Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουν 2014

Κυνικό δημοσίευμα των New York Times: 
Η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται παγκόσμιους πολέμους για να αναπτυχθεί!


Η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται παγκόσμιους πολέμους, για να επιταχύνει την ανάπτυξη της. Αυτό θεωρεί ως λύση μια από τις κορυφαίες αμερικανικές εφημερίδες, οι New York Times, οι οποίες σε άρθρο τους αναφέρουν ότι:

Στα χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008, πολλοί δυτικοί οικονομολόγοι, έχουν προσεγγίσει με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους το γιατί η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να πάρει «μπροστά», και να αναπτυχθεί ταχύτερα. Η κακοκαιρία, οι «άπληστες» τράπεζες, οι «τεμπέληδες» Ευρωπαίοι, οι «πονηροί» Κινέζοι, απλά συμπληρώνουν έναν μακρύ κατάλογο με δικαιολογίες, για την παρατεταμένη οικονομική ύφεση που μεγαλώνει και συνεχώς μεγαλώνει, αναφέρει το άρθρο.
Η ταχεία ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας υποτίθεται σύμφωνα με τους οικονομολόγους ότι ήταν έτοιμη να ξεκινήσει, αλλά αντ' αυτού, βλέπουμε μόνο σύντομες «εκρήξεις οικονομικής δραστηριότητας, μετά την τεράστια «έγχυση» κεφαλαίων από όλες τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, που τώρα έχει αντικατασταθεί από νέες φάσεις «αργής» ανάπτυξης. Και τώρα τι γίνεται; αναρωτιέται το άρθρο...

«Ο Πόλεμος ως κινητήρια δύναμη της προόδου».
Αυτό το θέμα είναι ένα ζήτημα τόσο παλιό όσο και η ανθρωπότητα. Η «Αποκάλυψη», το «τέλος του κόσμου», αποτελούν μια πηγή μεγάλου κέρδους για «κάποιους». Όσο μεγαλύτερη είναι η κλίμακα του πολέμου, τόσο πιο φιλόδοξη είναι επένδυση σε νέα στρατιωτικο-βιομηχανικά τράστ, με κύριο θέμα την στρατιωτική τεχνολογία, τα προϊόντα αυτών βιομηχανιών στη συνέχεια χρησιμοποιούνται στην πολιτική ζωή. Οι πιο καταστροφικές συνέπειες ενός πολέμου, αποτελούν την πιο φιλόδοξη προοπτική για τις μετέπειτα τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες, για μια μεγάλη οικονομική ανασυγκρότηση.

Κύριο παράδειγμα αποτελούν τα ευεργετικά αποτελέσματα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το άρθρο των New York Times (NYT) «Η έλλειψη μεγάλων πολέμων μπορεί να βλάψει την οικονομική ανάπτυξη», πιέζει τρόπο τινά για μια οριστική απόφαση, σύμφωνα με την οποία, ή θα συνεχίσουμε σε μια αργή ανάπτυξη, ή θα εφαρμοσθεί ένα «σχέδιο» τύπου «Β 'Παγκοσμίου Πολέμου», οι απώλειες του οποίου έφεραν στη συνέχεια μεγάλη ευημερία!!!

Πολλοί διεθνείς οικονομολόγοι προσπαθούν να εξηγήσουν τι προκάλεσε αυτήν την μακρά περίοδο χαμηλής οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυγμένες χώρες. Τόνισαν ότι μπορεί να ευθύνεται η χαμηλή ζήτηση των καταναλωτών, η αυξανόμενη ανισότητα, ο ανταγωνισμός από την Κίνα, το υπερβολικό επίπεδο των ρυθμιστικών προτύπων σε διάφορες χώρες, οι ανύπαρκτες υποδομές καθώς και η έλλειψη νέων ιδεών και καινοτομιών. Τώρα όμως, τα διεθνή Funds, επικεντρώνονται με μεγάλη προσοχή σε μια άλλη εξήγηση, «στην παρατεταμένη περίοδο ειρήνης»!

Με βάση τα ιστορικά δεδομένα, τα τελευταία χρόνια, δεν υπήρξαν μεγάλοι πόλεμοι. Κρίνοντας από τις ειδήσεις και τις εικόνες των πολέμων σε Ιράκ ή στο Νότιο Σουδάν, ο κόσμος μας φαίνεται αρκετά «αιματοβαμμένος». Ωστόσο, ο αριθμός των θυμάτων μεταξύ του πληθυσμού σήμερα, ωχριά σε σύγκριση με τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στους δύο παγκόσμιους πολέμους, κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Ακόμη και σε σύγκριση με τον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι άνθρωποι από οποιοδήποτε άλλο πόλεμο, και στον οποίο συμμετείχαν πολλές από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες.

Η ειρηνική συμβίωση, δεν «βοηθά», όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης. Σύμφωνα με αυτή την «άποψη», αυτό δεν σημαίνει ότι η συμμετοχή σε παγκόσμιους πολέμους πάντα βελτιώνει την κατάσταση της οικονομίας, διότι ο πόλεμος φέρνει τον θάνατο και την καταστροφή. Ο ισχυρισμός ότι ο πόλεμος βοηθά την οικονομία, ακολουθεί την λογική των υποστηρικτών του Maynard Keynes, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η προετοιμασία για πόλεμο, αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες και παρέχει χιλιάδες θέσεις εργασίας στους ανθρώπους. Αντίθετα, η πιθανότητα ενός πολέμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό τις κυβερνήσεις να επικεντρώνονται σε σημαντικά έργα υποδομής.

Προσπαθώντας να βρεθεί η θετική πλευρά στο σενάριο ενός παγκόσμιου πολέμου, αυτό το σχέδιο μπορεί να φαίνεται αποκρουστικό, αλλά σύμφωνα με τα παραδείγματα της ιστορίας των ΗΠΑ, καταδεικνύει ότι η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται. Θεμελιώδεις καινοτομίες, όπως η πυρηνική ενέργεια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα αεροσκάφη της σύγχρονης πολεμικής αεροπορίας που αναπτύχθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, έγιναν με σκοπό την επίτευξη της νίκης κατά των δυνάμεων του Άξονα, και αργότερα της νίκης κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου.

Το διαδίκτυο αρχικά είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντέξουν σε έναν παρατεταμένο έναν πυρηνικό πόλεμο. Βασικά σχέδια της Silicon Valley τέθηκαν στο πλαίσιο των συμβάσεων με το αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, και όχι σύμφωνα με τις αρχές και τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Η εκτόξευση σειράς δορυφόρων Sputnik από την Σοβιετική Ένωση είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ανάπτυξη της διαστημικής βιομηχανίας και των συναφών τεχνολογιών, οι οποίες θα επηρέαζαν θετικά την οικονομική ανάπτυξη στο μέλλον.

Ο Πόλεμος στο σύνολό του εστιάζει σε προσπάθειες και σχέδια που οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να επιτύχουν σε καιρό ειρήνης. Για παράδειγμα, το «σχέδιο Manhattan», το οποίο διήρκεσε έξι χρόνια «κατανάλωσε» το 0,4% του ΑΕΠ των ΗΠΑ, στο απόγειο της ανάπτυξής του. Επέτρεψε την κατασκευή μιας πυρηνικής βόμβας από το μηδέν. Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ανάλογα προγράμματα με παρόμοια ταχύτητα και σημαντικά επιτεύγματα. Τα κύρια επιχειρήματα υπέρ του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, άμεσα ή έμμεσα, αναφέρονται στο υλικό της εφημερίδας NYT σε άρθρο με τίτλο « The Lack of Major Wars May Be Hurting Economic Growth» όπου κατά την διάρκεια ενός παγκόσμιου πολέμου είχαμε:

● εντατικοποίηση της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού με ένα ισχυρό εχθρό
● εγγυημένες εντολές για τις εταιρείες που συνδέονται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα.
● σφαίρες επιρροής, ικανότητα διείσδυσης σε νέες αγορές που δεν είχαν προηγουμένως την δυνατότητα πρόσβασης.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν ένας από τους κορυφαίους δανειστές για πολλές χώρες του Κόσμου. Επισήμως οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο πιο κοντά στο τέλος του και υπέστησαν λιγότερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε σύγκριση με άλλους συμμετέχοντες στον πόλεμο.

Την ίδια στιγμή η Αμερική ήταν σε θέση να αποκομίσει το μέγιστο δυνατό όφελος για τον εαυτό της. Πολλοί έχουν σημειώσει ότι η περίοδος που ονομάζεται (Roaring twenties) στις Ηνωμένες Πολιτείες, άρχισε με φόντο τη μετάβαση από την οικονομία του πολέμου σε μια βιομηχανική οικονομία.

Ο Τίτλος ενός άρθρου στην γερμανική έκδοση του Spiegel, που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2014 αναφέρει πολλά για τα οφέλη που αποκόμισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από την πρώτη παγκόσμια σύρραξη στον ΧΧ αιώνα: «Εμείς σώσαμε τον κόσμο»: Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η άνοδος της Αμερικής ως υπερδύναμης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συσσώρευσαν ένα τεράστιο όγκο των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού. Η ΕΣΣΔ και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να πληρώσουν σε χρυσό την στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε στις ΗΠΑ να «εξέλθουν» από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του '30.

Μέχρι το 1948, το μερίδιο της βιομηχανικής παραγωγής των ΗΠΑ σε σχέση με τις χώρες της δύσης ανερχόταν στο εκπληκτικό ποσοστό του 55%. Το μερίδιο της οικονομίας των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει, το 50% της παγκόσμιας παραγωγής άνθρακα, το 64% του πετρελαίου, το 53% της παραγωγής χάλυβα, το 17% της παραγωγής σιτηρών, το 63% του καλαμποκιού. Μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκέντρωσαν στα χέρια τους, περίπου τα 2/3 του παγκόσμιου χρυσού, το μερίδιο των εξαγωγών των ΗΠΑ προς το εξωτερικό εμπόριο στις δυτικές χώρες ανήλθε σε ποσοστό περίπου 30%.

Η εφαρμογή του «Σχεδίου Μάρσαλ», ενός τιτάνιου προγράμματος για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων οικονομιών της Ευρώπης μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, κυριολεκτικά πλούτισε τις ΗΠΑ και άνοιξε νέες αγορές.

Το άρθρο των NYT για την ολοκλήρωση της δυσοίωνης πρόβλεψης αφήνει ένα αίσθημα κατάθλιψης σε όσους το διαβάσουν. Εντυπωσιακή είναι επίσης και η υποκατάσταση των εννοιών: «Η οικονομία των ΗΠΑ είναι ισοδύναμη με "την παγκόσμια οικονομία", το όφελος για την οικονομία των ΗΠΑ ταυτίζεται με την ευημερία σε όλο τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση ένας μεγάλος αριθμός θυμάτων και τεράστιων καταστροφών στην Ευρώπη, με δεδομένου ότι μπορεί να ακούγεται φρικτό σαν ιδέα, είναι ιδιαίτερα «θετικό» για την Αμερική, αναφέρει Ρώσος αναλυτής.

Τα επιχειρήματα των δυτικών μέσων ενημέρωσης για την παγκόσμια οικονομία (δηλαδή την οικονομία των ΗΠΑ) μετατρέπονται σε ένα αιμοβόρο πλάσμα σαν το ακόρεστο σημιτικό Μολώχ. Στο όνομα λοιπόν αυτής της απεχθούς «θεότητας», οι οικονομολόγοι, οι επενδυτές και οι πολιτικοί, διασφαλίζουν ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν θα είναι 2% ή 4%, για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να ασκηθεί πίεση για να «θυσιαστούν» εκατομμύρια άνθρωποι στο «βωμό του Μολώχ» και ίσως και ολόκληρες χώρες.

Τα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων που έχασαν τη ζωή στους παγκόσμιους πολέμους όμως, δεν θα είναι σε θέση ποτέ να «αξιολογήσουν» τα αποτελέσματα της «ταχείας ανάπτυξης».

Ποια θα είναι η τιμή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, για τον οποίο φαίνεται να έχει «στρωθεί ο δρόμος» από τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης;.. Ποιος θα πληρώσει αυτό το τίμημα;.. Και ποιοί θα καρπωθούν και πάλι τα οφέλη της οικονομικής αποκατάστασης ενός εντελώς κατεστραμμένου κόσμου;…



Στους εισαγγελείς η υπόθεση των κλεμμένων ΑΦΜ

Στους εισαγγελείς η υπόθεση των κλεμμένων ΑΦM

Στη Δικαιοσύνη πέφτει πλέον το βάρος της διερεύνησης της υπόθεσης των κλεμμένων ΑΦΜ ανυποψίαστων πολιτών οι οποίοι βρέθηκαν να βγάζουν χρήματα στο εξωτερικό, χωρίς να έχουν καμία σχέση με την υπόθεση.
Η νέα αποκάλυψη του e-reportaz για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης του γαλλικού κολοσσού Lafarge που έβγαλε στο εξωτερικό 33.2 εκατομμύρια ευρώ στο όνομα ενός οδηγού ταξί, προκάλεσε την αντίδρασης της κοινοβουλευτικής εκπροσώπου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, κυρίας Ραχήλ Μακρή.
Με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή η κ. Μακρή ζητά να μάθει πρώτον γιατί ουδείς δεν απάντησε στην αρχική της ερώτηση κ δεύτερον για ποιο λόγο η περιφερειακή διεύθυνση του ΣΔΟΕ αποφάσισε να αρχειοθετήσει την υπόθεση χωρίς να την διερευνήσει περαιτέρω ή να ενημερώσει τις δικαστικές αρχές.
Αναλυτικά η ερώτηση της Ραχήλ Μακρή:
«Ποιούς συγκαλύπτει η Κυβέρνηση βάζοντας στο αρχείο υποθέσεις διαφθοράς;»
Στην ερώτησή μου με αρ. πρωτ. 5549/20-1-14, προς τον Υπουργό Οικονομικών, η οποία παραμένει αναπάντητη, σας είχα γνωστοποιήσει το δημοσίευμα του e-reportaz «το παρατραπεζικό «ξέπλυμα» με τη λίστα των 52.000 καταθετών του εξωτερικού», παρατραπεζικό κύκλωμα χρησιμοποιώντας φορολογικά στοιχεία ανυποψίαστων πολιτών ενέβαζε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο εξωτερικό την περίοδο 2009-2011.
Σε νεότερη αντίστοιχη ερώτηση μου με αρ. πρωτ. 8298/29-5-14, σας είχα γνωστοποιήσει το δημοσίευμα του περιοδικού «Αντίποινα» (τεύχος 4, 30-4-14), ότι ο γαλλικός κολοσσός Lafarge είναι ανάμεσα στις εταιρείες που ευεργετήθηκαν από τον πρώην Υπουργό Ανάπτυξης κο Χατζηδάκη. Την συγκεκριμένη εταιρεία, ο υπουργός Ανάπτυξης προικοδότησε τον περασμένο Δεκέμβριο με τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις για το λιμένα Χαλκίδας και τα λατομεία της περιοχής, από όπου αντλούνται τα υλικά για την παραγωγή τσιμέντου, χωρίς ωστόσο να θέσει κανέναν όρο άμεσης επαναλειτουργίας της και μολονότι το ΣΔΟΕ διαπίστωσε απάτη της συγκεκριμένης εταιρείας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού με τίτλο «Η Lafarge, τα 32 εκατ. της ΑΓΕΤ Ηρακλής και ένας… 92χρονος», «στις 28 Μαρτίου 2014, η Κεντρική Υπηρεσία του ΣΔΟΕ διαπίστωσε ότι ο 92χρονος αυτοκινητιστής, δεν είναι το πρόσωπο που την περίοδο 2010-2012 απέστειλε στο εξωτερικό 33.2 εκατ. ευρώ. Η συγκεκριμένη ερώτηση παραμένει αναπάντητη, η μόνη απάντηση που έχω λάβει έως σήμερα είναι η με αρ. πρωτ. Β-903 3/6/14, από τον Υφυπουργό Υποδομών και Δικτύων, κο Μ. Παπαδόπουλο, απαντώντας ότι δεν είναι το καθ’ ύλην αρμόδιο Υπουργείο.
Ενάμιση μήνα μετά, το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του περιοδικού «Αντίποινα», έρχεται στις 16-6-14 το δημοσίευμα του e-reportaz με τίτλο «Κλεμμένα ΑΦΜ», το οποίο καταγγέλλει πιθανή συγκάλυψη του γεγονότος ότι η γαλλική εταιρεία Lafarge έβγαλε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο όνομα ενός 92χρονου αυτοκινητιστή. Συγκεκριμένα στο έγγραφο που «φέρνει στο φώς» το δημοσίευμα αναφέρεται το εξής: «Ύστερα από τα ανωτέρω στοιχεία που αναλυτικά παραθέσαμε με συνημμένη την αλληλογραφία προς τη Δ/νση Κανονιστικής Συμμόρφωσης της Τράπεζας Ελλάδος προκύπτει ότι ο ελεγχόμενος ……με ΑΦΜ….δεν είναι ο εντολέας ή διεκπεραιωτής δικαιούχων των εμβασμάτων των 32.000.000,00 ευρώ και 1.200.000,00 και κατά συνέπεια η υπόθεση με τη σύμφωνη γνώμη του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας τίθεται στο αρχείο.» Διαπιστώνεται λοιπόν, ότι η η Περιφερειακή Διεύθυνση του ΣΔΟΕ «βάζει» την υπόθεση «Lafarge» στο αρχείο. Σε άλλο σχετικό έγγραφο, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, αναφέρεται το εξής: «Ύστερα από τα ανωτέρω στοιχεία που αναλυτικά παραθέσαμε με συνημμένη την αλληλογραφία προς τη Δ/νση Κανονιστικής Συμμόρφωσης της Τράπεζας Ελλάδος και την ένορκη εξέταση μάρτυρα προκύπτει ότι η ελεγχόμενη ……με ΑΦΜ….δεν είναι ο εντολέας ή διεκπεραιωτής δικαιούχων των εμβασμάτων των 32.000.000,00 ευρώ και 1.200.000,00 και κατά συνέπεια η υπόθεση με τη σύμφωνη γνώμη του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας τίθεται στο αρχείο».
Έντονη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις ενώ το ΣΔΟΕ γνώριζε ότι υπερήλικες ανυποψίαστοι πολίτες βρέθηκαν εν αγνοία τους εμπλεκόμενοι σε σοβαρές υποθέσεις με κλεμμένα ΑΦΜ, αφενός δεν προέβει στην ενημέρωση των δικαστικών αρχών και αφετέρου δεν συντάχθηκε μηνυτήρια αναφορά προειμένου να διερευνηθεί πιθανή ευθύνη ή δόλος εκ μέρους των στελεχών των τραπεζών. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Προϊστάμενος της Δ/νσης Σχεδιασμού και Συντονισμού Ελέγχων κ. Χρήστος Κυριαζόπουλος ζητάει με έγγραφό του στις 11-2-14, για άλλη υπόθεση κλεμμένων ΑΦΜ να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να ελεγχεί ο πραγματικός εντολέας εμβασμάτων.
Κατόπιν των ανωτέρω ερωτώνται οι κ. κ. Υπουργοί:
1. Γιατί παραμένουν αναπάντητες οι ανωτέρω αναφερόμενες ερωτήσεις κοινοβουλευτικού ελέγχου;
2. Ποιόν συγκαλύπτει η Συγκυβέρνησή σας και για ποιόν παραβιάζετε τον Κανονισμό της Βουλής από όπου πηγάζει σαφής υποχρέωση έγκαιρης και εμπεριστατωμένης απάντησης;
3. Αληθεύουν τα αναφερόμενα στα ανωτέρω δημοσιεύματα;
4. Για ποιο λόγο το ΣΔΟΕ αφού είχε διαπιστώσει την απάτη της συγκεκριμένης γαλλικής εταιρείας δε εξέθεσε το θέμα στη Δικαιοσύνη;
5. Σε ποιές ενέργειες έχετε προβεί ή προτίθεστε να προβείτε ως Κυβέρνηση προκειμένου να οδηγηθούν οι παραπάνω υποθέσεις στην Δικαιοσύνη, για να διερευνηθούν οι νομικές ευθύνες των εμπλεκομένων;
6. Αληθεύει το γεγονός ότι η «αρχειοθέτηση» πραγματοποιήθηκε από τη Περιφερειακή Διεύθυνση του ΣΔΟΕ;
7. Αν ναι, γιατί και με ποια λογική οι δύο υποθέσεις «μπήκαν» επίσημα στο αρχείο;
8. Συντάχθηκε μηνυτήρια αναφορά από το ΣΔΟΕ, προκειμένου να διερευνηθεί εάν υπάρχει κάποια ευθύνη εκ μέρους των στελεχών των εμπλεκομένων τραπεζών;
9. Εάν όχι, γιατί;
Παράλληλα, ζητείται η κατάθεση στην Εθνική Αντιπροσωπεία όλων των σχετικών εγγράφων που δικαιολογούν τις απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα.
Αθήνα, 18/6/2014
Η ερωτώσα Βουλευτής,
Μακρή Ραχήλ

www.e-reportaz.gr
Η οδηγία εξαιρεί την αυτόνομη περιφέρεια του ιρακινού Κουρδιστάν

Η Τουρκία εκδίδει οδηγία προς τους πολίτες της στο Ιράκ να εγκαταλείψουν τη χώρα με εξαίρεση την αυτόνομη περιφέρεια του ιρακινού Κουρδιστάν, επικαλούμενη την πιθανότητα μάχης για τη Βαγδάτη και επισημαίνοντας ότι «αρνητική προπαγάνδα» έχει διαδοθεί εναντίον της στο νότο που κατοικείται κυρίως από σιίτες.

Η σχετική οδηγία που εξέδωσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών καλύπτει όλη την χώρα με εξαίρεση την αυτόνομη περιφέρεια του ιρακινού Κουρδιστάν.

«Η κρίση ασφαλείας στο Ιράκ συνεχίζει να μεγαλώνει και έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο: οι πολίτες μπαίνουν τώρα στο στόχαστρο» επισημαίνει το υπουργείο σε ανακοίνωσή του.

Ιρακινές σιιτικές πολιτοφυλακές έχουν αναπτυχθεί στη Βαγδάτη για να την υπερασπιστούν από επιθέσεις σουνιτών τζιχαντιστών, προσθέτει το υπουργείο στην ανακοίνωσή του και επισημαίνει ότι «ψευδείς κατηγορίες» έχουν διατυπωθεί κατά της Τουρκίας και άλλων ξένων χωρών στις περιοχές στις οποίες ζουν σιίτες.

«Οι Τούρκοι και η Τουρκία θεωρούνται όπως οι σουνίτες στις νότιες περιοχές (του Ιράκ). Υπάρχει αυτή η αντίληψη ότι αν είσαι σουνίτης, υποστηρίζεις τους αντάρτες» δήλωσε αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Νωρίτερα την Τετάρτη το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Dogan μετέδωσε ότι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIS) συνέλαβαν ομήρους 60 ανθρώπους, στους οποίους περιλαμβάνονται και 15 Τούρκοι, οι οποίοι έχτιζαν ένα νοσοκομείο κοντά στην πόλη Ντουρ στην επαρχία Σαλαχεντίν, η οποία βρίσκεται κοντά στην πόλη Κιρκούκ.

«Η πρεσβεία στην Βαγδάτη ερευνά τις πληροφορίες» σημείωσε αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, χωρίς να διευκρινίσει περαιτέρω.

Ογδόντα Τούρκοι πολίτες έπεσαν στα χέρια της ISIS στη Μοσούλη του βόρειου Ιράκ την περασμένη εβδομάδα. Οι 49 απήχθησαν στο τουρκικό προξενείο της Μοσούλης.

Διλήμματα της Τουρκίας με τους Τζιχαντιστές

Την περασμένη εβδομάδα, η τρομοκρατική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε»- ΙΚΙΛ,  κατέλαβε το τουρκικό προξενείο στην ιρακινή πόλη Μοσούλη.
Η επίθεση αποτέλεσε έκπληξη για την Τουρκία, η οποία δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους τζιχαντιστές μέχρι τώρα, όπως σημειώνει η εφημερίδα Ζαμάν.

Οι επόμενοι στόχοι του «ΙΚΙΛ» είναι η Βαγδάτη και οι ιεροί τόποι των Σιιτών στο Ιράκ, η Καμπάλα και η Νατζάφ. Εάν τα μέρη αυτά πέσουν στα χέρια των εξτρεμιστών, θα ξεκινήσει αιματηρός θρησκευτικός πόλεμος στην περιοχή και μπορεί να γενικευθεί.

Η επιτυχία του«ΙΚΙΛ» έφερε πολλά διλήμματα στην Τουρκία. Είναι γνωστό ότι στο Ιράκ υπάρχουν Τουρκμένοι, που έχουν ενταχθεί στους μαχητές Τζιχάντ και αυτοί υπόκειται υπό τον αυστηρό νόμο της Σαρία.

Στη βόρεια Συρία,  ή στα νότια σύνορα της Τουρκίας, βρίσκονται οπλισμένες Κουρδικές δυνάμεις καθώς και Τζιχαντιστές.

Είναι γνωστό ότι πολλά μέλη της ομάδας «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε»- ΙΚΙΛ, έχουν χρησιμοποιήσει την Τουρκία, ως διαδρομή διέλευσης, προκειμένου να ενταχθούν σε οργανώσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης που δρουν στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Αυτές οι συνδέσεις των τζιχαντιστών, τόσο στο Ιράκ όσο και στα νότια της Τουρκίας, διαφαίνονται, τώρα,  ως απειλή για το τουρκικό κράτος.
Σύμφωνα με την Zaman, η τουρκική πολιτική στη Μέση Ανατολή, πρέπει άρδην να αναθεωρηθεί.



Η Ουάσινγκτον βρίσκεται στην περίεργη θέση να οδηγείται σε άτυπη συνεργασία όχι μόνο με την Τεχεράνη, αλλά και με τους συμμάχους της

Του Κωνσταντίνου Γρίβα

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράκ αποδεικνύουν ότι η ιστορία έχει, αν μη τι άλλο, χιούμορ. Δαπανώντας περίπου 2 τρις δολάρια και καταστρέφοντας την πολεμική τους μηχανή στις ιρακινές ερήμους, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν τελικά να προσφέρουν το κέντρο του Ιράκ δώρο στους διαδόχους της Αλ Κάιντα και να εξαρτώνται από το Ιράν για το αν θα μπορέσουν να ελέγξουν την κατάσταση στην περιοχή.
Ολόκληρη η ενεργειακή ασφάλεια του πλανήτη τελεί εν κινδύνω και ο μόνος αξιόπιστος παράγοντας που μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα εμφανίζεται να είναι η ιρανική ισχύς.

Το 2003 οι ΗΠΑ επιτέθηκαν και κατέστρεψαν το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, καταλαμβάνοντας τη χώρα. Από τότε δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν προειδοποιήσει ότι η ενέργεια αυτή θα οδηγούσε, αργά ή γρήγορα, σε τριχοτόμηση του Ιράκ.
Κατ’ αρχάς, ο σιιτικός νότος θα τίθετο υπό την άτυπη ηγεμονία του Ιράν, δηλαδή του μεγάλου εχθρού των ΗΠΑ.
Κατά δεύτερον, θα δημιουργούνταν ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, το οποίο ναι μεν θα ήταν γνησίως και ειλικρινώς φιλοδυτικό, πλην όμως θα αποτελούσε και διαρκές «αγκάθι» στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας.
Τέλος, το σουνιτικό κέντρο του Ιράκ δεν θα αργούσε να πέσει στα χέρια σκληροπυρηνικών ισλαμιστών.

Σήμερα, η απρόσμενα γρήγορη άνοδος της ισχύος των ισλαμιστών ανταρτών στο κέντρο του Ιράκ, με την κατάληψη της Μοσούλης, φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτούς τους φόβους. Ακόμη κι αν η κυβέρνηση του Ιράκ καταφέρει τελικώς να τους αναχαιτίσει, η συνοχή της χώρας φαίνεται πως έχει υποστεί βαρύτατο πλήγμα. Έτσι, ο σιιτικός νότος φαίνεται ότι θα περάσει περαιτέρω από τον έλεγχο του Ιράν, ενώ ο κουρδικός βορράς θα ενισχύσει την ήδη υπάρχουσα οικονομία του από το καθεστώς της Βαγδάτης.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δημιουργείται ένας μηχανισμός που μπορεί να απειλήσει ολόκληρη την πολιτική γεωγραφία στη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην ενεργειακή τροφοδοσία του πλανήτη.

Η Συρία παρέσυρε το Ιράκ

Μεταξύ των άλλων, η κατάσταση στο Ιράκ πιθανώς δεν θα ήταν τόσο δραματική, α συνδυαζόταν με την αποδόμηση της Συρίας ως ενιαίας χώρας, μετά την εξέγερση των ισλαμιστών σουνιτών εναντίον του καθεστώτος Άσαντ.
Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το Ιράκ και η Συρία δεν είναι δύο κλειστά κουτιά που δεν έχουν επαφή μεταξύ τους. Αντιθέτως, τα σύνορα στις δύο αυτές χώρες είναι απλές γραμμές στον χάρτη και ελάχιστη πραγματική σημασία έχουν.

Έτσι, η αποδόμηση της Συρίας επέτρεψε στους ισλαμιστές αντάρτες της χώρας αλλά και του Ιράκ να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να κυριαρχήσουν στο κέντρο του τελευταίου.
Παρεπιμπτόντως, η κατάσταση θα ήταν πολύ χειρότερη αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν προχωρήσει στην επίθεση που σχεδίαζαν κατά του Άσαντ και είχαν επιβάλει δια των όπλων τους ισλαμιστές στην εξουσία.

Σε κάθε περίπτωση, προκύπτει το ενδεχόμενο το ισλαμικό μόρφωμα που έχει δημιουργηθεί στο Ιράκ και τη Συρία να επεκτείνει τη δράση του και σε άλλες χώρες της περιοχής, δημιουργώντας ένα φαινόμενο ντόμινο, που θα μπορούσε να απειλήσει ακόμη και τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη του Κόλπου, ιδιαίτερα δε την Σαουδική Αραβία. Σε αυτή την περίπτωση οι συνέπειες για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια θα ήταν κατακλυσμιαίες. Δεν θα ήταν πιθανώς υπερβολή να πούμε ότι βρισκόμασταν ενώπιον μίας ενδεχόμενης πετρελαϊκής κρίσης, η οποία θα έκανε τις αντίστοιχες του ’73 και του ’79 να φαντάζουν ασήμαντες μικροαναταράξεις.

Εκτός από τις ΗΠΑ, στην ίδια παγίδα φαίνεται ότι έπεσε και η Τουρκία, η οποία στήριξε τα ισλαμικά κινήματα στη Συρία για να τα βρει τελικά απέναντί της, ενώ το αμήχανο Ισραήλ έτσι κι αλλιώς ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει, και προσπαθεί ακόμη και σήμερα να κατανοήσει ποιο θα ήταν το μικρότερο κακό γι αυτό ώστε να δράσει αναλόγως.

Η ανατολή του Ιράν ως δύναμη σταθερότητας

Το σημαντικότερο ωστόσο, στη σημερινή περίπτωση είναι ότι το Ιράν εμφανίζεται ως η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να αναχαιτίσει τους ισλαμιστές αντάρτες. Όπως και να έχει, η Τεχεράνη θα συγκρουστεί μαζί τους, γιατί αυτοί απειλούν ακόμη και με γενοκτονία τους σιιτικούς πληθυσμούς στο Ιράκ.

Η νέα αυτή πραγματικότητα φέρνει και πάλι κοντά την κυβέρνηση της Άγκυρας με αυτή της Τεχεράνης, όπως φάνηκε και από τη συνάντηση του πρωθυπουργού Ερντογάν με τον πρόεδρο του Ιράν πριν από μερικές ημέρες. Εκτός του ότι και οι δύο χώρες θέλουν να καταστείλουν τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές, αμφότερες έχουν λόγους και να φοβούνται τη δημιουργία ενός μεγάλου και πλήρως ανεξάρτητου Κουρδιστάν στο Βορρά του Ιράκ, μια και οι δύο έχουν περιοχές δίπλα σε αυτό, όπου υπάρχουν μεγάλες κουρδικές κοινότητες.
Έτσι, η διπλή διάλυση της Συρίας και του Ιράκ θα δημιουργούσε δύο εν δυνάμει κουρδικά κράτη, που θα πρέπει να περιοριστούν, έτσι ώστε να μην επεκταθούν στα εδάφη του Ιράν και της Τουρκίας. Και οι δυο χώρες, λοιπόν, θέλουν να υψώσουν γύρω από τους Κούρδους και τους ισλαμιστές ένα τείχος ανάσχεσης.

Αυτό, φυσικά, επιθυμούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες πλέον βρίσκονται στην περίεργη θέση να οδηγούνται σε μία μορφή άτυπης συνεργασίας όχι μόνο με το Ιράν, αλλά και με τους συμμάχους του, δηλαδή το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και τη Χεζμπολάχ.

Ουάσινγκτον – Τεχεράνη μέσω Άγκυρας

Βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να πράξει επισήμως κάτι τέτοιο η Ουάσινγκτον, αν μη τι άλλο , για λόγους γοήτρου και στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Επιπροσθέτως, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογήσει στην αμερικανική κοινή γνώμη ακόμη και την ελάχιστη συνεργασία με δύο χώρες (Ιράν και Συρία) τις οποίες έχει δαιμονοποιήσει και μέχρι πρότινς ήθελε να βομβαρδίσει.

Στο σημείο αυτό έρχεται να προσφέρει τις υπηρεσίες της η Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος ακόμη κι αυτές τις στιγμές, που βρίσκεται υπό πολλαπλή πίεση, δείχνει ότι έχει ικανότητες ιστορικού ηγέτη. Καλύπτοντας τη σωρεία των πρόσφατων λαθών της στο ζήτημα της Συρίας, η Τουρκία, με τον επιδέξιο ελιγμό του ανοίγματος προς το Ιράν, δείχνει να μπορεί να αποτελέσει τον απαιτούμενο συνδετικό κρίκο μεταξύ ΗΠΑ και του σιιτικού άξονα, εμφανιζόμενη η Άγκυρα να συνεργάζεται με την Τεχεράνη και όχι άμεσα η Ουάσινγκτον, διασώζοντας έτσι τα προσχήματα για την τελευταία.

Μπορεί, βέβαια, να συμβεί κάτι άλλο. Σε αντίθεση με ό,τι γενικώς πιστεύεται, το Ιράν δεν είναι εγγενώς αντιδυτικό. Πρόκειται για ένα μοναχικό έθνος που έχει συναίσθηση της ιδιαίτερης ταυτότητάς του, διακατέχεται από βαθιά αίσθηση ιστορικού ρόλου, διεκδικεί θέση περιφερειακής δύναμης σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα και έχει μάθει από την πολύχρονη ιστορία του να παζαρεύει και να περιμένει.
Υπό ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να αναπτύξει ένα ειδικό modus vivendi με τις ΗΠΑ ή ακόμη και με το Ισραήλ. Αρκεί να προωθούσε τα στρατηγικά του συμφέροντα μέσω μίας πορείας που θα το καθιστούσε περιφερειακή δύναμη με παγιωμένο ρόλο στο γεωσύστημα της Μέσης Ανατολής – Κεντρικής Ασίας. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής θα μπορούσε ακόμη και να «θυσιάσει» το πυρηνικό του πρόγραμμα, το οποίο θα πρέπει ίσως να αντιμετωπιστεί περισσότερο ως διαπραγματευτικό χαρτί και μέσο για την ενίσχυση του γοήτρου του, παρά ως αυτοσκοπός.

Άρα η χαοτική κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα στο Ιράκ και η πιθανή προσέγγιση Τεχεράνης – Δύσης δεν αποκλείεται να συνδυαστούν με μία ευρύτερη προσπάθεια που θα οδηγούσε το Ιράν στο να ακυρώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, ανταλλάσσοντάς το με μία θέση περιφερειακής δύναμης, η οποία δεν θα είναι φιλική αλλά ούτε και εχθρική έναντι της Δύσης.

Τα λάθη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και οι μελλοντικές ευκαιρίες

Τέλος, θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνουμε και στην Ελλάδα την αυτοκριτική μας για ό,τι πράξαμε μέχρι σήμερα αλλά και να εξετάσουμε τις ευκαιρίες που μας προσφέρονται στο μέλλον.
Κατ’ αρχάς, αποδεικνύονται θεμελιώδες λάθος ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η τυφλή υποταγή σε ευκαιριακές πολιτικές της Δύσης. Εν προκειμένω, η Ελλάδα κατέστρεψε τις στενότατες σχέσεις που είχε αναπτύξει με το καθεστώς Άσαντ από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρώντας (αφελέστατα) ότι ήταν μετρημένες οι ημέρες του και για να μην πάει κόντρα στην τάση που επικρατούσε τότε σε Ευρώπη και ΗΠΑ.
Κάτι παρόμοιο έκανε σε μικρότερη κλίμακα και με το Ιράν. Όμως, αν η Αθήνα είχε διατηρήσει έστω και ψήγματα των παλαιότερων προνομιακών της σχέσεων με τη Δαμασκό και την Τεχεράνη, σήμερα θα μπορούσε ίσως να αποτελεί εκείνη τον μεσολαβητή με τη Συρία και το Ιράν και όχι η Άγκυρα. Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προτιμούσαν την Ελλάδα να παίζει αυτό το ρόλο απ’ ότι η Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση, η επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση της έντασης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στην Ουκρανία, θέτει νέα δεδομένα και στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη κα φέρνει τα όποια ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας στον αφρό των εξελίξεων. Κι αυτό αποτελεί σημαντικό χαρτί στα χέρια των μελλοντικών ελληνικών κυβερνήσεων.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δε νομίζετε πως έχει παρατραβήξει αυτή η αηδία με την προσαρμογή του πολιτικού λόγου στα πρωτόκολλα που κατασκεύασε ο «πολιτικός σας πολιτισμός», όταν αυτοί που υποτίθεται ότι καυτηριάζετε, ελέγχονται για κακουργήματα και για συμπεριφορές που συνιστούν εσχάτη προδοσία;...


Δε νομίζετε πως πάει πολύ, από τη μια να αναγνωρίζετε πως μια συμμορία αλληλοσυγκαλυπτόμενων συνενόχων, κουκουλώνει απροκάλυπτα τα ίχνη των εγκληματικών της πράξεων, και την ίδια στιγμή να προβάλετε την αισχρή αυταπάτη πως για τη στάση τους θα τους κρίνει η ιστορία στο μέλλον, και εν ευθέτω χρόνω ο Έλληνας ψηφοφόρος;

Δε νομίζετε πως συνιστά πρόκληση πρώτου μεγέθους, τη στιγμή που ο χρεοκοπημένος οφειλέτης του δημοσίου ή των τραπεζών, εκβιάζεται από τη μαφία των εισπρακτικών και από υπουργούς – εκτελεστές που εκδίδουν κατασχετήρια, και την ίδια ώρα οι πρωταίτιοι της χρεοκοπίας να αυτοαναγορεύονται σε αφεντικά των ψυχών μας, και να συγκαλύπτουν με τρόπο προκλητικό τα κακουργήματα στα οποία ενέχονται πρωταγωνιστές της πολιτικής συμμορίας που συγκυβερνά;

Δε νομίζετε ότι οι πρωταγωνιστές των κακουργημάτων έχουν ονοματεπώνυμο όπως ονοματεπώνυμο διαθέτουν και οι συνένοχοι της συγκάλυψης, και ότι τα ονοματεπώνυμα όλων αυτών, δεν αρκεί να ξεφωνίζονται περιστασιακά, αλλά θα πρέπει να συμπεριληφθούν άμεσα στα πινάκια των κακουργιοδικείων της χώρας;

Δε νομίζετε πως αν είναι νόμιμο και ηθικό, να πλιατσικολογείται με κατασχετήρια το σπίτι του κάθε χρεοκοπημένου συμπολίτη μας, είναι όχι απλά νόμιμο αλλά και απαραίτητο αλλά και απόλυτα επιβεβλημένο κατά μείζονα λόγο, να εκτελεστούν κάποια στιγμή δημόσια τα λαμόγια που ντύθηκαν σωτήρες, όλοι αυτοί που ασέλγησαν σε βάρος ενός δημοσίου που σήμερα το εμφανίζουν χρεοκοπημένο, και έχουν το θράσος να εκδίδουν κατοχικά διατάγματα περί κατασχέσεων λογαριασμών των συνταξιούχων και των μισθωτών, την ίδια στιγμή που οι προσωπικοί τους τραπεζικοί λογαριασμοί είναι παραφουσκωμένοι με εκατομμύρια σαν τα ίδια τους τα τομάρια;



Δε νομίζετε ότι για όλους αυτούς η καταδίκη της ιστορίας δεν αρκεί, σε μια κοινωνία που οι πολίτες της καταδικάζονται και εκτελούνται για τα εγκλήματα που διέπραξαν όχι οι ίδιοι αλλά οι δήμιοί τους που έχουν το θράσος να τους δικάζουν;

Δε νομίζετε κύριοι δικαστές, ακόμη και κάποιοι ελάχιστοι από σας που κάνετε ένα βήμα παραπέρα απ όλο το υπόλοιπο σινάφι σας, πως δεν αρκεί να γίνεστε απλά κομιστές δικογραφιών, σ ένα κοινοβούλιο που έχει μετατραπεί σε πλυντήριο εγκλημάτων, αλλά θα πρέπει να βρείτε και άλλους τρόπους για να τιμήσετε τον όρκο σας στο βαθμό που πιστεύετε σ αυτόν;

Δε νομίζετε πως θα πρέπει με ανακοίνωσή σας να τους ξεφωνίσετε συγκεκριμένα και προσωπικά με τρόπο που να μη τους χωρά πλέον ο τόπος, και να διευκολύνετε την εξέγερση αυτού του κοπρίτη λαού, ώστε σύσσωμο το κοινοβούλιο της ντροπής να παραπέμψει άμεσα και σε έκτακτη συνεδρίαση του, σε δίκη σύμπασα την πολιτική μαφία του τόπου;

Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά… ακόμη πιο ξεκάθαρα…
Στ' αρχίδια του του Βενιζέλου και του κάθε Βενιζέλου, αν τον κρίνει αυστηρά κάποια στιγμή η ιστορία, και δυο φορές στ αρχίδια του αν δεν επανεκλεγεί σε επόμενη Βουλή. Οι προσωπικοί του λογαριασμοί είναι καθ εικόνα και καθ ομοίωσή του. Αλλά και κάποιος μελλοντικός του διορισμός σε κάποια διεθνή επιτροπή, θα τον καταστήσει ακόμη πλουσιότερο και ακόμη πιο θρασύ και ικανοποιημένο που θα πίνει στην υγεία των κορόιδων.

Μήπως να σας θυμίσουμε πόσους Πάγκαλους, πόσους Ράλληδες, πόσους Έβερτ, πόσους και πόσους από δαύτους, δε στιγμάτισε με τον τρόπο της η ιστορία, αλλά οι γόνοι τους βίασαν και συνεχίζουν να βιάζουν την προβολή της στο μέλλον;

Για ποια ιστορική καταδίκη μιλάτε λοιπόν;
Γι αυτή που όσο παραπέμπετε στη διακριτική της ευχέρεια τα κακουργήματα σε βάρος του έθνους, θα γελούν ασυγκράτητα τα μουστάκια των άθλιων πρωταγωνιστών;

Όχι κύριοι…
Η καταδίκη όλων αυτών πρέπει να είναι άμεση…
Το ραντεβού τους μαζί της πρέπει να είναι εν ζωή….
Να είναι άκρως οδυνηρή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, αλλά και άκρως παραδειγματική για κάθε επίδοξο μελλοντικό τσογλάνι που θα θελήσει να μετατρέψει την πολιτική σε μπίζνα ατίμωσης σε βάρος του τόπου.
Και είναι προφανές, ότι αυτή η συγκυβέρνηση, δεν αποτελείται μονάχα από εμφαινόμενους ενόχους σε κακουργήματα, αλλά και από θλιβερούς συνενόχους με προεξάρχοντα τον ίδιο της τον πρωθυπουργό.

Τη δική μας τη δυστυχία δε θα την κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Την κρίνουν καθημερινά οι δολοφονημένοι, τα κατασχετήρια, τα παγωμένα νοικοκυριά, τα σκοτεινά σπίτια, τα ολοσκότεινα σχολειά, και μια ολόκληρη πατρίδα που βγαίνει απ άκρη σ άκρη στο σφυρί.

Αει σιχτίρ πια με το νομικό σας πολιτισμό και το πολιτικό του εξάμβλωμα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκατομμύρια πρόσφυγες στους καταυλισμούς της Τουρκίας, έτοιμοι να αναζητήσουν διέξοδο προς την Ευρώπη

Αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται η Ευρώπη εξαιτίας της εμπόλεμης ζώνης στην οποία έχει μετατραπεί η Μέση Ανατολή

Τουλάχιστον δύο εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες, οι οποίοι φιλοξενούνται προσωρινά στους καταυλισμούς της Τουρκίας κα του Λιβάνου, καθώς και αδιευκρίνιστος αριθμός Αφγανών και Ιρακινών σιιτών μουσουλμάνων εκτοπισμένων από τους σουνίτες Ταλιμπάν και Ιρακινούς τζιχαντιστές, αποτελούν ένα γιγαντιαίο δυνάμει μεταναστευτικό κύμα, που ενδέχεται να αναζητήσει διέξοδο προς την Ευρώπη.

Η Ιταλία και η Ελλάδα, κύριες χώρες υποδοχής των μεταναστευτικών ροών, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στους ευρωπαίους εταίρους τους, ζητώντας άμεση εφαρμογή μέτρων για την διαχείριση της εντεινόμενης μετανάστευσης, προκειμένου να αποφευχθούν τραγωδίες ανάλογες της Λαμπεντούζα (Οκτώβριος 2013), του Φαρμακονησίου (Ιανουάριος 2014) ή της Σάμου (Μάιος 2014).

Η ισχυρή βόρεια Ευρώπη όμως επιμένει να «κωφεύει» στηριζόμενη στην έωλη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ», που ορίζει την επαναπροώθηση των προσφύγων δίχως άδεια παραμονής στις χώρες πρώτης υποδοχής. Δηλαδή την Ιταλία, την Ελλάδα και κατά δεύτερο λόγο στην Ισπανία.

Προσχήματα

Σύμμαχοι των Βορείων αναδεικνύονται τα φασιστικά και αντιευρωπαϊκά κόμματα που αναδείχθηκαν από το αποτέλεσμα των πρόσφατων ευρωεκλογών και τα οποία ζητούν το κλείσιμο των συνόρων στους πρόσφυγες και την εκδίωξη των νόμιμων και μη μεταναστών από την Ευρώπη, χρησιμοποιώντας το άτοπο, αλλά πειστικό στην κοινή γνώμη, πρόσχημα της αύξησης των ποσοστών της ανεργίας και της εγκληματικότητας.

Το δυστύχημα είναι πως το ρατσιστικό παραλήρημα των εκπροσώπων του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και του Κόμματος της Ανεξαρτησίας του Νάιτζελ Φάραντζ στη Μεγάλη Βρετανία «ασπάζονται» οι κυβερνήσεις των συγκεκριμένων κρατών.

Τον Δεκέμβριο του 2013 η δήλωση του Άγγλου πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος ζήτησε να περιοριστεί το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της εφαρμογής αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής, με απώτερο σκοπό τον περιορισμό των προσφύγων που καταλήγουν αιτούντες άσυλο στη χώρα του, προκάλεσε σοκ στους Ευρωπαίους εταίρους.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Γάλλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ, διατύπωσε ως πρώτο μέτρο ανάσχεσης της ακροδεξιάς απειλής του Εθνικού Μετώπου την εκδίωξη των μεταναστών από τρεις προσφυγικούς καταυλισμούς στο Παρίσι.

Αποτελεί πλέον κοινή παραδοχή πως τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης έχουν μετατοπιστεί στα νότια της ηπείρου (Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία), με τα υπόλοιπα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχουν συνθέσει μία άτυπη συμμαχία με σκοπό την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών.

Την ίδια ώρα, τα παράλια της Μεσογείου έχουν μετατραπεί σε νεκροταφεία για τους εκατοντάδες μετανάστες που πνίγονται στην προσπάθειά τους να περάσουν από τα παράλια της Βορείου Αφρικής και της Μικράς Ασίας στη… «Γη της Επαγγελίας» στοιβαγμένοι κατά εκατοντάδες στα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων.

Οι συλλήψεις παράνομων μεταναστών στη Μεσόγειο το 2013 αυξήθηκαν κατά 48% (107.000 από 72.500 το 2012). Το 25% αυτών είναι Σύριοι (έτσι δηλώνουν οι ίδιοι), οι οποίοι μέσω Τουρκίας κατευθύνονται προς την Ελλάδα και τη Βουλγαρία.

Τετραπλάσιες συλλήψεις

Η ολοκλήρωση της κατασκευής του φράχτη μήκους 12 χιλιομέτρων στον Έβρο το Νοέμβριο του 2012 υποχρέωσε τα κυκλώματα των δουλεμπόρων να στρέψουν τον κύριο όγκο των προσφύγων που περνούν από την Τουρκία στην Ελλάδα, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Εκεί, σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις, ο αριθμός των μεταναστών και των συλλήψεων από το Λιμενικό, τετραπλασιάστηκε εντός του 2013.

Βασικοί υποδοχείς του μεταναστευτικού «κύματος» είναι η Σάμος, η Χίος και η Λέσβος, όπου το 2013 οι συλλήψεις προσφύγων αυξήθηκαν κατά 214,1% (10.508 το 2013 έναντι 3.345 το 2012).
Όσο για το 2014, οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες, με πηγές του Λιμενικού να εκφράζουν φόβους ότι οι συλλήψεις αναμένεται να αγγίξουν τις 15.000.
Όσον αφορά τις εθνικότητες των προσφύγων που καταλήγουν στην Ελλάδα ζητώντας άσυλο, το 50% είναι Σύριοι και το 33% Αφγανοί.

Καταπέλτης

Πριν από λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Ρέντζι, σε μία συνέντευξη – «καταπέλτη» στη γαλλική εφημερίδα “Le Monde” σχετικά με την προκλητική αδιαφορία των ευρωπαίων εταίρων στο μεταναστευτικό, είπε χαρακτηριστικά:
«Όταν η Ευρώπη μου εξηγεί λεπτομερώς πώς να ψαρεύω τον ξιφία, αλλά δεν μου λέει τίποτε για να σώσω έναν μετανάστη που πνίγεται, κάτι δεν πάει καλά».

Η εφαρμογή του επιχειρησιακού προγράμματος Mare Nostrum, με την από κοινού συμμετοχή του Ιταλικού πολεμικού ναυτικού και της Ακτοφυλακής για τον έγκαιρο εντοπισμό και διάσωση των μεταναστών οι οποίοι επιχειρούν να περάσουν εν πλω από τη Βόρεια Αφρική στα παράλια της Νοτίου Ιταλίας, είχε συνέπεια την αποφυγή ναυαγίων όπως αυτό στη Λαμπεντούζα.

Το οξύμωρο είναι πως η πρωτοβουλία των Ιταλών να περάσουν τη συγκεκριμένη τεχνοτροπία αντιμετώπισης των προσφύγων και στα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη δεν έτυχε ανάλογης ανταπόκρισης. Στην Ελλάδα, που πλήττεται καίρια από την ανεξέλεγκτη είσοδο προσφύγων από τα τουρκικά παράλια στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, δεν υπήρξε ανταπόκριση στο αίτημα των Ιταλών για συνεργασία.

Παρ’ όλα αυτά, το κόστος των επιχειρήσεων της Ελληνικής Ακτοφυλακής στο Ανατολικό Αιγαίο (35.000 ώρες περιπολίας) το 2013 ανήλθε στα 63,5 εκατ. Ευρώ, εκ των οποίων η συνεισφορά της Frontex (και κατ’ επέκταση της Ε.Ε.) ήταν μόλις 2,6 εκατ. Ευρώ!
Ελάχιστη ήταν και η συνεισφορά των χωρών της Βορείου Ευρώπης (σκανδιναβικές χώρες), που διαθέτουν ανεπτυγμένο δίκτυο ακτοφυλακής, στις περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Δείγμα, προφανώς, του πνεύματος… αλληλεγγύης και συνεργασίας που διέπει τα κράτη – μέλη της Ε.Ε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τώρα τελευταία το blog ακούει πολλά και αισιόδοξα περί πρόωρων εκλογών!
Και γελάει απ' έξω του, ενώ από μέσα του κλαίει..

Δεν είναι δυνατόν να είμαστε τόσο εύπιστος λαός, να πέφτουμε τόσο εύκολα στις επικοινωνιακές και άλλες παγίδες που μας στήνουν!

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι άνθρωποι ανύπαρκτης ηθικής, ξετσίπωτοι και ιταμοί σαν τους αρχηγούς των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης του αίσχους;
 
Υπάρχει ποτέ περίπτωση να εγκαταλείψουν οικειοθελώς την εξουσία, ενώ μπορούν να την διατηρήσουν έστω και ένα δευτερόλεπτο ακόμα;
 
Πώς νομίζουμε ότι θα εγκαταλείψουν έτσι εύκολα την ασυλία για τα πολλαπλά πολιτικά τους εγκλήματα, που τους παρέχει η ''καρέκλα'';
 
Πώς θα απεμπολίσουν τα οφέλη, οικονομικά και άλλα που τους έχουν τάξει για να εκτελέσουν αυτό το ''συμβόλαιο θανάτου'' εναντίον της ίδιας τους της πατρίδας;
Υπάρχει ποτέ περίπτωση να δείξουν και την παραμικρή ευαισθησία προς την αλήθεια, το δίκαιο και τους δημοκρατικούς θεσμούς;
 
Να νοιώσουν ντροπή που ενώ εκπροσωπούν κι οι δυό μαζί, και με το ζόρι,  μόνον το 30% των πολιτών, κατέχουν το 50+% των εδρών στην Βουλή;
 
Να θεωρήσουν ότι απειλούνται, ή έστω πιέζονται από έναν λαό άνευρο, αποχαυνωμένο και απασχολημένον να κυνηγάει την καθημερινή  του επιβίωση;
Εδώ κλείνουν την Βουλή πρόωρα για να διασώσουν την Αυτού Χυδαιότητα από το σίδερο το καγκελωτό!

Εδώ ο ''έτερος των συμβαλλομένων''  απεργάζεται και ονειρεύεται αποστασίες, προκειμένουν να εξασφαλίσει τα ''κουκιά'' που του λείπουν για την εκλογή Προέδρου της (ντεμέκ) Δημοκρατίας!
Όχι!
Το blog πιστεύει ότι όλα αυτά τα περίεργα περί πρόωρων εκλογών, εκπορεύονται από τα ίδια τα προπαγανδιστικά εργαστήρια του συστήματος.
 

Για να εφησυχάσουν, να αποχαυνώσουν ακόμα περισσότερο τον λαό με φρούδες ελπίδες για σύντομη απαλλαγή μέσω των εκλογών, ώστε να αποφευχθούν οι κινητοποιήσεις (λέμε τώρα!) και η αναμπουμπούλα.
Το σχέδιό τους είναι ύπουλο και άτιμο, όπως άτιμοι και παλιάνθρωποι είναι και αυτοί!
 
Ας ξεχάσουμε κάθε σενάριο για πρόωρες εκλογές. Η αλητεία (πολιτική και άλλη) σκοπεύει να εξαντλήσει την τετραετία πάση θυσία.
Θα το λέμε πιά κάθε μέρα:
Μόνον ό λαός μπορεί πλέον να λύσει αυτόν τον γόρδιο δεσμό! Απ' το πεζοδρόμιο και δυναμικά!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου