Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Απρ 2012


Του Γιώργου Δελαστίκ

Παγκόσμια αίσθηση προκάλεσε η ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ, η οποία αποκάλυψε σε όλη την έκταση πόσο ολέθρια χρονιά υπήρξε το 2011 για τα εισοδήματα των Ελλήνων. Οσο κι αν ακούγεται απίστευτο, μειώθηκαν κατά... 23,1% και στην πραγματικότητα κατά 25,3%, αν ληφθεί υπόψη και ο πληθωρισμός! Χάσαμε δηλαδή το ένα τέταρτο κατά μέσο όρο του εισοδήματός μας μέσα σε μία και μόνη χρονιά- ούτε σε πόλεμο δεν είναι τόσο απότομη η πτώση του εισοδήματος! Από 20.457 ευρώ που ήταν το 2010 οι μέσες ακαθάριστες αποδοχές των Ελλήνων, έπεσαν στα 15.729 ευρώ το 2011.

Χαρακτηριστικά αποκαλυπτικό της οικονομικής πολιτικής που ασκούν παγκοσμίως οι κυβερνήσεις στις ανεπτυγμένες χώρες που εκπροσωπούνται στον ΟΟΣΑ, είναι το γεγονός ότι στις μισές χώρες - μέλη του οργανισμού αυτού (για την ακρίβεια στις 18 από τις 34) μειώθηκαν τα πραγματικά εισοδήματα προ φόρων.

Πουθενά στον κόσμο όμως αυτή η μείωση δεν έγινε με βαρβαρότητα αντίστοιχη με αυτή που είδαμε στη χώρα μας. Ενώ, όπως προαναφέραμε, στην Ελλάδα η καταβαράθρωση του μέσου εισοδήματος ανήλθε στο 25,3%, στη δεύτερη κατά σειράν χώρα στην κλίμακα με τις μεγαλύτερες μειώσεις εισοδήματος, στη Νότια Κορέα, το ποσοστό απώλειας ήταν 6,3% και στην τρίτη Βρετανία το μέσο εισόδημα συρρικνώθηκε κατά 4,3%, με τις υπόλοιπες 15 χώρες του ΟΟΣΑ να παρουσιάζουν ακόμη μικρότερη πτώση. Οπως είναι εξόφθαλμο, δεν υπάρχει καμιά σύγκριση ανάμεσα στο εφιαλτικό 25,3% της Ελλάδας και το 6% ή 4% ή λιγότερο των άλλων κρατών-μελών του ΟΟΣΑ.

Δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς, το έχουν ήδη αντιληφθεί όλοι οι Ελληνες πως το 2012 η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ περισσότερο σε σχέση ακόμη και με το 2011, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική.

Υπάρχει τουλάχιστον κάποιο υποτιθέμενο κέρδος της οικονομίας συνολικά από αυτόν τον καταποντισμό του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων; Αυξάνονται π.χ. τα δημόσια έσοδα, οι εξαγωγές, τα έσοδα από τον τουρισμό;

Τίποτα απολύτως από αυτά δεν συμβαίνει! Μας έλιωσαν στους φόρους τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά τα έσοδα του προϋπολογισμού το 2011 ήταν 88 δισεκατομμύρια ευρώ - αισθητά λιγότερα δηλαδή από τα 94,8 δισ. ευρώ το 2008, τότε που υποτίθεται ότι ζούσαμε με δανεικά και ήμασταν «ασύδοτοι φοροφυγάδες» ως έθνος!

Τότε που ήμασταν «απερίσκεπτοι τζίτζικες» του Αισώπου πληρώσαμε και με το παραπάνω και τα κρατικά ταμεία ευημερούσαν. Τώρα που η πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ μας μετέτρεψε σε «προνοητικά μυρμήγκια» θαμμένα στη γη με ένα σπυρί σταριού, τα κρατικά έσοδα κατέρρευσαν και το δημόσιο χρέος αυξήθηκε πάνω από 50%! Ωραία πολιτική...

Μήπως τουλάχιστον αυξάνονται με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς οι ελληνικές εξαγωγές μιας και κατέρρευσαν οι μισθοί και οι συντάξεις μας; Αστεία πράγματα!
Βάσει των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, οι ελληνικές εξαγωγές τον Φεβρουάριο του 2012 (χωρίς τα πετρελαιοειδή προϊόντα) αυξήθηκαν μόλις κατά... 0,7% σε σχέση με την αξία των εξαγωγών τον Φεβρουάριο του 2011. Ακόμη χειρότερα, οι ελληνικές εξαγωγές τον Φεβρουάριο του 2012 ειδικά προς τις χώρες της ΕΕ όχι μόνο δεν αυξήθηκαν, αλλά... μειώθηκαν κατά 20%!

Αν είναι η ΕΕ να μας επιβάλει μια πολιτική που μειώνει το εισόδημα των Ελλήνων κατά 25% με «κέρδος» να... μειώνονται κατά 20% και οι εξαγωγές μας προς τα κράτη-μέλη της, ζήτω που καήκαμε!

Ονειρο... χειμερινής νυκτός αποδεικνύονται και οι ελπίδες ραγδαίας αύξησης του τουριστικού ρεύματος Ευρωπαίων προς την Ελλάδα τώρα που λεηλατούνται τα εισοδήματά μας.

Βάσει στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος, τον Φεβρουάριο του 2012 ήρθαν στην Ελλάδα 22.900 Γερμανοί τουρίστες - δηλαδή 12,5% λιγότεροι από τον Φεβρουάριο του 2011. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι αυτοί ξόδεψαν φέτος... 61,2% λιγότερα χρήματα από πέρυσι! Ενώ πέρυσι είχαν ξοδέψει τον Φεβρουάριο κατά κεφαλήν 1.000 ευρώ ο κάθε Γερμανός τουρίστας, φέτος άφησε στη χώρα μας κατά μέσο όρο 450 ευρώ! Δεν φτάνει που ήρθαν λιγότεροι, ήρθαν και «μπατιροτουρίστες» από τη Γερμανία! Σωθήκαμε!

ΑΠΟΤΥΧΙΑ
Βουλιάζουν έσοδα, εξαγωγές, τουρισμός


Παταγώδης είναι η αποτυχία των στόχων της «μνημονιακής» πολιτικής που ασκείται κατ' εντολήν της ΕΕ και του ΔΝΤ, αν φυσικά υποτεθεί ότι πιστεύει κάποιος πως αποσκοπεί στην αύξηση των εσόδων του κράτους, στην ενίσχυση των ελληνικών εξαγωγών και στην προσέλκυση Ευρωπαίων τουριστών.

Τα έσοδα του προϋπολογισμού το 2011, παρά τη φρενίτιδα επιβολής φόρων που έχει συνθλίψει τον πληθυσμό, υστερούν πολύ από εκείνα του 2008. Οι ελληνικές εξαγωγές επιβραδύνονται διαρκώς και ήδη παρουσιάζουν θεαματική... μείωση (!) αντί αύξησης προς τις χώρες της ΕΕ. Οσο για τα έσοδα από τον τουρισμό, τους τέσσερις τελευταίους μήνες παρουσιάζουν μείωση 35%, 40% ή και περισσότερο σε σχέση με τους αντίστοιχους μήνες του 2011.
Μήπως είναι πολύ «βολική» η τουρκική πρόκληση για την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου;

Η Άγκυρα διεκδικεί από το Ελληνικό πετρέλαιο και κάνει την κίνησή της την πλέον κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται λίγο πριν τις εκλογές και με μία κυβέρνηση που δεν είναι σε θέση (ούτε καν συνταγματικά) να διαχειριστεί μία Ελληνοτουρκική κρίση.

Συγκεκριμένα, η Άγκυρα προχώρησε σε σοβαρή πρόκληση την ίδια ημέρα που πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ελληνικών ΕΔ βρίσκονταν σε Φαρμακονήσι και Αγαθονήσι.

Η Τουρκική εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσίευσε σειρά αποφάσεων του υπουργικού συμβουλίου που δίνουν …άδειες για έρευνες πετρελαίου αι φυσικού αερίου στο Καστελλόριζο και στη Ρόδο!

Διαβλέποντας την προφανή αδυναμία της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου, ο Ερντογάν αποφάσισε να παίξει το χαρτί του και να απειλήσει την Ελλάδα με απώλεια μέρους του εθνικού της πλούτου. Η κινητικότητα του τουρκικού στρατού τις τελευταίες ημέρες έδειχνε «δικαιολογημένη» λόγω της υπάρχουσας έντασης στα τουρκο-συριακά σύνορα. Όμως, ήταν πράγματι κάτι τέτοιο ή επρόκειτο για διπλή κίνηση της Άγκυρας, η οποία τοποθέτησε σε επιθετικές θέσεις τα στρατεύματά της στον Έβρο, ενώ το πολεμικό της ναυτικό επέδειξε ιδιαίτερη κινητικότητα μέχρι την Κύπρο. Και όλα αυτά πριν την έναρξη της μεγάλης στρατιωτικής τουρκικής άσκησης EFES (ξεκινάει σε 9 ημέρες), επιδιώκοντας απέναντι στην παραπαίουσα Ελληνική κυβέρνηση μία πολύ μεγάλη νίκη χωρίς να γίνει καν πόλεμος… Την ίδια στιγμή, μάλιστα, η Ανατολική Μεσόγειος έχει γεμίσει από ρωσικά ερευνητικά που κάνουν έρευνες για πετρέλαιο.

Και το ζητούμενο είναι: πρόκειται για στρατηγική στρατιωτική κίνηση τακτικής ή για προμελετημένη «επίθεση» η οποία συντομεύθηκε λόγω των εκλογών στην Ελλάδα; Όπως και να έχει, η συγκεκριμένη τουρκική κίνηση την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, μόνο οφέλη μπορεί να προσφέρει στην συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, αφού αναμένεται να λειτουργήσει συσπειρωτικά (έστω και δια του τρόμου) προς τα συγκυβερνώντα κόμματα.

Φυσικά, όλοι περιμένουν από τον Λουκά Παπαδήμο να απαντήσει «δυναμικά», προκειμένου να μην χρεωθεί μία τεράστια εθνική ήττα. Αν όμως προσεγγίσουμε λογικά την συγκεκριμένη τακτική κίνηση της Άγκυρας, θα διαπιστώσουμε πως πρόκειται για «κούφια» απειλή, αφού δεδομένης της τουριστικής περιόδου που μόλις ανοίγει τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, οι ξένες τουριστικές πολυεθνικές που βρίσκονται στα τουρκικά παράλια αποκλείεται να επιτρέψουν οποιαδήποτε «κοκορομαχία» στην έναρξη της εισπρακτικής γι αυτές περιόδου. Όμως, από το σημείο της «κοκορομαχίας», μέχρι την επισημοποίηση απώλειας εθνικής κυριαρχίας, υπάρχει ελάχιστη απόσταση και απαιτεί πολύ ισχυρά ανακλαστικά, τα οποία είναι βέβαιο πως η σημερινή κυβέρνηση Παπαδήμου δεν έχει.

Όμως, η τουρκική πρόκληση έρχεται και την "καταλληλότερη στιγμή", στην οποία αναζητούνται αποπροσανατολιστικοί οδοί ενόψει των τελευταίων ημερών πριν τις Ελληνικές εκλογές. Και με δεδομένο πως οι υποψήφιοι συγκυβερνώντες θέλουν να συζητείται οτιδήποτε πέρα από το «πρόγραμμα» διακυβέρνησής τους, η Άγκυρα εμφανίζεται ως «από μηχανής θεός»… και φυσικά όλο και θα «εισπράξει» κάτι για τον… κόπο της…

Η τοποθέτηση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών

Την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών προκάλεσε η δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας, αποφάσεων περί χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ των οποίων και σε περιοχές νοτίως της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Όπως υπογραμμίζει το ΥΠΕΞ, οι αποφάσεις αυτές αντιβαίνουν στους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας και σε κάθε περίπτωση δηλώνει ότι προχωρά σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την κατοχύρωση και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

«Η σημερινή δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας , σειράς αποφάσεων του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, που είχαν ληφθεί στις 16 Μαρτίου 2012, περί χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ των οποίων και σε περιοχές Νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, αντιβαίνει στους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο», αναφέρει σε δήλωσή του ο εκπρόσωπος του υπουργείου Γρ. Δελαβέκουρας.

«Οι θέσεις μας σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι δεδομένες και έχουν γνωστοποιηθεί επανειλημμένως προς την τουρκική πλευρά», προσθέτει και όπως υπογραμμίζει, σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και του εθιμικού δικαίου, περιοχές που αναφέρονται στις εν λόγω αποφάσεις της Αγκυρας περιλαμβάνουν και ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Βέβαια, με δεδομένο το γεγονός της αδειοδότησης από την Τουρκία για έρευνες σε Ελληνικά νερά, μπορούμε πολύ εύκολα να εξάγουμε το συμπέρασμα: Η Άγκυρα αδιαφορεί για τα όσα της γνωστοποιεί η Ελλάδα. Και αδιαφορεί προκλητικά και εκ του ασφαλούς, αφού γνωρίζει πως δεν υπάρχει επαρκής πολιτική βούληση για υπεράσπιση των εθνικών κυριαρχικών διακαιωμάτων από την Αθήνα...


Για ιστορικά χαμηλά ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων κάνει λόγο σε ανάλυσή του για τις ελληνικές εκλογές το Stratfor -σκιώδη CIA το λένε κάποιοι- υποστηρίζοντας ότι “οι εκλογές θα δημιουργήσουν ένα κατακερματισμένο κοινοβούλιο και μια αδύναμη κυβέρνηση όπου παραδοσιακές ελίτ θα πρέπει να μοιραστούν την εξουσία με τα μικρότερα πολιτικά κόμματα, πολλά από τα οποία είναι σε αντίθεση με τα πρόσφατα μέτρα λιτότητας της χώρας. Ως αποτέλεσμα, η νέα κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να περάσει τα μέτρα λιτότητας γι να εξασφαλίζει τη συνεχή υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση”, γράφει.

Από τα μέσα του 20ου αιώνα, η πολιτική στην Ελλάδα ελέγχεται από λίγες ισχυρές οικογένειες, ειδικά αυτές των Παπανδρέου και Καραμανλή. Από το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας αυτές οι οικογένειες κράτησαν την εξουσία με τη δημιουργία δύο παραδοσιακών κυρίαρχων κόμματων στην Ελλάδα: το κέντρο-αριστερό Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), που ιδρύθηκε από τον Παπανδρέου, και τη κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία (ΝΔ), που ιδρύθηκε από τον Καραμανλή.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιος του πρώην Έλληνα Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, ήταν πρωθυπουργός δύο φορές στη δεκαετία του 1980 και του 1990, και ο γιος του, Γιώργος, από το 2009 μέχρι τον Νοέμβριο του 2011 όταν και υπέβαλε τη παραίτησή του.

Η ΝΔ ιδρύθηκε στις αρχές του 1970 από τον Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός τρεις φορές πριν από την ίδρυση του κόμματος και αργότερα κέρδισε νέα θητεία ως πρωθυπουργός και δύο θητείες ως πρόεδρος. Ο ανιψιός του, Κώστας, ήταν πρωθυπουργός για δύο συνεχόμενες θητείες τη περίοδο 2004 - 2009. Μαζί, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν λάβει ιστορικά περισσότερο από 80 τοις εκατό των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές και γι΄ αυτό σπάνια χρειάστηκαν να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνασπισμού με μικρότερα κόμματα.

Ωστόσο, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση στην Ελλάδα θέτει μια σοβαρή απειλή για το πολιτικό κατεστημένο, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ γύρω στο 18 τοις εκατό και η ΝΔ περίπου 22 τοις εκατό.

Έτσι, για πρώτη φορά στην μεταδικτατορική ιστορία στην Ελλάδα, μια ομάδα μικρών, “αντι-καθεστωτικών” κομμάτων θα μπορούσαν να αψηφίσουν την παραδοσιακή ελληνική ηγεσία. Μέχρι και 10 κόμματα θα μπορούσαν να υπερβούν το 3% των ψήφων που απαιτούνται για να μπουν στο κοινοβούλιο, συμπεριλαμβανομένου του ακροδεξιού κόμματος Χρυσή Αυγή και του σταλινικού ΚΚΕ το οποίο μάχεται με Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, για την τρίτη θέση…”

Ο χαρακτηρισμός “σταλινικό” για το ΚΚΕ ανήκει στους αναλυτές του Stratfor οι οποίοι αναφερόμενοι στα δύο παραδοσιακά κόμματα, λένε:

“Σε μια προσπάθεια να κρατηθούν στην εξουσία, τα κόμματα αυτά έχουν εφαρμόσει ένα νέο εκλογικό νόμο που δίνει ένα πρόσθετο 50 κοινοβουλευτικές έδρες σε κάθε κόμμα ή συνασπισμό που εξασφαλίζει τουλάχιστον το 39 τοις εκατό των ψήφων. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δεν μπορούν να σχηματίσουν -το καθένα μόνο του- κυβέρνηση.

Το πιο πιθανό σενάριο είναι μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Αν αυτή η συμμαχία αποτύχει, τότε μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού με ένα ή περισσότερα κόμματα εκτός του παραδοσιακού συστήματος εξουσίας. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συμμαχίας θα είναι μια εύθραυστη κυβέρνηση σε συνεχή κίνδυνο της κατάρρευσης.

Δεν έχει σημασία ποια από αυτά τα σενάρια θα πραγματοποιηθεί, τα αποτελέσματα θα είναι παρόμοια: Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα είναι αδύναμη και εύθραυστη. Κάθε συνασπισμός που θα κάνει κυβέρνηση θα είναι αποτέλεσμα άβολων πολιτικών συμμαχιών και θα αντιμετωπίζει μια εχθρική αντιπολίτευση”.

Το Stratfor επισημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση αν προκύψει θα πρέπει από τη μία να αντιμετωπίσει τους έντονα δυσαρεστημένους πολίτες και από την άλλη να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών.

“Τα παραδοσιακά ισχυρά κόμματα στην Ελλάδα ήδη προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτή τη νέα πολιτική πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, το κόμμα του οποίου υποστηρίζει τα μέτρα λιτότητας που η Ελλάδα ανέλαβε ως αντάλλαγμα για τη διάσωση της, δεσμεύτηκε για λιγότερους φόρους και περισσότερη κοινωνική πολιτική καιανάπτυξη. Ωστόσο, δεν έχει σημασία ποια μορφή θα έχει η νέα ελληνική κυβέρνηση, γιατί αυτή θα πρέπει να καθοδηγείται από την ανάγκη εξισορρόπησης της πίεσης από τους εκλογείς και από τις Βρυξέλλες”, καταλήγει το Stratfor.

Του Ιωάννη Φριτζαλά

Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μία κοινωνία καταρρέει, μία παράμετρος μπορεί πάντα να εντοπιστεί: Αυτός το έθνος, αυτή η κοινωνία έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή» (Carl Sandburg). Μέσα στον κυκεώνα των καταστάσεων που βιώνουμε και στον καθημερινό υπέρ επιβιώσεως αγώνα του Έθνους μας, επιβεβαιώνεται συνεχώς το ρητό του Αμερικανού ποιητού, καθώς ιστορικά γεγονότα υψίστης εθνικής σημασίας, θεωρούνται πλέον επουσιώδη ή είναι παντελώς λησμονημένα.

Αν και η επέτειος της εθνικής παλιγγενεσίας επισκιάζει ευλόγως κάθε ιστορική επέτειο, ο περασμένος μήνας περιελάμβανε ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός, την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Μητέρα Ελλάδα. Βάσει του υπ’ αριθμόν 518 νόμου της Δ’ Αναθεωρητικής Βουλής (9-1-1948) «Αι νήσοι των Δωδεκανήσων Ρόδος, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Σύμη, Κως, Λέρος, Τήλος και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, προσαρτώνται εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28ης Οκτωβρίου 1947», ως απόρροια της υπογραφής της Συνθήκης των Παρισίων (10-2-1947), όταν και έγινε δεκτή από τις συμμαχικές δυνάμεις η μοναδική εκ μέρους της Ελλάδος διεκδίκησίς της, για την σύμβολή της στην υπέρ αυτών έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τυπικώς όμως, «η μάνα εδέχθη στην αγκαλιά της τα δώδεκα ένδοξα βλαστάρια» (Άννα-Μαρία Ζαγοριανού) την 7η Μαρτίου 1948.

Μπορεί ο μεγάλος τραγικός ποιητής Σοφοκλής να έλεγε πως «ὁ χρόνος πάντα ἐς λήθην ἂγει», αλλά από εκείνη την ιστορική στιγμή, στην οποία τα σύνορα της πατρίδος μας διαμορφώθηκαν έτσι όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, έχει παρέλθει ένα χρονικό διάστημα μόλις 64 ετών, που δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί το νοητικό βραχυκύκλωμα που έχει προκληθεί σε ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι εν είδει «πρεσβευτών» της τουρκικής επεκτατικότητος, υιοθετούν την ολέθρια άποψη πως «το τοπίο στο Αιγαίο είναι ασαφές και το Καστελλόριζο βρίσκεται εντός διακεκαυμένης ζώνης». Τέτοιου είδους απόψεις, όχι μόνο αποδεικνύουν την ημιμάθεια, την ελλιπή πληροφόρηση και την έλλειψη στρατηγικού οράματος, αλλά είναι εθνικά επικίνδυνες, αν αναλογιστεί κανείς την προσπάθεια της Τουρκίας, τη αρωγή των Ευρωπαίων «εταίρων» μας, να αφανίσει από τον ελληνικό χάρτη το Καστελλόριζο, τοποθετώντας το «κάπου στην Μεσόγειο» (Α. Νταβούτογλου).

Σε μία περίοδο που είναι προβεβλημένη η άποψις για την ανάγκη οριοθετήσεως της ελληνικής ΑΟΖ, ελάχιστοι εκ των ιθυνόντων γνωρίζουν τα απορρέοντα από τις διεθνείς συνθήκες κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας. Η επέτειος της ενσωματώσεως μάς παρείχε την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε στους έαυτούς μας τον λόγο για τον οποίο, τόσο οι αμφισβητήσεις και οι εις βάρος μας διεκδικήσεις των «γειτόνων», όσο και οι απόψεις των εντός των τειχών «εκπροσώπων» τους είναι παντελώς άστοχες και αυθαίρετες.

Βάσει, λοιπόν, των όσων απορρέουν από τα Άρθρα 12 και 15 της Συνθήκης της Λωζάνης (24-7-1923), την πρώτη ιταλοτουρκική συνθήκη (4-1-1932) και κυρίως το Άρθρο 3, το συμπληρωματικό ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο (28-12-1932), την Συνθήκη των Παρισίων και το άρθρο 11 της Συνθήκης της Βιέννης (22-8-1978), δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αμφισβητήσεως της Ελληνικής κυριαρχίας επί των νήσων και βραχονησίδων του Νοτιονατολικού Αιγαίου, στο οποίο εντάσσονται τα Δωδεκάνησα και φυσικά το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, ως αναπόσπαστο κομμάτι τους. Επομένως, δεν υπάρχει κανένα «ασαφές τοπίο» και η Ελλάς μπορεί ελεύθερη και απηλλαγμένη από φοβικά σύνδρομα να ανακηρύξει και να οριοθετήσει με τα ενδιαφερόμενα παράκτια κράτη την ΑΟΖ, που νομίμως προκύπτει από την εφαρμογή της Συμβάσεως του Ο.Η.Ε. για το Δίκαιο της Θαλάσσης (30-4-1982).

Σε μία κοινωνία όμως που η δυστυχία εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, ενδεχομένως να ισχύει το ρητό του Ευριπίδους «Ἡ Λήθη τοῖς δυστοιχοῦσιν εὐκταία θεός». Δυστυχώς προτιμούμε να ξεκουράζουμε την σκέψη μας και να μην την επιβαρύνουμε με εθνικούς προβληματισμούς, παραβλέποντας το σκηνικό που στήνει η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος του Ελληνισμού (ελλαδικού και κυπριακού), σε συνδυασμό πάντοτε με τις αρρήκτως συνδεδεμένες επιδιώξεις της στην Θράκη.

Κι ενώ εμείς προτιμούμε να αγκαλιάζουμε την λήθη, τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. συνδράμουν για μία ακόμα φορά τα μέγιστα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, καθώς εργάζονται για την αναγνώριση και επιβολή τουρκικής κοινότητος στην Ρόδο και στην Κω, με όσα αυτό το γεγονός συνεπάγεται.

Τί άλλο όμως έχουμε ξεχάσει και τί παραβλέπουμε εμείς «οι δυστυχείς»;

• Την υπογραφή του ελληνοτουρκικού «πρωτοκόλλου» της Μαδρίτης (1997), το οποίο ορίζει «αμοιβαίο σεβασμό στα νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο».

• Τον έντεχνο αποκλεισμό του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου από την θεωρητική ελληνική ΑΟΖ, που προέκυψε από την μετατόπιση του ενδεδειγμένου δυτικού άκρου της κυπριακής ΑΟΖ κατά 8 ναυτικά μίλια ανατολικώς, ως αποτέλεσμα των συστάσεων ελληνικής αντιπροσωπείας (!) προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Όπως έχει αναδείξει κατά κόρον ο Δρ. Νίκος Λυγερός, χωρίς το Καστελλόριζο (ολόκληρο το νησιωτικό σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω, Στρογγύκης κ.λ.π. ασκεί επιρροή σε μία θαλάσσια έκταση 20.851km2 ) και κυρίως χωρίς την μικρή νήσο Στρογγύλη (τα 5.855 km2 εξ αυτών) δεν υφίσταται το ενδεδειγμένο τριπλό σημείο επαφής των ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου-Κύπρου, αποτρέπεται η ένωσις των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου και η Τουρκία δύναται να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

Βεβαίως, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι δεσμευτικό για την Ελλάδα. Αν όμως αυτή η εθελόδουλη συμπεριφορά παγιωθεί και δεν ανατραπεί σύντομα η δυσμενής για τα ελληνικά συμφέροντα κατάστασις, οι γεωστρατηγικές συνέπειες θα είναι οι εξής:

1. Η διάσπασις του νοτίου στρατηγικού προπυργίου του Ελληνισμού, γεγονός που αποτρέπει την δυναμική ισχυροποιήσεως της Ελλάδος και της αδελφής Μεγαλονήσου. Σκεφτείτε πως η ένωσις και η σύμπνοια των δύο κρατών, σε συνδυασμό με την πλήρη εφαρμογή ενός ισχυρού Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, θα οδηγούσαν στον σχηματισμό μίας συμπαγούς περιφερειακής δυνάμεως, ενός ισχυρού ενεργειακού κόμβου προς την Ευρώπη και γιατί όχι προς τα ενεργοβόρα κράτη της Ασίας. Ακόμη όμως και αν η Ελλάς δεν διέθετε δικά της κοιτάσματα υδρογονανθράκων, μόνο και μόνο η κατασκευή ένας αγωγού μεταφοράς του κυπριακού φυσικού αερίου, διερχομένου μέσω της ελληνικής ΑΟΖ, θα αναβάθμιζε την γεωπολιτική αξία της πατρίδος μας. Όλα αυτά όμως ανήκουν στην σφαίρα του «ιδανικού» και στην Ελλάδα του «δεν διεκδικούμε τίποτα» δεν έχουμε δικαίωμα για «εθνικιστικές ουτοπίες».

2. Η αδυναμία πλήρους ασκήσεως των κυριαρχικών δικαιωμάτων που προβλέπονται από το Άρθρο 56 της Συμβάσεως Δ.τ.Θ.:

• «Εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θαλάσσης υδάτων, του βυθού της θαλάσσης και του υπεδάφους αυτού.
• Άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους».

3. Η απώλεια ενεργειακής αυτονομίας.

4. Η στέρησις ενός μέσου αντιμετωπίσεως της ενορχηστρωμένης οικονομικής κρίσεως, η οποία αποτελεί παράγοντα απαξιώσεως της γεωπολιτικής ισχύος και του ρόλου της Ελλάδος στην χερσόνησο του Αίμου και στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Ἡ Λήθη, λέγει ο Δημόκριτος, ἐστὶ μνήμης ἒξοδος», αλλά και Έθνους έξοδος, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει. Επειδή κανείς μας δεν θέλει τον θάνατο της πατρίδος μας, πρέπει επιτέλους να θυμηθούμε «από πού ερχόμαστε και τι είναι αυτό που μας ένωσε στην αρχή», καθώς και να το υπενθυμίσουμε στους επίδοξους κατακτητές της ιεράς ελληνικής γης. Οφείλουμε άμεσα ως «παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γμώμην κινδυνευταί, και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες» (Θουκιδίδης) να διεκδικήσουμε τα νομίμως καθορισμένα δίκαιά μας και να διακηρύξουμε πως η ανακήρυξη και οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, είναι εθνική στρατηγική ανάγκη.

Είναι αυτό εφικτό επί της παρούσης ανθελληνικής διακυβερνήσεως; Τι έχει εξ αίφνης αφυπνίσει αυτούς που μέχρι πρότινος αγνοούσαν τον όρο ΑΟΖ, να διατυμπανίζουν την ανάγκη οριοθετήσεως της; Πως μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι θα ενεργήσουν με αποκλειστικό κριτήριο την εθνική ωφέλεια; Πως μπορεί να τους εμπιστευθεί, όταν οι ίδιοι συμμετείχαν και συμμετέχουν σ’ ένα αποσαθρωμένο πολιτικό σύστημα, που έχει εδώ και δύο δεκαετίες απεμπολήσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, «νομιμοποιώντας» τις τουρκικές διεκδικήσεις; Μήπως εν τέλει πίσω από αυτή την κινητοποίηση κρύβεται αποκλειστικά η επιβλειθήσα εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Ε.Ε. και των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων (Η.Π.Α.-Μ. Βρετανία-Γαλλία), που προσπαθούν να επιβάλλουν την γεωστρατήγική τους στην περιοχή;

Οι απαντήσεις οδηγούν αναμφίβολα στο συμπέρασμα πως οι διαδικασίες επιβάλλεται να υλοποιηθούν αποκλειστικά από μία ελληνόψυχη κυβέρνηση με στρατηγική και εθνικό όραμα. Άραγε θα προκύψει σύντομα μία τέτοια; Ίσως τελικά η Θεία Πρόνοια και η Ιστορία να έχουν αποφασίσει για εμάς, ως «τίμημα της λήθης μας και ως νάρκη αφυπνίσεως», να δούμε σύντομα τα στενά του Καστελλόριζου να γίνονται οι σύγχρονες Θερμοπύλες… οι οποίες όμως θα μας οδηγήσουν σε νέες Πλαταιές. Ο νοών νοείτω! Άνω σχώμεν τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα! Του Θεού συνεργούντος…

Πηγή: Περιοδικό "Αντιφωνητής"

Βαθαίνει η κρίση χρέους στην ευρωζώνη με την Ισπανία να βρίσκεται στο κλοιό των αγορών μετά την υποβάθμιση της από τον οίκο Standard and Poors. Την ίδια ώρα, σε «συναγερμό» βρίσκονται οι Βρυξέλλες αναφορικά με τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας, ενώ με αιχμή τις γαλλικές εκλογές και τη διαφαινόμενη νίκη Ολάντ, καλά κρατεί η «κόντρα» για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Ο Γάλλος Σοσιαλιστής υποψήφιος διαμηνύει ότι «δεν μπορεί η Γερμανία να αποφασίζει για όλα» και την καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, να αρνείται κάθε ενδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευσης του Συμφώνου. Παράλληλα, ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ρομάνο Πρόντι ζητά τη δημιουργία κοινού μετώπου Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας κατά των γερμανικών σχεδίων για ασφυκτική λιτότητα. Στο κλίμα αυτό, η ΕΕ σχεδιάζει έκτακτη σύνοδο κορυφής στα τέλη Μαΐου, με αντικείμενο τα μέτρα στήριξης της ανάπτυξης και της απασχόλησης.

Αναφορικά με τα μέτρα για την ανάπτυξη, στο προσκήνιο έρχονται τα λεγόμενα «ομόλογα ανάπτυξης» (project bonds) που θα χρηματοδοτούν έργα υποδομών, μία ιδέα που προωθεί ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο και η οποία δείχνει ρεαλιστική και άμεσα εφικτή σε σύγκριση με την έκδοση κοινών ευρωομολόγων. Ωστόσο, η Γερμανία δεν έχει δώσει ακόμη το «πράσινο φως», αν και δεν δείχνει κάθετα αρνητική για κάτι τέτοιο.

Η στροφή προς την ανάπτυξη πραγματοποιείται καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν ο ένας μετά τον άλλο ότι η λιτότητα από μόνη της δεν μπορεί να βγάλει την Ευρωζώνη από την κρίση. Μάλιστα, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ εξετάζει τη σύγκληση άτυπης συνόδου κορυφής πριν από το τέλος του Ιουνίου (πιθανώς την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου), με αποκλειστικό στόχο τη συζήτηση αναπτυξιακών πολιτικών και την εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων στους κόλπους της ΕΕ.

Νέες εκκλήσεις για ανάπτυξη έκαναν την Πέμπτη ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, ο Βέλγος ομόλογός του Ελιό ντι Ρούπο, ο επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς Υποθέσεων της ΕΕ Μισέλ Μπαρνιέ, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ και ίδιος ο κ. Ρόμπαϊ.

Οι Ευρωπαίοι εξετάζουν τώρα να προσθέσουν πρόβλεψη στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο που να περιλαμβάνει συγκεκριμένες πολιτικές τόνωσης της οικονομίας, σύμφωνα με Γερμανούς αξιωματούχους που εμπλέκονται στις σχετικές συνομιλίες, όπως ανέφερε χθες το Bloomberg.

Μετωπική Μέρκελ – Ολάντ

Την ίδια ώρα πάντως, η Άγκελα Μέρκελ, σε συνέντευξη της στον γερμανικό όμιλο WAZ, «ξεκόβει», τα περί επαναδιαπραγμάτευσης του Δημοσιονομικού Συμβολαίου της ΕΕ, δηλώνοντας χαρακτηριστικά «δεν επαναδιαπραγματεύεται».

«Διαπραγματευτήκαμε το Δημοσιονομικό Συμβόλαιο. Το υπέγραψαν 25 επικεφαλής κυβερνήσεων και έχει ήδη επικυρωθεί από την Πορτογαλία και την Ελλάδα. Τα κοινοβούλια ανά την Ευρώπη σύντομα θα το υιοθετήσουν. Στην Ιρλανδία διεξάγεται δημοψήφισμα στα τέλη Μαΐου. Δεν επαναδιαπραγματεύεται», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Επισημαίνεται ότι μία μέρα νωρίτερα, ο σοσιαλιστής υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, Φρανσουά Ολάντ, είχε δηλώσει πως εάν αναδειχθεί νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμβολαίου.

Μιλώντας στο France 2, ο Ολάντ τάχθηκε εναντίον της λεγόμενης πολιτικής της «άδειας καρέκλας» -της αποχής από τις διαδικασίες της ΕΕ - για την επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, εκτιμώντας πως αυτή «μπορεί να γίνει» μέσω διαπραγματεύσεων, όχι «απειλών».

«Δεν είναι η Γερμανία αυτή που πρόκειται να αποφασίζει για όλη την Ευρώπη», υπογράμμισε εξάλλου, αναφερόμενος στο ζήτημα της πολιτικής για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Προέβλεψε, μάλιστα, ότι θα έχει μια «σκληρή αλλά φιλική» συζήτηση με την Άγκελα Μέρκελ για την επαναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου.

Μόντι – Μπαρόζο: Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας η λύση

Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Φ. Ολάντ σχετικά με την επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο Ιταλός πρωθυπουργός τόνισαν σήμερα πως η ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας θα επιτευχθεί μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και όχι μέσω μεγαλύτερων δημοσιονομικών δαπανών.

Σύμφωνα με τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και τον Μάριο Μόντι «η ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί αν επικεντρωθούμε σταδιακά στην ανταγωνιστικότητα και όχι αυξάνοντας τα ποσοστά του χρέους», όπως αναφέρουν σε κοινή τους ανακοίνωση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα μετά το πέρας μιας συνάντησής τους. Όμως, «η δημοσιονομική λιτότητα θα πρέπει να συμβαδίζει με στοχευμένες επενδύσεις, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα και να βελτιωθεί η βραχυπρόθεσμη ζήτηση», προσθέτουν οι δύο άνδρες.

Αυτή η πρόταση πλησιάζει στην ιδέα των ομολόγων που θα χρηματοδοτήσουν τα δημόσια έργα (project bond), που εξετάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα οποία υποστηρίζει και ο Ολάντ.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χέρμαν βαν Ρομπάι, από την πλευρά του, σημείωσε σήμερα ότι «η λιτότητα είναι η βάση πάνω στην οποία πρέπει να δημιουργήσουμε μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την ανάπτυξη». «Δεν υπάρχουν γρήγορες λύσεις», υπογράμμισε σε ανακοίνωσή του.

Δημιουργία κοινού μετώπου Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας ζητά ο Πρόντι

Εν μέσω της συζήτησης για «εμπλουτισμό» του Δημοσιονομικού Συμφώνου με ένα στρατηγικό σχέδιο για την, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ρομάνο Πρόντι ζήτησε τη δημιουργία κοινού μετώπου Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας κατά των γερμανικών σχεδίων για ασφυκτική λιτότητα.

Ο Ρομάνο Πρόντι προτείνει «αλλαγή στο τιμόνι της ΕΕ» και συνεργασία των ευρωπαϊκών χωρών για την ανάκαμψη της Ευρώπης.

«Αν η Γερμανία εμφανίζεται πεπεισμένη ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνη της, Ιταλία Γαλλία και Ισπανία πρέπει να συνεργαστούν για την ανάκαμψη της Ευρώπης». «Η αλλαγή πολιτικής είναι απαραίτητη» σημείωσε ο Πρόντι.

Ο 72χρονος καθηγητής Οικονομικών κάλεσε τις χώρες της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» να αφήσουν κατά μέρος τους σημερινούς ανταγωνισμούς και να δημιουργήσουν ένα «κοινό μέτωπο», ώστε να στείλουν το μήνυμα ότι «αποτελούμε ένα μεγάλο κομμάτι της δικής της τύχης».

Υπ' αυτή την έννοια, «η κόντρα μεταξύ Ιταλίας και Ισπανίας είναι επικίνδυνη», δήλωσε ο κ. Πρόντι τονίζοντας ότι «στην ίδια βάρκα δεν βρίσκονται μόνο η Ιταλία και η Ισπανία, αλλά και οι άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας: η πτώση της μίας θα τους συμπαρασύρει όλους». «Με αφετηρία αυτήν την πραγματικότητα, είναι αναγκαία η αλλαγή πολιτικής», συνέχισε ο κ. Πρόντι, τονίζοντας ωστόσο ότι «κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη Γαλλία».


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η έκθεση του ΟΟΣΑ δείχνει ότι στην Ελλάδα μέσα στην προηγούμενη διετία τα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 25%. Αυτό προκαλεί από μόνο του σοκ. Εάν μάλιστα σε αυτό προσθέσουμε την αύξηση των ποικίλων φόρων που έχουν επιβληθεί και φθάνουν στο 30%, η πραγματικότητα για το μέσο νοικοκυριό στην τελευταία διετία είναι ότι έχουν χαθεί τα μισά από τα εισοδήματα του.

Η όλη εξέλιξη είναι πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της Δύσης και της Ευρώπης, τουλάχιστον σε καιρό ειρήνης. Το χειρότερο είναι ότι αν παρακολουθήσουμε τα όσα διαρρέονται ή δηλώνονται από την τρόικα , μέχρι το 2015, ζητείται να μειωθούν τα εισοδήματα για ακόμη 30% , ενώ οι επιπλέον φόροι που θα χρειασθεί να επιβληθούν, για να εξυπηρετηθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί με τα Μνημόνια φθάνουν το επιπλέον 20%.

Αν συνυπολογίσουμε το σύνολο των επιπτώσεων των μέτρων και της «συνταγής» που εφαρμόζεται από το 2010, στην Ελλάδα και θα ακολουθείται τουλάχιστον μέχρι το 2002, ή σύμφωνα με το ΔΝΤ μέχρι το 2036, φθάνουμε στο «άτοπο». Γιατί οι Έλληνες θα κληθούν να ζήσουν με το 5-10% των εισοδημάτων τους του 2008-2009.

Η Ευρώπη της Γερμανίας και των τραπεζών, μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιάσει η υποσηρίξει κανένα άλλο σχέδιο στρατηγικής από αυτό που ακολουθείται στην Ελλάδα. Σε διαφορετικές χώρες, με διαφορετική δομή οικονομιών, αλλά και προβλήματα που ανέβασαν τα ελλείμματα και τα χρέη τους , προβάλει τους ίδιους «χρησμούς». Για απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων, μιλά και στην Ιταλία, με δημοσιονομική προσαρμογή καταστροφής. Το ίδιο στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία. Το ίδιο επιχειρεί στην Ολλανδία, αλλά «έπεσε» η κυβέρνηση συνασπισμού και πάνε για εκλογές. Το ίδιο θα έλεγε και στη Γαλλία, η οποία επί Σαρκοζί εξαιρέθηκε, για να υπάρξει ο άξονας Βερολίνο- Παρίσι.

Αν επιστρέψουμε στην Ελλάδα μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι οι Έλληνες επιβιώνουν από το «λίπος» των προηγούμενων χρόνων, είτε αυτό προέρχεται από αποταμιεύσεις είτε από τους καρπούς της γενικευμένης και συστημικής διαφθοράς.

Σήμερα όμως πλέον στην Ελλάδα , το κυρίαρχο «πειραματόζωο» της ευρωζώνης, το «λίπος» τελειώνει. Τόσο σε επίπεδο ΑΕΠ και εισοδημάτων , όσο και σε επίπεδο αποταμιεύσεων. Οι καταθέσεις μειώνονται ραγδαία μήνα- μήνα. Και αυτό πλέον δεν γίνεται επειδή κάποιοι μεταφέρουν σε κατάσταση πανικού τα λεφτά τους στο εξωτερικό. Αυτό συνέβη, τελείωσε. Τώρα ξοδεύουν από τις καταθέσεις τους, για να αντιμετωπίσουν τις πιεστικές υποχρεώσεις τους.

Η επόμενη κυβέρνηση λοιπόν όποια και αν είναι, εννοώ μονοκομματική, μεγάλου συνασπισμού ή πολυκομματική, από την συγκρότηση της και κάθε μέρα θα βλέπει την «κλεψύδρα» των καταθέσεων να αδειάζει. Στο τέλος θα έρθει η κατάρρευση του μέσου νοικοκυριού, των τραπεζών, της αγοράς γενικά. Είναι η στιγμή που δεν πρέπει να έρθει, γιατί απλά θα εγκαταλείψουμε το ευρώ, χωρίς στρατηγική εξόδου και χωρίς πλάνο συμμαχιών εξόδου.

Άρα η Ελλάδα έχει πολύ λίγο χρόνο να δει αν η Γαλλία θα πείσει τη Γερμανία να αλλάξει τακτική στο ζήτημα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και του Συμφώνου Σταθερότητας. Αν δεν συμβεί κάτι δραστικά θα είναι η πρώτη που θα ανοίξει την πόρτα. Το πουλόβερ θα αρχίσει να ξηλώνεται. Εκτός αν η Γερμανία, διαφωνήσει με την ποσοτική χαλάρωση και πει τέλος αυτή στο ευρώ, συγκροτώντας , αυτό που κατά βάση θέλει. Το «Berlin Club» των ΑΑΑ, της δημοσιονομικής ενότητας και συνοχής, αντί της διευρυμένης ευρωζώνης που επέβαλαν, ας μην το ξεχνάμε, οι Αγγλοσάξωνες και ειδικά οι Αμερικανοί.

Η κρίση χρέους των δυτικών χωρών ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2008 με τη χρεοκοπία της αμερικάνικής τράπεζας Lehman brothers. Από τότε η κεντρική εκδοτική τράπεζα των ΗΠΑ (FED) «κόβει» αφειδώς πληθωρικό δολάριο, προκειμένου η αμερικανική κυβέρνηση να χρηματοδοτεί τις καταρρέουσες τράπεζές τους (που τις εγκαταλείπουν στην τύχη τους οι πάμπλουτοι τραπεζίτες τους), καθώς και τις χειμαζόμενες επιχειρήσεις τους. Έτσι το χρέος των ΗΠΑ εκτοξεύτηκε αλλά αυτό δεν τους δημιουργεί πρόβλημα, επειδή το δολάριο το στηρίζουν υποχρεωτικά όλες οι χώρες που το κατέχουν (ως το κατ΄ εξοχήν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα), για να διατηρούν σταθερά τα αποθεματικά τους κεφάλαια. Έτσι οι ΗΠΑ, χώρα άκρως ελλειμματική, διατηρείται ως υπερδύναμη, «πουλώντας» δολάρια.

Η αναπόφευκτη υποτίμηση του πληθωρικού δολαρίου έστρεψε τις οικονομικά αναδυόμενες χώρες (Κινα, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.) και ορισμένες πετρελαιοπαραγωγές (Ιράν, Βενεζουέλα κ.λπ.) προς το ανατιμημένο ευρώ για μέρος των αποθεματικών τους. Εξοστρακισμός του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος θα σήμαινε για τις ΗΠΑ απώλεια του ρόλου τους ως υπερδύναμης. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον ακήρυκτο πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ κατά του ευρώ και της Γερμανίας. Οι ΗΠΑ φοβούνται επίσης τις παραδοσιακές ρωσογερμανικές σχέσεις, που έχουν αναβαθμισθεί τα τελευταία χρόνια με την ενέργεια και τα κοινά αναπτυξιακά σχέδια σε ευρωπαϊκές χώρες του πρώην ανατολικού συνασπισμού.

Αξιοποιώντας τα κερδοσκοπικά κεφάλαια (δηλ. τα τραπεζικά και χρηματιστηριακά υπερκέρδη, που μεταφέρθηκαν σε ομίλους κερδοσκοπικών κεφαλαίων και αναζητούν νέα υψηλά κέρδη) που δρουν ανεξέλεγκτα και αποκαλούνται κατ’ ευφημισμό αγορές, καθώς και τους αμερικανικούς «οίκους» αξιολόγησης με τις υποβαθμίσεις τους, επέπεσαν κατά των ομολόγων των χωρών της ευρωζώνης, εκτοξεύοντας στα ύψη τα επιτόκια δανεισμού, προκαλώντας κρίση δανεισμού, που διογκώνει τα χρέη. Επωφελούνται από τη (γερμανικής έμπνευσης) παγκόσμια ιδιορρυθμία της ευρωζώνης να μην έχει κεντρική εκδοτική τράπεζα που να εγγυάται και να στηρίζει τη σταθερότητα του ευρώ από κερδοσκοπικές επιθέσεις.

Στόχος των ΗΠΑ δεν είναι η κατάρρευση του ευρώ, αλλά η δραστική υποτίμησή του, ώστε να καταστεί αδύναμο και να μην αποτελεί πλέον εναλλακτικό αποθεματικό νόμισμα, να υπάρχει μόνο για συναλλαγές εντός της ευρωζώνης. Αυτό θα συμβεί αν υποχρεωθεί η Γερμανία να υποκύψει στην έκδοση ευρωομολόγων από την Ε.Κ.Τ., δηλ. να «κόψει» πληθωρικό ευρώ, κάτι που ως τώρα αρνείται πεισματικά.

Η Γερμανία

Οι ΗΠΑ, θέλοντας να μην επαναληφθεί το ιστορικό ανάλογο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, ήθελαν την ενσωμάτωση της ηττημένης και διαιρεμένης τότε Γερμανίας στο δυτικό στρατόπεδο. Για το λόγο αυτό επέβαλαν σε πολλές χώρες, όπως η Ελλάδα, που είχαν καταστραφεί από τη γερμανική κατοχή, να μην πληρωθούν πολεμικές επανορθώσεις ή άλλες διεκδικήσεις από τη Γερμανία με διάφορες προφάσεις. Ετσι η Δυτική, κυρίως, Γερμανία, αφού «κουρεύτηκαν» δραστικά τα χρέη και οι υποχρεώσεις της και με τη βοήθεια του αμερικανικού σχεδίου Μάρσαλ, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη με γρήγορη ανασύσταση της παραγωγικής της δομής.

Μετά την Ε.Κ.Α.Χ. το 1951, την Ε.Ο.Κ. το 1957, την επανένωσή της το 1990 και την Ε.Ε. το 1992 απέκτησε κυρίαρχη οικονομική θέση στον ευρωπαϊκό χώρο. Με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, που η ίδια επιδίωξε, επωφελήθηκε στο έπακρο από τη ραγδαία αύξηση των πλεονασμάτων της, που οφειλόταν στο σταθερό ενιαίο νόμισμα και στη μεγάλη εσωτερική υποτίμηση, δηλ. στη μεγάλη περικοπή μισθών, συντάξεων και αμοιβών και στην καθιέρωση ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Μείωσε δηλ. το εργατικό κόστος παραγωγής και περιόρισε δραστικά την αγοραστική δύναμη των Γερμανών. Έτσι τα γερμανικά προϊόντα έγιναν πιο ανταγωνιστικά, αυξάνοντας τις εξαγωγές, ενώ παράλληλα μειώθηκαν οι εισαγωγές. Ακόμη και φέτος με την κρίση τα εμπορικά της πλεονάσματα κυμαίνονται από 12 έως 15 δισ. το μήνα, ένα μεγάλο μέρος των οποίων προέρχεται από τις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης, δηλ. τα πλεονάσματά της είναι τα ελλείμματα των άλλων χωρών (μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας).

Με τα πλεονάσματα οι γερμανικές, κυρίως, τράπεζες δάνειζαν χαμηλότοκα αφειδώς τις λιγότερο παραγωγικές χώρες της ευρωζώνης. Έτσι στις χώρες αυτές πουλούσαν και τα γερμανικά προϊόντα, πολλές φορές διαφθείροντας με μίζες, και κέρδιζαν και από τα επιτόκια των δανείων τους. Η επιδίωξή της το ευρώ να υποσκελίσει το δολάριο, δηλ. οι συναλλαγές του πετρελαίου και των ομολόγων να γίνονται σε ευρώ από τα γερμανικά πλεονάσματα, κυρίως, ήταν το μοιραίο λάθος της.

H κρίση

Η κρίση δανεισμού και χρέους λόγω της οικονομικής κρίσης και του ευρώ, ανεξάρτητα από τις αμερικανικές επιδίωξεις, αργά ή γρήγορα θα εκδηλωνόταν, επειδή οι χώρες της ευρωζώνης μόνο με δανεισμό χρηματοδοτούν μέρος των αναγκών τους. Έτσι οι ελλειμματικές χώρες υποχρεώνονται να πληρώνουν όλο και υψηλότερα επιτόκια και, συνεπώς, και τοκοχρεολύσια, που αυξάνουν ραγδαία τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα και εκτοξεύουν το δημόσιο χρέος τους.

Το «σκληρό» ευρώ δεν επιτρέπει την ανάπτυξη της παραγωγής μιας χώρας, όταν το κόστος των προϊόντων της σε ευρώ είναι μεγαλύτερο απ’ αυτό π.χ. των αντίστοιχών γερμανικών. Ούτε επιτρέπεται, λόγω των κανόνων της Ε.Ε. («ελεύθερος και ανόθευτος ανταγωνισμός») και της Ο.Ν.Ε., να τη χρηματοδοτήσει και να την ενισχύσει, προκειμένου να καταπολεμήσει την ανεργία, τη μείωση των δημοσίων εσόδων, των ασφαλιστικών εισφορών, των κοινωνικών δαπανών και την αύξηση των ελλειμμάτων του ασφαλιστικού, υγειονομικού, εκπαιδευτικού κ.λπ. τομέα. Όμως επιτρέπεται η χρηματοδότηση των τραπεζών παρά τους κανόνες. Με το ευρώ και την Ε.Ε. καταδικάζονται χώρες να μην παράγουν και να δανείζονται συνεχώς.

Αντίθετα, αν οι ελλειμματικές χώρες μπορούσαν να υποτιμήσουν το εθνικό τους νόμισμα και να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή τους, εκτός φυσικά της Ε.Ε., θα είχαν λύσει πολλά από τα προβλήματα που ταλανίζουν τους λαούς τους και κυρίως θα είχαν την εθνική τους αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία τους. Το ευρώ και η Ε.Ε. είναι τα δεσμά τους. Όμως οι άρχουσες ελίτ τους, που διασφαλίζουν την κυριαρχία και τον προσπορισμό τους μόνο μέσα στην Ε.Ε., τους κρατούν δέσμιους και τους υποχρεώνουν σε αδιέξοδη αιματηρή λιτότητα με όλα τα μέσα.

Αφιερωμένο στον δήμαρχο Αθηνών και τους Αθηναίους

Στην πραγματική ζωή οι έξυπνοι για να επιβιώσουν πάντα προσαρμόζονται πρώτοι στο πραγματικό περιβάλλον που ζουν.

Δεν έχει καμιά αξία κάποιος ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά την εκτροφή ψαριών, να προσπαθήσει να δραστηριοποιηθεί στην έρημο Σαχάρα, αν το προσπαθήσει μάλλον θα έχει τρελαθεί.
Όσο και αν κάποιος πανέξυπνος προσπαθήσει να επιβιώσει στην Σιβηρία καλλιεργώντας ρύζι, δεν θα τα καταφέρει γιατί το ρύζι δεν μεγαλώνει στην Σιβηρία.

Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, αυτό που πρέπει να πράξει ο έξυπνος είναι να αποδεχτεί όσο γίνεται γρηγορότερα την πραγματικότητα και να προσπαθήσει προσαρμοζόμενος σε αυτήν να ζήσει. Γι αυτό πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τις καμήλες στην Σαχάρα και τους ταράνδους στην Σιβηρία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Αθηναίους.

Είναι εντελώς μάταιο το να προσπαθούν να δημιουργήσουν μια πόλη καθαρή, που θα είναι μαγνήτης των τουριστών.

Είναι μάταιο να προσπαθούν οι αθηναίοι να κρατήσουν ανοικτά τα καταστήματα τους.

Είναι εντελώς τρελό για κάποιον που θέλει να ζήσει ήρεμα και ασφαλής, να επιδιώκει την αγορά σπιτιού ή επαγγελματικής στέγης στην Αθήνα.

Αυτό που χρόνια τώρα χαρακτήριζε τους Έλληνες και ειδικά την Αθήνα ως μεγαλύτερη πόλη, ήταν η δύναμη για γρήγορη προσαρμογή στο πραγματικό περιβάλλον.

Είναι λοιπόν και τώρα βασική ανάγκη να προσαρμοστούν οι Αθηναίοι στην πραγματικότητα, διαφορετικά δεν υπάρχει μέλλον ούτε για αυτούς ούτε για τα παιδιά τους.

Προτείνω στον δήμαρχο Αθηνών Κύριο Καμίνη τα εξής:

1. Να δώσει το δικαίωμα στους γηγενείς κατοίκους της Αθήνας να κοιμούνται και να αφοδεύουν στα πάρκα.
2. Είναι απόλυτη ανάγκη γρήγορα, να επιτραπεί στο κέντρο της Αθήνας ο κατασκηνωτικός τουρισμός, μιας και όπως βλέπουμε κάθε μέρα κλείνει και ένα ξενοδοχείο.
3. Είναι απόλυτη ανάγκη να δοθεί άδεια στους κατοίκους των Αθηνών να πωλούν ό,τι θέλουν, πάνω στα πεζοδρόμια, χωρίς ταμιακές μηχανές.
4. Πρέπει να επιτραπεί η ίδρυση ανοικτών υπαίθριων κρεοπωλείων, όπως στο Αφγανιστάν, ώστε να διευκολυνθούν όλων οι παραδόσεις και οι απαιτήσεις.
5. Θεωρώ πολύ βασικό να γίνει μαζική εισαγωγή με ευθύνη του δήμου, τρίκυκλων ποδηλάτων με κουβούκλιο, για την αντικατάσταση των ταξί.
6. Είναι απόλυτη ανάγκη να επιτραπεί η μεταφορά του κοινού και με φορτηγά.
7. Πρέπει όλες οι πολυκατοικίες να μετατραπούν σε κοινόβια.
8. Με ευθύνη της κυρίας Νταλάρα και της κυρίας Ρεπούση να κάψει ο Δήμος όλα τα λεξικά που έχουν την λέξη λαθρομετανάστης.

Ασφαλώς είναι και άλλα πολλά που θα πρέπει να αλλάξουν στην Αθήνα, αν θέλουν πραγματικά οι αθηναίοι να επιβιώσουν.

Η ιστορία έχει δείξει ότι ο έλληνας εύκολα προσαρμόζεται και διακρίνεται στο περιβάλλον που ζει, γι αυτό άλλωστε είμασταν πάντα πρώτοι.

Πιστεύω ο Κύριος Δήμαρχος Αθηνών, να καταφέρει να προσαρμόσει το γρηγορότερο δυνατόν τους συμπολίτες του στον πραγματικό κόσμο του Ισλαμαμπάντ της Ευρώπης.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη
Ξέρετε ότι ο ΟΗΕ έχει στα σκαριά ένα σχέδιο παγκόσμιας διακυβέρνησης, που δεν είναι καν μυστικό;

Το ονομάζει «βιώσιμη ανάπτυξη», και αν ισχύσει, θα αλλάξει για πάντα όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Πρόκειται για μια αναφορά 204 σελίδων, με τίτλο «Working Towards a Balanced and Inclusive Green Economy, A United Nations System-Wide Perspective», που δημοσιεύτηκε εν όψει της επερχόμενης συνάντησης Rio + 20 του ΟΗΕ στη Βραζιλία.

Το σχέδιο προβλέπει ένα παγκόσμιο σύστημα φορολόγησης του άνθρακα, παγκόσμια δίχτυα ασφάλειας, και μια ενιαία για τον πλανήτη πράσινη οικονομία.

Πολλοί από τους υποστηρικτές της βιώσιμης ανάπτυξης, πιστεύουν πως όλα γίνονται για το καλό του πλανήτη. Μάλιστα, σύμφωνα με την αναφορά, θα χρειαστεί μια πλήρης αλλαγή του τρόπου που σκεφτόμαστε και που λειτουργούμε, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ευνοϊκό για όλους.

Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε, πως σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η τυραννία προωθήθηκε από κάποιους που είχαν «καλές προθέσεις». Και όσο καλά και αν ακούγονται τα πλάνα του ΟΗΕ, η αλήθεια είναι ότι αποτελούν προοίμιο μιας παγκόσμιας τυραννίας.

Η συνάντηση Rio + 20 δεν θα αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι, αλλά ο ΟΗΕ έχει την υπομονή να περιμένει. Θα ακολουθήσουν συναντήσεις επί συναντήσεων, μέχρι τελικά να πετύχει αυτό που θέλει.

Προς το παρόν, ο ΟΗΕ λειτουργεί ως μια «ήπια» παγκόσμια κυβέρνηση. Δεν έχει την δύναμη να αναγκάσει τα κράτη να τον υπακούσουν, για αυτό και στηρίζεται στη συνεργασία τους.

Ένα από αυτά που επιδιώκει διακαώς είναι ένας παγκόσμιος φόρος άνθρακα. Η φορολόγηση σημαίνει και εξουσία, για αυτό αν ο ΟΗΕ κερδίσει αυτό το δικαίωμα, τότε θα κάνει ένα ακόμη βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση που ονειρεύεται να γίνει.

Εκτός από τον παραπάνω φόρο, ο ΟΗΕ οραματίζεται την μεταφορά τρισεκατομμυρίων κάθε χρόνο, από τα πλούσια προς τα φτωχά κράτη. Όπως λέει, οι φτωχές χώρες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα κόστη της πράσινης οικονομίας, και για αυτό θα πρέπει να βοηθηθούν. Παράλληλα, η αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου, θα οδηγήσει, λέει, σε μεγαλύτερη παγκόσμια ισότητα.

Αυτά όλα ακούγονται σαν ένα είδος ριζοσπαστικού σοσιαλισμού, διότι έτσι είναι σχεδιασμένα.

Επίσης, ο ΟΗΕ μιλάει για ένα παγκόσμιο δίχτυ ασφάλειας, και μια παγκόσμια πράσινη οικονομία, όπου το ελεύθερο εμπόριο θα συνοδεύεται από περιβαλλοντική υπευθυνότητα.

Για την Αμερική, αυτά είναι άσχημα νέα. Η πράσινη οικονομία θα ανεβάσει στα ύψη τις τιμές των τροφίμων και της ενέργειας.

Υπάρχει μια έννοια την οποία επίσης προωθεί ο ΟΗΕ, που την ονομάζει full-cost pricing, και που σημαίνει ότι τα πλήρη κοινωνικά και περιβαλλοντικά κόστη της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, θα περνάνε στον τελικό καταναλωτή, ώστε να έχει κίνητρο να αλλάξει την συμπεριφορά του!

Για παράδειγμα, ο ΟΗΕ δεν συμφωνεί με το ότι οι Αμερικανοί θα πρέπει να οδηγούν τόσο πολύ τα αυτοκίνητά τους, επειδή αυτό βλάπτει το περιβάλλον. Για αυτό, και προωθεί την αύξηση της τιμής των καυσίμων.

Ο ΟΗΕ θέλει να πετύχει και ριζικές αλλαγές στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για αυτό εστιάζει όλο και πιο πολύ στον ρόλο των «ειδικών τραβηχτικών δικαιωμάτων» στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Επίσης, ο ΟΗΕ θέλει να αλλάξει τις διατροφικές μας συνήθειες, ώστε να προσαρμοστούν σε «βιώσιμες δίαιτες». Δηλαδή λιγότερο κρέας.

Θέλει επίσης να μεταρρυθμίσει την δημόσια εκπαίδευση, εισάγοντας μαθήματα για τις κλιματικές αλλαγές, που τα θεωρεί απαραίτητα στον νέο κόσμο που δημιουργείται.

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, θέλει να υπάρχει και παγκόσμια πρόσβαση σε υπηρεσίες «οικογενειακού σχεδιασμού, υγιούς αναπαραγωγικής πολιτικής και φροντίδας» κλπ. Με άλλα λόγια, ο ΟΗΕ θέλει να υπάρχει μια κλινική εκτρώσεων σε κάθε τετράγωνο, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι ελιτιστές που προωθούν την βιώσιμη ανάπτυξη, λατρεύουν τον θάνατο. Πιστεύουν πως ο άνθρωπος φταίει για την παγκόσμια υπερθέρμανση, και πως όσο λιγότεροι άνθρωποι στον πλανήτη, τόσο το καλύτερο για αυτόν.

Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί συνάνθρωποι μας που συνηγορούν σε επιβολή μέτρων περιοριστικού ελέγχου του πληθυσμού. Κάνουν όμως λάθος να θεωρούν ότι έτσι σώζουν τον πλανήτη, αφού στη πραγματικότητα υποστηρίζουν μια παγκόσμια τυραννία.

Αυτή η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης έχει αρχίσει να διαδίδεται και να κυριαρχεί παντού, αφού πλέον διδάσκεται στα πανεπιστήμια του αναπτυγμένου κόσμου. Και ο ΟΗΕ θα την στηρίζει συνεχώς.

Ήδη, αξιωματούχοι του ΟΗΕ ετοιμάζουν ένα προσχέδιο για ένα παγκόσμιο περιβαλλοντικό σύνταγμα, το οποίο αναμένεται να υπερκεράσει κάποτε όλες τις ισχύουσες εθνικές νομοθεσίες.

Ο περισσότερος κόσμος αγνοεί όλα τα παραπάνω, και δεν ξέρει πόσο αποφασισμένος είναι ο ΟΗΕ για να επιβάλλει τις επιταγές του.

Ο ΟΗΕ φαίνεται πως πραγματικά πιστεύει ότι αυτός πρέπει να κυβερνά τον κόσμο μας, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή ειρήνης, ισότητας, και «πράσινης ευημερίας».

Προς το παρόν, το περιβάλλον χρησιμοποιείται ως δικαιολογία, προκειμένου να ενισχυθούν κάποια παγκόσμια όργανα όπως είναι ο ίδιος ο ΟΗΕ. Αν όμως δεν προσέξουμε, τότε τα παιδιά μας θα ξυπνήσουν μια μέρα, σε έναν κόσμο όπου σε κάθε γωνία θα βρίσκεται και κάποιος ένοπλος κυανόκρανος.

Θα πρέπει να προετοιμαστούμε όσο είναι νωρίς.

http://www.blacklistednews.com/

S.A.


Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Έχω αντικρούσει πολλές φορές δημοσιεύματα και απόψεις που επιχειρούσαν να καταστήσουν συμμέτοχο το λαό στη κρίση…

Όχι διότι πιστεύω ότι οι λαοί είναι ανεύθυνοι και ανυπόλογοι, αλλά διότι διέκρινα σ’ αυτές τις απόψεις που αντέκρουα, είτε ευθεία είτε συγκαλυμμένη προσπάθεια να καταστήσουν τον λαό συνυπεύθυνο ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ με την ευθύνη των θεσμικών εξουσιών του κράτους, όπως είναι ιδίως η εκτελεστική και η νομοθετική…

Γνωρίζοντας, ότι σε τέτοια επιχειρήματα κάθε αναγνώριση της όποιας συνευθύνης του λαού θα ήταν βούτυρο στο ψωμί της επιχειρηματολογίας τους, απέφευγα, πολύ απλά, να προσφέρω και τη μικρότερη δόση βουτύρου όταν τους αντέκρουα…

Την συνευθύνη μπορείς να την αναζητήσεις, αλλά μέσα στα σωστά πλαίσια και όχι σε συλλογιστικές ακραίας και προπαγανδιστικής συλλογικής ευθύνης...

ΠΡΑΓΜΑΤΙ, έρχονται ΣΤΙΓΜΕΣ, έρχονται ΠΕΡΙΟΔΟΙ στην ιστορία ενός λαού, μιας χώρας, κατά τις οποίες η ευθύνη του λαού καθίσταται του αυτού επιπέδου με την ευθύνη των θεσμικών εξουσιών, αν δεν τις υπερβαίνει κιόλας…

Αυτό συμβαίνει ΙΔΙΩΣ όταν το πολιτικό σύστημα γενικά και ειδικότερα αυτό της εξουσίας, έχοντας υπερβεί κάθε όριο ανικανότητας και διαπλοκής, και έχοντας διαβρωθεί τόσο πολύ, ώστε πλέον, δεν καθίσταται απλά δυσλειτουργικό και αναποτελεσματικό, μα ακριβώς επειδή έχει απωλέσει κάθε έσωθεν και έξωθεν καλή μαρτυρία στο επίπεδο της ηθικής του υπόστασης, καθίσταται επικίνδυνο για τη χώρα και το λαό…

Αν κανείς, σταχυολογήσει το τι καταμαρτυρούν και τι του έχουν καταμαρτυρήσει διαχρονικά το σύστημα αυτό στη χώρα μας, όχι οι απλοί πολίτες, μα οι επιφανέστεροι εκ του πολιτικού προσωπικού του συστήματος εξουσίας, είναι αρκετά, ώστε να ξεπεράσουμε την διαδικασία των «αποδείξεων», γιατί το σύστημα αυτό είναι σάπιο, διεφθαρμένο, ανίκανο…

Κρίσεις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ, παρακαλώ…

Ο λαός, δεν έχει ανάγκη κανενός μάρτυρα πλέον…

Η κοροϊδία και η προπαγάνδα, είναι τόσο εμφανείς, ώστε κανείς να μην έχει καμία δικαιολογία, εφόσον ισχυρίζεται ότι διαθέτει τη στοιχειωδώς απαιτούμενη ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ικανότητα για σύναψη της πλέον ευτελούς σημασίας δικαιοπραξίας, ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ή –εκ των υστέρων!- ΔΕΝ ΑΝΤΕΛΗΦΘΗ!

Βρισκόμαστε λοιπόν, μπροστά σε μια τέτοια ιστορική στιγμή…

Τη στιγμή της απόλυτης συνευθύνης του λαού…

Με βάση τα παραπάνω, το σύστημα αυτό, έχει καταστεί, για τους παραπάνω λόγους, επικίνδυνο για τον τόπο…

Αυτό ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, σηματοδοτεί τη στιγμή που η ευθύνη για τη σωτηρία του τόπου περνάει στο λαό…

Αυτό σημαίνει ότι στις εκλογές που έρχονται, δεν πρέπει να ψηφίσουμε κόμματα και πρόσωπα όπως το πράττουμε ΣΕ ΟΜΑΛΕΣ ή ακόμα και ΣΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΟΜΑΛΕΣ πολιτικές περιόδους…

Διότι η περίοδος που διερχόμαστε είναι περίοδος έκτακτης ανάγκης…

Και η «ανάγκη» αυτή, είναι η αδήριτος πλέον επιταγή το σύστημα αυτό να αντικατασταθεί με ένα νέο, τόσο στο επίπεδο των συσχετισμών και της ανάδειξης νέων κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, όσο και στο επίπεδο του πολιτικού του προσωπικού…

Η ψήφος της 6ης Μαΐου, είναι ψήφος ευθύνης, είναι ψήφος πατριωτικού καθήκοντος, είναι ψήφος εθνικής κυριαρχίας, εθνικής ανεξαρτησίας και αποτίναξης της ξένης κατοχικής δύναμης…

Την 7η Μαΐου, ή θα πανηγυρίζει η Τρόΐκα, ή εμείς…

Και οι δυο δεν γίνεται…

Σκεφθείτε κάτι το πολύ απλό…

Με ποιο αποτέλεσμα θα πανηγυρίζει η τρόικα;

Λοιπόν, θα της το χαρίσετε;

Θα τη «βοηθήσετε» ώστε να μη χάσει αυτή τη χαρά;

Αυτό είναι το πατριωτικό ερώτημα πολύ περισσότερο και από το όποιο ερώτημα για την αποτελεσματικότητα των μη μνημονιακών προτάσεων, που απλώς και ως (κρυφο-φιλομνημονιακό τις περισσότερες φορές) ερώτημα αποτελεί την ύστατη έκφραση υπεκφυγής, για τον απλούστατο λόγο, διότι ζητούν «εκ των προτέρων αποδείξεις» αποτελεσματικότητας προτάσεων που είναι προς εφαρμογή αν υιοθετηθούν απ’ τον λαό, όταν τη μόνη πραγματικότητα που έχουν είναι μια πολιτική που προαναγγέλλει το θάνατο της εθνικής και ιδιωτικής οικονομίας!!!

Λοιπόν, κάθε πολιτική που μου υπόσχεται έστω το στοιχειώδες: να παλέψω ενάντια στον σφαγέα μου, είναι μια πολιτική που την υιοθετώ άνευ ετέρου, ακόμα και ως απλή προοπτική αγώνα, ενάντια στην πολιτική του σφαγείου…

Τόσο απλά…

Τα υπόλοιπα ανήκουν στη λογική, γιατί θα ξαναψηφίσω το σφαγείο…

Ένα απίστευτο παρασκήνιο με πρωταγωνιστή τον Λουκά Παπαδήμο απέναντι στον Βλαντιμίρ Πούτιν
Η εταιρεία Rothchild έστειλε την απάντηση στους Ρώσους και όχι η Ελληνική κυβέρνηση!!!
Ο Παπαδήμος μαριονέτα και θεατής των εξελίξεων που ζημιώνουν την χώρα


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Οι αρμόδιοι του ρωσογερμανικού fund energy έμειναν άναυδοι παραλαμβάνοντας όχι επίσημη απάντηση του Ελληνικού κράτους στην πρόταση που υπέβαλαν για την ιδιωτικοποίηση του ελληνικού δικτύου μεταφοράς ενέργειας, αλλά ένα γράμμα της εταιρείας Rothchild and Sons, χωρίς ημερομηνία καλά-καλά και άλλα τυπικά στοιχεία, με το οποίο απορριπτόταν, για τυπικούς λόγους, η πρότασή τους!!!

Οι Rothchild ενεργούσαν από κοινού με την UBS, ως σύμβουλοι ιδιωτικοποιήσεων της «ελληνικής κυβέρνησης». Το fund energy έσπευσε να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στο Βερολίνο, που κινητοποίησε τον Ράιχενμπαχ.

Των εξελίξεων αυτών προηγήθηκε επίσκεψη αστραπή του αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα και παραστάσεις του πρέσβη στον επικεφαλής του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, Μητρόπουλο. Το μήνυμα ήταν σαφές: «Τέρμα τα αστεία με τους Ρώσους. Πουθενά Ρώσοι στον ενεργειακό τομέα. Θα τα δώσετε όλα στην κρατική εταιρεία του Ισραήλ και στις ελληνικές εταιρείες που συνεργάζονται μαζί της».

Σκηνές απείρου κάλλους ακολούθησαν, καθώς ο Ρώσος πρώην υπουργός Ενέργειας, Γιουσούποφ έσπευδε στην Αθήνα με το αεροπλάνο του σε αναζήτηση του Μητρόπουλου, που είχε πάει όμως στο Ισραήλ. Φανταστείτε την έκπληξη των Ρώσων όταν ανακάλυψαν ότι ο Μητρόπουλος μετά το Ισραήλ πήγε στη Μόσχα, όπου έγινε… άφαντος! Τον έψαχνε το Κρεμλίνο, τον έψαχνε η Gazprom, στο τέλος φώναξαν τον Έλληνα πρέσβη στο υπουργείο Εξωτερικών να τον ρωτήσουνε που βρίσκεται και γιατί αποφεύγει την επαφή με τις ρωσικές αρχές!

Εφραίμ, Άκης, Πούτιν

Είχε προηγηθεί άλλο «θρίλερ». Ρώσος υπουργός βολιδοσκόπησε στενό συνεργάτη του Παπαδήμου για το ενδεχόμενο ιδιωτικής επίσκεψης που ήθελε να πραγματοποιήσει ο Πούτιν στο Άγιο Όρος, περιλαμβανομένης και της Μονής Βατοπεδίου, την οποία είχε επισκεφθεί και κατά το παρελθόν. Η Αθήνα του έθεσε δύο όρους: Να συναντηθεί στην Θεσσαλονίκη με τον Παπαδήμο και να αποφύγει το Βατοπέδι.

Κατόπιν αυτού, δεν υπήρξε επισήμως αίτημα. Μία πανίσχυρη Ελλάδα δεν έχει λόγους να ενδιαφέρεται αν θα προκαλέσει ρωσική δυσαρέσκεια…

Όποιος σκέφτεται βρίσκει ενδιαφέρουσες συμπτώσεις στις υποθέσεις των δύο μόνων φυλακισθέντων για διαφθορά, Εφραίμ και Άκη. Ο Εφραίμ, για παράδειγμα, φυλακίστηκε αμέσως μετά την θριαμβευτική περιοδεία στην Ρωσία, όπου τον φιλοξένησε ο Πούτιν. Ο Άκης κατηγορείται για μίζες από προμήθειες γερμανικών και ρωσικών όπλων.

Σεβόμενοι τώρα εμείς τις άοκνες κρατικές/δικαστικές προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, καταλήξαμε λογικά και υποχρεωτικά στο εξής συμπέρασμα: Οι ΗΠΑ που διαθέτουν στην Ελλάδα την συντριπτική πλειοψηφία στρατιωτικών εξοπλισμών, είναι τέρατα εντιμότητας και διαφάνειας. Ούτε που τους περνά από το μυαλό η ιδέα να «λαδώσουν» Έλληνες πολιτικούς ή να κάνουν ανεπίτρεπτες παρεμβάσεις…

Πηγή: Περιοδικό «Επίκαιρα»
Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πολλοί αναρωτιούνται γιατί η οικονομική ανάκαμψη αργεί τόσο πολύ. Πράγματι, η βραδύτητα των εξελίξεων έχει προκαλέσει την έκπληξη ακόμα και των ειδικών. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η παγκόσμια οικονομία θα έπρεπε να επιδείξει ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 4,4% και του 4,5%το 2011 και το 2012 αντίστοιχα. Στην πραγματικότητα, τα τελευταία στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνουν ότι η ανάπτυξη έφθασε μόλις το 2,7% το 2011, και θα επιβραδυνθεί φέτος κατά 2,5% - ένα ποσοστό που μπορεί να χρειαστεί να αναθεωρηθεί μάλλον προς τα κάτω.

Υπάρχουν δύο πιθανές αιτίες για την απόκλιση που παρατηρείται. Είτε η ζημιά που προκλήθηκε από τη χρηματοπιστωτική κρίση ήταν πιο σοβαρή από αυτό που πιστεύαν όλοι, είτε το φάρμακο που δόθηκε στις ασθενείς οικονομίες ήταν λιγότερο αποτελεσματικό από αυτό που είχαν προβλέψει οι ειδικοί.

Στην πραγματικότητα, η σοβαρότητα της τραπεζικής κρίσης έγινε γρήγορα αντιληπτή. Δόθηκαν τεράστια πακέτα τόνωσης της οικονομίας κατά την χρονική περίοδο 2008-9, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, με τη Βρετανία να συντονίζει της προσπάθειες και τη Γερμανία να παρουσιάζεται ουσιαστικά ως απρόθυμος υποστηρικτής της όλης διαδικασίας. Τα επιτόκια μειώθηκαν αισθητά, τράπεζες που κατέρρεαν διασώθηκαν πανηγυρικά, τυπώθηκε νέο χρήμα, κόπηκαν οι φόροι και ενισχύθηκαν οι δημόσιες δαπάνες. Ορισμένες χώρες προχώρησαν και σε υποτιμήσεις των νομισμάτων τους.

Ως αποτέλεσμα, ο κατήφορος σταμάτησε, και η ανάκαμψη ήταν ταχύτερη από ότι αρχικά αναμενόταν. Αλλά η τόνωση της οικονομίας με τα μέτρα αυτά μετέτρεψαν την τραπεζική κρίση σε δημοσιονομική κρίση και κρίση δημόσιου χρέους. Από το 2010 και μετά, οι κυβερνήσεις άρχισαν να αυξάνουν και πάλι τους φόρους και να μειώνουν δαπάνες ανταποκρινόμενες στις συχενιζόμενη απειλή της χρεοκοπίας. Στο σημείο αυτό, η ανάκαμψη άλλαξε πορεία.

Όπως επισημαίνουν οι Reinhart και Rogoff στο αριστουργηματικό τους βιβλίο This Time is Different (Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά) δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος να ξεγελάσεις μια βαθιά κρίση του τραπεζικού συστήματος. Η κρίση προέρχεται από την «υπερβολική συσσώρευση χρέους» η οποία καθιστά τις οικονομίες «ευάλωτες σε κρίσεις εμπιστοσύνης». Οι τράπεζες πρέπει να διασωθούν από τις κυβερνήσεις – και στη συνέχεια οι τράπεζες καλούνται να διασώσουν τις κυβερνήσεις αυτές. Στο τέλος, και οι δύο πρέπει να διασωθούν από τις κεντρικές τράπεζες.

Όλα αυτά, σύμφωνα με τους Reinhart και Rogoff, οδηγούν σε μια «παρατεταμένη και έντονη συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας.» Εκτιμούν δε ότι η μέση διάρκεια των μεταπολεμικών κρίσεων έχει 4,4 χρόνια - o χρόνος που απαιτείται για την αναγκαία «απομόχλευση» δηλάδη την ελάφρυνση των χρεών – κατόπιν το κλίμα κρίσης αντιστρέφεται και αναζωπυρώνεται η οικονομική ανάπτυξη.

Ωστόσο, κάτι λείπει από την ιστορία. Η ανάκαμψη από την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 διήρκησε περίπου 10 χρόνια, περισσότερο από το διπλάσιο του μέσου όρου που παρατηρείται κατά της μεταπολικές κρίσεις. Οι Reinhart και Rogoff υπογραμμίζουν δύο πιθανούς λόγους για αυτή τη χρονική διαφορά στους ρυθμούς ανάκαμψης: η αργή πολιτική ανταπόκριση στην παγκόσμια οικονομική ύφεση και ο χρυσός κανόνας, που σήμαινε ουσιαστικά ότι οι μεμονωμένες χώρες δεν ήταν σε θέση να βγουν από την ύφεση μέσω των εξαγωγών. Με άλλα λόγια, η δημοσιονομική πολιτική και το καθεστώς νομισματικής πολιτικής παίζουν αποφασιστικό ρόλο στις διαστάσεις που παίρνει η ύφεση αλλά και στο χρόνο που απαιτεί η οικονομική ανάκαμψη.

Είναι επίσης σημαντικό ότι ευρείς οικονομικές κρίσεις σημειώθηκαν και πάλι στη δεκαετία του 1970, μετά από ουσιαστική απουσία στις δεκαετίες του 1950 και 1960, όταν επικρατούσαν η Κεϋνσιανή διαχείριση του οικονομικού συστήματος και το σύστημα Bretton Woods για τη διαχείριση των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οι μεγάλες μεταπολεμικές κρίσεις που αναλύουν οι Reinhart και Rogoff έλαβαν χώρα μεταξύ 1977 και 2001. Συνέβησαν επειδή είχαν αρθεί οι έλεγχοι των κινήσεων κεφαλαίων και η συνολική εποπτεία των τραπεζών. Ήταν μικρότερης διάρκειας από την ύφεση της δεκαετίας του 1930, κυρίως γιατί οι ​​πολιτικές λύσεις που δόθηκαν δεν στερούνταν ευφυίας όπως παλιότερα.

Ο Πρόεδρος της Ινδονησίας κ. Susilo Bambang Yudhoyono τόνισε το σημείο αυτό κατά τη συνάντηση του με τον Βρετανό Πρωθυπουργός David Cameron νωρίτερα τον Απρίλιο τονίζοντας ότι το επιτυχές σχέδιο εξόδου της Ινδονησίας από την κρίση μετά την κατάρρευση του 1998 ήταν εμπνευσμένο από τον John Maynard Keynes. «Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι βιομηχανίες μπορούν να παράγουν...»

Σήμερα, πολλές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα στην ευρωζώνη, φαίνεται να έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητες διαμόρφωσης πολιτικής. Με τη δημοσιονομική λιτότητα στην μόδα, δεν ασχολούνται πλέον με το αν οι «άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν» και αν «οι βιομηχανίες μπορούν να παράγουν.» Οι κεντρικές τράπεζες έχουν πια αναλάβει την αποστολή στήριξης των οικονομιών, αλλά τα περισσότερα από τα χρήματα που τυπώνουν παραμένουν εντός του τραπεζικού συστήματος, χωρίς να αντιστρέφουν τη στασιμότητα της κατανάλωσης και την πτώση των επενδύσεων.

Επιπλέον, η ίδια η ευρωζώνη αποτελεί ένα μίνι-χρυσό πρότυπο, με υπερχρεωμένη μέλη που δεν μπορούν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους, επειδή απλά δεν έχουν εθνικά νομίσματα για να υποτιμήσουν. Έτσι, δεδομένου ότι και η κινεζική ανάπτυξη είναι σε επιβράδυνση, η παγκόσμια οικονομία φαίνεται ότι θα ακολουθήσει την υποτονική της πορεία για αρκετό καιρό ακόμα, με αύξηση της ανεργίας σε ορισμένες χώρες έως 20% ή και περισσότερο.

Με μπλοκαρισμένες τη δημοσιονομική, νομισματική και συναλλαγματική πολιτική, υπάρχει διέξοδος από την παρατεταμένη ύφεση; Ο John Geanakoplos του Πανεπιστημίου του Yale τάσσεται υπέρ γενναίων διαγραφών των χρεών. Αντί να περιμένουν να απαλλαγούν από το χρέος μέσω πτωχεύσεων, οι κυβερνήσεις πρέπει «να απαιτήσουν άφεση χρέους.» Θα μπορούσαν να αγοράσουν τα επισφαλή δάνεια από τους δανειστές και να διαγράψουν ένα μέρος του κύριου κεφαλαίου που καταβάλλεται από τους δανειολήπτες, μειώνοντας ταυτόχρονα τις απαιτήσεις των ασφαλιστικών δαπανών και του συνολικού χρέους. Στις ΗΠΑ, τα προγράμματα TALF (Term Asset-Backed Securities Loan Facility) και PPIP (Public-Private Investment Program) αποτελούσαν ουσιαστικά προσπάθειες μερικής διαγραφής χρεών για κατόχους επισφαλών δανείων κατοικίας, αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα.

Αλλά η αρχή της διαγραφής χρέους έχει σαφώς εφαρμογές και για το δημόσιο χρέος, ιδιαίτερα στην ευρωζώνη. Εκείνες που φοβούνται πολύ υψηλό δημόσιο χρέος είναι οι τράπεζες που το κατέχουν. Επισφαλή ομόλογα δημοσίου δεν διαφέρουν από επισφαλή ιδιωτικά ομόλογα. Δανειστές και δανειζόμενοι θα έβγαιναν ουσιαστικά κερδισμένοι από μια ορθολογική ακύρωση του χρέους. Όπως επίσης και οι πολίτες των οποίων οι ζωές καταστρέφονται από απεγνωσμένες προσπάθειες των κυβερνήσεων για απο-μόχλευση των χρεών.

Η διαγραφή των χρεών στηρίζεται φιλοσοφικά στην πεποίθηση ότι οι πιστωτές φέρουν μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που παρατηρείται, αφού ουσιαστικά χορήγησαν επισφαλή δάνεια. Εφ' όσον ο οφειλέτης δεν παραπλάνησε το δανειστή κατά τη στιγμή της λήψης του δανείου, ο δανειστής φέρει τουλάχιστον κάποια ευθύνη για τη συναλλαγή.

Το 1918, ο Keynes υπστήριξε την ακύρωση των χρεών μεταξύ των Συμμάχων που προέκυπταν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο «Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κινηθούμε και πάλι, εκτός αν ελευθερωθούμε από αυτά τα χάρτινα δεσμά», έγραψε. Και το 1923, η έκκλησή του έγινε μια προειδοποίηση που πολιτικοί του σήμερα καλά θα κάνουν να λάβουν υπόψη τους: « Οι απολυταρχικοί των συμβάσεων... είναι οι πραγματικοί γονείς της επανάστασης».


Ο Νίκος Παπανδρέου “καρφώνει” τον Βενιζέλο για το Μνημόνιο ή μήπως επειδή ο Βαγγέλης δεν τηρεί τον λόγο του για πλήρη κάλυψη του Γιώργου;
Λέτε ο Νίκος να εννοεί πως ο Γιώργος δεν ήταν πρωθυπουργός αλλά απλώς βρισκόταν στο μεταξύ Μαξίμου και εκδρομών για χαλάρωση;

Βόμβες κατά του αδερφού του, Γιώργου Παπανδρέου, αλλά κυρίως κατά του κ. Καθηγητή Νομικής, κ. Ευ. Βενιζέλου, εξαπολύει ο Νίκος Παπανδρέου στο άρθρο του στην Οικονομική Επιθεώρηση.

Αφού και ο ίδιος ο πρωθυπουργικός αδερφός κατάλαβε τα εγκλήματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φανταστείτε που φτάσαμε. Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι ο κ. Νίκος Παπανδρέου έρχεται να επιβεβαιώσει όλα αυτά που λέγαμε: Οτι οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι, ότι σύρθηκαν στη διαπραγμάτευση χωρίς σοβαρότητα, ότι οι πολιτικοί που διαπραγματεύτηκαν το μέλλον της χώρας ήταν λίγοι μπροστά στους τεχνοκράτες της τρόικας.

Δεν είναι καθόλου τυχαία, κατά τη γνώμη μας, η συγγραφή και δημοσίευση αυτού του άρθρου, λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Διότι είτε έχει πάθει βέρτιγκο είτε ήθελε να κάνει κακό στο ΠΑΣΟΚ και ειδικά στον Βενιζέλο.

Το άρθρο έχει υπότιτλο: «Η τρόικα στέλνει οικονομολόγους, εμείς απαντάμε με δικηγόρους». Είναι σαφής αιχμή κατά του συνταγματολόγου κ. Βενιζέλου. Πώς αυτός ο άνθρωπος χωρίς οικονομικές γνώσεις πήγε να διαπραγματευτεί, ήταν ένα θέμα που θίξαμε κατά καιρούς από εδώ. Τώρα το επιβεβαιώνει και ο Ν. Παπανδρέου.

«Ως τώρα, η μάχη του μνημονίου, εν γένει, υποφέρει από μία στρατηγική ασυμμετρία: εκείνοι στέλνουν τους οικονομολόγους τους, εμείς απαντάμε με τους δικηγόρους μας. Αυτό το στρατηγικό λάθος διορθώνεται με μιαν απόφαση». Αυτά λέει ο κ. Παπανδρέου αλλά έχει και συνέχεια το άρθρο κόλαφος για το ΠΑΣΟΚ.

«Δεν υπήρξαν οι άνθρωποι εκείνοι που θα μπορούν να απαντούν με στοιχεία και να αντιπαρατίθενται, όταν προκύπτει η ανάγκη, προς τις ξένες ομάδες οικονομολόγων από το ΔΝΤ και την Ευρώπη, που μας ‘‘επισκέπτονται’’. Γιατί άραγε να μη διαθέτουν και τα δικά μας υπουργεία Ελληνες οικονομολόγους από το ΔΝΤ;»… «Ετσι ώστε όταν οι ξένες οικονομικές αποστολές επισκέπτονται τη χώρα να βρίσκουν μπροστά τους ‘‘τους δικούς μας’’ που θα μιλάνε την ίδια γλώσσα και που θα είναι σε θέση να ανταποκρίνονται καλύτερα στις πιέσεις που μας ασκούνται έξωθεν;»

Επομένως, όλες οι ελληνικές αποστολές διαπραγμάτευσης ήταν ανίκανες να σταθούν μπροστά στο ΔΝΤ. Και ιδιαίτερα ο κ. Βενιζέλος, ο δικηγόρος, κατά τον κ. Παπανδρέου.

Σίγουρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δε θα αισθάνεται καθόλου καλά από την ώρα που δημοσιεύτηκε το άρθρο.

Ολόκληρο το άρθρο έχει ως εξής:

Αν έχει λείψει κάτι από το πολιτικό σύστημα, τόσες δεκαετίες, είναι η ύπαρξη σοβαρών οικονομικών επιτελείων. Δεν έχω δει ποτέ το υπουργείο Οικονομικών-Συντονισμού-Ανάπτυξης να έχει δίπλα του εκείνο που πραγματικά χρειάζεται: μια στρατιά άξιων οικονομολόγων που θα ξεσκονίζουν το κάθε άρθρο σε κάθε νόμο που προτείνεται, μια στρατιά ανθρώπων που θα μπορούν να απαντούν με στοιχεία και να αντιπαρατίθενται, όταν προκύπτει η ανάγκη, προς τις ξένες ομάδες οικονομολόγων από το ΔΝΤ και την Ευρώπη, που μας «επισκέπτονται» περιοδικά. Γιατί άραγε να μην διαθέτουν και τα δικά μας υπουργεία Έλληνες οικονομολόγους από το ΔΝΤ; Έτσι ώστε όταν οι ξένες οικονομικές αποστολές επισκέπτονται τη χώρα μας να βρίσκουν μπροστά τους «τους δικούς μας» που θα μιλάνε την ίδια γλώσσα και που θα είναι σε θέση να ανταποκρίνονται καλύτερα στις πιέσεις που μας ασκούνται έξωθεν;

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσα χρόνια το πολιτικό σύστημα αρνείται να χρησιμοποιήσει τόσους και τόσους λαμπρούς οικονομολόγους από τα πανεπιστήμιά μας, ή και γιατί κανένας υπουργός δεν εξασφαλίζει, για το δικό του καλό, την απίστευτα πλούσια εμπειρία και ικανότητα του εγχώριού μας think tank, δηλαδή του ΚΕΠΕ. Καιρός είναι και αυτός ο Οργανισμός, που στήθηκε για αυτόν το λόγο ακριβώς, το 1963, να παίξει το ρόλο της υποστήριξης όλων των κυβερνήσεων στο δύσκολο έργο που έχουν μπροστά τους.

Οικονομικοί σύμβουλοι από τους καλύτερους επιστήμονες που διαθέτουμε, και σε κάθε υπουργείο, όχι μόνον στα οικονομικά υπουργεία, θα έχουν την ευθύνη να αναλύουν τις επιπτώσεις από την κάθε νομοθετική πράξη, θα ξεσκονίζουν τα κίνητρα και αντικίνητρα όλων των άρθρων που προτείνει το κάθε υπουργείο, θα έχουν ζωντανό διάλογο με τους φορείς, όπως τα εμπορικά επιμελητήρια και άλλους, που αφορά ο κάθε νόμος. Και όχι να ανακαλύπτουμε, κατόπιν εορτής, τις αρνητικές επιπτώσεις που δεν προέβλεψε ο νομοθέτης.

Εν ολίγοις, οι οικονομολόγοι θα έχουν την ευθύνη να αναλύσουν και να προτείνουν στη νομοθεσία εκείνα τα κίνητρα και αντικίνητρα που, για τους νομικούς συμβούλους των υπουργών, από τη φύση τους, δεν αποτελούν προτεραιότητα.

Δείτε, ως παράδειγμα, όλους τους φορολογικούς νόμους που έχει φτιάξει η χώρα εδώ και δεκαετίες. Έχει γίνει έστω και ένας σωστός; Δηλαδή, ένας που να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Ζήτημα αν τους έχει κοιτάξει πριν πάνε στη Βουλή κάποιος σοβαρός οικονομολόγος. Είναι το πολιτικό μας σύστημα έτσι που λίγο αναλύονται οι επιπτώσεις ενός νόμου – η πίεση είναι να βγει ο νόμος, να φανεί σωστός, αλλά χωρίς να έχει δοθεί η δέουσα προσοχή στις πραγματικές επιπτώσεις στη συμπεριφορά του πολίτη. Σήμερα, για παράδειγμα, ανακαλύψαμε ότι σχολεία και νοσοκομεία δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις στέγες τους για την παραγωγή φωτοβολταϊκής ενέργειας, λόγω περιορισμών στο νόμο.

Ιδού ένα παράδειγμα, πρόσφατο, που παραθέτω ολόκληρο από το energypress.gr, για του λόγου το αληθές.

«Η ΔΕΗ φαίνεται ότι δεν επιτρέπει, ερμηνεύοντας κατά βούληση το νόμο, σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, να εγκαταστήσουν μικρά φωτοβολταϊκά συστήματα στις στέγες των κτιρίων τους. Ο λόγος για σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια κ.λπ. τα οποία, ενώ έχουν δρομολογήσει την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, τελικά δεν μπορούν να τα τοποθετήσουν, καθώς η ΔΕΗ αρχικά, αλλά και η υπηρεσία ΑΠΕ του υπουργείου θεωρούν ότι ο νόμος δεν επιτρέπει την εγκατάσταση πάνω από ένα σύστημα 10 KW για κάθε φορέα.

Για να γίνει αντιληπτό το παράλογο του ισχυρισμού αυτού, αρκεί να αναφερθεί ότι όλα τα σχολεία, για παράδειγμα, ανήκουν στο ίδιο Νομικό Πρόσωπο, τον ΟΣΚ, συνεπώς, σύμφωνα με την άποψη που έχει επικρατήσει στο υπουργείο, δεν μπορεί να μπει παρά μόνον σε ένα σχολείο φωτοβολταϊκό σύστημα στέγης.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που έχει δρομολογήσει την τοποθέτηση φωτοβολταϊκών στα διάφορα κτίρια όπου στεγάζεται, αλλά δεν του δίνεται αυτή η δυνατότητα, καθώς δεν μπορεί να πάρει όρους σύνδεσης από τη ΔΕΗ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει εντοπιστεί το πρόβλημα και εξετάζεται ο τρόπος για να ξεπεραστεί, ωστόσο η καθυστέρηση είναι δεδομένη και, εν τω μεταξύ, οι ενδιαφερόμενοι φορείς (μεταξύ των οποίων και οργανισμοί με κοινωνικό ρόλο και δραστηριότητα) στερούνται των εσόδων που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα οικονομικά τους».

Τέτοια προβλήματα προκύπτουν καθημερινά στη λειτουργία (δυσλειτουργία!) του κράτους.

Δίνω, ως άλλο παράδειγμα, νόμο που επιβάλλει φόρο της τάξης των 40% σε κάποια αγορά αξίας 200 εκατομμυρίων, θα εισπράξει αμέσως το κράτος το 40% επί 200, δηλαδή 80 εκατομμύρια. Αλλά ο οποιοσδήποτε οικονομολόγος γνωρίζει ότι μόλις βάλεις το φόρο, αλλάζει η συμπεριφορά του φορολογούμενου και μπορεί να μην εισπραχθεί ούτε το ένα δέκατο. Έτσι έγινε με την αποτυχημένη φορολογία των αυτοκινήτων μεγάλων κυβικών, από την οποία το κράτος προέβλεπε είσπραξη 80 εκατ. και τελικά πήρε μόνον 7.

Το ίδιο συνέβη και με την αποτυχημένη προσπάθεια φορολογίας σκαφών – που αντί να πληρώσουν τον νέο και μεγάλο φόρο, οι ιδιοκτήτες τους άλλαξαν σημαία ή έφυγαν οριστικά από την Ελλάδα. Σήμερα, δε, γεμίζουν (ως ενοικιαστές!) τις μαρίνες της Τουρκίας, της Μάλτας και της Ιταλίας. Τόσο ωραία!

Δεν έχει το χρόνο ο βουλευτής ή ο υπουργός να τα δει όλα αυτά. Και δεν ξέρω αν χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι είναι ζήτημα αν υπάρχουν στη Βουλή πάνω από 4-5 βουλευτές-οικονομολόγοι.

Εφόσον έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, από τώρα θα ήταν καλό να γνωρίζουμε τα οικονομικά επιτελεία όλων των κομμάτων. Να γνωρίζουμε τον τρόπο και με ποιους θα αντιμετωπίσουν το ΔΝΤ και τη γνωστή Τρόικα. Ειδικά από τα νέα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του λαού, είτε συμφωνούν με τις μεταρρυθμίσεις και το μνημόνιο, είτε όχι, και πάλι χρειάζονται να διαθέτουν ομάδες εξειδικευμένων στελεχών.

Φυσικά δεν πιστεύω ότι τα κόμματα, πλην των μεγάλων, σκέπτονται έτσι. Οι επιλογές για το ποιοι θα είναι υποψήφιοι βουλευτές αναγκαστικά γίνεται με άλλα κριτήρια.

Ποιοι όμως θα συμβουλεύουν τους αρχηγούς των κομμάτων ως προς τα οικονομικά της χώρας; Να μην ξέρουμε από τώρα;

Ποια θα είναι η κεντρική τους στρατηγική ως προς τις πιέσεις των Ευρωπαίων; Και το πιο σημαντικό, ποιες είναι οι προτάσεις τους; Δεν πρέπει να συμφωνήσουν όλοι, μα όλοι, με την ιδέα των ευρωομολόγων; Αμφιβάλλω αν έχουν διαμορφώσει καν άποψη.

Η υιοθέτηση ευρωπαϊκού ομολόγου σε ανταλλαγή με το χρέος μας, όπως έχω γράψει πολλές φορές, θα κατεβάσει αμέσως-αμέσως το έλλειμμά μας στο 60% του ΑΕΠ. Το βάρος θα είναι εντελώς βιώσιμο. Είναι η λύση με την οποία όλα τα κόμματα, ακόμη και το ΚΚΕ, θα μπορούσε να συμφωνήσει. Και με την αλλαγή σκηνικού στην Ευρώπη (Ολάντ, Ολλανδία), η πρόταση του ευρωομολόγου –όπως την έχει διατυπώσει ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης– είναι πιο ώριμη από ποτέ.

Αλλά για να μπούμε σε αυτήν τη συζήτηση και να διεκδικήσουμε μια τέτοια λύση, όχι μόνον χρειάζεται μια ενωμένη φωνή (για να μην πω μια ενωμένη Βουλή), αλλά και μια ομάδα σοβαρών οικονομολόγων.

Σημειώνω επίσης: Ως τώρα, η μάχη του Μνημονίου, εν γένει, υποφέρει από μια στρατηγική ασυμμετρία: εκείνοι στέλνουν τους οικονομολόγους τους, εμείς απαντάμε με τους δικηγόρους μας.

Αυτό το στρατηγικό λάθος διορθώνεται με μιαν απόφαση.

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Στο περιθώριο του νέου έπους υποσχεσιολογίας που αυτή τη φορά γράφεται από τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος δηλώνει πως θα κάνει τα αδύνατα δυνατά αρκεί να τον (ξανα)εμπιστευτούμε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών ασκείται και σε μια πρωτοφανή, μετεκλογικού περιεχομένου, συζήτηση.

Προσφάτως, εξέπληξε τα πλήθη και με μια σειρά «αν» - τέσσερα για την ακρίβεια – που, ως άλλος Κίπλινγκ, έθεσε με τον γνωστό βερμπαλιστικό τρόπο του, προκειμένου να μας εξηγήσει υπό ποίες προϋποθέσεις θα δεχόταν πρωθυπουργία Σαμαρά μετά τις εκλογές και το αναμενόμενο και προδικαζόμενο εκλογικό αποτέλεσμα.

Έτσι, λοιπόν, πληροφορηθήκαμε πως ο κ. Βενιζέλος θα εμφανιζόταν περισσότερο… γενναιόδωρος αν ο αρχηγός της Ν.Δ. εγκατέλειπε προεκλογικώς «την πολιτική του κομματικού εγωισμού και την αδιέξοδη και εκτός πραγματικότητας στρατηγική της κομματικής αυτοδυναμίας της ΝΔ».

Κατά τη γνώμη του, ο Σαμαράς οφείλει να πάψει να επαναλαμβάνει προεκλογικώς όσα ενοχλούν τον κ. Βενιζέλο και να… αυτολογοκριθεί για να τον εξευμενίσει.
Επίσης, θα μας κάνει τη χάρη αν ο Σαμαράς… «ισορροπήσει, πάψει να παλινδρομεί και διατυπώσει μια υπεύθυνη θέση, όπως αυτή που διατυπώνουμε εμείς».

Δηλαδή, οφείλουμε όλοι να δεχθούμε την περί ισορροπίας άποψη του κ. Βενιζέλου – ενώ έχουμε ήδη ζήσει εξαιτίας του κάθε είδους ανισορροπία.

Επιπλέον, ο κ. Βενιζέλος θα το ξανασκεφτόταν «αν ο κ. Σαμαράς αντιληφθεί ότι η χώρα δεν κυβερνιέται πάρα μόνο με συστράτευση όλων των φιλοευρωπαϊκών και υπεύθυνων δυνάμεων» και αν αντιλαμβανόταν «ότι δεν μπορεί να επιβάλει τον εαυτό του ως πρωθυπουργό, αλλά μπορούν να συζητηθούν όλα τα ονόματα, φυσικά χωρίς καμία προκατάληψη».

Υπάρχουν είπε (ο κ. Βενιζέλος) πολλά διαφορετικά «αν», καλώντας μάλιστα τον κ. Σαμαρά να… σκέπτεται με διαφορετικό τρόπο!

Οπότε, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μέσα στη μεγαλομανία του, θεωρεί ότι μπορεί να υπαγορεύει και τον τρόπο που σκέπτονται οι υπόλοιποι!

Προφανώς υπάρχουν πολλά και διαφορετικά «αν» - αλλά τα περισσότερα τον αφορούν:

Αν δεν δήλωνε πως πριν από το 2009 δεν ήταν στο «επιτελείο» και μετά το 2009 δεν ήταν στο «σύστημα» - απαλλάσσοντας έτσι τον εαυτό του πάσης ευθύνης και δηλώνοντας πως ήταν αντίθετος με την προσφυγή στο ΔΝΤ, το οποίο τελικά υπηρέτησε καλύτερα παντός άλλου.

Αν δεν υπερθεμάτιζε συνεχώς, εμφανιζόμενος βασιλικότερος του βασιλέως σε όλα τα ζητήματα που μας οδήγησαν ως εδώ, από το «λεφτά υπάρχουν» ως την είσοδο των ιδιωτών στο χρέος και το δημοψήφισμα.

Αν δεν υπερασπιζόταν με όλους τους τρόπους τον κ. Παπακωνσταντίνου στην υπόθεση της διόγκωσης του ελλείμματος, ακόμη και απολύοντας σύσσωμο το Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά και τα μέλη του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής.

Αν δεν συμφωνούσε να δοθούν εγγυήσεις στη Φινλανδία – πράγμα που έγινε.

Αν δεν έδιωχνε την τρόικα τον περασμένο Σεπτέμβριο, με αποτέλεσμα να τρέχει στην έδρα του ΔΝΤ στη Ν. Υόρκη, εκλιπαρώντας τους να γυρίσουν πίσω – και αφού προηγουμένως μας είχε πει πως η αναχώρηση ήταν «συμφωνημένη και προγραμματισμένη».

Αν δεν δεχόταν με το καλημέρα σας τις γραπτές εγγυήσεις.

Αν δεν έβαζε το χαράτσι μέσω ΔΕΗ (που έχει οδηγήσει την επιχείρηση στο χείλος της χρεοκοπίας), ενώ επιμένει να δηλώνει πως είναι εναντίον των χαρατσιών και της αύξησης του ΦΠΑ στη σίτιση.

Αν δεν έδινε την συγκατάθεσή του στον κ. Παπανδρέου όσον αφορά στη φοβερή ιδέα περί δημοψηφίσματος – αν και σ’ αυτή την περίπτωση διαφωνούσε.

Αν διαπραγματευόταν πραγματικά το PSI, ώστε να μην υπάρξουν συνέπειες για τους ομολογιούχους – φυσικά πρόσωπα, κάτι για το οποίο δηλώνει πως τον ανάγκασε η τρόικα και το ΔΝΤ.

Αν δεν συμφωνούσε – στην πραγματικότητα πρότεινε - να αποκλειστούν από κάθε εμπορική δραστηριότητα τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, οδηγώντας σε ακρωτηριασμό τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.

Είδατε πόσα πολλά και πόσα διαφορετικά «αν» πραγματικά υπάρχουν στην περίπτωση του κ. Βενιζέλου;
Είναι ευρωπαϊκό ιδεώδες η διά βίου λιτότητα που προσπαθεί να επιβάλλει, έχει ήδη επιβάλει η Γερμανία σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες - και τις συμμαχικές της κι αυτές που αντιμετωπίζει ως Προτεκτοράτα, Ζώνες Εντολής, Ζωτικό χώρο;

Και για να εξηγούμεθα, όταν λέμε Γερμανία δεν εννοούμε το Γερμανικό έθνος, ούτε τον Γερμανικό λαό, αλλά τη Γερμανική άρχουσα τάξη, τους Γερμανούς αστούς κι όλη την Ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη που τους ακολουθεί, τραπεζίτες, τοκογλύφους, μονοπώλια, πολυεθνικές Γάλλων, Αγγλων, Πορτογάλων κι όλων των φυλών του Ισραήλ.

Διότι το (γερμανικό ) πρόβλημα της Ευρώπης είναι ταξικό κι όχι εθνικό, πόσω μάλλον εθνικιστικό, όπως ορισμένοι το απλοποιούν.

Ομως, το ταξικό πρόβλημα οδηγείται απ’ την άρχουσα αστική τάξη να γεννά εθνικό μίσος ανάμεσα στους λαούς, ώστε οι αντιθέσεις να διοχετεύονται μέσα σε γενικεύσεις, «οι Ελληνες» (οι τεμπέληδες), «οι Γερμανοί» (οι νοικοκύρηδες), εκεί να συσσωρεύονται και να συσκοτίζεται η φύση τους. Ωστε να μη λύνονται ποτέ. Ετσι, και οι Γερμανοί εργαζόμενοι και οι Ολλανδοί και οι Ελληνες και οι Ισπανοί τραβάνε, λίγο ώς πολύ, τα ίδια ζόρια νομίζοντας μάλιστα οι μεν ότι τους φταίνε οι δε, ενώ η αιτία του κακού είναι πάντα η ίδια παντού, δεν έχει πατρίδα, έχει μόνον λεφτά.

Θηριώδη λεφτά, τρελά ποσά, συσσωρευμένα σε χαρτοφυλάκια (πραγματικά και λογιστικά) που
συνεπάγονται τη μεγαλύτερη έως τώρα ανισοκατανομή του πλούτου σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

Αυτό το φαινόμενο, αν δεν ανακοπεί κι ακόμα περισσότερο αν δεν αντιστραφεί, θα καταστρέψει σε ήδη ορατόν ορίζοντα τις κοινωνίες, ενδεχομένως και τον πλανήτη (εις ό,τι αφορά την κατοίκησή του απ’ τους ανθρώπους). Με το πιο γνωστό μέσον, τον πόλεμο.

Οταν μιλάμε λοιπόν για Ευρωπαϊκό ιδεώδες, ή μέλλον, ή πεπρωμένο, τι ακριβώς εννοούμε;

Μας προτάθηκε να ονειρευτούμε (ενδεχομένως και να ζήσουμε ) ή ακόμα και να αγωνισθούμε για να ζήσουμε σε μιαν Ευρώπη των λαών, των εθνών και των κρατών, όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν και τα σύνορα θα χλωμιάζουν.

Και πού βρισκόμαστε;

Σε μια Ευρώπη των πληθυσμών και των περιοχών, όπου οι οικονομίες αποκλίνουν δημιουργώντας πλούσιες ζώνες και ειδικές οικονομικές ζώνες. Οπου ο πλούτος των εθνών που παράγεται απ’ τους λαούς μοιράζεται απ’ τα κράτη στις τάξεις με τον πιο ανισοκατανεμητικό κι απάνθρωπο τρόπο.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία Ευρώπη της Βαϊμάρης. Στην οποίαν για τρίτη φορά στην ιστορία της η Γερμανία προσπαθεί να «μοιράσει ένα χαρτί» που έκαψε την Ευρώπη ήδη δύο φορές.

Μοιάζει η Γερμανία να κρατάει στα χέρια της τέσσερις άσους, αλλά στην πραγματικότητα έχει ζεύγη του επτά.

Διότι , όταν αναγκάζει σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, τον λαό της να χάσει σε έναν χρόνο το 25% του έχειν του και ταυτοχρόνως θέλει να του φάει άλλο ένα 25% τα επόμενα δύο χρόνια, τότε η Γερμανία κατασκευάζει μια βόμβα που θα σκάσει στα χέρια της, δηλαδή στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Αυστρία, στην Πορτογαλία, στην ίδια τη Γερμανία στο τέλος.

Η Γερμανία θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα.

Υπέστη η ίδια την οικονομική αγριότητα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, με αποτέλεσμα τη γέννηση του ναζιστικού τέρατος και τη συνακόλουθη σφαγή των ευρωπαϊκών (κι όχι μόνο) λαών, στον πιο τερατώδη πόλεμο που έχει διεξάγει έως τώρα ο άνθρωπος.

Τώρα η Γερμανία υπαγορεύει στην Ευρώπη μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών διαρκείας. Με βάση την οποίαν οι άνθρωποι θα δουλεύουν διά βίου για τους τοκογλύφους, τα κράτη θα είναι διαρκώς χρεωμένα, οι κοινωνίες θα αποσαθρώνονται από πενία και ταξικό μίσος, ενώ η καταστολή θα βασιλεύει παντού.

Με αυτόν τον τρόπο, με αυτό το σύστημα, η Ευρώπη εκφασίζεται εκ των έσω, την εκφασίζουν οι Τοκογλύφοι των Εθνών
και δημιουργούν ένα καθεστώς ζόφου, «τρόμου και αθλιότητος» του Δ’ Ράιχ.

Σε αυτήν την Ευρώπη που πάνω απ’ το κεφάλι της θα πλανάται όχι σαν φάντασμα, αλλά ως μια διαρκής ποινή το Σπαθί του Δαμοκλή, όσοι άνθρωποι ζουν «θα πρέπει να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα» - όπως έγραφε η προμετωπίδα της εισόδου στην Κόλαση στο φερώνυμο έργο του Δάντη.

Ομως, οι άνθρωποι έχουν ιστορία (απ’ το ρήμα οίδα, γνωρίζω), δεν μπορούν να ζουν έξω απ’ το πλαίσιό της.

Η επιστροφή της Ευρώπης στην εποχή του Γ’ Ράιχ είναι αδύνατη, μπορεί όμως να τη σκοτώσει ο «θαυμαστός νέος κόσμος» του Δ’ Ράιχ. Μπορούν να τη σκοτώσουν οι μεταμορφισμοί της «νέας Τάξης πραγμάτων» που έρχεται κι επανέρχεται από την εποχή της Ρώμης έως σήμερα, σε μία προσπάθεια να λυθεί οριστικώς υπέρ των Δυνατών το ερώτημα του ζην.

Σε αυτήν την εντροπία θα αντιστέκεται πάντοτε το ευ ζην, έτσι ώστε ποτέ η απάντηση στο ερώτημα της ζωής να είναι ο θάνατος...

(Ελπίζω)...

Του Στάθη από enikos, μοντάζ Γρέκι
Της Μιχαλούς

Χαμηλές πτήσεις καταγράφουν τα δύο μεγάλα κόμματα στις κρυφές δημοσκοπήσεις… Αδυνατούν να επιτύχουν την συσπείρωση και συνεχίζονται οι διαρροές προς τα άλλα κόμματα, με αποτέλεσμα να τους έχει πιάσει πανικός

Το ταβάνι για τη ΝΔ δεν ξεπερνά το 20% ενώ για το ΠΑΣΟΚ φθάνει το15% με το ζόρι…Κάπως έτσι οι πνιγμένοι πιάνονται από τα μαλλιά τους… Ο μεν Σαμαράς στην προσπάθεια του να ανατρέψει το κλίμα επιστράτευσε ακόμη και τον πρώην Πρωθυπουργού Κωστάκη, δημιουργώντας όμως, αντίθετα αποτελέσματα στους ήδη πιεσμένους ψηφοφόρους του. Επίσης θέλοντας να το παίξει και άφθαρτος τόνισε ότι θα καταργήσει τις «πελατειακές σχέσεις»…διορίζοντας μόνο εξωθεσμικά πρόσωπα για υπουργούς λέει και όχι του βουλευτές που θα επιλέξει ο λαός (!)

Εκείνο όμως που δεν υπολόγισε είναι ότι κόσμος καταλαβαίνει ότι με τις δηλώσεις του αυτές κάνει για μια ακόμη φορά ντρίπλα στην νοημοσύνη του … Με μια τέτοιου είδους κίνηση το μόνον που θα ικανοποιήσει είναι την τρόικα η οποία δεν θέλει τους βουλευτές εξαρτημένους από την λαϊκή ψήφο, αλλά μόνο από την ίδια!

Την ίδια ώρα ο ΓΑΠ μετά από συνεννόηση με τον Μπένι έκανε μια ακόμη θεαματική κολοτούμπα από εκείνες που μόνο αυτός ξέρει ανασύροντας το σύνθημα λεφτά υπάρχουν εννοώντας όμως αυτή τη φορά τον φυσικό πλούτο…επισημαίνοντας δε ότι ποτέ δεν είπε αυτή τη φράση ως εντολή για παροχές!!!.

Και τέλος έχουμε και τον Τσίπρα ο οποίος προσπαθεί να την βγει από αριστεράλέγοντας χαρακτηριστικά ότι το πιο σημαντικό είναι να προκύψει ένας «σκληρός κοινοβουλευτικός πυρήνας» της Αριστεράς που θα επιδιώξει την ανατροπή του Μνημονίου ακόμη και με την Αλέκα Παπαρήγα πρωθυπουργό!

Έκανε επίσης «άνοιγμα» και στον Καμένο, ξεκαθαρίζοντας ότι οι δύο πολιτικοί χώροι έχουν διαφορετική διαδρομή αλλά «επειδή είναι ιστορικές στιγμές, εάν χρειαστούμε πέντε ψήφους του κυρίου Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε…».

Έχουν τρελαθεί όλοι τελείως και πάνε να τρελάνουν και εμάς!!!

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Το «Σύστημα» που μας ΚΥΒΕΡΝΑ, λένε κάποιες «κακές γλώσσες», διαπιστώνοντας αδυναμία ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ της δήθεν "δεξιάς" «Νέας» Ν.Δ. και φθορά του ΛΑΟΣ της ίδιας «πολυκατοικίας» (κατά την προσφιλή στον κ. Καρατζαφέρη έκφραση), βλέπει, ως νέα αποτελεσματική «βαλβίδα σωτηρίας του», το Κόμμα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» με ηγέτη τον κ. Καμμένο (που εκλέχτηκε βουλευτής της ΝΔ πρώτη φορά το 1993 σε ηλικία 28 ετών).

Το «Σύστημα», όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις μέχρι την τελευταία ημέρα που επιτρεπόταν α δημοσιευθούν, εκτιμά ότι τον κ. Καμμένο θα τον πιστέψουν αρκετοί αγανακτισμένοι με τη «Νέα» Ν.Δ. του κ Σαμαρά και θα στραφούν προς τους «Ανεξάρτητους» όπου πέραν του κ. Καμμένου πρωταγωνιστούν και άλλα γνωστά «παλιά» ονόματα μπλε και πράσινης πολιτικής απόχρωσης…

Και καθώς ο αντίποδας της δήθεν «δεξιάς» δηλαδή το δήθεν «αριστερό» ΠΑΣΟΚ καταρρακώνεται εμφανίστηκε ένα παλιό πολιτικό στέλεχος ο κ Κουβέλης (Βουλευτής του Συνασπισμού από το 1989) ως ηγέτης του «νέου» πολιτικού χώρου της «Δημοκρατικής Αριστεράς»…

Έτσι με τον κ. Κουβέλη στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ στο οποίο υπάρχει νεοεκλεγμένος Πρόεδρο και τον κ Καμμένο στα δεξιά της «Νέας» Ν.Δ. όπου επίσης υπάρχει «νέος» Πρόεδρος, το «Σύστημα» ελπίζει και θεωρεί δεδομένο ότι θα σωθεί (εφόσον οι Έλληνες ψηφοφόροι προσέλθουν στις κάλπες με πλήρη αμνησία των όσων έζησαν και ζούνε τα τελευταία δύο χρόνια και των όσων συζητιέται ότι είναι προγραμματισμένα για τον Ιούνιο…)

Ανανέωση με «παλιά» υλικά ή αναπαλαίωση;

Στην Ελλάδα της τρόικα, της ανεργίας, της πτώσης αξιών, των συσσιτίων, της δραματικής μείωσης μισθών και συντάξεων το «Σύστημα» θα μας πείσει ότι κάνει… Ανανέωση!...

Παράλληλα εμφανίζεται στο προσκήνιο μια σαφώς «ανήθικη» και περίτεχνα καλλιεργούμενη ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ τύπου «Μιθριδατισμού» για την έκφραση της δυσαρέσκειάς μας απέναντι στο πολιτικό μας «Σύστημα», τα Κόμματα και τους πολιτικούς που θα διεκδικήσουν την ψήφο μας στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012…

Στα εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια και εφημερίδες βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε εδώ και μήνες κάρτες και ευρήματα δημοσκοπήσεων που αφορούν στις προτιμήσεις των Ελλήνων για Κόμματα, εκτιμήσεις για τον «καταλληλότερο» Πρωθυπουργό και πρόθεση ψήφου διαπιστώνοντας ότι σε όλα η επωδός είναι η ίδια:

Στις 7 Μαΐου θα προκύψει πολυκομματική Βουλή αυξάνοντας τα σημερινά 5 σε περισσότερα ίσως και 10 (!) Κόμματα, με αποτέλεσμα να ΜΗΝ υπάρξει η απαιτούμενη πλειοψηφία μπλε και πράσινων Βουλευτών για να σχηματισθεί και πάλι Συγκυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας όπως αυτή που μας «σώζει» εδώ και μερικούς μήνες υπό τον διορισμένο Πρωθυπουργό Dr Λουκά Παπαδήμο…

Εμμέσως, πλην απολύτως σαφώς, το μήνυμα που στέλνουν τα γνωστά «παπαγαλάκια του Συστήματος» από τα ΜΜΕ είναι ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟ καθότι δείχνει τον κίνδυνο ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑΣ, Ανατροπής των συμφωνηθέντων στα περιβόητα Μνημόνια, πλήρη κατάρρευση της Οικονομίας, πιθανή στάση πληρωμών και εκδίωξη από το ευρώ (παραμονή στο οποίο επιθυμεί, λένε τα γκάλοπ, περισσότεροι από τους 3 στους 4 Έλληνες…)

Εάν αυτά τα μηνύματα που μας στέλνουν θυμίζουν λίγο το ιστορικό πλέον σλόγκαν εκφοβισμού «Καραμανλής ή… τανκς» και άλλο τόσο το ιστορικά ελπιδοφόρο σλόγκαν της ΑΛΛΑΓΗΣ μην ξαφνιάζεστε!

Ζούμε στη χώρα όπου ΟΛΑ τριγύρω αλλάζουνε και ΟΛΑ τα ίδιο μένουν…

Πάντως το «Σύστημα βασιλεύει» στην αβασίλευτη Δημοκρατία μας!..