Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Αυγ 2011

Το «στοίχημα» του Βαγγέλη Βενιζέλου, για «ολική επαναφορά» (του ίδιου και του ΠΑΣΟΚ), μετά τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου για την (εκ νέου) «σωτηρία» της Ελλάδας, στηρίχθηκε σε τρείς υποθέσεις:

* Πρώτον, ότι η συμφωνία θα δούλευε πράγματι, κι ότι θα ηρεμούσαν οι αγορές απέναντι στο ελληνικό χρέος, χωρίς άλλες πιέσεις (δηλαδή με αποκλιμάκωση των spreads και των CDS)

* Δεύτερον, ότι το «Μνημόνιο», βελτιωμένο και επαυξημένο μετά την ψήφιση του «Μεσοπρόθεσμου», θα άρχιζε σύντομα να δουλεύει και να αποδίδει…

* Τρίτον, ότι θα ξεκινούσε σύντομα και η εκταμίευση του ΕΣΠΑ, αυτό που κάποια στιγμή ονομάστηκε… «ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ».

Αν – και όταν – συνέβαιναν όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα και πρόωρες εκλογές. Ώστε το ΠΑΣΟΚ να επιβάλει συγκυβέρνηση με τους δικούς του όρους. Και με το Βαγγέλη, πλέον, «σωτήρα της χώρας»

Τελικώς, όμως, δεν συμβαίνει τίποτε απ’ όλα αυτά!

– Πρώτον, το Σχέδιο δεν φαίνεται να δουλεύει από την πλευρά των Ευρωπαίων: Ακόμα κι αν όλα πάνε καλά με το ελληνικό χρέος, οι αγορές δεν καθησυχάζονται. Ούτε για την Ελλάδα (για το χρέος της οποίας απαιτούν πολύ μεγαλύτερο «κούρεμα»), ούτε για τη μεταδοτικότητα της κρίσης χρέους σε άλλα κράτη της ευρωζώνης.

Οι πιέσεις σε Ιταλία και Ισπανία επανήλθαν. Η Γαλλία και το Βέλγιο μπαίνουν κι αυτές στο «στόχαστρο». Τα κεφάλαια που έχει στη διάθεσή του ο Μηχανισμός Στήριξης (το EFSF) δεν επαρκούν. Ακόμα και η αύξηση των κεφαλαίων του Μηχανισμού θα απαιτούσε πολύ χρόνο, ενώ οι αγορές έχουν ήδη δείξει τα δόντιά τους.

Το ευρωομόλογο, που θα μπορούσε ακόμα να σώσει την ευρωζώνη, το απορρίπτει πεισματικά η Γερμανία (και τρία-τέσσερα ακόμα κράτη μέλη).

Η σωτηρία της ευρωζώνης απαιτεί πολιτική βούληση, χρόνο και χρήμα.

Οι ηγέτες της ευρωζώνης δεν έχουν πολιτική βούληση.

Οι «πλεονασματικές χώρες» δεν δίνουν χρήματα.

Και οι «ελλειμματικές» χώρες δεν έχουν πια χρόνο – ήδη τις κατασπαράσσουν τα «πιράνχας» της κερδοσκοπίας…

Η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους συνέπεσε με μια αντίστοιχη κρίση του αμερικανικού χρέους. Αυτό αποδυναμώνει όλους, ενώ αποθαρρύνει τον καθένα ξεχωριστά να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Αρχίζει να κυριαρχεί το ένστικτο: «ο σώζων εαυτόν…»

– Δεύτερον, το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο στην Ελλάδα έχουν ήδη αποτύχει! Όλα τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την κριτική που άσκησε η Αντιπολίτευση:

Το έλλειμμα αυξάνεται, αντί να μειώνεται, όπως προειδοποιούσε η Αντιπολίτευση.

Η ύφεση είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο την υπολόγιζαν, ακριβώς όπως προειδοποιούσε η Αντιπολίτευση. Και είναι η ύφεση που δεν επιτρέπει να μειωθεί το έλλειμμα, παρά τις θυσίες και τις ακόμα μεγαλύτερες θυσίες.

Άλλες χώρες, όπως η Βρετανία, προσανατολίζονται σε μέτρα παρόμοια με αυτά που πρότεινε για την Ελλάδα ο Αντώνης Σαμαράς: μείωση της φορολογίας και επανεκκίνηση της οικονομίας.

Ακόμα και η Τρόϊκα αρχίζει να συζητά τέτοια μέτρα, που μέχρι πριν λίγο τα απέρριπτε και τα ξόρκιζε…

* Τρίτον, η εκταμίευση του ΕΣΠΑ (που κι αυτή την είχε προτείνει ο Σαμαράς από το Δεκέμβριο του 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ ακόμα μοίραζε… «παροχές»), θα πάρει χρόνο. Και χρόνος δεν υπάρχει πια (για την κυβέρνηση).

Το κλίμα στις διεθνείς αγορές είναι κακό – και δεν φαίνεται να βελτιώνεται…

Το κλίμα στις κοινωνίες της Ευρώπης (δείτε στη Βρετανία, πιο πρόσφατα) επιδεινώνεται συνέχεια και προοιωνίζεται τα χειρότερα για το φθινόπωρο.

–Και η κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται πια σε πλήρες αδιέξοδο

Σ’ αυτές τις συνθήκες όλος ο σχεδιασμός του κ. Βενιζέλου (και του ΠΑΣΟΚ) φαίνεται να αποτυγχάνει.

Πράγματι, μπορεί να οδηγηθεί σε εκλογές. Αλλά σε πολύ διαφορετικές εκλογές από εκείνες που ονειρευόταν ο ίδιος:

Σε εκλογές ανάγκης για την «εγκατάλειψη του σκάφους»!

Όχι σε εκλογές «εδραίωσης της κυριαρχίας το»…

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος βρέθηκε τη λάθος στιγμή, να υπερασπίζεται τη λάθος συνταγή, με λάθος συμμάχους, σε λάθος διεθνές περιβάλλον και σε ένα θέμα που δεν πολύ-καταλάβαινε.

Η κρίση παίρνει τέτοιες διαστάσεις που αλλάζει τους συσχετισμούς σε διεθνή κλίμακα. Όχι μόνο τους συσχετισμούς γεωπολιτικής ισχύος…

Και τους συσχετισμούς στο χώρο των ιδεών. Και της εφαρμοσμένης πολιτικής ακόμα…

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου πόνταρε στη «διεθνή οικονομική διακυβέρνηση» που σήμερα καταρρέει.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, πόνταρε σε κάτι που δεν πολύ-πίστευε, ακριβώς γιατί δεν καταλάβαινε την κατάρρευση που ερχόταν.

Μια κρίση ολοκληρώνεται, όταν συντρίβονται όχι μόνο όσοι πίστεψαν στο λάθος, αλλά κι όσοι δεν πίστευαν τίποτε, παρά μόνο στην ευκαιρία για εξουσία: οι καιροσκόποι!

Κι όταν παραμεριστούν και οι καιροσκόποι, τότε αρχίζει να αχνο-φαίνεται η Ελπίδα

Οι ιδαλγοί του παλιού που έχει καταρρεύσει χωρίς οι ίδιοι να το έχουν αντιληφθεί, έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητό μας, όπως ο Δόν Κιχώτης.

Όσοι τους ακολουθούν, χωρίς να τους πιστεύουν, έχουν καταγραφεί όπως ο Σάντσο Πάντσα.

Για να ξεκινήσει το καινούργιο, πρέπει να παραμεριστούν και οι Δον Κιχώτες και οι Σάντσο Πάντσα…

ΝΖ



Σκίτσο Π. Ζερβός στην Ελευθεροτυπία


Συνέντευξη του Σόιμπλε φιλοξενεί στο επόμενο τεύχος του το SPIEGEL. Ο Γερμανός υπ. οικονομικών δήλωσε αντίθετος με επιπλέον μέτρα υπερ των υπερχρεωμένων χωρών. "Δεν θα υπάρξει κολεκτιβοποίηση των χρεών ούτε αμέριστη συμπαράσταση" είπε. "Υπάρχουν συγκεκριμένοι μηχανισμοί βοηθείας που βελτιώνονται" συμπλήρωσε.

Τα ευρωομόλογα που ζητάνε πολλοί επικριτές της στάσης της Γερμανίας, ο Σόιμπλε τα απέκλεισε όσο τα κράτη έχουν "τη δική τους οικονομική πολιτική με διαφορετικά επιτόκια τα οποία και χρειάζονται σαν κίνητρο και μέσο επιβολής κυρώσεων".

Στην ερώτηση αν θα σταματήσει η βοήθεια προς χώρες που δεν θα εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει ο Σόιμπλε είπε:
"Δεν θα υπάρξει σωτηρία πάση θυσία. Δεν θέλεω να κάνω εικασίες για το τι θα γίνει σε τέτοια περίπτωση. Αλλά θα ήμασταν μια αστεία κυβέρνηση αν δεν είχαμε προετοιμαστεί για όλες τις πιθανότητες, όσο απίθανες κι αν φαίνονται".

Ο Σόιμπλε βλέπει την κρίση χρέους σαν ιστορική πρόκληση.
"Σε άλλα μέρη του κόσμου παρακολουθούν αν θα καταφέρουν οι δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες μας, με τις αναπότρεπτες μακροχρόνιες διαδικασίες που απαιτεί καμιά φορά η δημοκρατία, να λύσουν αυτά τα προβλήματα που προκύπτουν στη δημοκρατία η οποία τείνει να ξοδεύει περισσότερα χρήματα απ' όσα έχει στη διάθεσή της".



Για θερμό επεισόδιο στη μεσόγειο, προετοιμάζεται η Τουρκία σε περίπτωση που η Κύπρος αρχίσει τις υποθαλάσσιες ενεργειακές έρευνες, ή η Ελλάδα οριοθετήσει, όπως αναφέρουν πληροφορίες, την αποκλειστική οικονομική της ζώνη.Αυτές τις πληροφορίες μεταδίδει το Sigma Live.το οποίο επικαλείται πηγή του ελληνικού ΥΕΘΑ!

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ



Η Άγκυρα παρουσιάζεται έτοιμη να δημιουργήσει την δική της Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στην Μεσόγειο, όπως έκανε και στο παρελθόν στην Μαύρη Θάλασσα, αγνοώντας την Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η κίνηση της Άγκυρας, συνιστά αυτομάτως και απειλή προς την Ελλάδα και την Κύπρο σε περίπτωση που η Λευκωσία αρχίσει τις υποθαλάσσιες ενεργειακές έρευνες στο οικόπεδο 12, ή, η Ελλάδα οριοθετήσει, όπως αναφέρουν πληροφορίες την αποκλειστική οικονομική της ζώνη.

Οι Τούρκοι δείχνουν ότι η Κύπρος αποτελείται από δύο κράτη και η αποκαλούμενη γι αυτούς «νότια» Κύπρος έχει περιορισμένη ΑΟΖ.

Η Τουρκία, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το δίκαιο της θάλασσας, είναι έτοιμη να υποδείξει μάλιστα συγκεκριμένο χάρτη, προσπαθώντας να δημιουργήσει προηγούμενο, αποκόπτοντας στην ουσία την Ελλάδα από την Κύπρο.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή από το Ελληνικό Πεντάγωνο η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω, διότι δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση τον ενεργειακό εγκλωβισμό της, σε μια θαλάσσια περιοχή η οποία, για την Άγκυρα είναι διεκδικήσιμη.

Μπορεί σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών να απέφυγε να προσδιορίσει το είδος της τουρκικής αντίδρασης, αλλά ουδείς μπορεί να αποκλείσει επεισόδιο αντίστοιχο με εκείνο της 13ης Νοεμβρίου 2008, όταν πυραυλάκατος και κανονιοφόρος του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού εισήλθαν στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και παρενόχλησαν το ερευνητικό σκάφος υπό παναμαϊκή σημαία που διενεργούσε έρευνες για λογαριασμό νορβηγικής εταιρείας ανοικτά της Πάφου.

Πάντως, σε δηλώσεις της για το θέμα, η υπουργός Εξωτερικών, Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλή τόνισε ότι η Τουρκία πρέπει πρώτα να επικυρώσει τη συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, να έρθει σε συμφωνία με τις γειτονικές της χώρες και μετά να παρουσιάσει χάρτη οριοθέτησης της δικής ΑΟΖ. «Επίσης» πρόσθεσε η υπουργός, «δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχει να κάνει με την Νoble Energy, δηλαδή με Αμερικανικά συμφέροντα».

Εκρηκτικό είναι το οικονομικο-κοινωνικό κοκτέιλ στην Ελλάδα, τόσο που μπορεί να εκραγεί και να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές – άλλωστε ο Βενιζέλος μας προειδοποίησε ότι θα έχουμε δύο θερμούς μήνες (τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο).

Γιατί μπορεί τώρα ο Γιώργος να κάνει διακοπές, και να μην θέλει με τίποτα εκλογές, όμως η κρίση δεν πάει παραλία. Η κρίση οξύνεται...

- Οι άνεργοι θα φθάσουν το 1,5 εκατ. τον Δεκέμβριο του 2011, ενώ η ανεργία πλήττει και τις παραγωγικές ηλικίες (40-45) και όχι μόνο νέους και γυναίκες.

- Μείωση του τζίρου 25% στις εκπτώσεις.

- Αύξηση του ΦΠΑ στο 23% για τις επιχειρήσεις εστίασης.

- 1 στις 4 επιχειρήσεις κλείνει τους επόμενους μήνες.

- Αδυναμία πληρωμής ασφαλίστρων από τους επαγγελματοβιοτέχνες, που πλήττει την βιωσιμότητα του ΟΑΕΕ.

- Εντείνεται η αποβιομηχάνιση στη Βόρειο Ελλάδα.

Η κατάσταση μοιάζει με Λερναία Ύδρα, όποιο πρόβλημα και να λύσεις προκύπτουν άλλα δύο. Η εκτίμηση είναι πως όσο περνά ο καιρός η κρίση θα παροξύνεται και δεν θα ομαλοποιείται η οικονομία. Και όπως ξέρει καλά ο μπαμπάς Μπους (it's the economy, stupid), η οικονομία κρίνει τις κάλπες. Το μόνο που μπορεί να κρατήσει μία τέτοια κυβέρνηση είναι η εύνοια των μήντια και των ιδιοκτητών τους. Όμως οι πολίτες έχουν αυτονομηθεί από τα κυρίαρχα μήντια, τα οποία θεωρούν ότι είναι μέρος της κρίσης και του συστήματος.

Με την οικονομία σε κρίση και την κοινωνία σε ξεσηκωμό και με μία αξιόπιστη αντιπολίτευση, ποιους μηχανισμούς χειραγώγησης θα εφεύρει η κυβέρνηση;

Πηγή


Κωδικός: "Μαζέψτε καταθέσεις"

Σε αγώνα δρόμου έχουν επιδοθεί τα δίκτυα τραπεζών και τα τμήματα private banking για να συλλέξουν όσο το δυνατόν υψηλότερες καταθέσεις εν μέσω αυγουστιάτικης ραστώνης, καθώς δειλά-δειλά οι καταθέτες ανοίγουν τα…σεντούκια τους ή επιστρέφουν στην Ελλάδα.

Από την επομένη της συνόδου κορυφής της 21ης Ιουλίου και τις αποφάσεις για νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, έως την προηγούμενη Παρασκευή 5 Αυγούστου, σύμφωνα με πληροφορίες του Euro2day, είχαν επιστρέψει -συνολικά- στο τραπεζικό σύστημα καταθέσεις ύψους 1,5 δισ. ευρώ.

“Η τάση δείχνει ότι όσοι μικροαποταμιευτές σήκωσαν τα λεφτά τους από τις τράπεζες υπό τον φόβο της χρεοκοπίας πείθονται για το αντίθετο και άρχισαν να εμπιστεύονται έστω και δειλά τις ελληνικές τράπεζες“, τονίζει ο διευθύνων σύμβουλος ιδιωτικού πιστωτικού ιδρύματος και εκτιμά πως “εάν δεν υπάρξει κάποια εντυπωσιακή αρνητική εξέλιξη στην Ελλάδα ή στην ευρωζώνη η επιστροφή των καταθέσεων θα συνεχιστεί τους επόμενους μήνες”.

Παρά το γεγονός ότι προς το παρόν επιστρέφουν στα γκισέ μικρά ποσά, συγκριτικά με τις αθροιστικές εκροές ύψους 70 δισ. ευρώ, πρόκειται για πολύτιμη ρευστότητα σε μια κρίσιμη περίοδο. Και αυτό γιατί στις 20 Αυγούστου το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να αποπληρώσει ομόλογο 5,9 δισ. ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι τα ταμειακά διαθέσιμά του, που υπολογίζονται γύρω στα 11 δισ. ευρώ, θα μειωθούν ισόποσα και επομένως θα μειωθούν και οι καταθέσεις του στις ελληνικές τράπεζες.

Επιπρόσθετα, λήγουν έντοκα γραμμάτια 2 δισ. ευρώ, τα οποία αναμένεται να ανανεωθούν. Αν το Δημόσιο αντλήσει μέσω εντόκων υψηλότερο ποσό των 2 δισ. ευρώ, όπως είναι πιθανόν, τότε η ρευστότητα των τραπεζών θα μειωθεί έτι περαιτέρω.

Η εντολή που έχει δοθεί στα δίκτυα αλλά και στους υπευθύνους μεγάλων πελατών είναι να αξιοποιηθεί η συγκυρία και να προσελκύσουν καταθέσεις τόσο από μικροαποταμιευτές όσο και από αυτούς που έβγαλαν λεφτά έξω.

Σεντούκια και Κύπρος

Τα χρήματα που φυλάσσουν οι μικροκαταθέτες στο σπίτι τους εκτιμώνται στα 5 – 8 δισ. ευρώκαι από τους τραπεζικούς λογαριασμούς έφυγαν σε τρεις κυρίως φάσεις, κατά τη διάρκεια των περασμένων 6 μηνών, όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας και επικράτησε πανικός.

Τα τραπεζικά στελέχη υποστηρίζουν ότι από αυτά τα χρήματα έχει επιστρέψει τις τελευταίες 11 ημέρες στα γκισέ το ποσό του 1 δισ. ευρώ. Τα υπόλοιπα περίπου 500 εκατ. ευρώ προέρχονται από τις κυπριακές τράπεζες, στις οποίες οι Έλληνες καταθέτες προσέτρεξαν μαζικά τον τελευταίο χρόνο, ανοίγοντας λογαριασμούς για να… σώσουν τα χρήματά τους.

Καταλυτικό ρόλο στη μεταφορά των καταθέσεων -εκτιμώνται στα 20 δισ. ευρώ περίπου- στην Κύπρο έπαιξε η αμεσότητα που προσφέρει στον Έλληνα (τόσο γλωσσικά όσο και πρακτικά) το κυπριακό τραπεζικό σύστημα, το οποίο διαθέτει στην ελληνική αγορά δεκάδες υποκαταστήματα.

Η αδυναμία που εμφανίζει η κυπριακή οικονομία θορύβησε τις τελευταίες ημέρες τους Έλληνες, οι οποίοι άρχισαν να φέρνουν στις ελληνικές τράπεζες τις καταθέσεις τους. “Πρόκειται για ποσά της τάξεως των 20.000 – 100.000 ευρώ”, αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, συμπληρώνοντας ότι η αλλαγή τάσης ξεκινά πάντα από τους μεσαίους καταθέτες και στο τέλος, εφόσον το περιβάλλον είναι απόλυτα ασφαλές, ακολουθούν τα χοντρά πορτοφόλια.

Πηγή


  • Γ. Α. Παπανδρέου: «Πότε δεν θα κατέφευγα στο ΔΝΤ, δεν έχει φήμη, ούτε για την κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε για την αποτελεσματικότητα του»!



Αυτά διεκήρυττε όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο μεγαλύτερος μειοδότης που ανέδειξε ποτέ η Ελληνική ιστορία…

Και αντ’ αυτών, αυτό το πολιτικό σίχαμα, αυτό το πουλημένο τομάρι, ανέδειξε με τις πράξεις του ως ύψιστη πολιτική αρετή την εξαπάτηση…

Διέλυσε τον κοινωνικό ιστό με το αντεθνικό νομοσχέδιο για την ιθαγένεια…

Βύθισε στη φτώχεια, στην απελπισία και στην αβεβαιότητα τον ηλίθιο ελληνικό λαό που τον πίστεψε…

Δημιούργησε στρατιές απελπισμένων και ανέργων…

Επιχορήγησε με το αίμα του ελληνικού λαού τα ληστρικά υποκαταστήματα του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου…

Οδήγησε στην αυτοκτονία εκατοντάδες επιχειρηματίες που είδαν μέσα σε ένα χρόνο να πάνε στράφι οι κόποι και ο ιδρώτας μιας ζωής…

Διέλυσε την παιδεία και την υγεία…

Ξεπούλησε και τα τελευταία ασημικά της χώρας…

Προνόησε την ελεύθερη μαστουροποίηση της νεολαίας…

Μετέτρεψε το κέντρο των μεγάλων αστικών πόλεων σε γκέτο παραεμπορίου, συμμοριών, αστέγων και τοξικομανών…

Παραχώρησε το Αιγαίο στους προαιώνιους εχθρούς μας…

«Παρέλαβε πατρίδα και όταν θα μας αδειάσει τη γωνιά, θα παραδώσει στις επόμενες γενιές μια ασήμαντη γειτονιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εθνική αξιοπρέπεια, χωρίς υπόσταση, χωρίς μέλλον και προοπτική, βυθισμένη στην ανέχεια, στην απόλυτη δυστυχία και στη διεθνή ανυποληψία»

Ο Θεός των Ελλήνων ας μεριμνήσει να βρεθεί το άγιο χέρι του τυρανοκτόνου που θα απαλλάξει τον χυδαίο προδότη από την μίζερη ζωή του και την Ελλάδα από τον αφανισμό...

Θα είναι κατά πάσα πιθανότητα, το κρισιμότερο σαββατοκύριακο για την ευρωπαική – και όχι μόνο την ελληνική – οικονομία, μέχρι το …επόμενο.

Κι αυτό γιατί κατά τη διάρκεια του, αναμένεται ότι θα κορυφωθούν οι διεργασίες στο τρίγωνο Παρίσι – Βερολίνο – Βρυξέλλες, προκειμένου να βρεθεί μια συνολική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, που εντός του Σεπτεμβρίου θα απειλήσει πλέον και τη Γαλλία.

Και με τη λογική ότι οι αγορές «ρίχνουν» το ένα κάστρο μετά το άλλο, τότε δεν απομένει παρά η …Γερμανία. Το σενάριο, έως πριν από λίγο καιρό θα θεωρούνταν «φαντασίας».

Όμως, το ίδιο δεν θα ίσχυε, προ έτους, αν κανείς έλεγε ότι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο το Παρίσι θα δεχθεί επίθεση των κερδοσκόπων;

«Κι όμως, σήμερα, φτάσαμε να το θεωρούμε περίπου ως δεδομένο» υποστηρίζεται από αρμόδια πηγή του οικονομικού επιτελείου, που παρακολουθεί, μέσω της αγοράς ομολόγων, τις εξελίξεις στον ευρωπαικό χώρο.

Άλλωστε, μια ματιά στη διαμόρφωση των spreads των 10ετών γαλλικών ομολόγων, αλλά και των CDS, αρκεί για να πείσει για του λόγου το αληθές. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι κανείς δεν ασχολείται πλέον με τα αντίστοιχα ισπανικά, τα οποία δίνουν μάχη οπισθοφυλακής, για να μην χάσουν το φράγμα των 300 μονάδων βάσης.

Ωστόσο, θεωρείται περίπου σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, αν την Τρίτη, μετά τη συνάντηση τους, Μέρκελ και Σαρκοζί περιορισθούν σε ένα απλό ευχολόγιο. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με τα ιταλικά spreads, παρά τα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Οι αγορές δεν πείθονται πλέον από τέτοιου είδους εξαγγελίες.

Κοινώς, δεν τις φοβούνται ότι μπορούν να διορθώσουν τις οικονομίες, που αφορούν, και άρα να χάσουν τα λεφτά που επενδύουν στην …καταστροφή τους. Κατά συνέπεια, σε αυτή τη περίπτωση, Ιταλία και Ισπανία θα πρέπει να θεωρούνται καταδικασμένες, ενώ στο κάδρο θα μπει άμεσα η Γαλλία. Κατά συνέπεια, ο πολύ σκληρός πυρήνας του ευρώ…


Εισαγωγική παρατήρηση: Το Καθηγητή Κοινωνιολογίας James Petra, συνάντησα στη Νέα Υόρκη, δυο-τρείς φορές ως μεταπτυχιακός φοιτητής, όταν έκανα μια εργασία για την Λατινική Αμερική. Δεν συμφωνούσα με τις θεωρίες του. Όμως, καμιά εργασία για την Λ. Αμερική, δεν είναι ολοκληρωμένη, αν δεν παραθέσεις και τις απόψεις του Petra. Ετσι, αναγκάστηκα να διαβάσω τα βασικά του βιβλία. Ακόμα και αν διαφωνείς μαζί του, όπως εγώ, έχει μια διεισδυτική ματιά, που συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των κοινωνικών διεργασιών και στην εξήγηση πολλών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών φαινομένων.

Ο Καθηγητής Petras, ήταν φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, πίστεψε στο όραμά του για την Ελλάδα και διετέλεσε σύμβουλός του. Όμως, ένα ασυμβίβαστο πνεύμα, όπως ο Petras, δεν θα μπορούσε να παραμείνει για πολύ καιρό δίπλα στον Ανδρέα.

Χθές βρήκα στο site του το άρθρο που ακολουθεί με τίτλο: PASOK: Pan Hellenic Socialist Kleptocrats και ημερομηνία 5 Ιουλίου 2011.

Πρόκειται για την πληρέστερη περιγραφή του φαινομένου ΠΑΣΟΚ και την πλήρη αποδόμηση της πολιτικής του. Και μάλιστα εξ αριστερών. Επαναλαμβάνω, ασχέτως, αν διαφωνείς με τον Petra, η ματιά του σε βοηθά να δείς καλύτερα τα γεγονότα.

ΚΡ

ΠΑΣΟΚ: Πανελλήνιοι Σοσιαλιστές Κλεπτοκράτες

«Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει αγοραστεί. Eίναι νοικιασμένος. Πουλάει επιχειρήσεις του ελληνικού δημοσίου στις πολυεθνικές. Μειώνει μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας, κατ’ εντολήν του ΔΝΤ. Παραδίδει τα δημόσια ταμεία στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στηρίζει τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης. Δίνει εντολές στο Ελληνικό Λιμενικό Σώμα να συνεργήσει στον αποκλεισμό της Γάζας από τον Νετανιάχου».

Διαδηλωτής της Πλατείας Συντάγματος, Αθήνα, 3 Ιουλίου 2011.

Εισαγωγή

Μια αυτοαποκαλούμενη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Ελλάδα επιβάλλει, πότε με κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και πότε με αστυνομική βία, τις πιο βαθιές ανατροπές στους μισθούς, τις συντάξεις, τις θέσεις εργασίας, την παιδεία, την υγεία και τη φορολογία, που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Το ΠΑΣΟΚ έχει παραιτηθεί πλήρως από κάθε αξίωση κυρίαρχης κυβέρνησης, και παραδίδει τις προοπτικές της τωρινής και μελλοντικής χάραξης της Ελληνικής μακρο- και μικροπολιτικής στην Ε. Κ. Τ., το ΔΝΤ και τους ισχυρούς ηγέτες της Ε. Έ. Γερμανούς και Γάλλους.

Το λεγόμενο πρόγραμμα «λιτότητας» προβλέπει τη λεηλασία και τη δημοπράτηση αφενός όλων των στρατηγικής σημασίας κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου και αφετέρου των μεγάλων κρατικών εκτάσεων, από ιστορικούς χώρους, μέχρι χώρους αναψυχής. Ποτέ πριν δεν έχει κάποιο καθεστώς, σοσιαλιστικό ή μη, αναγκάσει τόσο απροκάλυπτα και βάναυσα μια ανεξάρτητη χώρα, να επιστρέψει στην πιο στυγνή μορφή αποικιοκρατίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Ο κοινοβουλευτικός δρόμος προς την αποικιακή λεηλασία

Το μεγάλο άλμα της Ελλάδας προς τα πίσω έχει συντελεστεί υπό την ηγεσία ενός «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού, του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία (97%) των «σοσιαλιστών» βουλευτών και το σύνολο του «σοσιαλιστικού» Υπουργικού Συμβουλίου, με μικρές διαρροές μόλις 4%.

Ενώ η Βουλή συζητάει και υπερψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και την υπονόμευση των δικαιωμάτων των πολιτών, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στους δρόμους και τις πλατείες. Ωστόσο, οι εκλεγμένοι ηγέτες και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αγνοούν παντελώς τις διαμαρτυρίες αυτές, υπακούοντας μόνο στον πρωθυπουργό και τα κομματικά αφεντικά που διόρισε. Η κοινοβουλευτική διαδικασία, όπως ασκείται σήμερα, είναι σαφώς εντελώς απομονωμένη από τον λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Ποια κυβέρνηση έχει την εξουσία να περιφρονεί τόσο βάναυσα τη λαϊκή βούληση; Ποιοι Βουλευτές είναι ικανοί να μειώνουν συστηματικά το βιοτικό επίπεδο ενός λαού τα τελευταία τρία χρόνια και ταυτόχρονα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να συνεχιστεί η μείωση αυτή και την επόμενη δεκαετία;

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του κόμματος, θα διαπιστώσει εύκολα ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν ένα πελατειακό κόμμα και όχι φορέας προγραμματικής αλλαγής. Το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη του εκλογική νίκη το 1981, προσφέρει ανελλιπώς θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, παροχές, δάνεια και ρουσφέτια στην εκλογική του πελατεία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η προσθήκη νέων δημόσιων λειτουργών έγινε, με πρόσχημα την υλοποίηση κοινωνικο-οικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις οποίες, υποτίθεται, οι γραφειοκράτες της δεξιάς επιχειρούσαν να σαμποτάρουν. Παρ’ όλα αυτά, ενώ η δυναμική των «μεταρρυθμίσεων» εξασθενούσε, οι διορισμοί στο δημόσιο πολλαπλασιάζονταν, ως μέρος μιας διαδικασίας για τη δημιουργία ενός ευρύτατου κομματικού μηχανισμού.

Χιλιάδες υποαπασχολούμενοι πτυχιούχοι ΑΕΙ, που διέθεταν οργανωτικά προσόντα, συνωστίζονταν στα κομματικά γραφεία και με την πάροδο του χρόνου εξασφάλιζαν μια μόνιμη θέση στο ήδη διογκωμένο γραφειοκρατικό δημόσιο. Οι προσληφθέντες εξασφάλιζαν ψήφους για τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας τις ίδιες πρακτικές με αυτές του δεξιού κόμματος της Ν. Δ.. Το δημόσιο έγινε το μεγαλύτερο γραφείο εύρεσης εργασίας για διάφορους λόγους.

Πρώτον, οι περισσότεροι «δημόσιοι υπάλληλοι» ήταν «πολυ-θεσίτες», μερικοί είχαν μέχρι τέσσερις και πέντε θέσεις, ενώ παράλληλα ήταν και αυτοαπασχολούμενοι ή εργάζονταν και στην παρα-οικονομία!

Δεύτερον, ο λεγόμενος «ιδιωτικός τομέας», στην Ελλάδα ποτέ δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί, να επενδύσει, να καινοτομήσει, να εφαρμόσει νέες τεχνολογίες, να αναπτύξει ανταγωνιστικότητα και να ανοίξει νέες αγορές.

Οι περισσότεροι από τους κορυφαίους Έλληνες επιχειρηματίες ήταν εξαρτημένοι, λόγω πολιτικών δεσμών, από το κυβερνών κόμμα για την εξασφάλιση δανείων για έργα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, ή χρησιμοποιήθηκαν για την εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών από την Ε. Έ., ή για την εισαγωγή καταναλωτικών προϊόντων.

Η είσοδος της χώρας στην ΕΕ προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά παράταξη ευκαιρίες για τεράστιες μεταφορές κεφαλαίων και δανείων, τα οποία προφανώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να «εκσυγχρονίσουν» την οικονομία και να την καταστήσουν πιο ανταγωνιστική. Σε αντάλλαγμα, η Ελλάδα μείωσε τα προϋπάρχοντα δασμολογικά εμπόδια, με αποτέλεσμα μια τεράστια ποσότητα αγαθών από κάθε γωνιά της ΕΕ να πλημμυρίσει την τοπική αγορά. Τα κονδύλια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν την πελατειακή κρατική μηχανή του ΠΑΣΟΚ. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δανείζονταν κεφάλαια της ΕΕ και στη συνέχεια έστελλαν το λογαριασμό στο κράτος, με την συνενοχή των πολιτικών. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και η μεσαία τάξη εξασφάλιζαν εύκολα δάνεια για να αγοράζουν ακριβά εισαγόμενα προϊόντα. Παράλληλα, οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί του καθεστώτος έκαναν λογιστικές αλχημείες ώστε να φαίνονται θετικοί οι δείκτες ανάπτυξης και να αποκρύπτεται το παθητικό. Όλα ήταν υποθηκευμένα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες συνέλεγαν τους τόκους, ενώ οι Δυτικοευρωπαίοι παραγωγοί βρήκαν μια δραστήρια αγορά για τα καταναλωτικά τους αγαθά. Σύμφωνα με ειδικούς, η Ελλάδα «ενσωματώθηκε» στην Ε. Έ., δυστυχώς, με μόνο κριτήριο το γεγονός ότι έγινε η πιο ανόμοια χώρα ανάμεσα στους ισχυρούς εταίρους της.

Το ΠΑΣΟΚ χτίστηκε γύρω από μια ελίτ και μια πλατιά μάζα, που ποτέ δεν κατέβαλλε φόρους, αλλά συνεχώς αντλούσε ποσά και ήταν πάντα εξαρτημένο από τον δημόσιο κορβανά. Δισεκατομμυριούχοι εφοπλιστές είχαν όλη την ευχέρεια να φοροδιαφεύγουν, αφού λειτουργούσαν υπό ξένη σημαία (Παναμά), αλλά είχαν δεσμευτεί εκ των προτέρων στην πρόσληψη Ελλήνων πλοιάρχων και σε τακτικές εισφορές στα ταμεία του κόμματος.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως δικηγόροι, γιατροί και αρχιτέκτονες, δεν δήλωναν σχεδόν καθόλου εισοδήματα, εισπράττοντας παράλληλα κάτω από το τραπέζι πληρωμές σε μετρητά, δηλαδή αδήλωτα εισοδήματα, που υπερέβαιναν κατά πολύ τις κανονικές αμοιβές τους.

Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, οι κερδοσκόποι του real estate, οι τραπεζίτες και οι εισαγωγικές εταιρείες, όλοι τους κατέβαλλαν ποσά στα κομματικά ταμεία, προκειμένου να εξασφαλίζουν φοροεκπτώσεις, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις από κοινοτικούς πόρους, τις οποίες ανακύκλωναν σε τουριστικά ακίνητα και σε τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό. Το περιτύλιγμα που απ’ έξω έδειχνε να είναι το κόμμα και οι επιχειρηματικές ελίτ, ήταν στην πραγματικότητα ένα οργανωμένο δίκτυο λωποδυτών. Πρώτα λεηλατούσαν τα δημόσια ταμεία και μετά έστελλαν τον λογαριασμό στους μισθωτούς και τους εργάτες του μεροκάματου, μιας και σε αυτές τις δύο εργασιακές ομάδες γίνεται υποχρεωτικά παρακράτηση φόρου μισθωτών υπηρεσιών.

Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα στον κόσμο να εργάζεται κανείς ως μισθωτός, αφού η μισθωτή εργασία είναι η μόνη που φορολογείται και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών και μικρών ανεξάρτητων αγροτών (ορισμένοι από τους οποίους ενοικιάζουν γη από αστούς επαγγελματίες), ιδιοκτητών μικρών ξενοδοχειακών μονάδων και εστιατόρων.

Η συντριπτική πλειονότητά τους καταβάλλει μόνο ένα μικρό μέρος τους φόρου που οφείλει, αλλά δεν παύει να κάνει χρήση όλων των προνομίων του κράτους πρόνοιας. Είναι μέρος του πελατειακού κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ και οι κύριοι δικαιούχοι της ανεξέλεγκτης ροής πιστώσεων και δανείων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την αύξηση των προσωπικών εισοδημάτων τους, αντί για τη βελτίωση της παραγωγικότητας.

Τα δάνεια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, αυξάνοντας τις εισαγωγές γερμανικών συσκευών και αυτοκινήτων, αλλά παράλληλα και εισαγωγές προϊόντων όπως η δανική και γαλλική φέτα, δηλαδή φθηνών εισαγόμενων προϊόντων που υποκαθιστούσαν και ανταγωνίζονταν τα τοπικά.

Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι κατέλαβαν και εξουδετέρωσαν τις ελληνικές αγορές, αυξάνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, ενώ η γραφειοκρατία έγινε ο εργοδότης της έσχατης ανάγκης.

Αυτές οι πρακτικές της ΕΕ και οι πελατειακές σχέσεις του κράτους του ΠΑΣΟΚ, επέτρεψαν στο κόμμα να διατηρήσει μια σταθερή βάση ψηφοφόρων, που απαρτίζονταν κυρίως από μεγάλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, μικρομεσαίους φοροφυγάδες και συνεχώς διογκούμενα στρώματα κρατικών υπαλλήλων.

Η ΕΕ εξαγόρασε επίσης την ολοένα αυξανόμενη πολιτικοστρατιωτική υποτέλεια της χώρας. Η Ελλάδα στήριξε το ΝΑΤΟ στους πολέμους του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και του Πακιστάν. Ιδιαίτερα υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, η δουλοπρέπεια του ΠΑΣΟΚ προς το κράτος του Ισραήλ και τους υποστηρικτές του Αμερικανούς Σιωνιστές ξεπέρασε εκείνη που επέδειξαν όλα τα προηγούμενα καθεστώτα στην Ελλάδα.

Ηρθε η ώρα του λογαριασμού

Οι κλεπτοκράτες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παραποίησαν τους ισολογισμούς του κράτους, με λογιστικές αλχημείες, ώστε τα συνεχώς αυξανόμενα ελλείμματα να φαίνονται σαν θετικά πλεονάσματα, ώσπου το σύστημα κατέρρευσε.

Οι τράπεζες της ΕΕ ακούμπησαν τον λογαριασμό στο τραπέζι και απαίτησαν να πληρωθούν. Το ελληνικό κράτος και η καπιταλιστική τάξη, υπό την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αποδέχθηκε αμέσως ένα πρόγραμμα «λιτότητας» και «φορολογικών μεταρρυθμίσεων».

Στην πραγματικότητα, μόνο το πρώτο από τα δύο σκόπευε να εφαρμόσει, αφού δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους πελάτες – φοροφυγάδες της ελίτ και της λαϊκής βάσης.

Σημαντικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και περιορισμός των θέσεων εργασίας έχουν θεσμοθετηθεί και επιβάλλονται στους Έλληνες πολίτες. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του κόμματος, αφού οι φουσκωμένοι μισθοί τους, οι συντάξεις, τα προνόμια και οι απολαβές τους εξαρτώνται από την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος, με τη σειρά του, εξαρτάται από τους αυτοκράτορες τραπεζίτες και τους κάθε λογής αστούς κλεπτοκράτες. Η ίδια η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξαρτάται από τη ροή των δανείων της ΕΕ, τους μηχανισμούς στήριξης και τις αποκρατικοποιήσεις, προκειμένου να διατηρήσει τους πελάτες του.

Το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυταρχικού κόμματος. Σέρνεται δουλοπρεπώς στα πόδια των τραπεζιτών και των ισχυρών ηγετών της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα μπήγει το μαχαίρι στο λαιμό εκατομμυρίων φτωχών Ελλήνων συνταξιούχων, μισθωτών και εργατών.

Η βάση του ΠΑΣΟΚ, που απαρτίζεται από αστούς φοροφυγάδες, είναι η κομματική του πελατεία που ελάχιστα επηρεάζεται από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Απόδειξη: τα φορολογικά έσοδα έχουν μειωθεί λόγω της βαθιάς ύφεσης και της φοροδιαφυγής.

Όσο το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ εντείνει και επεκτείνει την επίθεσή του εναντίον των εισοδημάτων των εργαζομένων και όσο η μαζική αντίσταση πολλαπλασιάζεται, ο δείκτης ανεργίας των νέων (55%) αυξάνει την απελπισία και τη διάθεση αντιπαράθεσης με μια κυβέρνηση, η οποία γίνεται όλο και πιο καταπιεστική και επιρρεπής στη βία.

Έχοντας απόλυτα επικεντρωθεί στο στόχο του να ρουφήξει το μεδούλι από τα ισχνά οστά των εισοδημάτων των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφώνησε να παραχωρήσει στην ΕΕ και το ΔΝΤ την εποπτεία, την τιμολόγηση και την πώληση του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου. Με άλλα λόγια, η αποπληρωμή του χρέους είναι ο μοχλός για τη μεταφορά της εθνικής κυριαρχίας στις ιμπεριαλιστικές χώρες και για τη μεγιστοποίηση της εξαγωγής πλούτου από τους εργαζόμενους. Αυτό που θα απομείνει από το «Ελληνικό Δημόσιο», είναι οι δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού, στις οποίες θα ανατεθεί η επιβολή διά της βίας της νέας ιμπεριαλιστικής τάξης πάνω στην εκμεταλλευόμενη και εξαθλιωμένη πλειοψηφία.

Εν μέσω αυτής της καταστροφικής πορείας των γεγονότων, της λεηλασίας και της φτώχειας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιστοί στην κομματική γραμμή. Εξακολουθούν να στηρίζονται στην βάση του 25%, την μάζα των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών, τραπεζιτών, τεχνοκρατών, συμβούλων και φοροφυγάδων, που θα εξακολουθήσει να στηρίζει το καθεστώς, αφού ελάχιστα επηρεάζεται από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Ο μηχανισμός στήριξης θα επιτρέψει στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να εισπράττουν τις παχυλές συντάξεις τους, αφού θα τους έχει καταψηφίσει ο λαός.

Οι αυτοαπασχολούμενοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, θα εξακολουθήσουν να αισχροκερδούν από αδήλωτες τουριστικές επιχειρήσεις και έσοδα από ακίνητα, ενώ οι υπόλοιποι συμπολίτες τους θα φτωχαίνουν.

Το ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου και η παρέα του, έχουν αποδείξει ότι οι «εκλογικές διαδικασίες» μπορεί να είναι συμβατές με την πιο άθλια παράδοση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, με μια εντεινόμενη σκληρή καταστολή εναντίον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και με μια βαθιά, μακροχρόνια μείωση του βιοτικού του επιπέδου.

Η ελληνική εμπειρία, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει ότι, όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, οι διαφορές μεταξύ συντηρητικών και σοσιαλιστών εξαφανίζονται.

Οι δημοκρατικές ελευθερίες υπάρχουν μόνο για όσο διάστημα η πλειοψηφία υποτάσσεται στην υπεροχή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντόπιων κλεπτοκρατών – ολιγαρχών συνεργατών τους.

Χωρίς αμφιβολία θα γίνουν εκλογές, ακόμα και αν το βιοτικό επίπεδο έχει συρρικνωθεί δραματικά, οι πληρωμές στους δανειστές θα έχουν αυξηθεί και ενώ θα έχει αφαιρεθεί από τη χώρα το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων. Πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ θα εκδιωχθεί από την εξουσία.

Οι συντηρητικοί αντίπαλοί του απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του και θα συλλέγουν φόρους με την βοήθεια ενός αστυνομικού κράτους.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν υπάρχει μέλλον και δεν διαφαίνεται πλέον καμία λύση μέσα από την τακτική των διαμαρτυριών σε δρόμους και πλατείες ή μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίοι αγνοούν τους πρώτους.

Αυτό το αδιέξοδο θέτει το ερώτημα: «Ποιές εναλλακτικές, εξωκοινοβουλευτικές δράσεις είναι αναγκαίες και δυνατές, προκειμένου να πάρει τέλος η κυριαρχία αυτής της de facto κυβερνητικής ολιγαρχίας και των κλεπτοκρατών συνεργατών της;»


* Ο James Petras είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Binghamton της Νέας Υόρκης.

Εχει γράψει 64 βιβλία,

Ως αρθρογράφος, έχει δημοσιεύσει πολυάριθμες πολιτικές αναλύσεις σε έντυπα των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής.

Σε μια «νέα και πιο επικίνδυνη φάση» έχει εισέλθει η παγκόσμια οικονομία, αφήνοντας πια πολύ μικρά περιθώρια ελιγμών στις πιο αναπτυγμένες χώρες, εκτιμά ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ.

Το πρόβλημα του χρέους των ευρωπαϊκών χωρών είναι αυτήν τη στιγμή πιο ανησυχητικό από τις «μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες» συνέπειες της υποβάθμισης του αμερικανικού αξιόχρεου που προκάλεσε πανικό στις αγορές.

«Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας και διαφορετικής θύελλας, δεν είναι η ίδια κρίση με αυτήν του 2008», τονίζει ο Ζέλικ σε συνέντευξή του, η οποία δημοσιεύεται σήμερα στο αυστραλιανό περιοδικό Weekend Australian.

«Μέσα στις δεκαπέντε τελευταίες ημέρες ημέρες, περάσαμε από μια δύσκολη ανάκαμψη-με μια καλή ανάπτυξη για τις αναδυόμενες οικονομίες και χώρες όπως η Αυστραλία και μια μικρότερη για τις πιο αναπτυγμένες χώρες- σε μια νέα και ππιο επικίνδυνη φάση», εξηγεί.

«Η κρίση στη ευρωζώνη θα μπορούσε να είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας», εκτιμά ο Ζέλικ, ο οποίος καλεί τις ευρωπαϊκές χώρες να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα το συντομότερο.

«Το μάθημα του 2008 είναι ότι όσο πιο πολύ περιμένουμε τόσο αυστηρότερα μέτρα πρέπει να ληφθούν», υπενθύμισε και κάλεσε το βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον να διατηρήσει, παρά τις ταραχές, τα μέτρα λιτότητας, τα οποία είναι «πραγματικά απαραίτητα».

Ο Ζέλικ εκτιμά ότι η κρίση αυτή μεταφέρει «πολύ γρήγορα από ιστορικής άποψης, την οικονομική ισχύ από τη Δύση στην Κίνα, η οποία όμως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο ρόλο αυτό, ανήσυχη η ίδια από τα δικά της προβλήματα».

Φουντώνουν οι πληροφορίες για την «εμπλοκή» του Νίκου Παπανδρέου στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Όσο μάλιστα τα όσα έχουμε γράψει δεν διαψεύδονται, τόσο θα επιμένουμε να γράφουμε τις πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μας…

Ο Νίκος Παπανδρέου έχει βάλει σκοπό να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε καθαρά οικογενειακή υπόθεση. Πώς θα μπορούσε κανείς να τον «κακολογήσει», όταν μιλάμε για το κόμμα που έχει ιδρύσει ο αείμνηστος πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου και του οποίου ηγείται (θεωρητικά πάντα) ο αδερφός του, Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Νίκος Παπανδρέου, σύμφωνα με τις πληροφορίες, επιχειρεί με κάθε τρόπο να «αφυπνίσει» τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και δεν αποκλείεται, μάλιστα, μέσα στο φθινόπωρο, να έχουμε και τα αποκαλυπτήρια ενός νέου «Κινήματος».

Κινήματος, που θα γεννηθεί από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως τα βαρίδια του παρελθόντος, που, όπως λένε οι κακές γλώσσες, θα φροντίσει να πετάξει από το καράβι του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Παπανδρέου!

Πηγή

  • Εάν η Μέρκελ δεχόταν να δοθεί η εγγύηση της Ευρωπαικής Ένωσης στα ομόλογα που εκδίδουν όλες οι ευρωπαικές χώρες (το Ευρωομόλογο ή το τύπωμα χρήματος απο την ΕΚΤ εντάσσονται σε αυτή τη λύση), η κρίση του ευρωπαικού χρέους θα τελείωνε άμεσα.

Και λέω η Μέρκελ διότι όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες ή δέχονται με χαρά αυτή την εγγύηση (την επιδιώκουν μάλιστα) ή...
είναι δορυφόροι της Γερμανίας, οπότε θα συμφωνούσαν αμέσως.

Η εγγύηση αυτή θα διασφάλιζε στους πιστωτές οτι τα ομόλογα τους θα πληρωθούν όταν λήξουν, συνεπώς ο κίνδυνος πτώχευσης θα εξαφανιζόταν και η χρηματοδότηση της Ευρώπης θα συνεχιζόταν κανονικά και μάλιστα με χαμηλά επιτόκια. Βεβαίως αυτό θα σήμαινε οτι με την ανακοίνωση θα έπιαναν τα κομπιουτεράκια τους οι ντήλερς των επενδυτικών τραπεζών, θα έτρεχαν τα προγράμματα τους και θα έβγαζαν μια νέα αποτίμηση του Ευρώ το οποίο θα υποτιμάτο φερειπείν κατά 20%. Και αυτό όμως θα διευκόλυνε τις ευρωπαικές οικονομίες οι οποίες θα γίνονταν πιο ανταγωνιστικές και θα επιταχυνόταν ο ρυθμός ανάπτυξης της ευρωπαικής οικονομίας.

Γιατί δεν έχει ήδη γίνει αυτό; Διότι θα επέφερε μια πολύ μικρή αύξηση του κόστους δανεισμού της Γερμανίας και διότι θα αύξανε το κόστος των ισχυρών οικονομιών σε περίπτωση που καλούντο να πληρώσουν τα ομόλογα των υπερχρεωμένων χωρών που έληγαν, εφόσον βέβαια οι υπερχρεωμένες χώρες δεν είχαν τη δυνατότητα να τα πληρώσουν. Για να αποφευχθεί αυτή η πιθανότητα, θα έπρεπε παράλληλα η Ευρώπη να δημιουργούσε ενα κεντρικό Ευρωπαικό Υπουργείο Οικονομικών το οποίο θα καθόριζε τις δημόσιες δαπάνες σε κάθε χώρα και θα ήλεγχε την εφαρμογή των εθνικών προυπολογισμών. Κάτι δηλαδή σαν αυτό που κάνει τώρα η τρόικα στην Ελλάδα. Αυτο θα ενίσχυε σημαντικά τη θέση της Γερμανίας ώς ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης.

Γιατί λοιπον δεν προχωράει η κυρία Μέρκελ σε αυτό το σχέδιο; Προφανώς διότι θεωρεί οτι είναι δύσκολο οι λαοί να αποδεχθούν μνημόνια σαν αυτό που επεβλήθει στην Ελλάδα και οι Γερμανοί ψηφοφόροι να αξιολογήσουν θετικά πολιτικά την κίνηση αυτή.

Όμως στην πραγματικότητα, αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο – μετά το Ευρώ – βήμα των ευρωπαικών χωρών προς την ολοκλήρωαη της Ενωμένης Ευρώπης. ‘Ενα βήμα που για να γίνει απαιτεί συντονισμό των ηγετών και υψηλό επίπεδο ηγεσίας. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα απο τα δυο. Οι ευρωπαίοι ηγέτες ούτε το πολιτικό ανάστημα διαθέτουν για να πετύχουν τέτοιες σημαντικές συμφωνίες, ούτε να συντονιστούν καταφέρνουν.

Σε καμία περίπτωση το πρόβλημα της Ευρώπης (ούτε αυτό των ΗΠΑ) είναι λογιστικά. Ούτε καν οικονομικά. Είναι προβλήματα πολιτικά, σχετίζονται με την ισχύ των ηγετών έναντι των συμφερόντων και η ισχύς αυτή είναι σχεδόν μηδενική αυτή τη στιγμή.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής αδυναμίας, είναι η παγκόσμια χρηματιστηριακή κρίση η οποία μεν ξεκινάει απο τους επενδυτές καταλήγει όμως στους εργαζόμενους, αφού το γκρέμισμα των χρηματιστηρίων κάθε είδους, προκαλεί προβλήματα χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας και οδηγεί σε κλείσιμο των επιχειρήσεων, αύξηση της ανεργίας, φτώχεια και μείωση της κατανάλωσης και κατά συνέπεια του ρυθμού ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.

Αν λοιπόν δεν δούμε κάποια κινητικότητα απο πλευράς των παγκόσμιων ηγετών (που είναι σήμερα τρείς: ο Ομπάμα, η Μέρκελ και ο πρόεδρος της Κίνας Χου Τζιντάο), αν αυτοί οι τρείς δεν κάτσουν σε ενα τραπέζι για να συναποφασίσουν προς τα πού θα πάνε τον κόσμο, οι «δυνάμεις της αγοράς» λειτουργώντας με οδηγό τον πανικό θα διαλύσουν πρώτα τα χρηματιστήρια και μετά την πραγματική οικονομία, αναζητώντας ενα νέο επίπεδο ισορροπίας το οποίο βρίσκεται δυστυχώς πολύ χαμηλά. Τόσο χαμηλά που το βιοτικό μας επίπεδο θα κατρακυλήσει πολλές δεκαετίες πίσω και η κοινωνική συνοχή θα έχει γίνει σμπαράλια απο τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων – δικαίως- πολιτών...


  • Με ταινία επιβίωσης μιας ομάδας ναυαγών παρομοιάζει νέο δημοσίευμα των New York Times την κρίση χρέους στην Ελλάδα, όπου είναι προτιμότερο προκειμένου να σωθεί το ευρώ να εγκατελείψει την λέμβο...
«Κάποιοι στη Γερμανία θέτουν θέμα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη» αναφέρει δημοσίευμα των New York Times, σημειώνοντας ότι «αν το νερό και το φαγητό δεν φτάνει για όλους, κάποιος πρέπει να θυσιαστεί. Και τα βλέμματα στρέφονται στην Ελλάδα...»

«Θα ήταν καλύτερο για όλους και ιδιαιτέρως για την Ελλάδα να φύγει προσωρινά από την ευρωζώνη» δηλώνει ο γνωστός για τις «αιχμηρές»
απόψεις του πρόεδρος του γερμανικού ινστιτούτου μελετών Ifo Χανς-Βέρνερ Σιν.

Στο ίδιο πάντως δημοσίευμα γίνεται αναφορά και σε άλλες χώρες που ενδεχομένως να πρέπει να φύγουν, όπως η Ιταλία και η Πορτογαλία.

Οι συντάκτες του άρθρου θυμίζουν το εξώφύλλο του περιοδικού Focus με την Αφροδίτη της Μήλου και αναφέρουν ότι ανάλογες απόψεις για την Ελλάδα δεν έχουν πάψει να εκφράζονται δημοσίως στη Γερμανία.

Ένας άλλος οικονομολόγος και πρώην στέλεχος της ΕΚΤ Ότμαρ Ίσινγκ επιμένει ότι «οι χώρες που δεν σέβονται τους κανόνες θα πρέπει να τιμωρηθούν».

Η κυρίαρχη άποψη είναι ότι «η συνέχιση της στήριξης στην Ελλάδα το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργεί αντικίνητρα για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων».

«Το βιοτικό επίπεδο θα υποχωρούσε στην Ελλάδα αν αυτή αποχωρούσε από την ευρωζώνη όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούν οι φορολογούμενοι ούτως ή άλλως» λέει χαρακτηριστικά ο Ματίας Κούλας, οικονομολόγος στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολικής του Φράιμπουργκ.

Πάντως, συνεχίζει το δημοσίευμα, οι Έλληνες είναι εξίσου απηυδισμένοι με τους Γερμανούς όσο και οι Γερμανοί με τους Έλληνες.

«Δεν μας ενδιαφέρει αν θα φύγουμε από το ευρώ και θα γυρίσουμε στη δραχμή. Τουλάχιστον έτσι θα μπροούμε να ελέγχουμε καλύτερα τα οικονομικά μας» έλεγε ένας διαδηλωτής τον περασμένο Ιούνιο.

Ένας Έλληνας επιχειρηματίας αναφέρεται στο γνωστό στερεότυπο των Ελλήνων που δεν πληρώνουν φόρους: «Αυτό είναι μύθος που καλλιεργούν οι Γερμανοί» λέει.

Αναφορές ασφαλώς γίνονται και στις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις που ποτές δεν ήλθαν και οι οποίες -κατά πολλούς- θα ελάφρυναν κατά πολύ το χρέος.

Στο ίδιο πάντως δημοσίευμα υπάρχουν και πιο ψύχραιμες απόψεις, όπως του Ζαν-Κλοντ Τρισέ για το πόσο μεγάλο σφάλμα θα ήταν να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη.


“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή”

Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο. Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια. Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όποια εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει στα «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς.

Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια!

Δεν είμαστε οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες.

Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν ήρθε το τέλος.

Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια.

Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο.

Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας.

Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται.

Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα τους γονείς τους.

Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα.

Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον.

Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον Όλυμπο, μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως δεν χάθηκε η ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή.

Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την αφανίσει, την ανάσταινε!

Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό και μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους! Και βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους έστειλα το κείμενο που ακολουθεί….

Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.

Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.

Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.

Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.

Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου.

Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.

Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ ἕνα λαὸ περιορισµένο.

Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;

Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.

Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.

Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963

Σαν να το είπε χθές!

Υπεύθυνος για την συρραφή και την αντιγραφή Κώστας Ροδινός