Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Σεπ 2015

Ρώσοι στρατιώτες στη Συρία «αμύνθηκαν σε επιθέσεις τζιχαντιστών με επιτυχία πολλές φορές»

Τα κυβερνητικά στρατεύματα του Μπασάρ Αλ Άσαντ έχουν εξαπολύσει αντεπίθεση ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο μέχρι πρότινος καταλάμβανε τη μία συριακή πόλη μετά την άλλη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ρωσικού Politonline.ru, δυτικοί ειδικοί και δημοσιογράφοι πιστεύουν ότι τα συριακά στρατεύματα έλαβαν έμπρακτη βοήθεια από τις ρωσικές δυνάμεις που βρίσκονται στη βάση στη Λαττάκεια.

Επιπλέον, η Ρωσία έχει αναπτύξει τελευταίας τεχνολογίας οπλικά συστήματα, μεταξύ των οποίων αντιαεροπορικής άμυνας, πυραυλικά συστήματα και πολεμικά αεροσκάφη, έχοντας μετατρέψει το αεροδρόμιο της Λαττάκειας σε ένα απόρθητο οχυρό. Η Ρωσία επίσης παραδίδει φορτία με όπλα στην κυβέρνηση Άσαντ βάσει συμφωνιών που έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό.

Το ρωσικό κανάλι «Zvezda» («Star») μετέδωσε ότι ο στρατός της Συρίας ανάγκασε το Ισλαμικό Κράτος να υποχωρήσει από την περιοχή της Παλμύρας, με τους τζιχαντιστές να έχουν οχυρωθεί μέσα στην σύγχρονη πόλη αλλά και στον αρχαιολογικό χώρο, τον οποίο χρησιμοποιούν ως ασπίδα.

«Οι τζιχαντιστές που κατέλαβαν την πόλη και κατέστρεψαν ανεκτίμητης αξίας αρχαιότητες και μνημεία, τώρα σκοτώνονται από τις αεροπορικές επιδρομές της πολεμικής αεροπορίας της Συρίας. Στην πιο πρόσφατη επίθεση, 40 τρομοκράτες σκοτώθηκαν στην περιοχή της Χομς», μετέδωσε το ρωσικό κανάλι. Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφέρθηκε ότι πολλοί τζιχαντιστές από το Ισλαμικό Κράτος πέταξαν τα όπλα τους και παραδόθηκαν.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, στο χωριό Κανακέρ στην επαρχία της Δαμασκού, περισσότεροι από 500 τζιχαντιστές από το Ισλαμικό Κράτος και τη λεγόμενη «μετριοπαθή» αντιπολίτευση παραδόθηκαν στον στρατό.

Οι τζιχαντιστές που παραδόθηκαν, σύμφωνα με το συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA, είπαν ότι είναι μισθοφόροι από το Ιράν, την Τουρκία και το Σουδάν. Πήραν όπλα από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και τον Λίβανο. Οι τζιχαντιστές είχαν και αμερικανικό βαρύ οπλισμό, λέει το SANA, καθόλου περίεργο -θα σχολιάσουμε εμείς- εάν είχαν εξοπλιστεί από τη Σαουδική Αραβία.

«Ο ρωσικός στρατός ανέπτυξε ένα πολυεπίπεδο αμυντικό σύστημα και συνεχίζει να παραδίδει στη Συρία τα όπλα που είχε παραγγείλει και είχαν υπογραφεί συμβόλαια. Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δηλώσω επισήμως. Δεν έχω εξουσιοδότηση ούτε να επιβεβαιώσω, ούτε να αρνηθώ, εάν η ρωσική πολεμική αεροπορία εμπλέκεται σε πολεμικές επιχειρήσεις», δήλωσε υψηλόβαθμος Ρώσος αξιωματικός του γενικού επιτελείου στο Politonline.ru. Ωστόσο, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν ήδη αποκρούσει επιθέσεις τρομοκρατών αρκετές φορές στο παρελθόν και με επιτυχία.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει φτάσει στη Συρία μεγάλος αριθμός Ρώσων στρατιωτικών συμβούλων, ενώ η Συρία παρέλαβε έξι ολοκαίνουργια πολεμικά αεροσκάφη MiG-31.

Επίσης, για πρώτη φορά, ο ρωσικός στρατός έδωσε πληροφορίες που πήρε από κατασκοπευτικούς δορυφόρους στην κυβέρνηση της Συρίας για τις κινήσεις των τζιχαντιστών.

Το ρωσικό σάιτ κατηγορεί το ΝΑΤΟ ότι δίνει δορυφορικές εικόνες και άλλες πληροφορίες στο Μέτωπο Αλ Νούσρα, δηλαδή στην Αλ Κάιντα, ενώ αυτό δεν ισχύει για το Ισλαμικό Κράτος. Εμείς απλά θα λέγαμε ότι τις πληροφορίες δεν τις δίνει το NATO, αλλά η Τουρκία, που είναι σύμμαχος των τζιχαντιστικών οργανώσεων της Αλ Κάιντα που μάχονται στη βορειοδυτική Συρία.





Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκληρό μήνυμα του Ρώσου Προέδρου για όσους κρύβονται πίσω από το ISIS και τον πόλεμο της Συρίας

Σε συνέντευξή του στο «60 Minutes» ο ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν αποκαλυπτικός και έστειλε σαφή μηνύματα σε όλους όσους θέλουν να διώξουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ από την θέση του Προέδρου της Συρίας.

Έχοντας μάθει από το παρελθόν και κατανοώντας την σύνθετη σπουδαιότητα και κρισιμότητα των γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών εξελίξεων που προωθούν συγκεκριμένες χώρες της Δύσης (και συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα), ο Βλαντιμίρ Πούτιν τοποθετήθηκε με σαφήνεια σχετικά με τις προθέσεις του στην Μέση Ανατολή.

Έτσι, με αυστηρό ύφος δήλωσε:
«Ναι θα βοηθήσουμε και θα σώσουμε το έδαφος που έχασε ο Άσσαντ…
Ναι, πρέπει όλοι να βοηθήσουμε την νόμιμη κυβέρνηση και όποιος δεν το κάνει μιας και είναι εκλεγμένη δημοκρατικά, είναι εχθρός…
Και ναι, δεν θα επιτρέψω να γίνει το ίδιο σκηνικό όπως έκανα το λάθος στη Λιβύη και δεν μπήκα τότε να σώσω τον Καντάφι»!
Μετά από αυτό το μήνυμα, οι εξελίξεις – αντιδράσεις αναμένονται λίαν ενδιαφέρουσες από την πλευρά της Δύσης…

Παράνομη η αμερικανική βοήθεια στους σύρους αντάρτες

Ομπάμα και Πούτιν συναντώνται τη Δευτέρα, μετά την ομιλία του δεύτερου στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Λευκός Οίκος και Κρεμλίνο έχουν διαφωνήσει όμως για τα θέματα της συζήτησης, ακόμη και για το ποια από τις δύο πλευρές είχε την πρωτοβουλία της συνάντησης αυτής.

«Κατά την άποψή μου, η παροχή στρατιωτικής υποστήριξης σε παράνομες δομές είναι αντίθετη με τις αρχές του σύγχρονου διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών» δήλωσε ο Πούτιν, όπως αναφέρεται σε απόσπασμα της συνέντευξης που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Κρεμλίνο.

Ο Ρώσος πρόεδρος συνέχισε λέγοντας ότι η Δαμασκός θα πρέπει να συμμετάσχει στις διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, αίτημα με το οποίο διαφωνούν οι ΗΠΑ. Επέκρινε επίσης τα σχέδια της Ουάσινγκτον να εκπαιδεύσει 5.400 σύρους αντάρτες για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος.

«Αποδεικνύεται ότι μόνο 60 από αυτούς εκπαιδεύτηκαν σωστά και μόνο 4-5 άνθρωποι σήμερα φέρουν ακόμη τα όπλα τους. Οι υπόλοιποι λιποτάκτησαν, μαζί με τα αμερικανικά όπλα τους, για να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος», υποστήριξε ο Πούτιν.

Ο ρώσος πρόεδρος υπογράμμισε ότι η στήριξη που παρέχει η Μόσχα στην κυβέρνηση του Άσαντ γίνεται κατόπιν αιτήματος της Δαμασκού και είναι σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις. «Παρέχουμε βοήθεια μόνο σε νόμιμες κυβερνήσεις. Από σήμερα, η βοήθεια έχει λάβει τη μορφή του εφοδιασμού με όπλα προς τη συριακή κυβέρνηση, της εκπαίδευσης και της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον συριακό λαό», πρόσθεσε.

Αναφερόμενος στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ο Πούτιν υποστήριξε ότι ενημέρωσε ο ίδιος προσωπικά τους ηγέτες της Τουρκίας, της Ιορδανίας και της Σαουδικής Αραβίας για τη δημιουργία ενός κέντρου συντονισμού που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Διευκρίνισε επίσης ότι έχουν ενημερωθεί για το θέμα και οι ΗΠΑ.

Το Σάββατο έγινε γνωστό ότι η Ρωσία, η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ συγκρότησαν ένα κέντρο πληροφοριών στη Βαγδάτη για να συντονίσουν τον αγώνα τους εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

«Προτείναμε τη συνεργασία των χωρών της περιοχής, προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα είδος συντονιστικού πλαισίου. Εγώ ο ίδιος ενημέρωσα τον πρόεδρο της Τουρκίας, τον βασιλιά της Ιορδανίας και τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας για αυτό, ενημερώσαμε και τις ΗΠΑ επίσης και ο κύριος Κέρι είχε μία εις βάθος συζήτηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ για το θέμα αυτό», δήλωσε ο Πούτιν.

«Θα καλωσορίζαμε μια κοινή πλατφόρμα για μια συλλογική δράση εναντίον των τρομοκρατών», κατέληξε.

video



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Παίζουν με την υπομονή και τις αντοχές ενός λαού κρυμμένοι πίσω από την ασυλία του κοινοβουλίου που τους έδωσε η μειοψηφία. Θεωρούν ότι είναι άκρως φυσιολογικό η ζωή των πολιτών να ξεκινά από το πρωί με κατήφεια, να κυλά με μία αγωνία χρεών και να κλείνει μετρώντας κέρματα για το αν θα βγει το καρβέλι ψωμί της επόμενης ημέρας. Αυτό δεν είναι ζωή και όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα που θα βγάλει τους τροχούς από την λάσπη η εμπειρία όσων έχουν εργαστεί σκληρά και ξέρουν τι σημαίνει αγορά, κόστος, κέρδος, ζημία έρχεται και τους προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Αν θεωρούν ότι θα τραβήξει για πολύ ακόμη η κατάσταση των βασιλικών διαταγμάτων που αντισυνταγματικά υπογράφονται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και είναι φτιαγμένα αποκλειστικά για να κλείνουν τις τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού και των απαιτήσεων των κατοχικών δυνάμεων, πλανώνται.

Όσο και να θεωρούν ότι κρατάν από το λαιμό δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους για το σίγουρο ποσό μηνιαίως των 560 ευρώ και 360 ευρώ αντίστοιχα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι με το δημιουργούν δύο κατώτατες οικονομικές τάξεις σε μια χρεοκοπημένη χώρα είναι δυναμίτης που αργά ή γρήγορα θα σκάσει. Ακόμα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που θα δίνεται μέσω Ταμείου Φτώχειας δεν θα είναι ικανό να κρατήσει σε ύπνωση έναν λαό. Μπορεί να κρατήσει μερίδα αυτού, αλλά δεν γίνεται να κρατήσει το σύνολο σε καταστολή.

Δεν είμαστε ούτε στην δεκαετία του '50, ούτε του '60. Όλοι οι εν ζωή Έλληνες ακόμα και οι πιο φτωχοί έχουν ζήσει σε δυτική κοινωνία. Δεν είμαστε λαός που μεγάλωσε, δραστηριοποιήθηκε και εργάστηκε σε σοβιετικό κράτος. Την Coca Cola δεν την μυθοποιούμε γιατί το σήμα της ήταν πιο οικείο ακόμα και από την ελληνική σημαία. Μεγαλώσαμε πληρώνοντας τα δικαιώματά μας να κάνουμε ιατρικές εξετάσεις κάθε εξάμηνο και όχι να παρακαλάμε την Παναγία μην μάς βρει κάτι και δεν έχουμε νοσηλευτική κάλυψη. Γνωρίσαμε τον κόσμο ταξιδεύοντας και όχι μέσα από παράνομα περιοδικά που διακινούνταν κάνοντας την φαντασία να οργιάζει ότι "η δύση είναι ο παράδεισος". Είχαμε την ελευθερία να φύγουμε όποτε θέλαμε και όχι να αναγκαζόμαστε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο για μια δουλειά καθαρίστριας στην Σουηδία ή στην Γερμανία.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το σχέδιο των κυβερνήσεων από το 2010 μέχρι σήμερα ήταν καταρχάς να συνηθίσουμε την κατάντια. Όχι την φτώχεια αλλά την κατάντια. Σε ένα φτωχό κράτος δεν μπαίνεις στην διαδικασία να εξετάσεις γιατί είσαι φτωχός. Σε ένα Κράτος όμως που υπογράφει διακίνηση δις ευρώ το μήνα βλέποντας τις Αντουανέτες και Λουδοβίκους βουλευτές μαζί με τους χορηγούς τους να έχουν γίνει πλουσιότεροι λόγω της κατάντιας των πολιτών, το μάτι γυρίζει ανάποδα.

Έχουν βάλει πλώρη να καταστήσουν έναν λαό να θεωρεί δεδομένο ότι δεν θα έχει ρεύμα όταν οι πρόγονοί του το '50 έδωσαν περιουσίες για να τραβηχτεί ένα καλώδιο που θα φέρει ρεύμα στο σπίτι. Έδωσαν περιουσίες για μια τηλεφωνική σύνδεση στον ΟΤΕ που η νυν κυβέρνηση χαρίζει στην Ντόιτσε Τέλεκομ γιατί έτσι γουστάρει. Έφτυσαν αίμα να χτίσουν ένα σπίτι που οι υποτακτικοί υπουργοί των κυβερνήσεων βγάζουν στο σφυρί για 1,000 ευρώ χρέος στο Δημόσιο με μία ελαφρότητα λες και μιλάνε για τσίχλες. Έχτισαν δημόσια νοσοκομεία με φόρους και εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία ίσα με το χρέος που αποδέχεται και η κυβέρνηση της αριστεράς για να μάς πουν σήμερα "δεν έχουν γάζες και ιώδιο".

Θέλουν να καταντάς. Να συνηθίζεις. Να αποδέχεσαι αδιαμαρτύρητα λέγοντας "δόξα τω θεώ". Εσύ, που έριχνες καντήλια σε όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου και των συναλλαγών σου. Σε έφτασαν να μουτζώνεις κάθε πρωί τον εαυτό σου και να κρεμάς με το ζόρι την σημαία της αξιοπρέπειάς σου μεσίστια για να μην κάνεις φασαρία και γίνεις αντιληπτός από την εξουσία. Η κατάντια της εξουσίας να γίνει η αντανάκλασή σου. Να λες αυτοί μου αξίζουν και να κρύβεσαι πίσω από την φούστα της αορατότητας για να την "βγάλεις" και σήμερα χωρίς πρόστιμα και χωρίς κυρώσεις.

Αυτό δεν είναι ζωή, είναι το όνειρο δίποδων της μπάτσας που πήραν την εξουσία καταντώντας σε. Βάζεις να κρατά τσίλιες το παιδί σου για να πουλήσεις τυρόπιτα χωρίς να κόψεις απόδειξη μη και σε βρουν τα ΜΑΤ της εφορίας και σε βάλουν φυλακή. Λες και δεν προπληρώνεις 300% φόρο μόνο και μόνο που άνοιξες επιχείρηση. Σε βάζουν να υπογράφεις δόσεις για χρέη που αυτοί σου φόρτωσαν και αδειάζεις μέσα σου κάθε φορά που στον γκισέ ο υπάλληλος της Γκεστάπο σου λέει "έτσι λέει η νέα διάταξη". Η διάταξη του Βασιλέα!

Αν έχεις πάρει απόφαση ότι το κυνήγι της ζωής σου θα περιοριστεί στο που θα βρεις φθηνό μακαρόνι, φθηνό κωλόχαρτο και μέσον να πάρεις τα φάρμακα σου, τότε ήδη κατάντησες. Τότε έχουν ήδη νικήσει.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η γερμανίδα υπουργός Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ, είναι ύποπτη για λογοκλοπή στη διδακτορική διατριβή της στην Ιατρική, κάτι που η ίδια αρνείται, αναφέρει ο γερμανικός Τύπος.

Η φον ντερ Λάιεν “δεν απορρίπτει απλώς αυτές τις κατηγορίες, αλλά ζήτησε από τη Σχολή Ιατρικής του Ανόβερου”, από την οποία πήρε το διδακτορικό της στις αρχές της δεκαετίας του 1990, “να εξετασθεί (η διδακτορική διατριβή της) από μια ανεξάρτητη και ικανή επιτροπή”, αντέδρασε ένας εκπρόσωπος της υπουργού, τον οποίο επικαλείται το εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η υπουργός είναι εν γνώσει των υποψιών αυτών από τον Αύγουστο.

Οι κατηγορίες, που αποκαλύφθηκαν σήμερα από το Der Spiegel και δημοσιοποιήθηκαν ευρύτατα μέσω του Ίντερνετ, διατυπώνονται από μια ιντερνετική πλατφόρμα, την “VroniPlag Wiki”, που παρακολουθεί και καταγράφει τα κρούσματα λογοκλοπής σε πανεπιστημιακό επίπεδο.

Στις 26 Σεπτεμβρίου, “στοιχεία λογοκλοπής βρέθηκαν σε 27 από τις 62 σελίδες” της διατριβής της φον ντερ Λάιεν που είχαν εξετασθεί μέχρι τότε, δηλαδή “μια αναλογία 43,5%”, αναφέρει η VroniPlag.

Σύμφωνα με τον Γκέρχαρντ Ντάνεμαν, καθηγητή του Δικαίου στο πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου και μέλος της πλατφόρμας, τον οποίο επικαλείται το Der Spiegel, “37 αποσπάσματα” αντιβαίνουν σε ακαδημαϊκούς κανόνες, όπως η επανάληψη φράσεων από ξένα κείμενα χωρίς ο συγγραφέας να αναφέρει πως πρόκειται για βιβλιογραφικές αναφορές.

“Η συχνότητα αυτών των λαθών και η ευκολία με την οποία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί δείχνει μια χονδροειδώς πρόχειρη δουλειά”, είπε ο Ντάνεμαν στην Sueddeutsche Zeitung.

Το 2011 ο υπουργός Άμυνας Καρλ-Τέοντορ τσου Γκούτενμπεργκ, ανερχόμενος αστέρας της πολιτικής, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί, καθώς διαπιστώθηκε πως είχε καταφύγει σε λογοκλοπή σε μεγάλα τμήματα της διδακτορικής διατριβής του. Η Ανέτε Σαβάν, υπουργός Παιδείας και στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου, αναγκάσθηκε να κάνει το ίδιο τον Φεβρουάριο του 2013.

Η Σιλβάνα Κοχ-Μέριν, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναγκάσθηκε επίσης να παραιτηθεί το 2011 για τους ίδιους λόγους.
Ο τίτλος του “δόκτορα” τους αφαιρέθηκε στη συνέχεια.
Ο τίτλος αυτός, ο οποίος είναι πολύ σεβαστός στη Γερμανία, αναφέρεται συστηματικά όταν προσφωνείται κάποιος.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Προϊόν λογοκλοπής η διδακτορική διατριβή της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας; Πιθανόν, υποστηρίζει το περιοδικό Der Spiegel. Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ, διαψεύδει, πάντως, το δημοσίευμα.

Και για την ακρίβεια, δεν απορρίπτει απλώς τις κατηγορίες, αλλά ζητά από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ανόβερο, από όπου έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα, να εξετασθεί η διατριβή της από επιτροπή ειδικών.

Το Der Spiegel επικαλείται έρευνα της διαδικτυακής πλατφόρμας VroniPlag που ασχολείται με περιπτώσεις λογοκλοπής και διαπίστωσε στοιχεία λογοκλοπής σε 27 από τις 62 σελίδες της διατριβής της Γερμανίδας υπουργού.

Σύμφωνα με τον Γκέρχαρντ Ντάνεμαν, καθηγητή του Δικαίου στο πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου και μέλος της πλατφόρμας, τον οποίο επικαλείται το Der Spiegel, 37 αποσπάσματα αντιβαίνουν σε ακαδημαϊκούς κανόνες, όπως η παράθεση φράσεων από ξένα κείμενα χωρίς ο συγγραφέας να αναφέρει πως πρόκειται για βιβλιογραφικές αναφορές.

«Η συχνότητα αυτών των λαθών και η ευκολία με την οποία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί δείχνει μια χονδροειδώς πρόχειρη δουλειά», είπε ο Ντάνεμαν.

Το 2011 ο υπουργός Άμυνας Καρλ-Τέοντορ τσου Γκούτενμπεργκ, ανερχόμενος αστέρας της πολιτικής, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί, καθώς διαπιστώθηκε πως είχε καταφύγει σε λογοκλοπή σε μεγάλα τμήματα της διδακτορικής διατριβής του.

Η Ανέτε Σαβάν, υπουργός Παιδείας και στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου, αναγκάσθηκε να κάνει το ίδιο τον Φεβρουάριο του 2013.

Η Σιλβάνα Κοχ-Μέριν, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναγκάσθηκε επίσης να παραιτηθεί το 2011 για τους ίδιους λόγους.

ΠΗΓΗ: DER SPIEGEL, ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ, ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

Από τον Αθανάσιο Χ. Παπανδρόπουλο

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.


Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών] Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985 [2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Oικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.
3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

Παραπομπές:
[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax
[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.
* Η άποψη του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου φιλοξενήθηκε στο περιοδικό  Athens Review of Books το Νοέμβριο του 2011

Πηγή: kourdistoportocali.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Hans Rühle 
The National Interest 

Πριν από μερικούς μήνες έγινε γνωστό ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας (Bundesnachrichtendienst – BND) κατασκόπευε την Τουρκία. Η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας δεν ήταν πάρα πολύ χαρούμενη. Ωστόσο, η BND έχει βάσιμους λόγους να παρακολουθεί προσεκτικά την Άγκυρα.

Δεν είναι μόνο οι κρίσεις στο Ιράκ και τη Συρία, του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, της εμπορίας ανθρώπων και τις δραστηριότητες του ΡΚΚ, που κάνουν την Τουρκία νόμιμο στόχο για τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Εδώ και αρκετό καιρό, αυξάνονται οι ενδείξεις ότι η Άγκυρα προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, οι συζητήσεις εντός της πυρηνικής κοινότητας σχετικά με τις αναδυόμενες πυρηνικές δυνάμεις επικεντρωνόταν στους «συνήθεις υπόπτους»: το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, τη Βραζιλία, την Αίγυπτο, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Τουρκία. Δεν αποτελεί έκπληξη, το ότι οι απόψεις αναφορικά με την πιθανότητα στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος διέφεραν. Στην περίπτωση του Ιράν, για παράδειγμα, τα στοιχεία εμφανίζονταν ισχυρά. Αντίθετα, η περίπτωση της Τουρκίας οικοδομήθηκε σε ασαφείς ενδείξεις.

Αυτός ο κατάλογος των πιθανών πυρηνικών υποψηφίων δεν έχει αλλάξει από τότε, αλλά η πιθανότητα ενός τουρκικού προγράμματος πυρηνικών όπλων έχει αυξηθεί δραματικά. Με απλά λόγια: η κοινότητα των δυτικών μυστικών υπηρεσιών τώρα συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό ότι η Τουρκία εργάζεται τόσο για πυρηνικά πυραυλικά συστήματα και των μέσων εκτόξευσής τους (means of delivery). Το Ιράν είναι το μοντέλο για να μιμηθούν. Κατά συνέπεια, η Τουρκία έχει ξεκινήσει ένα μεγάλης κλίμακας «πολιτικό» πυρηνικό πρόγραμμα που δικαιολογείται από τις επείγουσες ενεργειακές ανάγκες της χώρας.

Το 2011, η Τουρκία συνήψε σύμβαση 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη ρωσική εταιρεία Rosatom για ένα μεγάλο σύμπλεγμα πυρηνικών αντιδραστήρων. Δύο χρόνια αργότερα, μια παρόμοια συμφωνία υπογράφτηκε με μια ιαπωνική-γαλλική κοινοπραξία, αυτή τη φορά αξίας άνω των 22 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο πρόεδρος Ερντογάν στο μεταξύ ανακοίνωσε επίσης ακόμη ένα εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας, που θα κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου εγχώρια.

Μέχρι στιγμής, όλα καλά, θα μπορούσε να πει κανείς. Σε τελική ανάλυση, η πυρηνική ενέργεια φαίνεται να είναι μια λογική επιλογή για την τουλάχιστον εν μέρει κάλυψη της τουρκικής ζήτησης για οικονομικά προσιτή ενέργεια. Ωστόσο, μια διεξοδική ανάλυση των συμβάσεων, αποκαλύπτει ότι τα έργα αυτά δεν είναι μόνο για τη βελτίωση του ενεργειακού εφοδιασμού της Τουρκίας. Η Τουρκία έχει επίσης ανοίξει συνειδητά την πόρτα στην πυρηνική στρατιωτική επιλογή.

Προτάσεις για την κατασκευή ενός αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος συνήθως δεν αποτελούνται μόνο από μια δέσμευση για την κατασκευή της μονάδας σύμφωνα με συμφωνημένες προδιαγραφές και χρονοδιαγράμματα, αλλά και δεσμεύσεις για τη λειτουργία του συμπλέγματος για εξήντα χρόνια, για να παρέχει την απαιτούμενη ποσότητα ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού και να παραλαμβάνουν τις χρησιμοποιημένες ράβδων καυσίμου. Οι προσφορές αυτές προβλήθηκαν τόσο από Rosatom και η ιαπωνική-γαλλική κοινοπραξία. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, η Τουρκία επέμεινε ώστε η συμφωνία να μην συμπεριλαμβάνει την παροχή ουρανίου, ούτε την επιστροφή των χρησιμοποιημένων ράβδων καυσίμου.

Η Άγκυρα ήθελε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα ξεχωριστά σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Τουρκία ποτέ δεν έδωσε εξήγηση για την απόφαση αυτή. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την πρόθεση πίσω από αυτούς τους ασυνήθιστους ελιγμούς. Η Τουρκία θέλει να διατηρήσει τη δυνατότητα να λειτουργήσει τους αντιδραστήρες με το δικό της ουράνιο χαμηλού εμπλουτισμού και να επανεπεξεργάζεται μόνη της τις ράβδους καυσίμου. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει, ότι η Τουρκία προτίθεται να εμπλουτίσει ουράνιο, τουλάχιστον σε ένα χαμηλό επίπεδο.

Και υπάρχουν περισσότερα. Η επιλογή για την παροχή ουράνιο χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού στους οκτώ συμπεφωνημένους αντιδραστήρες – η Τουρκία σχεδιάζει είκοσι τρία έργα στο σύνολο – δείχνει την έκταση των προσπαθειών εμπλουτισμού που η Τουρκία έχει οραματιστεί. Το μονοπάτι που θέλει την Τουρκία να λάβει είναι σαφές: να ακολουθήσει τα βήματα του Ιράν. 

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Rouhani, το Ιράν θέλει να κατασκευάσει δεκαέξι αντιδραστήρες μέχρι το 2030, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα τροφοδοτούνται από εγχώρια εμπλουτισμένο ουράνιο, αν και ένα μεγάλο μέρος αυτού του ουρανίου χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού, προορίζεται για υψηλό εμπλουτισμό και συνεπώς για την παραγωγή πυρηνικού καυσίμου για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Φυσικά, η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε πρόθεση για τον εμπλουτισμό ουρανίου. Ωστόσο, η Τουρκία έχει δηλώσει πολλές φορές ότι θα επιμένει σταθερά για τα “δικαιώματα” που απορρέουν από τη Συνθήκη περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων (NPT), και ότι θεωρεί τον εμπλουτισμό για ειρηνική χρήση ως απολύτως νόμιμο. Το ότι η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να δικαιολογήσει την απόρριψη της τροφοδοσίας από το εξωτερικό ουρανίου χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού, ενώ δεν ομολογεί εθνικό συμφέρον στον εμπλουτισμό, καταδεικνύεται από τη δήλωση που έκανε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, τον Ιανουάριο του 2014.

Ο Γιλντίζ υποστήριξε, ότι η άρνηση να ρυθμιστεί συμβατικά η προμήθεια ουρανίου με τις προαναφερόμενες εταιρείες, οφειλόταν στην επιθυμία της Τουρκίας να αντιληφθεί τον πλήρη κύκλο του πυρηνικού καυσίμου. Δεν είναι μόνο αδύναμη [μη πειστική] η εξήγηση του Γιλντίζ, η διακηρυκτική πυρηνική πολιτική της Τουρκίας, επίσης δείχνει να ακολουθεί τον δρόμο που ακολούθησε το Ιράν. Ομολογείς μονάχα ό,τι υπό το φως των αποδεικτικών στοιχείων δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί.

Τα κίνητρα της Τουρκίας για την απόρριψη της προσφοράς συνεχούς τροφοδοσίας ουρανίου από τους Ρώσους και τους Γαλλο-Ιάπωνες επιχειρηματικούς της συνεργάτες, μπορεί να φαίνεται αμφιλεγόμενη, η απόρριψη του να επιστρέφει τις χρησιμοποιημένες ράβδους καυσίμου στις προμηθεύτριες χώρες, είναι εντελώς καταστροφικό, καθώς επιτρέπει ένα και μόνο συμπέρασμα: Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να παράγει πλουτώνιο για την κατασκευή όπλων. Ενώ η επανεπεξεργασία θα επιτρέπει την εκ νέου αξιοποίηση του χρησιμοποιημένου ουρανίου, μια τέτοια επιλογή είναι απλά και μόνο θεωρητική, καθώς ράβδοι καυσίμου που έχουν παραχθεί από την εκ νέου επεξεργασία του υλικού είναι πολύ πιο ακριβές από ό,τι εκείνες που γίνονται από «νέο» ουράνιο. Είναι για αυτό τον λόγο, ότι η επανεπεξεργασία του αναλωμένου ουρανίου σπάνια διεξάγεται πια.

Με την απόρριψη του να επιστρέψει τις χρησιμοποιημένες ράβδους καυσίμου, η Τουρκία έχει αρχίσει την πορεία προς την [πυρηνική] βόμβα. Το σύνηθες αντεπιχείρημα, σύμφωνα με την οποία ο διαχωρισμός του «βρώμικου» πλουτωνίου θα απαιτούσε ένα εξελιγμένο εργοστάσιο επανεπεξεργασίας που επί του παρόντος δεν υπάρχει στην Τουρκία, παραμένει μη πειστικό. Μελέτες έχουν, δείξει ότι μια τέτοια εγκατάσταση μπορεί να κατασκευαστεί μέσα σε μισό χρόνο και θα έχει το μέγεθος ενός κανονικού κτιρίου γραφείων. Επιπλέον, η διαδεδομένη πεποίθηση ότι, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα πυρηνικό όπλο, απαιτείται πλουτώνιο για στρατιωτική χρήση με το επίπεδο μη καθαρότητας το πολύ 7%, είναι πολύ παρωχημένες.

Ήδη από το 1945, στρατηγός Groves, επικεφαλής του «Σχεδίου Μανχάταν», σημείωσε ότι λόγω της έλλειψης καθαρού πλουτωνίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες σύντομα θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει υλικά με το επίπεδο μη καθαρότητας να ανέρχεται μέχρι 20%. Το 1962, οι Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησαν μια βόμβα πλουτωνίου στη Νεβάδα, η οποία είχε επίπεδο μη καθαρότητας 23 %. Τέλος, αν οι ράβδοι καυσίμου ενός αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος δεν παραμένουν στο εσωτερικό του αντιδραστήρα για αρκετά χρόνια, το οποίο αποτελεί την οικονομικά βιώσιμη επιλογή, αλλά αφαιρούνται μετά από μόλις έξι έως δώδεκα μήνες, κανείς καταλήγει με πλουτώνιο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση.

Ο ιρανικός αντιδραστήρας Μπουσέρ προσφέρει ένα εύγλωττο παράδειγμα. Εάν ο αντιδραστήρας σταματούσε τη λειτουργία του μετά από οκτώ μήνες και οι ράβδοι καυσίμου αφαιρούνταν, το Ιράν θα είχε στην κατοχή του 150 κιλά πλουτωνίου με το επίπεδο μη καθαρότητας μόλις 10%, το αντίστοιχο 25 βομβών της κατηγορίας που χρησιμοποιήθηκε στο Ναγκασάκι. Εν ολίγοις, η μετατροπή του πλουτωνίου για στρατιωτική χρήση, έχει πολλές όψεις.

Η υπόθεση ότι η Τουρκία σκοπεύει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, υποστηρίζεται επίσης από τις δραστηριότητες της χώρας να δημιουργήσει ολόκληρο το κύκλο πυρηνικού καυσίμου. Όπως έχει αποκαλυφθεί από μια καλά δικτυωμένη πηγή πληροφοριών, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν, ότι ήδη από τον Μάιο του 2010, ο πρωθυπουργός Ερντογάν είχε ζητήσει να αρχίσει κρυφά την προετοιμασία για την κατασκευή χώρων εμπλουτισμού ουρανίου.

Συμφώνως προς αυτό, η Τουρκία έχει αρχίσει να παράγει «κίτρινο κέικ» (Yellowcake), ένα χημικώς συμπιεσμένο μετάλλευμα ουρανίου. Το «κίτρινου κέικ» μετατρέπεται σε αέριο, το οποίο στη συνέχεια εμπλουτίζεται μέσα σε φυγοκεντρητές. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει δημοσίως γνωστό για ένα εργοστάσιο μετατροπής στην Τουρκία, αλλά σύμφωνα με την BND, η Τουρκία έχει ήδη στην κατοχή της εμπλουτισμένο ουράνιο που προέρχεται από μια πρώην σοβιετική δημοκρατία και μεταφέρθηκε λαθραία μέσω Κοσσυφοπεδίου και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, με τη βοήθεια της Μαφίας. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν η Τουρκία έχει ήδη συσκευές φυγοκέντρησης για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

Σε τελική ανάλυση, η Τουρκία συμμετείχε στις δραστηριότητες του Πακιστανού πυρηνικού λαθρέμπορου, Abdul Qadeer Khan, ο οποίος μεταξύ των ετών 1987 και 2002, πούλησε χιλιάδες συσκευές φυγοκέντρησης στο Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και τη Λιβύη. Τα ηλεκτρονικά συστήματα αυτών των φυγοκεντρητών προήλθαν από την Τουρκία. Ο Khan είχε ακόμη μελετήσει το ενδεχόμενο να μεταφέρει το σύνολο της παράνομης παραγωγικής του δυνατότητας σε φυγοκεντριστές, στην Τουρκία.

Το 1998, ο τότε πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ναουάζ Σαρίφ [σ.σ. DP: είναι και σήμερα…] προσέφερε στην Τουρκία μια «πυρηνική συνεργασία» στον τομέα της πυρηνικής έρευνας. Επιπλέον, εξακολουθεί να υπάρχει μια οργανικός συνεταιρισμός μεταξύ των δύο χωρών που χρονολογείται από την εποχή της στήριξης της Τουρκίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Πακιστάν. Εκείνη την εποχή, πολλά από τα εξαρτήματα που το Πακιστάν δεν μπορούσε να αποκτήσει ανοιχτά, απεστάλησαν μέσω της Τουρκίας στο Πακιστάν. Με αυτό το σκηνικό, δεν αποτελεί έκπληξη, όταν μυστικές υπηρεσίες αναφέρουν, ότι μέχρι σήμερα εξακολουθεί μια δυναμική επιστημονική ανταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών.

Το ερώτημα του κατά πόσον η Τουρκία έχει ήδη φυγοκεντρικές συσκευές και από πού μπορεί να προέρχονται, μπορεί πιθανώς να απαντηθεί και χωρίς την προσφυγή σε αποκαλύψεις υπηρεσιών πληροφοριών. Ταυτόχρονα, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση ενός από τα τελευταία αινίγματα της ιστορίας της διάδοσης των πυρηνικών όπλων: Την αναζήτηση για τον «τέταρτο πελάτη» της AQ Khan. 

Στα μέσα του 2003, φορτίο τμημάτων φυγοκέντρησης και εργαλεία που προορίζονται για τη Λιβύη «εξαφανίστηκαν» κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού από τη Μαλαισία μέσω Ντουμπάι, στην Τρίπολη. Είχαν παραγγελθεί -και πιθανότατα εξοφληθεί- από τον πρόεδρο Καντάφι ως μέρος μιας μεγάλης συμφωνίας για 10.000 συσκευές φυγοκέντρησης, με σκοπό να μετατρέψει τη Λιβύη σε πυρηνική δύναμη. Ο αποστολέας του φορτίου ήταν ο A.Q. Khan, ο οποίος είχε διατάξει μια εταιρεία στη Μαλαισία να αγοράσει τα εξαρτήματα από όλο τον κόσμο και να τα στείλει στη Λιβύη.

Παρά το γεγονός ότι ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) προσπάθησε για χρόνια να διαλευκάνει την υπόθεση, το τι συνέβη σε αυτή την αποστολή δεν θα μπορούσε να μην διαπιστωθεί ποτέ. Ακόμα, ο IAEA δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει απλώς την υπόθεση αυτή, δεδομένου ότι η εξαφάνιση αυτής της αποστολής θα μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εκτός από τους τρεις γνωστούς πελάτες του AQ Khan, πρέπει να υπήρχε ακόμη ένας. Ως εκ τούτου, πολλοί ειδικοί αναφέρονται σε έναν μυστηριώδη «τέταρτο πελάτη».

Το αίνιγμα για τον «τέταρτο πελάτη», ο οποίος φαίνεται να λειτουργεί σε ένα πυρηνικό πρόγραμμα με άκρα μυστικότητα, δεν έχει επιλυθεί, παρά το γεγονός ότι η επίλυση μοιάζει να γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Αν συγκρίνει κανείς τον όγκο της παραγωγής του Πακιστάν με την παραγωγή που ο Khan πουλούσε στους τρεις πελάτες του, πέρα από τις εθνικές ανάγκες του Πακιστάν, βρίσκει κανείς σημαντικές διαφορές.

Με άλλα λόγια, ο «τέταρτος πελάτης» έχει λάβει πολύ περισσότερο από ό,τι Khan αρχικά προόριζε για τη Λιβύη. Ο Khan, ωστόσο, παραμένει σιωπηλός. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό, σύμφωνα με υπηρεσίες πληροφοριών, η Τουρκία έχει στην κατοχή της ένα σημαντικό αριθμό των φυγοκεντρητών άγνωστης προέλευσης, και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Χαν, λίγο πριν τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό, είχε ταξιδέψει στην Τουρκία, το συμπέρασμα ότι η Τουρκία είναι ο τέταρτη πελάτης, δεν φαίνεται παρατραβηγμένο.

Ωστόσο, αυτό μπορεί να είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Ο Khan όχι μόνο παρέδιδε φυγοκεντριστές στους πελάτες του, αλλά και σχεδιαγράμματα για τον σχεδιασμό πυρηνικών όπλων. Η CIA αποκάλυψε τέτοια σχέδια στη Λιβύη το 2003, που φυλάσσονταν σε ένα υπουργείο σε πλαστική σακούλα. Και κατά τη διάρκεια της διερεύνησης των πυρηνικών δραστηριοτήτων του Σαντάμ Χουσεΐν, ο IAEA βρήκε έγγραφο μίας σελίδας το 1998, που αποδείχθηκε να είναι μια ολοκληρωμένη προσφορά του Khan για να μετατρέψει το Ιράκ σε πυρηνική δύναμη εντός τριών ετών, έναντι τιμής 150 εκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η προσφορά ρητά αναφέρεται στην παροχή στο Ιράκ όλων των απαραίτητων εξαρτημάτων με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα και σχεδιαγράμματα για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Αν η Τουρκία ήταν όντως ο «τέταρτος πελάτης» του πακιστανικού πυρηνικού δικτύου λαθρεμπορίας, πρέπει κανείς να υποθέσει ότι η χώρα έχει πλέον στην κατοχή της όλα τα έγγραφα που είναι απαραίτητα για να φτιάξει μια πυρηνική βόμβα. Ακόμα κι αν η Τουρκία δεν ήταν ο τέταρτος πελάτης, πρέπει κανείς να υποθέσει ότι, δεδομένης της μακράς συνεργασίας για την παραγωγή φυγοκεντριστών, ο Khan συμβούλευσε τον προτιμώμενο συνεργάτη του, όχι μόνο για το πώς να χρησιμοποιεί συσκευές φυγοκέντρησης, αλλά και στη διαδικασία μετατροπής για χρήση για στρατιωτικούς σκοπούς (weaponization).

Δεδομένων των ασαφειών γύρω από το επίπεδο της πυρηνικής τεχνογνωσίας των Τούρκων επιστημόνων, παραμένει δύσκολο να προσφερθούν σαφή στοιχεία αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση των πυρηνικών δραστηριοτήτων της Τουρκίας. Αυτό που φαίνεται ανησυχητικό, ωστόσο, είναι δηλώσεις από κύκλους των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με ένα προχωρημένο πυρηνικό πρόγραμμα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ενημέρωσε τότε Έλληνα Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου στις 15 Μαρτίου 2010, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει πυρηνική δύναμη όποτε το αποφάσιζε.

Άλλη ένα έμμεσο αποδεικτικό στοιχείο για την ύπαρξη τουρκικού προγράμματος πυρηνικών όπλων είναι το πυραυλικό πρόγραμμα της Άγκυρας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Τουρκία φαινόταν ικανοποιημένη με την ανάπτυξη πυραύλων μικρού βεληνεκούς, με εμβέλεια έως και 150 χιλιομέτρων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, διάφορες δημόσιες δηλώσεις υποδεικνύουν αλλαγή πορείας. Πολύ δημοσιότητα δόθηκε σε μια δήλωση του Δεκεμβρίου 2011 από τον πρόεδρο Ερντογάν, ιδίως το αίτημά του προς την τουρκική αμυντική βιομηχανία να αναπτύξει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Ενώ τα τουρκικά ΜΜΕ ερμήνευσαν τη δήλωση του Ερντογάν ως έκκληση ανάπτυξης διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, δεν ήταν σαφές αν ο πρόεδρος πραγματικά σκεπτόταν με αυτούς τους όρους. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα, η Τουρκία φαίνεται να έχει ξεκινήσει την ανάπτυξη ενός πυραύλου μεσαίου βεληνεκούς με βεληνεκές 2500 χιλιομέτρων. Το 2012, η Τουρκία δοκίμασε έναν πύραυλο με βεληνεκές 1.500 χιλιομέτρων και έγινε επίσης γνωστό ότι ο πύραυλος με βεληνεκές 2500 χιλιομέτρων θα καταστεί επιχειρησιακός μέχρι το 2015.

Ακόμα και αν η Τουρκία δεν θα είναι σε θέση να τηρήσει αυτές τις προθεσμίες, η πρόθεσή του να αναπτύξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς είναι σαφής. Αυτό θέτει το ερώτημα ως προς τη στρατηγική λογική των όπλων αυτών. Η απάντηση είναι αρκετά απλή: Πύραυλοι μέσου βεληνεκούς έχουν νόημα μόνο αν μεταφέρουν πυρηνικό φορτίο. Έτσι, η ανάπτυξη εκ μέρους της Τουρκίας πυραύλων μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς, μπορεί να εξηγηθεί μόνο στο πλαίσιο ενός προγράμματος πυρηνικών όπλων. Με λίγα λόγια, η επιθυμία της Τουρκίας να κατασκευάσει πυραύλους μεγαλυτέρου βεληνεκούς, είναι ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξη πυρηνικού προγράμματος.

Αλλά ποιες είναι οι απόψεις της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας για το θέμα αυτό; Δεν υπάρχουν βέβαια δημόσιες δηλώσεις που να επιχειρηματολογούν υπέρ ενός εθνικού στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος. Ωστόσο, ορισμένες δηλώσεις μπορούν να ερμηνευθούν ως στοχευμένες δηλώσεις προθέσεων. Τον Αύγουστο του 2011, ο πρεσβευτής της Τουρκίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ναμίκ Ταν, δήλωσε: «Δεν μπορούμε να ανεχτούμε ότι το Ιράν αποκτά πυρηνικά όπλα». Η θέση αυτή έγινε πιο συγκεκριμένη, δύο χρόνια αργότερα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αμπντουλάχ Γκιουλ.

Σε μια συνέντευξη στην επιθεώρηση «Foreign Affairs», ο Γκιουλ είπε ότι «η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ότι μια γειτονική χώρα έχει όπλα που η ίδια δεν έχει». Δεδομένου ότι θα πρέπει να είναι σαφές τώρα στους Τούρκους πολιτικούς, ότι το Ιράν, ανεξάρτητα από τη συμφωνία με το P5 +1, θα συνεχίσει να προωθεί ένα πυρηνικό πρόγραμμα, δεν έχει νόημα πια να εξαρτά το δικό του. Εγχώρια εμπόδια εμφανίζονται αμελητέα: Σε μια δημοσκόπηση του 2012, το 54% των 1.500 ανθρώπων που ρωτήθηκαν ήταν υπέρ των τουρκικών πυρηνικών, αν το Ιράν πυρηνικοποιηθεί.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις εξελίξεις, καθίσταται σαφές για ποιον λόγο η Τουρκία είναι ένας νόμιμος στόχος για τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που δείχνει να οραματίζονται όλο και περισσότερο τον ρόλο του ως ένας εξοπλισμένος με πυρηνικά περιφερειακός ισχυρός «παίκτης», είναι μια εξέλιξη τεράστιας σημασίας, που η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει. Λαμβάνοντας υπόψη το όραμα του Ερντογάν για μια Τουρκία με αυτοπεποίθηση, διεκδικητική και δυνητικά ανεξάρτητη περιφερειακή ηγετική δύναμη στη Μέση Ανατολή και δεδομένης της ύπαρξης μιας δεδομένης (Ισραήλ) και μιας αναδυόμενης πυρηνική δύναμης (Ιράν), η Τουρκία δεν έχει καμία πραγματική εναλλακτική λύση, από το να αποκτήσει επίσης πυρηνικά όπλα. Αν η Τουρκία δεν επιλέξει την πυρηνικοποίηση πυρηνικά όπλα, θα παραμείνει δεύτερης κατηγορίας δύναμη, μια θέση την οποία ο Ερντογάν δεν μπορεί και δεν προτίθεται να δεχθεί.

Ο Hans Rühle είναι πρώην επικεφαλής Σχεδιασμού του γερμανικού υπουργείου Άμυνας. Δημοσιεύει τακτικά αναλύσεις σε θέματα ασφάλειας και άμυνας.

Πρόκειται για τροποποιημένη έκδοση άρθρου που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στη γερμανική εφημερίδα «Welt am Sonntag».

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την υποψηφιότητά του για την προεδρία της ΝΔ ανακοίνωσε με ανάρτηση στο λογαριασμό του στο Facebook ο Απόστολος Τζιτζικώστας. Ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας μιλά για παράταξη όλων των δυνάμεων και για ουσιαστική ρήξη με το χθες αλλά και σε σύγκρουση με το λαϊκισμό.

Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα, της προσωπικότητας και των ικανοτήτων του πολιτικού Τζιτζικώστα. Αυτή την ιδιαίτερα ισχυρή υποψηφιότητα για την προεδρία της ΝΔ την αντιλήφθηκε "το αντίπαλο δέος" και οι πρώτες αντιδράσεις που επιχειρούν την απαξίωση του πολιτικού Τζιτζικώστα καταδεικνύουν και τον "φόβο" της κυβέρνησης για μία τέτοια εκλογή από τη Νέα Δημοκρατία.

Όλο το κείμενο της ανάρτησης του Απ. Τζιτζικώστα είναι το εξής:

«Μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν εκφράζεται σήμερα από κανέναν.

Προσέρχεται στα διλήμματα που θέτει η πραγματικότητα και διατυπώνει το πολιτικό σύστημα, με μισή καρδιά και με την αίσθηση ότι εκ των προτέρων θα είναι χαμένη υπόθεση η αξιοκρατία και η δημιουργικότητα, η ασφάλεια και η δικαιοσύνη, χωρίς δηλαδή τις αναγκαίες προϋποθέσεις επιτυχίας που εγγυάται μια καλά οργανωμένη κοινωνία με θεσμούς που λειτουργούν.

Για αυτούς τους ανθρώπους, τους πολλούς, που περιμένουν μια ουσιαστική ρήξη με τις κακές συνήθειες του χθες και μια νικηφόρα σύγκρουση με το νέο λαϊκισμό που φυτρώνει σύριζα με το παλιό κομματικό κράτος, οφείλουμε να αλλάξουμε πρώτοι.

Για τους νεοδημοκράτες και τις νεοδημοκράτισσες που θέλουν ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα με ενότητα, συλλογικότητα, αποφασιστικότητα και αξιοκρατία και ζητούν μια νέα και καθαρή πολιτική απάντηση πρέπει να υπερβούμε τα όρια των εσωκομματικών ισορροπιών που μικραίνουν τον ορίζοντα της παράταξης.

Για την κοινωνία που είναι θυμωμένη από όσα περνάει, αλλά και από το αίσθημα ότι δεν έχει επιλογή, ότι δεν υπάρχει λύση που θα την περιέχει, ότι απέχουν τα πρόσωπα που ξέρουν τι σημαίνουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και ζητάει αλήθεια χωρίς κολακεία, αλλά και χωρίς να της κουνάνε διαρκώς το δάχτυλο, οφείλουμε μια δημοκρατία Νέα και ισχυρή.

Πιστεύω ότι η διαδρομή μου, η πίστη μου ότι οι πολιτικές μάχες κερδίζονται με ανοιχτούς ορίζοντες, με συμμετοχή και έμπνευση των πολλών, μου επιτρέπει να σταθώ μπροστά σε όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Θέτω την υποψηφιότητα μου για την Προεδρία της Παράταξης και καλώ όλους να συμμετέχουν στην εκλογή από τη βάση. Όλους όσοι πιστεύουν, όπως και εγώ, ότι τώρα θα δοθούν οι μάχες για μια πραγματικά ισχυρή κοινωνία με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.

Για να πετύχουμε το στόχο αυτό χρειάζεται παράταξη όλων των δυνάμεων. Αλλάζουμε πρώτοι, για να εμπνεύσουμε τελικά και όλη τη χώρα.

Απόστολος Τζιτζικώστας»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Τον συμβούλευαν συνεχώς οι ΗΠΑ" λέει απόρρητο έγγραφο
    Με την επίσκεψη του κ. Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ και τις επαφές που θα έχει σε κορυφαίο επίπεδο, κλείνει ένας πολιτικός κύκλος που άνοιξαν ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινώντας από... επαναστατικές διακηρύξεις και καταλήγοντας σε μια σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Όλα αυτά, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές.

    Όπως αποκαλύπτει η "Καθημερινή της Κυριακής", τέσσερις ημέρες μετά τη συμφωνία Ελλάδας και πιστωτών, στις 16 Ιουλίου 2015, ο Ελληνας πρέσβης στην Ουάσιγκτον, Χρήστος Παναγόπουλος, συντάσσει απόρρητο τηλεγράφημα στο οποίο συνοψίζει την πολύμηνη συνεργασία Ουάσιγκτον - Αθήνας, με στόχο να αντιμετωπιστεί η επιθετικότητα του Βερολίνου, να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και να υπάρξει συμφωνία με διάρκεια στον χρόνο. Όπως αναφέρει, είχε επικοινωνία «με τακτικό συνομιλητή του, ανώτατο αξιωματούχο του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ», ο οποίος «μου μετέφερε εντυπώσεις από τη σημερινή συνάντηση Lew - Schauble, η οποία φαίνεται ότι διεξήχθη σε τεταμένο κλίμα, τουλάχιστον σε σκέλος που αφορούσε το ζήτημα της χώρας μας».

    Από μια προσεκτική ανάγνωση του κειμένου, προκύπτει ότι επί της ουσίας οι ΗΠΑ συμβούλευαν την κυβέρνηση Τσίπρα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, μέχρι και την τελευταία στιγμή. Η βασική προτροπή ήταν ότι «η αμερικανική πλευρά αναμένει βήματα της ελληνικής πλευράς, επί τη βάσει των ήδη συμπεφωνημένων» και ότι η Αθήνα έπρεπε «να αποφύγει να αντιπαραταχθεί μετωπικά με το Βερολίνο (βλ. λεκτικές επιθέσεις, καμπάνια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης)», καθώς στόχος ήταν «η δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών με λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, ήτοι Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, οι οποίες έπρεπε να πειστούν για την αποφασιστικότητα της Αθήνας να προχωρήσει στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, προκειμένου με τη σειρά τους να προσφέρουν τη στήριξή τους έναντι της Γερμανίας».

    Η στρατηγική αυτή εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι εφαρμόστηκε κατά το δυνατόν από τον Ελληνα πρωθυπουργό. Με βάση την περίφημη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου, είναι προφανές ότι οι χώρες που αναφέρονται στο έγγραφο ως οι σύμμαχοι της Αθήνας τήρησαν θετική στάση και συνέβαλαν στην επίτευξη συμφωνίας. Η αμερικανική άποψη είχε στον πυρήνα της τη θέση πως «δεν θα πρέπει να δοθούν ευκαιρίες στο Βερολίνο να επιβάλει τις απόψεις του», δηλαδή δεν έπρεπε η Ελλάδα να αντιπαρατεθεί κατά μέτωπο, κάτι που θα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Προκύπτει επίσης με σαφήνεια ότι οι ΗΠΑ πράγματι είχαν άλλο οικονομικό και γεωπολιτικό δόγμα από τη Γερμανία και ανησυχούσαν μήπως η πλήρης κυριαρχία του Βερολίνου οδηγούσε ηθελημένα ή αθέλητα σε κατάρρευση της Ευρωζώνης, κάτι που είναι αντίθετο με τα αμερικανικά συμφέροντα.
    Μάλιστα, με επίκεντρο την ελληνική υπόθεση, «η στρατηγική της Ουάσιγκτον είχε δύο πτυχές: την ανάδειξη της σημασίας του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας και τις συνεχείς αναφορές περί αναπροσαρμογής του χρέους». Οπως αναφέρεται στο έγγραφο, «όσον αφορά τη συζήτηση περί χρέους, επιβοηθητικά κρίνεται ότι κινήθηκε το ΔΝΤ, προφανώς κατόπιν σχετικής αμερικανικής παραίνεσης». Ως προς τη γεωπολιτική πτυχή, είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ ήταν αυτές που ζήτησαν από την Αθήνα να αναδείξει τη γεωπολιτική παράμετρο και τους κινδύνους που ελλόχευαν για το δυτικό σύστημα ασφάλειας από μια πιθανή κατάρρευση της Ελλάδας. Η ανάδειξη της γεωπολιτικής παραμέτρου ήταν αμερικανική έμπνευση, ενώ ως γνωστόν και η πτυχή αυτή χρησιμοποιήθηκε από την Αθήνα μέχρι τέλους.

    Συνεχείς επαφές

    Με ικανοποίηση ο Ελληνας πρέσβης στην Ουάσιγκτον επισημαίνει ότι μεταξύ των κυβερνήσεων Ομπάμα και Τσίπρα υπήρξε κάτι παραπάνω από μια απλή συνεργασία, καθώς ενεπλάκησαν, πέραν του Λευκού Οίκου, υψηλόβαθμα στελέχη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, κορυφαία στελέχη του υπουργείου Οικονομικών και παράγοντες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ολοι αυτοί βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία όχι μόνο με την Αθήνα, αλλά και με ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, προκειμένου να μην καταρρεύσει η Ελλάδα, να μείνει ζωντανή η Ευρωζώνη και παράλληλα να μην υπάρξει κρίση στις σχέσεις Ουάσιγκτον - Βερολίνου.

    Είναι επίσης ενδεικτικό το σημείο εκείνο του τηλεγραφήματος, όπου ο Ελληνας πρέσβης αναφέρει ότι «από οικονομία συζήτησης προκύπτει πως η αμερικανική πλευρά έχει μάλλον πειστεί ότι θα ήταν λανθασμένη κίνηση να επιδιώξει, κατά την παρούσα συγκυρία, (να) μεταβάλει (τη) γερμανική στάση και συγκεκριμένα (τη) "φιλοσοφική-θεολογική" προσέγγιση (του) κ. Σόιμπλε, (η) οποία εδράζεται στη συλλογιστική ότι προκειμένου (να) παραμείνει (η) Ευρωζώνη ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο και (το) ευρώ ως νόμισμα ισχυρό, κρίνεται απαραίτητη η υλοποίηση σκληρών μέτρων και όχι συμβιβασμοί». Οι ΗΠΑ, συνεχίζει ο Ελληνας πρέσβης, «προσεγγίζουν (τη) θέση αυτή υπό διαφορετικό πρίσμα, θεωρώντας ότι για να είναι πειστική (η) Ευρωζώνη (θα) πρέπει να παραμείνει αρραγής».
    Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, τέλος, οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που παρενέβησαν και στο ΝΑΤΟ προκειμένου να αναδειχθεί η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας. Ετσι, την περίοδο που είχε οξυνθεί το κλίμα μεταξύ Τσίπρα - δανειστών, στις 20 Ιουνίου ο αναπλ. Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Αλεξάντερ Βέρσμποου, κάνει δήλωση με αποδέκτη το Βερολίνο με την οποία εκφράζει την έντονη ανησυχία του για μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ο Βέρσμποου τονίζει ότι αυτό το ενδεχόμενο «θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο στον τομέα της ασφάλειας για τη Συμμαχία».


    Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Η Ευρώπη των Συρματοπλεγμάτων, των Ωφελιμιστών, των Ηθικοπλαστών και των Εθνικών Κρατών

    Του Μάριου Ευρυβιάδη 

    Τις μέρες αυτές, όταν ο Πρωθυπουργός της Κροατίας που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο εντιμότατος κύριος Ζόραν Μιλάνοβιτζ, δεν βρίζει τον ομόλογό του της Ουγγαρίας που επίσης ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον επίσης εντιμότατο κύριο Βίκτορ Όρμπάν οι δυο μαζί βρίζουν την Ελλάδα της Ευρωπαϊκης Ένωσης, ενώ, ξεχωριστά, βρίζουν το ιερατείο της Ευρωπαϊκής ´Ενωσης που εδρεύει στις Βρυξέλλες.

    Στους δέκτες των τηλεοράσεών μας βλέπουμε ποιό είναι το “ζόρι” των αθυρόστομων και όχι μόνο, αυτών των ηγετών. Είναι τα αλλεπάλληλα κύματα προσφύγων των πολέμων και οικονομικών μεταναστών που συνωστίζονται στις χώρες τους, καθοδόν προς ένα καλύτερο αλλά κυρίως ασφαλές μέλλον γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Και δεν τους θέλουν. Ούτε να εγκατασταθούν, έστω και μερικοί απ´ αυτούς στις χώρες τους, αλλά ούτε και καν να τις διασχίζουν.

    Το μένος των δύο ηγετών  που το συμμερίζονται όλο αυτό, χωρίς τις αθυροστομίες, όλα σχεδόν τα ανατολικο-ευρωπαϊκά  και βαλκανικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης -η Βουλγαρία , η Ρουμανία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Σλοβακία,  η Εσθονία, Λετονία, η Λιθουανία ακόμη και η μακρινή Φιλανδία (η Πολωνία έκανε δεύτερες σκέψεις και έπαψε να  είναι πολέμιος του γεγονότος)-στρέφεται κατά της Ελλάδας  διότι είναι η κύρια πύλη εισόδου των ανθρώπων αυτών στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Είναι στην Ελλάδα, προερχόμενοι από την Τουρκία, που Σύριοι, Ιρακινοί, Ιρανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί, Αιθίοπες, κ.α., που πρωτοπατούν σε έδαφος της ΕΕ και, κατά τους κκ. Μιλάνοβιτζ και Όρμπάν  η Ελλάδα πρέπει να τους σταματήσει, ή να μήν τους επιτρέψει να συνεχίσουν την οδύσσειά τους.  Και όλες μαζί οι προαναφερθείσες χώρες πνέουν τα μένεα κατά των Βρυξελλών. Στην πραγματικότητα αρνούνται, και κάποιες μάλιστα χώρες επιδεικτικά, να συμμορφωθούν σε αποφάσεις των Βρυξελλών να αποδεχτούν ένα αριθμό προσφύγων για μόνιμη εγκατάσταση στις χώρες τους.

    Ο αριθμός αυτός προκύπτει κατά αναλογία.  Για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα, το κάθε κράτος θα πρέπει να φιλοξενήσει έναν αριθμό προσφύγων ανάλογα με τις δυνατότητές του. Όμως το πιο σημαντικό είναι η επίλυση του όλου προβλήματος να γίνει συναινετικά  και στο πλαίσιο της αλληλεγγύης και του καταμερισμού των “βαρών” μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κοινοτική αλληλεγγύη και ο καταμερισμός των βαρών είναι εκ των ων ούκ άνευ συνθήκες για να λειτουργήσει και να ολοκληρωθεί το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Χωρίς τις δυο αυτές συνθήκες-αρχές, δεν υφίσταται Ευρωπαϊκή Ένωση, ολοκληρωμένη ή μη. Τελεία και παύλα.

    Δυστυχώς και μετά από μισό αιώνα και βάλε,  η αλληλεγγύη και ο καταμερισμός βαρών στην ΕΕ παραμένει το ζητούμενο. Και αν σταματήσουν οι ιδεαλιστικές εκλογικεύσεις και ο αυτοϋοβαλλόμενος ευρωλαγνισμός και στην ουσία (αλλά χωρίς κανένας να το παραδέχεται) ωφελιμιστικός λόγος, θα διαπιστωθεί  πως τα πράγματα στην ΕΕ κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι.

    Τα τρέχοντα γεγονότα με τους πρόσφυγες και οι προεκτάσεις τους είναι συμπτωματικά των μεγάλων παθογενειών του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Όπως συμπτωματικά των παθογενειών της ΕΕ, πριν από  το “τσουνάμι” με τους πρόσφυγες, ήταν και το ζήτημα του ελληνικού χρέους και οι εξωθεσμικά άνομες μεθοδεύσεις που επιστρατεύθηκαν για την “διαχείρησή” του. Η περίπτωση της Ελλάδας εξανάγκασε το ιερατείο των Βρυξελλών να αφαιρέσει την μάσκα της υποκρισίας και να λειτουργήσει ως εντολοδόχος του γερμανικού , κυρίως, χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η αλληλεγγύη της ΕΕ στο ζήτημα του ελληνικού χρέους υπήρξε μηδενική. Όμως δεν πρέπει επίσης να ξεχνάτε αυτό που έγινε στην Κύπρο το 2013, όταν και πάλι το άνομα αυτονομημένο Γιούροκρουπ λειτούργησε ως ανεξάρτητη υπερεθνική δομή και, με την συναίνεση του κυπριακού κράτους, δυστυχώς, καταλήστευσε τις οικονομίες πολιτών …της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ίδια συμπεριφορά με αυτήν, στην περίπτωση της Κύπρου, ήταν αυτή των Ναζί το 1937 όταν έγινε η υφαρπαγή των περιουσιών των  Γερμανοεβραίων!

    Όπως πρέπει να μαθαίνει ο κάθε μαθητής,  η όλη μεταπολεμική προσπάθεια για την ευρωπαϊκή ενοποίηση μεθοδεύτηκε στρατηγικά από την Ουάσιγκτον (υπήρξε αναπόσπαστο μέρος της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής  “ευμενούς” ηγεμονίας της Δυτικής Ευρώπης) και εκκολάφθηκε κάτω από την Αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας. Σε θεωρητικό επίπεδο δομήθηκε στη βάση της “ενοποιητικής” θεωρίας του  “Λειτουργισμού” (Functionalism-David Mitrany) που είναι μια ωφελιμιστική θεώρηση και, στην συναφή θεώρησή της, που είναι αυτή της αμφιλεγόμενης “δημοκρατικής ειρήνης” (πως τάχατες τα δημοκρατικά καθεστώτα δεν πολεμούν μεταξύ τους),  και της συνεχούς οικονομικής ευμάρειας που παράγεται εκεί όπου οι δημοκρατικές αξίες κυριαρχούν.

    Ωστόσο όπως πρώτος ο ίδιος ο πατέρας των “λειτουργιστών” (functionalists) Mitrany  έγκαιρα προειδοποίησε, ζητήματα υψηλής πολιτικής και εθνικού συμφέροντος δεν μπορούν να επιλυθούν παρά μόνο μέσω ομόφωνων και συναινετικών αποφάσεων. Και είναι τον όρο αυτό που ουσιαστικά επέβαλε ο Στρατηγός Ντε Γκώλ το 1966-7 με τον Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου και ο οποίος υπήρξε το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, μέχρι την δεκαετία του 1990. Από τότε και μετά τις συνθήκες του Μάαστριχ και του Άμστερνταμ, το ιερατείο των Βρυξελλών έβαλε το αμάξι της “πολιτικής ενοποίησης” μπροστά από το άλογο. Ετσιθελικά προσπάθησε να μετατρέψει, μέσω περίτεχνων κατασκευών αλλά και δολίων μεθοδεύσεων που καταργούσαν την συναινετική του δομή, ένα εθνοκεντρικό οργανισμό σε ένα υπερεθνικό και υπερκρατικό κατασκεύασμα.

    Η “εξυπνακίστικη” αυτή μεθόδευση, διότι περί  αυτού πρόκειται, θα μπορούσε να πετύχει αν ίσχυε ταυτόχρονα και η θεώρηση της διαρκούς ευμάρειας και της “δημοκρατικής ειρήνης”. Όμως ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο. Ο μύθος της ευμάρειας και του οικονομικού ωφελιτισμού, που είναι ουσιαστικά η ιδεολογία του οικονομικού (νεο) φιλελευθερισμού,  έχει εδώ και μια δεκαετία καταρρεύσει και όπως δείχνουν τα πράγματα, ανεπιστρεπτί.

    Όσο δε για τη θεωρία της “δημοκρατικής ειρήνης”, αυτή είναι εξωπραγματική, ακόμη και για την Ευρώπη της Ευρωπαϊκής ´Ενωσης, διότι αγνοεί την πεμπτουσία του αναρχικού διακρατικού συστήματος που είναι τούτη: τα κράτη έχουν ως ύψιστη προτεραιότητα την ασφάλειά τους και όχι την οικονομική τους ευμάρεια. Και στο τέλος της ημέρας, κάτι που φαίνεται και με τις πρόσφατες διαδοχικές κρίσεις μέσα στην ΕΕ (χρέους και μεταναστευτικού), τα κράτη δεν ρωτούν αν από μια κρίση/διαπραγμάτευση θα βγούνε όλοι κερδισμένοι, αλλά εάν η άλλη πλευρά βγεί πιο ενισχυμένη/κερδισμένη από αυτά.  Διότι, και λόγω της εγγενούς αναρχίας του συστήματος, το σχετικό αυτό κέρδος μπορεί να μετατραπεί σε ισχύ που μελλοντικά μπορεί να εκφραστεί ως απειλή.

    Δεν θα επεκταθώ άλλο στο ζήτημα του μύθου της “δημοκρατικής ειρήνης” και της συναφούς θέσης περί “μη πολέμου” στην δημοκρατική Ευρώπη. Όμως ακριβώς επειδή το ζήτημα αυτό είναι άμεσα και τραγικά επίκαιρο με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο και ειδικά στην Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραπέμπω τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη στην  εκπληκτική ανάλυση του John Meirsheimer, γραμμένη το 1990 και προσβάσιμη στο διαδύκτιο, “Why we will soon miss the Cold War”, The Atlantic Monthly, August 1990) που αποδομεί την θεολογία του πολιτικού ιδεαλισμού και τα διεθνιστικά και κοσμοπολίτικα δογματικά παράγωγά της και στο οποίο προβλέπονται, με πολύ μεγάλο δείκτη ακρίβειας, οι σημερινές τραγωδίες στην Ευρώπη . Στην ανάλυσή του ο συγγραφέας  όχι μόνο δεν αποκλείει αλλά προβλέπει και πολεμικές συρράξεις μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών! Ο καθηγητής Meirsheimer είναι σήμερα ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της μή ουτοπιστικής σχολής σκέψης για την ερμηνεία των πραγμάτων στο διεθνές σύστημα, που είναι αυτή του πολιτικού ρεαλισμού.

    Υπάρχει προφανώς κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αλλά το ιερατείο των Βρυξελλών και οι χειροκροτητές του, οι ευρωπαϊκές ελίτ, αρνούνται να το αντιμετωπίσουν και να το επιλύσουν συναινετικά και δημοκρατικά σε επίπεδο κρατών- μελών και ευρωπαίων πολιτών. Προφανώς πιστεύουν ακόμη πως με τις εκ των άνω πονηρές μεθοδεύσεις, με τις οποίες έχουν καλομάθει και τις οποίες κάνουν  και μάρκετινγκ ως πολιτική ηθική, θα βρίσκονται συνεχώς λύσεις.  Χωρίς όμως την ωφελιμιστική ευμάρεια- που μέχρι πριν μια δεκαετία θεωρούνταν δεδομένη- ο επίπλαστος χαρακτήρας του  οικοδομήματος έχει ξεπροβάλει, με τα συρματοπλέγματα , τα τείχη και το κλείσιμο συνόρων, τις αλληλοκατηγορίες και την απουσία αλληλεγγύης, να το χαρακτηρίζουν.

    Η ΕΕ είναι ένας εθνοκεντρικός οργανισμός με τις δικές του ιδιομορφίες και παθογένειες ο οποίος δεν πρέπει να εξιδανικεύεται.  Είναι ταυτόχρονα,  και χωρίς ιστορικό προηγούμενο, μια πολύ φιλόδοξη  προσπάθεια – ένα πρωτόγνωρο πείραμα ουσιαστικά- για να αμβλυνθούν τα εγγενή χαρακτηριστικά του ευρύτερου άναρχου διεθνούς συστήματος, μέσα στο οποίο λειτουργεί. Η ΕΕ μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, και να επιλύσει προβλήματα όπως το προσφυγικό και όχι μόνο, εφόσον το ιερατείο των Βρυξελλών συμφιλιωθεί με την πραγματική φύση του οικοδομήματος που διαφεντεύει. Διαφορετικά τα φαινόμενα που διαδραματίζονται με τις συμπεριφορές κρατών-μελών όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, όπως συμβαίνει σήμερα, θα πολλαπλασιάζονται μέχρι και η ΕΕ να έχει και αυτή την τύχη της Κοινωνίας των Εθνών. Και τότε αγνοήθηκαν τα πράγματα, είχαμε την αποθέωση της ιδεολογίας του ιδεαλισμού, και ο κόσμος οδηγήθηκε, νομοτελειακά, στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Πηγή Philenews

    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    • Εξαρτάται από το ζητούμενο και το χρόνο παρατήρησης του φαινομένου
    • Νέα κυβέρνηση, …ίδια πολιτική (φαίνεται βέβαιη για άλλη μια φορά). Ο λόγος;
    Οι εκλογές τελείωσαν. 400.000 λιγότερες ψήφους πήραν αθροιστικά τα δυο κόμματα της κυβέρνησης σε σχέση με τον Ιανουάριο. Παρά το ότι το λευκό, το άκυρο και η αποχή δεν εκπροσωπούνται με κενές έδρες στη Βουλή, προφανώς αυτό έπαιξε κάποιο ρόλο. Με λιγότερη έπαρση απ’ ό,τι συνήθως, αλλά με τα ίδια πάντα λόγια ανέλαβαν οι υπουργοί της νέας κυβέρνησης. Όλοι τόνισαν από πού έλαβαν την «καθαρή εντολή»: από τον λαό. Το θέμα μας αρχικά δεν είναι κατά πόσον το πολίτευμα είναι ή όχι «του λαού», αλλά κατά πόσον αλλάζει η πολιτική κατεύθυνση της χώρας από το 1974 (για να μην το πιάσουμε παλιότερα), όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Ας δούμε τον τομέα της παιδείας, κάνοντας και κάποιες συγκρίσεις με την γενικότερη πολιτική των διαφορετικών κυβερνήσεων.

    Νίκος Φίλης, Σία Αναγνωστοπούλου και Θεοδόσης Πελεγρίνης είναι τα νέα ονόματα στον κυβερνητικό χώρο της παιδείας. Και οι τρεις τους σηματοδοτούν «λαϊκές» θέσεις. Ο πρώτος, ως βουλευτής, μίλησε εμφατικά για ανθρωποκεντρική πολιτική, εννοώντας ότι οι ανθρώπινες δράσεις πηγάζουν αποκλειστικά από την ανθρώπινη (δηλαδή τη λαϊκή) βούληση, η δεύτερη, ως ιστορικός, είναι γνωστή για τις διεθνιστικές της αντιλήψεις και την άποψη ότι ο εθνισμός των Ελλήνων απειλεί -ρατσιστικά- την πολυεθνική ελλαδική κοινωνία, ο τρίτος είναι ευρέως γνωστός από την λαϊκή του πολιτική ως πρύτανης. Αποτελεί -όπως και η Αναγνωστοπούλου- έναν θερμό υποστηρικτή του δυτικού διαφωτισμού, δηλαδή των λαϊκών κατακτήσεων στις οποίες αυτός οδήγησε. Κοινό στοιχείο όλων η «αριστερή» ταυτότητα η οποία, αντίθετα με την «δεξιά», όπως λέγεται, θέλει να αλλάξει τα πράγματα προς την κατεύθυνση της «προόδου» και να μην «συντηρήσει» την παρακμή και την κοινωνική αδικία της παραδοσιακής κοινωνίας.

    Κατά σύμπτωση, την μέρα της κυβερνητικής ορκωμοσίας ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη για την ηγεσία του «συντηρητικού» χώρου. Προφανώς δεν θα είναι ο μόνος, προφανώς το στίγμα του δεν ανήκει στην «λαϊκή» δεξιά, όμως τι διαφορά έχει στην πράξη η πολιτική άποψη του καραμανλικού (ας πούμε) χώρου με την δεξιά του Κ. Μητσοτάκη; Τι διαφορά έχει στην παιδεία; Κατά σύμπτωση -και πάλι- ήταν ο σημερινός ΠτΔ που το 2007 στην συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος μίλησε λίγο πριν τον Κ. Μητσοτάκη. Οι δυο τους εξέφρασαν διαμετρικά αντίθετες απόψεις και το ερώτημα είναι ποιος ήταν ο στόχος της καραμανλικής προσπάθειας αναθεώρησης του Συντάγματος και ποια θα ήταν η στάση του Παυλόπουλου στην τυχόν εφαρμογή των απόψεων Μητσοτάκη. Αυτό ίσως θα έχουμε την δυνατότητα να το δούμε επί υπουργίας Ν. Φίλη, επί του παρόντος, να θυμηθούμε ότι τον δεξιό Π. Παυλόπουλο πρότεινε για πρόεδρο ο αριστερός Α. Τσίπρας.



    Μικρή αναδρομή σε πρόσωπα, αριστερά και δεξιά
    Να θυμηθούμε ότι αμφότερα τα κόμματα (άλλοτε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ) υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, λέγονται «λαϊκά» και επικαλούνται -όπως και τα υπόλοιπα- τον λαό, δηλαδή ένα πολιτικό σύστημα-κατάκτηση του δυτικού διαφωτισμού. Να θυμηθούμε επίσης ότι ο Α. Παπανδρέου κέρδισε την εξουσία με την υπόσχεση να βγάλει την Ελλάδα από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, αντίστοιχα ο Α. Τσίπρας για να καταργήσει τα μνημόνια και την φορολόγηση των (άψυχων) ακινήτων. Όταν ο σοσιαλιστής Ανδρέας περνούσε σταδιακά από το «οι βάσεις μένουν», «η ΕΟΚ παραμένει και επιδοτεί», στο «άρθρο 4», ο Αλέξης «ανακάλυπτε» ότι είχε κάνει λάθος. Ότι ο ευρωπαϊκός δρόμος είναι μονόδρομος. Πριν το κάνει, νομιμοποίησε το σύνολο του χρέους, δίνοντας στην «τρόικα» «θεσμική» διάσταση και ονομασία, επαινώντας τον EFSF-ESM και επαναλαμβάνοντας με περισσή προκλητικότητα τα λόγια της Μέρκελ: «τα δάνεια μεταξύ των χωρών-μελών της Ε.Ε. είναι μια μορφή αλληλεγγύης». Μάλιστα, ο «μονόδρομος» αυτός ετύγχανε της εσωτερικής «λαϊκής» νομιμοποίησης είτε με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είτε με κατεπείγουσες κοινοβουλευτικές διαδικασίες με ένα νόμο και ένα άρθρο. Φαίνεται ότι ο Καρτέσιος δεν είχε πει «σκέφτομαι, άρα υπάρχω», αλλά «δανείζομαι, άρα υπάρχω».

    Όπως λοιπόν η εκάστοτε «αριστερή» κυβερνητική πολιτική καταλήγει απολογητικά να αυτομετονομάζεται «κεντροαριστερή», έτσι και η «δεξιά» προσπαθεί να κινηθεί ως «κεντροδεξιά» και οι όποιες διαφοροποιήσεις εξαντλούνται προεκλογικά και στα λόγια. Η ίδια -επί της ουσίας- πολιτική, αλλάζει αργά, αλλά σταθερά τα πράγματα προς την ίδια κατεύθυνση. Η παιδεία κινείται σταθερά επί δεκαετίες στον άξονα που επιβάλλει η «ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη» και η «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας». Ο Ν. Φίλης κατά την τελετή ανάληψης του υπουργείου Παιδείας (μετονομάστηκε για πέμπτη φορά τα τελευταία χρόνια) κατονόμασε ως αίτιο της κακοδαιμονίας τον «νεοφιλελευθερισμό», σπεύδοντας να διευκρινίσει ότι θα αξιοποιήσει τις «βέλτιστες διεθνείς πρακτικές», ώστε να προωθηθούν τάχιστα οι μεγάλες «μεταρρυθμίσεις» που έχουν καθυστερήσει πολύ. Τι σημαίνει αυτό; Ό,τι θέλει ο καθένας (και οι Ευρωπαίοι «μεταρρυθμίσεις» απαιτούν), αλλά προφανώς και ότι ο Ν. Φίλης γνωρίζει «αριστερές διεθνείς πρακτικές» παιδείας που διέφυγαν των προηγούμενων σοσιαλιστικών κυβερνήσεων (το «πρώτη φορά αριστερά» -μετά το 1974- είναι και παπανδρεϊκώς ανιστόρητο). Σημαίνει ότι θα δούμε ό,τι βλέπαμε επί των κυβερνήσεων Σαμαρά και Καραμανλή, αρκεί να βαφτίσουμε την δράση «αριστερή», αρκεί να υπάρχει κάποια επί μέρους, πρόσκαιρη ή δευτερεύουσας σημασίας διαφοροποίηση.



    Ο Γ. Ράλλης και ο Ι. Βαρβιτσιώτης μπορεί να είχαν διαφορές ύφους -ίσως και αντιλήψεων- από τους Α. Κακλαμάνη και Α. Τρίτση, όμως η πορεία της παιδείας γενικά ήταν αντίστοιχη των γενικότερων πολιτικών διαφοροποιήσεων μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ.: καμία ουσιαστική, αν τις δούμε σε ευρύτερο χρονικό ορίζοντα. Αντίστοιχα και ο Π. Ευθυμίου με την Μ. Γιαννάκου. Αρκεί να θυμηθούμε πώς υπερασπίστηκε η δεύτερη το βιβλίο ιστορίας της Στ Δημοτικού, του οποίου η ανάθεση έγινε επί υπουργίας του πρώτου (η απόσυρση έγινε για να μην χάσει ψήφους η Ν.Δ. από τον ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές του 2007). Αμφότεροι υπηρέτησαν τις ευρωπαϊκές πολιτικές γραμμές κι ας μην ξεχνάμε ότι τα τελευταία 3 χρόνια το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε πολλές φορές την ΝΔ για ελλιπή ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Έχει κάποια αξία επίσης να θυμηθούμε ότι το 2007, ο Ε. Μεϊμαράκης και ο Π. Παυλόπουλος στήριξαν προεκλογικά την απόφαση του Καραμανλή για απόσυρση του περιβόητου βιβλίου Ιστορίας της Στ Δημοτικού, εμφανίζοντας την πολιτική απόφαση ως επιστημονική, πράγμα που επιβεβαίωνε ότι επί του περιεχομένου του βιβλίου δεν είχαν καμία ένσταση.



    Το πελατειακού τύπου κατρακύλισμα της τριτοβάθμιας παιδείας που συντελέστηκε κυρίως επί Α. Παπανδρέου, «επιβραβεύτηκε» δια της αδράνειας από κάθε μελλοντική δεξιά κυβέρνηση. Όπως στις πρώτες δυο βαθμίδες κάθε νεωτερική αλλαγή είχε ως άλλοθι το «δημοκρατικό σχολείο», έτσι και στην τριτοβάθμια, το «δημοκρατικό Πανεπιστήμιο» ήταν η αμυντική γραμμή οποιασδήποτε ένστασης για κάθε υποβάθμιση, επιστημονική ή μη.

    Οι πομπώδεις διακηρύξεις για επαναφορά του ολιστικού μοντέλου γνώσης ήταν κοινές για όλες τις κυβερνήσεις. Όμως οι διακηρύξεις αυτές αντιφατικά συμβάδιζαν με άλλες, πανηγυρικές, για το υψηλό επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας, ενώ, -το σπουδαιότερο- αδυνατούσαν να εντοπίσουν ποιος, πότε και γιατί επέβαλε τον κατακερματισμό της γνώσης -αν μπορεί να ονομαστεί «γνώση» η «πληροφορία» που κυρίως παρέχεται στα σχολεία. «Διεπιστημονικότητα» και «διαθεματικότητα» ακουγόταν σταθερά από όλους τους υπουργούς, όμως πέρα από την ισχνότατη εφαρμογή τους υπήρχε απόλυτη σιωπή στο γιατί το ελληνικό έθνος-κράτος που υποτίθεται ότι φτιάχτηκε στα πρότυπα του αρχαιοελληνικού μοντέλου (μέσω του δυτικού διαφωτισμού) είχε υιοθετήσει ένα εκπαιδευτικό μοντέλο πρόωρης εξειδίκευσης και λειτουργικού αναλφαβητισμού.

    Κάθε (μα κάθε) σύνδεση του σχολείου με την επιχειρηματικότητα ασκήθηκε από κάθε (μα κάθε) κυβέρνηση και κάθε υπουργό. Τόσο από τον Ε. Στυλιανίδη και τον Α. Σπηλιωτόπουλο, όσο και από την Α. Διαμαντοπούλου.

    Το να βραβεύει μια Τράπεζα την μαθητική αριστεία με άνοιγμα καταθετικού λογαριασμού θεωρήθηκε απόλυτα συμβατό με τους στόχους της δευτεροβάθμιας παιδείας και προωθήθηκε από κάθε υπουργό τα τελευταία χρόνια.

    Ο Γ. Παπανδρέου έγινε δυο φορές υπουργός παιδείας. Ως πρωθυπουργός αφαίρεσε τον προσδιορισμό «Εθνική» από το Υπουργείο Παιδείας. Ο Α. Σαμαράς που ήρθε στη συνέχεια -μέσω Ζαππείων- για να ανατρέψει πλήρως την μνημονιακή πολιτική, «ξέχασε» μαζί με την ανατροπή να επανασυνδέσει (τυπικά) την παιδεία με το Σύνταγμα (αρ. 16 παρ. 2), αλλά και ουδείς «δεξιός» υπουργός διαμαρτυρήθηκε γι αυτό.

    Υπήρξε και περίπτωση που ένας υπουργός παιδείας άλλαζε «ιδεολογία» μεταπηδώντας από το ένα κομματικό στρατόπεδο στο άλλο: ο Β. Κοντογιαννόπουλος. Μήπως αυτό σήμαινε ότι μετάνιωσε για την πολιτική παιδείας που άσκησε; Οι αλλαγές προσώπων και κομμάτων στην κυβέρνηση και στο χώρο της παιδείας και οι εντάσεις που κάθε φορά προέκυπταν μεταξύ κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, φαίνονταν αναντίστοιχες με τις πραγματικές αλλαγές. Κι αυτό είναι αληθές, παρά το ότι η φαινομενική στασιμότητα κάλυπτε την σταθερή διολίσθηση με το «προοδευτικό πρόσημο» (όπως θα έλεγε και ο Φ. Κουβέλης).

    Η κρατική παιδεία παρέμεινε παραπαιδεία της κύριας «παιδείας», δηλαδή του ιδιωτικού φροντιστηρίου. Μοναδικός στόχος της δημόσιας παιδείας παρέμενε ο υλιστικός-ποσοτικά μετρήσιμος στόχος της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό και σχεδόν δεν υπήρξε υπουργός που να μην έχει επιχειρήσει μια «μεταρρύθμιση» του εξεταστικού συστήματος από το Λύκειο προς την τριτοβάθμια.

    Κυρίως όμως, η παιδεία παρέμεινε προσηλωμένη στην όλο και μεγαλύτερη ενοχοποίηση του έθνους-κράτους· και η ενοχοποίηση αυτή των τελευταίων δεκαετιών αποτελούσε το κερασάκι στην διαχρονική τούρτα της παραποίησης και της αποσιώπησης των συνθηκών υπό τις οποίες αυτό το έθνος-κράτος δημιουργήθηκε (1821-1833).



    Ξαναγυρίζοντας στο σήμερα
    Είπε κι άλλα περίεργα και αντιφατικά ο Ν. Φίλης αναλαμβάνοντας το υπουργείο Παιδείας. Επικαλέστηκε τέσσερις φορές τον «εθνικό» χαρακτήρα του τομέα του, όταν το υπουργείο που ανέλαβε δεν ονομάζεται πλέον «εθνικό».  Είπε ότι «η εκπαίδευση θα αποτελέσει τον προπομπό για να βγει η χώρα στο ξέφωτο της ανάπτυξης». Όπως και ο νυν πρωθυπουργός, όπως και οι προηγούμενοι, έτσι και ο Ν. Φίλης δεν «κατάλαβε» ότι αν πράγματι οι δανειστές είχαν στόχο να πάρουν πίσω τα χρήματα που δανείζουν, τότε αυτοί θα επέβαλαν μια αναπτυξιακή πολιτική στην Ελλάδα. Δεν θα επέβαλαν μέτρα υφεσιακά και μέτρα εξοντωτικής συρρίκνωσης της οικονομίας. Στην ίδια φράση ο νέος υπουργός Παιδείας είπε ότι μετά την «ανάπτυξη» θα επέλθει «νέα-ισότιμη θέση στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα». Είναι άραγε αυτή η ίδια, διαρκώς ζητούμενη «ευρωπαϊκή ισοτιμία» την οποία εμφάνισε ο παλαιός Καραμανλής ως τετελεσμένη το 1978, όταν με απόλυτη ικανοποίηση ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ.; Ή μήπως πρόκειται για το πολιτικό δόγμα της επιβολής μιζέριας και εσωστρέφειας στον Έλληνα, κάτι που αποδίδεται στον Κίσινγκερ, ενώ έχει ήδη καταγραφεί στην βρετανική πολιτική του 1821;

    Λίγοι μήνες πέρασαν από τότε που διακριτικά αναρωτηθήκαμε αν ο πρωθυπουργός ξέρει άριστη ιστορία και απλώς υποκρίνεται στο εξωτερικό για να εξυπηρετήσει το δημόσιο (το εθνικό, ας πούμε) συμφέρον ή αν η ιδεολογικής αγκύλωσης αγνωσία του αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της επικίνδυνης για τους Έλληνες πορείας. Στο συλλογικό έργο από το οποίο είναι παρμένα τα περισσότερα στοιχεία του λόγου που εκφώνησε στο Πανεπιστήμιο ο Α. Τσίπρας την 25.3.2015, συνεισφορά έχει και η Σία Αναγνωστοπούλου. Η δική της επιστημονική έρευνα και η ψύχραιμη-λογική ανάλυση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Πατριαρχείο είχε «προνόμια» κατά την Οθωμανική περίοδο και ότι ήταν η «αυτοκρατορική του λογική» που το ώθησε να «πολεμήσει ως αμαρτία την νεωτερική, εθνική Επανάσταση». Τρία είναι τα θέματα: 1) ήταν όντως νεωτερική η Επανάσταση; 2) στόχευε όντως στην δημιουργία εθνικού κράτους; 3) γιατί ο Πατριάρχης εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς ως «μυστικός συμμέτοχος της Επανάστασης»; Τα δυο πρώτα θέματα παραμένουν άλυτα, καθώς είναι ελλιπέστατα και αντιφατικά τα τεκμήρια επί των οποίων στηρίζονται όσοι τα υιοθετούν. Στο τρίτο θέμα η Σία Αναγνωστοπούλου δεν παίρνει θέση (αν και το αναφέρει, αν και υπάρχουν περισσότερα τεκμήρια, αν και ειδικευμένη σε θέματα οθωμανικής περιόδου), επιμένοντας στα δικά της συμπεράσματα. Τα τρία αυτά θέματα είναι θέματα ιστορίας. Υπάρχει όμως και ένα τέταρτο που είναι περισσότερο θέμα πολιτικής πρακτικής. Αν η πολιτική του Πατριαρχείου κατακρίνεται ως «υπερεθνική», τότε σε ποια βάση κρίνεται ως θετική η σημερινή «υπερεθνική» (αυτοκρατορική) πολιτική της Ε.Ε. που σταδιακά καταργεί τα έθνη-κράτη; Προφανέστατα, επειδή η πρώτη κρίνεται αρνητικά (ως δεσποτική) και η δεύτερη θετικά (ως πλειοψηφικά νομιμοποιημένη). Όμως αυτή είναι μια προσωπική αξιολόγηση, δεν αποτελεί ένα επιστημονικό πόρισμα. Μάλιστα, η λογική λέει ότι η αλήθεια μιας πρότασης είναι ανεξάρτητη από τον αριθμό των προσώπων που την υποστηρίζουν. Συνεπώς, οι πλειοψηφίες αποτελούν απόψεις, όχι τεκμήρια αλήθειας ή αξιοκρατικά κριτήρια. Πίσω από τα πολλά λόγια της Δύσης περί ανθρωπισμού, δικαιωμάτων και κράτους δικαίου κρύβεται αποκλειστικά η εχθρότητα προς τον χριστιανισμό. Ως τέτοια, σπάνια ομολογείται και κάθε συζήτηση περί αυτού μπλέκει και στο θέμα «τι είναι χριστιανισμός;». Όμως η φράση «φωνή λαού, οργή Θεού» ανήκει στον δυτικό διαφωτισμό, ο οποίος σπάνια ομολογεί τον αποκλειστικό του στόχο. Προσπαθεί να αποσπάσει τον άνθρωπο από τον Θεό και στην φάση που ξεκίνησε εδώ και δυο αιώνες, αυτό γίνεται κυρίως με την προσπάθεια ισοδύναμης παρουσίασης αρχικά και υποκατάστασης -τελικά- του Θεού από τον λαό.

    Τι συμβαίνει;
    Στο σημείο αυτό φτάνουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Ο «λαός», η «λαϊκή βούληση», η «λαϊκή κυριαρχία» και τα «λαϊκά κόμματα» της δυτικής δημοκρατίας δείχνουν με σταθερή τάση ότι αποτελούν το αντίδοτο, το άλλοθι και το προπέτασμα καπνού στην προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της κοινωνίας. Ο αστός που κολακεύεται ότι μέσω της ψήφου του ασκεί εξουσία, νομιμοποιεί προκαθορισμένα αποτελέσματα, αφού άγεται και φέρεται από ένα δαιδαλώδες και υλιστικά ανταποδοτικό πολιτικό σύστημα τεχνητών και ψευδεπίγραφων διαιρέσεων. Ένας «σοσιαλισμός» φαίνεται ως αντιμέτωπος του «καπιταλισμού», ενώ ο πρώτος σταθερά χρηματοδοτείται από τον δεύτερο, ενώ το ιδιωτικό νομισματικό σύστημα και το διεθνές (ιδιωτικό κι αυτό) χρηματοπιστωτικό σύστημα καθορίζουν αφανώς την πολιτική μέσω του επηρεασμού της κοινής γνώμης, της ανταποδοτικότητας, των εκβιασμών σε «πολίτες» και πολιτικούς. Μια «αριστερά» φαίνεται να διεκδικεί το αποκλειστικό δικαίωμα στην δικαιοσύνη, ενώ η ίδια είναι πλήρως ανίκανη να εξηγήσει από πού πηγάζει η έννοια της ανθρώπινης δικαιοσύνης, πολύ δε περισσότερο να εξηγήσει πώς κάποιοι «φωτισμένοι» εφηύραν μόλις πριν τρεις αιώνες τον τρόπο εφαρμογής της δικαιοσύνης στο κοινωνικό σύνολο. Η αλήθεια είναι μάλλον αδύνατον να αποδειχθεί, όμως το ψεύδος αποδεικνύεται. Και ψεύδεται καταφανώς η Ευρώπη όταν ο Ντράγκι ανερυθρίαστα μας λέει ότι «ξέχασε» η ανθρωπιστική Ε.Ε. να αποτυπώσει πρόσωπα στα χαρτονομίσματά της, ενώ, όταν το «θυμήθηκε» έβαλε ως υδατογράφημα την προσωποποιημένη Ευρώπη. Αυτή η «απόδοση τιμής» στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στον ευρωπαϊκό διαφωτισμό δεν είναι σημερινή, άρα χρειάζεται αναθεώρηση η άποψη «έχασε η Ευρώπη τον προσανατολισμό της τα τελευταία χρόνια». Κι ας συνυπολογίσουμε ότι αν τα χαρτονομίσματα έδιναν την δυνατότητα στον ιδιώτη-εκδότη τους να δημιουργήσει ένα πλαστό μέσο (το μέταλλο δεν αντιγράφεται), τότε το άυλο χρήμα που προωθείται με πρόσχημα την εύκολη συναλλαγή και την αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής, τι περιθώριο εξουσίας αφήνει στον ψηφοφόρο; Κι αν τα περίφημα «capital controls» εξυπηρετούν πέρα από την επιχειρηματική δυσπραγία και την πορεία προς το άυλο χρήμα, τότε χαλάλι η αντίφαση «καπιταλιστικό σύστημα με έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων», χαλάλι και η φθορά του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα που ο πρωθυπουργός το αντιλαμβάνεται ως «ΝΑΙ» σε κάτι χειρότερο από αυτό στο οποίο ο ψηφοφόρος είπε «ΟΧΙ». Υπό αυτό το πρίσμα, η οικονομία (δηλ. η «οικονομική κρίση») δεν φαίνεται να είναι ο στόχος, αλλά ο τρόπος. Ποιος είναι ο στόχος; Εμφανώς ο πολιτισμός, δηλαδή τα κύρια στοιχεία του με πρώτο απ’ όλα την κοσμολογική-οντολογική στάση του ανθρώπου.

    Η παιδεία είναι από τους τομείς που προσφέρεται για συμπεράσματα. Τα πράγματα στην Ελλάδα φαίνονται να αλλάζουν, παραμένοντας διαρκώς ίδια ως προς τα «προβλήματα». Η πραγματικότητα είναι ότι τα πράγματα αλλάζουν διαρκώς προς την ίδια κατεύθυνση, άλλοτε ταχύτερα και άλλοτε βραδύτερα, μέσα από τις φαινομενικές συγκρούσεις των φαινομενικά διαφορετικών ιδεολογιών. Μόνο που αυτή η αλλαγή είναι ορατή στον μακρύ χρόνο και στην μεγάλη εικόνα· όχι στους λίγους μήνες και στα δυο χρόνια. Ας το θέσουμε και αντίθετα: θα ήταν δυνατή μια τέτοια αλλαγή χωρίς τις φαινομενικές (διαλεκτικές) συγκρούσεις; Η ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία, είναι διαφωτιστική για τις προθέσεις της πολιτικής που ασκείται. Ο καθένας μπορεί να βγάλει συμπεράσματα, αν θέσει τα κατάλληλα ερωτήματα. Ιδιαίτερα για το «εθνικό» και το «υπερεθνικό» ζήτημα: Δεν ήταν ο δυτικός διαφωτισμός υπεύθυνος για το επίτευγμα του έθνους-κράτους; Δεν ήταν αυτό το πολιτικό μοντέλο που εξασφάλισε δικαιώματα στον πολίτη και κράτος δικαίου για το σύνολο του πληθυσμού; Δεν ήταν η ελληνική ιστορία που πανηγύρισε την δημιουργία του ελληνικού έθνους-κράτους ως απόσχιση από το αυτοκρατορικό οθωμανικό της παρελθόν; Γιατί λοιπόν οι σημερινοί υποστηρικτές του δυτικού διαφωτισμού υποστηρίζουν την κατεδάφιση του πολιτικού του πλαισίου και την μετατροπή της Ελλάδας σε επαρχία της Ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας; Μήπως επειδή η δημιουργία του ελληνικού έθνους-κράτους ήταν προσωρινή, αφού επετεύχθη ενάντια στην προσπάθεια δημιουργίας ενός πολυεθνικού χριστιανικού κράτους; Μήπως πρέπει να ξαναδούμε από την αρχή το 1821 και το 1789;

    Στέργιος Ζυγούρας
    Πηγή "Το καραβάκι της ιστορίας"


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου