Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Απρ 2011


Γράφει ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος

καθ. ιστορικού - συγγραφέας

δημοσιογράφος SBS Αυστραλίας


Η προφορική διαδικασία παρουσίασης των επιχειρημάτων της κάθε πλευράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπου η γειτονική χώρα (“FYROM”) έσυρε την Ελλάδα, κατηγορώντας την για παραβίαση του άρθρου 11 της “ενδιαμέσου - προσωρινής” συμφωνίας του ’95 (απρόσκοπτη ένταξη της γειτονικής χώρας στους διεθνείς οργανισμούς), με την προβολή βέτο (αρνησικυρίας) στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, το 2008, τελείωσε.


Η ελληνική πλευρά προσπάθησε, για πρώτη φορά εμπεριστατωμένα, να παρουσιάσει την πραγματική παραβίαση της “ενδιαμέσου” (έτσι την ονομάζει η ελληνική πλευρά), “προσωρινής” (έτσι την ονομάζει η πλευρά των Σκοπίων, από τη γειτονική χώρα με την πλήρη, ολοκληρωτική κλοπή της μακεδονικής ιστορίας, εθνολογικά, εθνογραφικά, συμβολικά, γεωγραφικά, καθώς και την αναρμοδιότητα του διεθνούς δικαστηρίου να δικάσει και ενδεχομένως να καταδικάσει όχι απόφαση της Ελλάδας αλλά ομόφωνη απόφαση της βορειοατλαντικής συμμαχίας (ΝΑΤΟ).


Όμως, και το έχουμε επισημάνει πολλές φορές (γινόμενοι ίσως κουραστικοί), οι γείτονές μας, πλήρως ταυτιζόμενοι με το “ψυχωτικό όνειρό τους” περί μακεδονικής καταγωγής τους, είναι αμετανόητοι και περισσότερο προκλητικοί. Ο υπουργός Εξωτερικών Αντόνιο Μιλόσοσκι δήλωσε ξεκάθαρα ότι η μετονομασία του διεθνούς αερολιμένα των Σκοπίων σε “Μέγας Αλέξανδρος” είναι σωστή, δίκαια και επιβεβλημένη, καθόσον ο Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκε στη Μακεδονία, καταλήγοντας: “Είμαστε η δημοκρατία Μακεδονίας, πράξαμε το αυτονόητο”!


Τα σχόλια περιττεύουν κατά την άποψή μας. Οι γείτονές μας χρησιμοποιούν μέχρι εξαντλήσεως το εργαλείο της ιστορίας, αλλά -εδώ είναι και το παράδοξο- μάχονται για την ιστορία χωρίς την ιστορία. Έχουν φτιάξει στα μέτρα τους μια ιστορία, ή καλύτερα μια ερμηνεία της ιστορίας, θεωρώντας ότι έτσι πρέπει να είναι, γιατί έτσι θέλουν να είναι. Γίνονται ουκ ολίγες φορές γελοίοι, δείχνοντας ανερυθρίαστα επιγραφές στα ελληνικά, αγάλματα ελληνικά, θέατρα, νομίσματα, εκκλησίες, μοναστήρια, εικόνες, τονίζοντας ότι αυτό είναι το ιστορικό τους παρελθόν και η πολιτιστική τους κληρονομιά.


Αξίζει να αναφερθούμε στον γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο, του οποίου το έργο “Γεωγραφία” κατά την Αναγέννηση κυκλοφόρησε στην Ευρώπη, τόσο πολύ ώστε να καταστεί το δεύτερο βιβλίο μετά τη Βίβλο. Στο έργο αυτό λοιπόν αναφέρεται “Η Μακεδονία, η πρώτη από τις περιφέρειες της Ελλάδος... περιορίζεται από μεν άρκτων της εκτεθειμένης πλευράς Δαλματίας και Μυσίας της άνω και Θράκης [...] από δε δυσμών [...] του από Δυρραχίου ή Επιδάμνου, μέχρι Κελύδνου (ή Πεπολύχνου) ποταμού [...], από δε μεσημβρίας [...] μέχρι Μαλιακού κόλπου [...], από δε ανατολών [...] τους από Νέστου ποταμού μέχρι του εκτεθειμένου πέρατος του Μαλιακού κόλπου”.


Συνεπώς μας χρωστάνε ιστορικά και γεωγραφικά και δεν τους χρωστάμε (αν και δυστυχώς στην Ελλάδα του σήμερα κάποιοι προσπαθούν αποδομώντας την ιστορία να παρουσιάσουν και τον Μ. Αλέξανδρο ως “σφαγέα” των λαών. Τόσο “σφαγέας” που είναι ακόμη και σήμερα ήρωας στη συνείδηση και στον πολιτισμό των λαών που “κατέκτησε” (“Ιράν”, “Ιράκ”, “Αφγανιστάν” κτλ.).

Μέχρι τώρα οι ιθύνοντες της γειτονικής χώρας χρησιμοποιούσαν τον όρο “συνταγματικό όνομα” ως προς τον όρο “Δημοκρατία της Μακεδονίας - Republica Makedonja”, ως όνομα της χώρας τους. Τώρα τελευταία όμως χρησιμοποιούν τον όρο “το ιστορικό μας όνομα”, προσπαθώντας να αποπολιτικοποιήσουν την κλοπή της ιστορικής μακεδονικής κληρονομιάς και ιστορίας, νομιμοποιώντας την ιστορικά. Έχουν προχωρήσει ακόμη και σε πιο ύπουλες μορφές παγίωσης της προσπάθειάς τους.


Στις πρόσφατες ιστορικές μελέτες του Εθνικού Ινστιτούτου Ιστορίας των Σκοπίων καθώς και σε άρθρα έγκριτων εφημερίδων, όπως Onevnik, Utrinski Vesnik, Vecer, χρησιμοποιείται ο όρος “Έλληνες Μακεδόνες” για την “περιγραφή” των κατοίκων της εντός ελλαδικών συνόρων μακεδονικής γης. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι τελικά αποδέχονται ή υπαναχωρούν σε σχέση με την ιστορική αλήθεια και κάποιοι έσπευσαν να χαρούν ή και να θριαμβολογήσουν. Όμως όσοι γνωρίζουν τη σλαβική δολιότητα διαβλέπουν ότι κάτω από αυτό υποκρύπτεται ίσως το πιο ευφυές (για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλη έκφραση) πλάνο οικειοποιήσεως της μακεδονικής ιστορίας στο σύνολό της.


Μας επιτρέπουν μεγαλόψυχα να χρησιμοποιούμε γεωγραφικά τον όρο Μακεδών (αφού δεχθήκαμε de facto τον βίαιο αποχωρισμό του όρου Μακεδών από τον όρο Έλλην, εθνογραφικά - εθνολογικά και γεωγραφικά, με τους χαρούμενους ergaomnites γεωγραφολούντες) - Μακεδόνες αλλά μόνο γεωγραφικά, με την εθνοτική μας καταγωγή μπροστά: Έλληνες (εθνοτικά) - Μακεδόνες (γεωγραφικά).


Έτσι, τα καλύτερα παιδιά της Σόφιας, οι “αυτομακεδονοποιούμενοι” με σερβική συνταγή, από την εποχή του μεσοπολέμου, στα πλαίσια του ενδοσλαβικού σερβο-βουλγαρικού ανταγωνισμού για τη Μακεδονία, θα είναι οι νόμιμοι de facto, de jure, ιστορικά, διαχρονικά, πολιτισμικά και εθνολογικά Μακεδόνες και εμείς οι πραγματικοί Μακεδόνες απλά βρεθήκαμε τυχαία σ’ αυτό τον χώρο και έχουμε και εμείς κάποιο “κομμάτι μικρό και ασήμαντο” γεωγραφικού δικαίου στον μακεδονικό χώρο. Πλήρης διαστρέβλωση και απόλυτο ιστορικό έγκλημα, λίαν επιεικώς.


Και θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί τόση μανία των Σλάβων με τη Μακεδονία; Τι συμβαίνει και τόσο απεγνωσμένα διεκδικούν την ιστορία της και την κληρονομιά της; Θα ήταν εύκολο και απλοϊκό να πούμε ότι οι Βούλγαροι λόγω Σαμουήλ και οι Σέρβοι λόγω Dusan, που περιστασιακά και εφήμερα είχαν “κατακτήσει” κάποια μακεδονικά εδάφη καταστρέφοντας τα πάντα και μεταφέροντας πληθυσμούς και λάφυρα για να παγιωθεί νέα εθνολογικο-εθνογραφική κατάσταση, ένα νέο status quo, πράγμα που δεν κατέστη βέβαια δυνατό, θα “μπορούσαν” να “δικαιολογήσουν” (όπως και το κάνουν) τέτοιες διεκδικήσεις.


Το βέβαιο είναι ότι αυτοί οι σλαβικοί λαοί μάς έχουν αντιγράψει πλήρως. Όπως και οι Βούλγαροι, μη σλαβικό έθνος, επί 200 περίπου χρόνια έγραφαν ελληνικά, πριν οι μακεδόνες αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος δώσουν στον σλαβικό κόσμο την ίδια τους την ύπαρξη, γλώσσα, γραπτό λόγο, λογοτεχνία, γιατί ο ελληνισμός σέβεται, μη διακατεχόμενος από σύνδρομα κατωτερότητας, έχοντας πάντα πολιτισμό πνεύματος, με ό,τι περιλαμβάνει αυτό. Γι’ αυτό φτιάχτηκε γλώσσα σλαβική (σλαβονική κατ’ άλλους) εκ του μηδενός, όχι όμως για προπαγανδιστικούς σκοπούς αλλά για τη δια-μόρφωση λαών - εθνών, μέσω του ενωτικού πνεύματος του χριστιανισμού, της ορθοδοξίας, στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο για τη Δύση - Εσπερία).


Η Βουλγαρία κατά τον βούλγαρο ιστορικό Alex Balabanov, “ακόμη και στην πνοή της ελευθερίας, ακόμη και στους αγώνες ενάντια στην ελληνική κυριαρχία τους κρατήσαμε μόνο μ’ αυτό που είχαμε μάθει από τους ίδιους τους Έλληνες”. Αγώνα για την ελευθερία! Σα να λέμε τους χτυπήσαμε με τα δικά τους βέλη. Και το γειτονικό κράτος, προϊόν εθνοτερατογένεσης στα εργαστήρια του σλαβισμού, που αντί να ευγνωμονεί για ό,τι του προσφέρθηκε, διεκδικεί οικειοποιούμενο, κλέβει, αντί να αναγνωρίσει τον πραγματικό μακεδονισμό (ελληνισμό) στο έδαφός του, στην προαιώνια εστία του, το Μοναστήρι, Κρούσοβο, Αχρίδα (Λυχνίδα), Στρώμνιτσα, Γευγελή, αποδίδοντάς του ανθρώπινα δικαιώματα ώστε να αποτελέσει γέφυρα φιλίας, συνεργασίας, κοινού μέλλοντος μεταξύ Ελλάδος - FYROM.


Με ξένη ιστορία μπορεί να φτιαχτεί κάτι το “πλαστό”, το “νομιμοφανές”, το “αληθοφανές”, αλλά είναι μαθηματικά αποδεδειγμένα ότι σε συνθήκες κατάλληλες θα καταρρεύσει σαν χαρτί, γιατί δεν θα στηρίζεται στην αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα (ιστορία), όπως λένε οι νομικοί. Και μπορεί το γειτονικό κράτος να “κρατιέται” από ξένα συμφέροντα, ισχυρά, αλλά κάποια στιγμή εκ των έσω θα αυτοκαταργηθεί, γιατί δεν υπάρχει κεφάλαιο ιστορικής συνέχειας. Το πραγματικό μακεδονικό όνομα δεν θα χαθεί.






Τον περασμένο μήνα, το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολογήσεων του ΔΝΤ, εξέδωσε μια συγκλονιστική έκθεση. Σύμφωνα με αυτήν, το ΔΝΤ κατηγορείται ότι απέτυχε να αναγνωρίσει τους παράγοντες που οδήγησαν στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από την εποχή του μεγάλου κραχ, όπως απέτυχε να προειδοποιήσει τα μέλη του, ώστε να πάρουν μέτρα.

Η έκθεση σημειώνει πως αρκετοί σημαίνοντες οικονομολόγοι είχαν προειδοποιήσει ξεκάθαρα, πριν το 2007, ότι η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει κινδύνους.

Ένας από αυτούς είναι και ο Raghuram Rajan, που στη πραγματικότητα ήταν ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, όταν προειδοποιούσε για την επερχόμενη οικονομική αστάθεια το 2005. Οι προειδοποιήσεις όμως αυτές συνάντησαν αδιαφορία, και δεν συμπεριλήφθηκαν σε καμία επίσημη ανακοίνωση, αναφορά, ή πρόταση του ΔΝΤ προς τα κράτη μέλη του.

Το ΔΝΤ αξίζει ένα μπράβο που επέτρεψε μια ανεξάρτητη αξιολόγηση της δράσης του στα χρόνια πριν από τη κρίση. Καλά θα ήταν να βλέπαμε κάτι ανάλογο και από τη Federal Reserve, το υπουργείο Οικονομικών, την Επιτροπή Κεφαλαιαγορών, και εκ μέρους άλλων παρόμοιων φορέων και οργάνων. Πάντως να είσαστε όλοι σίγουροι, πως ακόμη κι αυτή η ανεξάρτητη αξιολόγηση δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κάποια θεμελιακή αλλαγή στο ΔΝΤ.

Ένας λόγος για αυτό είναι πως η έκθεση δεν ξεκαθαρίζει το ποια ήταν η βάση της κρίσης. Και κάτι τέτοιο θα ήταν χρήσιμο, αφού τα γεγονότα αποδεικνύουν μεγάλη ανικανότητα από πλευράς του ΔΝΤ να αναγνωρίσει τη δυναμική της κρίσης.

Οι φούσκες ακινήτων που οδηγούσαν την ανάπτυξη στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία, και αλλού, βρίσκονταν στο επίκεντρο της κρίσης. Οι φούσκες αυτές προκάλεσαν οξύτατες αποκλίσεις στις τιμές ακινήτων, τόσο σε σχέση με το παρελθόν όσο και σε σχέση με τα ενοίκια. Δεν υπήρχε περίπτωση αυτές οι τιμές να παραμείνουν σε αυτά τα ύψη. Το μόνο ερώτημα ήταν πότε θα σκάσει η φούσκα;

Επιπλέον, δεν υπήρχε περίπτωση να σκάσει η φούσκα και να μην περάσουμε σε πτώση της ζήτησης και αύξηση της ανεργίας. Στη περίπτωση των ΗΠΑ, οι φούσκες στα ακίνητα είχαν ανεβάσει τα έξοδα κατασκευής κατά 4 μονάδες του ΑΕΠ, ενώ οι δαπάνες κατανάλωσης αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο.

Η οικοδομική υπερδραστηριότητα εξαιτίας της φούσκας, σήμαινε πως μόλις αυτή σκάσει, η τάση θα πέσει απότομα. Άρα, η κατάρρευση της φούσκας θα άφηνε ένα κενό 8-10 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ. Στις ΗΠΑ, αυτό το χάσμα σε ετήσια ζήτηση, αντιπροσωπεύει μεταξύ $1.2 και $1.5 τρισεκατομμύρια.

Ποιοι μηχανισμοί θα κάλυπταν αυτό το χάσμα σύμφωνα με τους οικονομολόγους του ΔΝΤ; Τα πράγματα είναι απλά. Το προσωπικό του ΔΝΤ επέδειξε ανικανότητα. Ένα από τα προβλήματα που υπογράμμισε η έκθεση αξιολόγησης ήταν και το πρόβλημα της ομαδικής σκέψης (groupthink). Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν τα αφεντικά τους, και οι όμοιοί τους, αντί να πουν την δική τους άποψη.

Οι προτάσεις για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του groupthink, είναι πολύ ωραίες, αλλά όλοι ξέρουμε πως κανένας οικονομολόγος του ΔΝΤ δεν θα διακινδύνευε τη καριέρα του μη λέγοντας αυτά που θέλουν να ακούσουν οι ανώτεροί του. Αν όμως θέλουμε τους οικονομολόγους του ΔΝΤ και άλλων οργάνων να σκέφτονται ανεξάρτητα, θα πρέπει να ξέρουν ότι η δουλειά τους θα κινδυνεύει μόνο όταν θα λένε αυτά που θέλουν να ακούν οι προϊστάμενοί τους.

Όταν αναφέρω τη παραπάνω πρότασή μου σε συζητήσεις μαζί τους, διάφοροι οικονομολόγοι θεωρούν ότι αστειεύομαι. Όταν τους πείθω ότι μιλάω σοβαρά, θεωρούν πως η άποψή μου να καθίστανται υπεύθυνοι και να απολύονται επειδή δεν αναλύουν σωστά την οικονομία, είναι κάτι το απάνθρωπο και άδικο.

Στη πραγματικότητα όμως, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο το πλανήτη έχουν δει τις ζωές τους να καταστρέφονται εξαιτίας κάποιων οικονομολόγων, που δεν ήξεραν τι κάνουν. Απαράδεκτο λοιπόν είναι να τιμωρούνται με απολύσεις και ανεργία κάποιοι απλοί εργαζόμενοι, που δεν έφταιξαν σε τίποτα, ενώ οι οικονομολόγοι, τα λάθη των οποίων τους οδήγησαν στην ανεργία, να παραμένουν στο απυρόβλητο, και να συνεχίζουν να εργάζονται κανονικά.

Counterpunch



  • Εάν πράγματι θέλουν να σώσουν την οικονομία, γιατί δεν ξεκινούν από τα Ελληνικά κόμματα;
  • Να σταματήσει η χρηματοδότηση των κομμάτων από το κράτος, για να αναγκαστούν να στραφούν την κοινωνία, να την εκφράσουν και να δώσουν διέξοδο στη χώρα
Του Σάββα Καλεντερίδη

Το 1974, μετά από μια επταετή περίοδο ανωμαλίας, που κατέληξε στην τραγωδία της Κύπρου, οι πολιτικοί ανέλαβαν και πάλι τα ηνία της χώρας, ανοίγοντας τον κύκλο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Θα μπορούσαμε να πούμε δε ότι η τραγωδία της Κύπρου ήταν ο παράγοντας που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τον πολιτικό μετασχηματισμό, τη δημιουργία νέων κομμάτων και την εγκαθίδρυση ενός πολιτικού συστήματος, που ορίζει της τύχες της χώρας μας τα τελευταία 37 χρόνια. Με άλλα λόγια, για ό,τι καλό ή κακό μας συνέβη όλα αυτά τα χρόνια, την αποκλειστική ευθύνη φέρουν οι πολιτικοί και τα κόμματα, που έχουν και τη συνολική ευθύνη για την τύχη και την πορεία της χώρας και του έθνους στο μέλλον.

Όσον αφορά τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τα κόμματα και οι πολιτικοί έδειξαν χαρακτηριστική αδυναμία να παρακολουθήσουν την πορεία των γεωπολιτικών εξελίξεων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα, αντί να επωφεληθεί, αναγκάστηκε να πληρώσει τίμημα, κυρίως στο Αιγαίο και τη Θράκη. Για το Αιγαίο δεν θα πούμε τίποτα, αφού έχουμε κάνει αρκετές αναφορές σε προηγούμενα άρθρα μας. Θα αναφερθούμε όμως στη Θράκη, όπου η Ελλάδα, υπακούοντας στη νατοϊκή λογική, που θεωρούσε τους σλαβόφωνους Πομάκους ως εν δυνάμει απειλή σε μια ευαίσθητη περιοχή που συνόρευε με την ομόγλωσση Βουλγαρία, ένα κράτος που ανήκε στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το 1952 δέχτηκε να διδάσκονται την τουρκική γλώσσα τα Πομακόπουλα.

Ο στόχος ήταν να εκτουρκιστούν οι Πομάκοι, για να ελέγχονται από τη σύμμαχο Τουρκία και με τον τρόπο αυτόν να εξαλειφθεί η ‘απειλή’ για τη Συμμαχία. Όμως, παρόλο που από το 1989 διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η Βουλγαρία, που μέχρι τότε, σύμφωνα με τη νατοϊκή λογική, ήταν «απειλή» και ήταν ο λόγος που καθιστούσε επιτακτική την τουρκοποίηση των Πομάκων, τα κόμματα και οι πολιτικοί της Ελλάδος, αυτό που αποκαλούμε πολιτικό σύστημα, δεν κατόρθωσαν να διαχειριστούν ούτε καν αυτό το σχετικά απλό -πλην όμως πολύ σημαντικό για τη συνέχιση της εθνικής μας κυριαρχίας στη Θράκη- ζήτημα.

Έτσι, το ελληνικό κράτος, συνεχίζει να εφαρμόζει μια πολιτική που επιλέχτηκε για να αντιμετωπίσει τον ‘κομουνιστικό κίνδυνο’ που προερχόταν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ενώ αυτό έχει διαλυθεί εδώ και δεκαετίες. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό, αφού από τη μια πλευρά καταστρέφεται η γλώσσα και ο πολιτισμός των αυτοχθόνων Πομάκων και από την άλλη, το τουρκικό κράτος δημιουργεί μέρα με τη μέρα συνθήκες συνδιοίκησης και στο μέλλον ποιός ξέρει τί στην ελληνική Θράκη. Για όσους δε αναρωτιούνται γιατί χαρακτηρίζουμε απλό το θέμα αυτό, έχουμε να πούμε ότι η μονομερής καταγγελία των εκπαιδευτικών συμφωνιών που μας υποχρεώνουν να διδάσκουμε στα Πομακόπουλα όχι τη μητρική τους γλώσσα, αλλά τη γλώσσα ενός άλλου λαού, που ήλθε ως κατακτητής τους στην περιοχή, θα έλυνε το ζήτημα άπαξ δια παντός.

Όσον αφορά στη διαχείριση των άλλων θεμάτων, που σχετίζονται με τον εθνικό πλούτο, την παιδεία, την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, το κράτος πρόνοιας και τον ίδιο τον πολίτη, η κατάσταση είναι ίσως χειρότερη. Εκεί, οι πολιτικοί και τα κόμματα κατάφεραν κάτι που θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να το πετύχει κανείς. Ενώ η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΟΚ-Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1981, οι πολιτικοί και τα κόμματα, αντί να επωφεληθούν και να εκσυγχρονίσουν τη χώρα, διέλυσαν -με σχέδιο;- τη δημόσια διοίκηση, τους συνεταιρισμούς, τη βιομηχανία και τις παραγωγικές δομές, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία, με άλλα λόγια διέλυσαν την ίδια τη κοινωνία, με αποτέλεσμα η χώρα να οδεύει προς την χρεοκοπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ίδια την κοινωνία, για τα εθνικά μας θέματα και για τον Ελληνισμό.

Κατά την άποψή μας, ανεξάρτητα από προθέσεις, αυτό που χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για την καταστροφή της χώρας, είναι τα κόμματα και ο διχαστικός άνευ πολιτικών αρχών κομματισμός του κράτους, των ενόπλων δυνάμεων, των πανεπιστημίων, των σχολείων, των καφενείων -ποιος δεν θυμάται άραγε τα πράσινα και τα μπλε καφενεία- της ίδιας της κοινωνίας. Τα κόμματα, που αντί να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, από την οποία θα πρέπει να αντλούν την πολιτική αλλά και την οικονομική τους δύναμη, με την γενναία χρηματοδότησή τους από τον κρατικό κορβανά, που θεωρητικά έγινε για να μην είναι έρμαια των οικονομικών παραγόντων και να διατηρήσουν την ηθική τους υπόσταση και υπεροχή (!), κατάντησαν να είναι διαφθορεία και μηχανισμοί διχασμού της κοινωνίας και καταστροφής της χώρας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, παίρνοντας δύναμη από την κρατική χρηματοδότηση, που υποτίθεται ότι έγινε για να τους απαλλάξει από οικονομικές εξαρτήσεις, κόμματα και πολιτικοί χρησιμοποίησαν τη δύναμη αυτή για να εξουσιάσουν τους οικονομικούς παράγοντες, εξασφαλίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη για τα μαύρα τους ταμεία, όπως αποκαλύπτεται καθημερινά από σκάνδαλα τύπου SIEMENS, υποβρυχίων κλπ. Να μην αναφερθούμε δε διεξοδικά σε περιπτώσεις που τα κονδύλια του κράτους, που δόθηκαν ως επιχορηγήσεις στα κόμματα, χρησιμοποιήθηκαν, μέσω της χρηματοδότησης ομάδων και μηχανισμών, για να γκρεμίσουν το ίδιο το κράτος, όπως έγινε το Δεκέμβρη του 2008 στην Αθήνα, τη βραδιά που το κράτος παραδόθηκε ανήμπορο σε τέτοιους μηχανισμούς που κατ’ ουσίαν χρηματοδότησε το ίδιο.

Με άλλα λόγια, για να σταματήσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη με άλλους πρωταγωνιστές κάθε φορά, και μια που δεν είναι δυνατόν να το κάνουν τα ίδια τα κόμματα-διαφθορεία, ‘ευχής’ έργο θα ήταν οι "τροϊκανοί" να επιβάλλουν άμεσα την ολοκληρωτική παύση χρηματοδότησης των κομμάτων και των κάθε είδους «ιδρυμάτων» των πρώην πολιτικών, για να υποχρεωθούν τα κόμματα να ανακαλύψουν και πάλι τους πολίτες και την κοινωνία. Γιατί κόμματα και πολιτικοί απέτυχαν παταγωδώς και θα πρέπει να ανοίξουν τις πόρτες τους στην κοινωνία και στους πολίτες, οι οποίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την πολύπλευρη κρίση που διέρχεται.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, την Παρασκευή, 15 Απριλίου


– Τί σημαίνει «αναδιάρθρωση χρέους»;

– Και γιατί ξαφνικά όλοι μιλούν για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους;

– Πρώτον, «αναδιάρθρωση» με την ευρεία έννοια είναι κάθε αλλαγή των όρων δανεισμού. Δηλαδή ποιο συνολικό ποσό, με ποιο επιτόκιο, πόσες δόσεις και για πόσα χρόνια…

Με την «στενή» έννοια, όμως, αυτό που συνήθως ονομάζουμε «αναδιάρθρωση αφορά κυρίως τη μείωση του συνολικού οφειλόμενου ποσού (κούρεμα). Όσοι μιλούν σήμερα για «αναδιάρθρωση» εννοούν κυρίως τη δεύτερη εκδοχή: το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων.

– Γιατί ξαφνικά όλοι μιλούν για αναδιάρθρωση-κούρεμα του Ελληνικού χρέους;

* Διότι πρώτον διογκώθηκε τόσο πολύ το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ – θα φτάσει το 160% ως τα τέλη του 2013 – που θεωρείται «μη βιώσιμο». Δεν το αντέχει η Οικονομία. Η οποιαδήποτε Οικονομία…

Μεταξύ άλλων, συνεπάγεται (με τα σημερινά επιτόκια) ότι κάθε χρόνο 7% του ΑΕΠ θα πηγαίνει μόνο για τόκους εξυπηρέτησης του δανείου…

* Δεύτερον, διότι στο μεταξύ το έλλειμμα δεν μειώνεται επαρκώς, ώστε να απορροφά κάπως το χρέος και τους ετήσιους τόκους. Αντίθετα, με την Πολιτική του Μνημονίου τα ετήσια ελλείμματα, παρά τις μεγάλες περικοπές, προσθέτουν χρέος κάθε χρονιά.

* Και τρίτον, διότι λόγω της αύξησης των ευρώ-επιτοκίων, της αύξησης των τιμών πετρελαίου και της ενίσχυσης του ευρώ, όλες οι χώρες της Ευρωζώνης που έχουν πρόβλημα θα δουν τα δημοσιονομικά τους να χειροτερεύουν κι άλλο.

Συνεπώς η Ελλάδα, που θεωρείται σε χειρότερη θέση απ’ όλες, πιθανολογούν ότι μέσα σε συνθήκες πανευρωπαϊκής οικονομικής «επιβράδυνσης», θα βουλιάξει ακόμα περισσότερο…

Για όλους αυτούς τους λόγους, κάποιοι πιέζουν – και κάποιοι στοιχηματίζουν – να δοθεί «λύση», δηλαδή να γίνει το κούρεμα, μιαν ώρα αρχύτερα.

– Όμως, από την άλλη πλευρά, η προοπτική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τρομάζει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους:

Είναι ο φόβος της «μεταδοτικότητας»: Διότι αν αναδιαρθρώσει η Ελλάδα, τότε οι αγορές θα αρχίσουν να προεξοφλούν ότι σύντομα το ίδιο θα συμβεί με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Ίσως και την Ιταλία. Αληθινό «ντόμινο» στην Ευρώπη. Και πέραν αυτής…

Και τότε δεν θα έχουν κούρεμα 150 δισεκατομμυρίων, αλλά τουλάχιστον το τετραπλάσιο (αν φτάσει ως την Ισπανία). Ή και οκταπλάσιο (αν φτάσει ως την Ιταλία). Αληθινός εφιάλτης για μιαν Ευρώπη που, με τη σημερινή της δομή, δεν αντέχει κάτι τέτοιο…

Κάποιοι θέλουν να προλάβουν τέτοιες εξελίξεις. Αλλά κάποιοι άλλοι θέλουν να τις επισπεύσουν. Και κάποιοι θέλουν να ασκήσουν εκβιασμούς στην Ευρώπη ένθεν κακείθεν. Γι’ αυτό και πιέζουν καθημερινά μέσω των αγορών.

Οι Ευρωπαίοι πειραματίστηκαν με την Ελλάδα («στου κασσίδη το κεφάλι»).

Και τώρα όλοι χρησιμοποιούν το Ελληνικό χρέος ως μοχλό για να δημιουργούσουν ή για να αποτρέψουν εξελίξεις στα μέτρα τους.

Κι έτσι, η αναδιάρθρωση – ένα όπλο που θα μπορούσε να βρίσκεται στα χέρια μας – έγινε τελικά μοχλός πίεσης στα χέρια των κερδοσκόπων. Αλλά και στα χέρια κύκλων που παίζουν πάσης φύσεως διεθνή γεωπολιτικά παίγνια. Μέσα στην Ευρώπη, ή σε βάρος της…

Τώρα πια δεν έχουν στόχο εκβιασμού κυρίως εμάς. Αλλά πλήττουν κυρίως εμάς. Εμείς είμαστε η «παράπλευρη απώλεια» αυτών των ένθεν κακείθεν εκβιασμών.

Πέρσι ξένοι ιδιώτες – τράπεζες κλπ. – είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα περί τα 230 δισεκατομμύρια ευρώ. Και η αναδιάρθρωση ήταν εφιάλτης γι’ αυτούς.

Φέτος εξακολουθούν να έχουν περί τα 150 δισεκατομμύρια. Και πάλι η αναδιάρθρωση είναι (κάπως μικρότερος) εφιάλτης γι’ αυτούς.

Αντί η αναδιάρθρωση να χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί για να εξασφαλίσουμε καλύτερους όρους αποπληρωμής και καλύτερο μείγμα Οικονομικής Πολιτικής, το χρησιμοποιούν οι ξένοι για να εκβιάσουν εαυτούς και αλλήλους.

Όσο περνάει ο χρόνος το χαρτί της «αναδιαπραγμάτευσης» αποδυναμώνεται για την ίδια την Ελλάδα.

Ας κάνουμε, λοιπόν, αυτό που πρέπει:

Να το «κάψουμε» οριστικά με μιαν άλλη Πολιτική. Που θα δημιουργεί Ανάκαμψη, θα μειώνει δραστικά το έλλειμμα και θα ελέγξει τη διόγκωση του Χρέους.

– Ή να το χρησιμοποιήσουμε για επιτύχουμε αλλαγή Πολιτικής.

Το χρέος μας ακόμα είναι «βιώσιμο», αν αλλάξουμε Πολιτική.

Αλλά για να αλλάξουμε Πολιτική πρέπει να αλλάξουμε τους όρους του Μνημονίου, να βγούμε από το «ζουρλομανδύα»

Με άμεσα μέτρα Ανάκαμψης το έλλειμμα θα μειωθεί πολύ ταχύτερα και το χρέος θα ελεγχθεί.

Αν αξιοποιήσουμε ένα μέρος της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, τότε θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος δίχως κούρεμα!

Αλλά για να τα επιτύχουμε όλα αυτά, πρέπει να απαλλαγούμε από τους περιορισμούς του Μνημονίου.

Το οποίο, αντί να «σώσει» την Ελλάδα τη βουλιάζει.

Κι αντί να επιτρέψει στην Ευρώπη να επιβάλλει την πειθαρχία στα «άσωτα» μέλη της, κινδυνεύει να τη βουλιάξει στα χρέη τους. Ή να τη διαλύσει

Το πιο τρελό: Σε λίγο, όπως πάμε, υπάρχει κάποια – αμυδρά – περίπτωση να δουν την ανάγκη αλλαγής του Μνημονίου οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι που μας το επέβαλλαν...

Αλλά η Κυβέρνηση Παπανδρέου – αμετανόητη – θα το πιστεύει ως το τέλος.

Το δικό της τέλος.

Όχι το δικό μας

NZ

Διορθωτικό υστερόγραφο: Στην ανάρτηση αυτή αναφέρεται ότι με τα σημερινά δεδομένα το 7% των εσόδων του κράτους πάει μόνο σε τόκους δανείων. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα!!! Το 17% των χρημάτων το 2010 πήγε μόνο σε τόκους, το 19% το 2011 και πάει λέγοντας!!

Αυτό διαπιστώνεται εύκολα στο βιβλιαράκι που εξέδωσε το Υπουργείο Οικονομικών, και λέει που πηγαίνουν κάθε 100 ευρώ που εισπράττει η εφορία (μπορείς να το δες και εδώ τα ίδια). Λέει βέβαια "ΤΟΚΟΙ", και δε λέει "παλαιότερων δανείων", αλλά τι άλλους τόκους μπορεί να πληρώνει το κράτος που να είναι το 19% του κρατικού προϋπολογισμού;

  • 19% του κρατικού προϋπολογισμού κοστίζουν οι τόκοι των δανείων
  • 19% κοστίζει ολόκληρο το δημόσιο!!!
  • Η παιδεία κοστίζει 3%
  • Η υγεία 6%
  • Οι ανυντικοί εξοπλισμοί 2%
  • Η δικαιοσύνη κάτω από 1%


Αυτά τα λέει το βιβλιαράκι του Υπουργείου Οικονομικών. Οποιος θέλει ας βγάλει τα συμπεράσματά του!!!


  • Να έρθουν κάτοικοι από τη Φουκοσίμα να ζήσουν στην Ελλάδα
  • Να κάνουμε το πρώτο βήμα, για να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπιστία ως χώρα και να ξαναβρούμε την χαμένη μας ηθική ως πολίτες
Μέσα στο δράμα που ζει η χώρα μας, μέσα στην τραγωδία που γιγαντώνεται ελέω ανικανότητας των πολιτικών της, μέσα στην αθλιότητα που αγγίζει καθημερινά ολοένα και περισσότερους, μέσα στον ορυμαγδό της λάσπης που πετάχτηκε κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού, όλοι οι Έλληνες κλονιστήκαμε όταν μάθαμε για τον τεράστιο σεισμό της Ιαπωνίας και στη συνέχεια είδαμε την καταστροφή του τσουνάμι να κυλάει ανεξέλεγκτη, χωρίς τίποτε να μπορεί να σταματήσει τους όγκους νερού και φερτών υλών, θερίζοντας ζωές και σπέρνοντας τον όλεθρο.

Κάποιοι από εμάς σκεφτήκαμε: «τουλάχιστον το τέλος σε αυτούς έρχεται σε ελάχιστο χρόνο, ενώ εμείς έχουμε καταδικαστεί σε αργό θάνατο»… Μόνο, που πριν προλάβουμε να τελειώσουμε τις σκέψεις μας, ήρθε η είδηση των πυρηνικών αντιδραστήρων. Ο θάνατος είχε αρχίσει να δηλώνει ως μόνιμη κατοικία του την Φουκοσίμα. Τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας «βγήκαν» στο νερό και στην ατμόσφαιρα, καθιστώντας αδύνατη την περαιτέρω παραμονή ανθρώπων για διάστημα μικρότερο των είκοσι (20) χρόνων, σύμφωνα με τις αισιοδοξότερες εκτιμήσεις Ιαπώνων επιστημόνων.

Ξαφνικά, μία τεράστια περιοχή με ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, κατέστη άκρως επικίνδυνη για παραμονή σε αυτήν. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που γλίτωσαν από τον σεισμό και από το τσουνάμι, έμειναν χωρίς σπίτι, αλλά και χωρίς γη για να δουλέψουν και να χτίσουν το μέλλον τους… Συγκλονιστήκαμε με την σκληρή πραγματικότητα, με τις «στροφές» που μπορεί να δημιουργηθούν αναιτιολόγητα(;) στην ανθρώπινη ζωή…

Σαν άνθρωποι, σαν Έλληνες, με τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό ως βαριά μας κληρονομιά, παρά τα όσα μας κατατρέχουν, σκεφτήκαμε πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μείνει στον «αέρα» και ίσως να μπορούσαμε να βοηθήσουμε εμείς. Βέβαια, η Ιαπωνική κυβέρνηση αποτελείται από ανθρώπους που έχουν ως πρώτιστο καθήκον τους την κοινωνική παροχή και την εξασφάλιση ικανοποιητικού (στα δικά μας μέτρα, άριστου) επιπέδου ζωής στους πολίτες της χώρας. Είμαστε βέβαιοι πως δεν πρόκειται να αφήσει στην «άβυσσο» τους κατοίκους της περιοχής της Φουκοσίμα.

Σαν Έλληνες, σκεφτήκαμε να προτείνουμε προς κάθε αρμόδιο περιφερειάρχη, υπουργό ή πρωθυπουργό της Ελλάδας:
Να δοθούν χώροι μόνιμης ή μακροχρόνιας εγκατάστασης σε Ιάπωνες κατοίκους τη Φουκοσίμα. Να δοθεί γη για να χτίσουν τα σπίτια τους, να ξαναχτίσουν τις ζωές τους. Δεν έχουμε, πλέον, τη δυνατότητα να τους προσφέρουμε περισσότερα, αλλά νομίζουμε πως ένα μέρος από όλη αυτή η κρατική γη που στέκει αχρησιμοποίητη μπορεί να προσφερθεί προς την Ιαπωνική κυβέρνηση και αυτή με τη σειρά της να φροντίσει την μεταφορά των πληγέντων Ιαπώνων στην Ελλάδα.

Σίγουρα, δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε τίποτε περισσότερο, αλλά με μεγάλη μας χαρά τους προσφέρουμε την καρδιά μας. Συμπάσχοντας μαζί τους, με την τραγωδία που βίωσαν και που συνεχίζουν να βιώνουν, ζητάμε από την Ελληνική κυβέρνηση (και οποιοδήποτε αρμόδιο) να προχωρήσει σε μία κίνηση ανθρωπιάς, μέσα στα πλαίσια του Ελληνικού πνεύματος. Ίσως έτσι μπορέσουμε να ανακτήσουμε μέρος της ηθικής μας ως λαού, που με μεγάλη άνεση διέσυρε η πολιτική ελίτ της χώρας μας.

Φυσικά, για όσους σκεφθούν πονηρά, μιλάμε για 20 ή 40 χιλιάδες (το ανώτερο) Ιάπωνες που θα έρθουν στην χώρα μας και θα παλέψουν μαζί μας, για το δικό τους και για το δικό μας αύριο. Δεν αναφερόμαστε σε εκατοντάδες χιλιάδες ή σε εκατομμύρια αγνώστου ταυτότητας λαθρομετανάστες που θα τους δώσουμε γη. Εξάλλου, ξεκαθαρίζουμε πως η δημιουργία κατοικιών και υποδομών μεγάλων κτιριακών συγκροτημάτων, θα είναι κάτι που θα καλύψει η κυβέρνηση της Ιαπωνίας. Εμείς, ως πολίτες, ως χώρα, δυστυχώς δεν μπορούμε να προσφέρουμε τίποτε άλλο, από την πολύτιμη γη μας. Μακάρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε περισσότερο.

Έτσι, σαν ιστολόγιο, καταθέτουμε μία πρόταση ανθρωπιάς, μία πρόταση που θα αποδείξει πως οι Έλληνες πολίτες δεν είναι ανήθικοι, δεν είναι λαμόγια, δεν είναι απατεώνες, αλλά σεβόμενοι την ανθρώπινη αξία προσφέρουμε μερικά μικρά κομμάτια γης στους Ιάπωνες που έχασαν τα πάντα και που είναι αναγκασμένοι να ζήσουν σε ένα περιβάλλον που σκορπά τον θάνατο. Εμείς τους προσφέρουμε την ζωή, τον καθαρό μας αέρα, την γαλάζια μας θάλασσα και την συμπάσχουσα αγάπη των Ελλήνων πολιτών. Αυτά μας έμειναν, μαζί με την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας, και αυτά τους προσφέρουμε.

Ζητάμε, λοιπόν, να βρεθούν άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης, περιφερειάρχες ανά την Ελλάδα και να προσφέρουν γη που ίσως να είναι άχρηστη για άλλους, όμως θα είναι θεμέλιο μίας νέας ζωής για συνανθρώπους μας που πάσχουν…

Μπορείτε κύριοι να είστε άνθρωποι; Αποδείξτε το. Είναι πολύ εύκολο για εσάς να κάνετε πράξη την πρότασή μας. Μάλιστα προς διάθεση γη σας είναι ήδη γνωστή, μέσα από το πρόγραμμα που έχετε εκπονήσει για παραχώρηση γης σε αγρότες… Κάπου θα υπάρχουν και κάποια καλύτερα κομμάτια γης για να δώσετε σε ανθρώπους που την χρειάζονται. Είμαστε βέβαιοι πως εάν προχωρήσετε σε μία τέτοια κίνηση, πολλά θα αλλάξουν για την χώρα μας. Και κυρίως, θα καταφέρετε να αποκαταστήσετε το όνομα και την απολεσθείσα ηθική της Ελλάδας και των Ελλήνων, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Τολμήστε, λοιπόν, να αποδείξετε πως είστε ακόμη άνθρωποι, πως είστε ακόμη Έλληνες. Εάν εμείς είχαμε αυτή τη δυνατότητα θα το είχαμε ανακοινώσει και θα είχαμε κάνει ήδη την προσφορά μας στην Ιαπωνική πρεσβεία που βρίσκεται στη χώρα μας… Ελπίζουμε το ίδιο να κάνετε κι εσείς...

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν πολύ καλά ξένες γλώσσες, να μεταφράσουν το κείμενο και να το αποστείλουν σε μεγάλα ιστολόγια της Ευρώπης και της Αμερικής. Ας κάνουμε εμείς ένα βήμα για να προωθήσουμε το πραγματικό πρόσωπο των Ελλήνων και όχι το πλαστό και ανήθικο που με περισσή ευκολία μας φόρτωσαν "κάποιοι"...



Πιθανώς το πιο γνωστό παράδειγμα κινδυνολογίας και ελέγχου μέσω των ενοχών στην αμερικανική πολιτική να είναι μια διάσημη τηλεοπτική καμπάνια που αρχίζει με ένα μικρό κορίτσι που στέκεται σε ένα λιβάδι με πουλιά να κελαηδούν, ενώ εκείνο μαδάει τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Το κορίτσι μετράει κάθε πέταλο αργά. Όταν φτάσει στο “9″, μια δυσοίωνη μεγαλόστομη ανδρική φωνή ακούγεται να μετρά την εκτόξευση ενός πυραύλου, και καθώς τα μάτια του κοριτσιού στρέφονται προς κάτι που βλέπει στον ουρανό, η κάμερα κάνει ζουμ μέχρι που το πρόσωπο του μικρού κοριτσιού γεμίζει την οθόνη, μέχρις ότου η οθόνη μαυρίζει. Όταν η αντίστροφη μέτρηση φτάσει στο μηδέν, η μαυρίλα αντικαθίσταται από ένα φλας και το πυρηνικό μανιτάρι μιας έκρηξης. Δεδομένου ότι η μαίνεται θύελλα, μια voice-over φωνή από τον Πρόεδρο Τζόνσον αναφέρει: «Αυτό είναι το διακύβευμα! Να κάνετε έναν κόσμο όπου όλα τα παιδιά του Θεού μπορούν να ζήσουν ή όλα θα πάνε στο σκοτάδι. Ή θα πρέπει να αγαπούν ο ένας τον άλλον, ή θα πρέπει να πεθάνουν”. Μια άλλη φωνή έρχεται στη συνέχεια και λέει, «Ψηφίστε για Πρόεδρο Τζόνσον στις 3 Νοεμβρίου. Το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό για να μπορείτε να μείνετε σπίτι”.

Εάν στη θέση της πυρηνικής έκρηξης βάλετε τη χρεοκοπία και στη θέση του μικρού κοριτσιού τον «ανέμελο» ελληνικό Λαό που μαδάει τις δικές του μαργαρίτες, έχετε το δικό μας διακύβευμα και τον δικό μας Πρόεδρο . «Το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό για να μην νοιώθετε ενοχές» ! Πώς μπορείτε να μην νοιώθετε ενοχές, αφού, «μαζί τα φάγαμε».

Στη θέση των ξεχασμένων αγροτικών μπλόκων, των απεργών που ταλαιπωρούν τους εμπόρους, στη θέση των φορτηγατζήδων, των διαδηλωτών που διασαλεύουν την δημόσια κίνηση και τάξη, των ναυτεργατών που τορπιλίζουν την τουριστική ανάπτυξη κ.λπ. βάλτε τώρα ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Στην απέναντι όχθη βάλτε τον Μανώλη Καψή, τον Πάσχο Μανδραβέλη, τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, την Κομισιόν, το περιοδικό FOCUS ή τις αγορές. Η ρητορική είναι απαράλλαχτα μονότροπη και ίδια. Φταίτε, πρέπει να πληρώσετε! Είμαστε όλοι ένοχοι, άρα κι εσείς, άρα πρέπει να πληρώσετε. Αγόγγυστα, μάλιστα. Μην ακούσουμε τσιμουδιά. Αφού, είστε ένοχοι!

Η αλήθεια είναι ότι στον προτεσταντισμό αυτή η ενοχοποίηση είναι σχεδόν έμφυτη. Είναι καταναγκασμός που εμφυτεύεται στο γερμανοτραφές νήπιο πακέτο μαζί με το «η εργασία απελευθερώνει» και το Deutschland Uber Alles. Στο μυαλό του Γερμανού, η φτώχεια είναι δεδομένη ως βαριά ενοχή και ατομική ευθύνη. Είναι αυτο-μομφή και σοβαρή πιθανότητα αποκλεισμού από τον Παράδεισο! Για την -στα καθ’ ημάς- απουσία αυτού του “θεάρεστου” καταναγκασμού οδύρεται ο πρόεδρος της Ένωσης Επιμελητηρίων κος Κασιμάτης. Τί κρίμα που ο Έλληνας δεν μπολιάζεται από βρέφος μ’ αυτήν την ενοχή. Η δουλειά μας, θα ήταν σήμερα ευκολότερη!

Βλέπεις, ευτυχώς στην ορθόδοξη καθ’ ημάς Ανατολή το παιχνίδι δεν μπορούσε ποτέ να είναι αυτόματο. Εκτός απ’ αυτούς, που ήδη εδώ και δεκαετίες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, «ασπάστηκαν» τον προτεσταντισμό. Άλλωστε, φραγκοφορεμένους έσερνε πάντα μαζί του αυτός ο τόπος. Όμως αυτή τη φορά «κλήθηκαν» να παίξουν έναν νέο ρόλο.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ
Σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας, η ενοχοποίηση ή στιγματισμός είναι μια κοινωνικο-ψυχολογική διαδικασία απαξίωσης και υποτίμησης με την οποία οι άνθρωποι στρέφουν την ενοχή και την ευθύνη μακριά από τους ίδιους, στοχεύοντας ένα πρόσωπο ή μια ομάδα άλλων ανθρώπων.

Είναι επίσης μια πρακτική με την οποία συναισθήματα θυμού και εχθρότητας, προβάλλονται –με την ψυχολογική σημασία του όρου- μέσω μη κατάλληλων αιτιάσεων, σε πρόσωπα άλλων.
Ο άνθρωπος ή η ομάδα στόχος, διώκεται και υφίσταται άστοχες επιθέσεις, κατηγορίες και κριτική, ενώ απορρίπτεται από αυτούς που ο κεντρικός υποκινητής καταφέρνει να επηρεάσει. Η παραμόρφωση, η αλλοίωση και η διαστρέβλωση είναι πάντα χαρακτηριστικά στοιχεία της όλης διαδικασίας.

Στη διαδικασία ενοχοποίησης, τα αισθήματα ενοχής, η επιθετικότητα, οι ευθύνες και τα πάθη, απομακρύνονται από μία ομάδα (ή ένα πρόσωπο) ώστε να εκπληρωθεί μια ασυνείδητη προσπάθεια αποφυγής ή «λύσης» των αρνητικών συναισθημάτων.
Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι η διαδικασία στιγματισμού λαμβάνει χώρα με την μετατόπιση της ευθύνης και της πραγματικής ενοχής -σε κάποιον άλλο που προσφέρεται σαν στόχος ενοχοποίησης- τόσο από τον κεντρικό υποκινητή όσο και από τους υποστηρικτές του. Η ενοχοποίηση οικοδομείται σιγά-σιγά και μέσα από μια ακολουθία γεγονότων.

Η διαδικασία στιγματισμού απελευθερώνει τον κεντρικό υποκινητή -ή και τους υποστηρικτές του- από μια μορφή αυτο-δυσαρέσκειας, ενώ ταυτόχρονα του προσφέρει μια ναρκισσιστική αυτο-ικανοποίηση. Επιτρέπει εν τέλει μια φαρισαϊκή, δικαιοφανή και «ενάρετη» επιθετικότητα. Γι’ αυτό οι ενοχοποιητές τείνουν να έχουν εξαιρετικά τιμωρητική συμπεριφορά. Πίσω απ’ όλα αυτά μπορεί κανείς να διακρίνει μια πρωτόγονη διάθεση χωρισμού του καλού από το κακό. Κάτω από μια άλλη οπτική, οι ενοχοποιητές είναι ανασφαλή άτομα που οδηγούνται στο να αναβαθμίσουν το δικό τους status, απομειώνοντας την πραγματικότητα της ομάδας που έχουν στοχεύσει.

Μέσα από την εκπλήρωση αυτής της λειτουργίας, είδαμε τον τελευταίο καιρό, την πολιτική, δημοσιογραφική και οικονομική ελίτ, να στιγματίζουν βάναυσα ένα ολόκληρο λαό με τις κατηγορίες του «τεμπέλη», του «κοπρίτη», του «αντιπαραγωγικού» κ.λπ. και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κεντρική γραμμή της ενοχοποίησης διέρχεται από την εργασία και τον τρόπο που ο Έλληνας την αντιλαμβάνεται. Από κοντά οι ιμάντες προώθησης της ενοχοποίησης, κρατικοδίαιτα στελέχη των κομματικών μηχανισμών, επικαλούνται ως άλλοθι έναν στεγνό και εργαλειακό ορθολογισμό, για να μετατοπίσουν την βαριά ευθύνη τους στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Η ΑΥΤΟΜΟΜΦΗ
Τα θύματα της χειραγώγησης και της κατάχρησης εξουσίας, συχνά αισθάνονται υπεύθυνοι για την πρόκληση αρνητικών συναισθημάτων στους χειραγωγούς-ενοχοποιητές, με άμεσο επακόλουθο το άγχος. Αυτή η αυτομοφή γίνεται συχνά ένα βασικό χαρακτηριστικό των θυμάτων της διαδικασίας ενοχοποίησης. Στην ψυχολογία υπάρχουν δύο κύριοι τύποι αυτομομφής.

α. Η συμπεριφορική αυτομομφή, όπου τα θύματα αισθάνονται ότι θα έπρεπε να έχουν κάνει κάτι διαφορετικό και ως εκ τούτου αισθάνονται υπαιτιότητα και
β. Η χαρακτηρολογική αυτομομφή, όπου τα θύματα θεωρούν ότι υπάρχει κάτι εγγενώς λανθασμένο με τον εαυτό τους, που τους αναγκάζει αλλά και αξίζει να του επιτεθούν.

Έτσι από στόχοι, μετατρέπονται σε υποστηρικτές της διαδικασίας.
Στις περιπτώσεις αυτές της αυτομομφής, μπορεί να αναγνωριστούν εμφανώς, οι συμπεριφορές όλων αυτών που αποδίδουν την πραγματικότητα της χώρας σε μια εγγενή «εθνική μεινοεξία».
Φταίει η ίδια η ταυτότητα τους και γι’ αυτό πασχίζουν να απαλλαγούν με κάθε τρόπο απ’ αυτήν, αλλά και να επιτεθούν γεμάτοι οργή σ’ αυτούς που ακόμη δεν «κατάλαβαν» το λανθασμένο στην ίδια την ύπαρξη τους.

Η ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ
Η μετατόπιση της ενοχής μπορεί να οδηγήσει στο φαινόμενο με τον τίτλο «kick-the-dog-effect», όπου τα άτομα ή οι ομάδες σε μια ιεραρχική δομή, ενοχοποιούν το άμεσα υφιστάμενο άτομο ή ομάδα και όλο αυτό μεταδίδεται προς τα κάτω στην ιεραρχία μέχρι το τελευταίο σκαλί (the dog). Πειραματικές μελέτες που διεξήχθησαν το 2009 απέδειξαν ότι η διαδικασία μετατόπισης της ενοχής, μπορεί να είναι τελικά μεταδοτική ακόμη και στους αμέτοχους παρατηρητές.

Η ενοχή είναι στενά συνδεδεμένη με τη «θεωρία της ετικέτας» με βάση την οποία όταν εκ προθέσεως χειραγωγοί κατηγορούν συνεχώς ένα άτομο (ή μια ομάδα) για ανύπαρκτα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, μπορεί να προκληθούν παράλογες ενοχές σε ένα ασυνείδητο επίπεδο. Πρόκειται για μια τακτική προπαγάνδας που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο του νου, σε μια προσπάθεια να αξιοποιηθούν ενοχικές συμπεριφορές, ώστε να εγκατασταθεί μια αρνητική πραγματικότητα που θα «κανονικοποιήσει» τους ανθρώπους. Η ενοχή χρησιμοποιείται ως τεχνική κοινωνικού ελέγχου. Αυτή η τεχνική έχει σαν στόχο να οικοδομήσει μία αρνητική αποτίμηση των ανθρώπων, ώστε να αυξηθεί ο φόβος και η κινδυνολογία.

Η ενοχοποίηση με τη μορφή της δαιμονοποίησης -άλλων λαών- έχει χρησιμοποιηθεί από κυβερνήσεις εδώ και αιώνες, αυξάνοντας τις εθνικιστικές τάσεις. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα, οι τεχνικές αυτές δεν χρησιμοποιήθηκαν από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς σε βάρος του ίδιου του λαού τους, οδηγώντας τον στον εθνομηδενισμό.

Η ενοχοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε μια μορφή εργαλειακής αντίληψης ανθρώπων, ομάδων και εθνών, με τρόπο ώστε να επηρεαστεί αρνητικά ο νους και να προκληθεί εν τέλει μείωση της αντικειμενικότητας και του ορθολογισμού τους.

Σύμφωνα με την Martha Nussbaum η «εργαλειοποίηση» είναι η διαδικασία με την οποία μια αφηρημένη έννοια, όπως ο άνθρωπος ή ο λαός, αντιμετωπίζεται σαν να είναι ένα συγκεκριμένο πράγμα ή φυσικό αντικείμενο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η προσωπικότητα ή η ικανότητα να αισθάνονται, να αντιλαμβάνονται και να έχουν υποκειμενικές εμπειρίες.

Η εργαλειακή αντίληψη και άρα και η διαδικασία ενοχοποίησης είναι υπαρκτές, -υποστηρίζει επίσης η Nussbaum- εάν κάποιοi από τους ακόλουθους παράγοντες είναι παρόντες.

α. Όργανο – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται ως «εργαλείο» για τους σκοπούς κάποιου «ιδιοκτήτη»

β. Άρνηση της Αυτονομίας – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται σαν να του λείπει η ικανότητα να ενεργεί ή η αυτοδιάθεση.

γ. Αδράνεια – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται σαν να του λείπει η κοινωνική δομή.

δ. Ιδιοκτησιακό καθεστώς – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται σαν να ανήκει σε κάποιον άλλο.

ε. Υποκατάσταση – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται ως κάτι ανταλλάξιμο.

στ. Καταστρεπτέο – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται ως κάτι που επιτρέπεται να υποστεί βλάβη ή να καταστραφεί.

ζ. ‘Αρνηση της υποκειμενικότητας – Εάν ο άνθρωπος, η ομάδα ή ο Λαός, αντιμετωπίζεται ως ένα αντικείμενο που δεν έχει ανάγκη ενδιαφέροντος για τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του.

ΤΟΚΟΥΜΠΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
Εδώ βρίσκεται και το «κουμπί» του Μνημονίου και η θεμελιώδης του επιδίωξη, πριν ακόμη και από την οικονομική εξάρτηση, την πληρωμή των δανειστών κ.λπ.. Να καταστεί εφικτή, μέσω της ενοχοποίησης, η «πειραματική» διαμόρφωση ενός ολόκληρου Λαού ως ιδιόκτητο εργαλείο των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης, δίχως καμιά δυνατότητα αυτενέργειας και αυτοδιάθεσης, βουτηγμένος μέσα σε ένα τέλμα καναπεδάτης αδράνειας και όπου η εκποίηση, η ανταλλαγή ή ακόμη και η καταστροφή του είναι κάτι σχεδόν φυσιολογικό, αδιαφορώντας πλήρως για τα συναισθήματα και τις εμπειρίες των ανθρώπινων υπάρξεων που συνιστούν αυτή την ίδια την έννοια του Λαού!

Πρόκειται κυριολεκτικά για μια “μηχανή” μετασχηματισμού του Λαού σε Αντικείμενο!

Η λύση που προτείνει η ψυχολογία, είναι η επικέντρωση στην κατανόηση του τι συμβαίνει και στο ποιος είναι ο ενοχοποιητής. Μόνο η αναγνώριση της κατάστασης μπορεί να διακόψει τη διαδικασία. Προϋπόθεση βέβαια αυτού, είναι, ότι έχουμε εντοπίσει τον μηχανισμό στιγματισμού και μιλάμε ελεύθερα γι’ αυτό, αντί να συνεχίσουμε να είμαστε διαθέσιμοι στο στόχαστρο του.

Έτσι, αληθής στόχος ενός Λαϊκού κινήματος θα ήταν η αποενοχοποίηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων απ’ αυτήν ακριβώς τη μηχανική του εγκλωβισμού και της ενοχοποίησης. Η παραδειγματική τιμωρία των πραγματικών ενόχων, θα συντελούσε επίσης στην αθώωση και στην αποκατάσταση της αυτενέργειας του Λαού. Άλλωστε αυτή η αθωωτική αυτενέργεια είναι κρίσιμη προϋπόθεση στην πορεία παραγωγικής και δημιουργικής ανασυγκρότησης του τόπου.

Όπως ένας ενοχικός άνθρωπος, έτσι και ένας ενοχικός Λαός, μόνο φόβο, θυμό και βία μπορεί να παράγει. Γι’ αυτό και στις παρούσες συνθήκες είναι πολύ πιο πιθανός ένας εμφύλιος πόλεμος, παρά μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, γιατί με τόση προβολή συναισθημάτων οργής και θυμού στον απέναντι Άλλο, έχουμε φτιάξει για τα καλά το σχετικό εκρηκτικό κοκτέιλ. Και σ’ αυτήν την περίπτωση οι μόνοι που θα τη βγάλουν καθαρή είναι οι πραγματικοί ένοχοι.

Χρειαζόμαστε προς τούτο επειγόντως μια πλημμυρίδα αθωότητας. Μια αθώωση που θα αποτελέσει πολιτικό πρόταγμα. Κι ας είναι βέβαιο πως οι λογής ενοχοποιητές θα επιδιώξουν για στερνή φορά να ονομάσουν την αθώωση αυτή φτηνό λαϊκισμό.

Μα εμείς γνωρίζουμε -καθώς ορίζει ο Ελύτης- ότι «Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού».

Γι’ αυτό είναι βέβαιο ότι στο τέλος της διαδρομής, στο μεγάλο Πέρασμα, θα βγούμε πανηγυρικά αθώοι στις μομφές τους. Αληθώς δηλαδή επαν-αναστημένοι! Φτάνει μονάχα, να μας αφήσουν απάτητα τα μυριστικά μας χόρτα και θα το φέρουμε το γινόμενο, όταν αυτοί θα μείνουν στο χέρι με τις αφαιρέσεις !

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι Οικονομολόγος



Ο Γιώργος Παπανδρέου διαψεύδει την αναθεώρηση του χρέους, ο Κώστας Σημίτης την προτείνει ως τη μόνη λύση, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα, και η Κυβέρνηση φαίνεται ότι παρασκηνιακά προετοιμάζει το έδαφος για μια κίνηση-έκπληξη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής», η Αθήνα έχει υποβάλλει αίτημα προς την τρόικα των δανειστών, για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του συνολικού χρέους της Ελλάδας, και όχι απλώς και μόνο των δανείων που έχουν δοθεί, και θα δοθούν το επόμενο διάστημα, από τον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η εφημερίδα επικαλείται πηγές της Κομισιόν, που αποκαλύπτουν ότι τόσο τον Φεβρουάριο, όσο και πρόσφατα, τον Απρίλιο, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έθεσε στους Ευρωπαίους εταίρους το ενδεχόμενο επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του συνολικού ελληνικού χρέους, ώστε να ακυρωθούν τα σενάρια μιας καταστροφικής αναδιάρθρωσης, να μειωθεί το επιτόκιο δανεισμού, και να μην υπάρξει «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων.

Σύμφωνα πάντως με το δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής», η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν φαίνεται στην παρούσα χρονική συγκυρία να ευνοεί το ενδεχόμενο επιμήκυνσης της αποπληρωμής του συνολικού χρέους, καθώς είναι ένα σενάριο το οποίο συνιστά υπόθεση εργασίας, και δεν έχουν προσμετρηθεί επαρκώς οι τυχόν επιπτώσεις που θα είχε στην ευρωζώνη.




  • Ο Σημίτης προτείνει αναδιάρθρωση του χρέους, ενώ ο Παπανδρέου δεν την θέλει!
Χωρίς να έχουν αμβλυνθεί ακόμη οι εντυπώσεις από όσα δήλωσε ο Γιώργος Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο, την Κοινοβουλευτική Ομάδα και το Πολιτικό Συμβούλιο, όπου μεταξύ άλλων δήλωσε ρητώς ότι δεν πρόκειται να συναινέσει σε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ο Κώστας Σημίτης κινείται σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, σε σχέση με τον προκάτοχό του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Με συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής», ο πρώην πρωθυπουργός τάσσεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, με πρωτοβουλία της ίδιας της χώρας μας, προκειμένου να ξεκαθαριστεί η κατάσταση, και να μην επηρεάζεται η Ελλάδα από τυχόν άλλες εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία στο μέλλον.

Σύμφωνα με τον Κώστα Σημίτη, μια καλά σχεδιασμένη αναδιάρθρωση θα προσέφερε στην ελληνική οικονομία τη σταθερότητα που χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια της, και να διεκδικήσει την ανάκαμψή της από την ύφεση. Πρόσθεσε ακόμη ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα απελευθερώνονταν δυνάμεις στην ελληνική οικονομία και την κοινωνία, που έχουν να προσφέρουν.

Η παρέμβαση Σημίτη έρχεται να διευρύνει το χάσμα που χωρίζει τον πρώην πρωθυπουργό από τον Γιώργο Παπανδρέου, και επιτείνει τη σύγχυση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρωθυπουργός άλλωστε, εξακολουθεί να χαίρει μεγάλης εκτίμησης και αναγνώρισης, ειδικά σε ό, τι έχει να κάνει με τη βαθιά γνώση του σε θέματα οικονομίας.

Θυμίζουμε ότι το ενδεχόμενο της αναδιάρθρωσης του χρέους έχουν κρατήσει ανοικτό με δηλώσεις τους, τόσο η Βάσω Παπανδρέου όσο και ο Γιώργος Φλωρίδης, δυο κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που στο παρελθόν υπήρξαν κεντρικοί εκφραστές του «εκσυγχρονιστικού ρεύματος».

O άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στο ευρώ, είναι ο ίδιος άνθρωπος που ξένα δημοσιεύματα (NY Times 19/2/2010) τον κατηγόρησαν ότι με τη βοήθεια της Goldman Sachs και τα περιβόητα swaps προσπάθησε να κρύψει το 2001 ελλείμματα και χρέηως πρωθυπουργός της χώρας, με διάφορες λογιστικές αλχημίες κρύβοντας το 2,5% του ελληνικού ΑΕΠ!

Είναι όμως, και ο ίδιος άνθρωπος που έδωσε το δαχτυλίδι στον νύν πρωθυπουργό για να αναλάβει τα ηνία του ΠΑΣΟΚ στην κρισιμότερη καμπή για την Σοσιαλιστική παράταξη.

Τώρα, επεμβαίνει και πάλι στα πράγματα, μιλώντας για το δημόσιο χρέος και το τί πρέπει να κάνει ο Γ. Παπανδρέου. Όλα αυτά λίγες μόνο ώρες, μετά τις πιο γενικόλογες και ανούσιες ανακοινώσεις από πρωθυπουργό σε μια πτωχευμένη χώρα.

Τώρα, ο Κώστας Σημίτης, μιλώντας στην εφημερίδα το Βήμα της Κυριακής, ρίχνει νέα βόμβα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Ενώ, πριν από λίγες ώρες ο ΓΑΠ είπε ότι δεν θα γίνει αναδιάρθρωση του χρέους, ο Σημίτης υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνει! (Πατήστε εδώ για να μάθετε τί είναι η αναδιάρθρωση του χρέους)

Λέει χαρακτηριστικά: ”η αναδιάρθρωση του χρέους ξεκαθαρίζοντας το τοπίο, θα απελευθερώσει δυνάμεις”. ”Η αναδιάρθρωση μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες και δεν είναι σκόπιμη όταν η χώρα είναι απροετοίμαστη και σε αδυναμία να ελέγξει τις επιπτώσεις. Όμως, μία καλά προετοιμασμένη αναδιάρθρωση θα βελτιώσει ουσιαστικά τη θέση μας”

Καταρρίπτοντας τις φήμες περί τραπεζικών κλυδωνισμών, ξεκαθαρίζει πως από την αναδιάρθρωση δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες και εκτιμά πως ακόμα και αν η Ελλάδα υποστεί μία 20ετή δοκιμασία σκληρής λιτότητας για να αποφύγει την αναδιάρθρωση, τίποτα δεν εγγυάται ότι θα επιτύχει την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, αφού, όπως τονίζει ”είναι επιπόλαιο να ελπίζουμε ότι τα επόμενα 20 χρόνια δεν θα προκύψουν οικονομικές αναταραχές, νομισματικές κρίσεις, ανατιμήσεις του πετρελαίου που θα έχουν ως αποτέλεσμα να αναπαράγονται οι κρίσεις”.

Σε ό,τι αφορά τις θυσίες και τα σκληρά μέτρα, ο κ. Σημίτης υποστηρίζει πως οι Έλληνες δεν θα πρέπει να ζήσουν για 20 χρόνια σε κατάσταση συνεχών δυσκολιών, λόγω των υψηλών επιτοκίων, που συμφωνήθηκαν σε κατάσταση κρίσης, ενώ επισημαίνει πως”η αναδιάρθρωση δεν είναι πανάκεια για αυτό και δεν παύει η αναγκαιότητα προσαρμογής προς τους κανόνες των συνθηκών για το δημόσιο χρέος και το έλλειμα, ούτε απαλάσσεται η Ελλάδα από το μνημόνιο και τις άλλες υποχρεώσεις που έχει αναλάβει”

Όλα δείχνουν όμως, πως η Γερμανία έχει ήδη έτοιμα σχέδια για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ενώ περιμένει το καλοκαίρι για να μάθει αν το χρέος μας θα είναι βιώσιμο! Αυτό που καθυστερεί τις όλες σκέψεις είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που αντιδρά σε ένα τέτοιο σενάριο, αφού φοβάται επέκταση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη με τη μορφή ντόμινο.





Κωματική πειθαρχία

Οταν ο Παπανδρέου έφερε το Μνημόνιο προς ψήφισιν στο Κοινοβούλιο, το εισήγαγε ως ένα απλό νομοσχέδιο που θα μπορούσε να υπερψηφισθεί από 151 βουλευτές και να γίνει νόμος του κράτους.

Το Μνημόνιο όμως μετέβαλε το διεθνές status της χώρας και τις διεθνείς της σχέσεις στον βαθμό που παραχωρούσε εθνικές, κυριαρχικές αρμοδιότητες σε άλλες εθνικές και διεθνείς οντότητες. Συνεπώς και σύμφωνα με το άρθρο 28 του Συντάγματος μια τέτοια δραματική μεταβολή για να συντελεσθεί θα έπρεπε να υπερψηφισθεί από τα 3/5 της Βουλής, δηλαδή με την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία.

Με έναν λόγο ο Παπανδρέου πέρασε το Μνημόνιο κάνοντας κοινοβουλευτικό πραξικόπημα!

*****

Αυτό το συνταρακτικό γεγονός κι αυτήν τη δόλια υπονομευτική για τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία πράξη επεσήμαναν απ’ την πρώτη στιγμή λίγοι πολιτικοί, λίγοι πανεπιστημιακοί (ανάμεσά τους ο καθηγητής και συνεργάτης της «Ε» κ. Κώστας Μπέης) καθώς και λίγοι δημοσιογράφοι.

Οι επισημάνσεις τους όμως, καθώς και οι διαμαρτυρίες πνίγηκαν μέσα στον ορυμαγδό της βροντώδους προπαγάνδας που συνόδευε υποστηρικτικά όλες τις κινήσεις του Παπανδρέου έως προσφάτως (όπου άρχισαν να παρατηρούνται οι πρώτες ρωγμές και αιτιάσεις).

Για το πραξικόπημα αυτό και τον πραξικοπηματία πρωθυπουργό που μετέτρεψε έτσι τον εαυτόν του σε ανδρείκελο και τη χώρα σε προτεκτοράτο, έγραφε κι ο «ναυτίλος» μετ’ επιτάσεως -όπως και πέντε έξι ακόμα συνάδελφοι, βοώντες εν τέλει όλοι μαζί εν ερήμω…

Προχθές οι καθηγητές κύριοι κύριοι Κασιμάτης, Μπέης, Γεωργιάδης, Κοντιάδης, Χρυσόγονος και Κατρούγκαλος ανέδειξαν (σε επιστημονική ημερίδα) ακριβώς αυτό το ζέον πρόβλημα, ζέον ως προς τις συνέπειές του για το πολίτευμα, αλλά και το πολιτικό σκηνικό.

Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά.

1) Είναι πλέον τόσον αδύναμος ο κοινοβουλευτισμός, ώστε να κάνει μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο πραξικόπημα ο Πρωθυπουργός και τα άλλα κόμματα απλώς να διαμαρτύρονται; (όσα διαμαρτυρήθηκαν)…

2) Ποιο κύρος διεκδικούν τα κόμματα για το Κοινοβούλιο όταν ανέχονται να του καίει το πνεύμα ο όποιος ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης;

3) Ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν γνωρίζει το Σύνταγμα; Τι έχει ορκισθεί να διαφυλάττει και να υπηρετεί; τις αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ ή τον θεμελιώδη Νόμο του Πολιτεύματος; Τι εποπτεύει, προσέχει και υπερασπίζεται; τη Δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία ή τα καραγκιοζιλίκια που μετέτρεψαν τη χώρα σε λεία για τους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους;

Τέλος, εγείρεται και το ερώτημα της νομιμότητας!

Τι νομιμότητα έχουν όλες οι πράξεις ενός Πρωθυπουργού που έχει κάνει κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, τι νομιμότητα έχει η κυβέρνησή του -τα πρόσωπα που την απαρτίζουν- τι νομιμότητα έχουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όταν παρανομούν παραβιάζοντας το Σύνταγμα.

Αλλά, και ποιας νομιμότητας απολαύουν τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής, όταν βλέπουν να καταστρατηγείται το Σύνταγμα και δεν «βγαίνουν στο κλαρί»;…

Το ΠΑΣΟΚ είχε ανέκαθεν κακή σχέση με τους θεσμούς. Ο Παπανδρέου όμως το ‘χει παρακάνει,

με το έτσι θέλω κάνει ό,τι θέλει.

Ακόμα και δότη οργάνων έκανε σύμπαν το ελληνικό έθνος χωρίς να ρωτήσει ουδέναν ο άνθρωπος.

Ομως το Σύνταγμα δεν είναι «δότης οργάνων» ή άρθρων, ώστε να τηρείται επιλεκτικά επιτρέποντας, εν προκειμένω, στον κάθε τυχάρπαστο να λεηλατεί τη χώρα, συγκυρίας ένεκεν και ευκαιρίας δοθείσης, είτε έλληνας πρωθυπουργός είναι, είτε γερμανός τραπεζίτης, είτε τούρκος στρατοκράτης…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 15.IV.2011


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"




Όσο θα είμαι ζωντανός, θα είμαι κοντά σας βράχος ακλόνητος.

Η Σπίθα υπήρξε μια ιδέα που επηρέασε τον Λαό μας γρηγορότερα και πλατύτερα απ’ ό,τι περιμέναμε, σε σημείο που να εκπλαγούμε κι εμείς οι ίδιοι και να βρεθούμε ουσιαστικά απροετοίμαστοι μπροστά στα τεράστια προβλήματα που έθετε η οργανωτική ανάγκη για μια αρχική και στοιχειώδη έστω ενιαιοποίηση-μορφοποίηση της Κίνησης αυτής.

Όπως δήλωσα, ξεκινώντας την ομιλία μου την 1η του Δεκέμβρη του 2010, πρόθεσή μου δεν ήταν να κάνω κόμμα ή κίνημα οργανωμένο αλλά να δημιουργήσω μια Κίνηση Ιδεών και Προβληματισμού.

Σας διαβεβαιώ ότι την απόφαση την πήρα εντελώς μόνος, μιας και το σύνολο των παλιών μου συντρόφων-συναγωνιστών-φίλων, ακόμα και γνωστών, είχαν πολιτικά τοποθετηθεί οριστικά εδώ κι εκεί απορρίπτοντας εκ των προτέρων κάθε νέα άποψη. Έσπευσα όμως να σας προειδοποιήσω, ότι το «πείραμα» που προτείνω για τη δημιουργία ενός κινήματος από τη βάση του Λαού γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και επομένως οι δυσκολίες που θα συναντήσει θα είναι πολλές και απρόβλεπτες.

Πολλοί, πάρα πολλοί, έσπευσαν να δημιουργήσουν Σπίθες κι αμέσως μετά δεν ήξεραν τι να τις κάνουν, δεδομένου ότι δεν υπήρχε γι’ αυτούς -όπως συνήθως γίνεται- ετοιμοπαράδοτη «μασημένη τροφή» ούτε «διορισμένοι» κομισσάριοι για να τους πουν πώς θα σκεφτούν, πώς θα μιλήσουν, πώς θα αποφασίσουν, θα κινηθούν και θα υπάρξουν.

Άλλοι πάλι, που όπως φαίνεται προέρχονται από κόμματα της αριστεράς, επομένως έχουν εμπειρίες (θα τις αποκαλούσα «της μασημένης τροφής»), θέλησαν να φτάσουν μονομιάς στο άλλο άκρο: δηλαδή της απόλυτης «απελευθέρωσης» από οποιαδήποτε ιδέα κεντρικής γραμμής (εν προκειμένω της δικής μου παρουσίας) με την ανακήρυξη της Σπίθας σε αυτόνομη πολιτική μονάδα που χαράζει αυτοτελώς την πολιτική της πορεία σύμφωνα με τις αποφάσεις των μελών της.

Ένα τρίτο φαινόμενο υπήρξε η δημιουργία Σπιθών κατευθυνόμενων από τα γνωστά «κέντρα», με σκοπό να επιφέρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό και να δημιουργήσουν διαλυτικά φαινόμενα με στόχο την τελική διάλυσή μας από τη στιγμή που διαπίστωσαν ότι η Κίνησή μας αποτελεί κίνδυνο γι’ αυτούς.

Το πόσο επικίνδυνοι είμαστε πραγματικά γι’ αυτούς, φαίνεται καθαρά από την γενικότερη στάση της Εξουσίας και του Συστήματος απέναντί μας που μέσα στον αιφνιδιασμό και στον πανικό τους επιλέξανε την πολιτική της απόλυτης αποσιώπησης -σαν να μην υπάρχουμε- με τον εξοβελισμό μας από τα ΜΜΕ και την απουσία κάθε δημόσιας αντιπαράθεσης μαζί μας.

Στη συνέχεια άρχισε οργανωμένα η στοχοποίησή μου από τους γνωστούς κύκλους και η απόπειρα εκμηδενισμού των ιδεών-προτάσεών μου, επειδή ακριβώς εγνώριζαν καλά, ότι αυτές ακριβώς οι ιδέες, όπως τις εξέθεσα στις πέντε ομιλίες μου, ήταν η αιτία για την συσπείρωση τόσων χιλιάδων πολιτών μέσα στις Σπίθες.

Σας δηλώνω ότι εξακολουθώ να είμαι μόνος, με μοναδικό μου στήριγμα τις ιδέες που εξέθεσα έως τώρα δημόσια. Όταν λέω «μόνος», εννοώ ότι δεν έχω και δεν θέλω να έχω τον παραμικρό «μηχανισμό», δεδομένου ότι πιστεύω ότι κανείς δεν έχει ως σήμερα γνωρίσει καλλίτερα από μένα το τι σημαίνει «μηχανισμός», όπως και κανείς δεν τον έχει υποστεί και καταγγείλει όσο εγώ.

Επομένως από αυτή την πλευρά θα πρέπει να είστε ήσυχοι, γιατί όπως ελπίζω ότι θα καταλαβαίνετε κι εσείς, δεν έχω κανένα λόγο να αλλάξω την νοοτροπία μου και μάλιστα σε μια στιγμή που οφείλω να πάρω μια τόσο τολμηρή, δύσκολη και υπεύθυνη απόφαση για τη δημιουργία μιας Κίνησης με την ιστορική ευθύνη της προετοιμασίας του λαού μας για την επιβολή για πρώτη φορά της παλλαϊκής εξουσίας και της άμεσης δημοκρατίας. Όπως θα πρέπει να είστε ήσυχοι ότι δεν θα επιτρέψω να δημιουργηθούν μηχανισμοί κάτω από οποιοδήποτε προσωπείο και με οποιοδήποτε πρόσχημα σε οποιοδήποτε επίπεδο ή τμήμα της Κίνησής μας.

Έχετε απέναντί σας έναν αγωνιστή με εύθραυστη φυσική κατάσταση, που είναι πανέτοιμος από κάθε πλευρά να σας αφήσει ήσυχους και που έχει μαζί σας μια και μόνη σχέση: τις ιδέες του.

Εκείνο όμως που θέλω από σας είναι να έχω την εμπιστοσύνη σας όσο ακόμα είμαι όρθιος να βοηθήσω όσο και όπως μπορώ οι ιδέες αυτές να γίνουν πράξεις επιλέγοντας ελεύθερα τα πρόσωπα και τις μεθόδους, έως ότου «μπει το νερό στο αυλάκι». Δηλαδή έως ότου διαπιστώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στη διοργάνωση της πρώτης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης των Σπιθών μέσα από την οποία θα αναδειχθούν τα εκλεγμένα όργανα και επιτροπές της Κίνησης. Το συντομότερο δυνατό, ώστε το Φθινόπωρο η Κίνησή μας να είναι έτοιμη απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που μας περιμένουν.

Νομίζω ότι είχα και έχω όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να παίξω έναν ιδιαίτερο ρόλο σε σχέση με μια Κίνηση της οποίας υπήρξα ο Ιδρυτής.

Μπορεί να είμαι κάποια αναγνωρίσιμη προσωπικότητα, όμως δεν είναι μόνο λάθος αλλά και κακοήθεια να ισχυριστεί κάποιος ότι η δημιουργία μιας πολιτικής κίνησης όπως αυτή της Σπίθας οφείλεται στο γεγονός ότι είμαι γνωστός είτε ψηλός είτε δεν ξέρω ποιο άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό μου αποδίδουν.

Για να μην πολυλογώ, η Σπίθα είναι γέννημα των ιδεών που εξέθεσα και που όπως αποδείχθηκε, ανταποκρίνονται στις μύχιες σκέψεις και ελπίδες πολλών Ελλήνων. Το γεγονός αυτό όπως είπα, με φορτώνει με βαρύτατες ευθύνες απέναντι στο λαό, σε σας και στον εαυτό μου. Και με υποχρεώνει να τις υπερασπισθώ και να τις στερεώσω με το ίδιο δημιουργικό πνεύμα που τις γέννησε, τη φορά αυτή στον τομέα της οργάνωσης. Άρα ο ρόλος μου δεν τελειώνει με την έκθεση των ιδεών μου αλλά και με την προσπάθεια να συμβάλουν οι ιδέες αυτές στη δημιουργία του αναγκαίου λαϊκού Κινήματος που θα τις κάνει πράξη. Εάν κάποιος έχει πάνω στο θέμα αυτό αντίθετη γνώμη και πιστεύει ότι πρέπει να αποσυρθώ από τη δράση για τα κοινά, δεν έχει παρά να το πει δημόσια.

Το λέω αυτό, γιατί εκτός από τα τρία είδη Σπιθών που σας προανέφερα, υπάρχει και ένα τέταρτο είδος που το ονομάζω «των ψευτο-Σπιθών». Θα ακούσατε κι εσείς, ειδικά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ότι η τάδε Σπίθα είναι της επιρροής του τάδε ή του δείνα, οι οποίοι είτε έχουν προσωπικές φιλοδοξίες είτε εκπροσωπούν διάφορες Κινήσεις και καθώς φαίνεται δεν βρίσκουν «πελατεία», θαμπωμένοι και οι ίδιοι από τη λάμψη των Σπιθών, αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν φτιάχνοντας τις ψευτο-Σπίθες, για να μπορέσουν να μας ποδηγετήσουν και να πάρουν τελικά αυτοί τον έλεγχο της Κίνησης. Όπως το γνωρίζετε καλλίτερα από μένα, άρχισαν να ασκούν μεγάλες πιέσεις επάνω σας, παντός είδους. Ζητούν λ.χ. να εφαρμοσθεί «εδώ και τώρα» η άμεση δημοκρατία, να γίνει «τώρα» το Πανελλαδικό Συνέδριο των Σπιθών που θα εκλέξει τη νέα (δική τους ασφαλώς) εξουσία πετώντας μετά στον κάδο των αχρήστων τον Θεοδωράκη και τις ιδέες του. Μα αφού είχαν και έχουν τόσο καλές και πρωτοποριακές ιδέες, γιατί δεν τις εφαρμόζανε τόσον καιρό στην πράξη και περίμεναν τη Σπίθα σαν σωσίβιο να κρατηθούν κατ’ αρχήν απάνω της και στη συνέχεια να μας πετάξουν και όλους εμάς στη θάλασσα;

Η γνώμη μου γι’ αυτούς είναι να μη τους φοβάστε, να τους βγάλετε τη μάσκα και να τους στείλετε από κει που ήρθαν. Εμένα με ενδιαφέρετε μόνο εσείς, οι αληθινοί και οι γνήσιοι Σπιθίτες, που πιστεύω ότι είστε η συντριπτική πλειοψηφία και ότι προ παντός πιστεύετε στη Νέα Στρατηγική και στη Νέα Τακτική που θα εφαρμόσουμε όλοι μαζί, φτάνει να απαλλαγούμε από τις τσουκνίδες και τα αγκάθια.

Όσο θα είμαι ζωντανός, θα είμαι κοντά σας βράχος ακλόνητος. Γι’ αυτό να μη σας επηρεάζουν τα σκαμπανεβάσματα των τελευταίων ημερών που θα τα χαρακτήριζα σαν μια κρίση… ανάπτυξης.

Τώρα στα καινούρια μας γραφεία (Ερμού 7, 6ο πάτωμα) εγκαθίστανται ήδη εντός των προσεχών ημερών οι τρεις πρώτες Επιτροπές της απολύτου εμπιστοσύνης μου (άλλωστε οι περισσότεροι έχουν βγει μέσα από τις Σπίθες). Η Οργανωτική Επιτροπή, η Οικονομική Επιτροπή και η Επιτροπή Τύπου και Ενημέρωσης και σε λίγο οι μηχανές του σκάφους θα δουλεύουν στο φουλ!

Παράλληλα θα πρέπει να οικοδομείται η τελική μορφή των Σπιθών.

Α. Κάθε ομάδα Σπιθών (5-10) δημιουργεί μια κοινή Συντονιστική Επιτροπή που αποτελείται από έναν εκπρόσωπο της κάθε Σπίθας.

Β. Το σύνολο των Συντονιστικών Επιτροπών μιας πόλης ή μιας περιφέρειας δημιουργούν την Συντονιστική Επιτροπή Πόλης ή Περιφέρειας με τη συμμετοχή ενός εκπροσώπου στην κάθε Τοπική Συντονιστική Επιτροπή.

Γ. Δημιουργείται Επιτροπή Διενέργειας Συνεδρίου.

Δ. Οργανώνεται το Πανελλαδικό Συνέδριο Σπιθών.

Ε. Προχωρούμε στις Εκλογές νέων οργάνων και νέας ηγεσίας.

Η προσωπική μου επαφή μαζί σας στα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης και του Ηρακλείου και η συζήτηση που ακολούθησε, με έπεισε ότι οι περισσότερες ανησυχίες σας προέρχονται από μια παρεξήγηση, που δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί από μόνη της αλλά θα πρέπει να ήταν κατευθυνόμενη. Από ποιους; Και για ποιους λόγους; Αυτοί που είχαν συμφέρον να σπείρουν ανάμεσά μας τον σπόρο της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης, να είστε βέβαιοι ότι στόχευαν σε μένα και στις ιδέες μου, ώστε στη συνέχεια να περάσουν τις δικές τους κάνοντας δική τους την Κίνησή μας. Οι τελευταίες εξελίξεις νομίζω ότι το έδειξαν καθαρά, γιατί οι δύο αποχωρήσεις από την Συμβουλευτική οφείλονται στο γεγονός ότι αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις τους.

Πώς ήταν δυνατόν να σκεφτείτε ότι ένας έμπειρος αγωνιστής σαν εμένα θα εμπιστευόταν το Οργανωτικό Γραφείο σε οποιονδήποτε άλλον; Όλες οι αποφάσεις και τα κείμενα που προήλθαν από αυτό, είναι απολύτως δικά μου και όλες οι ενέργειες τελούσαν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου. Μην ξεχνάτε ότι από τη μια στιγμή στην άλλη δημιουργήθηκε μια ανθρώπινη θάλασσα που ονομάστηκε «Σπίθες», χωρίς να προϋπάρξει Πολιτικό Γραφείο, Κεντρική Επιτροπή, έμπειρα στελέχη, οικονομικοί πόροι και διαφόρων τύπων διασυνδέσεις και εξαρτήσεις όπως συμβαίνει ως σήμερα με όλα τα Κόμματα. Βρέθηκα εντελώς μόνος -γεγονός πρωτοφανές- και η μόνη εξήγηση που δίνω, είναι ότι σήμερα κυριαρχούν η απογοήτευση, η παραίτηση και ο φόβος. Στο μεταξύ ξεκίνησαν από τα Κέντρα που προανέφερα, οι κινήσεις για την ποδηγέτηση της Κίνησής μας, που με το δέλεαρ της εφαρμογής εδώ και τώρα της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή της πλήρους αυτοτέλειας της κάθε Σπίθας και της αποκοπής από κάθε είδους κεντρική εξάρτηση αποσκοπούσαν στην ουσιαστική διάλυση της Κίνησής μας και στην μετατροπή της σε ένα χάος από ανεξάρτητες ομάδες χωρίς ενιαία μορφή και κατεύθυνση.

Η αντίδρασή μου διατυπώθηκε στις αρχικές οργανωτικές μου πρωτοβουλίες, στην προσπάθειά μου να δώσω ενιαία μορφή στο Κίνημα και να εξασφαλίσω τους τρόπους μιας δημιουργικής επαφής ανάμεσα σε όλες τις Σπίθες, όπως επίσης ανάμεσα σε μένα και σε όλους εσάς. Δεδομένου ότι πίστευα και πιστεύω ότι ο ρόλος μου δεν σταματάει στο ιδεολογικο-πολιτικό του μέρος αλλά για να ολοκληρωθεί η προσπάθειά μου οφείλω να βοηθήσω στην εξεύρεση ενός οργανωτικού μηχανισμού που θα μας καταστήσει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη με εθνική εμβέλεια.

Η απότομη στροφή μου της 1ης Απριλίου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα του φόβου που με κατέλαβε όταν συνειδητοποίησα ότι η προπαγάνδα των ψευτο-Σπιθιστών μέσα στις γραμμές μας [που χρησιμοποίησαν αισχρές συκοφαντίες και σενάρια φανταστικά όσο και βρώμικα για να δημιουργήσουν αμφιβολίες ακόμα και για το ήθος και την ακεραιότητά μας (βλ. επιστολές των δύο παραιτηθέντων), με στόχο το οργανωτικό μου σχέδιο και που έφτασαν σε σημείο να με κάνουν να ντραπώ που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι που να έχουν το θράσος να εκστομίζουν δημόσια τέτοιες αθλιότητες] είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις, ώστε υπήρχε κίνδυνος διάλυσής μας.

Το τι συνέβη από κει και πέρα, θα αποτελέσει κάποτε τη μαύρη σελίδα της οργάνωσής μας. Ένα μονάχα μπορώ να σας πω τώρα, ότι όλα έγιναν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου, ώστε να ξεσκεπαστεί τελικά η συνωμοσία και να απαλλαγούμε οριστικά από τον κακοήθη όγκο που μας απειλούσε. Έτσι βγήκαμε απ’ αυτή τη θλιβερή κρίση σοφότεροι και δυνατότεροι. Η πρόσφατη συνεδρίαση της Συμβουλευτικής είχε έναν σχεδόν πανηγυρικό χαρακτήρα. Από δω και στο εξής θα προχωρήσουμε πιο αποφασιστικά, πιο προσεκτικά και πιο δυναμικά. Φτάνει να αποκατασταθεί η τραυματισμένη εμπιστοσύνη ανάμεσά μας, που αποτελεί θεμέλιο λίθο στην προσπάθειά μας να πετύχουμε τους φιλόδοξους στόχους που θέσαμε.

Η Σπίθα άνοιξε μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του ελληνικού εθνικο-λαϊκού κινήματος. Γιατί έβαλε την Επανάσταση μέσα στην Πατρίδα και την Πατρίδα μέσα στην Επανάσταση. Κι όταν λέμε «επανάσταση», εννοούμε μαχητική άρνηση του ξεπερασμένου, του άδικου, του ψεύτικου, του σάπιου και του κακού. Επανάσταση σημαίνει Ανάσταση, Φως, Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη. Σημαίνει Μόρφωση και Πολιτισμό. Σημαίνει άνθηση του Καλού σε όλες του τις μορφές και λειτουργίες.

Η Σπίθα είναι η ελληνική εκδοχή όλων των ξενόφερτων -ισμών, γιατί εμπνέεται από όλη τη μακραίωνη παράδοσή μας με κορυφαίες στιγμές το 1821 και την Εθνική Αντίσταση. Αυτοί είναι οι δύο φάροι που μας οδηγούν στην πορεία μας.

Ξέρω ότι οι πιο πολλοί από σας γίνατε Σπιθίτες με την καρδιά σας και το συναίσθημα. Τώρα όμως χρειάζεται και ο Νους, η Σκέψη, η Μελέτη, η Ανάλυση, για να μπορείτε να περάσετε από την θεωρία στην πράξη. Να πεισθείτε 1000 στα 100 ότι είστε βέβαιοι για το δρόμο που διαλέξατε και που ακολουθείτε. Μέσα στη Νέα Στρατηγική και τη νέα τακτική με τις οποίες έχετε τώρα εφοδιασθεί, θα βρείτε αν ψάξετε προσεκτικά, πώς θα φτάσουμε από το Α ως το Ω, γιατί αυτή η νέα θεωρία είναι το αποτέλεσμα της βιωμένης αγωνιστικής συμμετοχής ενός ανθρώπου που γνώρισε και μελέτησε τα γεγονότα, τις εξελίξεις, τα πάνω και τα κάτω, τους θριάμβους και τα λάθη, με τα μάτια του νου του ανοιχτά. Χωρίς παρωπίδες, κυρίαρχος, ελεύθερος και ανεξάρτητος κάθε στιγμή. Έξω από μηχανισμούς, με μοναδικούς οδηγούς την αγάπη στον άνθρωπο και στην Πατρίδα. Γεννήθηκε Έλληνας, έζησε σαν Έλληνας, πάλεψε σαν Έλληνας, δημιούργησε σαν Έλληνας και παρέμεινε παντού και πάντα Έλληνας.

Γι’ αυτό έχετε καθήκον, αυτόν τον ενθουσιασμό και τη γνώση σας για τη νέα μας στρατηγική και τακτική, που έχει στόχο την Εθνική Ανεξαρτησία, την Παλλαϊκή Εξουσία και την Πατριωτική Αναγέννηση, να την μεταλαμπαδεύσετε σε όσους γίνεται περισσότερους πατριώτες, βάζοντας έτσι τα θεμέλια του Λαϊκού Μετώπου πρώτα-πρώτα γύρω σας και στη συνέχεια με άλλους μαζί σε όλη τη χώρα. Μας χρειάζονται γι’ αυτό εκατοντάδες-χιλιάδες Σπίθες που να λάμπουν με τη Σκέψη, το Ήθος, τη Δράση τους και τον καθημερινό τους Αγώνα ενάντια σε κάθε κακό που μας προσβάλλει ως άτομα, ως κοινωνία και ως Λαό. Παλεύοντας για τα μικρά, να έχετε στο νου σας ότι γυμνάζετε τους εαυτούς σας για τα μεγάλα. Οι καθημερινές μικρές συγκρούσεις πρέπει να μας οδηγούν όλο και πιο μπροστά, όλο και πιο μακριά, όλο και πιο σκληρά, ως την αναπόφευκτη τελική σύγκρουση που όταν και εφ’ όσον μας αναγκάσουν να την κάνουμε, η στρατηγική μας θα μας εξοπλίσει ώστε να τη δώσουμε από θέσεως ισχύος.

Αν δεν πιστεύουμε κάθε στιγμή ότι οφείλουμε να είμαστε οι πιο δυνατοί, τότε να καθήσουμε στ’ αυγά μας. Και δεν πρέπει μόνο να πιστεύουμε αλλά και να φροντίζουμε να είμαστε σε κάθε περίπτωση οι πιο δυνατοί. Γιατί αυτό το οφείλουμε στον λαό μας και στην Ελλάδα. Τέρμα πια η μιζέρια και η ψωροκώσταινα. Να θυμάστε πάντα τον στίχο: «Είσαι Έλληνας. Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά!».

Σε κάθε μέτρο κάτω από την ελληνική γη βρίσκεται κι ένας σκοτωμένος ήρωας. Ένα παιδί, ένα κορίτσι, ένας άντρας, μια γυναίκα, ακριβώς σαν κι εσένα…

Αθήνα, 15.4.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση του περιγράμματος των νέων μέτρων, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, πέταξε για τη Νέα Υόρκη- θα συμμετάσχει στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, με το… προεδρικό αεροσκάφος!

Η είδηση- έρχεται στο φως της δημοσιότητας από το Πρώτο Θέμα, είναι φυσικό να προκαλέσει όλους- όσοι καλούνται να επωμιστούν νέα βάρη από τις αστοχίες, τις ατυχείς προβλέψεις και ...
την αδυναμία του «τσάρου» να ελέγξει τους εισπρακτικούς μηχανισμούς του κράτους.

Ενδεχομένως, κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ να σκεφτούν ότι η κριτική για το συγκεκριμένο θέμα είναι λαϊκισμός. Διαφωνούμε απόλυτα!

Τη στιγμή που τα νοικοκυριά σφαγιάζονται- όπως αναφέρουν στο πρωτοσέλιδό τους τα φιλοκυβερνητικά ΝΕΑ, ο κ. Παπακωνσταντίνου, πρώτος οφείλει να υποστεί κάποιες από τις συνέπειες.

Τυχόν δικαιολογίες περί έλλειψης άλλης πτήσης κλπ, δεν θα πείσουν κανένα! Ο κ. Παπακωνσταντίνου, αναχώρησε χθες το απόγευμα και η πρώτη του συνάντηση έχει προγραμματιστεί για σήμερα στις 9 το βράδυ (ώρα Ελλάδος).

Όταν ένας λαός αιμορραγεί, ας υποστεί και μια μικρή ταλαιπωρία και ο κ. Παπακωνσταντίνου. Στην τελική, έχει πολύ περισσότερες ευθύνες από όσους πληρώνουν το μάρμαρο.



Σαφή προειδοποίηση προς κάθε διεθνή πετρελαϊκή εταιρεία, να μην ανταποκριθεί σε πρόσκληση για τη σύναψη συμφωνιών συνεργασίας με την τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίων ΤΡΑΟ, για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στα πεδία που βρίσκονται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, απέστειλε η Κύπρος, μέσω του υπουργείου Εξωτερικών της χώρας.

Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση του κυπριακού υπουργείου Εξωτερικών, «η ΤΡΑΟ φέρεται να κατέχει άδειες για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε έντεκα τμήματα στην ανατολική Μεσόγειο».

Ωστόσο, το λεγόμενο «μπλοκ 4321» «πατάει» σε θαλάσσια περιοχή η οποία εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται πως «η Κύπρος διατηρεί όλα τα νόμιμα δικαιώματα της και πως προτίθεται να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα της έναντι των καταπατητών», διότι η χώρα έχει συνάψει συμφωνίες με τρεις από τους γείτονες της για την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων στην περιοχή , αλλά όχι με την Τουρκία.

Τερματικός σταθμός
Η επενδυτική τράπεζα UBS κατονόμασε την Κύπρο ως την πιο πιθανή τοποθεσία για την κατασκευή με τη συμμετοχή του Ισραήλ τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNC), στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης των προσφάτως ανακαλυφθέντων κοιτασμάτων φυσικού αερίου Λεβιάθαν και Ταμάρ.

Σε ανακοίνωση της UBS τονίζεται πως εφ’ όσον οι ποσότητες φυσικού αερίου του κοιτάσματος Ταμάρ επαρκούν για να καλύψουν σε πρώτη φάση τις ανάγκες του Ισραήλ, το φυσικό αέριο του κοιτάσματος Λεβιάθαν θα πρέπει να απευθύνεται στις διεθνείς αγορές.
Δύο τρόποι υπάρχουν για την εξαγωγή του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω αγωγού που θα διέρχεται από τουρκικό έδαφος ή με την κατασκευή σταθμού LNC στο Ισραήλ ή στην Κύπρο.

Σύμφωνα με τη UBS, λόγω του κλίματος που επικρατεί στις διμερείς σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ η εκδοχή του αγωγού μάλλον δεν προβλέπεται, ενώ η επιλογή της κατασκευής ενός αγωγού που θα κατέληγε στην Ελλάδα δεν προτιμάται λόγω του πολύ υψηλού κόστους.
Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με την κυπριακή εφημερίδα «Φιλελεύθερος», η αμερικανική εταιρεία Noble Energy σε συνεργασία με την ισραηλινή Delek υπέβαλαν επίσημη πρόταση στην κυπριακή κυβέρνηση για την παραλαβή πριν από το 2014 φυσικού αερίου μέσω υποθαλάσσιου αγωγού.

Με την πρόταση αυτή η Κύπρος απαλλάσσεται από την εφαρμογή προσωρινών λύσεων που θα περιελάμβαναν πλωτές μονάδες ή ανοικτά συμβόλαια για υγροποιημένο φυσικό αέριο, ενώ επιβεβαιώνει το σενάριο της μεταφοράς φυσικού αερίου από τα θαλάσσια κοιτάσματα μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ στον Βασιλικό και την κατασκευή μονάδας αποθήκευσης υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Κύριε Βενιζέλε το παρόν κείμενο είναι γραμμένο από έναν απλό πολίτη που θλίβεται γι αυτά που περνά η χώρα μας όχι τόσο από άστοχες ενέργειες κυβερνήσεων όπως θέλουν να παρουσιάζονται αλλά από άστοχες ενέργειες του πρωθυπουργού. Ενέργειες που δυστυχώς θα πληρώσουμε για πολλά χρόνια.

Το δυσάρεστο είναι ότι συμμετέχετε κι εσείς σε αυτήν την κυβέρνηση. Η ιστορία θα γράψει πολλά άσχημα για την παρέα του ΓΑΠ. Ζείτε δυστυχώς εσείς οι βουλευτές σε μια ουτοπία που κατασκεύασαν η παρέα του ΓΑΠ και μας παρουσιάζουν αυτήν την κατάσταση σαν κάτι απρόβλεπτο και σαν κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτό. Δηλαδή, η βοήθεια από το ΔΝΤ ήταν μονόδρομος. ΛΑΘΟΣ. Το ΔΝΤ ήταν ένα καλά σχεδιασμένο σχέδιο για να κονομήσουν μερικοί λόγω της “ικανότητας” του ΓΑΠ να λέει όλο ΝΑΙ σε όλα.

Επειδή η προεδρία του ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται, είναι λόγια του Ανδρέα Παπανδρέου που σαν να ήξερε το πόσο επικινδύνως είναι ο υιός του, θα έπρεπε να κάνετε το παν την συγκεκριμένη στιγμή, ώστε να διώξετε αυτόν τον επικίνδυνο άνθρωπο από την Ελλάδα.

Κάποτε, πριν λίγα χρόνια και μετά από αποτυχία του ΓΑΠ να κερδίσει τις εκλογές προτάξατε το στήθος σας να αναλάβετε την αρχηγία. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν το καταφέρατε. Δεν το καταφέρατε για να δέσουν καλύτερα τον ΓΑΠ και να λέει συνεχεία ΝΑΙ. Δηλαδή χωρίς να το ξέρετε γίνατε με την τότε στάση σας δεκανίκι στον ΓΑΠ για να τον δέσουν καλύτερα.

Μήπως είναι καιρός πλέον να πάρετε ρεβάνς; Η Ελλάδα κινδυνεύει. Χτυπήστε το χέρι σας στο τραπέζι και θα σας γράψει η ιστορία. Είναι μια τελευταία λύση. Βγάλτε μας από τον βούρκο που μας χώσανε η παρέα του ΓΑΠ . Πάρτε σωστούς ανθρώπους δίπλα σας και ξανα-βάλτε μας στο σωστό δρόμο.

Είναι μια λύση που δεν χρειάζεται να χυθεί αίμα. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, δυστυχώς σε λίγα χρόνια (αν όχι εβδομάδες ή μήνες) θα χυθεί αίμα από συνανθρώπους μας για ένα κομμάτι ψωμί.

Πετάξτε έξω τα γιουσουφάκια του ΔΝΤ και της πράσινης ανάπτυξης…!

Μην νομίζετε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι βγαλμένοι από τα μηχανάκια της AGB. Έχουμε κρίση, ψάχνουμε την αλήθεια μέσα από το διαδίκτυο και είμαστε πολλοί. Για όλους εμάς έχετε χρέος να κάνετε την κίνησή σας.

Διώξτε τον αχυράνθρωπο που μας κυβερνάει…!

Είναι πλέον φανερό ότι τα πράγματα στην οικονομία αλλάζουν. Ίσως και πολύ πιο διαφορετικά από αυτά που περιμέναμε . . . Οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, η άτυπη στάση πληρωμών του δημοσίου, (που έχει παγώσει ακόμα και την επιστροφή ΦΠΑ) έχει φέρει την κοινωνία στο αμήν!

Πρώτα απ’ όλα τέτοια μαθηματικά τα ξέρουμε κι εμείς: να μην πληρώνουμε και μόνο να εισπράττουμε, αλλά και πάλι οι “καρεκλάτοι” μας δεν τα καταφέρνουν! Και αυτό γιατί οι φαινομενικά εύκολες λύσεις οδηγούν σε δύσκολα αποτελέσματα. Γιατί όλα τα παραπάνω έχουν φέρει την ανεργία στο 15,1% τον Μάρτιο, οι άνθρωποι της αγοράς λένε ότι η πραγματική ανεργία είναι στο 22%, η ύφεση θα συνεχίσει και φέτος γιατί πέρυσι ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο περιμέναμε, ο πληθωρισμός στα ύψη και οι ακάλυπτες επιταγές και οι απλήρωτες συναλλαγματικές στο α’ τρίμηνο του 2011 άγγιξαν τα 580 εκατ. ευρώ. Όπως πάμε δηλαδή - εκτός του ότι πλέον μας έχουν φάει η μεταχρονολογημένες επιταγές και ότι η αγορά θεωρεί πλεόν “μετρητά” τις επιταγές 6μήνου - θα ξεπεράσουμε φέτος το περσινό ρεκόρ στα φέσια που ήταν 2,1 δις!

Η κυβέρνηση και εσωτερική υποτίμηση προσπάθησε να κάνει, και τη φοροδιαφυγή προσπάθησε να ελέγξει, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να κόψει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και να εξαθλιώσει τους χαμηλο-συνταξιούχους.

Το να κόψεις το μισθό σε δημόσιους υπαλλήλους που βγάζουν 3-4.000 ευρώ, είναι αντιληπτό για ποιό λόγο γίνεται. Το να καταβάσεις και το μισθό σε υπαλλήλους με 20 -25 χρόνια προϋπηρεσίας κοντά στα 1.000 ευρώ, όπως και να το κάνουμε είναι εξοργιστικό.

Και επειδή ούτε την φοροδιαφυγή μπορούμε να πατάξουμε στη ρίζα της που μας στοιχίζει κάτι δις ευρώ ετησίως, (γιατί απλά δεν θέλουν κάποιοι, ή για την ακρίβεια δεν τους συμφέρει) ούτε μπορούμε να βρούμε άλλες λύσεις, απλά ξεπουλάμε. Διώχνουμε την ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τις τράπεζες, τα πάντα. . . Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς πως πουλάς (αξιοποιείς κατά την κυβέρνηση) επιχειρήσεις την ώρα πιου ξέρεις ότι η αξία τους λόγω της κρίσης είναι μειωμένη. Συνεπώς γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι την δίνεις όσο όσο!

Απορία μας όμως, είναι πως δίνεις τα νερά της χώρας, την ώρα που το 2010 η ΕΥΔΑΠ είχε κέρδη και μάλιστα σχεδόν διπλάσια από το 2009! Αύξηση 97,56% στα 11,34 εκατ. ευρώ από 5,74 εκατ. ευρώ του 2009.

Δυστυχώς για κάποιους, ο κόσμος πλέον έχει μάθει να διαβάζει, έχει γνώσεις και μπορεί να κρίνει. Ό,τι κι αν του πουλήσεις ως είδηση, θα μπορέσει να ξεχωρίσει αν είναι αλήθεια ή που την κρύβεις μέσα στην είδηση. Το ζήτημα είναι ότι ο κόσμος βράζει, αλλά δεν αντιδρά.

Αν νομίζουν κάποιοι, ότι αυτό λέγεται υπεύθυνη στάση, ας ρωτήσουν ηφαιστιολόγους, να τους ενημερώσουν για το αποτέλεσμα.




Η δασκάλα του Μέγα Δέρειου Χαρά Νικοπούλου είχε προσφύγει στη δικαιοσύνη για τα ασύστολα ψεύδη που γράφηκαν εις βάρος της, από τις τουρκόφρονες εφημερίδες της Θράκης «Γκιουντέμ» και «Μιλλέτ».

Στο δικαστήριο η Χαρά δήλωσε ότι θα αποσύρει τις αγωγές αν της ζητήσουν συγγνώμη, αλλά οι εκδότες αρνήθηκαν και καταδικάσθηκαν σε αποζημίωση. Συνέχισαν να προκαλούν, αποδίδοντας τις καταδίκες σε «διωγμούς κατά της μειονότητας».

Η Χαρά Νικοπούλου δεν υπέκυψε στο εκβιαστικό δίλημμα και μπλόκαρε τους λογαριασμούς των εκδοτών στις Τράπεζες Ζιραάτ και Εθνική.

Στα επόμενα στάδια αναμένεται να αρχίσουν από τη Χαρά Νικοπούλου οι διαδικασίες κατάσχεσης των περιουσιακών στοιχείων των δημοσιογράφων της Γκιουντέμ και Μιλλέτ.

Αφού η πολιτεία (σε όλες της τις μορφές) δεν θέλει να στενοχωρήσει τον πρόξενο Κομοτηνής, καιρός είναι να το πράξουν οι πολίτες.

  • Θα είναι σίγουρα ένα από τα κρισιμότερα Σαββατοκύριακα αυτό που ξεκινά σήμερα για το παρόν και το μέλλον της παρούσας κυβέρνησης...

Θα είναι σίγουρα ένα από τα κρισιμότερα Σαββατοκύριακα αυτό που ξεκινά σήμερα για το παρόν και το μέλλον της παρούσας κυβέρνησης. Μετά τη χθεσινή, εξαιρετικά ψυχοφθόρα από κάθε άποψη μέρα, ο πρωθυπουργός αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να επανεξετάσει τη στάση του σχετικά με πολλά θέματα, αλλά εν αντιθέσει με την πεποίθηση που επικρτούσε έως και στα μέσα της εβδομάδας που πέρασε, δεν πρόκειται να θέσει στον εαυτό του το δίλημμα των πρόωρων εθνικών εκλογών.

Άλλωστε, ο όλος χειρισμός του θέματος του Μεσοπρόθεσμου Προγραμματος και της ήπιας διατύπωσης του, ώστε να τύχει της μικρότερης δυνατής αντίστασης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος του, αποκαλύπτει την πρωθυπουργική διάθεση να μην χτυπήσει τελικά τη γροθιά στο μαχαίρι.

Πληροφορίες από το επιτελείο του αναφέρουν ότι η αλλαγή τακτικής αποφασίσθηκε όταν διαπιστώθηκε ότι το κλίμα στις τάξεις των βουλευτών ήταν όντως οριακό, οπότε δεν θα έπρεπε να αποκλείονταν ανοικτές ανταρσίες, αν αποφασίζονταν να ακολουθηθεί μια πιο σκληρή στάση. Το γεγονός, ωστόσο, ότι από την πλευρά της τρόικας διαμηνυόταν πως η λύση των πρόωρων εθνικών εκλογών θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική, έκανε το Μέγαρο Μαξίμου να αλλάξει τελικά γραμμή πλεύσης.

Παρ' όλα αυτά, ο κ.Παπανδρέου θα πρέπει μέσα στις προσεχείς ώρες να αποφασίσει ποια στάση θα ακολουθήσει από εδώ και στο εξής, καθώς, η αντιμετώπιση του Μνημονίου αλλά και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος από πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου είναι πλέον ανοικτά εχθρική. Και όσο η κυβέρνηση ακροβατεί μεταξύ τρόικας και επίδοξων ανταρτών, τόσο η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο...