Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Φεβ 2014

«Πολλαπλά μηνύματα» με πολλούς αποδέκτες


Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Το υπουργείο Άμυνας του Ιράν ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι πραγματοποιήθηκε δοκιμαστική εκτόξευση δύο νέων βαλλιστικών πυραύλων, επιφανείας- επιφανείας και αέρος- επιφάνειας τύπου (MIRV). Οι νέας γενιάς βαλλιστικοί πύραυλοι μακρού βεληνεκούς πολλαπλών κεφαλών με την ονομασία Bina εμφανίσθηκαν για πρώτη φορά, αναφέρει το μεγαλύτερο πρακτορείο στην χώρα το farsnews.

Οι βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν στα πλαίσια των επίσημων εορτασμών της 35ης επετείου της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν το 1979 αναφέρει το ιρανικό πρακτορείο.

Μιλώντας κατά την τελετή, ο Ιρανός υπουργός Άμυνας Ταξίαρχος Hossein Dehqan υπογράμμισε ότι ο Bina είναι ένας κατευθυνόμενες με λέιζερ πύραυλος και δύναται να εκτοξευθεί από μαχητικά αεροσκάφη και επίγειες πλατφόρμες εκτόξευσης.

«Αυτός το βλήμα (Bina) είναι ικανός να χτυπήσει με μεγάλη ακρίβεια σημαντικούς στόχους, συμπεριλαμβανομένων γεφυρών, αρμάτων μάχης, στρατιωτικών εγκαταστάσεων καθώς και κέντρων διοίκησης των εχθρικών δυνάμεων», δήλωσε ο Ιρανός υπουργός Άμυνας.

Ο Ταξίαρχος Hossein Dehqan τόνισε επίσης δίνοντας κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες για το νέο ιρανικό πύραυλο ότι διαθέτει υψηλή ταχύτητα τροχιάς εναντίον των στόχων και απλή συντήρηση.

«Η αποφυγή των αντιπυραυλικών συστημάτων του εχθρού, η ικανότητα καταστροφής πολλαπλών στόχων αποτελούν τα πλεονεκτήματα αυτού του πυραύλου» δήλωσε ο ιρανός ΥΠΑΜ εκθειάζοντας το νέο επίτευγμα της ιρανικής αμυντικής βιομηχανίας.

Η Τεχεράνη ξεκίνησε πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράκ 1980-1988 λόγω της επιβολής εμπάργκο αγοράς όπλων από τις ΗΠΑ. Από το 1992, το Ιράν κατασκευάζει τα δικά του άρματα μάχης, ΤΟΜΑ, πυραύλους και πιθανόν μαχητικά αεροσκάφη (δεν έχουν επιβεβαιωθεί οι δυνατότητες του Stealth μαχητικού Qaher F-313).
Ωστόσο, πάντα οι Ιρανοί αξιωματούχοι τονίζουν ότι τα στρατιωτικά εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας τους χρησιμεύουν μόνο για αμυντικούς σκοπούς και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως απειλή από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Το Νοέμβριο, ο Ταξίαρχος Dehqan ανακοίνωσε την επιτυχημένη δοκιμαστική ενεργοποίηση του συστήματος αεράμυνας της χώρας το οποίο σύμφωνα με ιρανούς ανώτατους αξιωματικούς είναι ικανό να καταστρέφει διαφορετικούς τύπους σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών και UAV.

«Στα πλαίσια αυτά τo αντιαεροπορικό σύστημα Talash (Αγώνας) είναι ένα σύστημα αεράμυνας μεσαίου βεληνεκούς μεγάλης ακρίβειας που χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση μαχητικών αεροσκαφών, βομβαρδιστικών, συμπεριλαμβανομένων μαχητικών ελικοπτέρων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών», δήλωσε ο Dehqan στην Τεχεράνη.

«Το εν λόγω σύστημα έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει, να παρακολουθεί και εγκλωβίζει στόχους για τους πυραύλους Sayyad 2 (αποτελεί πρόσφατο σχετικά πυραυλικό σύστημα της χώρας με υψηλή ακρίβεια, μεγάλο βεληνεκές και δύναμη καταστροφής) για την προστασία των ζωτικής σημασίας και ευαίσθητων εγκαταστάσεων της χώρας ενάντια σε αεροπορικές hi- tech απειλές. Τώρα που περατώσαμε επιτυχημένα το στάδιο των δοκιμών, αν θέλει ο Θεός, η γραμμή παραγωγής θα ξεκινήσει στο εγγύς μέλλον», κατέληξε ο Dehqan.

Σχόλιο: Μετά τα τελευταίες δημοσιεύσεις στο παγκόσμιο τύπο περί ιρανικής απειλής, καθώς και την άσχημη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», οι ιρανοί παίζουν το παιχνίδι των εντυπώσεων. Δεν είναι απόλυτα γνωστές οι δυνατότητες της ιρανικής αμυντικής βιομηχανίας, αλλά σίγουρα είναι πολύ περιορισμένες σε σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, πράγμα που γνωρίζει η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ιράν.
Στο μόνο που ποντάρει το Ιράν σε μια πιθανή ενδεχόμενη στοχοποίησή του από την Δύση, είναι να πείσει εχθρούς και φίλους ότι «θα πληρώσουν μεγάλο τίμημα σε μια πιθανή επίθεση».
Ο μεγαλύτερος σε ακτίνα δράσης ιρανικός βαλλιστικός πύραυλος shahab-3 «διασχίζει έκταση» 2.000 κμ, ενώ για τον βαλλιστικό πύραυλο Bina το μόνο που αναφέρθηκε ήταν ότι είναι τύπου (MIRV) δηλαδή ένας βαλλιστικός πύραυλος ωφέλιμου φορτίου που περιέχει πολλές κεφαλές, που η καθεμία είναι ικανή να χτυπήσει ομάδα των στόχων.
Μιλάμε για περίπτωση πολλαπλών κεφαλών επανεισόδου οι οποίοι ενεργούν «σαν τα σκάγια του κυνηγητικού όπλου» διάσπαρτα και όχι μαζικά προς τον στόχο.

Bίντεο για πύραυλο Sayyad 2


Είναι να γελά κανείς με τους επιθανάτιους σπασμούς των καταγέλαστων ανδρεικέλων.
Μηχανεύονται ποικίλες αλχημείες για να νοθεύσουν το συντριβή τους και σε εκλογικό επίπεδο: Σε κοινωνικό είναι αφανισμένοι γι αυτό δεν μπορούν ούτε να ξεμυτίσουν σε ανοικτό χώρο…

Το πρώτο τέχνασμα ήταν η μετατόπιση των ευρωεκλογών τη δεύτερη Κυριακή των Νομαρχιακών-Δημοτικών. Ποντάρουν ότι δεν θα προσέλθει στις κάλπες ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που θα τους μαύριζε στο …ξύλο: εκλογικά και κυριολεκτικά…

Το δεύτερο τέχνασμα: Καθιερώνουν το σταυρό και στις ευρωεκλογές για να κινητοποιήσουν και να συσπειρώσουν τα εναπομείναντα πρόβατα των κομματικών μαντριών…

Τα κατοχικά ανδρείκελα θα παίξουν τα ρέστα τους…

Μέσα στον πανικό όχι απλώς της πτώσης τους, αλλά της ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ τους, χάνουν κάθε ίχνος πολιτικής σκέψης, καταλαμβάνονται από το ΑΜΟΚ της βλακείας. Δεν μπορούν να αντιληφτούν ότι με τεχνητά μέσα και με εκλογικές μανούβρες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τους «νόμους» της Πολιτικής…

Αυτοί οι «νόμοι» τους έχουν καταδικάσει τελεσίδικα και χωρίς επιστροφή: ΤΙΠΟΤΕ δεν μπορεί να αναχαιτίσει τον παταγώδη καταποντισμό τους…

Ο ΚΑΤΑΠΟΝΤΣΙΜΟΣ των δωσίλογων κυβερνητικών ανδρεικέλων έχει πάρει τις διαστάσεις ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ρεύματος, λαϊκού χειμάρρου…

Αν αυτός ο κοινωνικός χείμαρρος δεν έχει ακόμα κατακλύσει τα πάντα και δεν έχει ξεχυθεί στους δρόμους, αυτό οφείλεται στα φράγματα που έχουν στήσει τα κόμματα της «αριστεράς», στην εκλογική εμπορία αυτών των κομμάτων: Στις εκλογικές βαλβίδες ΑΠΑΤΗΣ…

Το εκρηκτικό αυτό κοινωνικό ρεύμα εναντίον της κυβέρνησης μπορεί ακόμα να μην έχει γίνει ΠΟΛΙΤΙΚΟ ρεύμα, λόγω ανυπαρξίας του επαναστατικού πόλου, αλλά ΥΠΑΡΧΕΙ και θα αποτυπωθεί, έστω στρεβλά, και στα εκλογικά αποτελέσματα. Είναι τόσο ισχυρή η λαϊκή ΟΡΓΗ που δεν αναχαιτίζεται ούτε με τα εκλογικά αναχώματα και «κόλπα»…

Αυτό το γνωρίζουν τα επιτελεία των «νταβάδων» (διεθνών και ντόπιων). Το γνωρίζουν και οι μελλοθάνατοι: Σαμαράς, Βενιζέλος και CIA…

Γι αυτό θα ζήσουμε ασύλληπτα επεισόδια προεκλογικής παράνοιας: Μαύρης προπαγάνδας, τρομοκρατικών παιχνιδιών, ασύστολου ψεύδους, «πρωτογενών πλεονασμάτων», μεγάλων υποσχέσεων, σκανδαλοθηρικής υστερίας. ηλιθιότητας κ.λπ.

ΟΛΟΙ οι οχετοί θα ανοίξουν…

ΟΧΕΤΟΙ που θα διογκώσουν ακόμα περισσότερο τη λαϊκή ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ…

Αυτή οργή και αηδία δεν πρέπει να γίνει σύμμαχος της κυβέρνησης και του καθεστώτος που τη διογκώνουν και την πυροδοτούν: Δεν πρέπει να εκφραστεί με ΑΠΟΧΗ.

Οι διπλές αυτές εκλογές και κυρίως οι ευρω-εκλογές πρέπει να αποτυπώσουν και εκλογικά αυτό που υπάρχει κοινωνικά: Τον ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ καταποντισμό της κυβέρνησης του 4ου Ράιχ, τον τελεσίδικο ΘΑΝΑΤΟ των ανδρεικέλων, το ΘΑΝΑΤΟ των αρχι- δωσίλογων: Σαμαρά- Βενιζέλου.

ΦΥΣΙΚΑ χωρίς αυταπάτες: Καμία λύση δεν θα δοθεί, μέσω της εκλογικής ΑΠΑΤΗΣ.

ΟΣΟ δεν υπάρχει αγωνιστικό και αυτό-οργανωμένο λαϊκό ΚΙΝΗΜΑ μην περιμένουμε λύσεις για το λαό.

Ωστόσο για να γεννηθούν οι προϋποθέσεις για την πυροδότηση λαϊκών κινημάτων πρέπει ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ να γκρεμιστεί αυτή η κυβέρνηση. Πρέπει να εκφραστεί εκλογικά αυτό που υπάρχει κοινωνικά: Αυτό ανοίγει κάποια παράθυρα ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Παράθυρα και όχι πόρτες. Για να ανοίξουν και οι πόρτες πρέπει να ξεπεράσουμε και τα «αριστερά» παπούτσια του καθεστώτος: ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ.

Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια άλλη τραγωδία. Για να ξεπεραστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, για να τιναχτεί στον αέρα, αυτό, σήμερα, προϋποθέτει να γίνει κυβέρνηση: Αυτό είναι το τραγικό της Ιστορίας…

Ο Θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ περνάει μέσα από την κυβερνητική του άνοδο: και μάλιστα ο γρήγορος, ακαριαίος, θα λέγαμε θάνατος…

Το αντίθετο συμβαίνει με το ΚΚΕ: ο θάνατος αυτού του άλλου «εμποδίου» (για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος) περνάει ΚΑΙ μέσα από την εκλογική του συντριβή…

Ο συντριπτικός, όμως, καταποντισμός αυτής της κυβέρνησης αποτελεί την προϋπόθεση κάθε άλλης προϋπόθεσης…

Θα επανέλθουμε πιο συγκεκριμένα μέσα στην περίοδο της προεκλογικής φρίκης που άνοιξε…

Από resaltomag



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Παναγιώτη Στάθη

Ελεύθερος με εγγύηση 2 εκατ. ευρώ και τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και εμφάνισης δυο φορές τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του αφέθηκε μετά από μαραθώνια απολογία 9 ωρών ο πρώην πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Άγγελος Φιλιππίδης.

Η διάσκεψη του ανακριτή Γιώργου Ανδρεάδη και της εισαγγελέως Μαρίας Αυγήτα διήρκησε λιγότερο από μια ώρα. Και οι δυο λειτουργοί της δικαιοσύνης έκριναν πως ο κατηγορούμενος δεν είναι ύποπτος φυγής ούτε ύποπτος για την τέλεση νέων αδικημάτων. Έκριναν δηλαδή ότι η πολύ υψηλή εγγύηση που του επιβλήθηκε των 2 εκατ. ευρώ (κατά 3 εκατ. ευρώ μικρότερη από αυτή που επιβλήθηκε στον επιχειρηματία Δημήτρη Κοντομηνά) διασφαλίζει την παρουσία του στην εξέλιξη της ανακριτικής διαδικασίας.

Όπως ανέφερε νωρίτερα το Capital.gr, ο Αγγελος Φιλιππίδης, κατά την απολογία του επιχείρησε να αντικρούσει λέξη προς λέξη το βαρύ κατηγορητήριο ενώπιον των δικαστικών αρχών. Η απολογία του βασίστηκε σε στοιχεία και αναλύσεις οικονομικού περιεχομένου, προκειμένου να αποδομήσει την κατηγορία ότι χορήγησε επισφαλή δάνεια σε επιχειρηματίες ζημιώνοντας το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Η απολογία του, η οποία ξεκίνησε λίγο μετά τις 10 το πρωί και μάλιστα η δήλωση που έκανε εισερχόμενος δίνει το στίγμα όσων ισχυρίζεται και ήδη έχει δημοσιεύσει το Capital.gr: «Θα δώσω τη μάχη του αυτονόητου προκειμένου οι τράπεζες να κάνουν τη δουλειά τους. Εάν χάσω, τότε οι εισαγγελείς θα εγκρίνουν τα δάνεια". Ουσιαστικά δηλαδή ο πρώην τραπεζίτης έθεσε συνολικό θέμα οικονομικής διαχείρισης και τρόπου ελέγχου των τραπεζών από τις εισαγγελικές αρχές. Ειδικά για τις κατηγορίες ο κ.Φιλιππίδης ισχυρίζεται:

* Για το δάνειο με αποδέκτες το εκζητούμενο από τις βρετανικές αρχές ζεύγος Κυριάκου Γριβέα - Αναστασίας Βάτσικα: Υποστηρίζει ότι χορηγήθηκε σε μία εταιρεία με πολυετή παρουσία και καταξιωμένη στο χώρο των συνεδρίων.

* Για το δάνειο στην εταιρεία Alapis, συμφερόντων του προφυλακισμένου επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη: Τηρήθηκαν οι διαδικασίες, καθώς ναι μεν η εταιρεία είχε λάβει και άλλο δάνειο 600 εκατ. ευρώ, αλλά είχε προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου κατά 460 εκατ. ευρώ και την επίμαχη χρονική περίοδο η αξία της μετοχής ήταν 24 -26 ευρώ η κάθε μία. Δε λίγους μήνες αργότερα, στον επιχειρηματία Λαυρεντιάδη δόθηκε άδεια από τις ελεγκτικές αρχές να αγοράσει την πλειοψηφία των μετοχών της Proton Bank.

* Για τα δάνεια του Δημήτρη Κοντομηνά: Ήταν όλα εξασφαλισμένα, ενώ επωφελής για το Τ.Τ. ήταν και η σύμβαση με την εταιρεία Best Line, καθώς στον τομέα των πιστωτικών καρτών το Τ.Τ. τα έτη 2008-2010 απέκτησε υψηλά μερίσματα.

* Για το δάνειο του Π. Ευθυμίου: Δεν συντρέχει κανένας λόγος για την άσκηση δίωξης εναντίον του, καθώς το επίμαχο δάνειο ανέλαβε και εξυπηρετεί κανονικά άλλος επιχειρηματίας και συγκεκριμένα ο κ. Έλληνας

Η μεγάλη μάχη του Άγγελου Φιλιππίδη αφορά το καθεστώς της επιστροφής του από την Τουρκία. Και για αυτό προσκόμισε κρίσιμα έγγραφα θέλοντας να αποδείξει ότι η επιστροφή του στην Ελλάδα ήταν δική του απόφαση και σε καμία περίπτωση δεν απελάθηκε.



Ερχονται στιγμές όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δημοκρατία κλονίζεται. Εκεί που όλα έβαιναν καλώς και αισθανόμασταν ότι στεκόμαστε σταθερά στα πόδια μας, έρχεται η κρίση σαν μια ασθένεια που αγγίζει τους πάντες και αλλάζει τα πάντα. Αλλάζουν οι σχέσεις μεταξύ μας, αλλάζουν οι αντιλήψεις μας. Αρχίζουμε να αναθεωρούμε πολλά, να αναζητούμε υπαιτίους αλλά και σιγουριά. Θέλουμε να ξέρουμε τι συνέβη και πού να πάμε. Αλλά θολώνουμε, δεν σκεφτόμαστε καθαρά, κινδυνεύουμε να πάρουμε λάθος αποφάσεις. 

Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ο οποίος απαιτεί απ’ όλα τα μέλη του να συμμετάσχουν στις λύσεις των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Γι’ αυτό ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη. Γι’ αυτό παραμένει πολυτιμότατος ο οδηγός που μας άφησε η πρώτη δημοκρατία.

Η αθηναϊκή δημοκρατία βασίστηκε στην εφαρμογή της αρχής ότι ο νόμος είναι πιο σημαντικός από αυτούς που τον εφαρμόζουν και ότι ενώπιόν του όλοι οι πολίτες είναι ίσοι. 


Υπήρξαν, όμως, πολλές περιπτώσεις όπου οι πολίτες πήραν αποφάσεις λανθασμένες, βάναυσες και αυτοκαταστροφικές. Δρούσαν υπό την επιρροή δημαγωγών – αυτό που σήμερα αποκαλούμε «λαϊκισμό». Αλλη απειλή προερχόταν από ομάδες που πίστευαν ότι τα δικά τους μέλη ήταν πιο ικανά να κυβερνήσουν απ’ ό,τι ο Δήμος. Οι ολιγάρχες ήθελαν επιστροφή σε μιαν άλλη μορφή πολιτεύματος – προγενέστερου των μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στη δημοκρατία. Το 411 π.Χ., μετά την καταστροφική ήττα της σικελικής εκστρατείας, ύστερα από 51 χρόνια δημοκρατίας, οι Αθηναίοι, αβέβαιοι για την πορεία τους, υποδέχθηκαν χωρίς μεγάλη αντίδραση την επιβολή ολιγαρχικού καθεστώτος. Γρήγορα μετάνιωσαν και τον επόμενο χρόνο αποκατέστησαν τη δημοκρατία. Το 404, όταν έχασαν τον πόλεμο με τη Σπάρτη, τους επιβλήθηκε ολιγαρχία. Τον επόμενο χρόνο αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και αυτή κράτησε για άλλα 80 χρόνια, παρέχοντας, όπως σημειώνει ο ιστορικός W.G. Forrest, «ειρηνική, συναινετική και δημοφιλή διακυβέρνηση για το μεγαλύτερο και πιο πολύπλοκο κράτος στην Ελλάδα».

Σήμερα βλέπουμε μια διαμάχη όπου η διευρυνόμενη ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών πολιτών (αλλά και κρατών) δοκιμάζει τις αντοχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. «Λαϊκιστές», κατά τους αντιπάλους τους, είναι αυτοί που θέλουν να δουν το «σύστημα» που τους πρόδωσε να σαρώνεται. «Ολιγαρχικοί» είναι όσοι υποτίθεται ότι είναι ή κρύβονται πίσω από το σύστημα. Με την κρίση, η επιβολή της λιτότητας ωθεί πολλούς να ονειρεύονται εύκολες λύσεις, όπως η επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Τυχόν νίκη των λαϊκιστών, όμως, πιθανότατα να οδηγήσει σε ασύνετες πολιτικές, που θα καταλήξουν αργά ή γρήγορα σε περισσότερη λιτότητα, μεγαλύτερη ένταση και αστάθεια. Τότε ο λαός χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και μπορεί να δεχθεί αυταρχικές λύσεις.


Οπως διδάσκει η Ιστορία, όμως, λαός που έχει δοκιμάσει τη δημοκρατία δεν μπορεί να ανεχθεί επί μακρόν άλλη μορφή διακυβέρνησης. Σε αυτήν την κρίση, η Ελλάδα ήταν και παραμένει προπομπός στην αναζήτηση του δρόμου που θα οδηγήσει στη στήριξη κάθε χειμαζόμενου λαού και στην ενίσχυση της Ευρώπης. Εδώ, με τη βοήθεια της Ευρώπης, πρέπει να βρεθεί η έξοδος από τη ζούγκλα της λιτότητας, του λαϊκισμού και του αυταρχισμού. Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και αυτονόητη. Χωρίς δημοκρατία δεν θα υπάρχει Ευρώπη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δημιουργείται η εντύπωση ότι οι πολυπληθείς κλώνοι της Αλ Κάιντα εκπληρώνουν μυστικές αποστολές των καθεστώτων, εναντίον των οποίων μάχονται.

Μετά τον πληθυσμό της Συρίας, η πεποίθηση αυτή αναφορικά με την ομάδα «Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και της Ανατολής» (IGIL) άθελα σχηματίζεται και στους κατοίκους της ιρακινής επαρχίας Ανμπάρ και των δύο βασικών της πόλεων, της Φαλούτζα και της Ραμαντά.

Η ίδια η επαρχία και, ειδικότερα, οι πόλεις αυτές ήταν ανέκαθεν κέντρα αντίστασης σε οποιαδήποτε κεντρική εξουσία στο Ιράκ. Οι κάτοικοι της Ανμπάρ πολέμησαν τις αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις και τη σιίτική εξουσία του νέου Ιράκ τόσο σκληρά, όπως πριν από αυτό έκαναν κατά της εξουσίας του σουνίτη δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν. Και, στα τέλη του παρελθόντος έτους, μετά τη διάλυση από τις αρχές του στρατοπέδου των διαδηλωτών στη Ραμάντα που υπήρχε για ένα ολόκληρο χρόνο και τη σύλληψη ενός εξεγερμένου σουνίτη βουλευτή, κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων με την αστυνομία σκοτώθηκαν 10 άτομα. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά των διώξεων 44 μέλη του σουνιτικού κόμματος «Μουταχιντούν» ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από την Κάτω Βουλή του Ιράκ. Στην επαρχία άρχισε μια μεγάλης εκτάσεως αντιτρομοκρατική επιχείρηση.

Οι αρχές του Ιράκ όμως είναι πλήρη συνείδηση ότι το επόμενο βήμα θα είναι η ανοιχτή ένοπλή αντίσταση στην Ανμπάρ και παράλληλα θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν το δρόμο για μια ειρηνική διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Μετά από συνομιλίες με τους αρχηγούς των φυλών αποδέχονται ένα από τα βασικά αιτήματα των διαμαρτυρομένων – ξεκινάει η αποχώρηση από τη Φαλούτζα των στρατιωτικών μονάδων και η παράδοση της εξουσίας για την τήρηση της ασφάλειας στην τοπική αστυνομία.

Μόλις οι κύριοι εκπρόσωποι της κεντρικής κρατικής εξουσίας εξαφανίστηκαν από αυτές τις πόλεις, οι κάτοικοι της επαρχίας Ανμπάρ άρχισαν να ελπίζουν ότι θα επέλθει ένας βολικός για αυτούς συμβιβασμός. Η Βαγδάτη σε εκείνη τη φάση βρισκόταν σε πολύ χειρότερη θέση. Στην κατάσταση έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η συνέχιση της πίεσης δια των όπλων από την πλευρά του κέντρου θα μπορούσε να δκαιολογηθεί μόνο με την εμφάνιση της Αλ Κάιντα ή κάποιου αναγνωρισμένου κλώνου της.

Και εμφανίστηκαν! Θαρρείς και το είχε παραγγείλει κάποιος, και στη Φαλούτζα και στη Ραμάντα εμφανίστηκαν οι αντάρτες του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και της Ανατολής» και η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Ήδη την περασμένο Τετάρτη ο Μαλίκι άλλαξε την απόφασή του και διέταξε να επιστρέψει ο στρατός στην επαρχία. Τώρα πια η εξουσία δεν διώκει τους συμπολίτες της με βάση τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, αλλά πολεμάει κατά των θεωρούμενων από όλο τον κόσμο τρομοκρατών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η παρουσία του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και της Ανατολής» επέτρεψε στις αρχές του Ιράν όχι μόνο να δικαιώσουν την χρήση βίας στη Φαλούτζα και τη Ραμάντα, αλλά και να απολαύσουν την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας.

Αυτές τις ημέρες οι γερουσιαστές Τζον Μακέιν και Λίντσι Γκραμ χαρακτήρισαν τα γεγονότα στη Φαλούτζα «τραγικά αν και προβλέψιμα» και κατηγόρησαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι η απόφαση για την αναχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ έχει ληφθεί παρά την αντίθετη γνώμη των αμερικανών στρατιωτικών και των ιρακινών πολιτικών. Είναι άγνωστο το πώς θα είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα στην Ανμπάρ, αν στην χώρα είχαν παραμείνει τα αμερικανικά στρατεύματα. Υπάρχει όμως η περίπτωση να φανταστεί κανείς καλύτερο «σύμμαχο» για να τους λυθούν τα χέρια στον πόλεμο με τους αντιπάλους τους από την Αλ Κάιντα;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Κώστα Βεργόπουλου

Το Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ σε βουβό και διακοσμητικό ρόλο, προκειμένου να προσδώσει «κύρος» στις δικές του προαποφασισμένες επιλογές. Ομως, από τη δική του πλευρά, από την αρχή αντιμετώπισε τη χώρα μας και τις ομοιοπαθείς του Νότου και της περιφέρειας ως «σκουπίδια» και «πτώματα», με συνέπεια ότι και αυτές, ακόμη και αν δεν ήσαν, κατέληξαν έτσι, λόγω της εξοντωτικής διαχείρισης.

Οταν το ΔΝΤ διεπίστωσε από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και επρότεινε το δραστικό «κούρεμά» του, η ευρωπαϊκή πλευρά απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, προβάλλοντας τη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα αφαιρούσαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα από την κυκλοφορία και δεν θα ζητούσαν την εξαργύρωσή τους.

Αντ’ αυτού, οι κεντρικές τράπεζες όχι μόνον δεν ετήρησαν τη δέσμευσή τους, αλλά και προέβησαν σε κερδοσκοπία εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, ώστε η χώρα μας να περιέλθει εξαιτίας τους σε δεινότερη από την αρχική της θέση. Ομως, αφού σήμερα αποκαλύπτεται ότι αθετήθηκε εκ των υστέρων ο λόγος για τον οποίο είχε τότε αποκλεισθεί το «κούρεμα», το «απευκταίο ενδεχόμενο» νομιμοποιείται να επανέλθει και μάλιστα ακόμη πιο πιεστικά και καταναγκαστικά για όσους συνεχίζουν να το αποκλείουν.

Η δεύτερη πράξη του ελληνικού δράματος άρχισε από τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ της 21ης Φεβρουαρίου 2012, με τις οποίες το «κούρεμα» του χρέους και πάλι αποκλείσθηκε, με τη δέσμευση των κρατών-μελών της Ευρωζώνης να αποδίδουν στον ειδικό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους τα κέρδη τους από την εξαργύρωση των ελληνικών ομολόγων στο ακέραιο από τη χώρα μας.

Eπίσης, το Γιούρογκρουπ έλαβε απόφαση για μετακύλιση της λήξης των ελληνικών κρατικών ομολόγων, προκειμένου να αποκλεισθεί ακόμη μία φορά το «κούρεμά» τους. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση, οι εταίροι αθέτησαν ακόμη μία φορά τη δέσμευσή τους, αφού δεν υλοποίησαν ούτε το ένα ούτε το άλλο σκέλος της.

Tα κέρδη από την εξαργύρωση ελληνικών ομολόγων ουδέποτε κατατέθηκαν στον ειδικό λογαριασμό, η δε μετακύλιση ελληνικών χρεών από κεντρικές τράπεζες ουδέποτε έλαβε χώρα. Σήμερα, με καθυστέρηση ακόμη δύο ετών πρόσθετης ελληνικής δυστυχίας και απόγνωσης, ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι παραδέχθηκε ότι ουδεμία δέσμευση τηρήθηκε, επειδή κάτι τέτοιο θα αποτελούσε «νομισματική χρηματοδότηση» κράτους-μέλους και κατά συνέπεια θα συνιστούσε κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 123 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ωστόσο, πώς άραγε ελήφθη απόφαση του Γιούρογκρουπ που αντίκειται στη Συνθήκη σύστασης και λειτουργίας του; Ο Ντράγκι επικαλείται άγνοια Συνθηκών από τα μέλη του Γιούρογκρουπ: αποφάσισαν κάτι που ήταν αδύνατον να τηρηθεί! Ωστόσο, η «λανθασμένη» απόφαση είχε τότε προβληθεί, προκειμένου να αποκλεισθεί ακόμη μία φορά το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Εάν σήμερα, με καθυστέρηση διετίας, διαπιστώνεται ότι η δέσμευση ήταν ανεφάρμοστη, αυτό πώς αλλιώς ονομάζεται, εάν όχι εξαπάτηση της οφειλέτριας χώρας; Και ακόμη, αφού η «λανθασμένη» δέσμευση είχε προβληθεί προκειμένου να αποκλεισθεί το «κούρεμα», σήμερα που ομολογείται η αθέτησή της, άραγε δεν νομιμοποιείται η επαναφορά του «κουρέματος» στην ημερήσια διάταξη;

Ομως, πέρα από τον εμπαιγμό και την εξόντωση της οφειλέτριας χώρας από πιστωτές και εταίρους, εγείρεται ζήτημα που αφορά στη σταθερότητα και λειτουργία ολόκληρης της Ευρωζώνης. Είναι άραγε δυνατόν οι εταίροι στο κοινό νόμισμα να αθετούν δεσμεύσεις και να εξωθούν χώρες-μέλη στον καταποντισμό, προκειμένου να μην παραβιασθούν οι ιδρυτικές Συνθήκες; Να τηρηθούν οι Συνθήκες και ας χαθεί ο κόσμος;

Eάν οι πραγματικές ανάγκες αντιβαίνουν τις Συνθήκες, άραγε δεν θα έπρεπε οι τελευταίες να αναθεωρούνται ή έστω οι εφαρμογές τους να αποκλίνουν από αυτές, τουλάχιστον σε περίπτωση που, όπως σήμερα, χώρες-μέλη εξαιτίας τους καταποντίζονται; Τρίτη πράξη του ελληνικού δράματος πρέπει να είναι η μεγάλη διαγραφή του χρέους, προκειμένου να σταθεροποιηθεί όχι μόνον αυτό, αλλά και η χώρα, όπως επίσης η πρόσθετη αποζημίωση από τους εταίρους για την ανθρωπιστική καταστροφή που έχουν προκαλέσει με τις μονομερείς επιλογές τους.

O πρόεδρος Ντράγκι, παρά τις διαβεβαιώσεις του, όχι μόνον δεν διασώζει τη σταθερότητα στην περιοχή του ευρώ, αλλά την έχει υπονομεύσει ακόμη περισσότερο με τις επιλογές του. Παρ’ όλο που ισχυρίζεται ότι η ΕΚΤ προμηθεύει πρόσθετη ρευστότητα στην ευρωπαϊκή οικονομία, η συνολική ρευστότητα δεν αυξάνεται. Η προσφορά χρήματος και μέσων πληρωμών, ενώ αυξανόταν με ρυθμό 12,5% το 2008, κατέπεσε το 2013 σε μόλις 1,4%. Μέχρι σήμερα, οι αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ δεν προσθέτουν ρευστότητα, αλλά αφαιρούν, αφού οι εξαγοραζόμενοι τίτλοι «στειροποιούνται».

Αντί ρευστότητος, πραγματοποιείται στην πράξη «αποστράγγιση», με συνέπεια τον επερχόμενο αποπληθωρισμό και την έκρηξη του συνόλου των ευρωπαϊκών χρεών. Μετά τον καταποντισμό του αδύναμου κρίκου της, η ευρωπαϊκή αλυσίδα αναδεικνύεται σήμερα περισσότερο ευάλωτη από ποτέ. Οι ανησυχίες του πλανήτη επικεντρώνονται πλέον στην Ευρώπη: η βασίλισσα είναι γυμνή. Θα πρέπει άραγε να χαθεί ο κόσμος για να το ομολογήσει η ίδια;

Επικοινωνία με τον συντάκτη
 kvergo@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με οριακή πλειοψηφία οι Ελβετοί ψηφοφόροι αποφάσισαν να επιβληθούν εκ νέου περιορισμοί στη μετανάστευση και να γίνει εκ νέου διαπραγμάτευση των συμφωνιών ανάμεσα στη Βέρνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με το τελικό επίσημο αποτέλεσμα

Μια ακόμη γροθιά στο μαλακό υπογάστριο της Ελλάδας, σε ότι αφορά το μεταναστευτικό πρόβλημα αλλά και σε ότι αφορά τα ανοικτά σύνορα της Ευρώπης, έριξε μια ευρωπαϊκή χώρα, αυτή τη φορά η Ελβετία. Με οριακή πλειοψηφία οι Ελβετοί ψηφοφόροι αποφάσισαν να επιβληθούν εκ νέου περιορισμοί στη μετανάστευση και να γίνει εκ νέου διαπραγμάτευση των συμφωνιών ανάμεσα στη Βέρνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με το τελικό επίσημο αποτέλεσμα.
 
Την πρόταση αυτή είχε υποβάλει το ακροδεξιό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP). Υπέρ της τάχθηκε το 50,3% των Ελβετών εκλογέων. Ενώ τα γαλλόφωνα καντόνια της δυτικής Ελβετίας τάχθηκαν εναντίον της πρότασης να επιβληθούν ποσοστώσεις στους μετανάστες από τα κράτη μέλη της ΕΕ, το γερμανόφωνο τμήμα της χώρας στα ανατολικά τάχθηκε μαζικά υπέρ της, και το αποτέλεσμα αυτό ενδέχεται να έχει σοβαρές επιπλοκές στις σχέσεις της χώρας με τις Βρυξέλλες. 

Η Ελβετία, μια χώρα 8 εκατομμυρίων κατοίκων περικυκλωμένη από χώρες της ΕΕ, δεν ανήκει στην Ένωση. 
Έχει όμως υπογράψει διμερείς συμφωνίες, ύστερα από πενταετή διαπραγμάτευση, αποδεχόμενη να ανοίξει την αγορά εργασίας της στα 500 εκατομμύρια των κατοίκων της ΕΕ. Όταν τέθηκε σε ισχύ το σύμφωνο ελεύθερης κυκλοφορίας --κάτι που έγινε σταδιακά από το 2002-- οι ελβετικές αρχές είχαν ανακοινώσει ότι οι αφίξεις μεταναστών έφταναν το πολύ τις 8.000 ετησίως. 

Σήμερα ωστόσο η Ελβετία υποδέχεται κάθε χρόνο 80.000 ξένους εργαζόμενους γεγονός που έχει προκαλέσει την οργή του λαϊκιστικού δεξιού κόμματος SVP/UDC, του μεγαλύτερου στο ελβετικό κοινοβούλιο. 

"Η εισαγωγή ποσοστώσεων στη μετανάστευση των πολιτών της Ε.Ε. αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ελβετικής Ομοσπονδίας, όπως αυτή περιγράφεται, στη σχετική διμερή συμφωνία που βρίσκεται σε ισχύ και η οποία αποτελεί κύριο παράγοντα, για την αρμονική ανάπτυξη των σχέσεών μας", σχολιάζει η ελληνική προεδρία μέσω ανακοίνωσης του Υπ. Εξωτερικών. 

"Η ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, συνιστά ουσιώδη Αρχή του Ευρωπαϊκού Σχεδίου και θεμελιώδες δικαίωμα όλων των πολιτών της, Ελβετών και υπηκόων κρατών-μελών της Ε.Ε., το οποίο θα πρέπει να διατηρηθεί και να προωθηθεί. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να εξετάσει τις συνέπειες του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και είναι έτοιμη να εργαστεί από κοινού με την κυβέρνηση της Ελβετικής Ομοσπονδίας, με σκοπό να βρεθούν τρόποι αντιμετώπισης των ζητημάτων που εγείρονται, από εδώ και στο εξής. 

Η Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. θα παρακολουθεί στενά τη διαδικασία αυτή, σε συνεργασία με τους θεσμούς και τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης". 

Με απλά λόγια κάποιες χώρες κλείνουν τα σύνορά τους και θα δέχονται μόνο περιορισμένο αριθμό ξένων. Αδιαφορούν φυσικά για το ελληνικό πρόβλημα που είναι ευρωπαϊκό. Δηλαδή για το γεγονός ότι έχουν αφήσει μόνη της τη χώρα μας να τα βγάλει πέρα με ορδές μεταναστών από κάθε χώρα της Αφρικής και της Μικράς Ασίας. Αν δηλαδή όλες οι χώρες αποφασίσουν κλείσιμο των συνόρων τους, θα αφήσουν την Ελλάδα να βολοδέρνει; Τη χώρα η οποία είναι τα ευρωπαϊκά σύνορα προς ανατολάς να πρέπει να αντιμετωπίσει ένα απίστευτο κύμα ξένων; 

Κι από την άλλη, τι θα γίνει με τους νόμιμους εργαζόμενους ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Ελλάδα, που έχουν πτυχία, γνώσεις, κατάρτιση και μπορούν να εργαστούν σε προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες; Θα εμποδίζονται; Τότε καλύτερα να το διαλύσουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Αυτό που πρέπει να γίνει είναι όλη η Ευρώπη να βοηθήσει χώρες όπως η Ελλάδα να μη δέχονται τέτοιες μεταναστευτικές ροές. Κι από την άλλη θα πρέπει όλες οι υπόλοιπες χώρες να επωμιστούν ένα μέρος από το βάρος αυτό. Να δεχθούν κι αυτοί μετανάστες και να μην μας τους… επιστρέφουν λες και μπορούμε να αντέξουμε εκατομμύρια ξένων.
Όμως, οι Ελβετοί δεν έχουν γείτονες τους... Τούρκους γι' αυτό και είναι τόσο άνετοι.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιτέθηκε χθες στην αντιπολίτευση και προανήγγειλε δικαστικές διώξεις «εναντίον της παράνομης συμμορίας», όπως αποκάλεσε το «Έργο» (Hizmet), το θρησκευτικό τάγμα του χότζα Φετουλάχ Γκιουλέν.

Κατά την τελετή εγκαινίων της νέα γραμμής του μετρό στην Κωνσταντινούπολη χθες, ο Ερντογάν επανέλαβε ότι η κυβέρνησή του έχει αποφασίσει να «ξεριζώσει» το «παράλληλο κράτος».

«Θα τους κάνουμε να πληρώσουν για την κατασκοπεία που διέπρατταν», υποστήριξε και διαβεβαίωσε ότι «δεν θα αφήσουμε αυτή την παράνομη συμμορία να διακλαδώνεται στα έγκατα του κράτους».

Ο κ. Ερντογάν σημείωσε ότι οι ρίζες του κινήματος αυτού βρίσκονται στο εξωτερικό —ο Γκιουλέν ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ—, ενώ έκανε λόγο περί μιας « διεθνούς συνωμοσίας εναντίον των εθνικών συμφερόντων της Τουρκίας».
«Ορισμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι, εκδότες και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών συνεργάζονται για να πλήξουν την κυβέρνηση», κατά την άποψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας.

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και το Εθνικιστικό Κόμμα (MHP) που μέχρι χθες ήταν σκληροί επικριτές του κινήματος αυτού πλέον το υποστηρίζουν, συνέχισε. «Τι συνέβη και άλλαξαν τώρα;» αναρωτήθηκε.
Το Χιζμέτ ήταν ως το πρόσφατο παρελθόν στενά συνδεδεμένο με το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚ).

Ο κ. Ερντογάν εξάλλου υποστήριξε ότι η δικαστική έρευνα για τις υποθέσεις διαφθοράς που αφορά στενούς του συνεργάτες, ήταν «πρόσχημα» για να εξαπολύσει το θρησκευτικό αυτό τάγμα, που έχει επιρροή στην αστυνομία και στην δικαιοσύνη, επίθεση εναντίον του ιδίου προσωπικά και του κυβερνώντος κόμματος.

«Την 17η Δεκεμβρίου πάτησαν το κουμπί και στόχευσαν την Τουρκική οικονομία, την Κεντρική της Τράπεζα και την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. Στοχεύουν τη διαδικασία ειρήνευσης (με τούς Κούρδους) που εξελίσσεται τον τελευταίο χρόνο, για αυτό και δεν υπήρξαν νεκροί στρατιώτες. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να προκαλέσουν», υποστήριξε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Οι αντίπαλοι της κυβέρνησης υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο: ότι για να αποφύγει την έρευνα για τη διαφθορά, καλύπτεται πίσω από την ρητορεία περί «εκρίζωσης» του «παράλληλου κράτους».

Οι εξηγήσεις του Τούρκου πρωθυπουργού, φέρονται ότι γίνονται ωστόσο αποδεκτές από μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που έγιναν την τελευταία εβδομάδα. Η κοινή γνώμη εξακολουθεί να στηρίζει, κατά ένα ποσοστό που ξεπερνά το 47%, το κυβερνητικό κόμμα.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, μιλώντας πρόσφατα για τον ρόλο των Δυτικών δυνάμεων στην τρέχουσα κρίση και στα αδιέξοδα της παγκοσμιοποίησης, άφησε να εννοηθεί ότι ο ευρω-ατλαντικός πολιτισμός είναι από την φύση του άκαμπτος, άρα τείνει στην καταστροφή, την διάλυση και την παρωδία του.

Η Πράβντα, σε μια ανάλυσή της με τίτλο «Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εναντίον του Καρχηδονιακού πολιτισμού» (Nicolas Bonnal, 17/10), επιχείρησε να ερμηνεύσει τα βαθύτερα σημαινόμενα των λόγων του Πούτιν. Επικαλούμενη τα λόγια του Σαίξπηρ στον Άμλετ, όπου ο ήρωας προβλέπει ότι ο κόσμος αυτός «είναι ξεχαρβαλωμένος», επισημαίνει ότι οι τρεις δυτικές μεγάλες δυνάμεις είναι υπεύθυνες για το ότι ο πλανήτης μας μετατρέπεται σε μια τεράστια ταμειακή μηχανή. Αυτή είναι, όμως, η επιδίωξή τους.

Ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις; «Οι ΗΠΑ (περισσότερο μια κοινωνία matrix παρά ένα έθνος-κράτος), η Αγγλία (διανοητικά η πιο επικίνδυνη από τις τρεις) και η Γαλλία που, μετά το 1789, έχει γίνει ο χρήσιμος ηλίθιος αυτού του εφιαλτικού τρίο».
Η Καρχηδόνα, στην οποία αναφέρεται είναι το πρότυπο μιας ολιγαρχικής, διεφθαρμένης δύναμης, που κυριαρχείται από τον οικονομισμό και μπορεί με το χρήμα να χειραγωγεί την κοινή γνώμη και στην συνέχεια να επιβάλει την χαοτική πολιτική της.

«Η Ρωσσία έχει βιώσει αυτή την εξευτελιστική κατάσταση επί Γιέλτσιν, η Γαλλία μετά από την εποχή του Σαρκοζύ και η Αμερική από τον πατέρα Μπους, τον ιδρυτή της παγκοσμιοποίησης και της νέας παγκόσμιας τάξης», τονίζει η Πράβντα.
Σήμερα, η παγκοσμιοποίηση έχει ξεθυμάνει, είτε σαν ιδέα είτε στην πράξη, μετά την οικονομική κατάρρευση του 2007-2008 και τον νέο κύκλο πολέμων και κρίσης, από το 2011, στην Μέση Ανατολή. Αυτά τα γεγονότα ήταν μόνο η αρχή μιας ευρύτερης αναταραχής στις διεθνείς ισορροπίες και, όπως φαίνεται, γύρω στα μέσα της δεκαετίας που ζούμε θα έρθει η στιγμή των μεγάλων και καταλυτικών αποφάσεων.

Η κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που βιώνουμε έχει απογυμνώσει τον μύθο του «νεοφιλελεύθερου μοντέλου», το οποίο επικράτησε προοδευτικά στις σημαντικότερες οικονομίες του πλανήτη μετά το 1980.
Η επέλαση του ασύδοτου καπιταλισμού ήταν στην ουσία μια «συντηρητική επανάσταση νέου τύπου», κατά τον Pierre Bourdieu (Contre feux. Propos pour server à la resistance contre l’ invasion Néo-libérale, Paris, 1988, μτφ: Σταύρος Τομπάζος, «Φυγόκεντροι Καιροί», σ.34).

Μια «επανάσταση» που είχε μια «πρωτόγνωρη» μορφή, όπως λέει ο Bourdieu: «Δεν επικαλείται, όπως σε παλαιότερες εποχές, ένα μυθοποιημένο παρελθόν με την εξύψωση της γης και του αίματος…, επικαλείται την πρόοδο, τον Λόγο, την επιστήμη (την οικονομία, σ’ αυτή την περίπτωση) για να δικαιολογήσει την παλινόρθωση».

Το αποτέλεσμα ήταν να έλθει ο κόσμος ανάποδα. Να γυρίσει σε μια περίοδο ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων, όπως ήταν πριν το κοινωνικό κράτος και τον κρατικά ρυθμισμένο καπιταλισμό. Οι άνεργοι, οι άστεγοι και οι μικρομεσαίοι αστοί, που αποτελούν τις στρατιές των «νεόπτωχων» και έχουν μετατρέψει τις μεγαλουπόλεις σε σκηνικό Ντίκενς του 19ου αιώνα, αντιμετωπίσθηκαν, ελαφρά τη καρδία, ως παράπλευρα φαινόμενα της παγκοσμιοποίησης.

Οι άνθρωποι υπολογίζονται σαν μια απλή στατιστική από τους τοκογλύφους και τους τραπεζίτες των περίφημων «αγορών». Σάρκα και οστά έχουν μόνο οι διάφοροι Ρότσιλντ και Σόρος και η «μυημένη» κουστωδία τους, τα «goldenboys», οι δουλόφρονες «πολιτικοί» και οι ενσωματωμένες πνευματικές και δημοσιογραφικές «πόρνες», που υπηρετούν το άπληστο κοσμοείδωλό τους.

Όπως λέει ο νομπελίστας Joseph E. Stiglitz: «Ο σύγχρονος τεχνολογικός πόλεμος σχεδιάστηκε για να καταργήσει κάθε επαφή: Οι βόμβες ρίχνονται από ύψος 15.000 μέτρων για να μην «αισθάνεται» ο πιλότος τι κάνει. Στη σύγχρονη οικονομία τα πράγματα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Από το ύψος ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, επιβάλλονται πολιτικές που θα τις σκεφτόταν κανείς και δεύτερη φορά αν γνώριζε τις ανθρώπινες υπάρξεις που θα του ρημάξουν τη ζωή» (Globalization and Its Discontents, W.W.Norton, 2002).

Το ΔΝΤ, ο επίσημος χαρατζής (φοροεισπράκτορας) των παγκόσμιων αγορών, καταστρέφει τις χώρες μέσα από μια εντελώς νεο-αποικιοκρατική αφαίμαξή τους για λογαριασμό της παγκόσμιας χρηματικής ολιγαρχίας –το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού που κατέχει το 41% του παγκόσμιου πλούτου, σύμφωνα με το Global Wealth Report του 2013.

(Εδώ αξίζει να θυμηθούμε ότι μια από τις πρώτες ενέργειες της Ελληνικής Επανάστασης την άνοιξη του '21 ήταν η δημιουργία ένοπλων σωμάτων για να εκτελέσουν τους Οθωμανούς χαρατζήδες, το αντίστοιχο των σημερινών τροϊκανών…).

Το μεγάλο νεοφιλελεύθερο ψεύδος των τελευταίων δεκαετιών, ότι η ελεύθερη και αυτορυθμιζόμενη αγορά μπορούν να παράγουν συνεχώς πλούτο, κατέρρευσε μετά το 2007. Η επίσημη κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος αποφεύχθηκε μόνο με την μεταφορά των τοξικών καταθέσεων στα κράτη, οπότε όλα τα χρηματοπιστωτικά συστήματα παγκοσμίως έγιναν τοξικά.

Έτσι, πλησιάζουμε στην χρεωκοπία των κρατών και η πρόσφατη εμπειρία, όπου η πτώχευση του αμερικανικού δημοσίου αποφεύχθηκε στο παρά πέντε, ήταν, ίσως, το τελευταίο καμπανάκι. Το μέλλον μας έχει ήδη πουληθεί και αναλωθεί, καταστράφηκε από το πρόσφατο «πάρτυ» της μεταψυχροπολεμικής «μονοπολικής» (των ΗΠΑ) ευφορίας.

Όταν το οικονομικό σύστημα, ή το δολάριο, καταρρεύσει, θα είναι αδύνατον να αγοράσουμε τροφή, καύσιμα και φάρμακα. Η μόνη επιλογή για κάθε κυβέρνηση στο σημείο αυτό θα είναι να ελέγξει τις εξεγέρσεις και την βία που θα ακολουθήσουν κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο. Το είδαμε στα μέσα του Οκτώβρη να εκτυλίσσεται σαν σενάριο στις ΗΠΑ, όπου το πρακτορείο AP επιβεβαίωσε ότι το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας είχε ανοικτή εντολή αγοράς για 1,6 δισεκατομμύρια δεσμίδες πυρομαχικών. Θεάθηκαν τεθωρακισμένα να κινούνται στους δρόμους και στον ουρανό να πετάνε drones (http://beforeitsnews.com, 10/10/2013).

Όπως έγινε γνωστό, επίσης, ο μηχανισμός ασφαλείας της αμερικανικής κυβέρνησης επεξεργάζεται σενάρια οικονομικής κατάρρευσης, αλλά αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Αμερική. Η Ελβετία, επίσης, ασχολήθηκε πρόσφατα με παιχνίδια πολέμου τα οποία προσομοίωναν ένα σενάριο οικονομικής κατάρρευσης, καθώς και μια εισβολή εκατομμυρίων προσφύγων από χρεωκοπημένα κράτη.

Στην πραγματικότητα, τώρα, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών κοινοποίησε μια αναφορά που υποδηλώνει ότι η κρίση χρέους του κράτους μπορεί να οδηγήσει σε τόσο καταστροφική κατάρρευση, η οποία θα διαρκέσει για πάνω από μια γενιά.
Μετά την χρεωκοπία των κρατών θα ακολουθήσει η χρεωκοπία των κοινωνιών. Αυτό το σχέδιο προωθείται. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της παγκοσμιοποίησης –τραπεζίτες και κερδοσκόποι- γνωρίζουν τι έρχεται και ότι μπορεί να συμβεί πολύ, πολύ γρήγορα. Όλοι περιμένουν να φθάσει η ημέρα της πτώσης, αυτό που πολλοί, στις μυστικές υπηρεσίες όλου του κόσμου, αποκαλούν «The Big Event» (Το Μεγάλο Γεγονός)! Η στιγμή είναι κοντά, αλλά πότε;

Δεν συνέβη στις 17 Οκτώβρη για να αρχίσει το ντόμινο στην Αμερική. Μπορεί, όμως, να συμβεί μέχρι το τέλος του 2013; Το 2014 ή το 2015; Αν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες καταρρεύσουν, αμέσως θα χαθεί και μια χώρα από τον χάρτη της Μέσης Ανατολής: το Ισραήλ!

Ένα κατακλυσμικό «Μεγάλο Γεγονός» (Big Event) πλησιάζει που θα συμβεί κάπου γύρω στο 2014 –ή κατά την διάρκεια του έτους ή λίγο μετά- και θα καθορίσει την πορεία του υπόλοιπου 21ου αιώνα, σύμφωνα με μια μελέτη του ακαδημαϊκού, καθηγητή του Cambridge, Nicholas Boyle.

Το βιβλίο του, με τίτλο «2014 – How to survive the next world crisis» (2014 – Πώς να επιβιώσετε από την επόμενη παγκόσμια κρίση), προσφέρει μια έρευνα ζωής σε πεδία όπως η πολιτική, η οικονομία, η φιλοσοφία, η θεολογία και η λογοτεχνία. (Cambridge University, phys.org/news195989079.html).

Το κεντρικό μήνυμα των ισχυρισμών του είναι ότι είμαστε στις αρχές της κρίσης και ότι, γύρω στα μέσα της τρέχουσας δεκαετίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτελέσουν τον παίκτη-κλειδί σε μια σειρά αποφάσεων σχετικά με το μέλλον του κόσμου. Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι όλα τα ζητήματα, τα οποία σφράγισαν τις παγκόσμιες πολιτικές σε κάθε έναν από τους τελευταίους πέντε αιώνες, ήρθαν στο προσκήνιο κατά την διάρκεια της δεύτερης δεκαετίας του. Το 1914, για παράδειγμα, το αποτέλεσμα ήταν ένας καταστροφικός πόλεμος, ο οποίος συνοδεύτηκε από δεκάδες συγκρούσεις και εντάσεις.
Αντίθετα, το 1815, μετά την μάχη του Βατερλώ και το Συνέδριο της Βιέννης, υπήρξε για 100 σχεδόν χρόνια σχετική ειρήνη. Όμοια, ισχυρίζεται η μελέτη, το μέσον αυτής της δεκαετίας φαίνεται ότι θα γίνει το πεδίο όπου θα συγκλίνουν οι πιο πιεστικές ανησυχίες του σήμερα.

«Πλησιάζουμε στο σημείο των αποφάσεων, αφού η λύση των βαθύτερων ζητημάτων που άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί πλέον να αναβληθεί», ισχυρίζεται ο καθηγητής Boyle. «Μέχρι το 2014, το κληροδότημα του 21ου αιώνα θα είναι η αποφασιστικότητά μας για το καλύτερο ή το χειρότερο».

Όλη αυτή η φιλολογία… και παραφιλολογία για τα μέσα της δεκαετίας δεν γίνεται μόνο εξ αιτίας του «συνδρόμου του 1914». Τότε, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε, ανατρέποντας ισορροπίες αιώνων στην Ευρώπη, και άνοιξε τον δρόμο για τις επαναστάσεις και τα καθεστώτα του μεσοπολέμου με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα.

Στις ημέρες που ζούμε σήμερα, πέρα από προκατειλημμένους φόβους και ιστορικές αντιστοιχίες, υπάρχουν οι αντικειμενικές ενδείξεις ότι η «Καταιγίδα» έρχεται, καθώς η προηγούμενη παγκόσμια νομιμότητα έχει τελειώσει, ενώ το περίγραμμα μιας νέας ισορροπίας δεν έχει ακόμα διαφανεί.

Μερικές ενδείξεις είναι:

α) Η παγκοσμιοποίηση έχει σαφώς σταματήσει με την μορφή που την γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Το κορυφαίο βρετανικό περιοδικό Economist, σε ειδικό αφιέρωμά του στο θέμα (12 Οκτωβρίου 2013) με τίτλο «The gated globe», αναγνωρίζει ότι το μοντέλο της Ουάσιγκτων -των ανοικτών αγορών και του ελάχιστου κράτους- έχει τελειώσει «δίνοντας χώρο στο πιο παρεμβατικό και εθνικιστικό μοντέλο».

β) Η επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ έχει φτάσει στα όρια της ιμπεριαλιστικής δυνατότητάς της με έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό να πλησιάζει τα 700 δισ. δολάρια, την ώρα που τα τεράστια ελλείμματα την φέρνουν στο χείλος του γκρεμού.

γ) Η Ευρώπη, αντιμέτωπη με την πρωτοφανή ηθική, δημογραφική και οικονομική κρίση, παραπαίει στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, την ώρα που ο ευρωσκεπτικισμός και τα εθνικιστικά πολιτικά κινήματα κερδίζουν δυναμικά έδαφος σε όλες τις χώρες.

δ) Μπαίνουμε στην δίνη ενός νέου Ψυχρού Πολέμου ΗΠΑ-Ρωσίας αφ’ ότου οι ΗΠΑ υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν σε δύο σημαντικά ζητήματα: Όταν η Ρωσία αντέδρασε ακαριαία στην επίθεση της Γεωργίας, συμμάχου των ΗΠΑ, το 2008, και το καλοκαίρι εφέτος καθώς Ρωσία και Κίνα δεν επέτρεψαν στην Ουάσιγκτον να βομβαρδίσει τον Άσσαντ. Αυτό σήμανε το τέλος της «μονοπολικής» παγκοσμιοποίησης. Συγχρόνως, το Ισραήλ τείνει να απομονωθεί στην Μέση Ανατολή μετά και την σύγκρουσή του με την Τουρκία.

ε) Η Αμερική, ως ηγέτιδα δύναμη της παγκοσμιοποίησης δια της «εξαγωγής δημοκρατίας», έχει καταστεί εντελώς αναξιόπιστη. Η «θεωρία των μεγάλων ψεμάτων» (Great lies theory) του Αδόλφου Χίτλερ, που ακολούθησε ο Λευκός Οίκος από το 2001 μέχρι φέτος το καλοκαίρι στην Συρία, δεν μπορεί πλέον να πείσει τα εκατομμύρια των πολιτών ενάντια στην κοινή λογική και το κοινό καλό. Οι περισσότεροι Αμερικανοί πολίτες, όχι μόνο δεν πείσθηκαν για τα χημικά του Άσσαντ, αλλά υποστήριξαν την θέση της ρωσικής ηγεσίας στο ζήτημα της συριακής κρίσης. Είναι ίσως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο.

στ) Ένας πολυπολικός κόσμος αναδύεται και ένα συγκεκριμένο μοντέλο αρχίζει να εμφανίζεται: περισσότερη κρατική παρέμβαση στην ροή του χρήματος, περισσότερος τοπικισμός για το εμπόριο, περισσότερος κρατικός καπιταλισμός, δηλαδή, που επέτρεψε στην Κίνα και τις άλλες αναδυόμενες χώρες –Ινδία, Βραζιλία και Ρωσία- να ξεπεράσουν την κρίση, παραμένοντας σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι ο δυτικός κόσμος.

Μέσα σ’ αυτό το συγκρουσιακό περιβάλλον δεν μπορεί να αγνοηθεί η σημασία κάθε εθνικής οντότητας ή να παραμεληθεί γιατί έτσι θέλει κάποια ιδέα των παγκοσμιοποιητών. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα ίσως για τις ελίτ της παγκοσμιοποίησης που με «θρησκευτική» προσήλωση θα επιχειρήσουν να ξεπεράσουν την κρίση ενώνοντας με την βία ένα απρόθυμο κόσμο κάτω από μια παγκόσμια τυραννία, προκαλώντας ανείπωτη δυστυχία.

Αξίζει να θυμηθούμε, τελειώνοντας, ένα αφιέρωμα του Economist, στις 9 Ιανουαρίου του 1988, πριν από 30 χρόνια, συνοδευόμενο από ένα εξώφυλλο με το χρυσό νόμισμα του «Φοίνικα». Ο τίτλος μπορεί να ήταν προφητικός: Παγκόσμιο Νόμισμα το 2018.

Το 2018 συμπίπτει και με τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Ισραήλ (1948-2018) και αντιστοιχεί στην σχετική «προφητεία» που αναφέραμε πιο πάνω. Μας δίνει, ίσως, και μια εξήγηση για την περίεργη δήλωση του Κίσσινγκερ την άνοιξη, ότι «το Ισραήλ δεν θα υφίσταται το 2022», που προκάλεσε μεγάλα ερωτηματικά. Μήπως το «Big Event» που φοβούνται οι Εβραίοι έχει σχέση με ένα νέο παγκόσμιο «Ολοκαύτωμα» προκειμένου να επιβληθεί τελικά βίαια η Νέα Παγκόσμια Τάξη;

Όλοι δείχνουν να αισθάνονται ότι σύντομα θα χτυπήσει το καμπανάκι της Γης. Όμως, ο καθένας καταλαβαίνει το Big Event με έναν δικό του τρόπο, όπως είπε πρόσφατα στο Λονδίνο ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν, μιλώντας σε ένα συνέδριο με θέμα «The End of The Present World» (Το τέλος του Σημερινού Κόσμου), (London Conference, 12/10/2013).

«Για τους Ιρανούς είναι η εμφάνιση του Μαχντί. Για τους Εβραίους είναι η έλευση του Μεσσία. Για τους Ευρωπαίους η αφύπνιση του κοιμώμενου αυτοκράτορα. Για τους Βουδιστές είναι ο Μαιτρέγια. Για τους Ρώσσους είναι η αποκάλυψη της Αγίας Σοφίας…».

Όλα τα φαντάσματα της ανθρωπότητας που είχε απωθήσει ο μοντερνισμός κι ο καταναλωτισμός ξαναζωντανεύουν ανήσυχα και, αυτή τη φορά, ίσως κανένας πόλεμος να μην είναι αρκετός για να αναδείξει τον νικητή του κόσμου.

Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.79, Νοέμβριος 2013

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Για ιστοσελίδες του υπουργείου Εξωτερικών που κατασκευάστηκαν με απευθείας αναθέσεις και κόστισαν υπέρογκα ποσά στον κρατικό προϋπολογισμό κάνουν λόγο σε ερώτησή τους προς τον αρμόδιο υπουργό Ευάγγελο Βενιζέλο οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ Νίκος Τσούκαλης, Μαρία Γιαννακάκη και Ασημίνα Ξηροτύρη.

Οι ερωτώντες βουλευτές επικαλούνται στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους για τη δημιουργία ιστοσελίδων που εντάσσονται στα πλαίσια πληροφοριακών συστημάτων των διαφόρων ειδικών και γενικών γραμματειών, οι οποίες κόστισαν συνολικά από 1 έως και 2 εκατομμύρια ευρώ!

Αναλυτικά η ερώτηση των βουλευτών:
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τον Υπουργό Εξωτερικών

Θέμα: Επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού για τη δημιουργία ιστοσελίδων
Όπως προκύπτει από παλαιότερα δημοσιεύματα αλλά και από παλαιότερες απαντήσεις των Υπουργείων προς στη Βουλή, υπάρχουν ιστοσελίδες του Υπουργείου Εξωτερικών που κατασκευάστηκαν με ιδίους πόρους και το κόστος τους κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα, αλλά υπάρχουν και άλλες ιστοσελίδες που κόστισαν συνολικά από 1 έως και 2 εκατομμύρια ευρώ!
Το Υπουργείο Εξωτερικών, με απευθείας αναθέσεις, ως επί των πλείστων, για τη δημιουργία ιστοσελίδων που εντάσσονται στα πλαίσια πληροφοριακών συστημάτων των διαφόρων ειδικών και γενικών γραμματειών και υπηρεσιών του φαίνεται να έχει επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό με κονδύλια ύψους 1.977.190 ευρώ συνολικά μέχρι σήμερα.

Από τα στοιχεία μας προκύπτει ότι:

• Η μελέτη και η κατασκευή της επίσημης ιστοσελίδας του ΥΠΕΞ αναπτύχθηκε από ομάδα στελεχών του ΥΠΕΞ, συνολικής δαπάνης 98.213 ευρώ.

• Το κόστος των ιστοσελίδων της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας προμήθειας του σχετικού εξοπλισμού, καθώς και των υπηρεσιών εκπαίδευσης, ανήλθε στο ποσό των 423.604,58 ευρώ (με πρόχειρο μειοδοτικό διαγωνισμό)

• Για τη δημιουργία ιστοσελίδων της Ειδικής Γραμματείας Αξιοποίησης Διεθνών Προγραμμάτων-Πύλη Διεθνών Χρηματοδοτήσεων δαπανήθηκαν 30.714 ευρώ.

• Η ανάπτυξη των ιστοσελίδων τριών εποπτευόμενων φορέων του υπουργείου φαίνεται να έχουν κοστίσει συνολικά 133.502 ευρώ.

• Τέλος, για την ανάπτυξη της Επιχειρησιακής Πύλης e-ΥΠ.ΕΞ. (Πύλη Προξενείων), είχε προκηρυχθεί ανοιχτός διεθνής διαγωνισμός, ο οποίος ανατέθηκε στην Ένωση εταιρειών «Siemens Α.Ε. Ηλεκτροτεχνικών Έργων» και «Quallity & Reliability Α.Ε. Εφαρμογές υψηλής Τεχνολογίας Α.Β.Ε.Ε.», έναντι του ποσού των 1.291.150, 00 ευρώ!, χωρίς να έχει επιτευχθεί ακόμα η παραγωγική λειτουργία.

Πρόσφατες πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ειδική Υπηρεσία Συντονισμού Χρηματοδοτικών και Επενδυτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Εξωτερικών αποφάσισε να δώσει για τη δημιουργία μιας ιστοσελίδας που θα συγκεντρώνει το σύνολο των άλλων διαδικτυακών τόπων του υπουργείου, το ποσό των 904 χιλ. ευρώ!

Με βάση τα προαναφερθέντα, ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Με την οικονομική ύφεση να διανύει τον έβδομο χρόνο, με τα εισοδήματα να έχουν μειωθεί κατά 30%, με τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού να βρίσκεται στην ανέχεια, τη φτώχεια και σε ανθρωπιστική κρίση, σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη οικονομική συγκυρία το υπουργείο επιταχύνει κιόλας την πραγματοποίηση μίας τέτοιας δαπάνης. Υπάρχει κάποια επείγουσα ανάγκη για την επιτάχυνσή του σε μία τέτοια οικονομική περίοδο;

2. Ποιο προβλέπεται να είναι το ανταποδοτικό όφελος για τον πολίτη και τη χώρα; Θα είναι αντιστοίχου μεγέθους;

3. Η ενσωμάτωση όλων των υφιστάμενων ιστοσελίδων και διαδικτυακών υπηρεσιών του ΥΠΕΞ μπορεί να χρειάζεται για μια πιο λειτουργική χρήση αλλά πως δικαιολογείται το ύψος αυτής της δαπάνης για κάτι τέτοιο; Δεν θα ήταν σκόπιμο να εξεταστεί η ανάπτυξη με ιδίους πόρους όπως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν ώστε το κόστος τους να κυμανθεί σε χαμηλότερα επίπεδα;

Οι βουλευτές που ερωτούν
Ασημίνα Ξηροτύρη-Αικατερινάρη
Μαρία Γιαννακάκη
Νίκος Τσούκαλης...
Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς, ως κακοήθεις που είμαστε, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, μείναμε με μία απορία: 
Αν αυτά τα εκατομμύρια δινόντουσαν στην Υγεία, πόσοι συμπατριώτες μας δεν θα είχαν πεθάνει; 
Και αν το χοντρύνουμε (λόγω γεωπολιτικών και μυστικών υπηρεσιών), αν αυτά τα εκατομμύρια δινόντουσαν σε κάποια παραμεθόρια περιοχή ποια θα ήταν τα οφέλη για την Ελλάδα; 
Αλλά είπαμε, λεφτά δίνονται όπου κόβονται τιμολόγια και όπου μπορούν να γίνουν διάφορες τιμολογήσεις...