Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιουν 2016

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Οι πρόσφατες επιθέσεις, φαινομενικά "Μοναχικών Λύκων", τόσο στις ΗΠΑ (Ορλάντο) όσο και στο Παρίσι , επαναφέρουν για πολλοστή φορά την απειλή εκδήλωσης τρομοκρατικών ενεργειών με ποικιλία μεθόδων, από τζιχαντιστικές οργανώσεις και βεβαίως το αποκαλούμενο 'Ισλαμικό Κράτος".

Το Φεβρουάριο του 2016, σε κλειστή συνεδρίαση σε χώρα των Βαλκανίων, αξιωματούχος των αντιτρομοκρατικών αρχών της Ουγγαρίας, πληροφόρησε ότι η Βουδαπέστη υπολογίζει σε αδρές γραμμές ότι το 1% των προσφύγων/μεταναστών που χρησιμοποίησαν το λεγόμενο "Βαλκανικό διάδρομο" το 2015 (10.000 άτομα), είτε αποτελούν μέρος δικτύου Τζιχαντιστών είτε είναι συμπαθούντες σε βαθμό ώστε να συνδράμουν μελλοντικά σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Παραλλήλως οι Γαλλικές αρχές ασφαλείας έχουν μια μακροσκελέστατη λίστα των περίπου 9.500 ατόμων που διαμένουν μόνιμα στη Γαλλία και ανήκουν στο πρώτο βαθμό κινδύνου για συμμετοχή ή συνδρομή σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Ωσαύτως οι Γερμανικές αρχές εσωτερικής ασφάλειας έχουν υποδείξει περί τα 7.500 άτομα στην Επικράτεια τους και οι Ιταλικές αντιστοίχως τουλάχιστον 1.500. Σε όλα τα παραπάνω εάν προσθέσουμε λοιπές Ευρωπαικές χώρες, την ύπαρξη απροσδιόριστου αριθμού μοναχικών λύκων και ανισόρροπων προσωπικοτήτων όπως και την ύπαρξη αρκετών πυρήνων τρομοκρατών αλλά και εξτρεμιστών στα Δυτικά Βαλκάνια (Ιδιαίτερα στη Βοσνία), τότε ένα λίαν προβληματικό περιβάλλον ασφάλειας καθορίζεται πλέον για τις περισσότερες Ευρωπαικές χώρες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τη τελευταία τριετία έχουν ανοιχθεί νέοι διάδρομοι διείσδυσης για τους Τζιχαντιστές προς την Ε.Ε. που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Καταρχάς με την είσοδο Τσετσένικών ομάδων στην Ουκρανία,με προηγούμενη δράση στη Συρία, όπως και με ομάδες Μεσανατολιτών που χρησιμοποιούν ποικίλες μεθόδους εισόδου στην Ευρώπη,όπως διαμέσου της Ανατολικής Αφρικής Αφρικής με πλαστά έγγραφα ακόμα και μέσω Λατινικής Αμερικής (σε αυτή τη περίπτωση με νομότυπα έγγραφα).

Σε όλα τα ανωτέρω πρέπει να συνυπολογιστούν η εντεινόμενη στρατολόγηση νέων εξτρεμιστών και μέσω κοινωνικών δικτύων ή προπαγάνδας του δρόμου & εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων, όπως και η διαρκώς εξαπλούμενη μέθοδο χρηματοικονομικών συναλλαγών όπως το Χαβάλα και το Αμάνα.

Σε ότι αφορά ειδικότερα την Ελλάδα λόγω των ελέγχων (capital control) τα συστήματα αυτά διευκολύνουν πέρα των Μουσουλμάνων μεταναστών και οποιουδήποτε άλλου (κατά κανόνα στελεχών του οργανωμένου εγκλήματος) που επιθυμεί και χρειάζεται τις υπηρεσίες τους, καθότι -εάν και λίαν ειρωνικό- είναι τα μόνα παρατραπεζικά συστήματα στη χώρα με παγκόσμια, αξιόπιστη, οικονομική και ταχύτατη εξυπηρέτηση δίχως βεβαίως κανένα ρυθμιστικό έλεγχο. Εξυπακούεται ότι κατά τη ίδια μεθοδολογία εξυπηρετούνται και οι ανάγκες Τζιχαντιστικών δικτύων και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ως εκ τούτου θα υπάρξει μακρά πορεία με μεγάλες δυσκολίες για την αντιμετώπιση του φαινομένου και οι πρόσφατες προειδοποιήσεις του Γάλλου Πρωθυπουργού, ότι πρόκειται για "Πόλεμο που θα διαρκέσει μια γενεά", πρέπει να κρατούν σε εγρήγορση τις κατά τόπου Αρχές για να προληφθούν νέες επιθέσεις.

Πηγή RIMSE



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


O διοικητής του στρατοπέδου φωνάζει τον Κωστίκα που είναι φαντάρος και του λέει:
«Κωστίκα. Αύριο το πρωί περιμένω τον Καμμένο. Να είσαι στην πύλη από τα ξημερώματα και να με ειδοποιήσεις όταν φτάσει».

Το πρωί πράγματι ο Kωστίκας είναι στην πύλη από τις 6 το πρωί.
Κατά τις 6.30 παίρνει τηλεφωνο στη πύλη ο διοικητής...

- Κωστίκα έφτασε ο Καμμένος;
- Όχι κύριε διοικητά, δεν έχει έρθει

Στις 7 παρά τέταρτο πάλι τα ίδια…
- Eφτασε ο Καμμένος;
- Όχι ακόμα.

Ο διοικητής πήρε ξανά στις 7, στις 7.15, στις 7.30 … Συνεχώς ως τις 9…

Κατά τις 9 και κάτι, σκάει μια μαύρη μερσεντές στην πύλη.
Ο Κωστίκας κάνει νόημα να κατεβάσουν το φιμέ τζάμι.

- Καμμένο εσύ είσαι;
- Ναι λέει ο Καμμένος
- Μ@λ@κ@ τρέχα παρουσιάσου στο διοικητή γιατί θα σε γ@μήσει σε ψάχνει από τα ξημερώματα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ερωτηματικά, θλίψη και οργή προκαλεί η πρακτική που έχει υιοθετήσει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το οποίο στο τουρκόφωνο δελτίο του χρησιμοποιεί τις… τουρκικές ονομασίες των νησιών του Αιγαίου, κάτι που εδώ και δεκαετίες διεκδικεί η Τουρκία θέλοντας έτσι να υπονομεύσει την ελληνική κυριαρχία στα νησιά.

Έτσι το εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων σε μια σημαντική στιγμή για την Ελλάδα όπου ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Μπαν κι Μουν επισκέφθηκε τη Μυτιλήνη, προσφέροντας και μια μοναδική ευκαιρία προβολής του ελληνικού νησιού το όποιο σηκώνει το βάρος της προσφυγικής κρίσης, με ευθύνη της Τουρκίας, έσπευσε να βαφτίσει την Λέσβο, «Midilli Adasi» υιοθετώντας την τουρκική ονομασία του νησιού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΑΠΕ ξαναβαφτίζει και την Ελλάδα, αναφέροντας την χώρα μας ως «Yunanistan», ενώ σε άλλο ρεπορτάζ ειδαμε την Χιο να αναφερεται ως «Sakiz Adasi»

Η υιοθέτηση της τούρκικης ονομασίας δεν είναι απλό τεχνικό θέμα, καθώς το ΑΠΕ που ουσιαστικά επιτελεί και εθνικό έργο εμφανίζεται να προβάλλει διεθνώς την οθωμανική ονομασία ενός εκ των πιο σημαντικών και πιο ευαίσθητων εθνικά, νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, προκαλώντας τουλάχιστον σύγχυση, ενώ πρακτικά δημιουργεί συνειρμούς στους τουρκόφωνους αναγνώστες του, για συνεχιζόμενους δεσμούς του Midilli Adasi με την διάδοχη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Τουρκία.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι σχεδόν καθημερινά στον πόλεμο ανακοινώσεων και ΝΟΤΑΜ που ανταλλάσσουν οι αρμόδιες αρχές των δυο χωρών, η Αθήνα καταγγέλλει την μη χρήση των διεθνώς αναγνωρισμένων ονομασιών των Ελληνικών νησιών από την Τουρκία. Το ίδιο ακριβώς δηλαδή που διαπράττει σήμερα το ίδιο το "Εθνικό" Πρακτορείο Ειδήσεων.

Κι έτσι, μετά το "η θάλασσα δεν έχει σύνορα" περνάνε στα χειρότερα. Τα νησιά μας δεν έχουν ελληνικά ονόματα...! Δεν τολμούμε να φανταστούμε ποια θα είναι η εξέλιξη αυτής της εθνομηδενιστικής πολιτικής. Και δεν τολμούμε να φανταστούμε τις τουρκικές αντιδράσεις, εάν σε ελληνικούς χάρτες αναφερόντουσαν με ελληνικά ονόματα τουρκικά νησάκια... 

Να υποθέσουμε ότι η ονομασία των Ελληνικών νησιών στην τουρκική γλώσσα δεν αποτελεί υλοποίηση κυβερνητικού σχεδιασμού; 
Να υποθέσουμε πως ήταν το αποτέλεσμα της κρίσης κάποιου υπαλλήλου του ΑΠΕ (θυμίζουμε πως πρόκειται για το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων), αλλά δεν έχει τιμωρηθεί κανείς; 
Ή να υποθέσουμε πως μπαίνουμε σε μία σειρά επικοινωνιακής διαχείρισης της εσωτερικής πολιτικής κρίσης, που με τεχνάσματα αποπροσανατολισμού επιδιώκει να μειώσει το πολιτικό κόστος της κυβέρνησης, αδιαφορώντας για τα όποια αποτελέσματα και επιπλοκές επί των εθνικών θεμάτων; 

Σε κάθε περίπτωση, κάποιος ή κάποιοι υπουργοί θα έπρεπε ήδη να έχουν υποβάλει την παραίτησή τους, όπως θα συνέβαινε σε κάθε ευνομούμενο κράτος, όπου οι κρατικοί λειτουργοί και οι πολιτικοί του σέβονται τουλάχιστον τους εαυτούς τους.
Αλλά, εδώ είναι Ελλάδα και ενώ συνέβη κάτι ιδιαιτέρως σοβαρό για τα εθνικά θέματα της χώρας, για την πολιτική και τα παρελκόμενά της (βλ. ΜΜΕ) ήταν απλά  ημέρα Παρασκευή... και λόγω του Σαββατοκύριακου η υπόθεση ξεχάστηκε με τη γνωστή μέθοδος της δημιουργικής αμνησίας...!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γυναίκες με παραδοσιακές φορεσιές στη Σμίνθη, στα Πομακοχώρια της Ξάνθης. «Για μένα μητρική γλώσσα ήταν τα ελληνικά και τα πομακικά», λέει μια γυναίκα που εντάχθηκε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ΚΕΣΠΕΜ. «Οταν πήγα στο μειονοτικό δημοτικό, άρχισα να διδάσκομαι βασικά μαθήματα στα τουρκικά, που για μένα ήταν άγνωστη γλώσσα!».

Γράφει η Σίσσυ Αλωνιστιώτου

Οταν έπεφτε ο ήλιος, έπρεπε να έχουν μπει στο χωριό. Με τη δύση οι μπάρες έκλειναν, και για να ξαναπάνε στα σπίτια τους χρειάζονταν εξηγήσεις και αποδείξεις για τους λόγους και τον τόπο διανυκτέρευσης εκτός.

Για να ανοίξουν οι μπάρες και να βγουν προς τις πόλεις χρειάζονταν την ειδική ταυτότητα και την άδεια από τις Αρχές. Εξαίρεση στον κανόνα δεν υπήρχε: Γυναίκες που ήθελαν να γεννήσουν σε νοσοκομείο, παιδιά που χρειάζονταν ιατρική περίθαλψη, άντρες που πήγαιναν στη δουλειά τους, άνθρωποι που ήθελαν να πάνε στην αγορά – όλοι έπρεπε να τηρούν τις προϋποθέσεις εισόδου/εξόδου.

Πομακοχώρια: Μια κατάσταση τράνζιτ και βασανιστικής ανάγκης αυτοπροσδιορισμού των ανθρώπων που βρέθηκαν στη Δυτική Θράκη, έπειτα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Τρεις εθνοτικές μειονότητες, Πομάκοι, Τούρκοι και Ρομά, προσδιορίστηκαν ως μία με βάση τη θρησκεία: μουσουλμανική. Στα μειονοτικά σχολεία τα παιδιά διδάσκονται, μέχρι και σήμερα, στην ελληνική και στην τουρκική γλώσσα.

Κάτι άλλαξε...

Στις 17 Νοεμβρίου 1995 καταργούνται από τον τότε υπουργό Εθνικής Αμυνας Γεράσιμο Αρσένη οι «επιτηρούμενες ζώνες» από την ορεινή Θράκη μέχρι την Ηπειρο, και έτσι οι μπάρες πέφτουν. Το Μάιο του 1997, μία ομάδα, επιτετραμμένη του Υπουργείου Παιδείας, κάνει το πρώτο διερευνητικό ταξίδι στη Θράκη, προκειμένου να καταγράψει τις ανάγκες αλλά και τις δυνατότητες ανάπτυξης ενός εκπαιδευτικού προγράμματος που θα απευθύνεται στα παιδιά της μουσουλμανικής μειονότητας. Ανάμεσά τους η Αννα Φραγκουδάκη και η Θάλεια Δραγώνα, που θα είναι στη συνέχεια οι επιστημονικές υπεύθυνοι. Το πρόγραμμα ξεκινά και η τοπική κοινωνία το ονομάζει ΠΕΜ, από τα αρχικά του επίσημου τίτλου: Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων. Σήμερα λέγεται από τους ίδιους ΚΕΣΠΕΜ, από τα αρχικά των κέντρων στήριξης του προγράμματος που είναι η πιο κοινωνικά διευρυμένη εκδοχή, περιλαμβάνοντας εκπαίδευση και ελληνομάθεια ενηλίκων, κυρίως γυναικών της μειονότητας.

Μέχρι σήμερα, και στο πλαίσιο του προγράμματος, διεπιστημονικές ομάδες από σχεδόν όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, αλλά και εκπαιδευτικοί, έχουν συγγράψει σχολικά βιβλία για το δημοτικό και το γυμνάσιο, στηριγμένα σε σύγχρονες μεθόδους, έχουν οργανώσει πολύμορφη επιμόρφωση που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς και συνεργάτες του έργου, έχουν δημιουργήσει δέκα εξωσχολικά κέντρα ελληνομάθειας και κοινωνικής ένταξης, καθώς και τέσσερις κινητές μονάδες που μεταφέρουν τις παιδαγωγικές καινοτομίες στα απομονωμένα και δυσπρόσιτα μειονοτικά χωριά, έχουν οργανώσει δημιουργικές, μαθησιακές, ψυχαγωγικές δράσεις με μεικτές ομάδες παιδιών και νέων από τη μειονότητα και την πλειονότητα. Συνέδρια, ημερίδες, συναντήσεις με τους φορείς της εκπαίδευσης, βουλευτές και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης βοήθησαν, επίσης, στην εγκατάσταση διαλόγου ανάμεσα στη μειονότητα και στην πλειονότητα.

Αντίπαλοι σε όλη αυτήν την προσπάθεια υπήρξαν, φυσικά, οι κοινωνικές ανισότητες που καθορίζουν το επίπεδο της μόρφωσης, οι ανισότητες που οφείλονται στις διαφορετικές ταυτότητες των μαθητών με άλλη θρησκεία, κουλτούρα και μητρική γλώσσα, η πολιτική διγλωσσία, οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Μία από τις πιο σημαντικές καινοτομίες του προγράμματος είναι η έμφαση που δόθηκε στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και η άμεση εμπλοκή τους στις αλλαγές που εισηγούνταν και εφάρμοζαν. Για να συγγραφούν τα πολλά σχολικά βιβλία και εκπαιδευτικά υλικά, εφαρμόστηκαν πειραματικά στις τάξεις από εθελοντές εκπαιδευτικούς, όπου κρίνονταν και διορθώνονταν. Οπως τονίζει η Θάλεια Δραγώνα, «οι εκπαιδευτικοί, συνεργάτες του προγράμματος, που δίδαξαν τα μαθήματα σε χιλιάδες παιδιά της μειονότητας, από το νηπιαγωγείο έως το λύκειο, αλλά και ελληνικά σε ενήλικα μέλη της μειονότητας –κυρίως μητέρες μαθητών–, έκαναν αυτό το έργο να πετύχει».

Αυτόπτης μάρτυς

Αν όλα τα παραπάνω φαίνονται κάπως θεωρητικά, μακρινά και... ξύλινα, η συζήτηση που είχαμε με την Εσρά Μολλά και τη Σεριφέ Σιράκ δίνει ανάγλυφα το ζωντανό, απτό αποτέλεσμα του προγράμματος. Πομακικής καταγωγής, γεννημένες το 1989 και το 1992, αντιστοίχως, σε Πομακοχώρια της Ξάνθης, ήταν μικρά κοριτσάκια όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα. Συνέχισαν μέχρι τέλους, περνώντας από τη θέση του εκπαιδευόμενου στη θέση του εκπαιδευτή. Σήμερα ζουν και οι δύο στην Αθήνα. Η Εσρά είναι δασκάλα, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου, και η Σεριφέ νηπιαγωγός που κάνει τώρα το μεταπτυχιακό της.

– Τελικά τι γίνεται εκεί πάνω;

– Πάντως όχι ό,τι λέει ο Σφακιανάκης, ότι χρειάζεσαι διαβατήριο για να περάσεις την Καβάλα, απαντάει με χιούμορ η Εσρά.

Περιγράφουν και οι δύο περίπου τις ίδιες εμπειρίες που, ουσιαστικά, συνοψίζονται στις δυσκολίες κοινωνικής ένταξης «μέσα στην ίδια σου τη χώρα, αφού δεν μαθαίνεις καλά καμία γλώσσα! Πήγαμε και οι δύο σε μειονοτικό δημοτικό και μετά στο δημόσιο ελληνικό γυμνάσιο. Η ένταξη στο γυμνάσιο σήμαινε άλματα εκ μέρους μας. Υπήρχαν παιδιά που δεν μιλούσαν ούτε λέξη ελληνικά ή ελάχιστα και ήταν αδύνατον να εκφραστούν».

Υπήρχε όμως και το αντίστροφο πρόβλημα που βιωνόταν στο δημοτικό, όπως συνέβη με τη Σεριφέ: «Για μένα μητρική γλώσσα ήταν τα ελληνικά και τα πομακικά. Οταν πήγα στο μειονοτικό δημοτικό, άρχισα να διδάσκομαι βασικά μαθήματα στα τουρκικά, που για μένα ήταν άγνωστη γλώσσα!».

Μαθήματα ενηλίκων... λόγω γυναικών

Τα μαθήματα ενηλίκων δημιουργήθηκαν ύστερα από αίτημα των γονέων –κυρίως γυναικών–, οι οποίοι συνόδευαν τα παιδιά τους στα μαθήματα. Δόθηκε έμφαση στις ανάγκες της καθημερινότητας αυτών των γυναικών που χρειάζονταν ένα καθημερινό ελληνικό λεξιλόγιο για να επισκεφθούν τον γιατρό, να κάνουν ψώνια, να μιλήσουν με τους ανθρώπους της πόλης όταν έβγαιναν από το χωριό. Ως αποτέλεσμα, όμως, είχαν επιπλέον την ενδυνάμωση της αυτοπεποίθησης και τη διεκδίκηση της θέσης τους μέσα στην οικογένεια και στον δημόσιο χώρο. Η Νουρτέν αποκτά αμέσως δίπλωμα αυτοκινήτου και δηλώνει ότι «δεν ντρέπεται πια να βγει στην αγορά». Η Σεβάλ αναφέρεται στην επαφή με το νοσοκομείο, τους γιατρούς αλλά και τις τράπεζες, στον συχνά αγενή τρόπο αντιμετώπισής της, λόγω της μαντίλας που φοράει, επισημαίνοντας παράλληλα πώς αλλάζει αυτή η συμπεριφορά όταν απαντά σε σωστά ελληνικά.

Η γλώσσα, το «διαβατήριο» και οι επιλογές για μόρφωση

– Γιατί όμως οι γονείς παιδιών όπως η Σεριφέ επιλέγουν τα μειονοτικά δημοτικά;

– Για να μην αλλοιωθεί το θρήσκευμα είναι ένας λόγος. Ενας άλλος λόγος είναι ότι η Τουρκία βοηθούσε πολύ στη συνέχιση των σπουδών στα δικά της πανεπιστήμια με υποτροφίες προς τα παιδιά της μειονότητας. Οπότε το να μαθαίνεις τουρκικά ήταν ένα είδος διαβατηρίου για μεγαλύτερη μόρφωση για όσους, τουλάχιστον, είχαν τη δυνατότητα, την επιθυμία να σπουδάσουν. Ενας... τρίτος λόγος είναι ότι σε πολλά χωριά δεν υπήρχαν παρά μόνο μειονοτικά δημοτικά, άρα δεν υπήρχε επιλογή.

– Πώς νιώθετε ύστερα από όλη αυτήν τη διαδρομή;

– Κουρασμένες! Μια υπερπροσπάθεια για να κάνεις τα αυτονόητα: Να μιλάς καλά τη γλώσσα της πατρίδας σου, να μη νιώθεις διαφορετικός ανάμεσα στους συμφοιτητές σου που όταν ακούν το όνομά σου σε ρωτούν πώς και δεν φοράς μαντίλα. Εχουμε φίλους που αλλάζουν το όνομά τους μόνο και μόνο για να μην τους ρωτάνε από πού είναι για να μη νιώθουν «μειονοτικοί». Μιλάμε για πολύ κλάμα και ξενύχτι. Και μετά, όταν έρθει η ώρα να διδάξεις, έχεις την αγωνία των γονέων των μαθητών. Πώς θα με αντιμετωπίσουν ως μουσουλμάνα; Τι θα πουν στα παιδιά τους; Πώς πρέπει να αντιμετωπίσω την τάξη; Σε όλα αυτά το πρόγραμμα ήταν καθοριστικής βοήθειας.

Η Εσρά, που διδάσκει σε δημοτικό σχολείο στη Νέα Φιλαδέλφεια, μας λέει ότι τις μεθόδους του προγράμματος ακολουθεί πολλές φορές και στις τάξεις της, με εξαιρετικά αποτελέσματα ως προς το ενδιαφέρον των μαθητών. Εάν επιστρέψει στη Θράκη, θα το κάνει μόνο για να πάρει μέρος στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων και Ενηλίκων.

Η αυλαία στην τέταρτη και μεγαλύτερη δράση του προγράμματος έπεσε τον περασμένο Μάιο. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχιστεί με την ίδια δυναμικότητα.

Οι Πομάκοι από το 1923

Με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας οι χριστιανικές μειονότητες της Κωνσταντινούπολης, Ιμβρου και Τενέδου και η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Μέχρι το 1954 η Ελλάδα αναγνώριζε τη μειονότητα ως μουσουλμανική, ενώ από το 1936 είχαν εγκατασταθεί οι μπάρες που ξεχώριζαν τα χωριά ως επιτηρούμενες περιοχές. Την άνοιξη του 1954 αναγνώρισε τα σχολεία της μειονότητας ως τουρκικά, στο πλαίσιο πολιτικής εναντίον της κομμουνιστικής Βουλγαρίας και του Ψυχρού Πολέμου ευρύτερα. Οι Πομάκοι, επειδή μιλούσαν μια γλώσσα σλαβική, συγγενή με τα βουλγαρικά, θεωρούνταν απειλή ως πιθανοί συνεργάτες της Σόφιας και των Σοβιετικών. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, λοιπόν, θεώρησαν ή ακολούθησαν συμμαχικές εντολές που προέκριναν μια πολιτική τουρκοποίησης των Πομάκων, υποχρεώνοντάς τους ουσιαστικά και μέσω των μειονοτικών σχολείων να ομιλούν την τουρκική γλώσσα. Μόνο μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Ελλάδα αρχίζει να διαχωρίζει τους Πομάκους από την υπόλοιπη μειονότητα, χωρίς ωστόσο να σημαίνει αυτό κάτι πρακτικά για τα μειονοτικά σχολεία.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή" (18/6/2016)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Τη στιγμή που ο μέσος Έλληνας έχει γονατίσει από την δυσβάσταχτη φορολογία των τελευταίων ετών, οι ιμάμηδες των ψευτομουφτήδων πλουτίζουν με έναν ή και δυο εντελώς αφορολόγητους μισθούς.

Πολλές φορές κατά το παρελθόν έχω αναφερθεί δημόσια στα ας πούμε άτυπα φροντιστήρια θρησκευτικών που λειτουργούν σε όλα σχεδόν τα χωριά της Θράκης με μουσουλμάνους κατοίκους αλλά και μέσα στις πόλεις. Είναι κάτι σαν τα κατηχητικά, λειτουργούν κατά τις απογευματινές ώρες κι εκεί τα μουσουλμανόπαιδα διδάσκονται το κοράνι και τα υπόλοιπα θρησκευτικά τους γενικότερα.

Είναι βέβαια κοινό μυστικό πως πέρα από τα θρησκευτικά που όντως τα διδάσκονται τα παιδιά, στα άτυπα αυτά φροντιστήρια γίνεται μια πολύ καλή πλύση εγκεφάλου των μικρών μαθητών και ουσιαστικά από εκεί μέσα ξεκινά η διαδικασία για τον εκτουρκισμό τους. Επίσης πολλές φορές έχω επισημάνει πως κανείς δεν εγγυάται για την καταλληλότητα και για την ασφάλεια των χώρων αυτών στους οποίους γίνονται τα προαναφερόμενα μαθήματα θρησκευτικών σε παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών.

Όλα αυτά όμως είναι θέματα που τα έχω θίξει κατά το παρελθόν και δε χρειάζεται να τα επαναλάβω με τον κίνδυνο να γίνω όχι απλά γραφικός αλλά και κουραστικός. Εδώ όμως υπάρχει και η οικονομική διάσταση του θέματος που πολλοί τη γνωρίζουν αλλά κανένας δε μιλάει.

Τα μαθήματα αυτά των θρησκευτικών τα κάνουν χοτζάδες και ιμάμηδες και προφανώς δεν τα κάνουν δωρεάν. Πληρώνονται για τη δουλειά τους αυτή και μάλιστα αρκετά καλά σε σχέση με τον μέσο Έλληνα εργαζόμενο που εργάζεται για 400 ευρώ το μήνα. Φυσικά δεν είναι καθόλου παράλογο που οι εν λόγω χοτζάδες και ιμάμηδες αμείβονται για την εργασία τους, ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να πληρώνεται και μάλιστα όσο το δυνατόν καλύτερα.

Εδώ όμως μιλάμε για έναν, πολλές φορές και δυο εντελώς αφορολόγητους μισθούς, μιλάμε δηλαδή για μαύρο χρήμα κι αυτό διότι οι άνθρωποι αυτοί πληρώνονται από την Τουρκία με τη μεσολάβηση των παραγόντων του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής ενώ αρκετοί από τους ιμάμηδες ζητάνε χρήματα και από τους κατοίκους του οικισμού στο οποίο διδάσκουν θρησκευτικά χωρίς φυσικά να δίνουν καμία απόδειξη για τα λεφτά που εισπράττουν από τους γονείς των παιδιών. Πληρώνονται δηλαδή από την Τουρκία, πληρώνονται και από τους κατοίκους του χωριού αλλά δε φαίνεται πουθενά ούτε ο ένας ούτε και ο άλλος μισθός τους.

Προσέξτε, δεν πρόκειται για απλές υποψίες, όλα αυτά δεν είναι πράγματα που απλά περνάει από το μυαλό μας σαν σκέψη. Υπάρχουν γεγονότα που τα επιβεβαιώνουν. Καταρχήν εγώ ο ίδιος όντας κάτοικος ενός μικρού οικισμού τα περασμένα χρόνια, πλήρωνα τον ιμάμη του χωριού για να διδάσκει στα παιδιά μου θρησκευτικά ενώ παράλληλα τον πλήρωνε και η Τουρκία και φυσικά ποτέ δεν έλαβα έστω μια απόδειξη για τα χρήματα που του έδινα.

Επίσης οι ίδιοι οι ψευτομουφτήδες της περιοχής, σε μια προσπάθεια να δείξουν ενδιαφέρον για τις οικονομικές δυσκολίες των μουσουλμάνων κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, τους παροτρύνουν συχνά να μη δίνουν χρήματα στον ιμάμη του χωριού τους διότι αυτός πληρώνεται από τη γειτονική μας χώρα. Είναι κάτι που το έχουν ξεκαθαρίσει οι ίδιοι οι ψευτομουφτήδες.

Αργότερα, όταν για επαγγελματικούς λόγους αναγκάστηκα να αφήσω το χωριό και να μετακομίσω στην πόλη, συνέχισα να στέλνω τα παιδιά μου σε ένα από αυτά τα φροντιστήρια θρησκευτικών που λειτουργούν μέσα στην πόλη της Ξάνθης κι όταν ρώτησα ποιο θα είναι το πόσο που θα πρέπει να πληρώνω, μου απάντησαν πως τα μαθήματα είναι δωρεάν γιατί ο χότζας πληρώνεται από τον μουφτή και φυσικά όταν λένε μουφτή δεν εννοούν τον νόμιμο αλλά τον ψευτομουφτή.

Άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια ο ψευτομουφτής είναι εκείνος που ας πούμε διορίζει ιμάμη στο κάθε τζαμί και στο κάθε χωριό. Εκείνος αποφασίζει σε ποιο τζαμί και σε ποιο οικισμό θα πάει ο κάθε χότζας και εκείνος συνεννοείται με τους κατοίκους του κάθε χωριού. Εδώ βέβαια μπαίνει το εξής ερώτημα: Γιατί οι μουσουλμάνοι της περιοχής δέχονται χοτζάδες και ιμάμηδες που τους στέλνει ο μη νόμιμος Μουφτής; Η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη. Γιατί πολύ απλά τον νόμιμο Μουφτή τον βλέπουν μόνο σε καμιά παρέλαση μιας και ο ίδιος έχει χάσει εντελώς την επαφή με την κοινωνία. Δεν ασχολείται με τίποτα και δε βγαίνει καν από το γραφείο του ενώ ο ψευτομουφτής οργώνει καθημερινά όλα τα πομακοχώρια και βρίσκεται σε άμεση επαφή με τους εκεί κατοίκους.

Κι όμως το σωστό θα ήταν χότζα και ιμάμη στο κάθε τζαμί να τοποθετεί ο νόμιμος Μουφτής, οι άνθρωποι αυτοί να πληρώνονται νόμιμα από το ελληνικό κράτος και φυσικά να φορολογούνται όπως όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Μια κάπως πιο θετική όψη του ίδιου νομίσματος είναι πως ένα μέρος από τα αφορολόγητα λεφτά που λαμβάνουν οι ιμάμηδες το ξοδεύουν στην τοπική αγορά μιας και ζουν στη Θράκη. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι μόλις καταφέρουν και κάνουν ένα γερό κομπόδεμα, πάνε και αγοράζουν σπίτια και άλλα ακίνητα στην Τουρκία.

Με το κείμενο μου αυτό ασφαλώς δεν κάνω καμιά φοβερή αποκάλυψη, άλλωστε οι περισσότεροι και κυρίως οι αρμόδιοι τα γνωρίζουν όλα αυτά πολύ καλύτερα από μένα αλλά για λόγους που δε μπορώ να ξέρω, δεν αποφασίζουν να παρέμβουν και να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο ζήτημα. Ξέρετε για ποιους αρμόδιους μιλάω ε; Για εκείνους που δε δίστασαν να συλλάβουν τον καστανά που πουλούσε τα κάστανα χωρίς να κόβει αποδείξεις.

Αυτή είναι η Ελλάδα της αξιοκρατίας, της ισονομίας, της Δημοκρατίας.

Σ’ αυτήν την Ελλάδα περιμένουμε να έρθουν καλύτερες μέρες.

Πηγή XanthiNet
info@xanthinet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου