Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Απρ 2012

Και τώρα τι κάνουμε; Τίποτε. Έχουμε παγώσει όλοι και παρακολουθούμε όλα να γκρεμίζονται τριγύρω μας. Ισοπεδωμένα όνειρα, πρώην υψηλοί στόχοι και το κεραμίδι που είχαμε βάλει πάνω από το κεφάλι μας έχει αρχίσει την κάθοδο και αργά ή γρήγορα θα μας συνθλίψει. Δεν υπάρχουν οικονομικές αναλύσεις, ούτε πολιτικές διεξόδου. Πάνε αυτές οι μέρες. Έφυγαν ανεπιστρεπτί. Όσο για κείνα τα χρόνια που τα βάλαμε ενέχυρο σε μία χώρα, που από πείσμα πιστέψαμε, δεν αγοράζονται πλέον ούτε για μία τρύπια δεκάρα.

Όλοι ξέρουμε ποιοι φταίνε αλλά πια δεν έχουμε τα κουράγια να τους στήσουμε στον τοίχο διότι ακόμη και ο τοίχος των εκτελέσεων των εκτελεστών μας, δόθηκε αντιπαροχή. Μας τον πήραν και αυτόν για να μην έχουμε ούτε καν την ελπίδα της τελικής δικαίωσης. Να πούμε ότι χάσαμε αλλά κάποιοι θα πληρώσουν την πληρωμένη ήττα μας.

Και τώρα τι κάνουμε λοιπόν; Το μαύρο χρήμα καλά κυλάει στις τσέπες όπως κυλούσε πάντα. Οι θυρίδες των πολιτικών και των λαμογιών δεν θα ανοίξουν ποτέ. Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο τελικά κόστισαν σε τρεις γενιές Ελλήνων τα κουστούμια και τα γούστα του χειρότερου συρφετού πολιτικών και εμπλεκομένων παγκοσμίως. Πάντως σίγουρα πιο ακριβά από τα γούστα του κάθε μονάρχη που πέρασε από αυτή την χώρα και από οποιαδήποτε άλλη.
Πήραμε με ευκολία το χάπι με το όνομα "Δημοκρατία" ξεχνώντας ότι για να μπορεί αυτή να επιβιώσει θα έπρεπε τα κελιά των φυλακών να είναι μεσοτοιχία με τα έδρανα των βουλευτών.
Έτσι ορίζεται η Δημοκρατία: Το λάθος πληρώνεται. Αντί όμως κελιών βάλαμε πλάτη για να χτιστούν κομματικά γραφεία και πουλήσαμε την συνείδηση για μία νύχτα στα μπουζούκια.

Το σπίτι που φτιάξαμε έστεκε χρόνια πάνω σε ρέμα. Ένα υπόγειο ποτάμι κυλούσε όσο κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε ότι την επόμενη μέρα ίσως εμείς να ορίζαμε τις ζωές των διπλανών μας, όπως το κωλόπαιδο που έγινε ξαφνικά και από το πουθενά υπουργός. Πέφτει πλέον το σπίτι και έξω δε μπορείς να βγεις. Είναι σαν να σε περικλείει ωκεανός.
Ίσως κουτσά- στραβά να την βγάλεις και φέτος. Λίγο λαμογιά, λίγο πονηριά, λίγο κανένας γνωστός… κάτι θα βρεις να κάνεις. Αλλά τα όνειρα για το μέλλον και για αυτά που σκόπευες να εισπράξεις, έχοντας δώσει το μερίδιο σου χρόνια τώρα, ξέχασέ τα. Γενικώς πρέπει να ξεχάσεις ότι είσαι πολίτης μιας χώρας γιατί αν δεν το έχεις συνειδητοποιήσει, ένας ραγιάς ήσουν πάντα και ως ραγιάς θα πεθάνεις.

Τίποτε ποτέ δεν ήταν δικό σου. Νοίκιαζες ένα κομμάτι δήθεν εθνικής συνείδησης και το έκανες και σημαιάκι ανεβαίνοντας 5 εκατοστά από το έδαφος σε φαμφάρες και εθνικές εορτές, σαν να ήταν δική σου αυτή η γη. Δεν ήταν όμως. Νοικιασμένη την είχες εσύ και δυστυχώς, από ό,τι δείχνει η κρυμένη αλλά πραγματική ιστορία, νοικιασμένη την είχαν και οι αναλώσιμοι πρόγονοί σου.

Ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε λίγο πριν τις 21.00, στον αριθμό 35 της οδού Ακαδημίας, ένα κτίριο στον πέμπτο όροφο του οποίου στεγάζεται το πολιτικό γραφείο του πρώην πρωθυπουργού και τέως προέδρου του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη.

Η έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί μεγάλη πυρκαγιά, και να καταφτάσουν στο σημείο για να την σβήσουν 9 οχήματα με δύναμη 27 πυροσβεστών.

Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι στο γραφείο δεν υπήρχαν πολίτες, ώστε να έχουμε τραυματισμούς, ενώ δεν υπήρξε προειδοποιητικό τηλεφώνημα σε κάποια εφημερίδα η ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, όπως συνηθίζεται όταν το χτύπημα είναι οργανωμένο.

Επίσης, δεν έχει διευκρινιστεί αν η έκρηξη προήλθε από εμπρηστικό μηχανισμό ή από γκαζάκια.


Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
πρέσβης ε.τ.


Αιφνιδίως, και λίγο πριν από τις εκλογές, η λαθρομετανάστευση αναδείχθηκε επιτέλους σε μέγα εθνικό θέμα. Θα έλεγε κανείς «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Γιατί, όμως, έπρεπε να φτάσει η χώρα σ' αυτό το σημείο και το κέντρο των Αθηνών σε μια τέτοια εξαθλίωση για να συγκινηθούν οι πολιτικοί ιθύνοντες και να ομολογήσουν ότι το θέμα αυτό είναι βόμβα στα θεμέλια της χώρας και ότι πρέπει ν' αντιμετωπισθεί κατεπειγόντως με δραστικότατα μέτρα;

Η εξέλιξη του θέματος αυτού είναι από πολλές απόψεις παρόμοια μ' εκείνη που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή οικονομική κατάσταση. Ήταν ολοφάνερο εδώ και χρόνια πού θα οδηγούσαν η περίεργη ανοχή, η αδράνεια και η απάθεια απέναντι στη λαθρομετανάστευση, που διογκωνόταν χρόνο με τον χρόνο. Ήταν ολοφάνερες η αλλαγή στο διεθνές περιβάλλον και οι νέες τάσεις και δυναμικές που δημιουργούσε η πολιτική της παγκοσμιοποίησης. Θα έπρεπε λογικά να υπάρξει αυξημένη προσοχή και επαγρύπνηση από μέρους της Ελλάδος για την αντιμετώπιση των νέων επιφαινομένων κινδύνων και ασύμμετρων απειλών.

Όμως, όπως έγινε στον οικονομικό τομέα, το ίδιο έγινε και στο θέμα της λαθρομεταναστεύσεως. Οι υποτιθέμενοι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, με πρωτεργάτες το δίδυμο Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, αντί να περιφρουρήσουν τη χώρα μέσα στις νέες αυτές συνθήκες, έπραξαν ακριβώς το αντίθετο. Παρουσιάσθηκαν ως «πρωτοπόροι» της παγκοσμιοποίησης και της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» και έγιναν ανταποκριτές και κήρυκες καταστροφικών ιδεολογημάτων για την υπέρβαση δήθεν των εθνών, για εθνική αποδόμηση και «πολυπολιτισμική» μετάλλαξη της χώρας.

Προς αυτή την κατεύθυνση τους συνέτρεξαν και οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας αλλά και τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς, που είναι πάντοτε, δυστυχώς, έτοιμα να φενακισθούν από συνθήματα για διεθνισμό, ακόμη και όταν αυτός είναι ο «διεθνισμός» της καταγγελλόμενης παγκοσμιοποίησης.

Αυτό ήταν το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε και παγιώθηκε, πολιτικά και ιδεολογικά, μια παράλογη πολιτική ανοχής σε μια χώρα που, λόγω της γεωγραφικής της θέσεως και της γειτνιάσεώς της με την Τουρκία, είναι, στο θέμα της λαθρομεταναστεύσεως, η πιο εκτεθειμένη χώρα στην Ευρώπη.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ

Η εξαγγελία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για τη δημιουργία Κέντρων Υποδοχής και Φιλοξενίας Λαθρομεταναστών σε όλη την Ελλάδα προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, μεγάλη αναταραχή και αντιδράσεις σ' όλες τις Περιφέρειες και τους Δήμους στους οποίους σχεδιάζεται η δημιουργία τέτοιων Κέντρων.

Ο λόγος είναι προφανής. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης και ο φόβος ότι τα Κέντρα αυτά, που παρουσιάζονται ως χώροι σύντομης και προσωρινής κρατήσεως λαθρομεταναστών μέχρι την απέλασή τους, θα εκφυλισθούν τελικά σε συνοικισμούς και σε μόνιμη εγκατάσταση λαθρομεταναστών στην περιοχή τους.

Αυτό, άλλωστε, δεν ζήτησε, λίγους μήνες πριν, ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης, λέγοντας ότι πρέπει το βάρος της λαθρομεταναστεύσεως να μην το επωμίζεται μόνο η Αθήνα, αλλά να το μοιρασθούν όλες οι πόλεις και οι Περιφέρειες της χώρας;

Οι δηλώσεις του είδους αυτού είναι φυσικό να προκαλούν καχυποψία ότι τα προτεινόμενα Κέντρα θα εξυπηρετήσουν τελικά λιγότερο την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών και περισσότερο τη διασπορά και τη διάχυσή τους σ' ολόκληρη τη χώρα για λόγους δήθεν «εθνικής αλληλεγγύης».

Ο κ. Καμίνης, με την προηγούμενη ιδιότητά του ως Συνηγόρου του Πολίτη, είχε πρωτοστατήσει υπέρ της λαθρομεταναστεύσεως, αλλά και σήμερα, ως Δήμαρχος Αθηναίων, αποφεύγει συστηματικά να πάρει σαφή θέση κατά της λαθρομεταναστεύσεως. Το μόνο που ζητά είναι να μεταφερθεί το πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα για να περιορισθεί οριακά στην Αθήνα.

Προσεγγίσεις όμως του είδους αυτού δεν αποτελούν λύση. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και χρειάζεται για την αντιμετώπισή του η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου, με το οποίο να είναι δυνατό πραγματικά να τεθεί υπό έλεγχο η λαθρομετανάστευση.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΤΙ Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιηθεί, για να καταστεί δυνατή η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου και αποτελεσματικού σχεδίου, είναι ο χαρακτήρας σήμερα της λαθρομεταναστεύσεως.

Γιατί δεν είχαμε μαζική λαθρομετανάστευση πριν από τη δεκαετία του '90; Δεν υπήρχαν τότε φτώχεια, δυστυχία και πόλεμοι στον Τρίτο Κόσμο, λόγοι που υποδεικνύονται σήμερα ως αιτία της λαθρομεταναστεύσεως;

Ασφαλώς υπήρχαν. Αυτό όμως που δεν υπήρχε ήταν η ανοχή οποιασδήποτε λαθρομεταναστεύσεως, ενώ αντίθετα ο έλεγχος των συνόρων ήταν αυστηρός. Μα πώς μπορούμε, τίθεται το ερώτημα, ν' αναχαιτίσουμε και να απωθήσουμε στα σύνορα τους λαθρομετανάστες; Να τους πυροβολούμε; Πόσους όμως χρειάσθηκε να πυροβολήσουμε, πριν από τη δεκαετία του '90, όταν η Ελλάδα ήλεγχε αποτελεσματικά τα σύνορά της και δεν είχε πρόβλημα λαθρομεταναστεύσεως;

Η χαλάρωση του ελέγχου των συνόρων και η ανοχή της λαθρομεταναστεύσεως ήρθαν ως αποτέλεσμα της πολιτικής της παγκοσμιοποίησης, η οποία επιδιώκει τη σταδιακή δημιουργία ενιαίας παγκόσμιας αγοράς. Η πολιτική αυτή περιέχει εκ των πραγμάτων τη χαλάρωση των συνόρων, τα λεγόμενα soft frontiers (μαλακά, διαπερατά, ευέλικτα σύνορα), γιατί είναι γνωστό ότι η έννοια της ενιαίας αγοράς περιλαμβάνει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και (σταδιακά) προσώπων.

Η έννοια επίσης της πολιτικής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού περιέχει τη φιλελευθεροποίηση στη διακίνηση του εργατικού δυναμικού σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε οι τεράστιες διαφορές στο επίπεδο αναπτύξεως, μισθών και επιπέδου ζωής ν' αξιοποιούνται για την ανατροπή οποιασδήποτε ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Με άλλα λόγια, οι ανεξάντλητες εφεδρείες του εργατικού δυναμικού του Τρίτου Κόσμου να χρησιμοποιούνται ανταγωνιστικά προς το πολύ υψηλότερα αμειβόμενο εργατικό δυναμικό των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και ως πλεονέκτημα διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσα στο νέο παγκοσμιοποιημένο τοπίο.

Το δεύτερο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η λαθρομετανάστευση, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, χρησιμοποιείται από τη γειτονική μας Τουρκία ως ασύμμετρο όπλο για γεωπολιτικές ανακατατάξεις στον Ελληνικό χώρο και για την άσκηση πιέσεων στην Ευρώπη σχετικά με την ενταξιακή της προοπτική.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία στέλνει το μήνυμα στην Ευρώπη ότι, εάν θέλει ν' αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα της λαθρομεταναστεύσεως, πρέπει να συνεννοηθεί με την Άγκυρα. Αυτό το μήνυμα αναμετέδωσε προσφάτως και ο Γερμανός Πράσινος Ευρωβουλευτής Κον Μπεντίτ, ο οποίος πρωτοστατεί στο Ευρωκοινοβούλιο σε φιλοτουρκική πολιτική και για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη. Είπε, συγκεκριμένα, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα δεν μπορούν ν' αντιμετωπίσουν το θέμα της λαθρομεταναστεύσεως χωρίς τη συνεργασία της Τουρκίας, υπονοώντας ότι αυτή μπορεί να προέλθει μόνο από την αλλαγή θέσεως της Ευρώπης απέναντί της.

Με βάση τα παραπάνω, είναι προφανές ότι το πρόβλημα της λαθρομεταναστεύσεως έχει προεκτάσεις που συνδέονται με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της παγκοσμιοποίησης. Η τελευταία εκφράζεται και μέσα από Ευρωπαϊκές Οδηγίες και πολιτικές. Ειδικότερα όμως για την Ελλάδα, έχει επίσης διαστάσεις εθνικής συνοχής και εθνικής ασφάλειας, γιατί συνδέεται με επιδιώξεις της Τουρκικής πολιτικής.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;

Με βάση τα δεδομένα αυτά, το πρώτο που πρέπει να επιδιωχθεί είναι ο αποτελεσματικός έλεγχος των συνόρων, ώστε να σταματήσει η συνεχής εισροή νέων λαθρομεταναστών. Τι νόημα θα είχαν η διασπορά σ' όλη την Ελλάδα 10.000, 20.000 ή 30.000 λαθρομεταναστών και η επαναπροώθηση ενός μέρους από αυτούς, εάν συνεχισθεί η ετήσια εισροή λαθρομεταναστών της τάξεως των 128.000, όπως ήταν το 2011, μόνο από το σύνορο του Έβρου;

Κύρια αιτία για την ανεξέλεγκτη εισροή είναι η περιβόητη Ευρωπαϊκή Οδηγία για το πολιτικό άσυλο, η τερατώδης κατάχρηση της οποίας είναι καταφανής. Όλοι οι λαθρομετανάστες, ακόμη και από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου, προσέρχονται στα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα και ζητούν «πολιτικό άσυλο», επικαλούμενοι τη σχετική Οδηγία και τις πρόνοιές της.

Οι Ελληνικές αρχές, σύμφωνα με τις επιταγές της Οδηγίας αυτής, δεν μπορούν να απωθήσουν τους λαθρομετανάστες. Πρέπει να τους «υποδεχθούν», να τους περιθάλψουν και να διερευνήσουν, διά της δικαστικής οδού, εάν, πράγματι, είναι πολιτικοί πρόσφυγες και δικαιούνται πολιτικού ασύλου. Μέχρι την υποτιθέμενη εξέταση της υποθέσεώς τους παρέχεται σε όλους αδιακρίτως άδεια εισόδου και παραμονής στη χώρα για τριάντα ημέρες. Οι λαθρομετανάστες παίρνουν έτσι το λεωφορείο της γραμμής και έρχονται στο γκέτο των Αθηνών.

Η Ευρωπαϊκή δύναμη Frontex, με τον σύγχρονο εξοπλισμό και τα άλλα μέσα που διαθέτει, το μόνο που κάνει είναι να ανιχνεύει τα καραβάνια που έρχονται, αλλά να τα αφήνει, μαζί με τις Ελληνικές αρχές, να περνούν, για να μην παραβιάζεται η Ευρωπαϊκή Οδηγία για το πολιτικό άσυλο! Η τραγελαφική αυτή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί, γιατί, αν δεν αντιμετωπισθεί ο έλεγχος στα σύνορα, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καμιά αποτελεσματική πολιτική για τον έλεγχο της λαθρομεταναστεύσεως.

ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ

Δεν υπάρχει, δυστυχώς, άλλος τρόπος από την προσωρινή αναστολή της εφαρμογής της Οδηγίας αυτής, μέχρι την αντιμετώπιση του προβλήματος και την επανεξέτασή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήδη ο Πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί έθεσε τελεσιγραφικά θέμα επανεξετάσεως της Συμφωνίας Σένγκεν, καταγγέλλοντας την ανυπαρξία αποτελεσματικού ελέγχου στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και κάνοντας ονομαστική αναφορά στα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα.

Η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί το άρθρο 2 της Συμφωνίας Σένγκεν, που επιτρέπει την προσωρινή αναστολή της για λόγους έκτακτων συνθηκών και εθνικής ασφάλειας. Και οι δύο αυτοί παράγοντες συντρέχουν με το παραπάνω στην περίπτωση της Ελλάδος και η χώρα έχει κάθε δικαίωμα να επικαλεσθεί το άρθρο 2.

Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θα επαναφέρει, για όσο χρόνο χρειασθεί για την αντιμετώπιση του προβλήματος, εθνικό έλεγχο στα σύνορά της και θα απωθεί στα σύνορα οποιονδήποτε λαθρομετανάστη. Με την ίδια λογική, θα απελαύνει άμεσα και χωρίς καμιά διαδικασία οποιονδήποτε κατορθώσει, παρ' όλα αυτά, να εισέλθει παράνομα στη χώρα.

ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Ένα δεύτερο επείγον μέτρο είναι η επανεξέταση του εθνικού νομικού πλαισίου. Οι διαδοχικές μαζικές νομιμοποιήσεις λαθρομεταναστών και οι αλλαγές στο νομικό πλαίσιο της χώρας για τη λαθρομετανάστευση λειτούργησαν αφενός ως ενθάρρυνση για τη συνέχιση και τη γιγάντωσή της και δημιούργησαν αφετέρου μια περίπλοκη και αντιφατική κατάσταση, που δεν επιτρέπει την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η ανοχή στη λαθρομετανάστευση είχε αναχθεί, κατά την προηγούμενη δεκαπενταετία, σε «προοδευτικό» θέμα, στο πνεύμα της «πολυπολιτισμικής» πολιτικής, που πρώτος είχε επισήμως διακηρύξει ως στόχο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.

Στο πνεύμα αυτό, ανελήφθησαν νομοθετικές πρωτοβουλίες για να προσαρμοσθεί το εθνικό δίκαιο στην πολιτική αυτή, με αποκορύφωμα την τελευταία πρωτοβουλία του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για την αλλαγή του νομικού πλαισίου για την ιθαγένεια. Η επανεξέταση επομένως του νομικού πλαισίου για τη λαθρομετανάστευση, μέσα από το πνεύμα της σημερινής συνειδητοποιήσεως του μεγέθους του προβλήματος και των κινδύνων που ελλοχεύουν για τη χώρα, είναι εκ των ων ουκ άνευ για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της λαθρομεταναστεύσεως.

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΟΔΗΓΙΩΝ 108/2003 ΚΑΙ 109/2003

Η αντιμετώπιση της έκτακτης καταστάσεως, που δημιουργήθηκε στη χώρα από χρόνια ανοχής και αδράνειας, απαιτεί επίσης την προσωρινή αναστολή της εφαρμογής των Ευρωπαϊκών Οδηγιών 108/2003 και 109/2003. Οι Οδηγίες αυτές υιοθετήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έπειτα από εισήγηση της Ελληνικής Ευρωπαϊκής Προεδρίας, το 2003.

Αφορούν, αντιστοίχως, την απονομή του καθεστώτος του μονίμως διαμένοντος σε μετανάστες που συμπληρώνουν πέντε χρόνια συνεχούς παραμονής στη χώρα και το δικαίωμα της οικογενειακής επανενώσεως μετά την απόκτηση του καθεστώτος του μονίμως διαμένοντος.

Η επί χρόνια ανεξέλεγκτη μαζική λαθρομετανάστευση και τα παρεπόμενά της έχουν δημιουργήσει μια χαώδη κατάσταση γύρω από την εφαρμογή των Οδηγιών αυτών. Έχει στηθεί, ειδικότερα, μια βιομηχανία πλαστών χαρτιών και πιστοποιήσεων, που είναι ίσως πολύ μεγαλύτερη από τις περίφημες «μαϊμού» συντάξεις και επιδόματα.

Το γεγονός αυτό καθιστά άκρως προβληματική και αμφιλεγόμενη την ορθή εφαρμογή των Οδηγιών.

Η σημασία των τελευταίων δεν πρέπει, άλλωστε, να υποτιμάται, γιατί λειτουργούν εκ των πραγμάτων ως νόμιμος πολλαπλασιαστής του αριθμού των μεταναστών. Θα πρέπει, τουλάχιστον, να ισχύουν και να εφαρμόζονται για την περίπτωση των πραγματικά νομίμων και αποδεκτών από τη χώρα μεταναστών και όχι για όλους τους λαθρομετανάστες, που εμφανίζονται, με πλαστά χαρτιά, ότι πληρούν δήθεν τις προϋποθέσεις.

ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΙΤΗΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΩΣ ΟΣΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΚΤΟΙ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Η προσωρινή αναστολή της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για το πολιτικό άσυλο δεν θα βοηθήσει μόνο τη χώρα να ελέγξει τα σύνορά της από την πλημμύρα των λαθρομεταναστών. Θα επιτρέψει επίσης την απλοποίηση και την επιτάχυνση της εξετάσεως των εκατοντάδων χιλιάδων αιτήσεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα για την παροχή πολιτικού ασύλου και την άμεση επαναπροώθηση όσων λαθρομεταναστών δεν γίνει δεκτή η αίτησή τους.

Γιατί, π.χ., να εξετάσει η Ελλάδα αίτημα πολιτικού ασύλου λαθρομεταναστών από την Αλγερία, το Μαρόκο ή ακόμη και την Τυνησία ή τη Λιβύη; Στις δύο τελευταίες χώρες αποκατεστάθησαν, υποτίθεται, οι συνθήκες ομαλής πολιτικής ζωής. Με την ίδια λογική, θα μπορούσε να τεθεί το ίδιο ερώτημα για τις περισσότερες χώρες από τις οποίες προέρχονται οι λαθρομετανάστες.

Θα ήταν ένα πρώτο κριτήριο για την απλοποίηση των διαδικασιών και τον διαχωρισμό των πραγματικά πολιτικών προσφύγων από τους οικονομικούς μετανάστες.

Γιατί, κατά δεύτερο λόγο, θα πρέπει η φιλοξενούσα χώρα να αναλάβει την ευθύνη της αποδείξεως της πραγματικής ταυτότητας του λαθρομετανάστη; Ο τελευταίος καταστρέφει σκοπίμως τα χαρτιά του και ισχυρίζεται ότι είναι Παλαιστίνιος ή οτιδήποτε άλλο νομίζει ότι μπορεί να του διασφαλίσει περισσότερες πιθανότητες παροχής πολιτικού ασύλου. Θα πρέπει ο ίδιος να αποδείξει αυτό που ισχυρίζεται, διαφορετικά να απελαύνεται χωρίς οποιαδήποτε άλλη διαδικασία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη υπογράψει συμφωνίες με πολλές χώρες εκπομπής λαθρομεταναστών. Η Ελλάδα πρέπει να πρωτοστατήσει για την επέκταση των συμφωνιών αυτών, ώστε οι πρεσβείες των ενδιαφερομένων χωρών να μη φέρνουν προσκόμματα στον επαναπατρισμό των λαθρομεταναστών υπηκόων τους.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την Τουρκία, είναι απαράδεκτο η Ελλάδα να έχει σπεύσει να υπογράψει μαζί της συμφωνία για την επαναπροώθηση μόνο χιλίων λαθρομεταναστών ετησίως. Αντιθέτως, θα έπρεπε να καταστήσει το θέμα αυτό, που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, κύριο θέμα στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Άγκυρας με την Ευρώπη.

Η Ελλάδα καταγγέλλεται για προαγωγή της λαθρομεταναστεύσεως στην Ευρώπη, λόγω μη αποτελεσματικού ελέγχου των συνόρων της με την Τουρκία. Της έχει επιβληθεί γι' αυτό η Συμφωνία του Δουβλίνου ΙΙ και απειλείται επιπλέον με αποπομπή από τη Συμφωνία Σένγκεν.

Έπρεπε η ίδια να προτάσσει ως κατηγορούμενη στην Ευρώπη την Τουρκία, γιατί αυτή ουσιαστικά προάγει, με τη στάση της, τη λαθρομετανάστευση στην Ευρώπη και τη χρησιμοποιεί για δικούς της σκοπούς εξωτερικής πολιτικής και γεωπολιτικούς στόχους.

Υπήρξε, όπως ήδη αναφέρθηκε, μια μακρά περίοδος απαράδεκτης ανοχής της λαθρομεταναστεύσεως. Ανεξάρτητα από τους λόγους στους οποίους αυτή οφείλεται, είναι φανερό σε όλους σήμερα ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχισθεί. Χρειάζεται άμεσα η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου και δραστικού σχεδίου για να μπορέσει η χώρα να αντιμετωπίσει το μέγα αυτό πρόβλημα και να το θέσει υπό έλεγχο.

Η ανεξέλεγκτη μαζική λαθρομετανάστευση δεν απειλεί λιγότερο τη χώρα και το εθνικό μέλλον της από την οικονομική κρίση και τα όσα αυτή εγκυμονεί, όχι μόνο στο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά στο επίπεδο επίσης της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.

H προσφορά τροφής προς τους άστεγους έχει πλέον απαγορευθεί σε μεγάλες πόλεις σε όλη την χώρα της Βόρειας Αμερικής, καθιστώντας τη χώρα των Η.Π.Α. ακόμη πιό ανάλγητη.
Σε άλλες πόλεις όπου δεν έχει ισχύσει αυτή η έκδηλη απαγόρευση, η προσφορά τροφής προς αστέγους έχει αγκιστρωθεί από τόσες προϋποθέσεις – όπως η απόκτηση ακριβών ειδικών αδειών, η υποχρεωτική λήψη μαθημάτων προετοιμασίας φαγητού κ.ο.κ – ώστε η αγνή προσφορά τροφής προς τους άστεγους να έχει γίνει ‘απλησίαστη’ για τον κοινό κόσμο.

Ορισμένες πόλεις προβαίνουν σε αυτές τις απαγορεύσεις και περιορισμούς επειδή – εντελώς υποκριτικά κατά την άποψή μου – ανησυχούν για τους υγειονομικούς κινδύνους που εγκυμονεί η διαμοίραση τροφής από τον «απλό» κόσμο.

Άλλες πόλεις, δείχνοντας ξεκάθαρα τις προθέσεις τους, ψηφίζουν αυτούς τους νόμους εκτρώματα επειδή δεν θέλουν να συνωστίζονται οι άστεγοι στο κέντρο των πόλεων όπου γνωρίζουν ότι θα τους προσφερθεί τροφή. Όμως στις συνθήκες έντονης κρίσης όπου η φτώχεια και η εξάρτηση από τα κρατικά επιδόματα έχει σκαρφαλώσει σε επίπεδα άνευ προηγουμένου, πόσο ορθό και ηθικό είναι το σκεπτικό της απαγόρευσης της εθελοντικής προσφοράς;

Αυτές οι πρακτικές αποτελούν ακόμη ένα παράδειγμα της σκοτεινής διακυβέρνησης των Η.Π.Α, από άτομα που θέλουν να ελέγχουν τα πάντα.

Φαίνεται να επικρατεί η ιδέα ότι μόνο η κυβέρνηση θα πρέπει να φροντίζει για τους έχοντες ανάγκη, ενώ οι υπόλοιποι πολίτες να μένουν απαθείς και αδιάφοροι απέναντι στη κοινωνική προσφορά.

Όμως, σε ένα άκρος ελάχιστο και ιδιωτικοποιημένο κοινωνικό κράτος όπως αυτό των Η.Π.Α, δεν μπορούμε να μιλάμε για κυβερνητική ‘’διάσωση’’ και επίσημη βοήθεια προς τους άστεγους.

Το πρόβλημα της έλλειψης στέγης, σημειωτέον, εντείνεται συνέχεια στις Η.Π.Α καθώς τα κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας αστέγων διώχνουν άτομα κάθε βράδυ λόγω έλλειψης χώρων...

Η αγνή, πραγματική εθελοντική προσφορά προς τους συνανθρώπους που έχουν μεγάλη ανάγκη τιμωρείται νομικά και διώκεται ενώ οι πρακτικές των υπαίτιων της φτώχειας και της δυστυχίας των πληθυσμών παραμένουν αιωνίως στο απυρόβλητο...

Του Σαράντου Καργάκου
Ιστορικού - Συγγραφέως

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν' αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ' αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ' ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ' όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία, αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν' απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι' αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά, αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό, αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνει το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί - κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι' αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα 'ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα, όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό - σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του, ήταν ετοιμοθάνατος, τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες, έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

- Να 'σαι συγχωρεμένος...

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ' έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι' αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο - κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο της.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό

Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

Μέσα σε αυτόν τον αχταρμά των ειδικών οικονομολόγων οικονομο-αναλυτών διανοούμενων, πολιτικών και δημοσιογράφων, δεν υπάρχει κανένας που να σου λέει την αλήθεια.

Δεν γνωρίζω αν αυτό γίνεται από πρόθεση ή λόγω παντελής έλλειψης γνώσεις για το πως ανεβαίνει οικονομικά μια κοινωνία.

Το πρόβλημα της Ελλάδος είναι πολύ απλό και είναι ένα και μόνο ένα.
Αυτό έχει να κάνει με τα εξερχόμενα και τα εισερχόμενα φράγκα, στην Ελλάδα.

Το έχω ξαναγράψει.

Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα είναι ένα μικρό νησί 100 κατοίκων.
Το νησί αυτό των 100 κατοίκων που ονομάζεται Ελλάδα, αναπτύσσεται κάθε χρόνο κατά 10%, έχει δηλαδή ρυθμό ανάπτυξης 10% συνεχώς και σταθερά.
Όμως το νησί αυτό των 100 κατοίκων, έχει 20 μετανάστες που κάθε μήνα βγάζουν από το νησί ένα Α ποσό χρημάτων. Ακόμη το λιμάνι του νησιού, το αεροδρόμιο, τα 2 από τα 3 σούπερ μάρκετ, τα ρούχα των κατοίκων, το τηλέφωνο, οι τράπεζες και οι δρόμοι, είναι όλα ξένων συμφερόντων και κάθε χρόνο λόγω αυτών των ξένων συμφερόντων επιχειρήσεων φεύγουν εκτός νησιού το 20 % των χρημάτων του νησιού ως κέρδη. Με μαθηματική ακρίβεια, κάθε χρόνο το νησί αυτό θα φτωχαίνει κατά 10%, και μέσα σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει φράγκο πάνω στο νησί, ούτε ως δείγμα.
Δηλαδή το νησί που κάθε χρόνο είχε ανάπτυξη 10%, πλέον θα είναι 100% φτωχό και πλήρως εξαθλιωμένο.

Αυτό και μόνο αυτό είναι το πρόβλημα της Ελλάδος. Τα εισερχόμενα στην Ελλάδα φράγκα, είναι λιγότερα από τα εξερχόμενα.

Είναι ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και σε κάθε οικογένεια, από την στιγμή που τα εισερχόμενα στην οικογένεια φράγκα, είναι λιγότερα από τα εξερχόμενα, αργά αλλά σταθερά η οικογένεια αυτή θα πτωχεύσει εντελώς.

Η Ελλάδα, όπως και η οικογένεια δεν έχουν μηχανές να κόβουν λεφτά, άρα είναι υποχρεωμένες από κάπου και με κάποιον τρόπο να εισάγουν λεφτά. Πάντα όμως τα εισερχόμενα λεφτά θα πρέπει να είναι περισσότερα από τα εξερχόμενα. Όσο αυτό δεν ισχύει, τόσο θα φτωχαίνει και η οικογένεια και το Κράτος.

Απλά πράγματα, και απλή λογική.

Λοιπόν αγαπητοί ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ, όσο θα εξακολουθούμε με τον Α ή Β τρόπο να στέλνουμε εκτός Ελλάδας, περισσότερα λεφτά από όσα εισάγουμε, η φτώχεια μας θα μεγαλώνει.

Το πρόβλημά μας δεν είναι οι ακριβοί μισθοί, ούτε το υψηλό χρέος. Το πρόβλημά μας είναι η έλλειψη παραγωγής από την μια, σε συνδυασμό με την εξαγωγή χρημάτων από την άλλη.

Χρειάζεται τώρα οικονομικός πατριωτισμός.

Αγορά μόνο ελληνικών συμφερόντων προϊόντων, όχι δουλειά σε ξένους, προσπάθεια για εξαγωγή προϊόντων και υπηρεσιών, και όχι εξαγωγή νέων ανθρώπων όπως μας προτρέπουν τα πουλημένα ΜΜΕ.

Όσον αφορά τις ξένες επενδύσεις, ας το καταλάβουμε πλέον και αυτό. Άλλο είναι να φτιάξει εδώ ένα εργοστάσιο ένας ξένος και άλλο να αγοράσει το αεροδρόμιο, να φτιάξει ένα σούπερ-μάρκετ ή να στήσει δέκα ανεμογεννήτριες των οποίων το ρεύμα εγώ πρέπει να αγοράζω και μάλιστα ακριβότερο από αυτό της ΔΕΗ.

Στην πρώτη περίπτωση θα δώσει δουλειά, στην δεύτερη περίπτωση θα βγάζει κάθε μήνα ένα τσουβάλι λεφτά εκτός Ελλάδας.

Πόσα Ευρώ μας κοστίζει ετησίως η εισαγωγή τούρκικων επίπλων;
Πόσο μας κοστίζει η εισαγωγή κρέατος;
Πόσο μας κοστίζει η εισαγωγή μακαρονιών;
Πόσα Ευρώ βγάζει έξω κάθε χρόνο το Lidl;
Πόσο μας κοστίζουν κάθε χρόνο τα ολλανδικά τυριά;
Πόσα βγάζουν έξω κάθε χρόνο οι μετανάστες;

Και ούτω καθεξής…

Λοιπόν, ή ξυπνάμε ή μας παίρνει ο διάβολος όλους μαζί.

Πάντως όσοι νομίζετε ότι θα σας σώσουν τα ξένα πακέτα, να ετοιμάζεστε και για πιάσιμο του πισινού σας.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη
Τις συνέπειες από μια διάσπαση της Ευρωζώνης εξετάζουν οι Financial Times οι οποίοι επισημαίνουν πως μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει ένα οικονομικό «Αρμαγεδδώνα».

«Είναι εξαιρετική εποχή για να είναι κανείς ευρωσκεπτικιστής. Προέβλεψαν ότι το ενιαίο νόμισμα δεν θα δουλέψει… και κανείς δεν εντυπωσιάζεται που βλέπει ότι υπάρχει πρόβλημα» αναφέρει περιπεκτικά το δημοσίευμα.

Η οικονομική εφημερίδα κάνει λόγο για μια «ωρολογιακή βόμβα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί», και ισχυρίζεται πως ενδεχόμενη κατάρρευση του κονού νομίσματος είναι σε θέση να προκαλέσει ένα «οικονομικό Αρμαγεδδώνα» όπου τράπεζες και επιχειρήσεις θα καταρρέουν η μια μετά την άλλη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το άρθρο επισημαίνει ότι παρά τις τραγικές επιπτώσεις που θα έχει για τη βρετανική οικονομία η διάλυση του ευρώ, «οι κρίσιμες αποφάσεις δεν θα ληφθούν στο Λονδίνο» αλλά «η μοίρα του ευρώ θα καθοριστεί στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία και πάνω από όλα τη Γερμανία».

Η εφημερίδα επικεντρώνει το ενδιαφέρον της και στις ελληνικές εκλογές τονίζοντας πως ελοχεύουν κινδύνους καθώς αναφέρεται πως ακόμη και σε ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ κι άλλες χώρες μπορεί να ακολουθήσουν.

«Τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία, τη γνωρίζουμε. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία», δήλωσε ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σύμφωνα με τον Τύπο, μιλώντας σε στελέχη του κόμματός του, Λαός της Ελευθερίας.

Όπως αναφέρει το κανάλι Rainews24, ο Μπερλουσκόνι πρόσθεσε ότι «πρόκειται για μια άκαμπτη πολιτική που οφείλεται και στις κατευθυντήριες γραμμές της Γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελας Μέρκελ».

Αναφερόμενος ειδικότερα στην κατάσταση της Ιταλίας, ο Σ. Μπερλουσκόνι σύμφωνα με τη δημόσια τηλεόραση της χώρας, υποστήριξε ότι «η κατάσταση είναι δραματική. Η Ευρώπη θεωρεί ότι πρόκειται για μια άρρωστη χώρα και αυτό οφείλεται και σε ευθύνες του Τύπου, που δεν μας στήριξε ποτέ στις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που αναλάβαμε».

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τέλος, παρουσίασε δημοσκόπηση σύμφωνα με τα στοιχεία της οποίας, η δημοτικότητα της ιταλικής πολιτικής τάξης δεν ξεπερνά το 5%, ενώ το 57% των Ιταλών δεν γνωρίζει ποιο κόμμα θα μπορούσε να ψηφίσει σε περίπτωση βουλευτικών εκλογών.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης, και πρόσφατα επίτιμος διδάκτορας θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθηνών, Πέτερ Στάιν, άσκησε κριτική τόσο στους Γερμανούς όσο και στους Ελληνες.

Σε συνέντευξή που παραχώρησε στο κυριακάτικο Βήμα, ο Στάιν, σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Να με θυμηθείτε: Σε δύο τρία χρόνια η Γερμανία θα βρεθεί ενώπιον μεγάλων, πολύ μεγάλων προβλημάτων, και τότε θα ζητήσουμε βοήθεια από τους Ελληνες.

Με γελάτε, αυτό θα συμβεί.
Γιατί έχουμε προβλήματα σε μικρότερο βαθμό, αλλά δεν τα αντιμετωπίζουμε: διαφθορά και φτώχεια.
Δεν είμαστε καλύτεροι, απλώς προς το παρόν αντιμετωπίζουμε καλύτερα τα προβλήματα».


Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Παραμονές εκλογών, εξουσία και κατεστημένα κόμματα, αφού αντιπαρήλθαν αδιάφορα επί τόσα χρόνια, το πρόβλημα που εν τω μεταξύ άφησαν να μετεξελιχθεί σε τερατούργημα, θυμήθηκαν το λαθρομεταναστευτικό.

Ονομάζουν 30 εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα «Κέντρα φιλοξενίας μεταναστών», 30x1000=30.000 ανώτατη χωρητικότητα ατόμων. Εννοείται ότι ο αριθμός των λαθρομεταναστών εκτιμάται από τις αρχές, σε περίπου 1,5 εκατομμύριο.

Πολλά πάντως από τα στρατόπεδα, βρίσκονται σε ήδη πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως π.χ.αυτό των Λαγκαδικίων στο Δήμο Λαγκαδά, που δίπλα του υπάρχει και το Σχολείο και η εγκατάσταση εκεί Αφροασιατών υποτίθεται προσωρινά-αλλά ουδέν μονιμότερο του προσωρινού-ευλόγως προκαλεί τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων.

Εξ άλλου, το «μέτρο» δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Στην αρίστη των περιπτώσεων, θα ανακουφίσει 30x1000=30.000 από το 1,5 εκατομμύριο του όλου αριθμού αλλά πιθανότατα θα λειτουργήσει ως κράχτης (και όχι φράχτης) για νέους εισβολείς.

Η Ελλάδα πρέπει να καταστήσει σαφές στους αμβλύωπες των Βρυξελλών, ότι πρέπει:

α) Να χρεωθούν, την προστασία των ανατολικών συνόρων τους, δηλαδή να πληρώσουν το κόστος μιας πραγματικής φύλαξης με ό,τι σημαίνει αυτό.
β) Τυχόν «Κέντρα φιλοξενίας», πρέπει να στηθούν εκτός των Κοινοτικών συνόρων, δηλαδή στην Τουρκία, η οποία είναι ο κύριος αυτουργός του εγκλήματος του δουλεμπορίου.
γ) Να τροποποιηθεί αμέσως το «Δουβλίνον ΙΙ», δηλαδή η απόφαση με την οποία η Ε.Ε. φόρτωσε καθ’ ολοκληρίαν στην Ελλάδα το πρόβλημα.

Αν λάβει κανείς υπ’ όψη του ότι αυτό το 1,5 εκατομμύριο, ασχέτως των δυσάρεστων συνθηκών παραμονής του, ζει στην Ελλάδα και από την αγρίως δοκιμαζόμενη αυτόν τον καιρό Ελλάδα, μόνο μια ξεκάθαρη αξίωση προς τους Κοινοτικούς να αναλάβουν το μερίδιο που τους αναλογεί, θα οδηγήσει σε μια ανεκτή λύση, αλλοιώς αν εξακολουθήσουν να μας θεωρούν «χωματερή» τους, πρέπει να ανοίξουμε τα σύνορά μας για να φτάσουν όλοι στο Παρίσι, στο Βερολίνο και όπου τους «πονάει».
Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης

Μετά την υπογραφή του Μνημονίου ΙΙ, και κυρίως την ολοκλήρωση ενός PSI, οι άτσαλοι χειρισμοί του οποίου προκάλεσαν την τεχνητή χρεοκοπία της Ελλάδας, καθώς ξεκλείδωσαν τα CDS στα οποία είχαν ποντάρει οι κερδοσκόποι, επισημάνθηκε εγκαίρως και σε έντονο ύφος, ότι η Ελλάδα δεν διέφυγε τον κίνδυνο.

Αντιθέτως, από τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, όπως απέδειξε η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup για την «κουτσή» αύξηση του firewall των μηχανισμών προστασίας, συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με νοοτροπία παιδικής χαράς, τίποτα δεν εγγυάται ότι η Ελλάδα δεν θα ξαναβρεθεί, και μάλιστα στο εγγύς μέλλον, στο ίδιο αν όχι σε ακόμη χειρότερο επίπεδο.

Η συζήτηση που αρχίζει και πάλι να φουντώνει σε διεθνές επίπεδο, για την προοπτική χρεοκοπίας της Ελλάδας, και απομάκρυνσής της από την ευρωζώνη, επιβεβαιώνει τις παραπάνω εκτιμήσεις και φόβους. Από τον Νουριέλ Ρουμπίνι, προφήτη της παγκόσμιας κρίσης και μόνιμο… τροβαδούρο της ελληνικής χρεοκοπίας, μέχρι τους μεγάλους οίκους επενδύσεων και ανταλλαγής ομολόγων, όλοι ψιθυρίζουν, αν δεν φωνάζουν δυνατά, ότι η Αθήνα θα αποτελέσει εκ νέου, σύντομα, το… άνθος του κακού.

Η Pimco, που είναι ο μεγαλύτερος οίκος επενδύσεων και ανταλλαγών ομολόγων του πλανήτη, που κάθε άλλο παρά έχασε από το PSI και το ξεκλείδωμα των CDS, προβλέπει ότι εντός των επόμενων μηνών θα χρειαστεί και νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, κάτι που την οδηγεί στο να συστήνει στους πελάτες της να αποφεύγουν τα ελληνικά ομόλογα, ώστε τις επιπτώσεις της δεύτερης αναδιάρθρωσης να τις υποστούν η ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όχι οι ιδιώτες επενδυτές και τα Ασφαλιστικά Ταμεία, όπως συνέβη με την πρώτη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Ο Νουριέλ Ρουμπινί από την πλευρά του, επανέλαβε την πάγια εκτίμηση ότι η Ελλάδα, και ενδεχομένως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη, προκειμένου να αποτραπεί η κατάρρευση συνολικά του κοινού νομίσματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προβλέπει και εκείνος δεύτερη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, με την επισήμανση ωστόσο ότι θα συνοδευτεί από το τέλος της σχέσης της Αθήνας με την ευρωζώνη. Και το κάνει, με τον δικό του… λυρικό τρόπο.

Ανεξαρτήτως του πόσο γρήγορα θα επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις των κινδυνολόγων, είναι πλέον προφανές ότι ούτε το «κούρεμα» του χρέους αλλά ούτε και το PSI απέδωσαν τα αναμενόμενα και ευκταία. Για τον απλούστατο λόγο ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει έλλειμμα ηγεσίας. Σε αυτό, μονάχα η κοινωνία μπορεί να απαντήσει, με την ψήφο της στις εκλογές. Και την τιμωρία όσων συνεχίζουν να υποτιμούν τη συλλογική νοημοσύνη μιας χώρας.


Το τελευταίο διάστημα αυξάνονται τα κρούσματα παρότρυνσης των νέων Ελλήνων να ασχοληθούν με την αγροτική οικονομία και να στραφούν στην αγροτική ζωή. Ολοένα και περισσότερο βλέπουμε τηλεοπτικές εκπομπές, όπου εμφανίζονται περιχαρείς νέοι που ανακοινώνουν την απόφασή τους για «επιστροφή στην φύση» και την «ενεργοποίησή» τους σε αγροτικού τύπου οικονομικές δραστηριότητες.

Μακρύς ο κατάλογος των προς απασχόληση εργασιών, στον οποίο η σαλιγκαροτροφία, οι βιολογικές καλλιέργειες και οι δενδροκαλλιέργειες κατέχουν τις πρώτες θέσεις. Η εικόνες που βομβαρδίζουν τους «ενδιαφερόμενους», είναι ειδυλλιακές. Τα ποσά που αναφέρονται «κολάζουν» και τους πλέον οκνηρούς. Η… αγροτική εργασία ομοιάζει με διασκέδαση που μπορεί να συμμετάσχει ο καθένας… Όμως, είναι έτσι -όπως εμφανίζεται στους νέους- η αγροτική ζωή ή μπροστά στα μάτια όλων μας εξυφαίνεται μία μεγάλη απάτη, που αποσκοπεί στο να μοιράσει φρούδες ελπίδες και να εισπράξει «ζεστό χρήμα» για τους έξυπνους από όσους αποφασίσουν να πούνε το μεγάλο «ναι»; Πόσο πραγματική είναι άραγε η εικόνα ενός αγρότη, ο οποίος μπορεί περιχαρής να δουλεύει πίσω από υπολογιστές, διάφορα συστήματα αυτοματισμού και άλλα τεχνολογικά επιτεύγματα, χωρίς να χρειάζεται να ιδρώνει για την παραγωγή, να αγχώνεται για την πώλησή της και να τρέμει την ημερομηνία πληρωμών, τις καιρικές αλλαγές ή και καταστροφές...;

Προφανώς –για τους γνωρίζοντες- η αγροτική ζωή δεν είναι εύκολη και δυστυχώς οι αγροτικές εργασίες την κάνουν ακόμη πιο δύσκολη. Για όσους έχουν γνωρίσει αγρότες (όχι τους μεγαλοκτηματίες των χιλιάδων στρεμμάτων, που κυκλοφορούν με Ferrari), είναι γνωστό πως η αγροτική οικογένεια είναι άκρως εξαρτώμενη οικονομικά από πολλούς παράγοντες (κυρίως από την οικονομική κυβερνητική πολιτική, τις τράπεζες, τους γεωπόνους, αλλά και από τις καιρικές συνθήκες) και στις ημέρες μας βρίσκεται σε κατάσταση «προθανάτιου ρόγχου», αφού η οικονομική πολιτική της τροϊκανής κυβέρνησης δεν επιθυμεί την ισχυρή Ελληνική γεωργία και προσανατολίζεται στην τροφική εξάρτηση της χώρας από το εξωτερικό. Έτσι, οι συνεχείς αυξήσεις σε καύσιμα, ηλεκτρική ενέργεια, σπόρους και λιπάσματα, αλλά και η αύξηση της φορολόγησης (μέσω αυθαίρετων αντικειμενικών κριτηρίων) και της αύξησης των ασφαλίστρων (υπέρ ΕΛΓΑ), τείνουν να μειώνουν το αγροτικό παραγόμενο προϊόν και την εν γένει αγροτική οικονομία της Ελλάδας. Ίσως, αυτά θα ήταν τα πρώτα στα οποία θα έπρεπε να εστιάσουν όσοι νέοι θέλουν να ασχοληθούν με τις αγροτικές καλλιέργειες, αφού κύριο μέλημα είναι η εξασφάλιση ικανών εσόδων που θα εξασφαλίζουν την διαβίωσή τους.

Ας δούμε, όμως, μερικά παραδείγματα, για να γίνει πιο κατανοητό το grande colpo που στήνεται με την προώθηση των νέων στην γεωργία (χωρίς αυτό να σημαίνει πως είμαστε ενάντιοι στον συγκεκριμένο επαγγελματικό προσανατολισμό, ο οποίος όμως θα πρέπει να στηριχθεί με συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα οικονομικής φύσεως προκειμένου να καταστεί… βιώσιμος).

Ξεκινώντας από την δενδροκαλλιέργεια, πρέπει να τονίσουμε πως πρόκειται για μία σημαντική οικονομική επένδυση, αφού απαιτεί αγορά δενδρυλλίων, δημιουργία συστήματος ποτίσματος, συνεχή μέριμνα με καθαρισμό ζιζανίων (γενικά αγριόχορτων), κλαδεμάτων και γενικότερα μίας υποδομής που πέρα από την αρχική επένδυση απαιτεί συνεχή οικονομική στήριξη για σειρά ετών (τουλάχιστον 4-5) μέχρις ότου αρχίσει η καρποφορία και τα έσοδα για τον δενδροκαλλιεργητή. Απαιτείται, επίσης, η δημιουργία γεώτρησης και σύνδεση παροχής ηλεκτροδότησης (πάγια μηνιαία τέλη). Γενικά, για την καλύτερη περίπτωση (μη ασθένειας των δενδρυλλίων) απαιτούνται αρκετές χιλιάδες ευρώ ανά στρέμμα για τα πρώτα χρόνια. Χρήματα τα οποία θα επιστραφούν αργά στον νέο αγρότη – επενδυτή, αφού θα πρέπει στη συνέχεια να εισπράττει ικανό χρηματικό ποσό για την διαβίωσή του, ευελπιστώντας ταυτόχρονα σε «περίσσευμα» το οποίο θα επιστρέφει ως απομείωση του αρχικού του κεφαλαίου… Το εγχείρημα φαντάζει μάλλον πολύ δύσκολο, αφού πέρα από το όλο κεφάλαιο ο νέος αγρότης θα πρέπει να συνυπολογίσει όλα τα χρήματα που θα χρειαστεί για να επιβιώσει στα χρόνια αναμονής της πρώτης πραγματικής παραγωγής.

Μεταφερόμενοι στις βιολογικές καλλιέργειες, το πρώτο εμπόδιο που συναντά ο νέος αγρότης – επενδυτής, είναι η στρεμματική επάρκεια. Δυστυχώς, απαιτούνται πολύ μεγάλες στρεμματικές εκτάσεις και η αγορά τους είναι σχεδόν αδύνατη. Εάν όμως υποθέσουμε πως γίνεται η αγορά της γης, τότε θα πρέπει να υπολογίσουμε και μία νεκρή παραγωγική περίοδο, αφού ο νόμος απαιτεί την «κάθαρση» του εδάφους από κάθε υποψία πρόσθετων χημικών. Εάν ο νέος αγρότης αποφασίσει να ενοικιάσει την προς καλλιέργεια γη, τότε θα διαπιστώσει πως -όταν θα αρχίσει να εισπράττει από τις παραγωγές- τα έσοδα δεν του επιτρέπουν καν να ζήσει, αφού σε αυτά θα πρέπει να προσθέσει και την αγορά ή ενοικίαση των αγροτικών μηχανημάτων που απαιτούνται για την παραγωγή (παράγοντας που ισχύει για όλους τους τύπους και είδη καλλιεργειών). Το δέλεαρ των αυξημένων σε τιμές πώλησης αγροτικών προϊόντων ίσως να είναι αρκετά ισχυρό, αλλά… μπορεί ένας (μη φτωχός νέος) να αφιερώσει τουλάχιστον μία πενταετία για να περιμένει την «ημέρα σύγκρισης», όταν δηλαδή θα εισπράξει από την βιολογική του παραγωγή και θα συγκρίνει με όσα αυτή του έχει κοστίσει; Εάν ναι, θα πρέπει να έχει αρκετά μεγάλη οικονομική επιφάνεια πριν ασχοληθεί με την βιολογική καλλιέργεια. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ασχοληθεί κανείς νέος σήμερα -με τις βιολογικές καλλιέργειες- ο οποίος δεν διαθέτει 200 ή 300 χιλιάδες ευρώ!!!

Η περίφημη σαλιγκαροτροφία, είναι ένας κλάδος που συναρπάζει πολλούς, αφού δίνει την εντύπωση μίας αγροτικής ζωής παρόμοιας με αυτής του σαλιγκαριού, δηλαδή αρκούντος νωχελική. Δυστυχώς, όμως, και σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται στρεμματική έκταση –προϋπολογισμένης επαρκούς οικονομικής ανταπόδοσης- η οποία θα πρέπει να περιφραχθεί, να σπαρθεί με κατάλληλο χόρτο –τροφή του τύπου προς εκτροφή σαλιγκαριών-, να δημιουργηθεί σύστημα ποτίσματος (με όλα τα απαιτητά γι αυτό π.χ. γεώτρηση και ηλεκτροδότηση), συνεχής παρακολούθηση για περίπτωση ασθένειας (απαιτείται η άμεση αντιμετώπιση για να μην καταστραφεί ολόκληρη ετήσια «σοδειά»).
Σε κάθε περίπτωση υπάρχει περίοδος αναμονής τουλάχιστον δύο ετών, ενώ απαιτείται η συνεχής παρακολούθηση από ειδικούς (λόγω της ευαισθησίας του «προϊόντος» παραγωγής).
Τονίζουμε πως είναι πολύ εύκολη η απώλεια «σοδειάς» λόγω ασθένειας του εδάφους ή των σαλιγκαριών, ενώ η στρεμματική επένδυση υπολογίζεται γύρω στα 3.000 – 5.000 ευρώ, μέσα στα οποία υπολογίζεται και η αρχική αγορά σε «μάνες», η οποία και επαναλαμβάνεται κατ’ έτος.

Όλα τα παραπάνω ισχύουν και φυσικά συμπεριλαμβάνουν έναν μόνιμο παράγοντα κινδύνου, τις καιρικές συνθήκες. Εάν, λοιπόν, δεν συμβούν ακραίες καιρικές συνθήκες και δεν καταστραφεί ολόκληρη οικονομική χρονιά (οι αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική ζημία και ως εκ τούτου θεωρούνται απολύτως τυπικές και γίνονται προκειμένου να δικαιολογούν την «ασφαλιστική κάλυψη» - είσπραξη που είναι απαιτητή – εκβιαστική και σε περίπτωση μη καταβολής της ο αγρότης δεν μπορεί να πουλήσει την παραγωγή του…) και αφού έχει καταβληθεί συνεχής εργασία πλέον του γνωστού φυσιολογικού ωραρίου, τότε ο αγρότης θα μπορεί να εισπράξει ένα ποσό που έχει προϋπολογίσει, πάντα με βάση την αρχική του επένδυση.
Επίσης, μέσα στα γενικά και μόνιμα έξοδα οι υποψήφιοι αγρότες θα πρέπει να συνυπολογίσουν τις συνεισφορές στον ΟΓΑ, προκειμένου να έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη για τους ίδιους και τα μέλη των οικογενειών τους.
Τέλος, καλό θα είναι οι προϋπολογισμοί να γίνονται με βάση τις χειρότερες συνθήκες, προκειμένου να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις στους… «επενδυτές».

Στο κείμενό μας χρησιμοποιήσαμε μόνο αγροτικές και όχι κτηνοτροφικές καλλιέργειες κι αυτό επειδή η κτηνοτροφία (η έναρξη αλλά και η λειτουργία της) είναι κατά πολύ ακριβότερη και ως εκ τούτου απαιτούνται πολύ μεγαλύτερα αρχικά κεφάλαια (για εγκαταστάσεις, αγορά πρωταρχικού ζωϊκού κεφαλαίου, τροφές κ.α.). Σημειώνουμε, επίσης, πως στις ανωτέρω προσεγγίσεις δεν συνυπολογίσαμε τον παράγοντα «χρήση εργατών» οι οποίοι είναι απαιτητοί σε αρκετά στάδια της αγροτικής οικονομίας και φυσικά είναι πρόσθετα οικονομικά βάρη για τον επενδυτή αγρότη.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, η ενασχόληση με την αγροτική είναι κατά πολύ πιο δύσκολη από την ειδυλλιακή εικόνα που θέλουν να μας δείχνουν στις τηλεοπτικές οθόνες. Αν κανείς αναρωτηθεί «γιατί συμβαίνει αυτό;» τότε η απάντηση βρίσκεται στα ποσά των χρημάτων που απαιτούνται για την είσοδο στην αγροτική ζωή. Και αφού αυτά τα ποσά δεν είναι μικρά (και με πολύ μικρές εγγυήσεις επιστροφής τους), όλοι καταλαβαίνουμε πως στην πραγματικότητα το κράτος βρήκε έναν ακόμη τρόπο να αδειάσει τις τσέπες των αφελών. Γιατί, μόνο αφελής μπορεί να είναι κάποιος νέος που χωρίς να έχει ήδη αγροτική γη και χωρίς να διαθέτει μηχανήματα, αρκούμενος μόνο σε ένα –κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο- ποσό, θα αποφασίσει να γίνει αγρότης, έχοντας απέναντί του ένα κράτος το οποίο έχει προγράψει την Ελληνική αγροτική καλλιέργεια.

Αυτό που εμείς συμβουλεύουμε (κι επειδή δεν είμαστε -και ούτε θα γίνουμε ποτέ- ειδικοί ή Σύνδεσμοςπαντογνώστες) σε όσους σήμερα σκέφτονται να γίνουν αγρότες:
Επισκεφθείτε αγροτικές περιοχές και μιλήστε ανοιχτά και ειλικρινά με αγρότες, ζητήστε τους να σας πούνε τις δυσκολίες που οι ίδιοι περνάνε, κάντε τους ερωτήσεις για όλα, κρατήστε σημειώσεις και τέλος, αποφασίστε, αφού πρώτα αποκτήσετε σφαιρική πληροφόρηση για το μεγάλο βήμα που πρόκειται να κάνετε στην ζωή σας. Γιατί, ενδέχεται να είναι ένα βήμα στο κενό, για το οποίο κανείς δεν θα δεχτεί να αναλάβει την ευθύνη στην περίπτωση που καταστραφείτε… τουναντίον, ενδέχεται να ακούσετε και την φράση "ας πρόσεχαν" ή ακόμη και το "δεν ήξεραν... δεν ρώταγαν;"!

Η συνεχής αναβολή ανακοίνωσης της ημερομηνίας των εκλογών και ο πανικός των τοκογλύφων και των δωσίλογών τους

Όλοι θυμόμαστε τις πρόσφατες σπαρακτικές δηλώσεις ,του σακάτη κυρίως στην ψυχή, Σόιμπλε ότι «τα αστικά κόμματα δεν μπορούν να κυβερνήσουν, και ο Ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί ...» δηλαδή ότι δεν θέλουμε μία νέα γερμανική κατοχή, μία γερμανοκρατία που να υπαγορεύει στους εδώ δωσίλογους ηγέτες την πολιτική με την οποία θα μας « τιθασεύουν» εμάς τους ανυπότακτους Ρωμιούς…

Τί θέλει να πει ο σακάτης ποιητής εκ του προχείρου, ο ανάπηρος δαίμονας με την ναζιστική καταγωγή (Γκέρινγκ), το θλιβερό εκμαγείο της τοκογλυφικής απληστίας;

Ότι τα ποσοστά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν βγαίνουν ούτε για αξιωματική αντιπολίτευση!!!

Αυτός είναι και ο λόγος που η προκήρυξη των εκλογών έχει γίνει ένας κακόγουστος γρίφος, ένα κρυφτούλι που παίζουν ο Αντωνάκης κι ο Βαγγελάκης με τον Παπαδήμιο αρχηγό, μόνο που δεν είναι του Άη Γιάννη κι αυτοί δεν πηδάνε φωτιές αλλά παλούκια και βλέπουν από τα γκάλοπ (τα κρυφά όχι τα στημένα που δημοσιεύονται) ότι ήρθε η ώρα να τους παλουκώσει ο λαός…

Ακόμη και στις επίσημες « σφυγμομετρήσεις» πέφτουν κάθετα. Μόλις προχθές δημοσιεύσαμε ότι αποτελούν KAI TO(!) ΠΡΩTAΠΡΙΛIATIKO ΨEMMA!!! και στην αμέσως επόμενη σφυγμομέτρηση το ποσοστό της Ν.Δ. από 22% έγινε 12,8%!!!

Επομένως φοβούνται να ανακοινώσουν την ημερομηνία των εκλογών. Πολύ περισσότερο τώρα που τρέμουν το μέτωπο Καμμένος, ΕΠΑΜ, ΔΗΚΚΙ και ίσως και ΣΥΡΙΖΑ
(ο Αλέξης το σκέφτεται σοβαρά, γιατί αν δεν μπει, θα χάσει τους μισούς ψηφοφόρους) και κυρίως τρέμουν το πλειοψηφικό ρεύμα που μπορεί αυτό το μέτωπο να δημιουργήσει.

Οι Γερμανοί και λοιποί σιωνιστές τοκογλύφοι λοιπόν βλέπουν ότι οι Έλληνες στέκονται για μια ακόμη φορά απέναντί τους και θα σταματήσουν το 4ο Ράϊχ και αναδιπλώνονται.
Μέχρι στρατιωτικούς νόμους μετά από επίπλαστες ταραχές με μετανάστες σκέφτονται...μέχρι και τους Τούρκους θα φέρουν φτάνει να περάσουν τα άνομα σχέδιά τους...

Αλλά ο Ελληνικός λαός θα σταθεί όρθιος θα παλέψει και θα διώξει από τον ιερό Ελληνικό χώρο, τόσο τους επίδοξους σιωνιστές κατακτητές, όσο και τους δωσίλογους που τους υπηρετούν…

Μια βραδυφλεγής βόμβα είναι το θέμα του εμπάργκο στο πετρέλαιο του Ιράν που έχει αποφασίσει η ΕΕ και θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιουλίου.

Όμως το πάγωμα των πληρωμών στις τράπεζες έχει ήδη ξεκινήσει.

Σύμφωνα με στέλεχος των ΕΛΠΕ στο δίκτυο Reuters, η εταιρία διέκοψε τις εισαγωγές Ιρανικού πετρελαίου για τον Απρίλιο, κάτι το οποίο και αναμένεται να γίνει και τον Μάιο.

“Χρησιμοποιούσαμε συνέχεια μια τουρκική τράπεζα, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε και μια ευρωπαϊκή τράπεζα για να κάνουμε την πληρωμή από την ελληνική μας τράπεζα στην τουρκική και οι ευρωπαϊκές τράπεζες αρνούνται να το κάνουν αυτό”.

“Δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Αν μπορούμε αργότερα, θα σεβαστούμε το συμβόλαιο μας αλλά θα αντλήσουμε μόνο το ελάχιστο”, είπε το στέλεχος της εταιρίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα ΕΛΠΕ προμηθεύονται αργό από τη Ρωσία και τη Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, το Ιράν ήταν η μόνη χώρα που έδινε πετρέλαιο στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου επί πιστώσει.

Όλοι γνωρίζουμε την ανικανότητα των πολιτικών τα τελευταία σαράντα χρόνια να αντιληφθούν ότι το πελατειακό κράτος, το κράτος του ρουσφετιού, του κομματισμού και του άκρατου λαϊκισμού, σε συνδυασμό με τη ρεμούλα και την κυριαρχία της διαπλοκής και της δισφθοράς, δε θα μπορούσε να διαρκέσει για πολύ καιρό.

Οι ευθύνες των πολιτικών για την κατάντια της χώρας είναι τεράστιες και δεν έχει νόημα να μοιράσουμε τώρα τα μερίδια. Και το ΠΑΣΟΚ έκανε εγκλήματα και η Νέα Δημοκρατία το ίδιο και η στείρα Αριστερά έβαλε το λιθαράκι της στη διάλυση του ελληνικού κράτους.

Έχουμε γράψει πολλές φορές για το τέλος της Μεταπολίτευσης του 1974 και την αναγκαιότητα μιας Νέα Μεταπολίτευσης λόγω της αδυναμίας του σημερινού πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση και να αντιμετωπίσει την Τρόϊκα και τους Δανειστές.

Ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ο προφήτης της Νέα Μεταπολίτευση. Με κεντρικό σύνθημα αυτήν έγινε αρχηγός της ΝΔ και κατατρόπωσε τζάκια και βαρονίες. Αυτός ήταν και είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο τον στηρίζουμε. Όμως, οι επανειλημμένα διακηρυχθείσες θέσεις του αρχηγού της ΝΔ για διάλυση του σημερινού πολιτικού συστήματος, για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και για μια νέα κοινωνική πλειοψηφία τρομοκράτησαν το σύστημα. Που επιδίδεται από τότε σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εξουδετερώσει τους στόχους του, να φέρει τη ΝΔ στα νερά της και να υπονομεύσει την εκλογική νίκη της.

Η υπονόμευση γίνεται με πολλούς τρόπους. Με την αλλοίωση και διαστρέβλωση του μηνύματος του Σαμαρά, με την παραπληροφόρηση για τις θέσεις του, με την υπέρμετρη προβολή από τα ΜΜΕ φθαρμένων πολιτικών προσώπων της ΝΔ, με την χρησιμοποίηση εγκαθέτων κλπ.

Όμως το κυριότερο όπλο που χρησιμοποιήθηκε εναντίον του ήταν ο εκβιασμός της χρεοκοπίας. Η απειλή ότι θα χρεοκοπήσουν την χώρα και θα καταντήσουν τον λαό της ζητιάνο, αν ο Σαμαράς δεν δεσμευόταν και δεν υπέγραφε την δανειακή.

Όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως στο παιχνίδι των δεσμεύσεων και των υπογραφών από τα κόμμα οι δανειστές είχαν την αμέριστη βοήθεια του Βενιζέλου. Ο οποίος δεν δίστασε να στερήσει από την πατρίδα του το όπλο των διαπραγματεύσεων προκειμένου να δεσμεύσει την κυβέρνηση Σαμαρά με μέτρα που αποφάσισε …ο ίδιος. Για να αρχίσει έτσι η υπονόμευση της κυβέρνησης Σαμαρά από τώρα και να λέει μετά, ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όπως θέλει να ελπίζει, ότι “όλοι ίδιοι είναι”.

Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη νίκη της τρόικας. Με τις υπογραφές στα Μνημόνια οδήγησε όχι μόνο στην οικονομική υποτέλεια (αυτή ήταν άλλωστε …δεδομένη) αλλά στην πλήρη απαξίωση των κομμάτων εξουσίας. Επιτάχυνε δηλαδή η ίδια το τέλος του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας των κομμάτων. Στην θέση των οποίων προωθεί πλέον με όλα τα διαπλεκόμενα μέσα κυβερνήσεις τεχνοκρατών με τον Παπαδήμο, ή άλλον πιο ικανό.

Κι αφού οι τροικάνοι διέλυσαν το πολιτικό σύστημα με την τακτική τους , στη συνέχεια εμφανίστηκαν και οι νεόκοποι σωτήρες για να ευτελίσουν και να γελοιοποιήσουν εντελώς το πολιτικό σύστημα. Πολιτικοί παλαιάς κοπής και νοοτροπίας σαν τον Καμμένο, τον Κουβέλη, το Δημαρά ή τον … Καστανίδη και την Λούκα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αν τους έλεγε κανείς ότι θα γινόντουσαν αρχηγοί κόμματος θα γελούσαν οι ίδιοι, παριστάνουν τώρα τους σωτήρες και πως έχουν ιδέες, λύσεις, δρόμους διεξόδου. Αλλά στην ουσία είναι σάρκες εκ της σαρκός του συστήματος.

Ουσιαστικά το κόλπο της τρόικας και των εγχώριων συνεργατών τους είναι να δημιουργήσει πολιτική θολούρα. Να μην ξέρει ο κόσμος τι να στηρίξει. Να ψηφίσει Σαμαρά ή να πάει με την… Κουντουρά; Να στηρίξει τον Μπένι ή να αγκαλιαστεί με το Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής και αν αυτόν τον βρίσκει …. ακραίο με την Τζούλια Παπαδημητρίου, η οποία επίσης θέλει να κάνει κόμμα;

Όλοι μαζί στο καζάνι όπου τίποτε δεν ξεχωρίζει, κανείς δε βγαίνει μπροστά, κανείς δε γλιτώνει από το μαγείρεμα.

Γι αυτό θα λέμε κάθε μέρα, μέχρι να το καταλάβουν στην Συγγρού: η μαμή της ιστορίας είναι η ρήξη. Κι έτσι πως πάνε δεν τα βλέπουμε καθόλου καλά τα πράγματα.

Αριστερός Ψάλτης


Γράφει η Κωνσταντίνα Παλαιολόγου

Βρυξέλλες

Τα ήξεραν απ την αρχή όλα, οι …Gastmeisters*. Είναι δυνατόν να μην ήξεραν; Aκόμη κι όταν άρχισαν να πληθαίνουν οι φωνές των οικονομολόγων, εντός και εκτός Ελλάδας, ότι αυτή η λύση δεν είναι “τελική”, ότι θα μεγαλώνει και θα κακοφορμίζει το πρόβλημα αντί να λυθεί, οι Gastmeisters δια φωνής Μέρκελ και Σία επέμεναν πεισματικά. Γιατί; Η πασιφανής, λογική εξήγηση: ήθελαν να κερδίσουν χρόνο, να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες των τραπεζών τους, ήθελαν την “συντεταγμένη” χασούρα. Ordnung über Alles**. Από κοντά κι οι γερμανοποιημένοι, αφελληνισμένοι, ενίοτε γερμανοσπουδαγμένοι και αποδεδειγμένα εξαγορασμένοι, εκτελεστικάριοί τους.
Φάκελλος “Ελλάδα”. Κωδικός Siemens. Διαβάστε σωστότερα Sie-meins (μτφρ. Εσείς – Δικοί μας…).

Η Ιστορία των Γερμανών από το 1870, όταν ενώθηκαν σε έθνος υπό τον Μπίσμαρκ κι εντεύθεν, θα μπορούσε να συνοψισθεί επιγραμματικά ως εξής: πώς η τευτονική ordnung (τάξη) μπορεί σε συνδυασμό με το βεμπερικό προτεσταντικό ήθος να μεταλλαχθεί σε νεύρωση και να καταστρέψει τα πάντα. Οι Γερμανοί πιστεύουν στην Θεά Autoritas: “αν μάθεις να υπακούς, μπορεί κι εσύ μια μέρα να γίνεις αφεντικό.” Αυτή η μονοκόμματη και παιδαριώδης ψυχολογία της εμμονής, μιας εμμονής να βάζουν τη ζωή σε κουτάκια, στοιχισμένα πίσω και μπρος από άλλα κουτάκια, όπως αποπειράθηκε ο Γερμανός Καντ στην “Κριτική του Καθαρού Λόγου”, εμμονή κατευθείαν βγαλμένη από Μέλανα Δρυμό, ήρθαν οι Μέρκελ και Σία να επιβάλουν στη ψυχοσύνθεση ενός άλλου έθνους.

Φέρνουν δανεικό χρυσό και υποσχέσεις μεγάλες με αντίτιμο μια ξένη προς εμάς στάση και κοσμοθεωρία. Ποιος ξέρει; Ποιος τους καταλαβαίνει τους Γερμανούς; Ίσως να έχουν κατά νου πως η Ιστορία πρέπει να συνεχισθεί από εκεί που σταμάτησε ανολοκλήρωτη: στη βαυαρική αντιβασιλεία και τον Όθωνα. Το έχουν πάρει εντελώς προσωπικά οι παλιοί νέοι Gastmeisters να ”βελτιώσουν” και εμάς και τη δική τους Ιστορία, κάτω από το φόβο να αποδείξουν ότι αυτή τη φορά η νεύρωση της αχλαδόσχημης Βαλκυρίας με το οινοπνευματί μάτι είναι το ιδανικό mοdus operandi, τουλάχιστον της Ενωμένης Ευρώπης. Διότι τη “τελική” λύση θέλουν να την εφαρμόσουν τελικά και στα υπόλοιπα χοιρίδια του ευρωπαικού νότου…

Οι Γερμανοί ξανάρχονται. Να μας ποδοπατήσουν, να μας ποδηγετήσουν, να μας εκμεταλλευτούν, να αποψιλώσουν τη γη μας με εντατικές οικονομίες κλίμακος, γνωστές στη τευτονική αργκό ως ‘’οικονομικές ζώνες ανάπτυξης’’, να στεγνώσουν την ελληνική, μεσογειακή ψυχή μας από κάθε αυθορμησία, κάθε ανάταση. Κι όλα αυτά τα μεγαλόσχημα γερμανικά θα τα κάνουν με τον εκλεπτυσμένο τρόπο της γερμανικής “ψυχής”, το γνωστό τοις πάσι “Sie”. Θα ήταν τόσο αγενές, μα τόσο άπρεπο, και τόσο αντιγερμανικό εντέλει, να μας απευθύνουν τις προσταγές τους με διαφορετικό τρόπο. Έρχονται εκλογές και οι Gastmeisters αναρωτιούνται στην μετά Παπαδήμο εποχή, σε ποιον να αφήσουν το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν; Είναι κι αυτό ένα θέμα, που πρέπει να δούμε με πολλή σοβαρότητα, και την απαραίτηση τάξη. Επιδεικνύοντας οπωσδήποτε και την προσήκουσα πίστη προς την νεοεκλεγείσα Τreuhand των δικών μας αχρείων που τώρα είναι οι δικοί τους εκτελεστικάριοι.

Εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ, όμως, που με το σκληρό, μισόκλειστο μάτι του λύκου που βλέπει καθαρά, μελετούμε τους Γερμανούς, θα τους συστήσουμε, πάντα με το δικό τους Sie, να ξαναδιαβάσουν αυτό που έχει γράψει ο δικός τους Γκαίτε, να το διαβάσουν όμως λίγο πιο προσεκτικά αυτή τη φορά: “εμπειρία είναι η παρωδία μιας ιδέας”.

Για εμάς το γερμανικό “sieg heil”, κακόηχη στριγγιά, ηθικά αναθεματισμένη, ιστορικά στιγματισμένη είναι κενό γράμμα, ψευδεπίγραφη ευχή, κατάρα μασκαρεμένη.

Εμείς τα λέμε αλλιώς, γιατί είμαστε αλλιώς, η ψυχή μας είναι αλλιώς, ο Θεός μας είναι αλλιώς: “Και του χρόνου λέφτεροι, και νοικύρηδες του δικού μας σπιτικού”.


* Δεν γνωρίζω να υπάρχει η λέξη Gastmeisters, την έφτιαξα επί τούτου ορμώμενη από το γνωστό Gastarbeiter = φιλοξενούμενος εργάτης. Ετσι, το Gastmeisters το χρησιμοποιώ εδώ και ειρωνικά ως “φιλοξενούμενα αφεντικά”

** Ordnung über Alles = Η τάξη πάνω απ’όλα
Από το μαύρο 2009, ανακαλύπτουμε οπλοστάσια στην Ελλάδα. Από την μία άκρη στην άλλη. Με βαρύ, πολεμικό οπλισμό. Τελευταία ανακάλυψη, αποθήκη πολεμικού οπλισμού στην Λούτσα (και όχι “γιάφκα”).

Ένας εσωτερικός εχθρός χτίζεται αθόρυβα

με 1500 Λίβυους φονιάδες μισθοφόρους που “αγνοούνται” από τα νοσοκομεία και τα πανάκριβα ξενοδοχεία που είχαν κατακλύσει. (τα έχουμε αποκαλύψει όλα στο πέρασμα του χρόνου).
με UCKάδες που ήδη επιδίδονται σε δολοφονίες πολιτών, ληστείες και δοκιμή των αντανακλαστικών κοινωνίας και αρχών.
με Ισλαμοφασίστες – ταλιμπάν σαν τους φονιάδες του Κοσσόβου και της Βοσνίας.

Δυστυχώς ο αποβλακωμένος Έλληνας που του φταίνε τα νεφελίμ και η λυκάνθρωπος συνυφάδα του Κεμάλ, δεν καταλαβαίνει ότι είμαστε ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση.
Δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που έγινε στην Κύπρο το 65-74, στην Βοσνία στις αρχές του ’90 και στο Κοσσυφοπέδιο στα τέλη του ’90 έρχεται και στην χώρα μας.

Ο αποχαυνωμένος, απονευρωμένος Έλληνας δεν μπορεί να καταλάβει ότι ένα ωραίο πρωΐ θα αρχίσουν οι επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα και μέσα σε λίγες εβδομάδες θα σφάζονται πολίτες στους δρόμους από αλλαλάζοντες “οικονομικούς μετανάστες”. Οικονομικούς δολοφόνους δηλαδή, αφού το πρόθεμα “οικονομικός” μόνο άφεση αμαρτιών δεν μπορεί να δώσει.
Η οικονομία είναι το κίνητρο σφαγής των λαών.


Όλα κατασκευάστηκαν μεθοδικά. Δημοσιογράφοι πληρώθηκαν για να αποκαλούν τα κεμαλοναζιστικά σκουλήκια ως “μαχητές του τζιχάντ”.
Να αποκαλούν τους Λίβυους και τους Σύρους “μισθοφόρους γενίτσαρους” ως “μαχητές της ελευθερίας”.
Να αποκαλούν τον Πακιστανό βιαστή ανηλίκων ως “θύμα αστυνομικής βίας” και εντέλει να πετυχαίνουν να μένει ακόμα και ο βιαστής στην χώρα, μέσω ακριβοπληρωμένων δικηγόρων που ουδείς έψαξε ποιούς μετόχους έχει η LTD που τους αμοίβει.


Και βέβαια τα καταζητούμενα καθάρματα της Siemens, που μοίραζαν αφειδώς σακούλες σε θύλακες “σκέψης και λατρείας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας”, η κυρία του κυρίου που πούλαγε γερμανικά όπλα και αυτή πούλαγε “οθωμανικούς παραδείσους”, πάντα εδώ.
Από τον Αλάριχο, εδώ.
Με τον Μέτερνιχ, εδώ.
Το 1897 με τον Φον Γκρούμπκωφ ηγέτη τον Τούρκων να κατασφάζει γυναικόπαιδα, πάλι εδώ.
Το 1921, εδώ με την Thyssen να δίνει την μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια που είχε δει η ανθρωπότητα, στον Κεμάλ.

Φανταστείτε, 10 χειροβομβίδες για κάθε Έλληνα στρατιώτη!
Ποιά, η Thyssen που σήμερα το παιδάκι της ρημάζει τα Ελληνικά ναυπηγεία, τα υποβρύχια που γέρνουν, έχοντας εξαγοράσει πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους.
Ποιός να μιλήσει;


Έτσι, μέσα σε απόλυτη σιωπή θα ξεκινήσει ο εκκωφαντικός εφιάλτης.
Και οι πολιτικοί θα εκλιπαρούν για την επιβίωση.

Ποιά πετρέλαια;
Ποιά μνημόνια;
Ποιοί αγωγοί;

Πάρτε τα όλα, σταματήστε όμως τους “κόνδορες”, τους “μαχητές του τζιχάντ”…


Υπάρχει ελπίδα;

Ναι. ΕΜΕΙΣ.
Εμείς που μείναμε ζωντανοί με μάτια ανοιχτά για να μπορούμε να αντικρύσουμε τον εφιάλτη.
Εμείς που ζούμε για την Ελλάδα με πνοή την αλήθεια και όχι φαντασιώσεις.
Που δεν ψάχνουμε τα “πρωτόκολλα” για να μας έλθει εντέλει ένας κράχτης Εβραίος με τριάντα χιλιάδες χρυσά Μάρκα.
Που δεν ρωτήσαμε αν η ξαδέλφη του Κεμάλ ήταν Εβραία πριν βγούμε στο βουνό Καπαφιντίχ για αντάρτικο στους Τσέτες.


Η δημιουργία ενός ανύπαρκτου εχθρού ήταν πάντα στα πλαίσια της δολιοφθοράς. Όπως και ο μύθος του πανίσχυρου.
Γι’ αυτό ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Ελλάδα, διότι αντί να σκούζει και να βλαστημά την μοίρα του τρέμοντας σαν το ψάρι, πήρε το σπαθί και έδειξε τον δρόμο.
Δεν κάθησε να φιλοσοφεί για τους σκοτεινούς τακλαμακανοσιωνιστές που κρύβονται πίσω από τους φανεροβαμπιριστές οι οποίοι διοικούν πραγματικά τον Σουλτάνο που στέλνει εν αγνοία του ο κακομοίρης τους κακόμοιρους τσέτες (θύματα και αυτοί) για να ξεκοιλιαζουν εγκύους.

Αν ο Κολοκοτρώνης πίστευε ότι για όλα φταίει ο μασωνοεβραίοκινεζόσαυρος Λουμούμπα, το πιιθανότερο είναι σήμερα να μιλούσαμε Τούρκικα.


Την επόμενη μέρα θα ζήσουν οι πολυκατοικίες που έγιναν μετερίζια.
Εκεί που όταν θα φτάνουν οι ορδές για να σφάξουν, θα αντικρύζουν μία γραμμή πυρός από κάθε μπαλκόνι.
Ένα Σούλι σε κάθε γειτονιά είναι το μυστικό.


Ειδ’ άλλως καθήστε στην Σμύρνη περιμένοντας τον Στεργιάδη να σας σώσει.

Και ακόμα σήμερα κυβερνά Γ. Παπανδρέου με πολλούς, μα πολλούς Στεργιάδηδες, ενώ εμείς ψάχνουμε τον μπαμπούλα.

Αν είναι να πεθάνουμε λοιπόν, ας πεθάνουμε όρθιοι και όχι με την τσίμπλα στο μάτι.




Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Ο κύριος Σόιμπλε σε πρόσφατες δηλώσεις του μας είπε αυτό που ήδη ξέραμε . Μας είπε ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μας αφήσουν να ''βαρέσουμε κανόνι'' και ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ΕΥΡΩ θα ήταν καταστροφική για την ευρωζώνη.

Αυτά τα γνωρίζαμε ήδη. Ακούγοντας τα αυτά όμως δια στόματος του υπουργού οικονομικών της Γερμανίας όλοι αυτοί που δεν ψήφισαν την δανειακή αισθάνθηκαν δικαιωμένη...

Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Σόιμπλε μας ανακοίνωσε για άλλη μια φορά το ποιά είναι η επιλογή της Γερμανίας, η επιλογή της Μέρκελ, η επιλογή της τρόικας, για εμάς. Η συντεταγμένη χρεοκοπία εντός της ζώνης του Ευρώ είναι η επιλογή τους για εμάς και βεβαίως δεν θα μας άφηναν ποτέ να κηρύξουμε από μόνοι μας χρεοκοπία και να επιστρέψουμε στο Εθνικό νόμισμα.

Δεν είναι κορόιδα οι Γερμανοί να μας αφήσουν να αυτομολήσουμε, ενώ μπορούν εκμεταλλευόμενοι τον φόβο μας για την δραχμή και την Ευρωλαγνεία μας να μας έχουν αποικία. Αυτά άλλωστε τα έχουμε ψηφίσει και με την συνθήκη της Λισσαβόνας το 2008. Συνθήκη που προβλέπει τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας και την μετατροπή των Ευρωπαϊκών κρατών σε καντόνια, που θα διοικούνται με ντιρεκτίβες των Βρυξελλών. Όποια αναθεώρηση της Λισσαβόνας γίνει προς την κατεύθυνση της ''ευρωπαϊκής ενοποίησης' 'θα σημαίνει λιγότερο εθνικό κράτος. Ήδη ετοιμάζουν επιτροπές που θα ελέγχουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς και την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων, που πλέον θα αναγράφονται και στα εθνικά συντάγματα...

Αυτά ψηφίσαμε και αυτά πραγματοποιούνται τώρα μπροστά στα απορημένα μάτια μας. Δεν θα μας αφήσουν λοιπόν ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και ο Ολι Ρεν, να αποδράσουμε από την φυλακή του ΕΥΡΩ. Δεν είναι κορόιδα να χάσουν τους είλωτες και τους περίοικους στη νέα Ευρώπη που στήνουνε αναθέτοντας στους Γερμανούς τον ρόλο του τοποτηρητή. Σε αυτή την Ευρώπη την θέση των ομοίων θα πάρουνε οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους. Οι υπόλοιποι θα είναι οι περίοικοι και οι είλωτες. Αυτοί είναι η επιλογή της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ για εμάς.

Το ερώτημα είναι εμείς οι ίδιοι ως Έθνος, έχουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα μας βγάλει από το τέλμα των μνημονίων και θα μας ξαναδώσει αξιοπρέπεια;

Μέχρι τώρα οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις αναλώνονται σε καταγγελίες και λαϊκίστικες υποσχέσεις. Λένε θα καταγγείλουμε τα μνημόνια και θα κάνουμε στάση πληρωμών, αλλά εντός Ευρώ. Μα όλα αυτά μαζί δεν γίνονται και το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι πάνε να καταρτίσουν πρόγραμμα βάση των δημοσκοπήσεων. Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι το 70% του Ελληνικού λαού λέει όχι στο μνημόνιο, αλλά ναι στο Ευρώ…! Κάποιοι λοιπόν φτιάχνουν προγράμματα βάσει αυτής της λογικής. Δεν μπορούν να γίνονται όμως όλα αυτά μαζί.

Η μόνη έντιμη εναλλακτική θα ήταν η έξοδος της χώρας από την ζώνη του Ευρώ. Ναι, δεν θα λύνονταν όλα με μαγικό τρόπο και ναι, οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση θα ήταν δύο φορές περισσότερο απαραίτητες με την δραχμή, αλλά η ξεζουμισμένη αγορά θα έπαιρνε βαθιές ανάσες και το χρήμα θα κινιόταν πάλι. Ναι, θα ήταν μια δύσκολη και ανηφορική πορεία η έξοδος από το ευρώ, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε και πάλι εμείς οι ίδιοι την διακυβέρνηση του κράτους μας. Θα αποκτούσαμε και πάλι αξιοπρέπεια.

Στις επερχόμενες λοιπόν εκλογές, που θα είναι ίσως οι πιο κρίσιμες από ιδρύσεως Ελληνικού κράτους, πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι διακυβεύεται αυτή η ίδια η ύπαρξη του Ελληνικού εθνικού κράτους.
Οι πολιτικές δυνάμεις που έφεραν την χώρα εδώ σ αυτό το σημείο έχουν χρέος να βγουν και να πουν την αλήθεια στον λαό για το μνημόνιο και τι έχουνε υποσχεθεί στους ξένους.
Αλλά και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να αφήσουν τους λαϊκισμούς και να αντιπαρατάξουν στο μνημόνιο την μόνη πραγματική εναλλακτική πρόταση. Την έξοδο της χώρας από το Ευρώ. Σε αντίθετη περίπτωση ας αποχαιρετήσουμε το Ελληνικό εθνικό κράτος και την δημοκρατία. Η παγκόσμια τραπεζική δικτατορία της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ μας έχει έτοιμο το κουστουμάκι και περιλαμβάνει επιτροπές, φόρους, πλειστηριασμούς, φοροκάρτες και κάρτες του πολίτη...

Όλα για το καλό μας... όλα για να δεθούμε χειροπόδαρα...
Και να ζήσουνε αυτοί καλά κι εμείς… όλο και χειρότερα…

Περισσότερα από 1000 αυτόματα όπλα στην Αρτέμιδα και ολοκαίνουργια Μ16 και M4!

Ένα οπλοστάσιο ικανό να εξοπλίσει ένα ολόκληρη σύνταγμα ειδικών δυνάμεων (σύνταγμα της παλαιάς σύνθεσης του ΕΣ, όχι της νέας που είναι χαμηλής οροφής), αφορά τελικά η ανακάλυψη της οπλαποθήκης, κατόπιν αξιοποίησης συγκεκριμένων πληροφοριών από τις αρχές ασφαλείας της χώρας στο τριώροφο κτίριο της Αγίας Μαρίνας στην Αρτέμιδα Αττικής.

Όπως αναφέρουν απόλυτα ασφαλείς πηγές, τα όπλα είναι… πάνω από 1000 (χίλια!) και είναι σχεδόν όλα ολοκαίνουρια επιθετικά τυφέκια διαφόρων τύπων και αυτό είναι που προβληματίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι δηλαδή μόνο τα κλασικά AK-47 (όλα τελευταίας παρτίδας παραγωγής) είναι και αμερικανικής κατασκευής Μ16, η έκδοση Colt Commando M4, ενώ κάποιοι άλλοι μιλούν και για ελβετικά τυφέκια SIG από αυτά που χρησιμοποιούν οι ομάδες SEAL του αμερικανικού Ναυτικού.

Από εκεί ξεκινά και ο προβληματισμός της ΕΥΠ και βέβαια της αστυνομίας, καθώς πρόκειται με διαφορά για το μεγαλύτερο οπλοστάσιο που έχει βρεθεί στη χώρα από την λήξη του ανταρτοπολέμου το 1949 και ένα από τα μεγαλύτερα παράνομα οπλοστάσια που έχουν βρεθεί στην Ευρώπη.

Όπως σημείωνε αξιωματικός του Στρατού «Από το 1999 την εποχή του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, έχει να βρεθεί τέτοια ποσότητα παράνομου οπλισμου στα Βαλκάνια».

Προβληματίζει ιδιαίτερα, βέβαια, η προέλευση και η κατάσταση των όπλων: Ολοκαίνουρια, αχρησιμοποίητα. Όποιος τα αγόρασε (ή δεν αγοράστηκαν και απλά … δωρίστηκαν;) και τα μετέφερε στο τριώροφο κτίριο στην Αγία Μαρίνα Αρτέμιδας είναι άριστα δικτυωμένος με το «σοβαρό» παράνομο εμπόριο όπλων. «ΑΚ-47 μπορώ να αγοράσω και στην Ομόνοια με 500 ευρώ, αλλά Μ16 ή Μ4 σε τέτοιες ποσότητες, πρέπει να βρω κύκλωμα με πολύ υψηλές διασυνδέσεις και εκτός Ελλάδας» σημείωνε αξιωματικός της Αστυνομίας.

Από εκεί αρχίζουν και τα… δύσκολα: Η υπόθεση δεν είναι καθόλου απλή είναι βέβαιο έχει να κάνει με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας.

Κάποιοι, ετοίμαζαν κάτι. Αυτό είναι βέβαιο. Μόνο τυχαίο δεν είναι που έχει ενδιαφερθεί για το ζήτημα τα κλιμάκια μυστικών υπηρεσιών τουλάχιστον δύο ξένων πρεσβειών στην Αθήνα.

Τα όπλα δεν είχαν έρθει εδώ για να πουληθούν, ούτε αποτελούσε η Αρτέμιδα διαμετακομιστικό σταθμό. Μία υπόνοια που υπήρχε, μήπως τυχόν τα όπλα φορτώνονταν σε πλοίο που θα περνούσε κοντά στις ακτές της Αττικής με κατεύθυνση ανατολικά, απορρίφθηκε: Υπάρχουν άλλα πολύ ασφαλέστερα δρομολόγια και σίγουρα δεν υπάρχουν «διαμετακομιστικοί σταθμοί» σε τέτοιες υποθέσεις. Είναι πάντα “one way”.

Oι έρευνες, λοιπόν, επικεντρώνονται σε δύο άξονες:

Ο ένας έχει να κάνει με τον UCC, τον παράνομο «απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς», δηλαδή τους εξτρεμιστές Αλβανούς που έχουν στενές σχέσεις με τον UCK και ονειρεύονται την «απελευθέρωση της Τσαμουριάς» (το 2000-2001 είχε υπάρξει μια τεράστια κινητοποίηση του UCC και μεγάλες ποσότητες όπλων είχαν τοποθετηθεί σε διάφορες κρύπτες στην Β.Ελλάδα).

Ο δεύτερος άξονας, εξίσου ανησυχητικός, είναι αν τα όπλα να προορίζονταν για ομάδες προβοκατόρων εντός της χώρας. Το τριόροφο οίκημα στο οποίο στεγάζονταν ανήκει σε 53χρονο δικηγόρο ο οποίος αναζητείται.

Σημειώνουμε ότι τα όπλα είναι «του κουτιού», μία πληροφορία φέρει ως χώρα παραγωγής «κράτος της Κεντρικής Ευρώπης» και φωτογραφίζουν την Σλοβακία.

Τα όπλα εξετάζονται από τα εγκληματολογικά εργαστήρια για αποτυπώματα και ίχνη DNA, αλλά είναι μία διαδικασία που θα κρατήσει εβδομάδες. Κατ’αρχήν η μεταφοράς τους δε πρόκειται να ολοκληρωθεί πριν από το τέλος της εβδομάδας.

Το ενδεχόμενο να πρόκειται για παράνομο εμπόριο όπλων, αποκλείεται. Τέτοια ποσότητα για να πουληθεί στην ελληνική αγορά χωρίς να υποπέσει κάτι στην προσοχή των αρχών ασφαλείας είναι πρακτικά αδύνατον. Και αν για τα ΑΚ-47 μπορούν εύκολα να διακινηθούν τα Μ16 και τα Μ4 τραβάνε αμέσως την προσοχή και … «συζητιούνται», οπότε είναι αδύνατον κάποιος να πίστευε ότι θα μπορούσε να πουλήσει στην λιανική τέτοια ποσότητα όπλων.

Υπάρχει βέβαια πάντα το ενδεχόμενο να προορίζονταν για μεγάλο νησί της Ελλάδας με παράδοση στην οπλοκατοχή. Είναι το μοναδικό μέρος εντός Ελλάδας που σχετικά εύκολα θα μπορούσαν να απορροφηθούν στην ντόπια αγορά, χωρίς πολλές ερωτήσεις και με μεγαλύτερη ασφάλεια για τους διακινητές. Αλλά και πάλι πόσο πιθανό είναι να «παρκάρισαν» για μήνες (η τριόροφη πολυκατοικία είναι κλειστή εδώ και αρκετούς μήνες) για να μεταφερθούν εν συνεχεία εκεί;

Τελικά, το μόνο που δείχνει βέβαιο είναι ότι κάποιοι, κάτι ετοίμαζαν εντός Ελλάδας. Ή το ετοιμάζουν ακόμη. Κάτι πολύ χοντρό...

Υπό τον τίτλο «Συνελήφθηκε Ρώσος κατάσκοπος», η εφημερίδα Κίπρισλι αναφέρεται πρωτοσέλιδα στη σύλληψη χθες Ρώσου ναύτη ως υπόπτου για κατασκοπεία, αφού φωτογράφιζε στρατιωτικά τουρκικά σκάφη στο κλειστό λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, πρόκειται για το Ρώσο υπήκοο Nanec Hikov, ναύτη στο εμπορικό πλοίο με την ονομασία «Nataly 1», το οποίο αγκυροβόλησε κατά τις πρώτες πρωινές ώρες χθες στο κλειστό λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου. Μετά τη σύλληψή του, μεταφέρθηκε για «ανάκριση» σε παράνομο αστυνομικό σταθμό (ο οποίος δεν αναφέρεται) και από έλεγχο που έγινε στη φωτογραφική μηχανή που κρατούσε διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν φωτογραφίες των στρατιωτικών τουρκικών σκαφών.

Ακολούθως, διενεργήθηκε έρευνα από την ''αστυνομία'' στο εμπορικό πλοίο στο οποίο εργαζόταν ο ναύτης, χωρίς όμως να γίνει γνωστό κατά πόσο υπήρχε στο πλοίο οποιοδήποτε άλλο ύποπτο υλικό. Το πλοίο μετέφερε τσιγάρα και σιτάρι και, όπως αναφέρει η εφημερίδα, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, παρόμοια εμπορικά πλοία φορτώνουν από το λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου και ακολούθως μεταφέρουν εμπορεύματα σε άλλες χώρες. Η εφημερίδα αναφέρει ότι είναι άγνωστο κατά πόσο ο ναύτης θα παρουσιαστεί ενώπιον του επαρχιακού λεγόμενου δικαστηρίου Αμμοχώστου ή στρατοδικείου. Διευκρινίζεται ότι για τη σύλληψη του Ρώσου υπηκόου ενημερώθηκε η Πρεσβεία της Ρωσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία.


Αν κι o αρθρογράφος μιλάει αποκλειστικά για την αγορά των ΗΠΑ, από την λογική του αντιλαμβανόμαστε την λογική των Τραπεζών και κατά συνέπεια όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.
Αν και οι ΗΠΑ είναι το άντρο του καπιταλισμού, ο Jerry Bowyer δυσανασχετεί με την τάση των Αμερικανικών Κυβερνήσεων, στο να τυπώνουν χρήμα ώστε να τροφοδοτούν το χρέος, το οποίο παρομοιάζει με το τέρας του Λεβιάθαν.
Ακριβώς το αντίθετο κάνει το σκορποχώρι που λέγεται Ε.Ε.!
Αντί να τυπώσει χρήμα (πχ. Ευρωομόλογα) για να αποτρέψει την ύφεση που είναι πλέον παντού, μεταφέρει το χρέος στους πολίτες της Ευρώπης, ρίχνοντας λάδι στην φωτιά και αφαιρεί χρέος από τις Τράπεζες!
Ακόμη κι οι ΗΠΑ φαντάζουν "ευρωπαϊκότερες" από την Ε.Ε.!

Ο χρυσός, η δημιουργία του χρήματος και η νομισματοποίηση του χρέους

Forbes: Gold, Money Creation, and the Monetization of Debt
By Jerry Bowyer

Στο προηγούμενο άρθρο της σειράς αυτής τόνισα ότι ακόμα και μετά το πρόσφατο δραματικό ξεπούλημα οι τιμές του χρυσού εξακολουθούν να είναι υψηλότερα από ό, τι θα περίμενε κανείς, αν τις έβλεπε αποκλειστικά οδηγούμενες από τη δημιουργία χρήματος. Και η κατάσταση αυτή έχει διατηρηθεί για μερικά χρόνια, γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν καθοδηγείται από μια αντίδραση πανικού, γιατί εξ ορισμού ο πανικός τείνει συνήθως να διαρκεί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.

Έχοντας παρατηρήσει ότι αν και ο χρυσός ισορρόπησε στην κορυφή του αναμενόμενου εύρους τιμών που υπολόγιζα με νομισματικά μέτρα, αναρωτήθηκα γιατί δεν ενέπιπταν τουλάχιστον στη μεσαία κλίμακα.

Προσπαθώντας να λύσω το γρίφο, θεώρησα ότι ίσως ο χρυσός δεν είναι μόνο συνάρτηση της εγχώριας δημιουργίας χρήματος, αλλά και της διεθνούς δημιουργίας χρήματος επίσης. Με άλλα λόγια, οι τιμές του χρυσού ενδέχεται να ανέβουν με όρους δολαρίου, ακόμη περισσότερο από όσο η υπερβολική δημιουργία δολάριων θα υπαγόρευε από μόνη της.

Αν και άλλες χώρες υποβάθμισαν τα νομισμάτα τους, οι πολίτες των χωρών αυτών θα απαιτούσαν ομοίως χρυσό ως αντιστάθμισμα έναντι του πληθωρισμού. Και δεδομένου ότι μεγάλο μέρος του κόσμου φαίνεται , τουλάχιστον εν μέρει, να ακολουθεί τις ΗΠΑ στην αποδυνάμωση των νομισμάτων του, ίσως η παγκόσμια ζήτηση να οδηγήσει το χρυσό υψηλότερα ακόμη και από όσο θα περιμέναμε λόγω της υποτίμησης του δολαρίου.

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία, αλλά υπάρχουν κάποια προβλήματα με την άποψη αυτή.

Πρώτον, η άποψη ότι ο παγκόσμιος πληθωρισμός οδηγεί τις εγχώριες τιμές του χρυσού έχει προφανή θεωρητικό πρόβλημα.

Ναι, ο παγκόσμιος πληθωρισμός θα οδηγήσει σε παγκόσμια αύξηση της ζήτησης για χρυσό, αλλά θα οδηγήσει επίσης και σε αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς. Ο χρυσός είναι ένα αγαθό τόσο με καμπύλη ζήτησης και καμπύλη προσφοράς, και αν έχει δύο καμπύλες έχει μια τιμή ισορροπίας και η τιμή ισορροπίας για το χρυσό και το δολάριο είναι συνάρτηση της συγκριτικής ζήτησης και της προσφοράς του καθενός από αυτά.

Αν μεταξύ των τριών δισ. νέων καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο υπάρχει ένα ορισμένο ποσοστό των αγοραστών χρυσού και των καταναλωτών, στη συνέχεια μεταξύ των τριών δισεκατομμυρίων καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο, θα υπάρχει επίσης κι ένα ορισμένο ποσοστό των παραγωγών χρυσού και πωλητών.

Όπως ο χρυσός ανεβαίνει στην τιμή, το κίνητρα για να αποκτηθεί αυξάνει αναλογικά. Ετσι διατηρούσε η παγκόσμια οικονομία την νομισματική ισορροπία της, για χιλιετίες, πριν από την εμφάνιση του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος νομίσματος.

Δεύτερον, το μεγαλύτερο πρόβλημα της θεωρίας που λέει ότι ο παγκόσμιος πληθωρισμός οδηγεί και την εγχώρια τιμή του χρυσού, είναι ότι δεν λειτουργεί. Αν κάποιος είχε χρησιμοποιήσει παγκόσμιο πληθωρισμό για να προσπαθήσει να προβλέψει τις τιμές χρυσού σε δολάρια, ή να χρησιμοποιήσει τις τιμές του χρυσού σε δολάρια, για να προβλέψει τον πληθωρισμό του δολαρίου, θα είχε πολύ μικρή επιτυχία. Ο Παγκόσμιος πληθωρισμός δεν φαίνεται καν ικανός να εξηγήσει τις περιόδους στις οποίες οι τιμές του χρυσού ενδέχεται να αποδεσμευτούν από τους παράγοντες υποτίμησης του νομίσματος.

Φαίνεται ότι οι επενδυτές χρυσού δεν ενδιαφέρονται για το πόσα χρήματα έχει τυπώσει η Fed, ούτε απασχολούνται για το πόσα χρήματα οι άλλες Τράπεζες σε όλο τον κόσμο έχουν δημιουργήσει! Ανησυχούν για κάτι άλλο, και μπορεί να είναι βάσιμες οι ανησυχίες τους.

Αυτό που τους ανησυχεί, και αυτό που φαίνεται να οδηγεί τις τρέχουσες τιμές του χρυσού, είναι ότι τα επίπεδα του δημόσιου χρέους έχουν αυξηθεί σε σημείο όπου το χρέος θα εξοφληθεί σε μεγάλο βαθμό από υποτιμημένο νόμισμα.

Με άλλα λόγια, φοβούνται αυτό που ονομάζεται «νομισματοποίηση του χρέους».

Τα χρέη αποτιμώνται σε σε χρήμα, όταν οι κυβερνήσεις αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν νομισματικές αρχές τους (στο πλαίσιο των ΗΠΑ η Fed, στην ΕΕ η ΕΚΤ) ώστε να δημιουργήσουν νέο χρήμα το οποίο στη συνέχεια δάνειζουν στην κυβέρνηση (στην ΕΕ κυβερνήσεις). Αυτό τείνει να συμβεί όταν η κυβέρνηση έχει δανειστεί μέχρι τα όρια των δυνατοτήτων της και αποφασίζει τη συνέχιση του δανεισμού πέρα από την πιστοληπτική της ικανότητα.

Όταν συμβαίνει αυτό, ιδιώτες δανειστές δεν είναι πλέον πρόθυμοι να αναλάβουν την πιθανότητα δανεισμού από μια υπερχρεωμένη κυβέρνηση. Στο σημείο αυτό, οι Αμερικάνικες κυβερνήσεις συχνά προσπαθούν να εκφοβίσουν τους ιδιώτες δανειστές ανεπίσημα, ιδίως οι τράπεζες οι οποίες υπόκεινται σε μεγάλο μέρος στην κρατική εποπτεία. (σ.σ. στην Ευρώπη γίνεται το αντίθετο! Εκφοβίζουν τους Πολίτες!)

Σε ορισμένες περιπτώσεις, απαιτούν από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να χορηγούν δάνεια προς την κυβέρνηση ούτως ή άλλως, συχνά για λόγους άλλους από τους καθορισμένους.

Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η ευρωπαϊκή κρίση χρέους ήταν τόσο καταστροφική για τον ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, επειδή οι παλαιότερες εκδόσεις, της αναγκαστικής μείωσης κινδύνου, οδήγησε εξαιρετικά επικίνδυνα δημόσια χρεόγραφα στην καρδιά του ιδιωτικού συστήματος.

Αυτό που είναι ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι μετά την ταλαιπωρία με όλα αυτά, έχουμε ακόμη να αντιμετωπίσουμε την πολιτική κηρύγματος, για την αποτυχία της αγοράς, στο τραπεζικό σύστημα.

Έτσι, αφού οι ιδιώτες δανειστές έχουν διασυρθεί, και έπειτα από τον εξαναγκασμό της νομοθεσίας ώστε να αγοράσουν όσο το δυνατόν περισσότερο δημόσιο χρέος είναι δυνατόν, η πείνα του αρπακτικού θηρίου των δημοσίων δαπανών παραμένει ακόρεστη.
Εκεί νομισματοποίηση μπαίνει στο παιχνίδι.

Γιγάντιοι σωροί χρημάτων απλά δημιουργούνται και στη συνέχεια να εναποθέτονται στο στόμα του Λεβιάθαν.

Φυσικά, οι δημόσιες δαπάνες, δεν παρουσιάζονται στο κόσμο ως η αιτία για τη δημιουργία χρήματος.

Προβάλονται οι κεϋνσιανές εκλογικεύσεις τελετουργικά και το θηρίο τροφοδοτείται (από την Fed): "οριακή μείωση της ροπή προς κατανάλωση", φτιάχνουν οι ιερείς, «αντικυκλική επεκτατική δημοσιονομική πολιτική" ανταποκριθούν στις στενοί συνεργάτες.

Οι «αποθησαυριστές« τιμωρούνται σύμφωνα με τις αμαρτίες τους.

Ωστόσο, τίποτα δεν αλλάζει, εκτός από τα υψηλότερα επίπεδα του πληθωρισμού και χαμηλότερα επίπεδα πραγματικής ανάπτυξης, και έτσι το τελετουργικό επαναλαμβάνεται.

Αυτή η τελετουργία, φαίνεται, είναι αυτή που ανησυχεί τους επενδυτές χρυσού, και παρόλο που έχουν κατά το παρελθόν χτυπήσει εγκαίρως τον κώδωνα του κινδύνου, για παράδειγμα, στην κορύφωση της τιμής του χρυσού στις αρχές της δεκαετίας του '80, που πιθανότατα υποτιμήθηκε ο βαθμός στον οποίο Βόλκερ και Ρέιγκαν θα σκότωναν το τέρας του στασιμοπληθωρισμού, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε καλύτερο λόγο να μην ανησυχούμε και σήμερα.

Ο χρυσός είναι ένα τόσο μια ασφαλής παρακαταθήκη έναντι της τρέχουσας υποτίμησης αλλά και μια αντιστάθμιση έναντι της απειλής ότι το χρέος θα αποτιμηθεί σε χρήμα και υποτίμηση θα πάρει ακόμα περισσότερα από την τσέπη.
Με το καθαρό χρέος να διαμορφώνεται σε περίπου 90% του ΑΕΠ, αυτό δεν φαίνεται πια σαν ένα τρελό σενάριο.