Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαρ 2015

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Η αιτία των εξευτελισμών, καθώς επίσης των προσβολών της Ελλάδας από την ηγεσία της εταίρου μας, είναι η προσπάθεια αποφυγής της εξόφλησης του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων – οφειλές που ξεπερνούν αρκετά τα 300 δις €.

 «Η Γερμανία δεν έχει κανένα λόγο να συμπεριφέρεται σαν τον άμεπτο δάσκαλο και τον αυστηρό «θηριοδαμαστή». Εάν το κάνει, τότε το μόνο που θα πετύχει θα είναι να προκαλέσει τις υπόλοιπες χώρες – οπότε θα έλθει αντιμέτωπη με τους (παράνομα) απλήρωτους λογαριασμούς του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου« (Albrecht Ritschl).


Ανάλυση
Η ελληνική κυβέρνηση κάνει πάρα πολλά λάθη στο θέμα των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές της. Το μεγαλύτερο όλων είναι αναμφίβολα η δημόσια δήλωση του υπουργού οικονομικών, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη – όχι επειδή δεν ισχύει (σαν υπουργός όμως, είτε δεν το λες, είτε το λες και το κάνεις), αλλά για τα αποτελέσματα της, τα οποία ήταν κυρίως τα εξής:

(α)  Η ΕΚΤ υποχρεώθηκε να πάψει να αποδέχεται τα ελληνικά ομόλογα, ως εγγύηση από τις τράπεζες για την παροχή δανείων, με επιτόκιο 0,05%, αναγκάζοντας τες να δανείζονται από το μηχανισμό ELA με 1,55%.

(β)  Περιορίσθηκαν οι εκδόσεις εντόκων γραμματίων, εις βάρος του δανεισμού του δημοσίου, το οποίο έχασε ως εκ τούτου ένα από τα βασικά εργαλεία χρηματοδότησης του.

(γ)  Εξαναγκάζονται ουσιαστικά οι εταιρείες αξιολόγησης να υποτιμήσουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας, καταδικάζοντας την στην οριστική απομόνωση της από τις αγορές – όταν κάποιες άλλες χώρες της Ευρωζώνης, με αντίστοιχα προβλήματα, δανείζονται ήδη ελεύθερα, με πολύ χαμηλά επιτόκια.

Ο συνδυασμός των παραπάνω έχει οδηγήσει τις τράπεζες σε απόγνωση, καθώς επίσης στην απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από τη χρηματοδότηση της Τρόικας, με αντάλλαγμα νέα, ακόμη πιο αυστηρά μνημόνια – οπότε εύλογα συμπεραίνει κανείς ότι, για μία ακόμη φορά επαναλήφθηκε το γνωστό «βάλαμε τα χεράκια μας να βγάλουμε τα ματάκια μας».

Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε πως η χειραγώγηση μας, με τα δήθεν θαύματα της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, το συνολικό χρέος των οποίων, ακόμη και χωρίς τις τράπεζες, είναι κατά πολύ υψηλότερο από το ελληνικό (γράφημα), έναντι μηδενικής σχεδόν δικής τους δημόσιας περιουσίας, εξυπηρετεί άλλους σκοπούς – οι οποίοι δεν πείθουν κανέναν.



Εάν προσθέταμε δε τις τράπεζες, το συνολικό χρέος της Ελλάδας θα παρέμενε σχεδόν ως έχει, ενώ των υπολοίπων θα εκτοξευόταν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα – για λόγους που έχουμε ήδη αναλύσει σε παλαιότερα άρθρα μας.

Όσον αφορά τώρα τον πρωθυπουργό, ο οποίος δήλωσε ότι περιμένει έναν έντιμο συμβιβασμό με τους δανειστές της χώρας, είναι εύλογο πως από εκείνη τη στιγμή και μετά που παραιτήθηκε από την «απαίτηση» διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους, κανένας συμβιβασμός δεν είναι σε θέση να επιλύσει τα προβλήματα της Ελλάδας – ακόμη και αν είναι περισσότερο έντιμος ή αξιοπρεπής, από όσο θα ήθελε ο ίδιος, ότι και αν σημαίνει κάτι τέτοιο.

Άλλωστε, η μοναδική δυνατότητα της Ελλάδας, μετά τα εγκλήματα της Τρόικας, είναι πλέον (ακόμη) η στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, με την υιοθέτηση ενός παράλληλου νομίσματος ή με τις υπόλοιπες δυνατότητες που προσφέρονται – όπως περιγράφηκε στην ανάλυση μας «Πτώχευση εντός του ευρώ».

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά χάσιμο χρόνου, ενώ αυξάνουν τους κινδύνους μίας ανεξέλεγκτης, ξαφνικής χρεοκοπίας, η οποία θα υποχρέωνε την χώρα μας να εγκαταλείψει εκούσια την ΕΕ – ένα τρομακτικό, τραγικό σενάριο για τους Έλληνες, αφού θα οδηγούσε την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω.

Σε κάθε περίπτωση, η πατρίδα μας δεν θέλει και δεν έχει την ανάγκη της συμπόνιας κανενός – πόσο μάλλον την αλληλεγγύη της πρωσικής Γερμανίας, η οποία δεν θα διστάσει να διαλύσει την Ευρωζώνη, όταν και εάν θεωρήσει πως εξυπηρετεί τα ιδιοτελή, δικά της συμφέροντα. 

Οι οφειλές της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα

Περαιτέρω η κυβέρνηση, την οποία φυσικά στηρίζουμε, χωρίς όμως να διστάζουμε να την κρίνουμε για τα λάθη ή για τις παραλείψεις της, πρέπει να προσέξει πάρα πολύ τη Γερμανία – την πρωσική ηγεσία της δηλαδή, αφού ποτέ δεν εννοούμε τους Πολίτες.
Ειδικότερα η καγκελάριος, καθώς επίσης ο υπουργός οικονομικών, εναλλασσόμενοι στους ρόλους του καλού και του κακού, φαίνεται πως θα κάνουν ότι μπορούν για να αποδυναμώσουν εντελώς την Ελλάδα - είτε μετατρέποντας την σε δική τους αποικία χρέους, είτε οδηγώντας την στην έξοδο από την Ευρωζώνη.


Η αιτία δεν είναι τόσο ο ρόλος της Ιφιγένειας που ενδεχομένως σχεδιάζουν για την Ελλάδα, η παραδειγματική τιμωρία της δηλαδή με στόχο την πειθαρχία όλων των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης, αλλά το κατοχικό δάνειο, καθώς επίσης οι πολεμικές επανορθώσεις που οφείλουν, χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, στην πατρίδα μας.

Πόσο μάλλον όταν ήδη αρκετά γερμανικά ΜΜΕ, συνήθως εχθρικά διακείμενα προς την Ελλάδα, αναφέρουν ότι, οι απαιτήσεις της χώρας μας δεν είναι αδικαιολόγητες (πηγή) – ενώ δεν επιτίθενται, ως συνήθως, στον υπολογισμό τους από το λογιστήριο του κράτους, σύμφωνα με τον οποίο είναι της τάξης των 332 δις € (ελαφρά υψηλότερες από το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας).

Προφανώς δε, εάν οι Γερμανοί πλήρωναν τα χρέη τους απέναντι μας, τότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χρεοκοπήσουμε – ενώ οι δανειστές μας θα έπρεπε να το απαιτήσουν από τη Γερμανία, αντί να ζητούν από την Ελλάδα χρήματα που είναι αδύνατον να τα εξοφλήσει, χωρίς να καταστραφεί ανεπανόρθωτα ολόκληρη η χώρα.

Ολοκληρώνοντας, επαναλαμβάνουμε πως ο γερμανός οικονομολόγος κ. A. Ritschl (London School of Economics), ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς της οικονομίας, είχε πει μεταξύ άλλων στο Spiegel (πηγή) τα εξής:

«Η Γερμανία δεν έχει κανένα λόγο να συμπεριφέρεται σαν τον άμεπτο δάσκαλο και τον αυστηρό θηριοδαμαστή. Εάν το κάνει, τότε το μόνο που θα πετύχει θα είναι να προκαλέσει τις υπόλοιπες χώρες - οπότε θα έλθει αντιμέτωπη με τους (παράνομα) απλήρωτους λογαριασμούς του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου».

Οι πολεμικές αποζημιώσεις κατά τους Γερμανούς

Συνεχίζοντας, υπενθυμίζουμε τα παρακάτω, από το άρθρο μας «Γερμανικές επανορθώσεις», το οποίο δημοσιεύσαμε τον Οκτώβριο του 2011:

«Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουμε ακούσει πάρα πολλά για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις της χώρας μας – πρόσφατα από σημαντικό Γάλλο οικονομολόγο, ο οποίος τις τοποθέτησε στα 565 δις € (συμπεριλαμβανομένων των τόκων). Επίσης, από τον επιφανή Γερμανό ιστορικό κ. A.Ritschl, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά ότι:

«Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους.

Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες.
Οι Έλληνες γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα πολεμικά άρθρα των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν ξυπνήσουν δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. 

Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας. 
Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός.
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α. το 1953».

Περαιτέρω ένας άλλος σημαντικός Γερμανός ιστορικός, ο K.H.Roth, παραθέτει σε δύο πρόσφατα άρθρα του πάρα πολλά στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν τις απαιτήσεις της Ελλάδας – επιμένοντας στην καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων στη χώρα μας.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι, υπάρχουν πάρα πολλοί Γερμανοί επιστήμονες, οι οποίοι κατανοούν τις υποχρεώσεις της χώρας τους και δεν επηρεάζονται από το «καθεστώς» της κυρίας Merkel – το οποία είναι μειοψηφικό, κάνει πάρα πολλά λάθη, απειλεί την Ευρωπαϊκή συνοχή και θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη Γερμανία, ερήμην των Πολιτών της.


Συνεχίζοντας, η λύση που προτείνει ο κ. K.H.Roth, είναι να μην επιβαρύνουν οι αποζημιώσεις τους Γερμανούς πολίτες, αλλά τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα (η οποία είναι ουσιαστικά διάδοχος της Τράπεζας του 3ου Ράιχ), καθώς επίσης τις μεγάλες επιχειρήσεις της Γερμανίας – οι οποίες «λήστεψαν» στην κυριολεξία τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, μέσω της δήθεν Γερμανο-Ελληνικής «Εταιρείας Εμπορικών Συναλλαγών» (Degrides).

 Ειδικότερα, στις 14 Ιανουαρίου του 1946 στο Παρίσι, συζητήθηκε και ψηφίσθηκε το Σύμφωνο Αποζημιώσεων, με βάση το οποίο η Γερμανία υποχρεώθηκε να καταβάλλει «επανορθώσεις», συνολικού ύψους 7,1 δις $ – με κριτήριο την αγοραστική αξία του δολαρίου το 1938.
Στην Ελλάδα αντιστοιχούσε το 3,5% αυτού του ποσού (248,5 εκ. $), για τις καταστροφές που υπέστη την περίοδο του πολέμου, καθώς επίσης για το δάνειο, το οποίο εξαναγκάσθηκε να χορηγήσει η Εθνική Τράπεζα, το 1942, στο γερμανικό στρατό, για την κάλυψη των εξόδων του! Συνολικά πρόκειται για 106,5 δις $ σε τιμές του 2010 ή για 79 δις € περίπου (χωρίς τόκους, πάντοτε σύμφωνα με το Γερμανό ειδικό).
Χωρίς να αναλωθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι αρκετά ενοχοποιητικές για την πολιτική ηγεσία της χώρας μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Ελλάδα εισέπραξε με κόπο περίπου 1,78 δις $ σε τρεις δόσεις (με αξίες 2010), από τα 106,5 δις $ των απαιτήσεων της – ένα πραγματικά ελάχιστο ποσόν, σε σχέση με το συνολικό.
Επομένως, η Γερμανία της οφείλει ακόμη 104,72 δις $, πάντοτε χωρίς τους τόκους, παρά το ότι είναι αρκετοί αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται πως, η είσοδος της χώρας μας στην Ευρωζώνη «διευκολύνθηκε» σκόπιμα από τη Γερμανία – με αντάλλαγμα τη μη απαίτηση της καταβολής των επανορθώσεων (ανεπίσημα φυσικά, αφού το θέμα των αποζημιώσεων παραμένει πολιτικά ακόμη ανοιχτό – ενώ κάτι τέτοιο θα χαρακτηριζόταν εύλογα ως εσχάτη προδοσία).
Εάν σκεφθεί δε κανείς ότι, με επιτόκιο 5% (το βασικό της Fed έφτασε κάποιες εποχές στο 20%), τα χρέη διπλασιάζονται ανά 15 χρόνια (10-20-40-80 κλπ.), τότε οι γερμανικές επανορθώσεις, ύψους 105 δις € περίπου σε σημερινές αξίες, φθάνουν εύκολα στα 565 δις  – τα οποία υπολόγισε πρόσφατα ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, με χαμηλότερο επιτόκιο από το 5%.


Περαιτέρω υπενθυμίζουμε πως στις 4. Μαΐου του έτους 2000, ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την απόφαση του δικαστηρίου της Λειβαδιάς, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία όφειλε να αποζημιώσει με το ποσόν των 54 εκ. € τα θύματα του Διστόμου. Η κυβέρνηση της Γερμανίας αρνήθηκε να πληρώσει, οπότε ο Άρειος Πάγος επέτρεψε τη δήμευση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα.
Όταν όμως ο δικαστικός κλητήρας θέλησε να κατασχέσει το γερμανικό ακίνητο, στο οποίο στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε, ο τότε υπουργός δικαιοσύνης της Ελλάδας δεν έδωσε τη συγκατάθεση του και εμπόδισε την κατάσχεση – ένα γεγονός, το οποίο είναι δύσκολο να ερμηνεύσουμε. Σε κάθε περίπτωση, τα θύματα του Διστόμου αναγκάσθηκαν να καταφύγουν εναντίον της Γερμανίας μαζί με την Ιταλία – καταλήγοντας στη δίκη, η οποία διεξήχθη πρόσφατα στη Χάγη"
. 

Η υπόλοιπη συνέντευξη του κ. Ritschl

Ο Γερμανός ιστορικός αναφέρει πως η Γερμανία βίωσε τον 20ο αιώνα τις μακράν μεγαλύτερες χρεοκοπίες στην παγκόσμια ιστορία – ενώ οφείλει τη σημερινή της οικονομική θέση αποκλειστικά και μόνο στις Η.Π.Α., οι οποίες διέγραψαν πλήθος απαιτήσεων απέναντι της, κάτι που δυστυχώς φαίνεται να έχει ξεχάσει.
Ειδικότερα, η «Δημοκρατία της Βαϊμάρη» έζησε μεταξύ των ετών 1924 και 1929 επί πιστώσει, δανειζόμενη τα χρήματα για τις πολεμικές επανορθώσεις που όφειλε από τις Η.Π.Α. – με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία πιστωτική πυραμίδα, η κατάρρευση της οποίας οδήγησε στο κραχ του 1929, με καταστροφικά επακόλουθα τόσο για την Αμερική, όσο και για την παγκόσμια οικονομία.

Κάτι ανάλογο θα συνέβαινε και μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εάν οι Η.Π.Α. δεν φρόντιζαν να μην πληρώσει η Γερμανία μεγάλες αποζημιώσεις – ενώ, με μικρές εξαιρέσεις, η εξόφληση των απαιτήσεων που συμφωνήθηκαν, αναβλήθηκε έως τη μελλοντική επανένωση της. Έτσι τοποθετήθηκαν οι βάσεις για το γερμανικό θαύμα που ακολούθησε – όπου όμως τα θύματα της, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, δεν αποζημιώθηκαν καθόλου.
Συνεχίζοντας, ο κ. Ritschl αναφέρει πως εάν υπήρχε μία παγκόσμια κατάταξη των «βασιλιάδων της χρεοκοπίας», η Γερμανία θα ήταν ο αυτοκράτορας – αφού τον 20ο αιώνα χρεοκόπησε τρεις φορές, αθετώντας την πληρωμή υποχρεώσεων που δεν συγκρίνονται ούτε στο ελάχιστο με αυτές της Ελλάδας.
Η πρώτη πτώχευση ήταν τη δεκαετία του 1930, η δεύτερη το 1953 με τη γνωστή διαγραφή χρέους, ενώ η τρίτη το 1990 – όπου ο τότε καγκελάριος (H. Kohl) αρνήθηκε να εφαρμόσει τη συμφωνία του 1953, με βάση την οποία η χώρα θα έπρεπε να αποπληρώσει τους δανειστές της, κατά την επανένωση της.

Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι οποίες αφορούσαν πολύ μικρά ποσά, η Γερμανία δεν πλήρωσε τίποτα σε κανέναν – ούτε στην Ελλάδα, για την οποία είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς σήμερα πως μπορεί ποτέ να εξυπηρετήσει τα χρέη της.
Ο ιστορικός ολοκληρώνει λέγοντας πως το δίδαγμα των γερμανικών χρεοκοπιών του παρελθόντος είναι αναμφίβολα το ότι, η μοναδική λογική λύση μίας υπερχρεωμένης χώρας δεν είναι άλλη, από τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους  των δανείων της – ενώ η Γερμανία είναι ιστορικά υποχρεωμένη να αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος τους.
 
Επίλογος

Παρά το ότι οι ίδιοι οι Γερμανοί γνωρίζουν τις οφειλές τους απέναντι μας, ελάχιστοι δυστυχώς Έλληνες συμμερίζονται τη συγκεκριμένη άποψη – μεταξύ άλλων λόγω της χειραγώγησης τους εκ μέρους των γερμανικών ΜΜΕ, ορισμένων ελληνικών, καθώς επίσης μίας ομάδας Ελλήνων, οι οποίοι πληρώνονται από το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών για να παρέχουν αυτές ακριβώς τις υπηρεσίες.

Μερικοί από εμάς θα το έχουν ασφαλώς διαπιστώσει, όταν παρακολουθούν στην τηλεόραση κάποιον «διαπρεπή» δικηγόρο ή οικονομολόγο να αναφέρει πως «η Ελλάδα δεν έχει καμία νομική αξίωση, αφού δεν κατέθεσε ποτέ αγωγή ή άλλου είδους όχληση εναντίον της Γερμανίας, παρά το ότι έχουν περάσει σχεδόν 70 χρόνια μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο».
Το μέγεθος της χειραγώγησης που προσπαθούν να ασκήσουν οι διατεταγμένοι αυτοί Έλληνες, οι οποίοι δεν διατάζουν να προδώσουν την πατρίδα τους, με αντάλλαγμα τα χρήματα του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών, διαπιστώνεται αμέσως από το ότι, αναφέρονται στα χρόνια που πέρασαν μετά το 1945 – ενώ θα έπρεπε να αναφέρονται στο 1990, αφού τότε ενώθηκε η Γερμανία, οπότε έγιναν ληξιπρόθεσμες οι απαιτήσεις της Ελλάδας. 

Στα πλαίσια αυτά, ελπίζοντας πως ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης θα τηρήσει το λόγο του, υπογράφοντας την απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία επιτρέπει την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας έναντι των οφειλών της, θεωρούμε πως είναι υποχρέωση όλων μας να ενημερωθούμε – καθώς επίσης να ενημερώσουμε τους συμπολίτες μας που δεν γνωρίζουν το θέμα, με την αποστολή ή με την αναφορά άρθρων που το επεξηγούν ακριβώς.
Άλλωστε, όλοι γνωρίζουμε πως η γνώση είναι δύναμη, καθώς επίσης πως η Ελλάδα θα κερδίσει τελικά τον πόλεμο, έχοντας μία κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται μεν από έλλειψη εμπειρίας ή/και από ανεπάρκεια, αλλά δεν έχει το σύνηθες θανατηφόρο ελάττωμα των προηγουμένων κυβερνήσεων: ένα διεφθαρμένο παρελθόν.

Εάν βέβαια συμβιβαστεί χρηματιζόμενη, όπως ορισμένες προηγούμενες, αποδεχόμενη το χρέος, την τρόικα και τα μνημόνια με άλλα ονόματα, καθώς επίσης παραιτούμενη από την εξόφληση των γερμανικών οφειλών απέναντι στη χώρα μας, τότε θα πρέπει να την αλλάξουμε αμέσως – εκλέγοντας μία επόμενη, επίσης καθαρή και με μη διαφθαρμένο παρελθόν, με τις ίδιες ακριβώς εντολές εκ μέρους όλων των Ελλήνων Πολιτών. 
Υστερόγραφο: Έχουμε την άποψη πως αυτό που θα βοηθούσε σίγουρα την Ελλάδα σήμερα, θα ήταν οι καθημερινές ειρηνικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας μπροστά από τη γερμανική πρεσβεία των Αθηνών, στις γερμανικές πρεσβείες όλων των χωρών που υπάρχουν Έλληνες, καθώς επίσης μπροστά από την καγκελαρία του Βερολίνου - με αντικείμενο την εξόφληση του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων.
Η χώρα πρέπει να καταλάβει ότι είναι υποχρεωμένη να πληρώνει τις υποχρεώσεις της, αφού έχει τη δυνατότητα να το κάνει – χωρίς να φέρει σε δύσκολη οικονομική θέση τους Πολίτες της, διαθέτοντας τα απαιτούμενα χρήματα.
© Copyright 2015, Πηγή Analyst

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 5.000 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη 
 
Κάθε φορά που ακούγεται η φράση «για τον ελληνικό λαό» από στόμα πολιτικού, μία Ελλάδα βγαίνει σεργιάνι με το ζόρι στην οδό των Μπουρδέλων. Είναι ίδιον του ψεύτη να χρησιμοποιεί τις λέξεις για να μεταμορφώσει την αλήθεια, αλλά είναι ίδιον του αλήτη να βάζει το «εθνικό καθήκον» ως πρόσχημα για να βγάλει το μεροκάματο της απύθμενης βλακώδους υποτέλειάς του. 
 
Όποιος φοράει παντελόνια από όλους αυτούς που μοστράρουν τη φάτσα τους ως κυβερνήτες ή ως αντιπολιτεύομενοι να μιλήσει για αυτά που συμφέρουν την προσωπική του φιλοδοξία και να αφήσει την κάθε Ελλάδα έξω από το παιχνίδι παράδοσης της χώρας. Οι νταβατζήδες δεν έχουν ιδεολογία, ας μην αυταπατόμαστε. Το θέμα είναι πώς η κάθε Ελλάδα έχει αποδεχθεί τον ρόλο της εκδιδόμενης στα μπουρδέλα της Ε.Ε και των Φόρουμ μασελοφόρων γεροντίσκων που λόγω της ανικανότητας να ορίσουν την λίμπιντό τους με όρους της φύσης θέλουν να επιβληθούν με βίτσια που μόνο ένας άρρωστος ανέραστος εγκέφαλος γεννά.

Ξεβρακώστε νοητά όλους αυτούς, με γραβάτες και χωρίς, για να δείτε τι πραγματικά είναι. Από τον καλό μας φίλο Γκουρία, μέχρι την καλή φίλη μας Μέρκελ. Από τους πρώην μέχρι τον σημερινό πρωθυπουργό. Στήσε στην οθόνη του μυαλού σου, Ελλάδα, όλα τα μεγαλόσχημα πρόσωπα, που σου κουνάνε το δακτυλάκι μέσω τηλεοπτικών οθονών, για να δεις τι έχεις απέναντί σου. Καταπιεσμένα από το σύστημα ανθρωπάκια που δεν μπόρεσαν βάσει ικανοτήτων να κάνουν τίποτε παραπάνω από αυτό που δημιούργησαν οι ομάδες δυνατοτήτων. 
 
Εσύ, όμως Ελλάδα, έχεις εκ γενετής ικανότητες. Όχι ότι είσαι από DNA ηρώων και φιλοσόφων, αλλά επειδή σου έλαχε να φυτρώσεις ως άναρχο ραδίκι όπως οι ήρωες και φιλόσοφοι άλλων εποχών φύτρωσαν στο ίδιο ακριβώς χώμα. Φυτρώνεις όπου θέλεις, Ελλάδα, αρκεί το χώμα να είναι δικό σου. Τα γερόντια, ηλικιακά και νοητικά, που έχουν πάρει το πάνω χέρι βάζοντας μπουλντόζες να ξεριζώσουν την φυσική σου αναρχία ξέρουν αυτό που δεν εσύ δεν θέλεις να καταλάβεις. Επιβιώνεις με κάθε συνθήκη που σου επιβάλλουν, χώνεις τις ρίζες σου σε τσιμεντένια θεμέλια και σηκώνεις το λαιμό σου πιο ψηλά να βρεις τον ήλιο. Φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν. Σε πάνε προς την οδό Μπουρδέλου και εσύ στρίβεις προς την οδό Φουστανέλας, ακόμα και την τελευταία στιγμή παραβλέποντας τις πινακίδες των απαγορευτικών σημάτων. Τρως κλήση και την κολλάς στο παρμπρίζ ως παράσημο. 
 
Βλέπεις, ότι όλες οι αυτοκρατορίες που πέρασαν από αυτό το χώμα, τελικά αυτό το χώμα δεν μπόρεσε να τις "σηκώσει". Χίλια χρόνια, πεντακόσια χρόνια, διακόσια χρόνια άλωσαν, γκρέμισαν, λάβωσαν, βασάνισαν, έβαλαν ντόπια σκυλιά να φυλάνε έξω από τις Θερμοπύλες που έστηνες ασυνείδητα σε όλο το γεωγραφικό χώρο που βρισκόσουν, Ελλάδα. Από Έβρο μέχρι Κρήτη. Σε ξεπάστρευαν σαν αγριόχορτο και όμως πάντα έβρισκες ένα χιλιοστό για να κάνεις την ζημιά. 
 
Θέλεις να πείσεις τώρα τον εαυτό σου ότι εξολοθρεύεσαι περιμένοντας τους σπόρους του υβριδικού γκαζόν από τους νταβατζήδες της κακιάς ώρας για να μετατραπείς σε ευπρεπές τοπίο. Περιμένεις να πείσεις τον ευατό σου ότι τα φυτά του οικονομοπολιτικού θερμοκηπίου θα εξαφανίσουν τους σπόρους που ο ελληνικός βαρδάρης τους πάει όπου αυτός γουστάρει. Θέλεις να πιστέψεις ότι ένας κηπουρός Γιάνης και ένας μπουλντοζιέρης Γιούνκερ θα κάνει τούτο το χώμα εύφορο για καμέλιες και γλαδιόλες. Στα εγκαίνια ο επενδυτής μαζί με τον κακομοίρη κυβερνήτη θα κόψει την κορδέλα κι εσύ θα μείνεις μέσα στην γλάστρα στα όρια του πλαστικού κλουβιού.
 
Ελλάδα, που ζεις σε ρετιρέ ή σε παράγκα, που αναπνέεις θαλασσινή αύρα ή βουνίσιο αέρα. Νέα και γερασμένη, Ελλάδα, που στήνεσαι στις ουρές για μεροκάματο ή για εξετάση στο νοσοκομείο. Πραγματίστρια και εθελοτυφλούσα, Ελλάδα, σερνικιά και μοιραία θηλυκή Ελλάδα, πάρτο χαμπάρι ότι η αναρχία της φύσης σου δεν ξηλώνεται από ανθρωπάκια που η φύση καταδίκασε ως γεννετικά ακατάλληλα για οποιαδήποτε συνουσία. Ο εγκεφαλικά και ψυχικά ευνούχος μόνο θέλει, μόνο απειλεί αλλά είναι καταδικασμένος να μην πράττει. 
 
Τα Διεθνή Μπουρδέλα είναι φτιαγμένα στους όρους των Παρισινών σαλονιών και εσύ, Ελλάδα, τα Παρίσια τα είχες συνδεδέμενα πάντα -ακόμα και αν τα υπερεκτίμησες από λαοπλάνους «ελληνοηλίθιους» καληνυχτάκηδες της ζωής- με αυτά που έκρυβαν οι χιτώνες των Σπαρτιατών και οι φουστανέλες των Καραϊσκάκηδων. 
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βρισκόμαστε πλέον ένα βήμα πριν την τελική πράξη του δράματος, καθώς πλησιάζει επικίνδυνα η ώρα που θα φανεί με τρόπο μη αποδεχόμενο αμφισβήτηση, ποιοι στην Ελλάδα είχαν συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης και των περιθωρίων ελιγμών της ελληνικής πλευράς και ποιοι όχι.

Επιτέλους, νοιώσαμε υπερήφανοι με τη στάση του Γιάνη Βαρουφάκη, έρχεται τώρα η ώρα να διαπιστώσουμε ποιο είναι το αντίτιμο αυτής της «υπερηφάνειας», υπό την έννοια της αξίας που έχει στο «χρηματιστήριο» της πραγματικής κατάστασης, σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Μπορούμε να λέμε και να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε, αρκεί να αναγνωρίζουμε και στους υπόλοιπους ακριβώς τα ίδια δικαιώματα. 

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι δικαιούμαστε απολύτως να μεμφόμαστε όποιον επιθυμούμε, θεωρώντας ότι έχουμε δίκιο, δικαιούνται όμως και όλοι οι υπόλοιποι να μας «κράζουν» διότι διαφωνούν. Και το πράττουν, με τον ίδιο αμετροεπή και άκομψο τρόπο που το κάνουμε εν Ελλάδι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών, ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση, να πέσουν οι τόνοι, καθώς μόνο ανεγκέφαλος ή ιδιοτελής μπορεί να παραστήσει ότι δεν αντιλαμβάνεται το επερχόμενο αδιέξοδο.

Πολλοί εκ των διαφωνούντων έχουν και άλλη μια ιδιότητα που ενισχύει ακόμη περισσότερο το «δικαίωμα» που τους αναγνωρίζουμε, έχοντας πρώτα επιφυλάξει το ίδιο για τον εαυτό μας: Είναι οι «τρισκατάρατοι» δανειστές, οι «τοκογλύφοι» που δανείζουν τη χώρα με επιτόκια χαμηλότερα αυτών που δανείζονται μερικές από τις πιο σοβαρές και νοικοκυρεμένες οικονομίες στον πλανήτη. 

Που βρισκόμαστε όμως; Μέσα «στο στόμα του λύκου» είναι η απάντηση, διότι όσοι προειδοποιούσαν στη χώρα, θεωρούνταν «ανθέλληνες», καθώς όσοι έσκουζαν πιο δυνατά από τους άλλους ακούγονταν περισσότερο και όλοι μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι, βαδίζουμε ως κουτορνίθια προς το αδιέξοδο.

Τι είχαμε γράψει κι εμείς και πολλοί άλλοι, που θέλουμε να θεωρούμε εαυτούς σοβαρούς; Ότι η στρατηγική των δανειστών θα ήταν εξαιρετικά απλή. Ο Έλληνας – η κυβέρνησή του για την ακρίβεια – μπορεί να φωνάζει και να «αντιστέκεται» όσο θέλει, αφού όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Πότε είναι αυτή; Όταν όσα υπάρχουν στο ταμείο υπολείπονται όσων χρειάζονται για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων της χώρας, με έμφαση την πληρωμή μισθών και συντάξεων, πέραν της εξυπηρέτησης των δανείων που έχει λάβει χώρα. 

Εν αναμονή λοιπόν για να διαπιστώσουμε ποιες θα είναι οι αντιδράσεις της κοινωνίας, εάν κάποια στιγμή πάει στα ATM των τραπεζών και αυτά δεν «γεννούν» τα χρήματα που αντιστοιχούν στον δημόσιο υπάλληλο για τον μισθό του και τον συνταξιούχο για τη σύνταξή του. Εν αναμονή και της κυβερνητικής αντίδρασης, αφού η κυβέρνηση είναι στημένη στη βάση του… Go back κυρία Μέρκελ, οπότε για να επιβιώσει θα πρέπει να λειτουργήσει αναιρώντας τις πιο θεμελιώδεις από τις διακηρύξεις της.

Εάν είμαστε έτοιμοι να το υποστούμε ως κοινωνία, εν ονόματι της αντιπαράθεσης με το «σύστημα» που δεν μας αρέσει έχει κάποιο νόημα. Είναι θεμιτό και δικαίωμά μας να θέλουμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο που μας οδηγεί ο Λαφαζάνης, ο Αλαβάνος, ο αναγεννημένος αυριανισμός, ο κάθε Καμμένος, είναι δικαίωμά μας να θεωρούμε ότι θα μεσουρανήσουμε στο πλάι της Μόσχας, του Πεκίνου, των BRICS, των εξωγήινων και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Εδώ νομιμοποιείται ως δικαίωμα η ευθανασία, σε αυτό θα κολλήσουμε. 

Διότι δυστυχώς, θα κληθούμε να συνειδητοποιήσουμε συλλογικά με τον πιο τραυματικό τρόπο, αυτό που αρνούμαστε αυτιστικά ως κοινωνία να αντιληφθούμε. Το ότι τα δικαιώματα, τα «κεκτημένα», οι «κατακτήσεις» κ.λπ. κ.λπ. έχουν νόημα όσο αντιστοιχούν σε όσα υπάρχουν στο ταμείο. Όταν το ταμείο είναι μείον, όσοι συνεχίζουν την εν λόγω ρητορική και όσοι τους ακούν, είναι απλώς ηλίθιοι. Και σε όποιον αρέσει.

Είναι γνωστός ψυχολογικός μηχανισμός η άρνηση της πραγματικότητας, είναι όμως εξίσου γνωστό και ιστορικά τεκμηριωμένο το που οδηγούν τέτοιες συλλογικές εμμονές, με την κατάσταση να είναι ακόμα χειρότερη όταν η χώρα έχει γεωγραφική θέση η οποία εκ των πραγμάτων τη θέτει υπό τον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο κάποιας εκ των μεγάλων δυνάμεων. 

Και όσοι – καλόπιστοι ενίοτε και καλοί γνώστες – επιχειρηματολογούν υπέρ της «ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής», το πρώτο που ξεχνούν να συμπληρώσουν είναι το πόσο στενή σχέση έχει με την οικονομία της χώρας, δεύτερον το πόσο οργανωμένο «μαγαζί» πρέπει να είσαι ως κράτος για να μπορείς να την ασκείς χωρίς να σε χειραγωγήσουν για πλάκα (δηλαδή εξ ορισμού δεν μας αφορά) και τρίτον, να θυμηθούν λίγο την τύχη της «αδέσμευτης» Κύπρου το 1974.

Έχει έρθει – ή βρίσκεται πολύ κοντά – η ώρα που η κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει αν θα ολοκληρώσει την «κωλοτούμπα» (δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη με αρνητικό περιεχόμενο, ως «στροφή στη δυσμενέστατη για όλους πραγματικότητα» το εννοούμε), με την επικέντρωση των προσπαθειών στο να πετυχαίνει επιμέρους νίκες, επειδή θα έχει κατορθώσει στα συμφωνηθέντα να παραδίδει έργο και όχι συμβολικής σημασίας για εσωτερική κατανάλωση «θριάμβους». Η πραγματική νίκη που θα πιστώσει η Ιστορία, θα είναι να βγει η χώρα από το αδιέξιοδι. Τα άλλα είναι για τους αφελείς που ονειρεύονται επαναστάσεις και σωτήρες. 

Τέτοιοι «θρίαμβοι», όπως την δυο φορές μετονομασία της Τρόικας (το θεσμοί μας έγινε… Ομάδα Βρυξελλών, σαν τα λαχανάκια), ευθύνονται απολύτως για το ότι πέρασε τόσος καιρός και δεν έχει γίνει τίποτα πέραν της καταστροφής του πρωτογενούς πλεονάσματος, επί του οποίου βάσισε την επιχειρηματολογία του και ο Τσίπρας στην Ευρώπη, ενώ πριν τα αμφισβητούσε και την ανακάλυψη τρύπας 2 δισεκατομμυρίων ευρώ, την οποία η κυβέρνηση χρεώνει στους προηγούμενους.

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Εάν είχαν οι προηγούμενοι τη δυνατότητα να πείθουν τους τροϊκανούς (για να συνεννοούμαστε…) να κάνουν τα στραβά μάτια και να μας δίνουν «αέρα» 2 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε μια επανάληψη των… Greek statistics, μάλλον ως επιτυχία θα πρέπει να λογίζεται και όχι αποτυχία. Το ζήτημα είναι ότι οι λόγοι που το επέτρεπαν έχουν εκλείψει και ασχέτως εάν κατηγορήσει η κυβέρνηση τους προηγούμενους, θα κληθεί να καλύψει το κενό, δηλαδή να πάρει εισπρακτικά μέτρα. 

Η κυβέρνηση δείχνει να κάνει μια εξαιρετικά φιλότιμη προσπάθεια στον τομέα της φοροδιαφυγής, με όλους τους προηγούμενους, εμφανέστατα, να στερούνται της πολιτικής βούλησης για να προχωρήσουν. Αυτό πρέπει και να της πιστωθεί και να χρησιμοποιηθεί μεγαλοφώνως προς κάθε κατεύθυνση, έως ότου δούμε όλοι εάν μπορούμε να φέρουμε αποτελέσματα.

Η δυστυχία όμως είναι, ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, με την αναζωπύρωση των φόβων «κουρέματος» των καταθέσεων όπως στην Κύπρο, θα πανικοβάλει τους καταθέτες και θα προκαλέσει μεγαλύτερη ασφυξία στην πραγματική οικονομία της χώρας (την ιδιωτική, που δουλεύει για να πληρώνει με τους φόρους της μισθούς και συντάξεις στον δημόσιο τομέα, οι οποίοι παραδοσιακά ήταν μεγαλύτεροι από αυτούς των «μούλων» του ιδιωτικού τομέα… το έχουν άραγε συνειδητοποιήσει όλοι αυτό;). 

Την ίδια στιγμή, οι ευνοϊκές ρυθμίσεις έχουν νόημα όταν κάποιος δεν βλέπει μπροστά του σενάρια καταστροφής και να θεωρεί πως τα χρήματα που θα έδινε στο κράτος, θα έχουν μεγαλύτερη αξία στο «σεντούκι» και όχι στο κράτος που ίσως σερβίρει οσονούπω τη «νέα δραχμή», με αξία όχι πολύ μεγαλύτερη του χαρτιού τουαλέτας. Και κάπως έτσι θα έχει ολοκληρωθεί η «επανάστασή μας».

Διότι αποδειχθήκαμε τραγικά ανίκανοι σαν κοινωνία να αντιληφθούμε και να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όσα μας έλεγαν διαχρονικά πολιτικοί, ανεξαρτήτως απόχρωσης, τα οποία δεν αντιστοιχούσαν στο ταμείο. Διότι αν κάποτε δανείζονταν για να ικανοποιούν τους «αγώνες» των εργαζομένων, τρέφοντας τα συνδικαλιστικά κρατικοδίαιτα παράσιτα, ενώ οι ίδιοι κρατούσαν την κουτάλα και τη χειρίζονταν κατά το δοκούν, σήμερα αυτό τελείωσε και μας τα πήραν πίσω μαζεμένα… 

Όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα. Και ας μη μας φταίει όλη η υφήλιος εκτός από την προσωπική μας ηλιθιότητα. Όχι πως οι άλλοι «εκεί έξω» είναι οι «καλοί», κολλημένες και χωρίς όραμα είναι οι ηγεσίες, όμως δεν βρίσκονται στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε εμείς σήμερα. Εμείς τους έχουμε ανάγκη, όχι αυτοί. Το αντίθετο που ισχυρίζονται ορισμένοι, δεν το κάνουν για να διεκδικήσουν ένα – υπαρκτό – ποσοστό που αυτοί χρειάζονται την Ελλάδα, αλλά για να δικαιολογήσουν την αλητεία των υποσχέσεων χωρίς αντίκρυσμα. 

Διότι όσο συνεχίζουμε να αποδεικνύουμε τον χαζοχαρούμενο χαρακτήρα της κοινωνίας μας και 0% να βάλουμε τον φόρο των επιχειρήσεων, επενδυτής δεν θα περάσει ούτε απ’ έξω. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ξυπνήσει ο κάθε πρωθυπουργός την επομένη και θα μας μπουμπουνίσει όσα κατέβασε η κούτρα του την προηγούμενη. 

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν για το πρώτο «αναγκαστικό δάνειο», όχι της Ελλάδας του Β’ ΠΠ, αλλά όσων εμπιστεύθηκαν και κράτησαν τις οικονομίες τους εντός της χώρας. Διότι άλλη λύση δεν θα υπάρχει. Και λεφτά να μας δώσουν άλλες χώρες, θα προστεθούν στο βουνό του σημερινού χρέους. Για πόσο μαλάκες όμως τους περνάμε, να ζητάμε να μας δώσουν χρήματα, τα οποία δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι σκοπεύουμε να τα κουρέψουμε; 

Όσα δίκια και να έχει με όσα υποστηρίζει ο κάθε Βαρουφάκης, δυστυχώς ο χρόνος δεν είναι με το πλευρό μας και ακόμα δυστυχέστερα, δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος έχει την ισχύ να επιβάλει αυτό που θεωρεί σωστό. Ακόμα και να έχουν πειστεί ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, ότι ο Γιάνης (με το ένα «ν») έχει δίκιο, δεν έχουν κανένα απολύτως κίνητρο να δώσουν σε αυτόν και την ελληνική κυβέρνηση τη νίκη αυτή. 

Πρώτα θα ρυθμίσουν τι θα γίνει με τον κάθε «επαναστάτη» στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μετά θα ληφθούν αποφάσεις. Το ζητούμενο είναι την κρίσιμη στιγμή να βρισκόμαστε εκεί για να επωφεληθούμε. Διότι το πρώτο τεστ, αυτό της πιστωτικής χαλάρωσης, το χάσαμε, καταφέρανε τώρα που βρέχει χρήμα στην Ευρώπη, η χώρα να σκεπάζεται από ομπρέλα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρισκόμαστε σε παρόμοια «επαναστατική διάθεση» (ίσως κι έξω από την Ευρωζώνη) όταν έρθει η ώρα πολιτικής διευθέτησης του χρέους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε φρενίτιδα δημοσιοποίησης όσων ειπώθηκαν στην κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, έχει αποδυθεί ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς. Μιλώντας στη σημερινή Frankfurter Allgemeine Zeitung, αναφέρει πως ο Τσίπρας εξέφρασε φόβους, ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας στο τέλος του τρέχοντος μηνός. Μόνο τυχαία δεν ήταν η αποδέσμευση άτυπου σημειώματος, λίγες ώρες νωρίτερα, από το Μέγαρο Μαξίμου…

Οι πιθανόν πρέπει να προετοιμαστούν για το ενδεχόμενο οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου να μην καταβληθούν στο ακέραιο στα τέλη του Μαρτίου, υποστηρίζει χαρακτηριστικά η γερμανική εφημερίδα, αποτυπώνοντας όσα της είπε ο Μάρτιν Σουλτς, καθώς διευκρινίζει, ότι ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στις ανησυχίες του όταν συνομίλησε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, κατά τη διάρκεια της συνάντησης που είχαν την Παρασκευή στις Βρυξέλλες.

Ο κ. Τσίπρας «χρειάζεται επειγόντως χρήματα», είπε ο Μάρτιν Σουλτς στην εφημερίδα. «Για αυτό, θα πρέπει να πείσει το Eurogroup (το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης) και την ΕΚΤ (την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) για την βούλησή του να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις», και μάλιστα «την επόμενη εβδομάδα», πρόσθεσε ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης.

Ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται ότι ζήτησε από την ΕΚΤ να αυξήσει το όριο των βραχυπρόθεσμων τίτλων που μπορεί να εκδώσει το ελληνικό δημόσιο «κατά δύο ως τρία δισεκατομμύρια ευρώ», σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Ο Μάρτιν Σουλτς και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ υπέδειξαν την Παρασκευή στον επικεφαλής της κυβέρνησης της Ελλάδας να απευθύνει την ερχόμενη εβδομάδα μια επιστολή στην Ευρωομάδα με την οποία η Αθήνα θα δεσμεύεται να προχωρήσει στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και να βελτιώσει τις εισπράξεις φόρων.

Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη τον Μάρτιο με κρίσιμες προθεσμίες όσον αφορά την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της, ιδίως προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η ελληνική κυβέρνηση, η οποία προχώρησε στην αποπληρωμή μιας δόσης ύψους 336 εκατ. ευρώ, καλείται να καταβάλει ακόμη 896 εκατ. ευρώ στον χρηματοοικονομικό θεσμό αυτό ως τα τέλη του μηνός.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας να αναχρηματοδοτηθεί είναι περιορισμένες, καθώς δεν μπορεί αντλήσει ρευστότητα από τις αγορές εκδίδοντας μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους τίτλους, ενώ η εκταμίευση των δόσεων των δανείων της χώρας που απομένουν και ανέρχονται σε 7 δισεκατομμύρια ευρώ έχει ανασταλεί από τους πιστωτές της, που αξιώνουν από την Αθήνα να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις, υπενθυμίζει το Γαλλικό Πρακτορείο.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μαριονέτα ξένων υπηρεσιών» χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ζόραν Ζάεβ κατηγορώντας τον ότι εμπλέκεται σε σενάριο αποσταθεροποίησης της χώρας. Μιλώντας σε μεγάλη συγκέντρωση του κυβερνώντος VMRO - DPMNE, ο Γκρούεφσκι απέρριψε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, ενώ παράλληλα επανέλαβε τις άκαμπτες θέσεις του για το θέμα της ονομασίας.

Με φόντο την ρευστή πολιτική κατάσταση στη χώρα και τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών, ο Νίκολα Γκρούεφσκι ισχυρίστηκε ότι ο Ζόραν Ζάεβ δημοσιοποιεί «κατασκευασμένες τηλεφωνικές συνομιλίες που εξασφάλισε από ξένα κέντρα τα οποία έχουν σκοτεινά σχέδια για τη χώρα».

Στη συγκέντρωση του κόμματος του Γκρούεφσκι σε κλειστό στάδιο των Σκοπίων παρέστησαν και αρκετοί υποστηρικτές του από την επαρχία, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στα Σκόπια με λεωφορεία.

Αναφερόμενος στο αίτημα της αντιπολίτευσης για σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης, ο Νίκολα Γκρούεφσκι ανέφερε ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πιθανό, χωρίς όμως τη συμμετοχή του VMRO-DPMNE καθώς, όπως είπε, ο λαός είναι αυτός που δίνει νομιμότητα σε μία κυβέρνηση μέσω εκλογών.

Προσέθεσε ότι ο σχηματισμός μεταβατικής κυβέρνησης θα ήταν πράξη «άνευ προηγουμένου» στη χώρα και εύκολα θα μπορούσε αυτή να αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των κομμάτων.

Στη συγκέντρωση του VMRO-DPMNE, η οποία είχε ισχυρό «πατριωτικό» χαρακτήρα, ο Γκρούεφσκι αναφέρθηκε και στις γνωστές θέσεις του κόμματος του για το ζήτημα της ονομασίας, έτσι όπως περιέχονται στο πρόγραμμα του, τις οποίες και επανέλαβε, σημειώνοντας τα εξής:

«Το VMRO-DPMNE δεν πρόκειται να αποδεχτεί καμία τροποποίηση του Συντάγματος με στόχο την αλλαγή του συνταγματικού ονόματος της χώρας.
Το VMRO-DPMNE δεν θα αποδεχθεί ιδέες και προτάσεις οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο τη 'μακεδονική' εθνική ταυτότητα, τη διακριτή υπόσταση του 'μακεδονικού' έθνους, της 'μακεδονικής' γλώσσας και πολιτισμού.
Το VMRO-DPMNE, ως υπεύθυνο και λαϊκό κόμμα, δεν θα επιτρέψει οποιαδήποτε λύση για τη διένεξη που επέβαλε η Ελλάδα να γίνει αποδεκτή εκ μέρους μεμονωμένων πολιτικών, της κυβέρνησης ή της Βουλής της χώρας, χωρίς προηγουμένως να την αποδεχτούν οι 'Μακεδόνες' πολίτες σε δημοψήφισμα, όπου η πλειοψηφία των πολιτών θα συμφωνήσει με την πιθανή λύση».

Αναφέρθηκε επίσης εκτενώς στις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές της κυβέρνησής του, οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, μεταμόρφωσαν την εικόνα της χώρας και ανακούφισαν οικονομικά τους πολίτες.

Σημείωσε ότι η δύναμη του VMRO-DPMNE πηγάζει από το λαό, ο οποίος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων στη χώρα αναδεικνύει το κόμμα αυτό σε πρώτη πολιτική δύναμη.

Ο Νίκολα Γκρούεφσκι είναι αρχηγός του VMRO-DPMNE, κόμματος της λαϊκής δεξιάς με εθνικιστικά χαρακτηριστικά, από το 2003. Το VMRO-DPMNE, υπό την ηγεσία του Ν.Γκρούεφσκι βρίσκεται στην εξουσία της χώρας από το 2006.

Νωρίτερα την Κυριακή, ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, Σοσιαλδημοκρατική Ένωση (SDSM) Ζόραν Ζάεβ, προχώρησε σε νέες αποκαλύψεις στο πλαίσιο των καταγγελιών του για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών.

Δημοσιοποίησε τηλεφωνικές συνομιλίες του Νίκολα Γκρούεφσκι με τον υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών Μίλε Γιανακίεφσκι, οι οποίες, όπως υποστήριξε ο κ. Ζάεβ, αφορούν παράνομες αλλαγές του πολεοδομικού σχεδίου στο κέντρο των Σκοπίων, με σκοπό την κατασκευή πολυκατοικιών, προς ίδιον όφελος του Ν.Γκρούεφσκι.

Ο Ζόραν Ζάεβ επανέλαβε την άποψη ότι μοναδική διέξοδος από την πολιτική κρίση στη χώρα αποτελεί η παραίτηση της κυβέρνησης του Ν.Γκρούεφσκι και ο σχηματισμός μεταβατικής κυβέρνησης, η οποία θα προετοιμάσει το έδαφος για τη διεξαγωγή ελεύθερων και δημοκρατικών εκλογών.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η λογική των δανειστών μας απλή, τετράγωνη: Δανειστήκατε, χρωστάτε, θα πληρώσετε. Αφού δεν έχετε χρήματα, θα υποστείτε κατάσχεση: κοινωνικής περιουσίας, εθνικού σας πλούτου. Εναλλακτική προσφορά μας: Να συνομολογήσετε την επιτρόπευση του κράτους σας, τον άμεσο, επιτόπιο έλεγχο της οικονομίας και κάθε πτυχής του κρατικού σας μηχανισμού. Οπως γίνεται πάντοτε σε κάθε χώρα νικημένη: Θα είσαστε υπό κατοχήν, όχι από στρατό κατοχής, από «θεσμούς».

Εξόφθαλμα δεδομένη η αδυναμία-ανημπόρια μας να αντισταθούμε: Δεν έχουμε ερείσματα αντίστασης, έρμα πίστης στην αξιοπρέπειά μας, στην Ιστορία μας, σε ποιότητες ζωής που χωρίς αυτές δεν έχει νόημα να υπάρχεις. Γλώσσα, κάλλος της γης μας, Τέχνη των προγόνων μας, λαϊκή βιωματική παράδοση «νοήματος», λογαριάζονται (στην καλύτερη περίπτωση) ρητορικός ρομαντισμός, αερολογία. Αυτό που προέχει στη ζωή μας είναι το χρήμα, χαρά ζωής και νόημα ζωής δίνει μόνο το χρήμα, ο κοινός τρόπος, η οργάνωση και οι προτεραιότητες του βίου δεν αφήνουν περιθώρια για άλλη πρωτεύουσα σκόπευση.

Βλέποντας ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν ζούσε, τον συνεχή βυθισμό του μεταπρατικού μας κράτους στη διαφθορά και στη διάλυση, είχε πει το εκπληκτικό εκείνο: «Να φέρουμε τους Ευρωπαίους να μας κυβερνήσουν, ώστε να μπορέσουμε εμείς να ασχοληθούμε με τα ουσιώδη». Η τραγωδία είναι, σήμερα πια, ότι τα «ουσιώδη» για μας τους συμπτωματικά συμπατριώτες του μεγάλου μουσικού, είναι μόνο η καταναλωτική ευχέρεια, ο πρωτογονισμός της μονοτροπίας ιστορικο-υλιστικών προτεραιοτήτων.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη φρεσκάδα της νιότης και γερό μυαλό. Θα μπορούσε να «πιάσει» τον πολιτικό ρεαλισμό της ρήσης του Μάνου Χατζιδάκι. Να δει καθαρά το δίλημμα μπροστά μας: Ή θα σερνόμαστε, για πολλές δεκαετίες, στα παζαρέματα με τη βαναυσότητα (λογικά τετράγωνη) των δανειστών μας ή θα αλλάξουμε ρότα. Οχι για να διολισθήσουμε σε συνθηματολογίες παλικαρισμού και ρητορικά νταηλίκια για ψυχολογική κατανάλωση, αλλά ρισκάροντας το ρεαλιστικότατο δίλημμα: ή όλα ή τίποτα. Με το «όλα» να σημαίνει τα «ουσιώδη» του Μάνου Χατζιδάκι.

Θα λέγαμε στους δανειστές μας (με τη γλώσσα της πολιτικής, όχι της επιφυλλιδογραφίας): Ναι, δεχόμαστε να υποστούμε τις συνέπειες της αφροσύνης μας, δεχόμαστε να επιτροπεύεται κάθε κρατική λειτουργία, να κηδεμονεύεται ταπεινωτικά ο βιοπορισμός μας. Με μία μόνο εξαίρεση: Θα μας αφήσετε να διαχειριστούμε την Παιδεία μας. Χωρίς καμουφλαρισμένες επεμβάσεις των μυστικών υπηρεσιών σας, χωρίς να εξαγοράζετε «οργανικούς διανοουμένους» στον τόπο μας, παπαγαλάκια της αρνησιπατρίας, των παραχαράξεων της Ιστορίας, της υπονόμευσης του γλωσσικού μας κληρονομήματος.

Και όταν λέμε Παιδεία, δεν εννοούμε, βέβαια, τη σχολική μόνο και πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Εννοούμε και τον κοινωνικό έλεγχο των ΜΜΕ: τη θεσμική οργάνωση αυτού του ελέγχου, για να είναι ανυπότακτες σε ιδιωτικά βουλιμικά συμφέροντα η πληροφόρηση και η ψυχαγωγία.

Γιατί θα ήταν «ελληνική» μια τέτοια απάντηση στον διλημματικό εκβιασμό από τους δανειστές μας; Επειδή απηχεί την ιστορική εμπειρία μας, διδάγματα ρεαλιστικά από το παρελθόν μας: Οταν, το 146 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατάκτησαν και την κυρίως Ελλάδα, όπως και το 1453 μ.Χ., όταν οι Τούρκοι εμπέδωναν την κυριαρχία τους στον «μέγα κόσμο» της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης» (στην εξελληνισμένη αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης - Κωνσταντινούπολης), οι Ελληνες υποτάχθηκαν στον πολεμικά ισχυρότερο, αλλά δεν παραιτήθηκαν από τον δικό τους «τρόπο», τον δικό τους πολιτισμό. Η δυναμική του ελληνικού «τρόπου» (η ποιότητα της ανταπόκρισης στα «ουσιώδη» των αναγκών του ανθρώπου) κατόρθωσε «ανεπαισθήτως» να αλώσει ένδοθεν τη ρωμαϊκή παντοδυναμία, να καρπίσει, επί χίλια χρόνια, έναν κοσμοπολίτικο πολιτισμό ιστορικής πρωτοπορίας.

Δεν κατόρθωσε αυτός ο διεθνικός Ελληνισμός την ίδια δυναμική, όταν το 1453 υποδουλώθηκε στους Τούρκους. Οι Τούρκοι είχαν αδιάβροχες αντιστάσεις σε κάθε ενδεχόμενο να επηρεαστούν πολιτισμικά από τους Ελληνες: Είχαν τον πρωτογονισμό της θρησκείας του Ισλάμ (μιας θρησκείας χωρίς μεταφυσική) και καθόλου ή ελάχιστους εθισμούς σε κοινωνικό βίο με όρους ισονομίας και ισοτιμίας. Δεν αφομοιώθηκαν οι κατακτητές από τους κατακτημένους, όπως έγινε με τους Ρωμαίους. Αλλά και δεν εμπόδισαν ολοκληρωτικά τους κατακτημένους να συνεχίσουν, έστω και με συνθήκες εξουθενωτικής σκλαβιάς και φτώχειας, «να ασχολούνται με τα ουσιώδη»: Να παράγουν την έκπληξη ενός λαϊκού πολιτισμού, που τα επιτεύγματά του τα λογαριάζουμε σήμερα κορυφαία σε σοφία και αισθητική: Αρχιτεκτονική, χωροταξία, ποίηση και τραγούδι, φορεσιές, κοινοτικοί και συντεχνιακοί θεσμοί, χοροί, γιορτές, κοινωνική αλληλεγγύη.

Ο λαϊκός πολιτισμός των υπόδουλων στους Τούρκους Ελλήνων συνέχιζε, οργανικά και γόνιμα, τον ίδιο ελληνικό «τρόπο» που άρδευσε την ανθρώπινη Ιστορία από τον Ομηρο ώς τον Ρωμανό τον Μελωδό και ώς τον «Ερωτόκριτο». Ο «τρόπος» συνόψιζε τα «ουσιώδη» για τους Ελληνες που μπορούσαν να τα καλλιεργούν, δηλαδή να τα χαίρονται, έστω κι αν τους κυβερνούσαν στυγνοί τύραννοι. Σήμερα, το άλλοτε αίτημα του Μάνου Χατζιδάκι μοιάζει ουτοπικό (ή και ακατανόητο), γιατί ο «τρόπος» των Ελλήνων πια δεν λειτουργεί. Κυριάρχησε απόλυτα η εθελοδουλεία του μεταπρατισμού, της ξιπασιάς, του πιθηκισμού των «Ευρωπαίγων», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη φρεσκάδα της νιότης και γερό μυαλό. Εφτιαξε κυβέρνηση επιστρατεύοντας, για πρώτη φορά, κοινωνικές δυνάμεις. Εκανε Πρόεδρο Δημοκρατίας κομματικό του αντίπαλο. Είναι φανερό ότι επιδιώκει, στις κρίσιμες αυτές ώρες, συνεργασίες, συστράτευση έντιμων και αποδεδειγμένα ικανών ανθρώπων. Θα διάβασε, δεν μπορεί, το άρθρο του Στέφανου Μάνου στην «Κ» της περασμένης Κυριακής (8.3.2015). Είναι στη στόφα του η τόλμη, να φωνάξει τον Μάνο και να του πει: «Αυτά ακριβώς που έγραψες στο άρθρο, μπες στην κυβέρνηση, να τα κάνεις πράξη».

Αν ο Μάνος δεχτεί και τολμήσει, η δόξα θα είναι περισσότερο του Τσίπρα, λιγότερο του Μάνου. Αν δεν δεχτεί ή αν δεχτεί και αποτύχει, τότε τον κοινό έπαινο θα τον εισπράξει και πάλι ο Τσίπρας, που τόλμησε.

Οι σάπιες φιγούρες του πράσινου και γαλάζιου παρελθόντος δεν ήταν ικανές ούτε καν να φιλοδοξήσουν τέτοια «ουσιώδη» τολμήματα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης της Αθήνας με τους εταίρους και πιστωτές της, όποια ερμηνεία δοθεί στη συνέχεια από κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ό,τι και να ειπωθεί και να γραφτεί στο Βερολίνο, η συμβιβαστική φόρμουλα θα είναι ό,τι είναι οι δημοσκοπήσεις, η φωτογραφία των συσχετισμών μιας συγκεκριμένης στιγμής. Το τοπίο στην Ευρωζώνη αλλάζει παρά την προσπάθεια της γερμανικής πλευράς να πείσει τους εταίρους της αλλά και τον εαυτό της ότι περιορίζεται στην ταχύτητα προσαρμογής της νέας κυβέρνησης στην Αθήνα, σε αυτό που το Βερολίνο προσδιορίζει ως ευρωπαϊκή κανονικότητα την ώρα που είναι μπροστά μας το χρονοδιάγραμμα αποδόμησής του.

Τέλη Οκτωβρίου στην καγκελαρία και στο υπουργείο Οικονομικών θα θυμούνται με νοσταλγία την Ευρωζώνη του σήμερα στο μέσον του Μαρτίου του 2015, που η πτώση της τιμής του πετρελαίου, η ποσοτική χαλάρωση Ντράγκι αλλά και η αύξηση της ζήτησης στη Γερμανία έδιναν την ψευδαίσθηση ότι τα δύσκολα πέρασαν. Την επόμενη Κυριακή το πρώτο σοκ, η προεξοφλημένη πρωτιά της Λεπέν στον πρώτο γύρο των νομαρχιακών εκλογών στη Γαλλία, με τη διαφοροποίηση από τη «θρησκεία» της δημοσιονομικής λιτότητας να είναι πλέον όρος όχι μόνον πολιτικής επιβίωσης των Ολάντ-Βαλς αλλά προϋπόθεση ομαλής περαίωσης της θητείας του.

Πέμπτη 7/5, το δεύτερο σοκ με τις εκλογές στη Βρετανία και την αναμενόμενη εκτόξευση του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου του Φάρατζ, που είναι πολύ πιθανόν να αναγκάσει τον Κάμερον να δεσμευθεί σε δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι στην ΕΕ εντός του 2017. Σεπτέμβριος, εκλογές στην Πορτογαλία, με ήττα για τον πρωθυπουργό Κοέλιο και το κυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, που δεν σώζονται ούτε με την προφυλάκιση για ξέπλυμα μαύρου χρήματος του πρώην πρωθυπουργού Σόκρατες ούτε και με το success story της επιστροφής στις αγορές. Τέλος τον Οκτώβριο, πρωτιά του Podemos και ήττα όχι μόνον του Ραχόι και του Λαϊκού Κόμματος αλλά και της φόρμουλας του κρυφού, ανεπίσημου αλλά συνθλιπτικού μνημονίου που συνομολόγησε η Μαδρίτη με το Βερολίνο με την ελπίδα ότι η απόκρυψη θα μειώσει το κόστος και την ταπείνωση της διάσωσης που επεβλήθη σε Αθήνα, Δουβλίνο και Λισαβόνα.

Σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, ήλθε η αθώωση του Μπερλουσκόνι από το Ανώτατο Δικαστήριο για αποπλάνηση ανηλίκου, που ανοίγει σε μια κρίσιμη για την Ιταλία και την Ευρωζώνη στιγμή τον δρόμο της επιστροφής του στην πολιτική. Ο Καβαλιέρε θα σκηνοθετήσει μια δεύτερη, μετά την αθωωτική απόφαση, δικαίωση - πολιτική αυτή τη φορά. Την ώρα που το 40% των συμπολιτών του είναι υπέρ της επιστροφής στη λιρέτα, την ώρα που το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Γκρίλο ζητά αποχώρηση από την Ευρωζώνη, μια επιλογή που προσυπογράφει η Λέγκα του Βορρά, με τον ηγέτη της Σαλβίνι να εκφωνεί λόγους στο Παλέρμο και στη Νάπολη κατά του Βερολίνου και υπέρ της λιρέτας, ο Μπερλουσκόνι στην ηγεσία της Φόρτσα Ιτάλια θα προβάλει πρώτον την αποπομπή του με παρέμβαση Μέρκελ-Σαρκοζί τον Νοέμβριο του 2011 και δεύτερον την αποτυχία των διαδόχων του να υλοποιήσουν το στοίχημα «διαρθρωτικές αλλαγές και ανάπτυξη». Τα παραπάνω προκαλούν νευρικότητα και ανασφάλεια στο Βερολίνο, καθώς όλοι στις όχθες του ποταμού Σπρέε καταλαβαίνουν ότι πέφτουν τίτλοι τέλους για τη γερμανική Ευρωζώνη.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το θέμα των επανορθώ­σεων και των πληρωμών αποζημιώ­σεων έχει κλείσει από πλευράς δικαίου και πολιτικά, δηλώνει χωρίς περιστροφές η καγκελαρία

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πολύ, πάρα πολύ τους πείραξε τους Γερμανούς η ανακίνηση του θέματος των πολεμικών αποζημιώσεων για τα εγκλήματα και τις κλεψιές που έκαναν οι ναζί στην Ελλάδα στη διάρκεια της Κατοχής. Τους κάνει τεράστια ζημιά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο η έμμεση σύνδεση της σημερινής ηγεμονικής Γερμανίας με την αποτυχημένη προηγούμενη απόπειρα του Βερο­λίνου να ηγεμονεύσει στη Γηραιά Ηπειρο πριν από εβδομήντα πέντε χρόνια, με τραγικά αποτελέσματα. 

Πρώτο θέμα το είχε την Πέμπτη η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η κατεξοχήν εφημερίδα του γερμανικού κατεστημένου. «Το Βερολίνο αρνείται συζήτηση των ελληνικών απαιτήσεων αποζημιώσεων» ήταν ο τίτλος της. «Το θέμα των επανορθώσεων και των πληρωμών αποζημιώσεων έχει κλείσει από πλευράς δικαίου και πολιτικά» δήλωσε χωρίς περιστροφές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της καγκελαρίου. Ακαμπτη η στάση της γερμανικής κυβέρνησης. «Επ' αυτού του θέματος δεν θα διεξαγάγουμε καμία συνομιλία και διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά» έσπευσε να δηλώσει και ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ο εκπρόσωπος δηλαδή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος φυσικά δεν ήθελε να φανεί λιγότερο σκληρός από τη Μέρκελ. 

Η γερμανική Αριστερά, το κόμμα Ντι Λίνκε, προσέφερε αμέσως την υποστήριξή του προς την Ελλάδα. Αναφερόμενος στο κατοχικό χρέος του Βερολίνου προς την Αθήνα που προέκυψε λόγω του υποχρεωτικού δανείου που άρπαξαν οι Γερμανοί ναζιστές, ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος Βερντ Ρίξινγκερ δήλωσε: «Δεν παραγράφεται! Είναι ένα δάνειο που πρέπει να αποπληρωθεί». Δεν πρόκειται φυσικά να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ οι Γερμανοί. Περί αυτού δεν έχουμε αυταπάτες. Οχι μόνο δεν αναγνώρισαν την απόφαση του Αρείου Πάγου το έτος 2000, απόφαση που επιδίκαζε σε συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου 28 εκατομμύρια ευρώ, αλλά το 2001 η τότε γερμανική κυβέρ­νη­ση του Σρέντερ την κατήγγειλε ως... «καθαρή παραβίαση του δικαίου». 

Αμαυρώνεται η εικόνα της Γερμανίας όμως σε όλη την Ευρώπη λόγω της στάσης της. Πόσω μάλλον αν ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος όντως φανεί συνεπής σε αυτό που είπε στη Βουλή. Αν δηλαδή υπογράψει την απόφαση του Αρείου Πάγου που επιτρέπει στους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου να προχωρήσουν σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς ακινήτων του γερμανικού Δημοσίου στην Ελλάδα! Χάος! 

Από τη μια, σπίτια Ελλήνων να βγαίνουν κατ' απαίτηση των Γερμανών σε πλειστηριασμό από τις ελληνικές τράπεζες που θα τα κατάσχουν, με στόχο να τα παίρνουν «κοψοχρονιά» και Γερμανοί. Από την άλλη, «χρεοκοπημένοι» Ελληνες να προχωρούν σε κατασχέσεις κρατικών ακινήτων της ζάπλουτης Γερμανίας επειδή η κυβέρνηση του Βερολίνου αρνείται να καταβάλει τις χρηματικές ποινές για εγκλήματα που αποφάσισαν τα δικαστήρια! Ξεφτίλα! 

Να πιέσουν τον υπουργό Δικαιο­σύνης προσπαθούν μέσω των εφημερίδων τους οι Γερμανοί. Να τον φοβίσουν. Να του φορτώσουν την ευθύνη μιας ραγδαίας επιδείνωσης των σχέσεων Αθήνας-Βερολίνου. «Ο Παρα­σκευόπουλος θα μπορούσε με μια υπογραφή να παίξει αποφασιστικό ρόλο στη μελλοντική γερμανοελληνική διαφωνία» έγραψε χαρακτηριστικά η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». 

«Ο Παρασκευόπουλος έχει κάνει ήδη καθαρό ότι θέλει να υπογράψει» συνέχισε η ίδια εφημερίδα. «Θα έφτανε έτσι σε νέα βαθμίδα η κλιμάκωση της αναμέτρησης, την οποία στην πραγματικότητα Γερμανοί και Ελληνες οφείλουν στο κοινό τους νόμισμα» πρόσθεσε η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», αγγίζοντας την ουσία του προβλήματος.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου