Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Απρ 2012

Της Ζέζας Ζήκου

Η καθυστερημένη αλήθεια για το Μνημόνιο –έστω και με μισόλογα– είναι σκληρή: Η χώρα και οι κυβερνώντες έχουν μετατραπεί σε εκτελεστές των μέτρων που έχουν προσδιοριστεί από μη εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό ξένους τεχνοκράτες και γραφειοκράτες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και οι «ρωγμές» στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο συνεχίζουν να διευρύνονται επικίνδυνα. Τώρα, και αυτοί που το υπέγραψαν και αυτοί που το ψήφισαν στη Βουλή (και όσοι υποστήριξαν το έγκλημα) το έχουν «μετανιώσει», αλλά δεν το ομολογούν.

Το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» άνοιξε τον δρόμο... Οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ δεν ήταν απλώς «μια κάποια λύσις», παρουσιάστηκε ως η μοναδική. Πώς, λοιπόν, να περιμένει κάποιος ότι η αντιμετώπιση της οικονομικής κατάρρευσης θα έλθει από αυτούς τους δήθεν «ρεαλιστές» πολιτικούς; Αφού, λοιπόν, επί τριάντα χρόνια το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος του ρεαλισμού, ας πληρώσει τώρα και το ίδιο.

Και επειδή η ελληνική πτώχευση δεν συνέφερε στους εταίρους μας, η υποτίμηση λόγω ευρώ ήταν αδύνατη, η φτώχεια της εσωτερικής υποτίμησης ήταν η μόνη αποτελεσματική θεραπεία για να «πουλήσουν» στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το διαβόητο Μνημόνιο. Ομως, η εσωτερική πτώχευση «αποσταθεροποίησε» την Ελλάδα. Βεβαίως, πρέπει να επισημανθεί πως το ΔΝΤ παραμένει ο μοναδικός θεσμός ο οποίος ενδείκνυται ως έσχατη λύση σε παρεμφερείς χρεοκοπίες, καθώς τα χρήματα που έχει δεν τα δεσμεύει και αποτελούν χρησιμοποιήσιμες πηγές χρηματοδότησης. «Ο δρόμος προς το ΔΝΤ είναι η καλύτερη οδός για την εξασφάλιση προσβάσεων ad hoc», το είπε τότε ευθέως η Μέρκελ.

Πάντως, αυτό που μάθαμε είναι και πως ο Βενιζέλος είναι «υπόλογος» και αυτός στο έγκλημα του Μνημονίου. Προχθές, στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του ΣΚΑΪ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε στον Αλέξη Παπαχελά ότι ο κ. Βενιζέλος μαζί με τον κ. Παμπούκη είδαν «το συνολικό κείμενο του Μνημονίου» και έκαναν μάλιστα και παρεμβάσεις στο κείμενο με «σχόλια». Κατόπιν τούτου, ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννης Μιχελάκης, έκανε αμέσως την εξής δήλωση, αναφερόμενος στη δήλωση Παπακωνσταντίνου: «Ενώ σχεδόν όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησης Παπανδρέου, ακόμη και η τότε υπουργός Οικονομίας, γνώριζαν μόνο το τμήμα του Μνημονίου που αφορούσε στις αρμοδιότητές τους, ο κ. Βενιζέλος μετείχε στη σύνταξή του, όχι μόνον ως κυβερνητικό στέλεχος, αλλά και ως νομικός. Είναι, γι’ αυτό, διπλά συνένοχος στις μοιραίες αποφάσεις που –όπως συνομολογούν οι πάντες, αλλά και οι κορυφαίοι “σύντροφοί” του– οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή». Αυτά...

Απλώς, να θυμίσουμε πως το ΔΝΤ που φτιάχτηκε με γνώμονα την ηγεμονία των ΗΠΑ, ιδρύθηκε πάνω στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με στόχο να διαμορφώσει ένα σύστημα οικονομικής σταθερότητας στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Αναζητώντας τη νέα παγκόσμια οικονομική τάξη που ταιριάζει, φυσικά, στον αμερικανικό καπιταλισμό, το πανίσχυρο American Enterprise Institute είχε προετοιμάσει το έδαφος με το ερώτημα: «Μπορεί το ΔΝΤ, πραγματικά, να σώσει τον κόσμο;». Ναι... μόνο όταν ενισχυθεί και «αναβαπτισθεί« σε παγκόσμιο επίπεδο η ισχύς του. Και αυτό το πέτυχε ο Μπαράκ Ομπάμα στην ιστορική σύνοδο του G20 της 2ας Απριλίου του 2009 στο Λονδίνο. Η παγκόσμια οικονομία γνώρισε τη μεγαλύτερη κρίση από το Κραχ της δεκαετίας του 1930. Μια κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, όταν έσκασαν τα διαβόητα subprime στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου της αγοράς κατοικίας και τα «τοξικά» ομόλογα, προκαλώντας παγκόσμια πιστωτική ασφυξία, που διέλυσε το τραπεζικό σύστημα.

Τότε, βέβαια, το ΔΝΤ είχε προβλέψει ότι η κατάσταση είναι δεινή στην Ιαπωνία, τη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Ρωσία, την Τουρκία(!), την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, τις χώρες της Βαλτικής... Αντίθετα, οι προβλέψεις του τότε ήταν επιεικείς για τις ΗΠΑ, απ’ όπου ξεκίνησε η εφιαλτική κρίση. Και, όμως, η Ελλάδα δεν ήταν στο κάδρο των χωρών που αποτελούσαν συστημικό κίνδυνο, αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου «πέτυχε» να τη βάλει σε περίοπτη θέση στη λίστα των επικίνδυνων για χρεοκοπία οικονομιών. Φυσικά, οι χώρες με τις πληγείσες οικονομίες «υποθηκεύουν» την οικονομική ανεξαρτησία τους, αποδεχόμενες την επιβολή σκληρών όρων. Ηδη η ελληνική οικονομία έχει ραγίσει σε χίλια κομμάτια, με δραματικές ανισορροπίες. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις για αντιμετωπιστεί η σαθρή «εικόνα βιτρίνας» που καταγράφεται δυσμενώς από την ίδια την πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Aπό τον Χάρρυ Κλυνν

Μια ερώτηση μόνο θα σας κάνω ρε αληταράδες πολιτικοί, βρομερά σκουλήκια, σιχαμερά ανδρείκελα του ΔΝΤ, της Τρόικας και της νέας τάξης:
Παιδιά δεν έχετε ρε εγκληματίες;
Οικογένεια δεν έχετε ρε τσογλάνια;
Μάνα και πατέρα δεν έχετε ρε ξεφτίλες;

Είστε σίγουροι, βέβαια, λεχρίτες του κερατά, που παριστάνετε τους κυρίους, ότι η απόγνωση δε θα οδηγήσει τον δικό σας πατέρα στην αυτοκτονία…

Είστε σίγουροι ότι δε θα πεινάσουν τα δικά σας παιδιά…

Δεν έχετε κανένα φόβο για την οικογένειά σας…

Αρπάξατε, κλέψατε, ρημάξατε και νομίζετε ότι είστε εξασφαλισμένοι…

Πλανάσθε πλάνην οικτράν πολιτικά και κοινωνικά ρετάλια...

Στον ίδιο τόπο, στην πλατεία Συντάγματος, εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή ο πρώτος λαϊκός μάρτυρας του αγώνα εναντίον ντόπιων και ξένων κατακτητών, εκεί θα στηθούν οι κρεμάλες, τίμημα των προδοτικών πράξεών όλων εκείνων που θεώρησαν την Ελλάδα κομματικό τους φέουδο και τους Έλληνες πολίτες υποτακτικούς τους…

Ένας 77χρονος Έλληνας, συνταξιούχος φαρμακοποιός σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, αυτοκτόνησε σήμερα το πρωί στην πλατεία Συντάγματος.
Στο σημείο βρέθηκε ένα όπλο με γεμιστήρα και ένα σημείωμα στο οποίο αναφέρεται στους λόγους που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα:
«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου».
Πασοκονεοδημοκρατοπαπαδημοτσολιάδες, μια ψυχή ακόμα που πήρατε στο λαιμό σας…
Ένα ακόμα έγκλημα μέσα στα χιλιάδες που ρήμαξαν μια ολόκληρη χώρα και βύθισαν ένα ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση και στην απελπισία…

Έλληνες, εξαφανίστε από τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας τα κόμματα μαριονέτες που οδήγησαν την Ελλάδα στην συμφορά και στην απαξίωση…
Ούτε ψήφος στα μνημονιακούς βρικόλακες, στους πωρωμένους εκτελεστές των ονείρων των παιδιών μας…


Κινδυνεύει ο Σαμαράς να είναι δεύτερο κόμμα στις εκλογές!

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό αυτό το σενάριο είναι το επικρατέστερο! Κάθε μέρα που περνάει η ανασφάλεια της Συγγρού διογκώνεται γι αυτό και οι καυγάδες τους δεν μπορούν πλέον να μείνουν εντός των τειχών, όπως ο πρόσφατος των Μουρούτη-Λυκουρέντζου.

Η ΝΔ είναι ένα κόμμα υπό διάλυση κι αυτό είναι επίτευγμα του Αντώνη Κομανέτση, προσωνύμιο το οποίο έχει προσδώσει στον Σαμαρά το «Κουρδιστό Πορτοκάλι».

Δεν είναι μόνο ο Καμμένος που λεηλατεί την άλλοτε μεγάλη παράταξη. Είναι και ο Μιχαλολιάκος της «Χρυσής Αυγής» αλλά και η Ντόρα η οποία αν κινηθεί έξυπνα θα μπει στη Βουλή.

Η Ντόρα η οποία θα πρέπει να αναδείξει τη συνέπειά της απέναντι στο Μνημόνιο και στις μεταρρυθμίσεις.

Από την άλλη μεριά το ΠΑΣΟΚ έχει στη διάθεση του Βενιζέλου πολιτικές εφεδρείες όπως ο Χρίστος Βερελής για παράδειγμα, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν πολλαπλασιαστικά για τα σημερινά ισχνά ποσοστά του.

Σύμφωνα με πληροφορίες αυτός που δεν θέλει τις εκλογές είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Για την ακρίβεια τρέμει το βράδυ της Κυριακής.

Κι αυτός που τις θέλει περισσότερο από όλους είναι ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος περιμένει σιωπηλά στη Ραφήνα την πανωλεθρία του Αντώνη Σαμαρά ώστε να επιστρέψει ως Μεσσίας και να ενώσει τη παράταξη καλώντας γενικό προσκλητήριο με Ντόρα, Καρατζαφέρη κλπ.

Έτσι έχουν τα πράγματα αγαπητοί συμπολίτες που πριν αυτοκτονήσετε, φροντίστε να πάρετε μερικά λαμόγια μαζί σας για να μείνετε και στην Ιστορία…

Πηγή

Ως …ανταποδοτικό όφελος και όχι ως υποχρέωση του κράτους φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης την προστασία των πολιτών.

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει όσα περιγράφονται στο δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σχετικά με την συνάντηση της πολιτικής ηγεσίας του με τον Δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο Αχαρνών, για την σχεδιαζόμενη εγκατάσταση Κέντρου Κράτησης Παράνομων μεταναστών στις αστυνομικές εγκαταστάσεις της Αμυγδαλέζας. Σχέδιο με το οποίο διαφωνούν οι κάτοικοι της περιοχής.

Μεταξύ άλλων λοιπόν ανταποδοτικών ωφελημάτων των κατοίκων του Δήμου Αχαρνών από την λειτουργία του Κέντρου, που υποσχέθηκε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, «έταξε» στον Δήμαρχο της πόλης και ένα «ειδικό επιχειρησιακό σχέδιο της Ελληνικής Αστυνομίας για την ενίσχυση της αστυνόμευσης και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας στον Δήμο Αχαρνών»!!

Bonus λοιπόν η ασφάλεια των πολιτών, εάν δεχθούν το Κέντρο στην πόλη τους!

Και μάλιστα σε μια πόλη που μαστίζεται από ληστείες και διακίνηση ναρκωτικών και θα έπρεπε ήδη εδώ και πολλά χρόνια να αστυνομεύεται μεθοδικά και έντονα λόγω πολλών ιδιαιτεροτήτων…

Και βέβαια ολοκλήρωσε τονίζοντας ότι αποτελεί απόφαση της Κυβέρνησης η λειτουργία έστω και ενός κέντρου πριν τις εκλογές!!!!

Σας παραθέτουμε το πλήρες κείμενο του δελτίου Τύπου και τα συμπεράσματα δικά σας…

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Σγουρός πραγματοποίησαν σήμερα Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012, συνάντηση με το Δήμαρχο Αχαρνών Σωτήρη Ντούρο και εκπροσώπους του Δημοτικού Συμβουλίου.

Στη συνάντηση παρέστησαν και οι Υφυπουργοί Προστασίας του Πολίτη κ.κ Μανώλης Όθωνας και Ελευθέριος Οικονόμου.

Σκοπός της συνάντησης ήταν, ο Υπουργός, να τους ενημερώσει σχετικά με το σχεδιασμό της ελληνικής κυβέρνησης για τη δημιουργία του πρώτου χώρου κλειστής προσωρινής φιλοξενίας παράνομων μεταναστών στην Αττική, και συγκεκριμένα, στις εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή Αμυγδαλέζα Αχαρνών, και να τους παρουσιάσει αναλυτικά όλες τις λεπτομέρειες για τις συνθήκες λειτουργίας του.

Οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετέφεραν στον Υπουργό τους προβληματισμούς τους σχετικά με τις συνθήκες υγιεινής, ασφάλειας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα επικρατούν στους χώρους αυτούς, εκφράζοντας τον φόβο για την υποβάθμιση της περιοχής γύρω από τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις.

Από την πλευρά του, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, διαβεβαίωσε το Δημοτικό Συμβούλιο Αχαρνών ότι η χρήση των εγκαταστάσεων στην Αμυγδαλέζα θα είναι πιλοτική και μέχρι να ξεκινήσει η λειτουργία και άλλων χώρων προσωρινής φιλοξενίας στην υπόλοιπη Ελλάδα, θα ωφελήσει την τοπική κοινωνία, καθώς θα προσφέρει σημαντικό αριθμό θέσεων εργασίας, κατά το διάστημα λειτουργίας τους, στους κατοίκους της περιοχής. Επιπλέον, θα συνοδευτεί και από ειδικό επιχειρησιακό σχέδιο της Ελληνικής Αστυνομίας για την ενίσχυση της αστυνόμευσης και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας στον Δήμο Αχαρνών.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης επανέλαβε ότι αποτελεί απόφαση της κυβέρνησης, οι χώροι προσωρινής φιλοξενίας να δημιουργηθούν σε όλη τη χώρα και να λειτουργήσει τουλάχιστον ένας, πριν από τις επικείμενες εθνικές εκλογές, καθώς και ότι οι χώροι αυτοί θα λειτουργούν βάσει των ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Δεν είναι ρεαλιστική πρόταση», είναι η φράση που ακούγεται συνεχώς, από αυτούς που ονομάζουν ρεαλισμό την σημερινή κατάντια. Απορρίπτουν, οτιδήποτε άλλο, οποιαδήποτε υπόνοια αμφισβήτησης του μνημονίου και της υποταγής σε αυτό και όταν διατυπώνεις μισό επιχείρημα προς την άλλη κατεύθυνση, έντρομοι απαντούν ότι όλα αυτά δεν είναι ρεαλιστικά.

Και γιατί ο στόχος μιας κοινωνίας, το όραμα, οι επιδιώξεις της, πρέπει να είναι ρεαλιστικά;
Γιατί η κοινωνία και η καθημερινή ζωή να συμβαδίζουν με τον ρεαλισμό και όχι με το μη ρεαλιστικό;
Με το ανέφικτο, το άπιαστο, το ιδεατό;
Όσες κοινωνίες προχώρησαν, το έκαναν επειδή κινήθηκαν αντισυμβατικά, έβαλαν μεγάλους στόχους και τους πάλεψαν.
Απομόνωσαν τους ρεαλιστές και τους πεζούς και στεγνούς στόχους τους.

Αλλά τι εννοούν μη ρεαλιστικό οι υποταγμένοι στην μνημονιακή ρεαλιστικότητα;
Γι αυτούς ρεαλιστικό είναι οι μισθοί των 400 σήμερα και των 300 σε δυο μήνες, την ίδια ώρα που η δόση του δανείου είναι 400 ή 500 ευρώ.
Ρεαλιστικό είναι η σύνταξη να φτάσει στα 250.
Ρεαλιστικό είναι το πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι.
Ρεαλιστικό είναι να τα βλέπεις όλα μαύρα, χωρίς κανένα διέξοδο και ταυτόχρονα να μην αντιδράς, σχεδόν ούτε να σκέφτεσαι, την όποια αμφισβήτηση. Ρεαλιστικό είναι οι ευρωπαίοι να λένε στους Έλληνες τι να ψηφίσουν.
Και ρεαλιστικό είναι να βυσσοδομούν σε μια κοινωνία, έχοντας το θράσος να ζητούν και να προτείνουν και άλλα πακέτα μέτρων ενώ έχουν αποτύχει φριχτά όλα τα προηγούμενα.

Αν όλα αυτά και άλλα τόσα είναι ρεαλιστικά, ευτυχώς που πετάω στα σύννεφα. Ευτυχώς που δεν είμαι ρεαλιστής, ευτυχώς που κάθε μέρα που περνά με κάνουν πιο ονειροπόλο, γιατί αυτοί ρεαλισμό θεωρούν να διαλέγεις εσύ το όπλο που θα σε εκτελέσουν, να τους ευχαριστείς για την εκτέλεση, να τους ζητάς συγνώμη εκ των προτέρων και αν γίνεται και εκ των υστέρων… (αυτό το θεωρούν και δημοκρατία).

Ευτυχώς είναι πολλοί αυτοί που έχουν πια αντιληφθεί, τι σημαίνει ο ρεαλισμός των αδίστακτων γνωστών και άγνωστων ξεπουλημένων και ξεφτιλισμένων μηρυκαστικών.
Ευτυχώς που ο μη ρεαλισμός προβάλει πια ως μονόδρομος, ως πιθανή διέξοδος, ως κάτι που αξίζει να δοκιμαστεί.

Ευτυχώς που η μη ρεαλιστική πλευρά του μυαλού, έχει εξεγερθεί και κανονίζει συμμαχία με την ιστορία.
Και ευτυχώς που οι μη ρεαλιστές ξεσηκώθηκαν στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία και αλλού.
Γιατί ο μη ρεαλισμός, σε αντίθεση με τον ρεαλισμό, θέλει παρέα.

Το πιο ρεαλιστικό σήμερα είναι να απορρίψεις τον ρεαλισμό τους, να οραματιστείς το πιο ακραίο και να το υλοποιήσεις. Να τους καταργήσεις.

Το πιο ρεαλιστικό σήμερα είναι να μην είσαι ρεαλιστής.



Εμείς θα περιμένουμε την σειρά μας στο άτυπο εκτελεστικό απόσπασμα της κατοχικής κυβέρνησης;

Πολλοί οι πολίτες που μαζεύονται για να τιμήσουν, με την παλλαϊκή τους διαδήλωση, τη μνήμη του 77χρονου φαρμακοποιού που αυτοκτόνησε σήμερα το πρωί!

Όλοι πρέπει να είμαστε εκεί! Να είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες.

Δεν το οφείλουμε μόνο στο νεκρό απελπισμένο - δολοφονημένο, το οφείλουμε στους ζωντανούς συνέλληνες που έχουν γίνει στόχος των πολιτικών και της κατοχικής συγκυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου.

Το χρέος των Ελλήνων είναι προς την πατρίδα, προς την οικογένεια, προς τον συνάνθρωπο. Αν δεν θέλουμε να υπάρξουν εκατόμβες βουβών θυμάτων, εκτελεσθέντων από την τρόικα και τους υπαλλήλους της, πρέπει να σταματήσουμε τώρα την δολοφονία της χώρας και την γενοκτονία των Ελλήνων.

Αύριο θα είναι αργά για όλους μας...


Dιμοιρίες των ΜΑΤ απωθησαν τους διαδηλωτές, μερίδα των οποίων νωρίτερα εκτόξευσε πέτρες και νεράντζια στο κτίριο της Βουλής. Οι αστυνομικοί απάντησαν με περιορισμένη χρήση χημικών.

Στην κεντρική πλατεία της Αθήνας, έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες πολίτες προκειμένου να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους στην πράξη απελπισίας του 77χρονου συνταξιούχου ο οποίος νωρίς το πρωί έβαλε τέλος στη ζωή του με περίστροφο.

Από νωρίς μέσω Facebook και άλλων σελίδων κοινωνικής δικτύωσης καλούσαν τον κόσμο σε συγκέντρωση στη πλατεία Συντάγματος ως φόρο τιμής, όπως ανέφεραν «σε όσους έπεσαν στον βωμό των μνημονίων».

Πολίτες κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκαν γύρω από το δέντρο όπου ο 77χρονος αυτόχειρας επέλεξε για να αυτοκτονήσει με όπλο, αφήνοντας λουλούδια αλλά και σημειώματα οργής για το πολιτικό σύστημα που τον οδήγησαν σε αυτό το τραγικό σημείο. Η συγκέντρωση οργανώθηκε μέσω σελίδων κοινωνικής δικτύωσης με κεντρικό σύνθημα «να μη συνηθίσουμε τον θάνατο».

Παράλληλα, οι Αγανακτισμένοι Μοτοσικλετιστές Ελλάδας οργανώνουν απόψε την 34η Μοτοπορεία τους στον νομό Αττικής και την αφιερώνουν στον άτυχο 77χρονο ενώ θα σταματήσουν στη πλατεία Συντάγματος προκειμένου να τιμήσουν τη μνήμη του.

Διαβάστε το κείμενο που ανέβασαν στο Facebook:

Καταγγέλλουμε αυτούς που ανάλγητοι παρακολουθούν από τα βελούδινα κοινοβουλευτικά έδρανα ανθρώπους να αυτοκτονούν.
Καταγγέλλουμε αυτούς που έσπρωξαν άλλον έναν συνάνθρωπο μας σήμερα να χάσει τη ζωή και την ψυχή του.

Καταγγέλλουμε αυτούς που σπρώχνουν κάθε μέρα έναν ολόκληρο λαό στην απελπισία και στην εξαθλίωση.

Καταγγέλλουμε με την σημερινή μας Μοτοπορεία όλους αυτούς που ποδοπάτησαν το Σύνταγμα της Ελλάδος και κατακρεούργησαν κάθε δομικό συστατικό της δημοκρατίας που δήθεν υπηρετούν.

Καταγγέλλουμε όλους αυτούς που όπλισαν το χέρι του αυτόχειρα αδελφού μας σήμερα. Με την σημερινή πορεία μας στέλνουμε το μήνυμα σε όλους τους συμπολίτες μας για όλους αυτούς που έχασαν την ζωή τους και την ψυχή τους.

Οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες τους πρέπει να δώσουν λόγο στον λαό που εξοντώνουν.




Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ζεματισμένη ήταν η κυβέρνηση της Ιρλανδίας το Σάββατο. Την ημέρα εκείνη, 31 Μαρτίου, έληξε η προθεσμία που είχε θέσει η κυβέρνηση στους πολίτες της χώρας να πληρώσουν ένα καινούργιο «χαράτσι» 100 ευρώ για κάθε ακίνητο. Το ποσό δεν είναι δυσβάστακτο. Στην Ιρλανδία όμως δεν υπάρχει μόνιμος φόρος ακίνητης περιουσίας και στόχος της κυβέρνησης ήταν με δόλωμα το κατοστάρικο να εθίσει τον πληθυσμό στο ότι πρέπει να πληρώνει φόρο για το σπίτι του, έτσι ώστε σταδιακά να μονιμοποιήσει τον φόρο ακινήτων.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά από όπως είχε υπολογίσει η κυβέρνηση. «Η Ιρλανδία αντιμετωπίζει λαϊκή εξέγερση γύρω από έναν νέο φόρο επί της περιουσίας» τιτλοφορούσαν στη διεθνή τους έκδοση οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» προχτές τη σχετική είδηση. Δεν υπερέβαλλαν.

Περίλυπη η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι λιγότερα από τα μισά των 1.600.000 νοικοκυριών της χώρας πλήρωσαν το «χαράτσι» των 100 ευρώ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο (!) νοικοκυριά αρνήθηκαν. Αγανάκτησαν και ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι Ιρλανδοί!

Και όχι μόνο αυτό. Πάνω από 10.000 διαδηλωτές στο Δουβλίνο οργάνωσαν πορεία διαμαρτυρίας προς το συνεδριακό κέντρο της ιρλανδικής πρωτεύουσας, όπου είχε το ετήσιο συνέδριό του το κόμμα Φίνε Γκελ του πρωθυπουργού Εντα Κένι. Η αστυνομία απέτρεψε την εισβολή του πλήθους μέσα στον χώρο του συνεδρίου. Οι διαδηλωτές πολιόρκησαν όμως το κτίριο και γιουχάιζαν άγρια τους συνέδρους του κυβερνώντος κόμματος.

Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από πλευράς εχθρότητας εκ μέρους του πληθυσμού βρίσκεται και το κόμμα της αντιπολίτευσης Φίανα Φαλ, το οποίο συνετρίβη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές επειδή αυτό οδήγησε τη χώρα στην κρίση και στο καθεστώς υποτέλειας του Μνημονίου.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προ δεκαημέρου ολοκληρώθηκε το έργο μιας ανεξάρτητης εξεταστικής επιτροπής, η οποία διερευνούσε το θέμα της διαφθοράς των πολιτικών στην Ιρλανδία.

Είχε συσταθεί και είχε αρχίσει να λειτουργεί εδώ και... 15 (!!!) χρόνια, αλλά επιτέλους τελείωσε και κατέληξε σε συμπεράσματα-βόμβα: έκρινε ύποπτο διαφθοράς τον επί 14 χρόνια αρχηγό του κόμματος Φίανα Φαλ και 11 συνεχή χρόνια... πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μπέρτι Αχερν!

Ο Αχερν εθεωρείτο ως ο πιο πετυχημένος πολιτικός της σύγχρονης Ιρλανδίας. Κέρδισε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και κυβέρνησε τη χώρα από το 1997 ως το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση, οπότε και εκδιώχθηκε από την εξουσία. Τελικά αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για θρασύτατο πολιτικό απατεώνα, γιατί... αυτός (!) δημιούργησε την εξεταστική επιτροπή για τη διαφθορά, την πρώτη κιόλας χρονιά που ανέλαβε την εξουσία για να θολώσει τα νερά!...

Ο Αχερν υποχρεώθηκε ένα 24ωρο μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της επιτροπής να παραιτηθεί από το κόμμα του, πριν αυτό κινήσει τις διαδικασίες ατιμωτικής αποβολής του από το Φίανα Φαλ ως απατεώνα.

Πλήρως διεφθαρμένος κατά το πόρισμα της επιτροπής ήταν και ο πρώην επίτροπός τη Ιρλανδίας στην ΕΕ Πάντραγκ Φλιν, ο οποίος τα έπιανε από Ιρλανδούς εργολάβους και τον οποίον πρέπει να διώξει από το Φίανα Φαλ ο σημερινός αρχηγός του κόμματος Μιχάλ Μάρτιν, ο οποίος μάλιστα πρέπει να αποβάλει από το κόμμα τέσσερις ακόμη τοπικούς άρχοντες που λαδώνονταν εκ συστήματος, βάσει του πορίσματος της επιτροπής.

Στο μεταξύ, η οικονομία της Ιρλανδίας ξανακύλησε σε ύφεση το δεύτερο εξάμηνο του 2011, όπως αποκάλυψαν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο της χώρας πριν από λίγες μέρες.

Δραματικά υψηλή παράλληλα παραμένει η χρέωση των νοικοκυριών της Ιρλανδίας σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς υπολογίζεται ότι τα προσωπικά χρέη των Ιρλανδών ανέρχονται στα 190 δισεκατομμύρια ευρώ, με αποτέλεσμα στη χώρα να σημειώνονται περισσότερες αυτοκτονίες παρά ποτέ στην ιστορία της.

31 ΜΑΪΟΥ
Δημοψήφισμα στην ομίχλη

Ξαφνικά άρχισαν να ανησυχούν στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Ενώ είχαν σίγουρο το «Ναι» των Ιρλανδών στο Δημοψήφισμα της 31ης Μαΐου για την έγκριση του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ευρωζώνης που επέβαλε η Μέρκελ, τώρα τελευταία άρχισαν να τους ζώνουν τα φίδια. Η απροσδόκητης έκτασης άρνηση των Ιρλανδών να πληρώσουν το «χαράτσι» για τα ακίνητα τους θορύβησε ιδιαίτερα. Ετσι, ενώ επί μήνες η ΕΚΤ τηρούσε αδιάλλακτη στάση, την Πέμπτη ξαφνικά συμφώνησε στο αίτημα της ιρλανδικής κυβέρνησης να μην πληρώσει ομόλογο αξίας 3,06 δισεκατομμυρίων ευρώ που έληγε το Σάββατο. Ετσι, η πληρωμή των τριών δισεκατομμυρίων μετατέθηκε για το μέλλον, με μειωμένο επιτόκιο! «Κι ο άγιος φοβέρα θέλει» που λέει και η λαϊκή παροιμία - αλλά πού να το καταλάβουν αυτό οι Ελληνες πολιτικοί...

Σοκάρουν τα στοιχεία έκθεσης της Unicef για την κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα του 2012.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης αφήνουν έντονο το στίγμα τους στα Ελληνόπουλα, με τα στοιχεία να δείχνουν ότι 439.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το ποσοστό της παιδικής φτώχειας ανέρχεται σε 23% ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι η έκθεση είναι βασισμένη σε στοιχεία της Eurostat του 2010, γεγονός που σημαίνει ότι η κατάσταση φέτος είναι πολύ χειρότερη.

Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που τα περιστατικά λιποθυμίας σε σχολεία της Αθήνας προκάλεσαν σάλο, και ανάγκασαν το υπουργείο Παιδείας να παραδεχθεί ότι υπάρχει πρόβλημα, αποφασίζοντας την παροχή συσσιτίου σε κάποια σχολεία της Αττικής.

Ειδικότερα, τα στοιχεία της έκθεσης της Unicef αναφέρουν ότι τα παιδιά στην Ελλάδα, σήμερα, αποτελούν ηλικιακή μειονότητα σε ένα πληθυσμό που γερνάει συνεχώς.

Τα μονογονεϊκά νοικοκυριά επηρεάζονται περισσότερο από την φτώχεια, ενώ το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι 23% ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Στην χαμηλότερη θέση είναι η Βουλγαρία με 26,8% και στην καλύτερη θέση η Δανία με 10,9% (Eurostat, 2010).

Ο αριθμός των ανηλίκων κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 , σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του 2010, άρα ο αριθμός αυτός σήμερα θα είναι σημαντικά αυξημένος.

Παράλληλα, φτωχά νοικοκυριά είναι το 20,1% του συνόλου, ενώ το 33,4% των φτωχών νοικοκυριών είναι μονογονεϊκά.

Τέλος, το 2010 το 28,7% των νοικοκυριών με παιδιά βρισκόντουσαν σε φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Ιδιαίτερα στα νοικοκυριά με παιδιά 12-17 ετών το ποσοστό εκτινάσσεται στο 34,7%.

Αυξημένη εμφανίζεται και η παιδική εργασία, με τον αριθμό των ανήλικων εργαζόμενων στη χώρα μας να ξεπερνά τις 100.000.

Δυστυχώς, η αυτοκτονία στο Σύνταγμα είναι μόνον η αρχή των κακών ειδήσεων. Τα περήφανα γηρατειά προτιμούν να αυτοκτονούν παρά να ψάχνουν στα σκουπίδια.

Ισως υπάρχουν ακόμη χειρότερα νέα καθώς η έκθεση της Unicef για τα επίπεδα φτώχειας των παιδιών στην Ελλάδα, είναι συγκλονιστικά.

Στη Δανία του Νότου, λοιπόν 439 χιλιάδες ανήλικοι Ελληνες ζούν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι 23% ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Στην χαμηλότερη θέση είναι η Βουλγαρία με 26,8% και στην καλύτερη θέση η Δανία με 10,9%. Μπορεί δηλαδή να απομακρυνόμαστε από το πρότυπο του κ. Παπανδρέου αλλά τη Βουλγαρία την φτάνουμε σύντομα.

Φτωχά νοικοκυριά είναι το 20,1% του συνόλου. Το 33,4% των φτωχών νοικοκυριών είναι μονογονεϊκά.

Το 2010 το 28,7% των νοικοκυριών με παιδιά βρισκόντουσαν σε φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Ιδιαίτερα στα νοικοκυριά με παιδιά 12-17 ετών το ποσοστό εκτινάσσεται στο 34,7%

Σύμφωνα με την έκθεση, στα φτωχά παιδιά οι πιθανότητες να εκδηλωθούν προβλήματα υγείας είναι περισσότερες και συγκριτικά προς τα μη φτωχά είναι δυνατό να εμφανίσουν μεγαλύτερες υστερήσεις στην νοητική και κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη, ιδιαίτερα όταν η φτώχεια είναι μακροχρόνια.

Τα φτωχά παιδιά στην Ελλάδα έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποσιτιστούν και να ταλαιπωρηθούν από την έλλειψη θέρμανσης ή την υγρασία στο σπίτι, από ότι τα μη φτωχά. Σύμφωνα με στοιχεία ο θόρυβος και η στενότητα χώρου είναι δύο παράγοντες που αυξάνουν την πίεση και τo ψυχολογικό στρες στα παιδιά. Στην Ελλάδα σημειώνεται μεγαλύτερη στενότητα χώρου στη κατοικία συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μεταξύ των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά, το 21,6% είναι οικονομικά αδύναμα για διατροφή με κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, το 37,1% δεν έχει ικανοποιητική θέρμανση, το 27,8% έχει υγρασία στους τοίχους ή σάπια κουφώματα και το 23,2% περιβαλλοντικό πρόβλημα (από βιομηχανίες και κυκλοφορία αυτοκινήτων).

Το 46,7% των ανηλίκων σε φτωχά νοικοκυριά αντιμετωπίζουν στενότητα χώρου στην κατοικία τους. Το ποσοστό εκτινάσσεται στο 51,6% στις ηλικίες 6-11 ετών.

Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό των φτωχών εργαζομένων (13,8%) στην Ευρωζώνη(8.2%) και δεύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (8.5%), στοιχείο που υποδηλώνει, ότι το εισόδημα από την εργασία δεν εξασφαλίζει και την έξοδο από την φτώχεια.

Το 81,5% των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά έχουν αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών (Eurostat, 2010).

Στα νοικοκυριά με παιδιά έως 16 ετών το 16,8% του εισοδήματος πηγαίνει στα είδη διατροφής, το 13% στις μεταφορές, το 10,4% στη στέγαση, ύδρευση κ.λπ. της κατοικίας, το 6,1% σε αναψυχή και πολιτισμό και το 5,9% στην εκπαίδευση.

Αν λοιπόν όλα αυτά τα στοιχεία δεν κάνουν τους πολιτικούς με τις ντροπολογίες τους να συγκλονιστούν τότε καλύτερα να πάνε να κρυφτούν γιατί θα τους πάρουν με τις πέτρες. Αν αφήνουν έναν απόμαχο της ζωής να αυτοκτονεί και χιλιάδες παιδιά στην Ελλάδα να μην έχουν μέλλον, τότε η χώρα αυτή δεν έχει πλέον ελπίδες.

Πηγή


Για επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας στις 15 Μαϊου, όσον αφορά τα ομόλογα ξένου δικαίου τα οποία λήγουν τότε, κάνουν λόγο οι αναλυτές. Το ναυάγιο του PSI για τα εν λόγω ομόλογα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, αν και δεν είναιν λίγοι αυτοί που θεωρούσαν αναμενόμενη αυτή την εξέλιξη.

Ο ΟΔΔΗΧ ανακοίνωσε την Δευτέρα ότι προέκυψε πρόβλημα σε συνολικά 18 σειρές ομολόγων ξένου δικαίου. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια των γενικών συνελεύσεων, υπήρξε απόρριψη του αιτήματος για 11 σειρές ομολόγων, ενώ για επτά υπήρξε αναβολή. Εν τω μεταξύ, υπό διερεύνηση παραμένει το ζήτημα για δύο σειρές ομολόγων, ενώ το «πράσινο φως» δόθηκε από τη συνέλευση για 16 σειρές ομολόγων.

Εν τω μεταξύ, το φιάσκο στο οποίο εξελίσσεται η όλη διαδικασία, οδηγεί σε διαρκείς παρατάσεις για την συμμετοχή των συγκεκριμένων ομολογιούχων, οι οποίο είναι κυρίως hedge funds.

Αρχικά είχε δωθεί παράταση για τις 4 Απριλίου, ωστόσο οι τελευταίες εξελίξεις οδήγησαν σε νέα παράταση για ορισμένους κατόχους ελληνικών ομολόγων ξένου δικαίου, μέχρι τις 18 Απριλίου.

Όπως είχε ανακοινωθεί από την ελληνική κυβέρνηση, η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει στην αποπληρωμή των κατόχων ομολόγων ξένου δικαίου που δεν θα πάρουν μέρος στο PSI+. Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Eurogroup, Jean Claude Juncker έχει δηλώσει πως δεν συνιστά χρεοκοπία η μη έγκαιρη αποπληρωμή των ομολόγων που διέπονται από ξένο δίκαιο.

Ωστόσο, ομολογιακός τίτλος ύψους 450 εκατ. ευρώ λήγει στις 15 Μαϊου και η μη συμμετοχή του στη διαδικασία της ανταλλαγής των ομολόγων θα σημάνει νέα χρεοκοπία για τη χώρα μας, με βάση την απόφαση της ISDA για πιστωτικό γεγονός στις 9 Μαρτίου.

Άγνωστη παραμένει και η στάση που θα τηρήσουν οι οίκοι αξιολόγησης απέναντι στην χώρα μας, υπο το πρίσμα των τελευταίων εξελίξεων στη διαδικασία της ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων.

Τα έλεγαν οι αναλυτές...

Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα τον περάσμενο Ιανουάριο το οποίο ανέφερε πως, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ομολόγων μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά, την ίδια ώρα τα ομόλογα που διέπονται από το βρετανικό δίκαιο ή γενικώς τα ομόλογα ξένου δικαίου, είναι ασφαλή.

Από τη στιγμή που η πλασματική εκκρεμότητα στην συγκρεκριμένη περίπτωση είναι μικρή, είναι αρκετά εύκολο να δομηθεί ένα μερίδιο που θα μπλοκάρει τη διαδικασία, ειδικότερα από τη στιγμή που η ΕΚΤ εμφανίζεται να έχει «χτίσει» το δικό της μερίδιο με ομόλογα τοπικού δικαίου.

Oποιοσδήποτε έχει πάρει μέρος σε μια διαδικασία χρεοκοπίας, γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο ατού είναι να δομηθεί ένα τείχος ασφαλείας. Γιατί αυτό που μετράει δεν είναι ποιος έχει την πλειοψηφία. Αυτό που μετράει είναι ποιος κατέχει το 33% +1 των ψήφων, ώστε να μπλοκάρει την όποια συμφωνία.

Με άλλα λόγια από την αρχή το παιχνίδι είχε να κάνει με τα ομόλογα ξένου δικαίου . Εν τω μεταξύ, ο αναλυτής δηλώνει ότι υποτίμησε την ηλιθιότητα των ευρωπαϊκών αρχών, οι οποίες στο κηνύγι μιας εναλλακτικής στην περίπτωση αποτυχίας του ελληνικού PSI, το οποίο κατέληξε στην ενεργοποιήση των CDS, έμειναν με μια γελοία κατάτμηση του ελληνικού ισολογισμού σε επτά τάξεις, οι οποίες διαχώρισαν τα ομόλογα ελληνικού δικαίου σε ακόμα μια ξεχωριστή κατηγορία, αποτέλεσμα το οποίο σύντομα θα «δαγκώσει» τις αγορές σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία.

Ωστόσο αυτό που δεν υποτίμησαν οι αναλυτές, είναι η κριτική αξία των ισχυρών διατάξεων των συμβολαίων, η αλλιώς η ισχυρή θέληση των κατόχων ομολόγων υπό βρετανικό δίκαιο, να μην συμβιβαστούν με τους επαχθείς, γι αυτούς, όρους.

Οι ομολογιούχοι που θα αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο PSI, δεν θα πληρωθούν και έτσι θα οδηγηθούν σε έναν δικαστικό αγώνα κατά του ελληνικού δημοσίου, του οποίου το αποτέλεσμα θα κρίνει το ίδιο το μέλλον της αγοράς ομολόγων στην ευρωζώνη.

Αν η Ελλάδα θεωρεί ότι μπορεί να κερδίσει τη δικαστική μάχη και να μην πληρώσει τίποτα στους κατόχους ομολόγων ξένου δικαίου, τότε αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα για την ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων.

Τα περιθώρια ελληνική αντίδρασης

Όπως σχολιάζει ο Thomas Costerg, της Standard Chartered στο πρακτορείο Bloomberg, το στοιχείο κλειδί των γενικών συνελεύσεων είναι ότι η ψηφοφορία αφορά έναν προς έναν και για κάθε ένα ομόλογο ξεχωριστά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η διαδικασία αυτή καθιστά πιο εύκολο για τους επενδυτές να μπλοκάρουν την ελληνική αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα να τεθεί στην Ελλάδα το ερώτημα: « Τι θα κάνει τώρα η χώρα;»

Παράλληλα εκτιμά ότι οι επιλογές της Ελλάδα από εδώ και πέρα, συμπεριλαμβάνουν είτε ανοικτές συζητήσεις με τους κατόχους ομολόγων, προκειμένου να καταλήξουν σε μια συμβιβαστική λύση, είτε να προχωρήσει σε αποπληρωμή, ή τέλος να μην πληρώσει καθόλου.

Όπως σημειώνει ο αναλυτής, το συμπέρασμα από τις εξελίξεις είναι ότι η ελληνική αλλά και η ευρωπαϊκή κρίση οπωσδήποτε δεν έχουν φτάσει ακόμα στο τέλος τους.

Ιδιαίτερα κρισιμη ημερομηνία για την Ελλάδα είναι και η 15η Ιουνίου, τόσο για το μέλλον της ίδιας, όσο και για το μέλλον του συνόλου της ευρωζώνης, καθώς η χώρα που υποτίθεται ότι προχώρησε σε αναδιαρθρωση του χρέους της, θα βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας για μια σειρά ομολόγων. Οι εξελίξεις αυτές κάθε άλλο πρά θετικές είναι για τις υπόλοιπες αδύναμες δημοσιονομικά χώρες της περιφέρειας, καθώς θα καταστήσουν αδύνατη την αναδιάρθρωση των χρεών τους.

Όσο για την Ελλάδα, το Bloomberg της δίνει...συγχαρητήρια, για το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης, το οποίο όμως δυστυχώς δεν θα μπορέσει καμιά άλλη προβληματική χώρα να χρησιμοποιήσει.

Πηγή


Ελαιόλαδο και ρύζι

Ο Δήμος Περιστερίου ενημερώνει τους πολίτες ότι η διανομή των αγροτικών προϊόντων θα πραγματοποιηθεί ως εξής:

• Ελαιόλαδο: 5 Απριλίου 2012, ώρες 09:00 – 14:00 στο Εκθεσιακό Κέντρο Δήμου Περιστερίου (Δωδεκανήσου και Αναπαύσεως)
• Ρύζι: 6 Απριλίου 2012, ώρες 09:00 – 14:00 στο Εκθεσιακό Κέντρο Δήμου Περιστερίου (Δωδεκανήσου και Αναπαύσεως)

Η παραλαβή θα γίνεται με την προσκόμιση της αστυνομικής ταυτότητας του αιτούντος. Επίσης, οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν τη δράση για φθηνά – ποιοτικά αγροτικά προϊόντα παρακαλούνται να φέρουν το ακριβές αντίτιμο της παραγγελίας τους.

Υπεύθυνος είναι ο Αντιδήμαρχος Μέριμνας του Πολίτη Αναστάσιος Θεοδωράκος (κινητό τηλ. 6944226353). Πληροφορίες στα τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105701033, 2105711351, e-mail: mayor1@peristeri.gr
«Πιστεύουν οι Έλληνες ότι η κρίση τελείωσε και μπορούμε πλέον να αποφασίσουμε έξω από το πλαίσιο των υποχρεώσεων μας προς τους εταίρους και τη δανειακή σύμβαση;», διερωτήθηκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος σε συνάντηση που είχε με στελέχη της αυτοδιοίκησης και υποστήριξε ότι «κάποιοι ζουν με την ψευδαίσθηση ότι οι εκλογές είναι μια κοινωνική διαμαρτυρία».

«Δεν είναι έτσι», σημείωσε ο κ. Βενιζέλος και υπογράμμισε ότι «ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί» ότι «πρέπει να θέσουμε σαφή και σωστά ερωτήματα» και πως «η κοινωνία δεν μπορεί να δώσει αόριστες απαντήσεις».

Διερωτήθηκε ακόμη «ποιοι Έλληνες είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ιδέα της καταγγελίας της δανειακής σύμβασης και ποιοι πιστεύουν ότι η ιδέα της επαναδιαπραγμάτευσης είναι αξιόπιστη, όταν δεν το πιστεύει και την έχει εγκαταλείψει και ο ίδιος ο πρόεδρος της ΝΔ που την είχε λανσάρει».

«Όσα λέγονται τώρα, είναι πληρωτέα άμα τη εμφανίσει τους», ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Τόνισε ότι στις εκλογές κρίνεται το μέλλον του τόπου και υπογράμμισε ότι «στις 7 Μαΐου έρχεται ο λογαριασμός, όχι για τα κόμματα και για τα πρόσωπα, αλλά για τη χώρα».

Είναι και δική μας ευθύνη και όχι μόνο της δεξιάς παράταξης να ανακόψουμε την πορεία της ακροδεξιάς, ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, σε δεύτερη παρέμβασή του, στην εν εξελίξει συνάντησή του με στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Επίσης ο κ. Βενιζέλος είπε ότι υπάρχει μια νέα γενιά δημοσκοπήσεων που αλλάζει το κλίμα.


Εξήντα τροπολογίες σε διάφορα-άσχετα- νομοσχέδια κατέθεσαν οι Γύπες Πασοκ-ΝΔ την προηγούμενη Πέμπτη.
Η καταδικασμένη από τους ίδιους φαυλότητα... ζει και βασιλεύει.
Οι καταδικασμένες από τους ίδιους "συντεχνίες"... ζουν, βασιλεύουν και... ανταμείβονται.

Οι Γύπες μαζεύονται.
Κοπάδια ολόκληρα πάνω από το κουφάρι ενός εξαθλιωμένου Λαού και μιας ανήμπορης Χώρας.
Κορακοζώητοι οι Γύπες.
Αδίστακτοι και αμετανόητοι ετοιμάζονται να κατασπαράξουν ότι έμψυχο (και άψυχο) απόμεινε σε μια λεηλατημένη Πατρίδα.
Νεοφιλελεύθερων προδιαγραφών οι Γύπες.
Διαγωνίζονται για την «ορθότερη» εφαρμογή των Απάνθρωπων και Καταστροφικών Μνημονίων.
Για την πιστή/απαρέγκλιτη τήρησή τους.
Για την «πατρίδα», ρε γαμώτο.
Και την καρέκλα. Και την Εξουσία. Και τα bonus της.

Γύπες και Πτώματα.
Αχόρταγοι οι πρώτοι.
Εκατομμύρια τα δεύτερα.
Πλούσια και άφθονη τροφή.
Αυτήν "διαπραγματεύονται" οι συγκυβερνήτες κάθε φορά με τους "εταίρους".
Πόσα "πτώματα" θα εξασφαλίσουν στο κάθε τρίμηνο.
Πόσους κακομοίρηδες θα απαλλάξουν από τη μιζέρια.

Καταντήσαμε εύκολος και ορατός στόχος τους.
Στοιβαγμένοι σε καναπέδες και κομματικά οχυρά.
Με ευχέλαια και παρακλήσεις υπέρ...αναστάσεως.
Υποψιασμένοι -μάλλον βέβαιοι- για το τέλος μας, παραμένουμε μοιρολατρικά…
Απαθείς, Αδρανείς, Δειλοί.

Δικαίως πληθαίνουν οι... Γύπες.
Αφού, μόνοι μας, καταλήξαμε... Πτώματα.


Γράφει ο Κλεισθένης

Είναι πρόσφατο γεγονός, η αυτοπυρπόληση του πλανόδιου μανάβη στην Τυνησία, αποτέλεσε την απαρχή του ξεσηκωμού των Τυνήσιων κατά του δικτατορικού καθετώτος Μπεν-Άλι.
Αυτό το γεγονός μας πείθει ότι η αυτοκτονία ενός ανθρώπου μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στις κοινωνίες. Στην Ελληνική;

Το μακάβριο γεγονός της αυτοκτονίας του 77χρονου στο σύνταγμα, θα αποτελέσει θέμα κριτικής και αντεγκλήσεων των πολιτικάντηδων, στα δελτία των ειδήσεων.

Οι μνημονιακοί, θα ισχυριστούν ξεδιάντροπα, ότι τέτοια γεγονότα οφείλουμε να μην τα
Γράφει ο Δημήτρης Μπεκιάρης

Τα οικονομικά, επιχειρηματικά, πολιτικά, ντόπια και ξενικά συμφέροντα που στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις την υπογραφή των δύο μνημονίων, που συμφώνησαν στην επιβολή του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος της εγκατάστασης της δοτής κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου και που απεργάζονται σήμερα σενάρια συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, εκδηλώνουν σιγά – σιγά τους φόβους τους αναφορικά με τον «κίνδυνο» την επόμενη των εκλογών να μην σχηματιστεί κυβέρνηση, ακόμη και αν τα μέχρι πρότινος «μεγάλα» κόμματα συνεργαστούν.

Η εγχώρια διαπλοκή, τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα της υπερεθνικής ελίτ και οι νεοφιλελεύθερες μειοψηφικές γκρούπες, αφού οδήγησαν δια των αποφάσεων, των στρατηγικών επιλογών και των πρακτικών τους στον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος, άγχονται σήμερα σε ότι έχει να κάνει με τις δυνατότητες που διαθέτουν πλέον ώστε να ελέγξουν τις πολιτικές εξελίξεις. Αντικειμενικός σκοπός των δανειστών και των ντόπιων εντολοδόχων τους είναι να εφαρμοστεί το καταστροφικό για τον ελληνικό λαό πρόγραμμα των σκληρών μέτρων που συνοδεύουν τις δανειακές συμβάσεις.

Η αποδυνάμωση των πολιτικών φορέων που ασκούν εξουσία αποτελεί βασικό εργαλείο για τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον και οι προϋποθέσεις για κυβερνήσεις συνεργασίας, δηλαδή κυβερνητικοί σχηματισμοί ασταθείς και ευάλωτοι ώστε να υποκύπτουν σε πιέσεις και να είναι ελεγχόμενοι. Οι ενδείξεις, ωστόσο, που έχουν στα χέρια τους τα εξωθεσμικά κέντρα ελέγχου και χειραγώγησης της πολιτικής ζωής, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανάπτυξη του συγκεκριμένου διαδικαστικού πλαισίου κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος είναι πλέον ανεξέλεγκτη. Κανείς δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα των εκλογών.

Η δημιουργία νέων κομμάτων από τα σπλάχνα των δύο μεγάλων παρατάξεων, η ενίσχυση των κομμάτων της Αριστεράς, τα οποία συγκεντρώνουν αθροιστικά ποσοστό μεγαλύτερο από 35% και η αμφισβήτηση του μεταπολιτευτικού μοντέλου λειτουργούν διαλυτικά για τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα. Οι υποστηρικτές των μνημονίων και τα εντεταλμένα όργανα των Βρυξελλών και του Βερολίνου θέτουν πλέον ως στόχο να επιτύχουν όσο γίνεται μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από τους πολιτικούς φορείς που ακολουθούν πιστά τον μονόδρομο της Τρόικας και των νεοφιλελεύθερων συνταγών, οι οποίες αποσταθεροποιούν τη λειτουργία της Ευρωζώνης.

Η είδηση, ότι προσεχώς θα προβληθεί σπότ με σύνθημα «Ελλάδα-ΕΕ. Μαζί», είναι ενδεικτική του τι θα ακολουθήσει όταν η χώρα εισέλθει και επίσημα πλέον σε προεκλογική περίοδο. Νέα διχαστικά διλήμματα και νέοι εκβιασμοί θα τεθούν στον ελληνικό λαό. Ήδη οι δυνάμεις της μνημονιακής πολιτικής, το πολιτικο – επιχειρηματικό σύμπλεγμα συμφερόντων που στηρίζει την δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως σωστά σημειώνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ταυτίζουν «το Μνημόνιο με την Ευρώπη και την απόρριψη του Μνημονίου με απόρριψη της Ευρώπης, έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή στη δραχμή!». Αυτές οι δυνάμεις θέλουν οι επόμενες εκλογές, όταν και όποτε γίνουν να προσλάβουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος, ώστε να τεθούν τα διλήμματα ως εξής: «Έξοδος η παραμονή στην Ευρωζώνη», «χρεοκοπία ή παραμονή στο ευρώ», «διάσωση της ελληνικής οικονομίας ή επιστροφή στη δραχμή»; Το ζητούμενο, όμως, είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη να είναι ισότιμη.

Στον δρόμο για τις κάλπες, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να υποκύψει σε άλλους εκβιασμούς. Το κόμματα, τα οποία δημιουργούνται στα Αριστερά και στα Δεξιά του πολιτικού συστήματος, μπορεί να είναι πολλά, αλλά οι πολιτικές είναι δύο.

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση και η σταθεροποίηση της Ευρωζώνης, απειλούνται μόνο από τις εχθρικές προς την δημοκρατία νεοφιλελεύθερες στρατηγικές και πολιτικές, οι οποίες έχουν καταστήσει την Ελλάδα και τον λαό της «πειραματόζωα». Η μοναδική λύση είναι η ανατροπή αυτών των πολιτικών.

Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

H κρίση της πολιτικής εκφράζεται μέσα από την υποβάθμιση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των θεσμών της. H αμφισβήτηση της πολιτικής ως συλλογικού αγαθού συναντά την κρίση της Δημοκρατίας.
Όταν η Δημοκρατία χάνει τη σχετική αυτονομία της που την διακρίνει σε περιόδους ομαλότητας και τα αστικά κόμματα συνενώνονται στο επίπεδο της εξουσίας εγκαταλείποντας τα μεταξύ τους διακριτικά γνωρίσματα σηματοδοτείται μια βαθιά κρίση και παρακμή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Με τη μετάθεση όλο και περισσότερο του κέντρου βάρους στην εκτελεστική εξουσία ανατρέπονται οι λειτουργίες του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος με το αιτιολογικό ότι αποτελούν εμπόδιο για το ξεπέρασμα της κρίσης και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων.
Η κρίση της Δημοκρατίας που διαπερνά όλες τις χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα την χώρα μας γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στα κύτταρα των κοινωνιών, στην οικογένεια και στα άτομα.
Εάν ρωτήσει κανείς κάποιον τυχαίο Έλληνα, για τις ολέθριες επιπτώσεις της κρίσης, είναι προφανές ότι δεν θα εστιάσει μόνο στην φτώχεια και στην ανεργία, αλλά δεν θα παραλείψει να τονίσει ότι ο ελληνικός λαός του στερείται πλέον του δικαιώματος λόγου, δηλαδή μεγάλου μέρους της κυριαρχίας του.
Εάν θέσει κανείς την ίδια ερώτηση σε έναν Γερμανό βουλευτή αυτός θα απαντήσει ότι δεν είναι πλέον ελεύθερος να αποφασίσει και αναγκάζεται να συμφωνήσει με το επόμενο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα.
Όπως φαίνεται λοιπόν η συνεχιζόμενη κρίση, υπονομεύει σταδιακά τη δημοκρατία. Κανένας πολίτης στην Ευρώπη και σχεδόν κανένας πολίτικός δεν είναι διατεθειμένος να στηρίζει στο διηνεκές την χώρα μας, χωρίς απτά αποτελέσματα.
Η πολιτική που επιβάλλεται σε όλη την Ευρώπη από τον νεοφιλελεύθερο και νεοσυντηρητικό συνασπισμό εξουσίας υπό τον μανδύα της αντα γωνιστικότητας έναντι των αναδυόμενων πόλων της διεθνούς οικονομίας μεταφράστηκε στην χώρα μας με την ομηρία όλων των πολιτικών σχηματισμών εξουσίας ανεξαρτήτως των προθέσεων τους.
Ειδικότερα γίνεται όλο κι πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία.
Η πολιτική αυτή δεν εφαρμόζεται μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον στενό πυρήνα της ΕΕ και το εργαστήριο από το οποίο προήλθε, είναι η Γερμανία.
Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται εδώ και 20 χρόνια στην Γερμανία και μεταλαμπαδεύτηκε στις υπόλοιπες χώρες, με ένταση επιπτώσεων αναλόγως της κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα κράτη.
Στην Ελλάδα η ένταση είναι ιδιαίτερα προφανής και έντονη διότι ουδέποτε ετέθη με σοβαρότητα το ζήτημα συνετής δημοσιονομικής διαχείρισης.
Αυτή η διαπίστωση δεν περιορίζεται στην περίοδο Ανδρέα Παπανδρέου η οποία ευκόλως ενοχοποιείται από «εκσυγχρονιστές», «νεοφιλελεύθερους», «συντηρητικούς» και «αριστερούς»,
Παραδόξως αυτή η περίοδο ήταν η μοναδική μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ουσιαστικής αναδιανομής στην Ελλάδα και εισαγωγής ενός στοιχειώδους κοινωνικού κράτους και όμως τίθεται υπό αμφισβήτηση ιδιαίτερα μάλιστα από αυτούς που «αγανακτούν» και «διαμαρτύρονται» στις πλατείες επειδή τώρα αναιρούνται οι κατακτήσεις που ακριβώς εκείνη την περίοδο τους δόθηκαν.
Οι ευεργετημένοι βρίζουν λοιπόν το ευεργέτη τους και οι μη ευεργετημένοι πάλι τον ίδιο. Μια αντίφαση τραγική, διότι καταδεικνύει πόση θολούρα, επικρατεί σήμερα στην ελληνική κοινωνά.
Μια θολούρα που αναδεικνύει το βάθος της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα. Πολιτική με την έννοια παρέμβασης στα προβλήματα δεν καλλιεργήθηκε στην χώρα μας, ούτε στην κορυφή ούτε στην βάση της κοινωνίας.
Πολιτική με την έννοια του «κοινού είναι» θα σήμαινε μια αντίληψη ότι τα υγιή δημοσιονομικά αποτελούν δημόσιο αγαθό χωρίς την ύπαρξη του οποίου δεν υπάρχει δυνατότητα καμίας αναδιανομής ούτε καν υπέρ των πιο ασθενέστερων. Αυτή η αμέλεια είναι κατεξοχήν πολιτική και δεν έχει καμία σχέση με το «μαζί τα φάγαμε».
Επίσης όμως η διατύπωση αυτή είναι «υπερταξική» με την έννοια ότι η εξισορροπημένη διαχείριση εσόδων- εξόδων του κράτους αφορά ακόμα και τα σοσιαλιστικά οργανωμένα μορφώματα. Παραδόξως ωστόσο οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα δεν ανέδειξαν ποτέ τις συνέπειες της ολικής πολιτικής αμέλειας και ατονίας εκ της οποίας προέκυψε το τραγικό «ταξικό» δεδομένο, την κρίση να μην την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Κατά ασυνέπεια βρεθήκαμε ενώπιον μιας πρωτοφανούς επιχείρησης αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το αφενός ακόμα και το «ισχνό» ελληνικό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Κατ» επέκταση το φαινόμενο αυτό επεκτείνεται σε όλη την Ευρώπη με το κοινωνικό μοντέλο να συρρικνώνεται παντού.
Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Βλέπουμε για παράδειγμα στην Ελλάδα οι ακροδεξιές τάσεις να εντείνονται με τα ομώνυμα κόμματα να φτάνουν το 18 %, ενώ άπαντες ζητούν εκλογές.
Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Η μεταρρύθμιση ως ανάσχεση της Δημοκρατίας.
Η χώρα μας μετεωρίζεται μέσα σε μια ατελείωτη μετάβαση.
Η ταυτόχρονη κρίση σε πολιτικό, οικονομικό και αξιακό επίπεδο επιβάλλει τη μετάβαση από τα χρεοκοπημένα μοντέλα του παρελθόντος σε νέα υποδείγματα πολιτικής και παραγωγικής οργάνωσης.
Το βασικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών είναι ακριβώς η αφήγηση αυτής της μετάβασης προς το νέο. Το νέο όμως εν προκειμένω εμφανίζεται σκοτεινό, τρομακτικό και αβέβαιο.
Το γεγονός ότι κανείς από τους πολιτικούς φορείς δεν έχει πραγματική αφήγηση, δε σημαίνει πως μπορούμε να την παρακάμψουμε.
Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός.
Από όλες τις πλευρές.
Η μια πλευρά εγείρει κατηγορίες σε εκείνους που εκφέρουν αντίρρηση και κριτική περί «λαϊκισμού», «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού».
Η άλλη πλευρά κατηγορεί τους κυβερνώντες περί «κοινωνικής στυγνότητας», «αντιπατριωτισμού», ακόμα και περί προδοσίας.
Παράλληλα, πυκνώνουν από την μια οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα και από την άλλη προτάσεις περί ανάγκης ακυβερνησίας για να σπάσει το μπλοκ εξουσίας.
Και οι δύο τάσεις είναι ισχυρά αντιδημοκρατικές και αυταρχικές, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει.
Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο υπέρ ή εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, ούτε την ολική τεχνοκρατία, ούτε την ολική αταξία. Αυτό που νοσταλγούμε είναι μια ηγεσία που σε ορατό χρόνο θα οδηγήσει την χώρα στο ξέφωτο.
Υπάρχει αυτή ;
Εάν δεν υπάρχει να την βρούμε και να αφήσουμε τις κούφιες ρητορείες που παράγουν εθνικές διαιρέσεις στην βάση των εισοδηματικών απωλειών που ούτως ή άλλως η κοινωνία υφίσταται οριζόντια, χωρίς να διαθέτει προς το παρόν ορατό αδιέξοδο.
Οι μνημονιακοί περιορίζονται στον μονόλογο της «μοναδικής λύσης» και οι αντιμνημονιακοί στο μονόλογο της «στάσης πληρωμών». Καμία πτέρυγα εκ των δύο δεν εξηγεί με ποιο τρόπο θα οδηγήσει την κοινωνία «μπροστά».
Θυσίες και πόνο προμηνύουν και οι δύο με το περιτύλιγμα της σωτηρίας.
Δυστυχώς ωστόσο η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει την απαιτούμενη ενημέρωση για να κρίνει διαφοροποιημένα και κριτικά της εξελίξεις και ενδεχομένως για να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει και να προετοιμαστεί μπροστά σε αυτό που έρχεται.
Προφανώς αυτό που έρχεται δεν είναι καλό, ειδάλλως θα μας το είχαν ανακοινώσει.
Η Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές.
Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο.
Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.
To συντριπτικό δημόσιο χρέος περιορίζει το πεδίο δράσης των λαών - όχι μόνο στις χώρες του οφειλετών αλλά και στις, χώρες των πιστωτών.
Η πτώση ευημερίας και η επίμονα υψηλή ανεργία σε πολλές δυτικές χώρες, δημιουργούν επικίνδυνες κοινωνικές εντάσεις.
Η εμμονή της ευρωπαϊκής ελίτ στην μη μόνιμη επίλυση της κρίσης αλλά απλώς στην συνεχή αναβολή της, δυσχεραίνει περαιτέρω το έλλειμμα εμπιστοσύνης στο δημοκρατικό σύστημα και συντείνει στην κάμψη νομιμοποίησης των θεσμικών οργάνων, την ώρα που αυταρχικά εναλλακτικά συστήματα όπως η Κίνα προβάλλουν ως οικονομικά εύρωστα και αποτελεσματικά.
Η Γερμανία, όπου το εθνικό προϊόν και η απασχόληση, βρίσκονται υψηλότερα από την εποχή πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση -
Θα πρέπει να ειπωθεί καθαρά : Η κρίση χρέους απειλεί να αναπτυχθεί σε μια υπαρξιακή κρίση για τη φιλελεύθερη Δημοκρατία.
Για δεκαετίες, οι δυτικές κοινωνίες – τα κράτη, τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις – βασιζόταν ανελέητα πάνω σε ευκαιριακές πιστώσεις.
Αυτή στρατηγική ήταν ευπρόσδεκτη, γιατί εκτόνωνε κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις.
Τώρα έρχεται ο λογαριασμός:
Τα έθνη που στηριζόταν αβασάνιστα σε πιστώσεις δεν είναι πλέον σε θέση να ξεπληρώσουν τα χρέη τους.
Ενώ μπήκαμε στο τέταρτο έτος της κρίσης, τα χρέη των κρατών συνεχίζουν να αυξάνονται, με αποτέλεσμα να βρίσκονται ακόμα μακριά από μια αποδιάρθρωση των οφειλών τους και από μια έξοδο από τα έκτακτα προγράμματα λιτότητα που απλώνονται σαν δίκτυ σε όλη την Ευρώπη.
Τώρα πλέον φτάσαμε στο τέλος ενός κουραστικού μονοπατιού.
Το διακύβευμα είναι πάνω απ 'όλα, οι Ευρωπαίοι να αποδείξουν ότι οι θεσμοί τους είναι αποτελεσματικοί και αξιόπιστοι για δράση, ότι τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι κεντρικές τράπεζες και οι κοινοτικές αρχές είναι σε θέση να εκτονώσουν την κατάσταση. Διαφορετικά, η οικονομική κρίση απειλεί να κλιμακωθεί σε απόλυτη κρίση των πολιτικών συστημάτων.
Το πεδίο έχει ήδη προετοιμαστεί από εθνικιστές λαϊκιστές όπως ο Ούγγρος Viktor Orban.
Όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση μαζί με την περιρρέουσα ψυχολογική ατμόσφαιρα που την πλαισιώνει προσδίδοντας της εκρηκτικό χαρακτήρα και όσο αυξάνεται περαιτέρω η επιβάρυνση των κρατών από τον βραχνά του χρέος, τόσο πιθανότερο είναι να εξωτερικευτούν απότομα φανατικές και βίαιες «λύσεις».
Κάτι ανάλογο άλλωστε ίσχυσε πάντοτε σε παρόμοιες ιστορικές συνθήκες: Χαρακτηριστική είναι η περίοδο πληθωρισμού μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες από τη δεκαετία του '70 όπως και οι περίοδο πτωχεύσεων στη δεκαετία του '30, όταν πολλά κράτη σταμάτησαν μονομερώς την εξυπηρέτηση του χρέους τους ή προέβηκαν σε μία μονομερή απομείωση του.
Τόσο ο πληθωρισμός όσο και η πτώχευση ως λύσεις επιδρούν διαλυτικά πάνω στις κοινωνίες. Ο πληθωρισμός καταστρέφει την εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτών και θεσμών.
Ενίοτε ξεσπούν σκληρές και βίαιες συγκρούσεις διανομής, επειδή η αναδιανομή από τους πιστωτές προς τους οφειλέτες, που συνδέεται με τον πληθωρισμό γίνεται αντιληπτή ως εξαιρετικά άδικη.
Η πτώχευση από την άλλη πλευρά που συνδέεται με μονομερής πράξεις απομείωσης η ακύρωσης χρεών από κράτη οφειλέτες δηλητηριάζει τις διεθνής σχέσεις και οδηγεί ολόκληρους λαούς στην απόλυτη απομόνωση κάτω από ιδιαίτερα δυσμενής συνθήκες. Τι μένει να κάνουμε ;
Καταρχάς θα πρέπει να αποστραφούμε τον κοινωνικά αμέριμνο λόγο.
Θα πρέπει να στραφούμε σε έναν κριτικό- αποκαλυπτικό λόγο που θα μας οδηγήσει στην αναγνώριση των προβλημάτων μας. Κεντρική επιδίωξη αυτής της προσπάθειας είναι ο ανασχεδιασμός όλων των δημόσιων λειτουργιών με όρους αποτελεσματικότητας (με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα), κοινωνικής δικαιοσύνης και συνοχής. Η προσπάθεια αυτή είναι επείγουσα. Και ως εκ τούτου είναι ιστορικά δικαιολογημένη η έντονη αναζήτηση μιας νέας πολιτικής λύσης, που υπερβαίνει το σημερινό κατακερματισμό και την προσκόλληση σε παλιές ιδέες και πρακτικές. Επιτέλους να απαντήσουμε οριστικά και ουσιαστικά στο ερώτημα εάν είμαστε Ευρώπη ή αν δεν είμαστε.
Εάν είμαστε, ας πάμε προς τα εκεί. Σε όλα τα επίπεδα όμως, όχι μόνο στην λογική των περικοπών και της λιτότητας.
Διότι στην Ευρώπη εγγράφεται και το κοινωνικό κεκτημένο, η αλληλεγγύη και η κοινωνική συνοχή των κοινωνιών.
“Θα έπρεπε να είχαν κάνει χαρακίρι πριν από πολύ καιρό οι πολιτικοί που εν γνώσει τους αποφάσισαν να βάλουν τη χώρα αυτή, το λαό αυτό σε μια μέγγενη που λέγεται νέα τάξη πραγμάτων, ΔΝΤ, τραπεζίτες”, είπε από το βήμα της βουλής ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, σχολιάζοντας την αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού στο Σύνταγμα.

“Θα πρέπει να αντιληφθείτε ότι ουδείς θα μείνει ατιμώρητος. Θα πληρώσετε. Και θα πληρώσετε όχι μόνο από τον ελληνικό λαό, αλλά και από την ελληνική δικαιοσύνη, όταν αποκατασταθεί η τάξη και η δημοκρατία”, είπε πριν από λίγο από το βήμα της βουλής ο πρόεδρος της Κ.Ο. των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος.

“Δεν υπάρχουν μόνο ταμπέλες σε αυτόν τον τόπο. Δεν είμαστε ούτε κομμουνιστές, ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακροδεξιού, ούτε απλώς δεξιοί, κεντρώοι ή αριστεροί. Είμαστε πάνω απ’ όλα αυτό που είναι το σύνολο του ελληνικού λαού. Είμαστε Έλληνες, ανεξάρτητοι και θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους προκειμένου η φωνή μας να γίνει πιο δυνατή και τα σχέδια σας πιο αδύναμα”, πρόσθεσε.


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

«Δεν καταλαβαίνω τη συζήτηση που μας συγκρίνει με μισθούς Βουλγαρίας», αναφωνούσε με τίμια απορία - μα και με απροσποίητη ενόχληση - ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν Περιβάλλοντος, ο Γ. Παπακωνσταντίνου, μιλώντας πριν λίγες μέρες σε τηλεοπτικό σταθμό.

Αρα, λοιπόν, τέτοιο θέμα, όπως επέμεινε ο κύριος υπουργός, όχι μόνο δεν τίθεται, αλλά και κακώς συζητείται...

Δεν θα ισχυριστούμε ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι ψεύτης.

Ας του... πιστώσουμε, δηλαδή, πως ενδεχομένως να αγνοεί το γεγονός ότι:

Είναι ο συνάδελφός του στην κυβέρνηση (τυγχάνει και κυβερνητικός εκπρόσωπος, μάλιστα) ο Παντελής Καψής, ο οποίος

- από το ίδιο κανάλι που ο Παπακωνσταντίνου απορούσε με τη συζήτηση περί μισθών Βουλγαρίας -

στην ερώτηση «θα πάτε τους μισθούς στα 300 ευρώ;» εκείνος απαντούσε:

«Γιατί, ξέρετε εσείς κάποια άλλη λύση;»...

Οταν συνεπώς ο Παπακωνσταντίνου πληροφορηθεί κάποτε τη δήλωση Καψή, και εφόσον η συζήτηση περί μισθών Βουλγαρίας του φαίνεται τόσο... ακαταλαβίστικη (του Παπακωνσταντίνου), δεν έχει παρά να σηκώσει το ακουστικό του τριψήφιου υπουργικού του τηλεφώνου, να πάρει τον Καψή, για να του δώσει (ο Καψής) να την... καταλάβει.

Δεν θα ισχυριστούμε, επίσης, ότι ο Παπακωνσταντίνου είναι υποκριτής και φαρισαίος.

Ανθρωπος είναι κι αυτός, μπορεί να του ξέφυγε, μπορεί το μάτι του και το αυτί του να μην πήραν χαμπάρι την εικόνα της Λαγκάρντ (η οποία μεταδόθηκε στα ΜΜΕ δεκάδες φορές).

Μπορεί με δυο λόγια να μη γνωρίζει ο καλός υπουργός ότι ήταν η Λαγκάρντ, η διευθύντρια του ΔΝΤ, εκείνη η οποία κάλεσε τους Ελληνες εργαζόμενους να ζήσουν με μισθούς Κροατίας.

Εδώ, βέβαια, ας βάλουμε μια υποσημείωση:

Ισως ο Παπακωνσταντίνου τις συζητήσεις που μας συγκρίνουν με μισθούς Κροατίας να τις... καταλαβαίνει και να μην του προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Πιθανώς, η αλλεργία του να φουντώνει μόνο με τις άλλες συζητήσεις. Εκείνες που μιλούν για μισθούς Βουλγαρίας.

Λογικό: Αλλο Κροατία, άλλο Βουλγαρία. Μην το κάνουμε τώρα «τι Λοζάνη, τι Κοζάνη»...

Εντούτοις, παρά την καλόπιστη διάθεσή μας, παρ' ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρούμε τον Παπακωνσταντίνου ψεύτη, υποκριτή και φαρισαίο

(σσ: βλέπετε εσείς κανένα λόγο για κάτι τέτοιο;),

δεν κρύβουμε ότι μπήκαμε στον πειρασμό να τον θεωρήσουμε... αδιάβαστο, όπως ο άλλος συνάδελφός του, ο Χρυσοχοΐδης (που όση αμέλεια έδειξε στην ανάγνωση του μνημονίου με την τρόικα, τόση επιμέλεια επιδεικνύει να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια κάθε μνημόνιο ανθρωπιάς στο θέμα των μεταναστών).

Ο Παπακωνσταντίνου έχει φυσικά τα ελαφρυντικά του:

Το δεύτερο μνημόνιο στο οποίο προχώρησαν οι «σωτήρες» του τόπου ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες σελίδες. Ετσι δεν αποκλείεται η σελίδα 427 του μνημονίου να του ξέφυγε.

Και να που - κατά μια διαβολεμένη σύμπτωση - ακριβώς σε αυτή τη σελίδα είναι, στην σελίδα 427 του μνημονίου, όπου αναφέρονται όλα όσα... δεν καταλαβαίνει ο Παπακωνσταντίνου και συγκεκριμένα τα εξής:

«Τα μέτρα αυτά (σσ: μειώσεις μισθών κλπ) θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη)»!

Να επομένως από πού ξεκινάει η συζήτηση περί μισθών Βουλγαρίας (που ο Παπακωνσταντίνου... δεν την καταλαβαίνει):

Από το γεγονός ότι ο Παπακωνσταντίνου και οι όμοιοί του, όχι μόνο το... συζητούν να μας πάνε σε μισθούς Βουλγαρίας (Ρουμανίας, Λετονίας, Αλβανίας κλπ), όχι μόνο το σκέφτονται,

αλλά το αποφάσισαν κιόλας!

Το ψήφισαν!

Το έκαναν νόμο του κράτους με ισχύ μέχρι το... 2042!

Και τώρα τι κάνουν; Με το πιο αθώο ύφος του ανήξερου, ζητούν την ψήφο του λαού ώστε να τους λυθούν τα χέρια για να διαπράξουν αμέσως μετά τις εκλογές ένα προειλημμένο έγκλημα. Ενα έγκλημα που, όμως, οι ίδιοι εκείνοι που το αποφάσισαν, ισχυρίζονται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ότι... δεν το έχουν καταλάβει!




Ρωσική «σφήνα» στη Noble Dina
Καταδρομικό και υποβρύχιο νότια της Κρήτης

"Σφήνα" μεταξύ Συρίας και της τριμερούς άσκησης ΗΠΑ, Ελλάδα και Ισραήλ, «Noble Dina» που διεξάγεται στην Ανατολική Μεσόγειο μπήκε το ρωσικό Ναυτικό, το οποίο μεταξύ άλλων για πρώτη φορά ανακοίνωσε επίσημα ότι στέλνει υποβρύχιο και μάλιστα το συμβατικό, μεν, αλλά "τέρας" 4.000 t. το πλέον εξελιγμένης τεχνολογίας υποβρύχιο συμβατικής πρόωσης παγκοσμίως το οποίο αν και είναι ναυπήγησης του 1990, πρόσφατα πέρασε από πρόγραμμα εκσυχρονισμού.

Έτσι σε μια αιφνιδιαστική της κίνηση η Μόσχα έστειλε στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου το πυραυλοφόρο καταδρομικό Smetlivy κλάσης Kashin το οποίο έφτασε σήμερα στο λιμάνι της Tartus στη Συρία, όπου υπάρχει και η βάση του ρωσικού Ναυτικού.

Σύμφωνα με πληροφορίες το αρχηγείο του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας στη Σεβαστούπολη έλαβε τη διαταγή για τον έκτακτο απόπλου των ρωσικών σκαφών από το «ανώτατο δυνατό επίπεδο», σε μια ένδειξη πως η Μόσχα δεν πρόκειται να αφήσει ΗΠΑ και Ισραήλ να είναι οι μόνοι παίχτες στην περιοχή της Ν.Ά. Μεσογείου.

Το ρωσικό καταδρομικό, το υποβρύχιο και ένα σκάφος υποστήριξης, πέρασαν από τα στενά του Βοσπόρου το Σάββατο στις 31 Μαρτίου και αυτή την στιγμή ήδη πλέουν ανοικτά της Συρίας, αφού διέπλευσαν.

Το υποβρύχιο είναι το Alrosa B871 κλάσης Kilo με 4000 τόνους μέγιστο εκτόπισμα μήκος 74 μέτρα, μπορεί να καταδυθεί μέχρι 300 μέτρα βάθος έχει μέγιστη ταχύτητα 25 κόμβους και διαθέτει 6 τορπιλοσωλήνες των 553 χλστ. με 18 τορπίλες.

Μια ενδιαφέρουσα τεχνική λεπτομέρεια είναι πως η προώθηση του υποβρυχίου στηρίζεται σε υδρο-προωθητές κάτι που κάνει ιδιαίτερα δύσκολο τον εντοπισμό του από ηχοβολιστικά συστήματα.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα το υποβρύχιο ξεκινά περιπολίες στην περιοχή θα συνεχίσει πλέοντας νότια της Κρήτης ενώ το σκάφος υποστήριξης θα καταπλεύσει στο λιμάνι της Tartus το πιθανότερο αύριο.

Η κάθοδος του ρωσικού πυραυλοφόρου καταδρομικού και του υποβρυχίου στη Ν.Α. Μεσόγειο εκτός από τη γενικότερη παρουσία στην περιοχή έχει ως κύριο στόχο του την παρακολούθηση της άσκησης «Noble Dina» που διεξάγεται από τις 2 έως και τις 5 Απριλίου στην περιοχή νότια της Κρήτης. Το ρωσικό πυραυλοφόρο καταδρομικό πρόκειται να αποπλεύσει σήμερα από την Tartus με κατεύθυνση την περιοχή που διεξάγεται η άσκηση στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα.

Η Noble Dina η οποία σύμφωνα με τους σχεδιαστές της είναι ανθυποβρυχιακή άσκηση συμμετέχουν μονάδες του αμερικανικού 6ου Στόλου με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο CVN-65 USS Enterprise, το οποίο την περασμένη Παρασκευή απέπλευσε από τον Φαληρικό Όρμο με κατεύθυνση την Κρήτη, ισραηλινά πολεμικά σκάφη και μαχητικά ενώ από ελληνικής πλευράς συμμετέχουν 4 μαχητικά F-16 block 52+, μια φρεγάτα και ένα υποβρύχιο.

Το ρωσικό καταδρομικό και το υποβρύχιο θα παρακολουθήσουν την διεξαγωγή της άσκησης βάσει των διεθνών κανόνων που προβλέπονται, αλλά είναι η πρώτη φορά ύστερα από την πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στη Ρωσία, που ένα ρωσικό πολεμικό σκάφος παρακολουθεί ναυτική άσκηση του 6ου Στόλου.

Σχεδόν 24 ώρες πριν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergei Lavrov είχε προειδοποιήσει πως μια προληπτική επίθεση εναντίον του Ιράν θα παραβίαζε το διεθνή νόμο.

Ένα από τα πλέον σημαντικά στοιχεία της ρωσικής αυτής κίνησης είναι πως η Μόσχα δεν είναι διατεθειμένη πλέον να αφήσει τις ΗΠΑ να μετατρέψουν τη Μεσόγειο σε αμερικανική λίμνη δείχνοντας παράλληλα ετοιμότητα στην αποστολή ναυτικών μονάδων του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Σύμφωνα με μια συγκεκριμένη προσέγγιση, η χρεοκοπία-σοκ που υπέστη η Ελλάδα το 2009-2010 τής ήταν απαραίτητη προκειμένου να επιτευχθεί επανεκκίνηση. Η Ελλάδα δηλαδή ουσιαστικά είχε χρεοκοπήσει δομικά, θεσμικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά από χρόνια, αλλά, στο πλαίσιο μιας «τυφλής πορείας» διαχείρισης, παρέμενε σε έναν «φαύλο κύκλο» στα όρια του ευρώ, που μοναδικό στόχο είχε να διατηρείται το πολιτικό, τραπεζικό και επιχειρηματικό σύστημα διαπλοκής, μετεξέλιξη της μεταπολίτευσης, στην εξουσία.

Η διεθνοποίηση της Ελλάδας και η αλλαγή των δεδομένων της χώρας θα έπρεπε να περάσει ως διαδικασία από ένα ισχυρό σοκ, που θα κόστιζε στο υπάρχον σύστημα τα «εργαλεία» της εξουσίας του. Τον δικομματισμό, το πελατειακό κράτος, τη συγκρότηση του δημόσιου τομέα στη βάση του ρουσφετιού και της διαφθοράς, την κυριαρχία της διαπλοκής σε κάθε τύπου επιχειρηματικότητα και επενδυτικό εισοδισμό, τον κρατικό συνδικαλισμό, τη δαιδαλώδη νομοθεσία, τα κεκτημένα εργοδοτών και εργαζομένων –με τους πρώτους να πλουτίζουν με φοροδιαφυγή και κλοπή των επιχειρήσεών τους και τους δεύτερους με επιδόματα, υπερωρίες και πριμ «παραγωγικότητας»–, τον συνεχή δανεισμό, δημόσιο και ιδιωτικό. Αποτέλεσμα η Ελλάδα, υποπροϊόν της διαχείρισης μιας κάστας διεφθαρμένων και περιθωριακών –για τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα– κοτζαμπάσηδων, θα κατέρρεε μαζί με όλα τα δεδικασμένα που τη χαρακτήριζαν.

Αυτό θα έπρεπε να συμβεί πριν υπάρξει εξόρυξη και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, που, μόνον από τα μερίδια τα οποία θα καρπωθεί η Ελλάδα, μπορεί και να πετύχει ένα «new deal», εντός ή εκτός της ζώνης του ευρώ. Σε περίπτωση που τα επόμενα χρόνια έχουμε μια πολύ διαφορετική, ισχυρή και ευημερούσα Ελλάδα, σε πλήρη αντίθεση από αυτό που δείχνει η πορεία των μνημονίων και της γερμανικής, με ευρωπαϊκό μανδύα, νέας κατοχής, την παραπάνω προσέγγιση ιστορικά θα τη χρησιμοποιήσουν ο Γ. Παπανδρέου και οι άμεσοι συνεργάτες του, αλλά και πολλοί ακόμη πολιτικοί, τεχνοκράτες, τραπεζίτες και δημοσιογράφοι για να διαφύγουν της αρμοδιότητας ενός Ειδικού Δικαστηρίου.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, η Ελλάδα για τον επόμενο μισό αιώνα δεν έχει πιθανότητες ανάκαμψης και ανάπτυξης που να προσεγγίζει τα προηγούμενα των μνημονίων δεδομένα της. Η ύφεση, η αποκεφαλαιοποίηση, οι απεθνικοποιήσεις κρατικής και ιδιωτικών περιουσιών, η κατάρρευση του νομικού και εργασιακού πλαισίου της χώρας, το μέσο εισόδημα που προσανατολίζεται προς τη Βουλγαρία ή χώρες της Ασίας και του Τρίτου Κόσμου, η συμπληρωματικότητα της υπό διαμόρφωση οικονομικής δομής προς τη γερμανική, οι ζώνες εκμετάλλευσης χωρίς απόδοση φορολογίας, ασφαλιστικές εισφορές και περιβαλλοντολογικές προδιαγραφές, δείχνουν το μέλλον εντός του κλειστού πυρήνα του ευρώ.

Η Ελλάδα όμως δεν είναι μια «ειδική περίπτωση» μόνον για τη γερμανική υπερδομή. Αλλά και για μια σειρά από άλλες μεγάλες διεθνείς δυνάμεις και περιφερειακές οντότητες. Η θέση της Ελλάδας συσχετίζεται ήδη με τον ενεργειακό, στρατηγικό και επιχειρησιακό άξονα της Κύπρου και του Ισραήλ. Παραμένει στην ευρύτερη επιρροή των ΗΠΑ, ενταγμένη στη γεωπολιτική περιοχή της Μεσογείου, που ορίζεται μέσω της θάλασσας ως συνισταμένη στο σύστημα της Β. Αφρικής, Ενδιάμεσης Ανατολής και Νοτίου Ευρώπης. Σε αντίθεση με την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Συρία αλλά και την Ιταλία ή πολύ περισσότερο την Ισπανία και την Πορτογαλία, η ορθόδοξη Ελλάδα είναι μια ζώνη από μόνη της που μπορεί να συνδέσει ως παλιός πολιτισμός την Ευρώπη με την Αραβία, τον Χριστιανισμό με το Ισλάμ, τη Ρωσία με τις ναυτικές δυνάμεις που κυριαρχούν στις «ζεστές θάλασσες», τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα με τον Περσικό Κόλπο. Το πολύ νέο γεωπολιτικό στοιχείο είναι η σύνδεση του ελλαδικού χώρου, όπως αυτός διαμορφώνεται στη ζωτική σχέση με την Κύπρο και την προέκταση που δημιουργείται πλέον με το Ισραήλ. Η σχέση των «ανάδελφων εθνών» ένθεν και ένθεν της Μεσογείου, και μάλιστα με νεοεισερχόμενες στην παγκόσμια οικονομία φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές στη ζώνη δολαρίου, δημιουργούν συνθήκες ανατροπής των δεδικασμένων αντίστοιχες στην ευρύτερη περιοχή της «Αραβικής Ανοιξης» στο Ισλάμ. Μια νέα σύνθεση πολιτισμών, οικονομικών αξόνων που διασταυρώνονται και συγκλίσεων συμφερόντων δημιουργείται.

Το ζήτημα που καλείται στα επόμενα χρόνια να επιλέξει η Ελλάδα είναι πού θα τοποθετήσει τον εαυτό της. Θα παραμείνει μια ενδοχώρα των κεντρικών Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης; Θα επανέλθει, με δική της επιλογή πλέον, σε μια ειδικού χαρακτήρα στρατηγική σχέση με την Αμερική, που θα συμπληρώσει τον άξονα με το Ισραήλ και θα την απαλλάξει από τον ευρωζωνικό μερκαντιλισμό και την τουρκική επεκτατική ανασφάλεια; Θα καταλήξει σε μια χαλαρή οικονομική, γεωπολιτική συνομοσπονδία με την Τουρκία, τύπου συζητήσεων Ερζερούμ, που θα συμπληρώσει την ευρωπαϊκή της αφομοίωση; Θα εξελιχθεί στο δυτικό προπύργιο πρόσβασης στη γερμανική Ευρώπη των BRICS και ειδικά της Ρωσίας και της Κίνας, που επιζητούν λιμάνια, εμπορευματικούς σταθμούς, ενεργειακές βάσεις και τραπεζικά συστήματα στην ευρωπαϊκή (δυτική γι’ αυτούς και όχι ανατολική) Μεσόγειο;

Η στρατηγική της Ελλάδας παραδοσιακά θέλει τις κυβερνήσεις της, κουτοπόνηρα και δειλά, να υιοθετούν τάχα διπλωματική και γεωπολιτική πολυμέρεια… Είναι μια ασαφής και φλύαρη τοποθέτηση και τακτική. Χώρες όπως η Ελλάδα βγαίνουν ωφελημένες και ισχυροποιούνται όταν τοποθετούνται με συγκεκριμένο τρόπο στις συμμαχίες τους, που προσδίδει εθνική ισχύ και περιφερειακή ισορροπία όχι στη βάση της συνεχούς γκρίνιας περί εθνικών δικαίων, αλλά στη βάση διεθνοπολιτικών προδιαγραφών και συσχετισμών. Η Ελλάδα στην παρούσα φάση, χρεοκοπημένη, χωρίς να μπορεί εξοπλιστικά να αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια την Τουρκία, για δεκαετίες προσπαθούσε να κάνει διπλωματία μέσω της αγοράς όπλων. Εφθασε στο σημείο να αγοράζει το 15% της παραγωγής στρατιωτικών εξοπλισμών της Γερμανίας και το 12%, αντίστοιχα, της Γαλλίας. Σήμερα, με τεθωρακισμένα των οποίων τη θωράκιση διαπερνούν τα Καλάσνικοφ, πανάκριβα υποβρύχια που γέρνουν, τυφλά αεροπλάνα απογυμνωμένα από κρίσιμα συστήματα αυτοπροστασίας, με ναυπηγεία που κλείνουν και ανταλλακτικά για τα οποία δεν δίδονται πιστώσεις προκειμένου να αγορασθούν, και απολύτως εκβιαζόμενη από τις συνθήκες, δηλώνει ταπεινή και καταφρονεμένη.

Η Τουρκία προβάρει τη ναυτική της δυνατότητα, με τις φρεγάτες της να κάνουν βόλτα στο Σούνιο και το «Πίρι Ρέις» να θυμίζει ότι το Αιγαίο είναι μια κοινή θάλασσα, την ίδια ώρα που η Καγκελαρία υπόσχεται στον διεθνή παράγοντα ότι θα λύσει το Σκοπιανό μέσα στο επόμενο δίμηνο και το Κυπριακό μέχρι τη θερινή προεδρία της Λευκωσίας στην Ενωση.

Και τι συμβαίνει απέναντι σε όλα αυτά; Κοινά αεροναυτικά γυμνάσια της Ελλάδας με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και την Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ, εντός του FIR Αθηνών, με τους Αμερικανούς αυτή τη φορά να υποβάλλουν κανονικά σχέδια πτήσης στις ελληνικές κρατικές αρχές, στερώντας το επιχείρημα από τους Τούρκους και το Ισραήλ με την πολεμική του μηχανή να συμπράττει στη «συλλογική ασφάλεια» της περιοχής που ξεκινάει ανοιχτά της Αθήνας και φθάνει έξω από τη Χάιφα. Την ίδια ώρα, το περίφημο αμερικανικό αεροπλανοφόρο «Εντερπράιζ» βρίσκεται στο Φάληρο, ενώ το πλήρωμά του, αποτελούμενο από 5.000 ένστολους Αμερικανούς και Αμερικανίδες που περιδιαβαίνουν στην Αθήνα, εγκαινιάζει μια νέα εποχή στη στρατηγική σχέση Ελλάδας - ΗΠΑ.

Πέραν αυτών, οι συζητήσεις στο παρασκήνιο της Συνόδου των Πυρηνικών Δυνάμεων στη Σεούλ, μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας με άξονα τη Συρία, προδιαθέτουν για μια αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας, αφού, όπως και αν είναι οι εξελίξεις, το ρωσικό αγκυροβόλιο θα μεταφερθεί δυτικά, από τη ζώνη ενδεχομένης σύρραξης στη θερμή ζώνη της Μέσης Ανατολής. Φυσικά, εκκρεμεί η «αντιπυραυλική ασπίδα», κυρίαρχο ζήτημα διαφωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, το οποίο αφορά και την Ελλάδα. Αλλά το πιο σημαντικό για τη σταθερότητα στη Μεσόγειο είναι η μη διασπορά πυρηνικών όπλων. Είναι απολύτως γνωστό και διακηρυγμένο ότι πέραν της Τεχεράνης και η Αγκυρα φιλοδοξεί, αποκτώντας διεθνή συναίνεση και ειδικά από τις ΗΠΑ, να μετατραπεί σε πυρηνική δύναμη και να προστεθεί στο «κλαμπ των 6», εκπροσωπώντας το Ισλάμ στις παγκόσμιες δυνάμεις. Οι έκρυθμες αυτές συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου ευνοούν την ύπαρξη μιας απελεύθερης Ελλάδας, με πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο διεθνών συμμαχιών, γεωπολιτικό σημείο συνάντησης αντιθετικών εθνικών ή αυτοκρατορικών στρατηγικών, σε καθεστώς επιλεκτικής ουδετερότητας και εμπεδωμένης ασφάλειας συνόρων, με αμερικανικές και όχι νατοϊκές εγγυήσεις. Φυσικά, η Αθήνα, κυριαρχούμενη από έναν «φραγκολεβαντίνικο» διεθνισμό και ενδοτισμό, με την καθεστωτική τάξη της μεταπολίτευσης σε πλήρη κατάρρευση, αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες της μετεξέλιξης. Αλλά η συνολική χρεοκοπία της Ελλάδας πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε μια τελική ανατροπή του εσωτερικού σκηνικού και μια ριζική αναθεώρηση της κοσμοθεωρίας, με την ανάκτηση του εθνικού κράτους μέσα στους επόμενους μήνες.

Σε πρώτη φάση η Ελλάδα οδηγείται, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, σε εκλογές. Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι την επόμενη μέρα κυρίαρχο ρόλο θα έχει ο Α. Σαμαράς. Παρά το γεγονός ότι η ατζέντα εκ των πραγμάτων είναι αυστηρώς οικονομική και δημοσιονομική, το στοίχημα για την Ελλάδα είναι διεθνοπολιτικό. Το κατά πόσον θα αποκτήσουμε πιθανότητες επιβίωσης ως Εθνος και ως Λαός θα κριθεί από αφετηριακές επιλογές της Αθήνας στον άξονα Ουάσιγκτον - Ιερουσαλήμ, αλλά και σε ένα πρώτο consensus κυρίαρχα με Μόσχα και σε διαφορετικό επίπεδο με Πεκίνο, διατηρώντας περιθώρια απεμπλοκής από το ευρωπαϊκό «χωνευτήρι» που συγκροτεί το Βερολίνο, με πρώτο θύμα την Ελλάδα. Επίσης, πολλά θα κριθούν από το κατά πόσον ο Α. Σαμαράς θα πετύχει τη δυνατότητα της διαφυγής από την πορεία που ο Γ. Παπανδρέου, αλλά και ο Κ. Καραμανλής και φυσικά οι Κ. Μητσοτάκης και Κ. Σημίτης ακολούθησαν απέναντι στην Τουρκία. Αυτήν της υπακοής στη νεοοθωμανική συγκρότηση κυριαρχίας στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τον Καύκασο. Δεν ζητείται ηρωισμός, αλλά «επιτραπέζια» αναθεωρητική στρατηγική. Μια πρώτη κίνηση αξιοπρέπειας. Κανείς δεν ζητεί από τον Σαμαρά να αλλάξει τα πάντα. Του ζητούν οι Ελληνες, αλλά και οι ισχυρές συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις, απλώς να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να σταθεί στα πόδια της η Ελλάδα. Τα παραπέρα θα τα φροντίσει η ζωή, η συγκυρία καθώς και οι επόμενοι που θα παραδώσει εν γνώσει του ο Σαμαράς, ως ο τελευταίος, και ελπίζουμε απολύτως, αξιοπρεπής τού χθες…



Γράφει ο Πελασγός ο Μιλήσιος

Αρκετές απόψεις κατατέθηκαν γύρω από το πώς “προέγραψαν” την Ελλάδα οι ξένοι Αλάστορες.

Πιστεύουν μερικοί, οικονομολόγοι και οικονομολογούντες ότι η Ελλάδα “τράβηξε το δρόμο της”, όπως το νερό ακολουθεί το ανάγλυφο της περιοχής, ως συνέπεια του ασύστολου υπερδανεισμού της. Να το σεβαστούμε.

Υπάρχουν και οι θιασώτες της θεωρίας ότι ήταν το άθυρμα της πολιτικής των “Δυτικών” να τη χρεωκοπήσουν. Να υποκλιθούμε στη θεωρία. Γιατί να μην εξευτελίσουν κατ’αυτόν τον τρόπο μια χώρα, που οι πολιτικοί της δεν γνώριζαν τη λέξη ΟΧΙ στο πολιτικό τους λεξιλόγιο, ή ήταν απαγορευμένος καρπός και δεν έπρεπε να τον αγγίξουν; Να συγκατανεύσουμε.

Υπάρχουν και οι συνομωσιολόγοι και συνομωσιολογούντες που διαπρέπουν εσχάτως στην παραδοξολογία. Εμείς θα απεκδυθούμε των παραπάνω χαρακτηρισμών. Όχι ότι ξεχωρίζουμε, αλλά θα παραθέσουμε τα “στρατεύματα επί της μάχης” και ο σύγχρονος Θουκυδίδης και Κλαούζεβιτς ας κάνει τη δική του επισκόπηση, και ας ξεκινήσει ο Αρμαγεδδών…

Το Ιράκ υπήρξε το θέατρο μιας εισβολής της Αμερικής με παιδαριώδη προσχήματα. Εκατόμβες Ιρακινών στο θυσιαστήριο μιας άπληστης ηγεμονίας στην περιοχή από μια υπερδύναμη, με αντίτιμο την εξουθένωση της υστεροφημίας της ανά τον κόσμο.

Αφήνοντας πίσω τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερική απεδέχθη από την παγκόσμια κοινότητα τον τίτλο μιας μεγάλης χώρας, που προστάτεψε τη Δημοκρατία και τον Ελεύθερο Κόσμο.

Μετά το Ιράκ και τον πολυετή πόλεμο στο Αφγανιστάν, κυνηγώντας την… τρομοκρατία και “διαδίδοντας την Δημοκρατία” στην ελεεινή της εκδοχή, πόρρω απέχουσα από τον τίτλο τιμής που της απεδόθη στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ελεεινολογεί ότι μετά την “Αραβική άνοιξη”, που ειρήσθω εν παρόδω προσέλαβε αντιδυτικό χαρακτήρα στον ισλαμικό κόσμο, και τις αποτυχημένες απόπειρες αποκαθηλώσεως του Άσσαντ στη Συρία, θα επιτεθεί στο Ιράν με το αιτιολογικό ότι αποτελεί την απειλή στη Μέση Ανατολή.

Ο πρόεδρος Ομπάμα, εκτελώντας ένα σχέδιο της ισχυρότερης ομάδας των Παγκοσμιοποιητών, διακινδυνεύει την εκλογή του ή την αποτυχία του λίγο προ του κόμβου του στρατηγικού αλγορίθμου: Να επιτεθεί στο Ιράν ή να προστατέψει το Ισραήλ!

Η πρώτη επιλογή είναι πολεμοχαρής και η δεύτερη ειρηνοποιός. Στην μέν πρώτη, πρέπει τα προσχήματα να είναι λογικοφανή περί “αποτροπής της πυρηνικής απειλής από το Ιράν”, η δεύτερη δεν έχει την ανάγκη κανενός προσχήματος, αλλά μια ειρηνόφιλη επιχειρηματολογία έχει του κόσμου τα ερείσματα.

Τι από τα δυο όμως αποτελούν το στόχο των ΗΠΑ; Πόλεμος ή Ειρήνη; Όλα δείχνουν ότι είναι ο Πόλεμος. Ο επιτελικός χάρτης το καταδεικνύει. Η Κίνα σήμερα είναι μεγάλη οικονομική δύναμη. Ίσως σήμερα να είναι και η μεγαλύτερη. Η Ρωσία είναι αναβαθμισμένη γεωστρατηγικά. Συνδυαζόμενες αυτές οι δυο παράμετροι με τη συμμαχία των δυο αυτών χωρών, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αποτελούν τον μεγάλο αντίπαλο της Αμερικής. Αν συνυπολογίσουμε και τη μεγάλη οικονομική κρίση της Ευρώπης, τότε η πάλαι ποτέ κραταιά Υπερδύναμη χάνει την αίγλη της ως η Ηγεμονίδα του πλανήτη, δεδομένου ότι στις 29 Μαρτίου στο Νέο Δελχί, οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική) συμφώνησαν να πιστώνει η μια την άλλη σε τοπικά νομίσματα, διευκολύνοντας την οικονομική τους ανάπτυξη, ελαττώνοντας έτσι το ρόλο του δολαρίου στην αγορά μεταξύ τους.

Πως προετοιμάζεται όμως για μια τέτοια αναμέτρηση;
H αναμέτρηση έπρεπε να βρεί έτοιμα καταστρωμένα σχέδια.

Ποιά θεωρεί ως νώτα της;
Αφού ξεμπέρδεψε με την Γιουγκοσλαβία, έπρεπε να τηρήσει και μια άλλη χώρα σε καταστολή.

Πως τίθεται σε καταστολή ένας λαός που γεννήθηκε οπλίτης και “απροσάρμοστος” σε επιταγές που δεν προσήκουν στην ιστορία του;
Oι πολιτικοί δεν γνώριζαν το αποτέλεσμα του υπερδανεισμού; Εμπιστεύονταν τόσο την άλλοτε υπερασπιστή της Δημοκρατίας, η οποία εκχώρησε τα δικαιώματα σε οικονομικούς τυχοδιώκτες που λειτουργούν για λογαριασμό των αγορών, που την κατάλληλη στιγμή θα τραβούσαν το χαλί της οικονομικής της ευρωστίας;

Ερωτήματα που απαντούν αφεαυτών στα ήδη καταστρωμένα σχέδια. Η χρεωκοπία της Ελλάδος αποτελεί “έδαφος της Αλάστορος Υπερδύναμης” για καλυμμένα νώτα. Παράλληλα στα καταστρωμένα σχέδια, στον επιτελικό χάρτη της αναμέτρησης, προσπαθούν να δώσουν ρόλο και στην Τουρκία, τον στρατηγικό Ιανό της περιοχής. Ενώ στο Ιράν μπορούν να της αποδώσουν ρόλο επιθετικού συμπαίκτη, στη Σαουδική Αραβία μόνο του συμμάχου με τη χώρα αυτή διεκδικεί. Σχέση που δεν ικανοποιεί την Υπερδύναμη.

Προϊόντος του χρόνου, η Αμερική όλο και περισσότερο υστερεί μπροστά στο δίπολο Ρωσίας - Κίνας, γιαυτό και βιάζεται. Βιάζεται να επιτεθεί. Όμως τώρα, οι συμβατικές πολεμικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να δικαιολογήσουν μια τέτοια αναμέτρηση. Γιαυτό θα είναι με μορφές πυρηνικού πολέμου.

Μια τέτοια μορφή μόνο ο Αρμαγεδδών την προσφέρει, και θα είναι η προσφορά της τελικής πτώσεως, οικονομικής και ηγεμονικής. Θα είναι λίγο μετά τις Αργινούσες της.
Ας κλείσουμε τα μάτια για ένα λεπτό (διότι για περισσότερο δύσκολα θα αντέξουμε) κι ας δούμε τον εφιάλτη που θα είναι η Ελλάδα, αν τυχόν στις εκλογές τα Μνημονικά κόμματα λάβουν την εντολή να σχηματίσουν εκ νέου κυβέρνηση, κυβέρνηση ανδρείκελων της Τρόικας, αλλά κυβέρνηση.

Όλη η Ελλάδα θα μετασχηματισθεί ταχέως σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, δηλαδή σε ένα απέραντο Στρατόπεδο Καταναγκαστικής Εργασίας νέου τύπου.

Εδώ να σταθούμε επίσης ένα λεπτό για να θυμηθούμε πώς λειτουργούσαν τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης (μάλιστα το καθένα έως την τελευταία στιγμή, ενώ το σύμπαν γύρω τους κατέρρεε).

Ο χρυσούς κανών για τη λειτουργία ενός Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως είναι να υπάρχει πάντα για τον καθένα ένας κατώτερος.

Μια κολασμένη ιεραρχία κλιμακούμενη διαρκώς προς τα κάτω με τελευταίο σκαλί, «τελική λύση» τον θάνατο.

Στο βιβλίο του «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος», ο Πρίμο Λέβι (Ιταλός Εβραίος κρατούμενος των Ναζί που επέζησε για να αυτοκτονήσει πολλά χρόνια μετά, αλύτρωτος απ’ τον εφιάλτη) περιγράφει τη φρίκη αυτής της διαδικασίας που παράγει τόσο φόβο ώστε να κάνει τον άνθρωπο ικανό για τα πάντα προκειμένου να επιζήσει μια μέρα παραπάνω, μιαν ώρα ακόμα.

Τηρουμένων των αναλογιών, το τρέχον πολιτικό σύστημα, υπήκοο στη νέα Κομαντατούρ, εφαρμόζει την ίδια πολιτική ιεράρχησης προς τα κάτω στους μισθούς (διότι πάντα υπάρχει κάπου -π.χ. στη Βουλγαρία- ένας κατώτερος μισθός), στις συντάξεις, στην ασφάλιση -διότι κάπου υπάρχει το χειρότερο- σε όλα!

Αν σε αυτό προσθέσετε τον διαχωρισμό των εργαζομένων σε αλληλοϋποβλεπόμενες ομάδες με «κίτρινα αστέρια» (στον ιδιωτικό τομέα) «πράσινα αστέρια» (στον δημόσιο τομέα) «λευκά αστέρια» (οι άνεργοι) και «μαύρα αστέρια» (οι μετανάστες), οι ομοιότητες αρχίζουν να γίνονται ανατριχιαστικές.

Αν τώρα, σε αυτό το Στρατόπεδο Καταναγκαστικής Εργασίας η Ωραία Ελλάς προσθέσετε 30 επιμέρους Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Μεταναστών που θέλει να εγκαταστήσει σε 30 σημεία της Επικράτειας ο χερ Χρυσοχοΐδης, ο Εφιάλτης είναι εδώ. Ο Εφιάλτης της κοινωνικής αποσάθρωσης της χώρας καθώς και της οριστικής ηθικής χρεωκοπίας όλων μας.

Βεβαίως, το σχέδιο αυτό είναι ατελέσφορο, δεν πρόκειται να συντελεσθεί. Πόσες χιλιάδες μετανάστες θα κλείσουν οι φωστήρες μας σ’ αυτά τα κατ’ ευφημισμόν «κέντρα φιλοξενίας(!); Χίλιους στο καθένα; Τριάντα χιλιάδες στην επικράτεια; Οι υπόλοιπες 970.000 τι θα γίνουν;

Μπορεί αυτό το σχέδιο να ’ναι γελοίο και ανήθικο, δείχνει όμως τις προθέσεις των εμπνευστών του.

Καλύτερα δεσμοφύλακας ο νέος απ’ την Κοζάνη, φερ’ ειπείν, παρά άνεργος. Σήμερα! Και καλύτερα μαφιόζος μεθαύριο, παρά απλός δεσμοφύλακας αύριο.

Αυτήν την κολασμένη «άνοδο» της καθόδου στον 'Αδη μας προτείνει το πολιτικό σύστημα της ΠΑΣΟΚΟΝΟΥΔΟΥΣ (με ολίγην από Καρατζαφέρη και Χρυσή Αυγή).

Τότε, γιατί να μην πουλάμε και ηρωίνη; καλύτερη αυτή η, έστω βρόμικη δουλειά, παρά η ανεργία. Αλλά, «αν αυτό είναι το πολιτικό σύστημα...», όπως θα έλεγε και ο Πρίμο Λέβι, τότε καλύτερα να πάμε να κόψουμε τον λαιμό μας...

Και, μια και μιλάμε σήμερα για φρικώδεις παραμέτρους της πολιτικής ζωής 70 χρόνια μετά τη συντριβή του ναζισμού, να μην παραλείψουμε τη «Χρυσή Αυγή».

Ιδιαίτερα μετά τη «νομιμοποίηση» που της προσέφερε ο κ. Σαμαράς εντάσσοντάς την σε μία απ’ τις εκδοχές της Δεξιάς!!

Συμβαίνει λοιπόν το εξής παράδοξο: ορισμένοι δεξιοί πολίτες, απογοητευμένοι από τη μεταστροφή της Ν.Δ. υπέρ του Μνημονίου και από τις συνεχείς κωλοτούμπες του κ. Καρατζαφέρη, να στρέφονται τώρα προς τη Χρυσή Αυγή, για να εκφράσουν την αντιμνημονιακή τους οργή. Τι σχέση έχει, όμως, η Χρυσή Αυγή με τον πατριωτισμό αυτών των πολιτών; - τι σχέση έχουν οι επίγονοι των Ναζί, με την Ελλάδα και τα προβλήματά της;

Η Χρυσή Αυγή εμφορείται από την ίδια ναζιστική ιδεολογία των Γερμανών επί Κατοχής και των προδοτών που συνεργάσθηκαν μαζί τους, των δωσιλόγων.

Τι σχέση έχει η Χρυσή Αυγή με την εθνική ανεξαρτησία; Μήπως του διαμελισμού της Ελλάδας, όπως ακριβώς τη διαμέλισαν οι ιδεολογικοί της πρόγονοι;

Βεβαίως ζούμε (και λόγω κρίσης) σε μιαν περίοδο ιδεολογικής σύγχυσης - που μάλιστα την επιτείνουν «ευφυείς» κινήσεις, όπως αυτή του επιτελείου της Ν.Δ. να χαρακτηρίσει «αριστερό» τον κ. Καμμένο.

Όπως ζούμε επίσης και σε μια περίοδο προεκλογικής δημαγωγίας. Χαρακτηριστική αυτής της δημαγωγίας είναι και η μετάθεση, εν όψει εκλογών, της συζήτησης από το Μνημόνιο στο μεταναστευτικό - μέγα πρόβλημα, που όμως δεν μπορεί να λυθεί εκ του προεκλογικού προχείρου.

Μπορεί όμως να «σπρώξει», η αναθέρμανσή του (απ’ το ΠΑΣΟΚ), αρκετούς ψηφοφόρους της Ν.Δ. στην «αγκαλιά» των ναζιστών της Χρυσής Αυγής (μάλιστα με τις ευλογίες της όλο και πιο πολύ ανοηταίνουσας Ν.Δ.) - παράδοξο; Οχι! Απλώς ηλίθιο. Αλλά και καταστροφικό.

Έρχονται εκλογές! Είναι η ώρα να δείξει η οργή τη σοφία της και η ανάγκη την ισχύ της...

Του Στάθη από enikos