσο υπάρχουν πολλά και σοβαρά ερωτηματικά. Για παράδειγμα: όταν μια χώρα, όπως το Εκουαδόρ, ο κύριος όγκος του χρέους του είναι μέσα από δανειακές συμβάσεις με τράπεζες, τότε ο έλεγχος μπορεί να γίνει εξετάζοντας μία-μία τις συμβάσεις και το πώς διατέθηκαν τα κονδύλια της συγκεκριμένης σύμβασης. Τι θα γίνει όμως αν το χρέος είναι σχεδόν στο σύνολό του ομόλογα που εκδίδονται, τοποθετούνται και διακινούνται ελεύθερα στη διεθνή αγορά (πρωτογενή και δευτερογενή), όπως συμβαίνει με την περίπτωση της Ελλάδας; Τότε τι σημαίνει έλεγχος σ’ αυτή την περίπτωση; Απολύτως τίποτε. Οι ειδικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι στην περίπτωση δανεισμού μέσω δημοπρασίας ομολόγων, το μόνο που μπορείς να ελέγξεις είναι αν έγινε σωστά και νόμιμα η δημοπρασία, αν οι διαμεσολαβούσες τράπεζες αμείφθηκαν με μεσιτεία που δεν παραπέμπει σε ύποπτες συναλλαγές. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πέφτουν μίζες και εξαγορές με τα ομόλογα. Όμως οι μίζες και τα συναφή δίνονται μετά μέσω κυρίως της δευτερογενούς με χειραγώγηση της αγοραπωλησίας των ομολόγων, ή παραγωγών πάνω σ’ αυτά τα ομόλογα, κοκ, η οποία είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαπιστωθεί διότι, όπως λένε οι επαίοντες, η αγορά αυτή είναι τόσο διαφανής όσο ένα ποτήρι γάλα. Επομένως όταν εμφανίζονται κάποιοι, δήθεν γνώστες και ειδικοί, στην Ελλάδα και μιλούν για έλεγχο των δανειακών συμβάσεων, αυτό που είναι πιθανό να συμβαίνει είναι δυο πράγματα: είτε πρόκειται για ανίδεους που προσπαθούν να κάνουν καριέρα πάνω στην «κασίδα του ψωριάρη», είτε πρόκειται για σκοπιμότητα. Και η σκοπιμότητα είναι απλή: να βγει λάδι ο μεγαλύτερος όγκος του χρέους, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να ελεγχθεί τουλάχιστον με τον τρόπο που ισχυρίζεται η «διεθνής επιτροπή». Φανταστείτε τι θα γίνει αν σε κάποια φάση η κυβέρνηση, ετούτη ή κάποια άλλη που μπορεί να την διαδεχθεί για να εκτονωθεί η λαϊκή οργή, δώσει στη δημοσιότητα τις συμβάσεις δανεισμού, που αφορούν μόλις το 0,5% του δημόσιου χρέους της χώρας και διορίσει μια επιτροπή σαν αυτήν που ζητάνε οι διεθνείς ΜΚΟ. Ότι κι αν αποφανθεί αυτή η επιτροπή το συντριπτικό μέρος του χρέους – δηλαδή, τα ομόλογα – δεν μπορούν να ελεγχθούν και έτσι θα εξαγνιστούν για να εμφανιστούν ως «δίκαιη» οφειλή. Με άλλα λόγια στρώνεται ο δρόμος για να καμφθεί το ισχυρό λαϊκό επιχείρημα, που πηγάζει από το κοινό περί δικαίου αίσθημα του λαού, ότι «δεν έκανα εγώ τον λογαριασμό, άρα δεν οφείλω να τον πληρώσω». Κάτι το οποίο σχετικά εύκολα μπορεί να τεκμηριωθεί, όχι μόνο μακροοικονομικά, όπως το έχουμε κάνει επανειλημμένα, αλλά και πολύ συγκεκριμένα, αρκεί να ανοίξουν όλοι οι δημόσιοι λογαριασμοί και όχι μόνο οι όποιες δανειακές συμβάσεις.

Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.

Με ειλικρινείς χαιρετισμούς
Δημήτρης Καζάκης

Με αφορμή το κίνημα που ξέσπασε δικαίως κατά των απανταχού διοδίων, που αυξάνει συνεχώς σε δυναμική, αλλά και την πρόσφατη παράσταση του Δημάρχου της Στυλίδας, έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο η έννοια της πολιτικής ανυπακοής. Άλλοι την υποστηρίζουν ως μέθοδο, άλλοι την κατακρίνουν. Τι όμως από τα δυο είναι σωστό; Και καταρχάς, τι είναι η πολιτική ανυπακοή;

Η ιστορία μας προσφέρει αρκετά παραδείγματα. Ένα από τα πιο κλασικά παραδείγματα το έχει δώσει ο Σοφοκλής με την «Αντιγόνη» του, η οποία προτιμά το θάνατο, από το να πάει κόντρα στη συνείδησή της, που θέλει τον ενταφιασμό του αδελφού της.

Πιο πρόσφατα, ο Henry David Thoreau έγραψε για την ανυπακοή, χαρακτηρίζοντάς την ως ηθικό καθήκον του πολίτη, σε μια ανήθικη εποχή. Ακόμη πιο πρόσφατα, η πολιτική ανυπακοή χρησιμοποιήθηκε ως όπλο αντίστασης από πλευράς «επαναστατών», που όμως δεν είχαν παραμάσχαλα το Καλάσνικοφ, αλλά που χρησιμοποίησαν τη μη βία ως κυρίαρχο στοιχείο για την ανατροπή που επεδίωξαν. Όπως ο Gandhi στην Ινδία, ο Martin Luther King στην Αμερική, και η βελούδινη επανάσταση στη Τσεχοσλοβακία το 1989.

Στη σημερινή εποχή, που είναι κατεξοχήν ανήθικη, όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι ο κανόνας, και όπου τα μεγάλα συμφέροντα κυριαρχούν σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής, πάρα πολλοί άνθρωποι προτιμούν την ανυπακοή, παρά να συμβιβαστούν με κάποιο νόμο, που τους φαίνεται ανήθικος. Το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό (κάποιον μου θυμίζει αυτό). Η Αντιγόνη υπάρχει δηλαδή και σήμερα. Και αυτό είναι καλό. Άλλωστε οι περισσότεροι από αυτούς που επιλέγουν την ανυπακοή, είναι συγχρόνως και οπαδοί της μη βίας. Σκοπός τους είναι η δημοσιοποίηση ενός άδικου μέτρου ή νόμου, έτσι ώστε να ενημερωθούν οι πλατιές μάζες, και ίσως να κινητοποιηθούν και αυτές, εγκαταλείποντας τον άνετο καναπέ και αντιδρώντας εμπράκτως. Ένας άλλος στόχος είναι να φτάσουν στα δικαστήρια, όπου εκεί και θα κριθεί τελεσίδικα η «νομιμότητα» ή μη, ή η συνταγματικότητα ενός άδικου για αυτούς νόμο.

Πολλοί ισχυρίζονται πως η ανυπακοή δεν δικαιολογείται σε καθεστώς δημοκρατίας, και πως οι άδικοι νόμοι μπορούν να αλλάξουν μέσα από τις δημοκρατικές νομοθετικές διαδικασίες. Η δημοκρατία, λένε, καθιστά την ανυπακοή ως μη απαραίτητη μορφή πάλης. Η απάντηση σε αυτό μας έρχεται από τον Thoreau, ο οποίος πίστευε πως τις περισσότερες φορές, το ίδιο το Σύνταγμα είναι το πρόβλημα, αντί για τη λύση. Εξάλλου, η δικαστική οδός, ή η αναμονή για νομοθετικές ρυθμίσεις, είναι άκρως χρονοβόρες, και όπως έλεγε, αυτός ζει για να ζει, και όχι για να περιμένει. Από τη πλευρά του, ο Martin Luther King, Jr. πίστευε πως αν οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι προσβάσιμες σε όλους μόνο στη θεωρία, αλλά απροσπέλαστες στη πράξη, τότε δεν υπάρχει αληθινή δημοκρατία, και άρα χρειάζεται η ανυπακοή.

Μια άλλη ένσταση απέναντι στην ανυπακοή, είναι και το επιχείρημα πως σε μια δημοκρατική πολιτεία, εφόσον δεν έχουν πρώτα εξαντληθεί όλες οι νόμιμες διαδικασίες, τότε δεν θα πρέπει να καταφεύγει κανείς σε ακτιβισμούς ανυπακοής. Στη πραγματικότητα όμως, ποτέ δεν εξαντλούνται οι νόμιμες οδοί. Όσες προσφυγές κι αν γίνουν, όσες μηνύσεις, όσες αγωγές, όσα ασφαλιστικά μέτρα, και πάει λέγοντας, το σύστημα μπορεί να καθυστερεί εσαεί. Έχει το χρόνο με το μέρος του. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου στην ουσία έχουμε αρνησιδικία, αφού χρειάζονται χρόνια μέχρι και η πιο απλή περίπτωση να φτάσει στα ακροατήρια των δικαστηρίων. Και όπως είπε κάποτε ο Martin Luther King, Jr, η δικαιοσύνη που καθυστερεί είναι ανύπαρκτη δικαιοσύνη (ή κάπως έτσι). Ή όπως είπε ο Αμερικανός ειρηνιστής A.J. Muste, το να χρησιμοποιούμε νομικές οδούς για να πολεμήσουμε κάποιους ανήθικους νόμους, είναι σαν να συμμετέχουμε εκούσια στην αδικία, και σαν να πνίγουμε την διαφωνία μας συμμορφούμενοι προς το καθεστώς. Και κάτι τέτοιο δεν είναι ηθικά σωστό.

Τέλος, ένα άλλο επιχείρημα κατά της ανυπακοής, που χρησιμοποίησα και εγώ σε κάποιο σχόλιο με αφορμή τον Γκλέτσο, κα με αποτέλεσμα να χαρακτηρισθώ οπαδός του …Σουφλιά, είναι και το εξής: Εφόσον αποδεχόμαστε το πολίτευμα και ζούμε μέσα στη κοινωνία απολαμβάνοντας τα όποια οφέλη της, εφόσον πληρώνουμε φόρους κλπ και παράλληλα συμμετέχουμε ψηφίζοντας, υπηρετώντας φαντάροι, κλπ., εφόσον δηλαδή αποδεχόμαστε το σύστημα, τότε ποιος ο λόγος να το παίξουμε επαναστάτες μόνο σε ένα κομμάτι του;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα την έδωσε κάποτε ο μεγάλος Σωκράτης, που όταν του δόθηκε η ευκαιρία να γλιτώσει το κεφάλι του δραπετεύοντας, αυτός προτίμησε το θάνατο, παρά να παραβιάσει τους νόμους της κοινωνίας του. Στη θεωρία του «κοινωνικού συμβολαίου» του John Locke, που διαπραγματεύεται τα παραπάνω, υπάρχει και μια «παράγραφος» που επιτρέπει την ανυπακοή, ακόμη και την επανάσταση, εφόσον το ένα μέρος των συμβαλλομένων, δηλαδή το κράτος, παραβιάσει μονομερώς το «συμβόλαιο». Εξάλλου κατά τον Αυγουστίνο (και άλλους), ένας ανήθικος νόμος δεν είναι νόμος αλλά αποστροφή του. Οπότε, σε μια τέτοια περίπτωση, η συμμόρφωση με τη νομιμότητα, παύει να ισχύει ως υποχρέωση για τον πολίτη.

Και τι θα γίνει αν όλοι κρίνουμε τους νόμους που δεν μας αρέσουν, κατά το δοκούν και υποκειμενικά; Αν όλοι μας γίνουμε Γκλέτσοι; Πάμε για αναρχία και χάος; Σε αυτό μπορεί εύκολα να απαντήσει ο ιδεολόγος ακτιβιστής, πως σε τελική ανάλυση, καλύτερη η αναρχία παρά η καταπίεση και η απολυταρχία: Καλύτερα να αντιμετωπίσουμε τον οποιονδήποτε ανήθικο νόμο έμπρακτα και τώρα, μέσα από την ανυπακοή, παρά να επιτρέψουμε την σταδιακή ολίσθηση προς μια «δημοκρατική δικτατορία».

Strange Attractor



Η απότομη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης του ασφαλιστικού συστήματος στη χώρα μας είναι ένα ακόμη «επίτευγμα» της… σοσιαλιστικής κυβέρνησης του κ. Γ. Παπανδρέου.

Οι εξαγγελίες και εν συνεχεία η εφαρμογή των επώδυνων ρυθμίσεων για τα όρια ηλικίας και τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα προκάλεσαν πανικό σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους που έσπευσαν άρον άρον να συνταξιοδοτηθούν πριν την 31η-12-2010 για να προλάβουν να πάρουν σύνταξη με το παλαιό πιο ευνοϊκό καθεστώς.

Η απότομη εκτίναξη των υποχρεώσεων πολλών ασφαλιστικών ταμείων να καταβάλουν ταυτόχρονα συντάξεις σε τόσο μεγάλο αριθμό αποχωρούντων εργαζομένων, σε συνδυασμό με το «πάγωμα» των προσλήψεων στο Δημόσιο και τις μαζικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, επιδείνωσαν απότομα, κατά τη διάρκεια του 2010, την αναλογία συνταξιούχων προς εργαζομένους στα περισσότερα ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης.

Το μόνο που απομένει πλέον είναι αυτή η επιδείνωση να καταγραφεί επισήμως κι από τις αναλογιστικές μελέτες, προκειμένου η κυβέρνηση να βρει ξανά το «πάτημα» να επιβάλει και νέες μειώσεις παροχών.

Αυτή τη φορά θα έχουν σειρά οι επικουρικές συντάξεις, οι οποίες θα μειωθούν σημαντικά από το 2012.

Ο υφυπουργός οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδης –με τη δήλωσή του ότι είναι πολύ πιθανό οι αναλογιστικές μελέτες να αναδείξουν οικονομικά προβλήματα σε κάποια επικουρικά ταμεία– ξεκίνησε την προετοιμασία της κοινής γνώμης για τον δεύτερο γύρο επώδυνων ρυθμίσεων στο ασφαλιστικό, που ετοιμάζεται να επιβάλει η κυβέρνηση.



Την προηγούμενη εβδομάδα, οι πιστοί της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας γιόρτασαν μια από τις πιο σημαντικές εορτές στο ημερολόγιό τους, τα Θεοφάνια, με νεαρούς άνδρες συναγωνίζονται να ανασύρουν τους σταυρούς που ρίχνονται από ιερείς σε ποταμούς και θάλασσες σε όλο τον κόσμο.
Μια σημαντική τελετή λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο και στην μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, την Κωνσταντινούπολη, όπου ο πνευματικός ηγέτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ρίχνει ένα σταυρό στον Κεράτιο κόλπο.
Η Εκκλησία εδώ έχει ρίζες που σχηματίζουν μια αδιάκοπη, ενιαία γραμμή διαδοχής πατριαρχών από τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους Έλληνες που παρακολουθούν την τελετή είναι επισκέπτες από το εξωτερικό. Η στάση του τουρκικού κράτους απέναντι στις μειονότητες έχει μεν βελτιωθεί κατά την τελευταία δεκαετία, αλλά η ελληνική τοπική κοινότητα αριθμεί σήμερα λιγότερα από 3.000 μέλη και έχει φθάσει στο σημείο να φοβάται πραγματικά για τη βιωσιμότητά της.
Σφηνωμένο ανάμεσα στους στενούς δρόμους πίσω από το λιμάνι Καντίκοϊ της Κωνσταντινούπολης δεσπόζει ένα υπέροχο κτίριο με ιστορία 140 χρόνων. Εντυπωσιακά τα παράθυρά του και το μεγάλο κλασικό περίπτερο στοάς, αποτελούν αντίθεση με τα άχαρα κτίρια από μπετόν που το περιβάλλουν. Πρόκειται για ένα από τα 22 σχολεία στην Πόλη, που χτίστηκαν για να εξυπηρετήσουν την ελληνική κοινότητα.
Και όμως, σήμερα, στο ελληνικό δημοτικό σχολείο του Καντίκοϊ οι εγγραφές έχουν μειωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να φιλοξενεί ένα μόνο μαθητή, τον δεκάχρονο Βαλέντη Μιχαηλίδη. Τα βηματάκια του είναι τα μόνα που ακούγονται όταν χτυπάει το κουδούνι, καλώντας τον στα ιδιαίτερα μαθήματα που του προσφέρουν ένας Έλληνας και ένας Τούρκος δάσκαλος.
"Είναι όντως θλιβερή η κατάσταση", μας εξομολογείται ο Γιώργος Στεφανόπουλος, καθηγητής της Ελληνικής και Τουρκικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος προσφέρθηκε εθελοντικά να αναλάβει τη διεύθυνση του σχολείου. "Όταν ήμουν μαθητής εδώ στη δεκαετία του 1960, υπήρχαν έξι τάξεις και όλες ήταν γεμάτες από μαθητές".
Με οδήγησε μέχρι την αίθουσα εκδηλώσεων, όπου τα παιδιά ανέβαζαν παραστάσεις. Σήμερα το μόνο που βλέπει κανείς είναι ένας σωρός από σκονισμένες καρέκλες στοιβαγμένες σε μια γωνιά. Στον κάτω όροφο, η τραπεζαρία έχει να χρησιμοποιηθεί χρόνια. Και όταν ο Βαλέντης θέλει να παίξει ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου, πρέπει να ζητήσει από τον επιστάτη να παίξει μαζί του.
Ο Βαλέντης μας λέει ότι είναι ευτυχισμένος, αλλά θα ήθελε να υπήρχαν και άλλα παιδιά να παίζει μαζί τους. Όταν εκείνος φύγει, το σχολείο μάλλον θα κλείσει.
Οι Έλληνες ζουν σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε σύγχρονη Τουρκία εδώ και περισσότερο από 3.000 χρόνια. Μέχρι τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αριθμούσε ακόμη σχεδόν δύο εκατομμύρια, διαχειρίζονταν ένα μεγάλο μέρος της εμπορικής δραστηριότητας.
Όμως, μετά τη βίαιη γέννηση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, οι περισσότεροι από τους Έλληνες που ζούσαν κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και της Μεσογείου απελάθηκαν μέσα σε λίγες μόνο μέρες, αμέσως μετά την επικύρωση μιας συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών με την Ελλάδα.
Αυτό, ωστόσο, δεν ίσχυσε για την σημαντική σε μέγεθος ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, όπου, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, υπήρχαν ακόμη περίπου 70.000 πολίτες. Τότε ακριβώς, τον Σεπτέμβριο του 1955, η εθνικιστική έξαρση με αφορμή την κρίση στην Κύπρο βρήκε διέξοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου Τούρκοι καταφέρθηκαν εναντίον Ελλήνων σε μια νύχτα που χαρακτηρίστηκε από τρομακτική βία: μπουλούκια Τούρκων κατέστρεψαν καταστήματα και εκκλησίες, βίασαν Ελληνίδες και έκαναν περιτομή με τη βία σε ιερείς. Οι εχθροπραξίες εναντίον των Ελλήνων της Τουρκίας συνεχίστηκε για πολλά ακόμη χρόνια, αναγκάζοντας χιλιάδες να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη.
Μια άλλη δυσκολία για την κοινότητα ήταν η θέσπιση ενός νόμου, σύμφωνα με τον οποίο χιλιάδες κτίρια που ανήκαν κάποτε σε Έλληνες ή σε ελληνικά ιδρύματα κατασχέθηκαν από το τουρκικό κράτος.
Ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή και για την Εκκλησία, επειδή το τουρκικό κράτος δεν αναγνωρίζει τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως επικεφαλής των πανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών.
Χωρίς κανένα νομικό καθεστώς, ο Πατριάρχης έχει αποκλειστεί από τη διαχείριση των πολλών εκκλησιών και ακινήτων που κάποτε ανήκαν στην Εκκλησία. Επίσης, δεν του επιτρέπεται να εκπαιδεύει νέους ιερείς. Η ιερατική σχολή που κάποτε εξυπηρετούσε αυτό τον σκοπό παραμένει κλειστή, με αποτέλεσμα να γίνει ιδιαίτερα δύσκολη η εξεύρεση νέων ιερέων μέσα από την συρρικνωμένη ελληνική κοινότητα.
Η κατάσταση αυτή έχει αρχίσει να βελτιώνεται, δεδομένου ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει χαλαρώσει την στάση της απέναντι στις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες, σε μια προσπάθεια να δέιξει ότι πληρεί τις προϋποθέσεις που αφορούν στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες απαιτούνται για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πρόσφατα, με μια σημαντική συμβολική χειρονομία, τα τουρκικά δικαστήρια έχουν επιστρέψει το παλιό ελληνικό ορφανοτροφείο, ένα από τα μεγαλύτερα ξύλινα κτίρια στον κόσμο, στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αφοσιωμένος οικολόγος, ελπίζει ότι θα μπορέσει να αποκαταστήσει το απηρχαιωμένο κτίριο και να το μετατρέψει σε κέντρο περιβαλλοντικών ερευνών.
"Η χειρονομία αυτή αποτελεί μια αναπάντεχη ανατροπή", μας λέει ο δικηγόρος του πατριάρχη, Τζεμ Σοφούογλου. "Προσφέρει στην Εκκλησία ντε φάκτο αναγνώριση από την τουρκική κυβέρνηση, για πρώτη φορά. Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ αυτό να γίνεται ούτε πριν από πέντε χρόνια".
Στις μέρες μας, η διαχρονικά ευημερούσα και κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη έχει αρχίσει να ανακαλύπτει ξανά την πλούσια ελληνική κληρονομιά της, χωρίς να αισθάνεται ότι απειλείται από τον επιθετικό εθνικισμό του παρελθόντος.
Έτσι, οργανώνονται εκδηλώσεις με ελληνική μουσική και εκθέσεις που αναδεικνύουν τα πολλά έργα των Ελλήνων αρχιτεκτόνων που έχουν απομείνει στην πόλη. Οι κατά πολύ βελτιωμένες διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα έχουν συμβάλει επίσης σε αυτή την εξέλιξη.
Τα κριτήρια για τον διορισμό δημοσίων υπαλλήλων σε θέσεις που διαχειρίζονται θέματα μειονοτήτων έχουν αλλάξει εδώ και τρία χρόνια, με αποτέλεσμα για πρώτη φορά ένα μέλος μιας μειονοτικής ομάδας να έχει διοριστεί σε κρατικό φορέα υπεύθυνο για τη διαχείριση των προβλημάτων της ομάδας του. Ο Λάκης Βίγγας, ένας δραστήριος και ενθουσιώδης Έλληνας επιχειρηματίας, ελπίζει ότι θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει τη θέση αυτή προκειμένου να δώσει νέα ζωή στην κοινότητα.
"Έχουμε μείνει πάρα πολύ λίγοι. Είναι γεγονός", μας λέει. "Θα πρέπει να αναδιαρθρώσουμε τα θεμέλια αυτά, τα οποία χρονολογούνται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν ήμασταν πολύ περισσότεροι. Οι μειονότητες θέλουν να διατηρήσουν την πολιτιστική κληρονομιά τους. Είναι υπερήφανες για τον πολιτισμό τους. Αλλά θέλουν επίσης να είναι παραγωγικές, να συμμετέχουν στα κοινά αυτής της χώρας. Δεν θέλουν να διατηρηθούν ως αντίκες, σαν να ήταν απλώς ένα κομμάτι της ιστορίας της".
Η μεγαλύτερη πρόκληση, ωστόσο, που έχει να αντιμετωπίσει η κοινότητα παραμένει το μέγεθός της. Οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες Έλληνες είναι ηλικιωμένοι. Σήμερα, μόνο 240 μαθητές εκπαιδεύονται στα 22 ελληνικά σχολεία.
Σε αντίθεση με την κατά πολύ μεγαλύτερη αρμενική κοινότητα, η οποία ενισχύεται αριθμητικά από μετανάστες που τα τελευταία χρόνια εγκαταστάθηκαν εδώ από την Αρμενία, μόνο ένας μικρός αριθμός Ελλήνων επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, και ως ξένοι πλέον πολίτες, δεν έχουν το δικαίωμα να στέλνουν τα παιδιά τους στα ελληνικά σχολεία.
"Η μόνη μας ελπίδα είναι η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση», μας λέει ο Γιώργος Στεφανόπουλος. "Τότε, με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και με το άνοιγμα των συνόρων, ελπίζω ότι η Τουρκία θα θεωρηθεί ως "γη της ευκαιρίας", όχι μόνο για τους Έλληνες που γεννήθηκαν εδώ, αλλά γενικά για το σύνολο των Ελλήνων".
Αλλά η ελπίδα αυτή δύσκολα θα πραγματοποιηθεί, αφού η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας είναι γεμάτη από Συμπληγάδες, κυρίως λόγω του Κυπριακού. Η ένταξη, αν συμβεί ποτέ, είναι βέβαιο ότι θα πάρει πολλά ακόμη χρόνια.