Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουν 2012


Όταν ο Κίσινγκερ ονειρεύεται, τότε είναι σίγουρο πως οι λαοί θα ζήσουν εφιάλτες...

Εισαγωγικο σχόλιο
Θυμάμαι όταν τον Ιούνιο του 2009 αναδημοσίευα την έρευνα σχετικά με την ...πρόταση του Κίσσινγκερ να διαμορφωθούν "ειδικές συνθήκες" τέτοιας έντασης και "ποιότητας" ώστε να κατακερματισθεί η "Ενωμένη Ευρώπη" και να περιθωριοποιηθεί ο "νότος" με την κατασκευή ενός "γκέτο" με το όνομα Η.Π.Α.Μ, ακόμα και εγώ θεωρούσα ότι αυτή η έρευνα ήταν λιγάκι "τραβηγμένη απο τα μαλλιά".
Ακόμα δεν ξέρω αν εκείνη η έρευνα ήταν "προφητική" ή άφηνε μεγάλα περιθώρια για ...άλλες σκέψεις.Αυτό όμως που τώρα πια ξέρω πολύ καλά, είναι ότι το 2009 πολλά απο αυτά που φαίνονταν ως "ευφάνταστα" σενάρια ή "συνωμοσιολογικές" υπερβολές , ήδη αποτελούν βασικά σημεία και δομικά στοιχεία της "νέας" ευρωπαϊκής πολιτικής σκέψης.
Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ (Η.Π.Α.Μ.) ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Αναδημοσίευση από την "Ελληνική Εταιρεία Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ).

Το σχέδιο Κίσινγκερ και η σημερινή κατάσταση στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου - Δυσοίωνες οι προοπτικές για την Ελλάδα...

Του Γ. Αποστολόπουλου
Δικηγόρου, Υποψηφίου Διδάκτωρα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το περίφημο «Σχέδιο Κίσσινγκερ» ή «Σχέδιο για τη Δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου (Η.Π.Α.Μ)», πρωτοδιατυπώθηκε από τον γνωστό Αμερικανοεβραίο Υπουργό Εξωτερικών πριν τριάντα περίπου χρόνια.

Γνωστός θαμμώνας των λεσχών της διεθνούς παρασκηνιακής πολιτικής, ο Κίσσινγκερ λέγεται ότι διατύπωσε ένα σχέδιο που ήδη από το 1950 είχε περάσει από την επεξεργασία της γνωστής ομάδας Μπίλντεμπεργκ. Η ομάδα αυτή, που για πολλούς μελετητές αποτελεί ένα είδος «παγκόσμιας υπερκυβέρνησης», θεωρείται ο βασικός φορέας πραγματοποίησης του εν λόγω σχεδίου.

Η έγκριση της ΕΣΣΔ και μετέπειτα της Ρωσίας, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή του.

Η ενεργός συμμετοχή της εξάλλου αποτελούσε βασικό πρόκριμα για την έναρξή του. Έτσι σήμερα η Ρωσική Ομοσπονδία θεωρείται ότι λαμβάνει άμεσα μέρος σε αυτό. Περισσότερο ακόμη δε δια της συμφωνίας συνεργασίας και μερικής συμμετοχής της στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ που υπογράφηκε πρόσφατα.

Περιληπτικά το επονομαζόμενο σχέδιο Κίσσινγκερ προβλέπει τη λύση των προβλημάτων της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, με τη δημιουργία μίας συνομοσπονδίας κρατών, των επονομαζομένων «Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου».

Οι ΗΠΑ και η Ρωσική Ομοσπονδία, επιδιώκοντας την προστασία των ζωτικών συμφερόντων τους στην περιοχή (πετρέλαια, φυσικό αέριο, Στενά Βοσπόρου και Σουέζ, ελεύθερη πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό, αντιμετώπιση Ισλαμισμού και εθνικισμών, αντιμετώπιση επικίνδυνων κρατών τύπου Ιράκ, ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κοινωνικές επαναστάσεις, αποσταθεροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, εξασφάλιση άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, διασφάλιση του εμπορίου τους), προσπαθούν να πετύχουν τη δημιουργία αυτής της συνομοσπονδίας.
Με την ενοποίησή τους, τα κράτη θα εκχωρήσουν την εξουσία τους σε ζωτικούς τομείς (άμυνα, ασφάλεια, οικονομία, εξωτερική πολιτική) σε κεντρικά όργανα, εύκολα ελεγχόμενα από τις θεωρούμενες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσική Ομοσπονδία).

Συγχρόνως ένα κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που είναι ήδη ενταγμένο σε αυτή ή θεωρείται πεδίο μελλοντικής διεύρυνσης (Βαλκάνια), θα αποκοπεί ή θα αποτελέσει τμήμα μίας «χαλαρά συνδεόμενης» με αυτή πτέρυγας που θα εκτείνεται προς ανατολάς. Και στις δύο περιπτώσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση θα δεχθεί πλήγμα, είτε με έναν ακρωτηριασμό του νοτίου τμήματός της, είτε διότι θα υποχρεωθεί σε χαλαρή ενσωμάτωση και των προβληματικών κρατών της Μέσης Ανατολής.

Για να πραγματοποιηθούν όμως τα παραπάνω, απαιτείται κατ΄αρχάς η αποδυνάμωση και διάσπαση των κρατών της ευρύτερης περιοχής.
Η διάσπαση θα οδηγήσει γρήγορα στην ανάγκη σύμπτυξης ευρύτερης πολιτικής και θεσμικής συνεργασίας που θα εξελιχθεί σε συγκρότηση συνομοσπονδίας. Η επιμέρους εξασθένιση των «κρατιδίων», θα τα υπάγει άμεσα στον έλεγχο των υπερδυνάμεων και θα οδηγήσει στη δημιουργία μίας «υπεραγοράς», από την Αδριατική ως την Κασπία και από τον Δούναβη, μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό, ότι η τελική διαμόρφωση της περιοχής που θα προκύψει από την προώθηση του σχεδίου, δεν είναι γνωστή επακριβώς ούτε στους ίδιους τους αρχιτέκτονές του. Πολλοί παράγοντες, όπως οι αντιδράσεις των λαών, οι καθυστερήσεις και οι εσωτερικοί «διακανονισμοί», το επηρρεάζουν άμεσα.

Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται το 1989. Τότε προέβλεπε αρχικά τον διακανονισμό του προβλήματος Ισραήλ-Παλαιστινίων. Το Ισραήλ έπρεπε και αυτό να «διασπασθεί». Ο στόχος παραλίγο να πραγματοποιηθεί πρόσφατα. Απρόβλεπτοι όμως παράγοντες, όπως η δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, οι αντιδράσεις της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος Λικούντ και οι αντιθέσεις για την τύχη της Ιερουσαλήμ το φρέναραν. Σήμερα η χαλαρή αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων στη βάρβαρη βία των δύο πλευρών πιστεύεται ότι θα οδηγήσει σύντομα στο ποθητό αποτέλεσμα. Είναι λογικό και ευκταίο οι δύο λαοί θα κουραστούν και θα επέλθει μεταξύ τους συμφωνία, έστω και αν αυτή είναι μέρος ενός αμφιλεγόμενου σχεδίου.

Η δεύτερη φάση, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, προέβλεπε διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Ο στόχος ήδη επετεύχθει. Δεν χρειάζεται να σημειωθεί κάτι άλλο επ΄αυτού, πέραν του ότι η τελευταία συμφωνία Σερβίας-Μαυροβουνίου εξάλειψε ακόμη και την ονομασία Γιουγκοσλαβία.

Η Τρίτη φάση θεωρείται ότι προωθεί την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου (αφού πρώτα έχει διασπασθεί σε δύο «κρατίδια»). Και η συγκεκριμένη φάση πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή.

Εδώ όμως αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται περισσότερο ενδιαφέροντα :
Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις το σχέδιο, στην αρχική του μορφή προέβλεπε ακόμη:

  • Αυτονόμηση Κρήτης, Δωδεκανήσων, νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και Δυτικής Μικράς Ασίας.
  • Αυτονόμηση της Ανατολικής, της Δυτικής Θράκης και της Νοτίου Βουλγαρίας.
  • Αυτονόμηση του Κουρδιστάν και ίσως του Πόντου Διάσπαση του Ιράκ (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).
  • Ειρήνευση στην περιοχή του Λιβάνου και του Γκολάν (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).
  • Αποσταθεροποίηση της Συρίας μακροπρόθεσμα.(σχόλιο Κλασσικοπερίπτωσης:Όταν γράφονταν αυτά το 2009, που να φανταζόμαστε ότι η Συρία του 2012 θα είχε καταντήσει -ελέω Αμερικής - χίλια κομμάτια και οιωνεί πυροκροτητής μιας παγκόσμιας σύρραξης)
Ήδη από το 1989, είχε αποκαλυφθεί, ότι η άμβλυνση των ελληνοτουρκικών διαφορών θα έχει ως μακροπρόθεσμους στόχους:

  • Την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Αιγαίου.
  • Την αποστρατιωτικοποίηση Ίμβρου και Τενέδου.
  • Την αποστρατιωτικοποίηση των Τουρκικών ακτών της Μικράς Ασίας, μέχρι εκεί, που όπως λένε, δεν φτάνει πιο πέρα.
  • Την ίδρυση ελληνοτουρκικών επιχειρήσεων (τουριστικών, πετρελαϊκών, εμπορικών, βιομηχανικών) και την ίδρυση ζώνης ελεύθερου εμπορίου στο Αιγαίο και στις Μικρασιατικές ακτές μεταξύ των δύο κρατών, στα πλαίσια μίας μικτής ζώνης κυριαρχίας, που θα εξελιχθεί σε αυτόνομο «κρατίδιο-μαξιλάρι» των τοπικών διενέξεων, διεθνούς επιρροής και ελεγχόμενο από τον ΟΗΕ.
Τα προαναφερθέντα βεβαίως προϋποθέτουν τη δημιουργία του ήδη καλλιεργηθέντος κλίματος φιλίας μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ως αφετηρία υπήρξαν οι περίφημοι σεισμοί. Σήμερα μιλάμε για διάλογο εφ΄όλης της ύλης, υπό την επιρροή που ενεργούν τα ΜΜΕ και στους δύο λαούς.

Θεωρώ δεδομένο ότι τα παρασκήνια της Διεθνούς πολιτικής πλάθουν στόχους και σχεδιασμούς προοπτικής τουλάχιστον πενήντα ετών.

Οι «ΗΠΑΜ», όπως προανέφερα, θα αποτελέσουν μάλλον την αυτόνομη πτέρυγα μίας αδύναμης Ευρωπαϊκής Ένωσης με επέκταση προς ανατολάς.

Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο για τους υποστηρικτές της έννοιας κράτος-έθνος, τους πατριώτες και τους ηγέτες κοινωνικών κινημάτων, αν όλοι οι προαναφερθέντες σχεδιασμοί είναι αληθινοί.
Οι μεγάλες δυνάμεις που δεν ήθελαν, ούτε θέλουν να εξαπολύσουν αυτοκαταστροφικούς πολέμους η μια εναντίον της άλλης, επέλεξαν την οδό του τεμαχισμού των κρατών μέσω πολέμων ήπιας έντασης και ανάγκης για ειρήνη και καλή ζωή.
«Διαίρει και βασίλευε», είναι ο βασικός άξονας της πολιτικής τους. Ο άλλος είναι η τακτική PANDORA’S BOX.
Το περιτύλιγμα όμορφο:
Ειρήνη, ευημερία της μεσαίας τάξης, καλοπέραση, ανατροπή απηρχαιωμένων θεσμών, δημοκρατία, νέα προοδευτική ηθική. Θα ήταν ευχής έργο και το περιεχόμενο να είχε ίδια χροιά. Αντ΄αυτού όμως μάλλον θα υπάρξει πολιτιστική ισοπέδωση, εξαθλίωση των φτωχών ανθρώπων, άκρατος φιλελευθερισμός, αποικιοκρατική εκμετάλλευση, στέρηση της ελευθερίας, απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας, εξάρτηση, ψευδής αυτονομία.
Μοναδική ελπίδα είναι η αντίσταση των κρατών (που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές τροποποιήσεις τους σχεδιαστές) και η καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου, εξαιτίας εσωτερικών ανταγωνισμών στους ηγετικούς κύκλους των ΗΠΑ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας που καθοδηγούν τις τύχες του κόσμου και της «παγκοσμιοποίησης».

Η επιδίωξη της ειρήνης είναι κοινός στόχος όλων των ανθρώπων. Ο Θεός να φωτίσει τους οραματιστές τέτοιων μεγαλόπνοων σχεδίων, ώστε ακόμη και αν πραγματοποιηθούν να εξαλείψουν όλες τις επικίνδυνες συνέπειές τους.

Τελικά, όλοι είμαστε συγχρόνως σχεδιαστές και αντικείμενο των σχεδίων αυτών. Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε…



Της Ζέζας Ζήκου

H ψεύτικη αίσθηση ελπίδας ότι ως διά μαγείας θα αλλάξει η ωμή πραγματικότητα για τους λαούς που υποφέρουν δεν με αφορά. Hταν, είναι και θα είναι ένα επικοινωνιακό κυνικό ντελίριο, χρήσιμο μόνο για τους κυβερνώντες και τους τραπεζίτες, που με αφήνει πλήρως αδιάφορη.

Οι λαοί δικαίως ανησυχούν για την έλλειψη της αναπτυξιακής διάστασης των επιλογών της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών, με τις θυσίες χωρίς ορατό τέλος. Οι Ελληνες αυτοκτονούν καθημερινώς. Και αυτό που μας προσφέρεται σαν μοναδική ελπίδα είναι να «μεταλλαχθούμε» σε τράπεζες, αφού μας προστατεύει η Ε.Ε.

Βρέθηκε συμβιβασμός χθες για να μπορεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Διάσωσης να ανακεφαλαιοποιεί δανείζοντας απευθείας τις τράπεζες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δυσκολίες! Στο δείπνο των 27 ηγετών, η Ιταλία και η Ισπανία πέτυχαν να προστατευθούν από τις επιθέσεις των αγορών οι βαριά μολυσμένες από τα «τοξικά» κρατικά ομόλογα τράπεζές τους, χωρίς να αυξάνεται το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας. Ακόμη, ο Μάριο Μόντι και ο Ισπανός ομόλογός του Μαριάνο Ραχόι αρνήθηκαν να υπογράψουν το πακέτο για την ανάπτυξη ύψους 120 δισ. ευρώ έως ότου η Γερμανία εγκρίνει βραχυπρόθεσμα μέτρα για να μειωθεί το κόστος δανεισμού τους.

Οι χώρες που ζητούν στήριξη από το ταμείο διάσωσης θα πρέπει να υπογράφουν ένα Μνημόνιο συνεννόησης, όμως δεν θα αντιμετωπίζουν την επεμβατική επιτήρηση μιας «τρόικας» διεθνών δανειστών, στην οποία υποβλήθηκαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, δήλωσε ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ιταλίας. Και ξεγύμνωσε το ΠΑΣΟΚ και όσους πολιτικούς ψήφισαν και υποστήριξαν το μέγα λάθος εις βάρος της χώρας μας. Ο τροχός της Ιστορίας, όπως συμβαίνει πάντα, θα γυρίσει και θα φέρει στο φως το πώς ακριβώς εκτελέστηκε αυτή η αποτρόπαια πράξη υπογραφής των Μνημονίων.

Απλώς να υπενθυμίσω ότι το 1931, η κατάρρευση της αυστριακής τράπεζας Creditanstalt προκάλεσε πανικό στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, πυροδοτώντας το μεγάλο κραχ της Wall Street, τη «Μαύρη Τρίτη» στις 29 Οκτωβρίου του 1929, που οδήγησε στην οικονομική καταστροφή (Great Depression) του 1930 - 32. Σήμερα βιώνουμε στην Ευρώπη τη σύγχρονη εκδοχή του τραπεζικού κραχ, όπως εκείνο του 1929. Βέβαια, δεν βλέπουμε σκηνές σήμερα με τραπεζίτες να πηδούν στο κενό από γυάλινους ουρανοξύστες, όπως έγινε τότε. Αντίθετα, βλέπουμε στην Ελλάδα καθημερινώς να αυξάνονται οι δυστυχείς απλοί άνθρωποι που αυτοκτονούν.

Πάντως, η ιστορία επαναλαμβάνεται με μονότονη συχνότητα. Πρώτα ήταν τα κρατικά δάνεια. Από τον υπερδανεισμό της Βραζιλίας στη δεκαετία του 1980 κόντεψε να γκρεμιστεί η Citibank. Χρειάστηκε κρατική παρέμβαση σε επίπεδο κεντρικών τραπεζών και διεθνών οργανισμών (IMF και World Bank) για να σωθεί το σύστημα. Μετά ήρθαν τα junk bonds του Milken και τα leveraged buyouts της KKR (θυμάστε την εξαγορά της Nabisco για 22 δισ. δολάρια;), όταν οι επενδυτές μαζεύονταν κάθε μήνα για να γιορτάσουν τις υπερβολές τους. Η κατάληξη ήταν το κραχ της Wall Street το 1987. Ακολούθησε η «φούσκα» των μετοχών της Νέας Οικονομίας και του NASDAQ, που παρέσυρε το σύνολο των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας ανά τον κόσμο. Κατάληξη γι’ αυτό, η κρίση του 2000. Τέλος, το 2008, λόγω της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, οι τράπεζες, στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο δέχθηκαν πακτωλό κονδυλίων από τους κρατικούς προϋπολογισμούς για να αποφευχθεί το επαπειλούμενο κραχ.
"Σοβαρότατο θέμα για κάθε πολίτευμα γενικά είναι με τους νόμους και τα υπόλοιπα μέτρα να μην είναι δυνατόν να πλουτίσουν οι άρχοντες."
Και τούτο πρέπει να τηρείται κυρίως στα ολιγαρχικά πολιτεύματα" γιατί ο κόσμος ο πολύς δεν αγανακτεί τόσο επειδή δεν παίρνει αξιώματα, αντίθετα ευχαριστιέται όταν είναι ελεύθερος να ασχολείται με τις δικές του υποθέσεις, αγανακτεί όταν νομίζει ότι οι άρχοντες κλέβουν το δημόσιο χρήμα, γιατί τότε ο λαός λυπάται και για τα δυο, δηλαδή τόσο για το ότι δεν συμμετέχει στην εξουσία, όσο και για το ότι δεν συμμετέχει στα κέρδη."

Ολομέτωπη επίθεση στην κυβέρνηση εξαπέλυσε ο Αλέξης Τσίπρας στη σημερινή πρώτη ημέρα της συνεδρίαση της Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθηναΐδα στο Γκάζι.

Από το βήμα της συνάντησης, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε εξαιρετικά επικριτικός τόσο συνολικά προς τους χειρισμούς της κυβέρνησης αναφορικά με τη Σύνοδο Κορυφής, όσο και...
με τη στάση καθενός εκ των κυρίων Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη.

Αφού δήλωσε ότι εαν δεν ισχύσει για την Ελλάδα ό,τι αποφασίστηκε για την Ιταλία και την Ισπανία, η τρόικα δεν πρέπει να έρθει στην Ελλάδα, ισχυρίστηκε ότι εαν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κυβέρνηση της χώρας, η Ελλάδα θα είχε κερδίσει τουλάχιστον όσα τα άλλα δύο κράτη του Νότου.

Σε ό,τι αφορά τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, έγινε λόγος για αποφασιστική και δομική αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση.

Επίσης, τονίστηκε ότι ήρθε η ώρα να μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, από συνεργατικό εγχείρημα σε ενιαίο κόμμα.

Σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης για τη στάση της στη Σύνοδο Κορυφής εξαπέλυσε σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας και ζήτησε να ισχύσουν και για την Ελλάδα οι αποφάσεις που ελήφθησαν για την Ιταλία και την Ισπανία.

Μιλώντας το απόγευμα στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας κάλεσε την κυβέρνηση να δηλώσει ευθαρσώς ότι «αν δεν ισχύσει και για την Ελλάδα ότι ίσχυσε για την Ισπανία και την Ιταλία, η τρόικα δεν έχει καμία δουλειά να έρθει στην Ελλάδα» και πρόσθεσε ότι αν «αυτό δεν ισχύσει να προβάλλει βέτο νέο ευρωπαϊκό σύμφωνο».

Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας περιέγραψε την αντιπολιτευτική στρατηγική, αλλά και τη μεγάλη προσπάθεια για την πολιτική και οργανωτική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ για να ανταποκριθεί με επιτυχία στις νέες συνθήκες.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για μια ιστορική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι αν οι εκλογές είχαν αναδείξει κυβέρνηση της Αριστεράς, η εικόνα σήμερα σε όλη την Ευρώπη θα ήταν τελείως διαφορετική. «Ο λαός μας έχασε μια ευκαιρία», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας και επικαλέστηκε τη στάση της κυβέρνησης στη Σύνοδο Κορυφής, τονίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα παρενέβαινε στην πιο κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής με επιστολές υποτέλειας και δουλοπρέπειας». Επιστολές που, όπως είπε, «διαβεβαιώνουν την προσήλωση της κυβέρνησης στην καταστροφική πολιτική των Μνημονίων και της ύφεσης» και «χαραμίζουν μέσα σε λίγες μέρες όσα ο λαός μας με τις διεκδικήσεις αλλά και με τη ψήφο του κέρδισε, το προηγούμενο διάστημα».

Ασκώντας κριτική προσωπικά τους κυρίους Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη, ο κ. Τσίπρας, αφού ευχήθηκε περαστικά στον πρωθυπουργό, είπε ότι ο κ. Σαμαράς λόγω του προβλήματος υγείας δεν ήταν παρών, αλλά με την επιστολή που έστειλε φρόντισε να απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από την αίθουσα της συνόδου και τα επίδικά της.

Αλλά και οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, πρόσθεσε, «που ευτυχώς δεν είχαν κάποιο άλλο κώλυμα, επέλεξαν να απουσιάζουν από τη διαπραγμάτευση, όταν μέχρι πρότινος έκλειναν το ρήμα επαναδιαπραγματεύομαι σε όλους τους τόνους και εγκαλούσαν επιδειχτικά τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί αρνείται να συμμετάσχει στις περιβόητες εθνικές διαπραγματευτικές ομάδες».

Αναφερόμενος στους Έλληνες τραπεζίτες, ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι «όχι μόνο δεν τους καίγεται καρφί αν θα φεσώνεται ο έλληνας φορολογούμενος για να σώσουν τις τράπεζές τους, μη σας πω ότι τους τρομάζει η ιδέα της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης, αφού έτσι πιθανώς θα μπουν εμπόδια στο σκάνδαλο της διατήρησης των χαρτοφυλακίων από τους ίδιους».

Ο κ. Τσίπρας κάλεσε επίσης τους κυβερνώντες «να εγκαταλείψουν κάθε κρυφή σκέψη για άλωση του κράτους και λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη για επιτάχυνση του ξεπουλήματος έναντι πινακίου φακής της δημόσιας περιουσίας, από το περίφημο ΤΑΙΠΕΔ. Αλλά και όποια σκέψη για δημιουργία θυλάκων κομματικής φαυλοκρατίας σε κρίσιμους τομείς, είτε είναι υπουργεία, είτε δημόσιες υπηρεσίες, είτε, ακόμα χειρότερα η αστυνομία και ο στρατός».



Εδώ και κάποιες μέρες οι τούρκοι αρθρογράφοι (και όχι μόνο) αναρωτιούνται, εαν μετα την κατάρριψη του Τουρκικού F4 οι πιθανότητες πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες - Τουρκία, Συρία- έχουν αυξηθεί αισθητά.

Είναι αναμφισβήτητα ένα σημαντικό ερώτημα γιατι στην περίπτωση εχθροπραξιών η Τουρκία θα γινοταν η αιχμή μιας εισβολής στη Συρία με την υποστήριξη διαφορων αραβικών χωρών και δυτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Αμερικής. Αυτο, σημειώνει άρθρο της εφημερίδας Ατλάντικ, θα το έκανε δύσκολο για την Ρωσία να μείνει άπραγη λόγω της πολύτιμης ναυτικης της βάσης στη Συρία.

Οπότε η απάντηση στο έρωτημα μας, εαν η Τουρκία είναι πιο κοντά στον πόλεμο, φαίνεται να είναι 'ναι΄ αλλά μόνο οριακά.

Αναλυτές υποστηρίζουν πως αυτη η καταφατική απάντηση προέρχεται εν μέρει από τη δήλωση του Ερντογάν ότι «οι κανόνες εμπλοκής έχουν αλλάξει" υπό το φως της κατάρριψης του τουρκικού αεροσκάφους , και ότι η Τουρκία θα απαντήσει τώρα επιθετικά στις προκλήσεις της Συρίας .Αυτό μειώνει το πολιτικό περιθώριο που έχει η Τουρκία στην περιπτωση που υπάρξει άλλη πρόκληση της Συρίας.

Παρ 'όλα αυτά, ο λόγος που οι πιθανότητες πολέμου έχουν αυξηθεί μόνο οριακά, είναι διττός.
Δηλαδή ο Ερντογάν στις διαβουλεύσεις του με το ΝΑΤΟ, έδρασε επικαλούμενος το άρθρο 4, το οποίο επιβάλλει κυρώσεις για «διαβουλεύσεις» μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ και όχι το άρθρο 5, το οποίο θα ήταν πρόσκληση για δράση. (Η απόφαση αυτή μπορεί απλώς να αντικατοπτρίζει την αντίληψη του ότι τα άλλα έθνη του ΝΑΤΟ δεν έχουν καμία διάθεση για πόλεμο.)

Εκτος τούτου, στον τίτλο της τουρκικής εφημερίδας Daily News που αποκαλεί την Συρία rogue state ('ανυπάκουο καθεστώς') αναφέρεται και στην επικοινωνία με την Ρωσία. Η Τουρκία, που συνεργάζεται στενά με την Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να αναβιώσει τα ρήγματα του Ψυχρού Πολέμου οπότε ουτε και την έναρξη ενός πραγματικού πολέμου, στον οποίο η Ρωσία θα βρίσκεται με το μέρος του εχθρού!

Ο αλλος λόγος που η πιθανότητα πολέμου είναι μόνο οριακή είναι ότι ήταν ήδη μια προβληματική επιλογή. Η Τουρκία, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, έχει γίνει το κέντρο μιας προσπάθειας, που συντονίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με στόχο να προμηθεύει τους αντάρτες της Συρίας με όπλα πληρωμένα απο την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, και, ναι, την Τουρκία. Απ' αυτην την οπτική γωνία, η Τουρκία κατατάσεται, έτσι κι αλλιως, ως εχθρική δύναμη.

Βέβαια σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα υπάρχει και η άλλη άποψη για τη πτήση του αεροσκάφους σύμφωνα με την οποία φαίνεται ότι οι Τούρκοι "επαιζαν" ένα παιχνίδι με την Συριακή αεράμυνα στην προσπάθεια τους να καταγράψουν κρίσιμα δεδομένα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για την βελτιστοποίηση ηλεκτρονικών αντιμέτρων σε περίπτωση που το ΝΑΤΟ αποφάσιζε να συμμετάσχει και να επιβάλει ζωνη απαγόρευσης πτήσεων σε όλη την Συρία. Κάτι που έγινε και στην Λιβύη το 2011. Το πρόβλημα όμως που αντιμετώπισαν οι Τούρκοι είναι ότι οι Σύριοι προφανώς δεν ήθελαν να “παίξουν” και χρησιμοποίησαν αντι-αεροπορικά πυρά αντι για πυραύλους εδάφους-αέρος. Οπότε με αυτό υπόψη μας η κατάρριψη του αεροσκάφους ενδεχομένως να ήταν “μια ατυχή βολή απο μέρους της Συρίας” και ένα ατυχές αποτέλεσμα για τους σκοπούς της Τουρκίας.

Ως αποτέλεσμα η κατάρριψη του αεροσκάφους τονίζει το γεγονός ότι η Τουρκία και η Συρία οδεύουν προς τον πόλεμο. Η απάντηση του Ερντογάν φαίνεται να ήταν προμελετημένη αλλά μεχρι το βαθμό που απαιτείται από έναν ηγέτη που θέλει να διαβεβαιώσει τον λαό του ότι δεν είναι δειλός.
Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: μέχρι που μπορεί να φτασει ένας ηγέτης για να αποδείξει ότι δεν είναι δειλός;


To αεροπλανοφόρο «Αϊζενχάουερ» στη Ρόδο τον Ιούλιο

Καθώς η κρίση στη Συρία κλιμακώνεται μετά και από την κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού από την αεράμυνα της Δαμασκού, οι ΗΠΑ ενισχύουν με ισχυρότατες δυνάμεις τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Περσικού Κόλπου. Μάλιστα, ένα από τα τρία αεροπλανοφόρα που κατευθύνονται στην περιοχή, το «USS Dwight D. Eisenhower», μαζί με τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία που το ακολουθούν, θα προσεγγίσει για ελλιμενισμό τη Ρόδο και αναψυχή του προσωπικού το διάστημα 13 - 16 Ιούλη, όπως επιβεβαιώνουν ελληνικές στρατιωτικές πηγές.

Σύμφωνα με τις δημόσιες αμερικανικές ανακοινώσεις, οι δυνάμεις που θα προσεγγίσουν στην Ανατολική Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο μέχρι τα μέσα του ερχόμενου μήνα είναι: Το αεροπλανοφόρο «USS Abraham Lincoln CSG» με την CVW 2 μοίρα μαχητικών αεροσκαφών που εντάσσεται στην περιοχή ελέγχου του 5ου αμερικανικού στόλου, η οποία εκτείνεται από τα στενά του Σουέζ, την Ερυθρά Θάλασσα, τα στενά του Ορμούζ, τον Κόλπο του Ομάν και τον Περσικό Κόλπο.

Στην περιοχή ευθύνης του 5ου στόλου κατευθύνεται και το αεροπλανοφόρο «USS Enterprise CSG» με την CVW 1 μοίρα μαχητικών αεροσκαφών. Το αεροπλανοφόρο «USS Dwight D. Eisenhower», το οποίο θα προσεγγίσει τη Ρόδο, σύμφωνα με τις αμερικανικές ανακοινώσεις κατευθύνεται για να ενταχθεί στην περιοχή ευθύνης του 5ου και του 6ου αμερικανικού στόλου, ο οποίος δραστηριοποιείται στη Μεσόγειο.

Εκτός από τα τρία αεροπλανοφόρα, στην περιοχή κατευθύνεται και το «USS Iwo Jima ARG», στο οποίο επιβαίνει η αμφίβια μονάδα 24th MEU.

Έκκληση στις διεθνείς δυνάμεις για συναίνεση σε ένα ειρηνευτικό σχέδιο για τη Συρία -το οποίο θα περιλαμβάνει και τις αρχές για μια μεταβίβαση της εξουσίας- απηύθυνε ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου Κόφι Αναν.

Κατά την έναρξη της διάσκεψης της Ομάδας Δράσης για τη Συρία στη Γενεύη, ο κ. Αναν προειδοποίησε ότι η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη στην περιοχή και αν δεν επιλυθεί η κρίση να προσλάβει παγκόσμιες διαστάσεις.

«Μια παγκόσμια κρίση τεράστιας σοβαρότητας ελοχεύει. Βρισκόμαστε εδώ για να συμφωνήσουμε στις κατευθυντήριες γραμμές και στις αρχές μιας υπό τη Συρία πολιτικής μετάβασης που θα ικανοποιεί τις νόμιμες φιλοδοξίες του συριακού λαού», τόνισε.

«Κανένας δεν πρέπει να αμφιβάλλει για τους ακραίους κινδύνους που προκύπτουν από τη σύγκρουση - για τους Σύρους, για την περιοχή και για τον κόσμο», είπε ο Αναν. «Είτε θα ενωθείτε για να εξασφαλίσετε τα κοινά σας συμφέροντα, είτε θα διχαστείτε και σίγουρα θα αποτύχετε με τον δικό σας τρόπο. Χωρίς την ενότητα, την κοινή αποφασιστικότητα και την δράση τώρα... κανένας δεν μπορεί να κερδίσει και όλοι θα χάσουν με κάποιον τρόπο.»

Στη διάσκεψη μετέχουν εκτός από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Γαλλία και τη Βρετανία, οι γενικοί γραμματείς του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου, το Ιράκ, το Κατάρ και το Κουβέιτ, καθώς και η Τουρκία και η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Αστον.

Λίγο πριν από την έναρξη της διάσκεψης ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ δήλωσε, πάντως ότι παραμένει αμφίβολη η επίτευξη συμφωνίας για τη μετάβαση στη Συρία εξαιτίας της στάσης της Ρωσίας και της Κίνας.

«Δεν καταλήξαμε σε μια συμφωνία με τη Ρωσία και την Κίνα. (Η επίτευξη συμφωνίας) παραμένει πολύ δύσκολη και δεν ξέρω αν θα είναι εφικτή», σημείωσε ο Χέιγκ, καλώντας τις δύο χώρες να συμφωνήσουν με τις δυτικές δυνάμεις στο σχέδιο πολιτικής μετάβασης στη Συρία.

«Υπάρχει μια ευκαιρία για τη διεθνή κοινότητα να γίνει πολύ πιο δυνατή και να δράσει πιο αποτελεσματικά, αλλά αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε μόνο με τη σύμφωνη γνώμη της Ρωσίας και τη Κίνας», υπογράμμισε ο Βρετανός υπουργός.

Σύμφωνα με τον Χέιγκ, ένα από τα σημεία στα οποία διαφωνούν η Ρωσία και η Κίνα είναι το θέμα της μεταβατικής κυβέρνησης.

«’ποψή μας ήταν πάντα ότι ένα σταθερό μέλλον για τη Συρία, μια σταθερή πολιτική διαδικασία σημαίνει ότι ο (σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ) Ασαντ θα εγκαταλείψει την εξουσία ως μέρος μιας συμφωνίας για τη διαδικασία μετάβασης», πρόσθεσε.

Από την πλευρά του ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς εκτίμησε ότι ο Κόφι Αναν έκανε λογικές προτάσεις, οι οποίες ελπίζει να γίνουν δεκτές. «Αυτό είναι το νόημα των σημερινών συνομιλιών», ανέφερε.

«Η κατάσταση στη Συρία είναι δραματική. Κάθε ημέρα υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι που σκοτώνονται. Υπάρχουν ήδη περισσότεροι από 15.000 νεκροί από την αρχή της κρίσης. Είναι απαραίτητο αυτό να σταματήσει και να υπάρξει μια πολιτική μετάβαση», υπογράμμισε ο Φαμπιούς.

Παράλληλα, μέλη της συριακής αντιπολίτευσης εξέφρασαν την ελπίδα να ληφθούν «αποτελεσματικές αποφάσεις» στη διάσκεψη. «Ελπίζουμε οι αποφάσεις στην διάσκεψη να είναι ισχυρές και να υπάρξει χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή τους», δήλωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο ο εκπρόσωπος του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου, Τζορτζ Σάμπρα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η απουσία ενός «σαφούς χρονοδιαγράμματος» στο αρχικό ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε ο Κόφι Αναν για τον τερματισμό της κρίσης είχε μεγάλο κόστος για τους Σύρους καθώς απέτυχε να προωθήσει την εφαρμογή της εκεχειρίας και την έναρξη διαλόγου ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.

Συνεχίζεται η αιματοχυσία

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με ακτιβιστές, ο συριακός στρατός εξαπέλυσε σήμερα επίθεση με όλμους σε μεγάλες πόλεις της χώρας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 16 άνθρωποι.

Οπτικό υλικό που ανέβασαν στο διαδίκτυο ακτιβιστές της αντιπολίτευσης στην πόλη Ντέιρ αλ Ζορ στα ανατολικά της χώρας δείχνει καπνό να βγαίνει από κτιριακά συγκροτήματα ενώ ακούγονται συνεχείς εκρήξεις.

Οι ακτιβιστές ανέφεραν επίσης βομβαρδισμούς στην Χομς, στην Ιντλίμπ και στα περίχωρα της Δαμασκού.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι ο βομβαρδισμός από τις κυβερνητικές δυνάμεις και οι σφοδρές συγκρούσεις ανάμεσα στο στρατό και σε μέλη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού σε προπύργια της αντιπολίτευσης έχουν στοιχίσει σήμερα τη ζωή σε 16 ανθρώπους.

Παράλληλα, το Παρατηρητήριο απηύθυνε έκκληση στη Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ) για αποστολή ιατρικών μονάδων στην πόλη Ντούμα, που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα από τη Δαμασκό, όπου πραγματοποιούνται ευρείες στρατιωτικές επιχειρήσεις από τις 21 Ιουνίου.

Σύμφωνα με την οργάνωση, η ανθρωπιστική κατάσταση στη Ντούμα, όπου δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και εκατοντάδες έχουν τραυματιστεί, είναι «καταστροφική σε όλα τα επίπεδα».

Το Παρατηρητήριο κάνει λόγο για «έλλειψη τροφίμων και ψωμιού, διακοπές στην ηλεκτροδότηση και την υδροδότηση». «Περισσότερες από 100 οικογένειες, γυναίκες και παιδιά, είναι παγιδευμένες χωρίς καταφύγιο. Είναι τρομοκρατημένες από τους βομβαρδισμούς και τα πυρά. Οι άνδρες έχουν είτε συλληφθεί είτε δολοφονηθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας», επισημαίνει σε ανακοίνωσή του και προσθέτει: «Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους το κεντρικό νοσοκομείο της Ντούμα. Δεν υπάρχει κανένας γιατρός στην πόλη, την ώρα που δεκάδες τραυματίες έχουν ανάγκη άμεσης βοήθειας».

Πηγές: ΑΠΕ - ΜΠΕ Γαλλ. Πρακτορείο, Reuters

Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης

Η πολιτική είναι κυρίως… επικοινωνία. Αν δεν καταφέρεις να επικοινωνήσεις με αποτελεσματικότητα τις θέσεις σου, τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις σου, το πιθανότερο είναι… κανείς να μην γνωρίζει την ύπαρξή τους. Επομένως, είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι ηγέτες φροντίζουν να κάνουν… αμπαλάζ των δράσεών τους, με ένα περίτεχνο επικοινωνιακό περιτύλιγμα, ώστε να τους δίνουν μεγαλύτερη αξία και σπουδαιότητα από την πραγματική.


Όσα συνέβησαν στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της διήμερης Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν την αρχή του τέλους για τη γερμανική ηγεμονία. Δεν είναι τόσο, ή δεν είναι μόνο η υποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ για την απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά ούτε και οι άλλες παράλληλες… συνεννοήσεις της Ευρώπης με τη Γερμανία. Είναι κυρίως το γεγονός ότι η είδηση είχε εκκωφαντικό επικοινωνιακό αντίκτυπο στο σύνολο των ευρωπαϊκών ΜΜΕ. Και μέσω εκείνων, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Η πολιτική ήττα της Γερμανίας, που συνέπεσε με την αντίστοιχη ποδοσφαιρική από την Ιταλία, πανηγυρίστηκε υπερβολικά. Κάτι που αποκαλύπτει το μέγεθος και το εύρος της απομόνωσης της σημερινής Γερμανίας σε μια Ευρώπη λαών που αρχίζουν πλέον να κοιτάζουν… περίεργα το Βερολίνο. Ανακαλώντας από την ιστορική μνήμη γκρίζες έως… κατάμαυρες σελίδες, στη συγγραφή των οποίων έχει πρωταγωνιστήσει η Γερμανία.

Μια Γερμανία απομονωμένη, δεν απέχει και πολύ από το να διολισθήσει στο να χαρακτηρίζεται “προσωποποίηση του κακού”. Και αυτό είναι κάτι που ούτε οι ίδιοι οι Γερμανοί δεν το θέλουν. Επειδή με τη σειρά τους ανακαλούν στη μνήμη τους τις αντίστοιχες ιστορικές παραστάσεις. Τότε που πίστεψαν ότι ο κόσμος τους ανήκε. Και βρέθηκαν να χάσουν ακόμη και τη Γερμανία.

Κάπως έτσι, η τελευταία Σύνοδος Κορυφής των Βρυξελλών, σηματοδοτεί το ράγισμα στο αλεξίσφαιρο τζάμι της γερμανικής ηγεμονίας. Το κατάλαβαν όλοι. Μεταξύ των οποίων και η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία έσπευσε να παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου, για να… διορθώσει τις εντυπώσεις. Που φυσικά, δεν διορθώθηκαν.
Τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο για τη Γερμανία και την Καγκελάριό της.
Τίποτα…


Τυχερός μέσα την ατυχία του είναι ο πρωθυπουργός, διότι τουλάχιστον με την υποχρεωτική παραμονή του στο σπίτι του στην Κηφισιά δεν βλέπει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η κυβέρνησή του και το πώς λειτουργούν οι εξ ανάγκης υπουργοί του. Μόνο που ο μοναδικός υπεύθυνος γι’ αυτή την κατάσταση είναι ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, αφού γνώριζε πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα και έτσι δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε για τον... φόνο.

Μέσα στη Ν.Δ. δεν είναι λίγοι πάντως αυτοί που υποστηρίζουν ότι δυο υπουργεία θα αντιμετωπίσουν πολύ γρήγορα πρόβλημα από τα εσωκομματικά μαχαιρώματα. Το ένα είναι το νευραλγικό και ιδιαίτερα σημαντικό για τους πολίτες υπουργείο Εργασίας και το άλλο το προβληματικό υπουργείο Υγείας.

Πολλοί λένε ότι μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Εάν πράγματι ισχύει αυτό, τότε σίγουρα η εικόνα που είχαν πριν από λίγες μέρες ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης και ο υφυπουργός του Νίκος Νικολόπουλος λέει πολλά, αφού ο μεν υπουργός είχε εμφανώς μια στάση αμυντική, ο δε υφυπουργός το ύφος... «τα ξέρω όλα».

Το δίδυμο αυτό είναι πραγματικά αταίριαστο. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι μέχρι πριν από την ανακοίνωση της κυβέρνησης ο Νικολόπουλος εμφανιζόταν ως ο επικρατέστερος για τη θέση του υπουργού, ενώ ο Βρούτσης... δεν υπήρχε. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας ο Νικολόπουλος όλη την ώρα ήταν στο πλευρό του πρωθυπουργού θέλοντας να δείξει ότι βρίσκεται στη στενή ομάδα του Σαμαρά.

Το πιο τραγελαφικό της ιστορίας είναι ότι οι γενικοί γραμματείς του υπουργείου, οι οποίοι έχουν χειριστεί τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά με την τρόικα, είναι στελέχη του ΠΑΣΟΚ και είναι άγνωστο εάν ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα θελήσει να τους διατηρήσει προκειμένου να συνεχίσουν τη δουλειά που έχουν κάνει μέχρι σήμερα.

Στην περίπτωση που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφασίσει να τους αποσύρει ακούγεται το όνομα του Η. Κοντού, ο οποίος δεν έχει σχέση με το αντικείμενο.

Όπως και να έχουν πάντως τα πράγματα, το θέμα είναι ότι ούτε ο υπουργός ούτε ο υφυπουργός έχουν σχέση είτε με τη διαπραγμάτευση είτε με τον Τόμσεν είτε με τον Μορς. Έτσι εύλογα πολλοί στη Ν.Δ. κρατούν μικρό καλάθι για τα αποτελέσματα που θα έχει αυτή η συνύπαρξη, ενώ δεν αποκλείουν σύντομα να ξεκινήσουν και οι γκρίνιες.

Προβλήματα

Όμως και το πλέον προβληματικό υπουργείο, αυτό της Υγείας, εμφανίζεται με ασταθή πολιτική ηγεσία. Και εδώ άλλος επρόκειτο να είναι ο υπουργός και άλλος τελικά έγινε. Ο λόγος φυσικά για τον Μάριο Σαλμά, ο οποίος εφέρετο ως ο επικρατέστερος για να αναλάβει τη θέση του υπουργού. Τελικά τη θέση κατέλαβε ο Ανδρέας Λυκουρέντζος με υφυπουργό τον Σαλμά.

Και μόνο αυτή η αλλαγή είναι ικανή να δημιουργήσει πολλά προβλήματα σε αυτό το υπουργείο, το οποίο αντικειμενικά βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Όπως είναι γνωστό, τα προβλήματα είναι πολλά και τα χρήματα ανύπαρκτα. Έτσι, εάν υπάρξουν κάποια αποτελέσματα, το σίγουρο είναι ότι θα θέλουν να τα καρπωθούν και οι δύο, ενώ, εάν τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν, τότε οι ευθύνες δεν θα είναι... κανενός.

Ο Σαλμάς, λένε πάντως όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, με τις γνώσεις που διαθέτει ως γιατρός θα προσπαθήσει να πάρει προβάδισμα στις κινήσεις, ενώ ο Α. Λυκουρέντζος, που δεν έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις από το κόμμα, δεν πρόκειται να αφήσει το πεδίο ανοικτό. Πάντως και οι δυο δηλώνουν ότι οι σχέσεις τους είναι εξαιρετικές και ότι όλα αυτά είναι... σενάρια. Ο χρόνος σίγουρα θα δείξει του λόγου το αληθές.

Πηγή


Τα εφηβικά καλοκαίρια συνήθως μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη όλων μας. Τα δικά μου εφηβικά καλοκαίρια έχουν όλα συνδεθεί με την μπάλα.
Το Ευρωπαϊκό του 84 το Μουντιάλ του '86 και του '90... Μαραντόνα, Ρουμενίγκε, Λίνεκερ, Γκούλιτ παρήλασαν όλοι από την μοναδική έγχρωμη τηλεόραση που ήταν στημένη στην επίσης μοναδική πιτσαρία του χωριού, μαζί με άπειρες πράσινες μπύρες και μια πρωτόλεια σπέσιαλ πίτσα...

Ήταν μια μαγική ιεροτελεστία εκείνα τα βράδια... Το επόμενο πρωί μετά από κάθε τέτοια αθλητική μυσταγωγία προσπαθούσαμε να αντιγράψουμε τα ινδάλματα μας στο ξερό ''χορτάρι '' που παίζαμε μπαλίτσα... Αναπολώντας αυτά τα παλιότερα ποδοσφαιρικά βράδια και συγκρίνοντας τα με τα τωρινά ΕURO και MUNDIAL τολμώ να πω ότι δεν υπάρχει καμιά σύγκριση πλέον. Η μαγεία έχει χαθεί και δεν νομίζω αυτό να οφείλεται στην τάση του ανθρώπου να θυμάται μόνο τα καλά...

Δεν μπορώ να ξεχάσω τα χρόνια που οι Εθνικές ομάδες ήταν πραγματικά Εθνικές ομάδες και όχι μικτή κόσμου και τα συστήματα και οι τακτικές ανταποκρίνονταν στις ξεχωριστές αρετές και ιδιότητες κάθε λαού. Οι Γερμανοί ήταν Γερμανοί και όχι η λεγεώνα των ξένων που εμφανίστηκε στα γήπεδα της Πολωνίας παριστάνοντας την εθνική Γερμανίας.

Οι ποδοσφαιριστές της δεν ήταν ποτέ τεχνίτες σαν κι αυτόν τον μυστήριο Κεντίρα, αλλά ήταν γεροδεμένοι ανθεκτικοί και πειθαρχημένοι ως γνήσιοι Γερμανοί. Οι Ιταλοί δεν παίζανε ποτέ επιθετικά, αλλά ακολουθούσανε το περίφημο κατενάτσιο και οι σέντερ φορ τους δεν ήταν υιοθετημένα μαυράκια από την ποδοσφαιρομάνα που έλαμπε, αλλά μαφιόζοι Ιταλοί όπως ο Πάολο Ρόσι!

Εκείνα τα χρόνια η Εθνική Ελλάδος αν και είχε δύο κλάσεις ανώτερους ποδοσφαιριστές από τους σημερινούς δεν κατάφερνε να διακριθεί και να προχωρήσει. Έτσι όλα τα πιτσιρίκια διαλέγαμε μια ξένη Εθνική και υποστηρίζαμε. Αλλά διαλέγαμε αυτή που ταίριαζε στην ψυχοσύνθεση μας και ταυτιζόμασταν.
Σήμερα όμως είναι τόσο ομογενοποιημένο το παιχνίδι κάθε Εθνικής, που δεν μπορείς να ταυτιστείς με καμιά. Η Γερμανία παίζει σαν Ιταλία και η Ιταλία σαν Γερμανία...

Ο πολυπολιτισμός μεταφέρθηκε και στο ποδόσφαιρο. Με την υπόθεση Μπόσμαν έγινε η αρχή. Πρώτα ''χάλασαν ''οι σύλλογοι με τον απεριόριστο αριθμό κοινοτικών και ξένων και ύστερα χάλασαν και οι Εθνικές. Το αποτέλεσμα; Καταργήθηκαν οι ξεχωριστές ποδοσφαιρικές σχολές που η κάθε χώρα εκπροσωπούσε και οι φίλαθλοι έχασαν το δέσιμο με την ομάδα....

Το EURO τελειώνει αύριο... αφήνοντας αδιάφορους όλους εμάς που μάθαμε αλλιώς το ποδόσφαιρο. Δυστυχώς με τις μεταλλαγμένες ''εθνικές'', το πολυπολιτισμικό πανηγυράκι της UEFA έμοιαζε περισσότερο με gay pride παρά με κύπελλο εθνών Ευρώπης...

Μέχρι τα olympic games που είναι το επόμενο πολυπολιτισμικό πανηγυράκι του καλοκαιριού, θα κάνω βιντεοθεραπεία βλέποντας όλα τα παλιά EURO και MUNDIAL...

Είναι κi αυτός ένας τρόπος αντίστασης στην μεταλλαγμένη εποχή μας...

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Το σχόλιό μου, περισσότερο ερώτηση παρά θέση, θα είναι σύντομο αλλά επαρκώς «πιπεράτο!»

Όπως πολλά εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλοι στην Ευρώπη, και όχι μόνο, παρακολούθησα με προσοχή το 2-1 της Εθνικής ομάδας της Ιταλίας επί της Εθνικής ομάδας Γερμανίας…

Και, ώ του θαύματος, προχτές στις Βρυξέλλες σε 2-1 κατέληξε και το σκορ των κκ Mario Monti (της Ιταλίας) και (Mariano Rajoy) της Ισπανίας επί (συγνώμη για την αγενή μου έκφραση) της κ Angela Merkel της Γερμανίας.
Εδώ θα μπορούσα να πω ότι ο κ Hollande της Γαλλίας λειτουργώντας ως «διαιτησία» μάλλον έπαιξε 70 για Ιταλία-Ισπανία και μόνο 30 για Γερμανία, αλλά αυτό ανήκει σε άλλη μας συζήτηση.

Χάρηκαν, χειροκρότησαν και «ανέβηκαν» οι χρηματιστηριακές αγορές καθώς η επιτυχία Ιταλίας-Ισπανίας ήταν να δίνονται κατευθείαν χρήματα στα Τραπεζικά-Πιστωτικά τους ιδρύματα χωρίς να επιβαρύνονται οι Εθνικοί τους πόροι και οι προϋπολογισμοί…

Μπράβο τους και μπράβο στους Τραπεζίτες που πάλι…κέρδισαν!

Επειδή εγώ είμαι κοινωνιολόγος-ψυχολόγος παρακαλώ κάποιο συνάδελφο ειδικό στην Οικονομική επιστήμη να μπει στον κόπο να απαντήσει το αφελές ερώτημα του τίτλου μου «Εμείς γιατί συμπεριφερόμαστε τόσο χαζοχαρούμενα;»

Η Ιταλία και η Ισπανία πέτυχαν αυτά που απαίτησαν για τις δικές τους Οικονομίες και Πατρίδες…

Η Ελλάδα μέχρι στιγμή ξοδεύει αυτά που μας «έδωσαν» για να στηρίξει τις Τράπεζές της και να αποπληρώσει τοκοχρεολύσια οπότε ελάχιστα μας περισσεύουν για ανάπτυξη και πρωτογενές πλεόνασμα…

Υπάρχει, μου λένε, και μια παράγραφος που ίσως θα ευνοήσει την δικιά μας Πατρίδα όπως φρόντισαν οι δύο Πρωθυπουργοί κκ Mario Monti και Mariano Rajoy να ευνοηθούν οι δικές τους Πατρίδες…

Ο δικός μας Πρωθυπουργός, εξαιτίας της περιπέτειας υγείας «έχασε» και την ιστορικής σημασίας ευκαιρία να φανεί ανάμεσα στους άλλους 26 της Ε.Ε. και 16 της Ευρωζώνης…

Η Ελλάδα και εμείς οι Έλληνες φοβάμαι ότι ΔΕΝ κερδίσαμε ΤΙΠΟΤΕ στις Βρυξέλλες… Κάποιος Οικονομολόγος συνάδελφος ας με διορθώσει…

Επαναφέρουν θέμα "κατάρριψης" τουρκικού F 16 από Mirage στο Αιγαίο

Είναι δεδομένο πως η Τουρκία έχει απωλέσει σημαντική από την "ισχύ" της ως "μεγάλη δύναμη" της Ανατολικής Μεσογείου, μετά και από το τελευταίο επεισόδιο της κατάρριψης του τουρκικού μαχητικού από την Συρία. Είναι επίσης δεδομένο πως η Άγκυρα αναζητά εναγωνίως μία διέξοδο από την κρίση στην οποία έχει εισέλθει. Στην πραγματικότητα αναζητά ένα εξιλαστήριο θύμα, το οποίο θα της προσφέρει την δυνατότητα μίας τυπικής έστω "ανάκαμψής". Οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί στους Κούρδους του βόρειου Ιράκ δεν απέδωσαν απολύτως τίποτε προς την κατεύθυνση αυτή κι έτσι τώρα τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί φαίνεται πως στρέφουν το βλέμμα τους προς την Ελλάδα.

"Γιατί όχι;", μπορεί να σκέφτονται οι Ερντογάν και Νταβούτογλου, αφού η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σε ένα καθεστώς άτυπης ακυβερνησίας.
"Γιατί όχι;", μπορεί να σκέφτονται και οι -πιστοί στον τούρκο πρωθυπουργό- τούρκοι στρατηγοί, αφού έτσι δίνεται και σε αυτούς μία διέξοδος και ένας ρόλος στην σημερινή Τουρκία.
"Γιατί όχι;", σκέφτονται και οι Ισραηλινοί, οι οποίοι μπορεί να έχουν καλές σχέσεις με την Ελλάδα, αλλά δεν έχουν "πάρει" τίποτε -ακόμη- από την χώρα που κλυδωνίζεται.
"Γιατί όχι;", μπορεί να σκέφτονται και οι Αμερικανοί, οι οποίοι δεν θέλουν να εμπλακούν σε ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά ένα τέτοιο επεισόδιο θαν "αναγκάσει" το ΝΑΤΟ να κατεβάσει μεγάλες δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο για να παρέμβουν κατασταλτικά και να σταματήσουν (εικονικά φυσικά) μία ρήξη μεταξύ συμμάχων...
"Γιατί όχι;", μπορεί να σκέφτεται και η Μέρκελ, αφού εάν συμβεί κάτι τέτοιο η μικρή Ελλάδα θα καθίσει φρόνιμη και θα πάψει να έχει "ιδέες" για αντίδραση. Εξάλλου, ένα τέτοιο επεισόδιο θα καταστήσει σαφέστερη την "ανάγκη" για πλήρη ενοποίηση της Ευρώπης και θα επιταχύνει τις διαδικασίες προς την κατεύθυνση αυτή...

Από την άλλη, πάλι, η Ελλάδα διαθέτει στράτευμα ικανότατο για οποιαδήποτε απάντηση σε πιθανή "ενόχληση" της Άγκυρας. Μόνο που το στράτευμα είναι στα χέρια πολιτικών, των οποίων οι διαθέσεις -σχεδόν πάντα- δεν ακολουθούσαν ακριβώς τις απαιτήσεις άμυνας της χώρας (το να αναφερθούμε σε παραδείγματα είναι μάλλον περιττό). Με μία κυβέρνηση που προφανώς δεν κυβερνά, με αποπροσανατολισμένη την κοινωνία σε προβλήματα οικονομικής και όχι εθνικής φύσεως, η στιγμή ίσως να μοιάζει και ιδανική για την Άγκυρα, η οποία εάν τολμήσει κάτι τέτοιο γνωρίζει πως θα πρέπει να είναι σύντομης διάρκειας και να παραμείνει στα πλαίσια του "θερμού επεισοδίου", ενώ για να εξασφαλίσει μία (έστω και εικονική) νίκη, θα πρέπει να έχει αρκετή βοήθεια στο επίπεδο των πληροφοριών, κυρίως από τους δυτικούς της συμμάχους, οι οποίοι θα φροντίσουν και για την ομαλή "έξοδο" της Τουρκίας από μία τέτοια κρίση. Σε μία τέτοια περίπτωση, λοιπόν, είναι δεδομένο πως η Άγκυρα έχει ήδη επιλέξει τον "στόχο" και αναμένει το "πράσινο φως".

Κινούμενοι, προφανώς, σε αυτό ακριβώς το σκεπτικό, φαίνεται πως η Τουρκία αποφάσισε να "θερμάνει" τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, προετοιμάζοντας το έδαφος πρώτα στο εσωτερικό της, μέσω των τουρκικών ΜΜΕ.

Διαβάζουμε, λοιπόν, στο πολύ καλό και ειδικό ιστοχώρο σε στρατιωτικά και γεωπολιτικά θέματα OnAlert:

Oı Tούρκοι με αφορμή την κατάρριψη του RF-4 από τη Συρία προσπαθούν να ανακινήσουν θέμα "κατάρριψης" του τουρκικού F-16 από τη χώρα μας το 1996.

«Μην ξεχνάτε τον πατέρα μου» είναι ο τίτλος της τουρκικής εφημερίδα Vatan και κάνει αναφορά στις δηλώσεις της κόρης του τούρκου κυβερνήτη Ναΐλ Ερντογάν ο οποίος είχε σκοτωθεί. «Το κράτος θα έπρεπε να είχε βρει τα συντρίμμια και τον πατέρα μου γιατί ψάχνουν ακόμη τα ίχνη του RF-4 και όχι του πατέρα μου στο Αιγαίο» δηλώνει η Εβρίμ Ερντογάν. «Ο παππούς μου ζήτησε να βρεθούν τα ίχνη του πατέρα μου με τα έξοδα των Ελλήνων. Δεν συνέβη αυτό. Πήγαμε στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο δικαστής ήταν Έλληνας δεν δικαιωθήκαμε κι εκεί» ισχυρίζεται η ίδια.

Η τουρκική εφημερίδα υποστηρίζει ότι το διθέσιο τουρκικό F-16 καταρρίφθηκε από την Ελλάδα στις 8 Οκρωβρίου του 1996. Ο κυβερνήτης είχε σωθεί αλλά ο συγκυβερνήτης είχε σκοτωθεί.

Πολλά είχαν ακουστεί, πολλά είχαν ειπωθεί τότε,για τον διασωθέντα πιλότο. Κάποιοι είπαν ότι ήταν ισραηλινός που εκπαίδευε τον Ερντογάν. Οι Τούρκοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν τη πτώση ως κατάρριψη από ελληνικό Mirage 2000. Ποτέ δεν το ισχυρίστηκαν επισήμως και η Αθήνα ποτέ δεν το αποδέχτηκε.

Παρόλα αυτά κατά καιρούς ελληνικά ΜΜΕ αφήνουν υποννοούμενα για το τι συνέβη. Το θέμα είναι "πιασάρικο", αλλά το ζητούμενο σε τέτοιες υποθέσεις δεν είναι η αναγνωσιμότητα. Ή τουλάχιστον έτσι θα ΄πρεπε.



-Τα ιστορικά δεδομένα έχουν αποδείξει ότι είναι παλιά και δοκιμασμένη η συνταγή
-Στην επίταξη πάντα τα τεχνάσματα για να στηθεί το κατάλληλο σκηνικό για πόλεμο

Του Paul Joseph Watson*
Infowars
30 Ιουνίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους


Η κατάρριψη του τουρκικού F-4 Phantom από τη Συρία την περασμένη εβδομάδα, γεγονός που οδήγησε σε επικίνδυνο σημείο την κλιμάκωση των απειλών του ΝΑΤΟ για στρατιωτική επέμβαση εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ-Άσαντ, θυμίζει έντονα παλαιότερες περιπτώσεις στημένων επιχειρήσεων παραπλάνησης, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς και θεωρήθηκαν ως αποτελεσματικό όχημα προετοιμασίας ενός κατάλληλου σκηνικού για να δικαιολογηθεί ένας πόλεμος.

Παρά την αρχική υποβάθμιση του περιστατικού από την Τουρκία, την Πέμπτη αναπτύχθηκαν από το τουρκικό καθεστώς αντιαεροπορικοί πύραυλοι στα σύνορα με τη Συρία, ως απάντηση στην κατάρριψη του αεροσκάφους και παράλληλα συνεκλήθη έκτακτη σύσκεψη του ΝΑΤΟ, για να εξεταστεί το θέμα και οι πιθανές επιπτώσεις του.

Αν και η Τουρκία υποστήριξε ότι το στρατιωτικό αεροσκάφος πετούσε σε διεθνή εναέριο χώρο, υπάρχουν βίντεο και αναφορές αυτόπτων μαρτύρων που αποδεικνύουν περίτρανα ότι το Phantom βρισκόταν μέσα στο εναέριο χώρο της Συρίας και συνεπώς ήταν θεμιτός στόχος.

Ο χειρισμός των ανακοινώσεων και της ειδησεογραφίας γύρω από παρόμοια περιστατικά στα οποία ενεπλάκησαν κατά καιρούς ναυτικές ή αεροπορικές δυνάμεις, προκειμένου να κατασκευαστεί ένα κατάλληλο πρόσχημα για το ξέσπασμα ενός πολέμου, είναι μια παλιά και δοκιμασμένη συνταγή.

Ιστορικό δείγμα Νο 1: Στενά του Ορμούζ, Ιράν, 2008


Επί κυβέρνησης Μπους, για παράδειγμα, εξετάστηκε η πιθανότητα μιας επιχείρησης παραπλάνησης, όπου μια σειρά από δήθεν ιρανικά σκάφη ακτοφυλακής θα χρησιμοποιούνταν για να επιτεθούν σε ένα πλοίο των ΗΠΑ ως μέσο δημιουργίας ενός προσχήματος για την έναρξη πολέμου.

Τον Ιανουάριο του 2008, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι λίγο έλειψε να ανοίξει πυρ εναντίον μιας ομάδας σκαφών της ιρανικής ακτοφυλακής στα Στενά του Ορμούζ, αφού τα σκάφη δήθεν εξέπεμψαν προειδοποιητικό σήμα ότι ήταν έτοιμα να επιτεθούν εναντίον αμερικανικού πλοίου.

Οι ΗΠΑ υποστήριξαν ότι τα ιρανικά σκάφη είχαν μεταδόσει το εξής απίστευτο σήμα:

"Ερχόμαστε κατά πάνω σας! Θα ανατιναχθείτε σε λίγα λεπτά!"
Είπαν επίσης ότι η εντολή να ανοίξει πυρ το αμερικανικό σκάφος αναιρέθηκε μόλις την τελευταία στιγμή καθώς τα ιρανικά σκάφη άρχισαν να αποσύρονται.

Ωστόσο, το Ιράν κυκλοφόρησε λίγο αργότερα ένα βίντεο που αποδείκνυε ότι όσα σκάφη της ακτοφυλακής έπλεαν εκείνη τη στιγμή στα στενά του Ορμούζ δεν απείλησαν με κανένα τρόπο κανένα σκάφος από οποιαδήποτε χώρα. Λίγες ημέρες αργότερα, και αφού ανατρεπτικά στοιχεία είχαν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο, οι New York Times αναγκάστηκαν να τυπώσουν άρθρο, στο οποίο ανέφεραν ότι το ακουστικό αρχείο που περιείχε την δήθεν απειλή επίθεσης δεν περιείχε κανένα άλλο θόρυβο από το περιβάλλον - πράγμα ύποπτο για τις δεδομένες συνθήκες - και ότι δεν προέρχονταν από ιρανικό πλοίο, αλλά από ένα άλλο, μη κατανομασμένο πλοίο που βρισκόταν στην περιοχή.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που εξασφάλισε "εκ των έσω" ο βραβευμένος με το βραβείο Πούλιτζερ παλαίμαχος Αμερικανός δημοσιογράφος Σίμουρ Χερς, αμέσως μετά το περιστατικό έγινε σύσκεψη στο γραφείο του αντιπροέδρου, Ντικ Τσένι, όπου συζητήθηκε ο τρόπος με τον οποίο θα ξεκινήσει ένας πόλεμος εναντίον του Ιράν, αφού είχε δρομολογηθεί το περιστατικό στα Στενά του Ορμούζ.

Το στημένο εκείνο επεισόδιο παραπλάνησης στα Στενά του Ορμούζ δίδαξε στον Τσένι και άλλους ανώτερους κυβερνητικούς ένα πολύτιμο μάθημα, αφού ο ίδιος ο Τσένι, όπως έγραψε ο Xερς σε σχετικό άρθρο του, είπε:

"Αν το περιστατικό στηθεί όπως πρέπει, οι Αμερικανοί πολίτες θα το χάψουν και θα στηρίξουν ο,τιδήποτε θα συμβεί στη συνέχεια".
Ο Χερς είχε σχολιάσει επίσης:

"Ήταν δεκάδες οι ιδέες στο τραπέζι για το πώς ακριβώς θα μπορούσαν να προκαλέσουν έναν πόλεμο. Αυτή που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση, για να μην πω ότι με σόκαρε, ήταν η κατασκευή, σε δικά μας (αμερικανικά) ναυπηγεία, 4-5 σκαφών που θα έμοιαζαν με τα ιρανικά σκάφη της ακτοφυλακής. Θα έβαζαν τα εμβλήματα του ιρανικού ναυτικού επάνω τους και θα τα εφοδίαζαν με πλήρη εξοπλισμό. Και την επόμενη φορά που ένα από τα αμερικανικά πλοία θα κατέπλεε προς τα Στενά του Ορμούζ, θα σκηνοθετούσαμε ένα επεισόδιο. Κάποιες ζωές θα χανόντουσαν, αλλά χαλάλι".
Ιστορικό δείγμα Νο 2: Κόλπος του Τόνκιν, Βιετνάμ, 1964

Η ιδέα του Τσένι, όταν επέστρεψε στο τραπέζι μετά το φιάσκο, απορρίφθηκε. Θύμιζε έντονα το περιστατικό στον Κόλπο του Τόνκιν, το οποίο, αν και δεν συνέβη στην πραγματικότητα, οδήγησε στον πόλεμο του Βιετνάμ, που στοίχισε τελικά τη ζωή σε περισσότερους από 58.000 Αμερικανούς και περίπου 3 εκατομμύρια πολίτες της νοτιοανατολικής Ασίας.

Σύμφωνα με τους Τζεφ Κόεν και Νόρμαν Σόλομον, το πρόσχημα που προέκυψε από το στημένο επεισόδιο στον Κόλπο του Τόνκιν καθιέρωσε ένα μοντέλο "αλλεπάλληλων ψευδών κυβερνητικών δηλώσεων που διαδίδονται μέσα από πρόθυμα και ευλύγιστα μέσα μαζικής ενημέρωσης".

Ιστορικό δείγμα Νο 3: Το κόλπο με τον Σαντάμ

Εκτός από το παράδειγμα της ιδέας του Τσένι να δελεάσει το Ιράν και να το οδηγήσει σε στρατιωτική σύγκρουση, υπάρχει και άλλο ιστορικό προηγούμενο. Η κυβέρνηση Μπους επινόησε ένα σχέδιο για να ξεγελάσει τον Σαντάμ Χουσεΐν να επιτεθεί σε ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο που μεταμφιέστηκε κατάλληλα σε αεροσκάφος των Ηνωμένων Εθνών.

Απόσπασμα από υπόμνημα του Μπους στον τότε Βρετανό πρωθυπουργό, Τόνι Μπλερ:

"Οι ΗΠΑ εξέτασαν την πιθανότητα πτήσης αναγνωριστικών αεροσκαφών U2 μεταμφιεσμένων σε μαχητικά στον εναέριο χώρο του Ιράκ, βαμμένα με τα χρώματα των Ηνωμένων Εθνών. Εάν ο Σαντάμ άνοιγε πυρ εναντίον τους, θα είχαμε περίπτωση παραβίασης".
Συμπέρασμα

Αν εξετάσει κανείς και λάβει υπ' όψιν τα αναρίθμητα παραδείγματα, όπου προκλήσεις έχουν σκηνοθετηθεί προκειμένου να δελεάσουν την άλλη πλευρά, έτσι ώστε να πυροδοτηθεί ένας πόλεμος ή να παρουσιαστούν ως οι "κακοί" του σεναρίου, θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί για το γεγονός ότι οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ είναι αποφασισμένες να επιτεθούν εναντίον της Συρίας κάτω από οποιοδήποτε δυνατό πρόσχημα και δεν θα διστάσουν να προκατασκευάσουν περιστατικά, προκειμένου να λαδώσουν τα γρανάζια των τροχών για την μετάβαση στο επόμενο κεφάλαιο στο ανεξάντλητο βιβλίο της "ανθρωπιστικής" αιματοχυσίας.

* Ο Paul Joseph Watson είναι συντάκτης και αρθρογράφος του ιστολογίου Prison Planet και τακτικός συνεργάτης του Αlex Jones στο διαδικτυακό κανάλι Ιnfowars. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο "Order Out Of Chaos" (''H τάξη μέσα από το χάος").
 

«Μέσω διαδικτύου, σε Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία, άνθρωποι βγάζουν στη μαύρη αγορά τα όργανά τους», αναφέρει δημοσίευμα των New York Times.

Σοκ προκαλούν οι αποκαλύψεις των New York Times για την «μαύρη» αγορά οργάνων σε χώρες της Ευρώπης.

Κάνοντας λόγο για «βιομηχανία που αναπτύσσεται», η εφημερίδα αναφέρεται σε περιπτώσεις ανθρώπων που αναγκάζονται να πουλήσουν τα νεφρά, τους πνεύμονες ή το μυελό των οστών, προκειμένου να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.

«Αντιμετωπίζοντας την φτώχεια, κάποιοι Ευρωπαίοι επιθυμούν να πουλήσουν όργανά τους {…}. Η εξάπλωση των παράνομων πωλήσεων οργάνων στην Ευρώπη υποκινείται από το διαδίκτυο», ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, αδίστακτοι έμποροι εκμεταλλεύονται την οικονομική εξαθλίωση, αναφέρει το δημοσίευμα.

Ξεκινώντας το ρεπορτάζ από τη Σερβία, που αγοραστές πληρώνουν με 40.000 δολάρια την εξαγορά ενός νεφρού, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας αναφέρει ότι στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και τη Ρωσία, διαφημίσεις ανθρώπων που πουλούν όργανα βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, ενώ για την αγορά πνεύμονα, το κόστος φτάνει τα 250.000 δολάρια. Την ίδια ώρα, ορισμένοι θέτουν προς πώληση τα μαλλιά τους, το σπέρμα τους και το μητρικό γάλα.

Σύμφωνα με τον ειδικό εισαγγελέα της Ε.Ε. Τζόναθαν Ράτελ, οργανωμένες εγκληματικές ομάδες εκμεταλλεύονται τις δύο ευάλωτες πλευρές της συγκεκριμένης αλυσίδας. Από τη μία τους ανθρώπους που πάσχουν από χρόνια φτώχεια κι από την άλλη τους απελπισμένους αλλά πλούσιους ασθενείς, που θα έκαναν τα πάντα για να επιβιώσουν.

Παραδοσιακά, στις χώρες που η μαύρη αγορά οργάνων ανθεί είναι η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και οι Φιλιππίνες, ωστόσο οι ειδικοί διαπιστώνουν ότι και οι φτωχοί Ευρωπαίοι γίνονται ολοένα και πιο ευάλωτοι.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ομάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Μπέρκλεϊ, κάθε χρόνο πωλούνται παράνομα 15.000-20.000 νεφρά.


Τα χρήματα λιγοστεύουν, τα φάρμακα λιγοστεύουν, η πίστη όμως που μπορεί να φέρει το θαύμα φαίνεται πως είναι ο πυλώνας που μπορεί να ανατρέψει τον ζόφο που σήμερα ζούμε.

Η χώρα κατρακυλά, οι πολιτικοί συνεχίζουν να λειτουργούν με εντολές και χωρίς λογική ακολουθούν την καταστρεπτική πορεία που μαθηματικά θα φέρει την καταστροφή στην χώρα. Δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι που ελπίζουν σε ένα θαύμα, αφού είναι πασιφανές πως τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας σώσει. Μόνο, που, τα θαύματα απαιτούν πίστη και επιμονή... Απαιτούν άδολη προσπάθεια που θα μπορέσει να φέρει το ποθούμενο θαύμα.

Ας διάβασουμε μία πραγματική ιστορία και ας αναλογιστούμε πόση πίστη πραγματικά διαθέτουμε... ίσως τελικά το θαύμα αυτό να "κοστίζει" όσο και η πίστη μας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν οδηγεί το θαύμα στην πίστη, αλλά η πίστη στο θαύμα.

Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματά του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς.
Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω;

Τότε η μικρή του είπε:

- Θέλω να σου μιλήσω για τον δικό μου αδελφό, που είναι πολύ άρρωστος και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!

- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.

- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα…

Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.

- Δεν ξέρ,. του απάντησε με μάτια βουρκωμένα. Εκείνο που ξέρω είναι, ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. Γι’ αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα.

Στην ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεφτά έχει, η μικρή του απάντησε «Ένα δολάριο και 11 σέντς, κι αν χρειασθούν και άλλα θα τα βρω».

- Τι σύμπτωση, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος. Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό: Ένα δολάριο και 11 σεντς!

Πήρε τα λεφτά, έπιασε την μικρή απ’ το χεράκι, και της είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα».

Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ, ο γνωστός νευροχειρουργός.
Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.

- Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά. Απορώ πόσο θα κόστισε.

Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα: «ένα δολάριο και 11 σέντς, συν την πίστη ενός μικρού παιδιού…».


Σας βλέπω χαρούμενους σήμερα μερικούς. Σας ακούω να κραυγάζετε, ότι η Ισπανία και η Ιταλία νίκησαν δύο φορές τη κ.Μέρκελ, μια στο γήπεδο και μια στη συνάντηση. Tι αφελείς που είστε μερικοί.

Καταρχήν δεν δόθηκε ούτε ένα δίς ευρώ για την ανάπτυξη. Το σχετικό πακέτο το φρενάρισαν η Ιταλία και η Ισπανία. Η Ελλάδα ήταν ουσιαστικά απούσα στις συζητήσεις.

Ας έρθουμε τώρα στα πιό σημαντικά, Αποφασίστηκε η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της ευρωζώνης από τους μηχανισμούς στήριξης. Οι ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν στη δημιουργία μίας ενιαίας εποπτικής αρχής για τις τράπεζες της ευρωζώνης στην οποία θα συμμετάσχει και η ΕΚΤ και στην οποία θα έχουν πρόσβαση και χώρες που δεν υπόκεινται σε προγράμματα.

Αυτό για την Ιταλία και την Ισπανία έχει το νόημα, ότι δεν θα χρειασθούν μνημόνια ούτε θα πάρουν δάνεια απο κάποιο μηχανισμό στήριξης αυξάνοντας το χρέος τους για να κάνουν με αυτά ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους. Αυτό όμως δεν έγινε με την Ελλάδα.

Το ένα ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα υπέστη επί δύο χρόνια τέτοια κακοποίηση απο την Ευρωζώνη; Mόνο για να γίνουν τα ιδιωτικά δάνεια κρατικά; Για να λειτουργήσουν τα CDS; Για να μη βγεί η χώρα ποτέ στις αγορές; Για να ξεπουλήσει τα πάντα;

To δεύτερο ερώτημα είναι πώς θα διαπραγματευτεί η κυβέρνηση των απόντων… στο μέλλον αυτή την απόφαση της συνόδου των ηγετών της ευρωζώνης υπέρ των ελληνικών συμφερόντων; Δεν είναι αρκετό ότι η χώρα δανείζεται απο την ΕΚΤ με τα υψηλότερα επιτόκια, αν και η ασθενέστερη;

ΥΓ. Το μόνο ευχάριστο είναι ότι ο κ.Αβραμόπουλος άρχισε τις παραγγελίες όπλων στη Γερμανία. Συνετός και εργατικός…! Για ΑΟΖ σφυρίχτε μου κλέφτικα.

Πηγή

O Alexey Pushkov, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του ρωσικού Κοινοβουλίου, και κοντά στον Πρόεδρο Πούτιν, συναντήθηκε με τον ομόλογό του στη Βουλή των Κοινοτήτων Richard Ottaway .

- H Δύση προσπαθεί να επιφέρει «αλλαγή καθεστώτος» στη Συρία, υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, προκειμένου να επιτύχει «γεω-πολιτικούς στόχους», όπως ακριβώς συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και τη Λιβύη.

- «Υπάρχει μια ισχυρή συναίνεση στη Ρωσία, μεταξύ πολιτικών και του κοινού, για να προλάβουμε αυτά που συνέβησαν στη Λιβύη και συμβαίνουν στη Συρία.

- Ο κ. Pushkov απαντώντας στους ισχυρισμούς ότι οι αντάρτες στη Συρία είναι “προοδευτικοί”: “Πώς λέτε ότι είναι προοδευτικοί, όταν υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία;”

- Εχουμε έτοιμη απάντηση, αν οι ΗΠΑ, απαγορεύσουν σε Ρώσους αξιωματούχους να ταξιδεύσουν εκεί… και έκανε λόγο για λίστα 60 Αμερικανών αξιωματούχων που θα τους απαγορευτεί η είσοδος στη Ρωσία.

Το πλήρες άρθρο του Μάρκου Παπαδόπουλου εδώ


Οι εξελίξεις στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και οι κατ΄ αρχήν αποφάσεις που πάρθηκαν, επιβεβαιώνει -για άλλη μιά φορά- αυτό που εδώ και καιρό ισχυρίζονται ορισμένα κόμματα, αναλυτές και οικονομολόγοι:

Η Ελλάδα είναι απλώς ένα πειραματόζωο.
Ενα πειραματόζωο που χρησιμοποιείται από τους κυρίαρχους κύκλους των Βρυξελλών και των ισχυρών κρατών-μελών της ΕΕ για να "νουθετήσουν τις απείθαρχες χώρες" και να επιβάλουν βίαια ισόβιες πολιτικές Λιτότητας για τους Λαούς και πλήρους Υποταγής/Ελέγχου όλων των χωρών.

Την άθλια μοίρα/πορεία των τελευταίων δύο χρόνων του πειραματόζωου η Ελλάς - αποτέλεσμα των Μνημονίων- έχουν υπόψη τους οι ηγέτες Ιταλίας και Ισπανίας.
Οι κύριοι Μόντι και Ραχόι δεν δίστασαν να απειλήσουν (διάβαζε εκβιάσουν) τη Μέρκελ και τον Ολάντ, πως θα μπλοκάρουν το πακέτο "ανάπτυξης" των 120 δις, εάν δεν αποδέχονταν ορισμένες θέσεις τους:
1) ανακεφαλαιοποίηση των χρεωκοπημένων τραπεζών τους απευθείας από τους μηχανισμούς στήριξης της ΕΕ (EFSF και ESM), χωρίς τη μεσολάβηση των κρατών, που δανείζονταν για να "σώσουν" τράπεζες, με αντάλλαγμα σκληρά πακέτα Μνημονίων για τους Λαούς.
2) άμεσο δανεισμό των κρατών από τους ίδιους μηχανισμούς, όταν τα επιτόκια δανεισμού τους από τις "αγορές" είναι υψηλά/απαγορευτικά και τα οδηγούν σε τρόϊκες.
(Οι οριστικές αποφάσεις θα παρθούν τον Οκτώβρη. Προφανώς υπάρχουν "αδιευκρίνιστα" σημεία... π.χ. ποιό θα είναι το μέλλον, το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τραπεζών που θα ανακεφαλαιοποηθούν από τους μηχανισμούς στήριξης, κλπ).

Αυτά που απαίτησαν και πέτυχαν Ιταλία-Ισπανία εκβιάζοντας ωμά το γαλλογερμανικό άξονα... ήσαν προτάσεις/θέσεις κομμάτων και ειδικών και για την περίπτωση της Ελλάδας.

Η άποψη πως το "ελληνικό ζήτημα" είναι μέρος ενός συνολικού ευρωπαϊκού προβλήματος χρέους, άρα χρήζει συνολικής/ευρωπαϊκής αντιμετώπισης... επιβεβαιώνεται.

Εάν αυτή η άποψη είχε υιοθετηθεί έγκαιρα και από τις ελληνικές κυβερνήσεις και είχε ακολουθηθεί από μέρους τους "σκληρή/εκβιαστική" τακτική και υπό την προφανή απειλή ενός καταστροφικού ντόμινο για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία... τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά/θετικά για την Ελλάδα.

Ενδεχόμενα οι αποφάσεις που πάρθηκαν (όταν και όπως υλοποιηθούν) να αποβούν θετικές για τις χρεωκοπημένες ήδη τράπεζες, καθώς και για τις χώρες που έχουν προβλήματα δανεισμού και δεν έχουν ενταχθεί σε Μνημόνια.

Τι θα γίνει με την Ελλάδα;
Πως θα πορευτεί η "προοδευτική" Συγκυβέρνηση;
Πόσο "ευτυχισμένοι" και επιβεβαιωμένοι μπορούν να αισθάνονται με τις επιστολές Υποταγής και πιστής τήρησης των "προγραμμάτων"/μνημονίων που απέστειλαν Σαμαράς και Βενιζέλος;
Είναι έτοιμοι/αποφασισμένοι να "διαπραγματευθούν" σε κατεύθυνση "απαγκίστρωσης";
Μπορούν πράγματι να σταθούν ΟΡΘΙΟΙ;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

1) Οι συνεχείς δηλώσεις των εκπροσώπων της Συγκυβέρνησης περί...κάτι χειροπιαστού που πρέπει να "θυσιάσουμε" στις Βρυξέλλες (διάβαζε ιδιωτικοποιήσεις-Ξεπούλημα εθνικής περιουσίας), για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της Χώρας...
2) η έλλειψη ισχυρής βούλησης να ακυρώσει δεσμεύσεις (π.χ. νέα μέτρα Λιτότητας για τη διετία 2013-14, άσχετα από την ανώδυνη επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής)...
3) η διατήρηση του καθεστώτος στον ιδιωτικό τομέα (μείωση κατώτατων μισθών, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, ελαστικότατες μορφές εργασίας κλπ)...
μαρτυρούν την πλήρη ευθυγράμμιση της Συγκυβέρνησης με τους "στόχους" και τις επιδιώξεις δανειστών, τοκογλύφων και Ολιγαρχίας.

Η Βαρβαρότητα... ήρθε και... παραμένει!
Εξακολουθούμε... πειραματόζωα!


Διαβάζω τήν χαρακτηριστικά θρακική, περίεργη εἴδηση στον τοπικό Τῦπο: «Τρία μετάλλια στήν 10η διεθνή Ὀλυμπιάδα Τουρκικῶν γιά τήν Ἑλλάδα»!

Μή καταλαβαίνοντας καί πολλά ἀπό τήν περίεργη αὐτή πρόταση, προχωρῶ στό κείμενο καί ἐκεῖ βεβαιώνομαι πώς ἐπρόκειτο γιά διεθνή διαγωνισμό στήν τουρκικήγλῶσσα.
Διεξήχθη στήν Κωνσταντινούπολη (1-3 Ἰουνίου 2012) καί μετεῖχαν ἀπό τήν ἑλληνική Θράκη κάπου πενήντα μειονοτικοί,τρεῖς ἀπό τούς ὁποίους κέρδισαν καί βραβεῖα - ὁποία... τιμή γιά τή χώρα μας!

Δέν ὑπεισέρχομαι σέ λεπτομέρειες σχετικές μέ τήν διοργάνωση, ἀλλά περιορίζομαι στήν ἔκπληξη πού συνιστᾶ ἕνα τέτοιο δημοσίευμα στόν ἑλληνικό Τῦπο.
Ὡς διαφήμιση τοῦ φροντιστηρίου τουρκικῆς γλώσσας εἶναι βέβαια κατανοητό, ἀλλά αὐτή ἡ πλήρης υἱοθέτηση τοῦ τούρκικου σκεπτικοῦ (καί λεκτικοῦ, ἄκου... «Ὀλυμπιάδα τουρκικῶν»!) ἀποτελεῖ προκλητικό βαρβαρισμό.
Μάλιστα μᾶς γεννᾶ διάφορες ἰδέες πού θά μποροῦσαν νά σκεφτοῦν οἱ διοργανωτές τῆς γείτονος, γιά περισσότερες ἐναλλακτικές Ὀλυμπιάδες - ἤ μᾶλλον... Ἰσταμπουλιάδες.

Μιά τέτοια ἰδέα θά μποροῦσε νά εἶναι ἡ Διεθνής Ἰσταμπουλιάδα Ὀθωμανικοῦ Πλιάτσικου. Ἐντρυφώντας στίς πιό στέρεες συλλογικές παραδόσεις τους, οἱ γείτονες θά μποροῦσαν νά διοργανώσουν διαγωνισμούς γιά κείνους πού ξεχωρίζουν στό διαγούμισμα, τήν λεηλασία καί τό γιουρούσι, γιά διαρπαγή.
Ἡ ἐνδεδειγμένη ἀθλητική περιβολή θά ἦταν ἡ στολή τῶν βασιβουζούκων ἤ τῶν Τσετῶν, κάτι πού θά καθιστοῦσε ἔτι θεαματικότερη τήν εὐγενή τους ἅμιλλα.
Πάντως ἡ τοποθέτηση σταυρῶν ἤ εἰκονισμάτων στόν στίβο θα πρέπει νά ἀπαγορεύεται ὡς ἱστορικῶς σεσημασμένη μέθοδος ντοπαρίσματος τῶν μετεχόντων.

Μιά δεύτερη ἰδέα εἶναι ἡ Διεθνής Ἰσταμπουλιάδα Γδαρσίματος / Ἀνασκολόπησης Γκιαούρηδων. Εἶναι σπόρ στά ὁποῖα οἱ Τοῦρκοι ἀνέκαθεν ἐπέδειξαν δεξιοτεχνία καί εὑρηματικότητα. Ἄλλοτε μέ γδάρσιμο κατά λωρίδες, ἄλλοτε ἀφήνοντας τό δέρμα να κρέμεται, ἄλλοτε μέ γέμισμα τοῦ δέρματος μέ ἄχυρα κἄ. Ἀναλόγως καί μέ τόν ἀνασκολοπισμό.
Ἡ ἱστορία βρίθει ἀπό τέτοια κατορθώματα,τῶν ὁποίων τό know how θά εἶναι κρῖμα νά σβήσει μέ τήν πάροδο τοῦ πανδαμάτορος χρόνου καί μέ τήν τεχνολογική πρόοδο πού ὑποκαθιστᾶ τά παλούκια καί τά μαχαίρια μέ μπουκάλια κοκακόλας, ψυχοφάρμακα, ψυχολογικές μεθόδους κτλ.

Θέλετε καί τρίτη ἰδέα; Διεθνής Ἰσταμπουλιάδα Συζυγικῆς Ἁβρότητας. Μπορεῖ Τοῦρκοι νά μήν εἶστε, ὅμως διαβάζοντας «Ἀντιφωνητή» ἔχετε ἤδη πάρει μία ἱκανή ἰδέα γιά τήν θέση τῆς Τουρκάλας γυναίκας καί γιά τό ἐνδοσυ ζυγικό κλῖμα τό ὁποῖο ἀναδύεται πλέον ἀπό τίς ἐπίσημες στατιστικές στήν ἴδια την γείτονα:
Τελετουργικοί ἀποκεφαλισμοί, σχεδιασμένοι σφαγιασμοί ἀπό ἀνήλικα μέλη τῆς οἰκογένειας, πυροβολισμοί παρουσίᾳ τῶν παιδιῶν, ἐκπαραθυρώσεις ἀπό μπαλκόνια ὑψηλῶν ὀρόφων, ἄγριοι ξυλοδαρμοί σέ μόνιμη βάση μέ συναίνεση τῶν συμπεθέρων...
Ἡ γκάμα ὁπωσδήποτε θά εἶναι πλουσιότερη στούς ἀγῶνες, ἀφοῦ ὁ μέν Τῦπος ἀναφέρει μικρό κλάσμα ὅσων καθημερινά συμβαίνουν, οἱ δέ διαγωνιζόμενοι πάνω στόν ζῆλο τους σίγουρα θά αὐτοσχεδιάζουν μέ τρόπο πού θά ξεσηκώνει τά (ἀντρικά) πλήθη.

Ἰδέες ὑπάρχουν, λοιπόν, τό βλέπετε ἀνωτέρω.

Οἱ γειτόνοι μας μέ λίγη ἐνδοσκόπηση - ὅπως συνιστοῦσε καί κεῖνος ὁ (ἀρχαιότουρκος, προφανῶς) Ἡράκλειτος πού ἤτανε κι ἀπό τά μέρη τους - δέν θα ἔχουν πρόβλημα στή διοργάνωση διεθνῶν πρωτότυπων ἀγώνων, προαρμοσμένων στήν δική τους ἰδιοπροσωπεία, πού θά ἐπικυρώσουν σέ ἀθλητικό ἐπίπεδο τήν οἰκονομική τους ἀνάπτυξη.

Χάιντι μπακαλούμ!

«Αντιφωνητής»