Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουν 2013

Προφανώς ο Ερντογάν δεν θέλει να χάσει την ευκαιρία να παίξει… ρόλο στη διαμάχη ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους και προετοιμάζει κάποια εμπνευσμένη διπλωματική νεοθωμανική παρέμβαση… Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ότι ενώ στους δρόμους συνεχίζονται οι διαδηλώσεις και τα επεισόδια, αυτός καλωσορίζει την ηγεσία της Χαμάς;

Την προγραμματισμένη επίσκεψη στην Άγκυρα ακύρωσε μέχρι και αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου… μάλλον τελώντας σε σοκ για το μήνυμα μη αναγνώρισης του ευρωπαϊκού θεσμού από τον Ερντογάν, ο οποίος όμως είχε δουλειά, συζητώντας με τον Χαλέντ Μεσάαλ και τον Ισμαήλ Χανίγιε.

Ενδεχομένως οι δυο ηγέτες της Χαμάς να έφτασαν στην τουρκική πρωτεύουσα προσπαθώντας να εξασφαλίσουν ότι η επίσκεψη του Ερντογάν στη Λωρίδα της Γάζας θα γίνει, καθώς όταν έχεις στραμμένες εναντίον σου τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες χώρες με τις οποίες συνεργάζεσαι στα περιφερειακά ζητήματα της Μέσης Ανατολής (βλ. ΗΠΑ) κι έχεις λάβει σαφή έκκληση – προειδοποίηση ότι το ταξίδι στη Γάζα δεν είναι καλοδεχούμενο, αποτελεί σίγουρα ρίσκο το να αγνοείς τις «φιλικές συμβουλές».

Εξάλλου, ισλαμιστικοί κύκλοι ήταν που διακινούν τις θεωρίες συνωμοσίας ότι τα επεισόδια στην Τουρκία είναι υποκινούμενα από «εβραϊκό δάκτυλο», ο οποίος, προσθέτουμε εμείς, δεν απέχει καθόλου από την Ουάσιγκτον στο ζήτημα της επίσκεψης στη Γάζα. Παράλληλα, πρόσφατο είναι το ταξίδι του επικεφαλής της Mossad, Ταμίρ Πάρντο, στην Άγκυρα όπου η συνεργασία μάλλον θύμισε άλλες εποχές στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας.

Οπότε, το επιχείρημα είναι, ότι δεδομένων των εξελίξεων, ένα ταξίδι του Ερντογάν στη Γάζα θα είχε πολύ λίγα να προσφέρει επί της ουσίας, αλλά πολλές δυνητικές απώλειες.

Πηγή Defence-Point
Οι γεωλόγοι εντόπισαν ένα τμήμα ρήγματος κάτω από τη θάλασσα του Μαρμαρά κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου εδώ και περίπου 250 χρόνια δεν έχουν σημειωθεί σεισμικές δονήσεις, που σύμφωνα με τους επιστήμονες δείχνει ότι υπάρχει συσσώρευση μηχανικών τάσεων στη δεδομένη περιοχή.

Αυτό σημαίνει, ότι αργά ή γρήγορα η ενέργεια, που έχει αποθηκευτεί στους συμπιεσμένους βράχους, θα εκλυθεί με τη μορφή σεισμικών δονήσεων. Ακριβείς προβλέψεις οι συντάκτες της μελέτης δεν κάνουν, αλλά θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να συνεχιστούν λεπτομερείς έρευνες του ρήγματος.

Η πρωτεύουσα της Τουρκίας μαζί με τα προάστια αριθμεί 13 εκατ. κατοίκους, εκεί βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια του κόσμου και πολλές βιομηχανικές επιχειρήσεις, γι’ αυτό οι επιστήμονες τονίζουν τη σημασία της ακριβούς εκτίμησης των κινδύνων.
Για μια ακόμη φορά Πούτιν και Ομπάμα συμφώνησαν ότι διαφωνούν για τη Συρία. Οι ΗΠΑ αναζητούν προσχήματα για να βοηθήσουν στρατιωτικά τους αντικαθεστωτικούς, ενώ ο Πούτιν υπογραμμίζει το αδιέξοδο αυτής της τακτικής, και τονίζει ότι έτσι θα συνεχιστεί η αιματοχυσία.

H Ρωσία δεν προτίθεται να μεταβάλλει τη στάση της στο θέμα της Συρίας. Αυτό κατέστη φανερό στη συνάντηση Πούτιν - Ομπάμα στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G8 στη Βόρεια Ιρλανδία. Παρά ταύτα, οι ηγέτες των δύο χωρών προσπαθούν να βρουν μια «θετική ατζέντα» ενόψει της επικείμενης διμερούς συνάντησης κορυφής που θα πραγματοποιηθεί στη Μόσχα στις 3-4 Σεπτεμβρίου.

Σχολιάζοντας το θέμα, ο κ.Πούτιν κράτησε χαμηλούς τόνους, σημειώνοντας ότι «κάπου οι απόψεις μας προς το παρόν δεν συγκλίνουν, αλλά μας ενώνει η κοινή επιδίωξη να τερματιστεί η βία στη Συρία, και να επιλυθεί το πρόβλημα με ειρηνικά μέσα, όπως είναι και οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη». Τη θέση αυτή επιβεβαίωσε και ο κ.Ομπάμα. «Οσον αφορά τη Συρία, έχουμε κάποιες διαφορές», είπε.

Ωστόσο, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι κυριολεκτικά την παραμονή της συνόδου των Οκτώ, η Μόσχα με μια δόση εκνευρισμού έκανε σαφές ότι θεωρεί αστήρικτα τα αποδεικτικά στοιχεία για χρήση χημικών όπλων από τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και ότι ανάλογες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ αποτελούν μόνον πρόσχημα για να ξεκινήσει η ενίσχυση των αντικαθεστωτικών με στρατιωτική βοήθεια. Για τον κ.Πούτιν, πάντως, αυτή η βοήθεια «μάλλον δεν έχει σχέση με τις ανθρωπιστικές αξίες, οι οποίες διακηρύσσονται από την Ευρώπη».

Είναι προφανές ότι ο κ.Πούτιν θα συνεχίσει να τάσσεται κατά της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, ακόμη κι αν υπέρ της επέμβασης ταχθούν οι υπόλοιποι ηγέτες των Οκτώ, και οι ΗΠΑ. Είναι πασιφανές ότι η διαμάχη περιστρέφεται γύρω από την αποχώρηση του Σύρου προέδρου, Μπασάρ Άσαντ. Η Μόσχα, όμως, είναι ξεκάθαρη: Απορρίπτει ρητά και κατηγορηματικά την αλλαγή πολιτικών καθεστώτων με στρατιωτικά μέσα από το εξωτερικό, όπως συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη και στο Ιράκ, όσο απεχθείς και αν φάνταζαν οι ηγέτες τους.

Αντιπυραυλική “άμυνα”
Κρίνοντας από τις δηλώσεις των ηγετών Ρωσίας και ΗΠΑ, δεν υπήρξε ούτε ένα βήμα προόδου και στα θέματα στρατηγικών όπλων. «Πρέπει να επιδιώξουμε να μειώσουμε την ένταση ώστε να συνεχιστεί η διαδικασία που ξεκίνησε όταν υπογράψαμε τη νέα συμφωνία για τη μείωση των στρατηγικών επιθετικών όπλων», δήλωσε ο κ.Ομπάμα μετά τη συνάντηση, υπαινισσόμενος ότι είναι ώρα να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Ωστόσο, η Μόσχα από το Μάιο έχει ανακοινώσει ότι περαιτέρω συνομιλίες για το θέμα αυτό δεν νοούνται χωρίς τη σύνδεσή τους με το πρόβλημα της αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, το οποίο ανησυχεί ιδιαίτερα τη Ρωσία. Αλλά και γενικότερα, το Κρεμλίνο είναι έτοιμο να συζητήσει τον αφοπλισμό μόνο στη βάση της συμμετοχής πολλών πλευρών και στα πλαίσια της συνολικής ισορροπίας δυνάμεων όσον αφορά τους συμβατικούς, τακτικούς και στρατηγικούς εξοπλισμούς. Ο Ομπάμα, όμως, δεν είναι ακόμη έτοιμος να συζητήσει για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα, πάνω σε αυτή τη βάση.

Ταυτόχρονα, η συνάντηση Πούτιν και Ομπάμα αποτέλεσε αναμφίβολα ένα βήμα προς τα εμπρός σε σύγκριση με την τελευταία συνομιλία τους στο Λος Κάμπος του Μεξικού, στο περιθώριο της συνόδου της G20 ένα χρόνο πριν.Τότε, κατά κοινή ομολογία, η Μόσχα είχε θέσει τέλος στην έννοια της «επανεκκίνησης» των διμερών σχέσεων, την οποία είχε προτείνει κάποια στιγμή ο Ομπάμα.

Δεν είναι φυσιολογικό να προβαίνεις συνεχώς σε επανεκκίνηση του συστήματος γιατί αυτό απλά αποτελεί σημάδι βλάβης, δήλωσε αλληγορικά σχολιάζοντας την κατάσταση ο υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

Επανεκκίνηση στα λόγια
Ωστόσο, εφόσον ο «σκληρός δίσκος» -δηλαδή οι πρόεδροι Ρωσίας και ΗΠΑ- παρέμειναν οι ίδιοι, προέκυψε η προφανής ανάγκη για ένα νέο «λογισμικό», δηλαδή για μια νέα ατζέντα. Αυτή προβλέπει την καθιέρωση τακτικών επαφών μεταξύ του πρωθυπουργού της Ρωσίας και του αντιπροέδρου των ΗΠΑ με θέμα τη διεύρυνση του εμπορίου και των επενδύσεων, καθώς και την έναρξη του διαλόγου υπό τη μορφή «δύο συν δύο» μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας για εξέταση θεμάτων που άπτονται της στρατηγικής σταθερότητας. Ανάλογα σχήματα υπήρξαν και το παρελθόν.

Όμως, η συνεργασία στον τομέα των απειλών στον κυβερνοχώρο, αποτελεί κάτι νέο. ΗΠΑ και Ρωσία συμφώνησαν να οργανώσουν ένα δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ ομάδων επιχειρησιακής αντίδρασης για συμβάντα που σχετίζονται με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μεταξύ κέντρων που είναι επιφορτισμένα με τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων, καθώς και μεταξύ αξιωματούχων σε ανώτερο επίπεδο. Πρόκειται για ένα ώριμο βήμα όσον αφορά τη δημιουργία κάποιου είδους κώδικα συμπεριφοράς ανάμεσα στα δύο κράτη στον τομέα των τεχνολογιών πληροφορικής. Η επίκαιρη σημασία του έγινε εμφανής αφότου οι ΗΠΑ παραδέχτηκαν επίσημα ότι αναπτύσσουν και χρησιμοποιούν προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών στρατιωτικού χαρακτήρα για επιχειρήσεις του τύπου αυτού στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα εναντίον του Ιράν.Τέλος, επιβεβαιώθηκε η ενίσχυση της συνεργασίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας υπό τη σκιά των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Βοστώνη και τη Μαχατσκαλά.

Πάντως, τα παραπάνω δεν είναι τίποτε άλλο από «προκαταρκτικές σημειώσεις» της νέας ατζέντας. Οι ηγέτες των δύο μεγάλων δυνάμεων θα μπορέσουν να τη συζητήσουν διεξοδικά στη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ στη Μόσχα στην αρχή Σεπτεμβρίου. Σημαντικές ωστόσο θα είναι και οι συνομιλίες που θα διεξαχθούν την παραμονή της Συνόδου Κορυφής της G20 στη ρωσική συμπρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη. Εκεί μάλιστα, όπως όλα δείχνουν, ο Πούτιν δεν θα είναι και τόσο μόνος όσον αφορά τη Συρία, όπως συνέβη στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των Οκτώ στη Βόρεια Ιρλανδία.

 
Το Ολιγαρχικό Σύνταγμα που ισχύει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας και με βάση το οποίο πορευόμαστε, ουσιαστικά από μόνο του λειτουργεί πλέον ως Δίκαιο των δυνάμεων Οικονομικής Κατοχής. Από Σύνταγμα του ελληνικού λαού έγινε Σύνταγμα προστασίας των συμφερόντων των δανειστών. Πιστεύουμε πως όλοι βλέπουμε τις κυβερνητικές και δικαστικές αποφάσεις που λαμβάνονται. Ταυτόχρονα, το ισχύον Σύνταγμα επιτρέπει στον καθένα να δίνει και τη δική του ερμηνεία και όλοι μαζί να συζητάμε για το τίποτα ενώ χανόμαστε.

Αυτό το Σύνταγμα κατ’ αρχήν δεν μπόρεσε, όλα τα προηγούμενα χρόνια, να εμποδίσει την κακοδιαχείριση και τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος (Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική εξουσία), οδηγώντας τη χώρα στη χρεοκοπία. Στη συνέχεια δεν μπόρεσε να εμποδίσει την παράδοση της Εθνικής Κυριαρχίας και του πλούτου της χώρας στους δανειστές. Τώρα λειτουργεί ως Δίκαιο των δυνάμεων Οικονομικής Κατοχής και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε όλοι από τον τρόπο που επιτρέπει το ίδιο να χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη.

Αν λοιπόν αυτό το Σύνταγμα δεν αλλάξει από τον ίδιο το λαό, όπως ο τελευταίος θα το αποφασίσει και δεν μπουν μέσα εκείνες οι ασφαλιστικές δικλείδες που θα εγγυώνται τη σωστή εφαρμογή του, σωτηρία, απελευθέρωση και οικονομική ανάπτυξη δεν πρόκειται να υπάρξει. Θα πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε ότι δεν μπορεί να περιμένουμε κάποιον να μας διασώσει, αλλά θα πρέπει ο ίδιος ο λαός να εγερθεί, να βγει στους δρόμους και να παράξει ο ίδιος πρωτογενώς νέο Δίκαιο.

Κάποιοι θα πουν και πάλι ότι δεν φταίει το Σύνταγμα, αλλά αυτοί που το εφαρμόζουν. Είναι όμως απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει οι πολιτικοί να εξαναγκάζονται να προσαρμόζονται στους θεσμούς και όχι οι ίδιοι να προσαρμόζουν τους θεσμούς στα μέτρα τους. Δυστυχώς, το τελευταίο γίνεται αυτή τη στιγμή και αυτό θα πρέπει να το αλλάξουμε.

Η Ρωσία δεν μπορεί «να εξετάσει σοβαρά» τις προτάσεις αφοπλισμού που έκανε σήμερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα

Η Ρωσία δεν μπορεί «να εξετάσει σοβαρά» τις προτάσεις αφοπλισμού που έκανε σήμερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, την ώρα που οι ΗΠΑ αναπτύσσουν την αντιπυραυλική τους άμυνα, δήλωσε σήμερα ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Ντμίτρι Ρογκόζιν.

«Πως μπορούμε να εξετάσουμε σοβαρά την ιδέα αυτή για την μείωση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων όταν οι ΗΠΑ αναπτύσσουν τις δυνατότητές τους αναχαίτισης αυτών των όπλων», δήλωσε ο Ρογκόζιν σε δημοσιογράφους μετά την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στο Βερολίνο.

Σε ομιλία του στην Πύλη του Βραδεμβούργου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι επιθυμεί την μείωση των ανεπτυγμένων αμερικανικών στρατηγικών πυρηνικών όπλων κατά ένα τρίτο και ότι θα επιδιώξει να διαπραγματευτεί μειώσεις με την Ρωσία.

Παράλληλα, όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν εξέφρασε σήμερα εκ νέου πριν από την ομιλία του Ομπάμα τις ανησυχίες της Μόσχας για τις αντιπυραυλικές ασπίδες που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και σημείωσε ότι η ανάπτυξη υψηλής ακρίβειας και μεγάλου βεληνεκούς συμβατικών όπλων θα μπορούσε να κλονίσει την στρατηγική ισορροπία.

«Τα όπλα αυτά προσεγγίζουν το επίπεδο των στρατηγικών πυρηνικών όπλων όσον αφορά την ικανότητα κρούσης. Τα κράτη που διαθέτουν τέτοια όπλα βελτιώνουν σθεναρά τις αμυντικές τους δυνατότητες», δήλωσε ο Πούτιν, χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά στα κράτη αυτά, σε σύνοδο για τα αμυντικά ζητήματα που διεξάγεται στην Αγία Πετρούπολη στην Ρωσία.
"Χωρίς ούτε μια τουφεκιά, αυτή η αντιπαράθεση κερδήθηκε με κατηγορηματικό τρόπο από τη Ρωσία, για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο"

RÉSEAU INTERNATIONAL 
(Γαλλία) (μτφ. Κριστιάν)
Βαλεντίνος Βασιλέσκου*

Εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο, Συρία, μια δοκιμή για την επιβίωση του Ισραήλ, ότι ο κλοιός για την κατάκτηση της Δαμασκού από τους αντάρτες από το Νοέμβριο 2012 έως τη 5η Φεβρουαρίου 2013, τελείωσε με μια μεγάλη καταστροφή για το δήθεν Συριακό Απελευθερωτικό Στρατό.
Αυτό επέτρεψε στον εθνικό στρατό του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ να αναλάβει την πρωτοβουλία και να ξεκινήσει μια γενική επίθεση που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στο τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Παράλληλα με αυτές τις χερσαίες μάχες έλαβε χώρα στη Μεσόγειο ένας πιο περίπλοκός πόλεμος μεταξύ του ρώσικου και αμερικανικού στόλου με στρατηγικούς ελιγμούς και εξαιρετικά επικίνδυνη επανατοποθέτηση, σύμφωνα με όλους τους κανόνες της σύγχρονης στρατιωτικής τέχνης.

Χωρίς ούτε μια τουφεκιά, αυτή η αντιπαράθεση κερδήθηκε με κατηγορηματικό τρόπο από τη Ρωσία, για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Για αυτό το λόγο, ο δυτικός τύπος έμεινε σιωπηλός.

Κατ’ αρχήν, εμφανίστηκε στην Ανατολική Μεσόγειο, στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, η ομάδα επίθεσης Task Force 502 του έκτου στόλου των Ηνωμένων Πολιτειών, που περιέχει ένα αεροπλανοφόρο (George Bush) με 80-90 αεροσκάφη και ελικόπτερα.
Η αποστολή του ήταν να τοποθετηθεί έτσι ώστε να είναι σε θέση να ξεκινήσει αεροπορικές επιδρομές εναντίον στόχων του συριακού στρατού στη Δαμασκό, που είχε περικυκλωθεί από τους αντάρτες, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν την αντίσταση του συριακού στρατού και να καταλάβουν την εξουσία.

Αλλά οι Ρώσοι ματαίωσαν τις προθέσεις των ΗΠΑ παρεμβάλλοντας αμέσως , μεταξύ της Task Force 502 και της συριακής ακτής, το αεροπλανοφόρο Ναύαρχος Κουζνέτσοφ (Admiral Kuznetsov), το οποίο είχε επι πλοίου μια ομάδα 24 αεροσκαφών πολλαπλών χρήσεων, ήτοι ορισμένα SU-33 και MIG- 29KUB, τέσσερα Sukhoi Su-25UTG/UBP και 16 ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Kamov Ka-27PLO.
Το αεροπλανοφόρο Ναύαρχος Κουζνέτσοφ είναι οπλισμένο με 12 πύραυλους θαλάσσης-θαλάσσης P-700 Granit, η ταχύτητα των οποίων είναι Mach 2,5 με βεληνεκές 625 χιλιόμετρα.

Πολύ ανωτέρα των πυραύλων θαλάσσης-θαλάσσηςRGM-84 Harpoon (ταχύτητα 864 χλμ/ώρα, βεληνεκές 125 χιλιόμετρα) με τους οποίους ήταν εξοπλισμένα τα αντιτορπιλικά και οι φρεγάτες της αμερικανικής συνοδείας στα πλαίσια της Task Force 502.
Το Κουζνέτσοφ πλαισιωνόταν από το αντιτορπιλικό Admiral Ciabanenko και τη φρεγάτα εκτόξευσης πυραύλων Ladnâi.

Για 40 ημέρες, η αμερικανική ναυτική ομάδα προσπάθησε, υπό τη προστασία έντονού κύματος παρεμβολών ραντάρ, να ανοίξει έναν δίαυλο προς τη συριακή ακτή παρακάμπτοντας τον ρωσικό στόλο, αλλά μάταια.
Αυτή η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση των δύο στόλων από το θέατρο των επιχειρήσεων γύρω από το αμερικανικό αεροπλανοφόρο.

Αλλά οι Αμερικανοί δεν είχαν παραιτηθεί, το αντίθετο, από αυτό το τμήμα της Μεσογείου, στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, ο Έκτος Στόλος είχε διατηρήσει μια περίπολο τριών καταδρομικών κλάσης Arleigh Burke οπλισμένα με 110 πύραυλους cruise BGM-109 ( Tactical Tomahawk) με ακτίνα δράσης 1.600 χιλιόμετρα, σχεδιασμένους για την επίθεση σε χερσαίους στόχους.

Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίον κατά την περίοδο Ιανουαρίου έως 4 Φεβρουαρίου 2013, το καταδρομικό Moskva, το καταδρομικό Severomorsk, το καταδρομικό Smetlivâi (οπλισμένο με πυραύλους θαλάσσης-θαλάσσηςUran, με παρόμοιες επιδόσεις με τους αμερικανικούς πυραύλους RGM-84 Harpoon) και η φρεγάτα Yaroslav χρησιμοποιήθηκαν σε ναυτικές ασκήσεις μάχης στη Μεσόγειο, στα ανοικτά των ακτών της Συρίας.

Συμμετείχαν επίσης σε αυτές τις ασκήσεις, τα αμφίβια πλοία Saratov, Αζόφ, Καλίνινγκραντ και Aleksandr Shabalin όπως και αεροσκάφη ναυτικής περιπολίας με ευρύ φάσμα δράσης και στρατηγικά βομβαρδιστικά του 4ού ρωσικού αεροπορικού στρατού.
Το καταδρομικό Moskva είναι οπλισμένο με 8 x 8 εκτοξευτές πυραύλων S-300 PMU Favorit, εξειδικευμένους για να καταρρίψουν πυραύλους θαλάσσης-θαλάσσηςκαι cruise.

Έγραψα σε προηγούμενο άρθρο ότι όταν πετούν σε χαμηλό υψόμετρο, λόγω ανώμαλου εδάφους, οι πύραυλοι cruise μπορούν να κατατριφθούν από τα συστήματα S-300, 40-70 χιλιόμετρα μακριά.

Όταν πετούν πάνω από τη θάλασσα, η απόστασή δράσης τους διπλασιάζεται και με αυτή το βεληνεκές των πυραύλων S-300. Το καταδρομικό Moskva διαθέτει επίσης 16 εκτοξευτές πυραύλων θαλάσσης-θαλάσσης Bazalt P-500 με εμβέλεια 550 χλμ. και με την ίδια ταχύτητα του P-700 Granit (Mach 2,5).
Για το λόγο αυτό, εάν τα τρία αμερικανικά καταδρομικά είχαν πυροβολήσει την πρώτη ριπή πυραύλων cruise προς τη Συρία, θα ήταν η τελευταία της ζωής τους.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η διείσδυση των ακτών της Συρίας από τους αμερικανικούς πυραύλους cruise κατέστη αδύνατη.

Στις αρχές Φεβρουαρίου 2013, με την κατάρρευση των λεγομένων ενόπλων δυνάμεων απελευθέρωσης της Συρίας, που πολιορκούσαν τη Δαμασκό, το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι μεταξύ των ρωσικών και αμερικανικών πολεμικών στόλων στην Ανατολική Μεσόγειο έκανε μια παύση.

Τα πλοία του ρωσικού στόλου του Ευξείνου Πόντου, με επικεφαλής το καταδρομικό Moskva επιστρέφουν στη βάση τους στην Κριμαία, και τη θέση τους στη ρωσική ναυτική δύναμη στη Μεσόγειο πήραν άλλα πλοία, που σήμερα αποτελούνται κυρίως από τα ανθυποβρυχιακά καταδρομικά Admiral Panteleev, Severomorsk και τη φρεγάτα Yaroslav Mudrâi.
Αποσύροντας το καταδρομικό Moskva (δηλαδή, τους πύραυλους S-300 PMU Favorit που έφερνε) κοντά στις ακτές της Συρίας, οι Ρώσοι άφησαν σκοπίμως τον εναέριο συριακό χώρο ανυπεράσπιστο, προσελκύοντας σκόπιμα τους Ισραηλινούς στην παγίδα.
Οι τελευταίοι έσπευσαν στο ρήγμα με τα αεροπλάνα τους με επιδρομές στις νύχτες της 3/4 και 4/5 Μαΐου 2013, με σκοπό να υπονομεύσουν την στρατιωτική επίθεση της κυβέρνησης της Συρίας.

Σε αντίθεση με το προηγούμενο στρατηγικό μηχανισμό στα ανοικτά της Συρίας, τα παρόντα σήμερα ρωσικά πλοία στη Μεσόγειο είναι εξοπλισμένα για τον αντι-υποβρύχιο πόλεμο με πυραύλους τορπίλες RPK-2 Viuga (εμβέλεια 45 χλμ.) και RU-100, RPK-6/7 veter (εύρους 120 χλμ.) που κινούνται στο νερό με ταχύτητες 400 χλμ./ώρα, χρησιμοποιώντας το φαινόμενο της σπηλαιώσης.
Χρησιμοποιώντας στερεό καύσιμο πυραύλου, μπορούν εύκολα να περάσουν από υδάτινο περιβάλλον στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον όπου μπορούν να πετάξουν σε ταχύτητα Mach 1,5.

Ακριβώς όπως είχε προγραμματιστεί στην έδρα του ρωσικού ναυτικού, μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς των 3/4 και 4/5 Μαΐου 2013, στάλθηκαν οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις για περιπολίες στην ανατολική Μεσόγειο, κοντά στο νησί της Κρήτης, δύο επιθετικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια της κλάσης Ohio (Florida-SSBN-728/SSGN-728 και Georgia-SSBN-729/SSGN-729), 18.000 τόνων.
Το υποβρύχιο Florida συμμετείχε στις επιχειρήσεις στη Λιβύη τον Μάρτιο 2011, εκτόξευσε τότε 93 πυραύλους κρουζ, από τους οποίους οι 90 πέτυχαν το στόχο τους στη ξηρά της Λιβύης.

* Ο Βαλεντίνος Βασιλέσκου , είναι πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, πρώην αναπληρωτής διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων στο αεροδρόμιο του Otopeni, διπλωματούχος στρατιωτικών σπουδών της Ακαδημίας Στρατιωτικής Επιστήμης στο Βουκουρέστι το 1992.
RÉSEAU INTERNATIONAL

Γενική σημείωση (NB): Δεν διαθέτουμε διορθωτή(-τρια) και οι αναρτημένες δημοσιεύσεις (πάντα βιαστικές) περιέχουν λάθη, ορθογραφικά και συντακτικά. Προτιμάμε πάντα την ουσία παρά τη μορφή. Ευχαριστούμε για τη κατανόηση σας.

Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους έχουν παραδοθεί τα Αρχεία Δοσιλόγων και το Βιβλίο Εγκληματιών Πολέμου. Τα αρχεία αυτά τηρούνται, ως υπαγόμενα στα αρχεία διηνεκούς υπηρεσιακής χρησιμότητας, τα οποία, παρά την παλαιότητά τους, εξακολουθούν να έχουν υπηρεσιακή χρησιμότητα. Για τα παραπάνω ενημερώνει ο υπουργός Δικαιοσύνης, Αντώνης Ρουπακιώτης, με έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη Βουλή, μετά από ερώτηση του ανεξάρτητου βουλευτή Πάρη Μουτσινά, σχετικά με τις διώξεις για εγκλήματα πολέμου.

Ο βουλευτής είχε ζητήσει να ενημερωθεί, σε ποιες ενέργειες έχει προβεί η Ελληνική Πολιτεία για την προώθηση 800 φακέλων βουλευμάτων. Η ερώτηση κατατέθηκε με αφορμή δημοσίευμα στον Τύπο, σύμφωνα με το οποίο συνελήφθη στη Γερμανία 93χρονος για συνέργεια σε φόνο την περίοδο που ήταν φύλακας στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ο κ. Μουτσινάς είχε επισημάνει ότι εκτός από τις οικονομικές διεκδικήσεις για τις καταστροφές και λεηλασίες από τις ναζιστικές θηριωδίες, δεν πρέπει να παραβλέπουμε την ανάγκη ποινικών και ηθικών διεκδικήσεων του λαού.

Όπως αναφέρει ο υπουργός Δικαιοσύνης, «η Ελληνική Πολιτεία, με την ψήφιση της διάταξης του άρθρου 22 του ν. 3849/1959 και το ΝΔ 4016/1959, έκανε ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της μη παραιτήσεως από το δικαίωμα της διώξεως εγκληματιών πολέμου και της άρσης της οποιαδήποτε αμφιβολίας σχετικά με τη διατήρηση του δικαιώματός της να διώκει και εκδίδει τους εγκληματίες πολέμου».

Ωστόσο, όπως τονίζει ο κ. Ρουπακιώτης, «από έγγραφα που έχουν περιέλθει σε γνώση του υπουργείου, τόσο από το Εφετείο Αθηνών και την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών όσο και από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, προκύπτει ότι τα Αρχεία των Δοσιλόγων καθώς και το Βιβλίο Εγκληματιών Πολέμου, κατά τα έτη 2003 έως και 2007, παραδόθηκαν από το Εφετείο Αθηνών και την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Τα ως άνω αρχεία, σύμφωνα και με τα οριζόμενα στο Ν.1946/1991, τηρούνται ως υπαγόμενα στα αρχεία διηνεκούς υπηρεσιακής χρησιμότητας που, παρά την παλαιότητά τους, εξακολουθούν να έχουν υπηρεσιακή χρησιμότητα.

Επιπροσθέτως, η υπηρεσία των Γενικών Αρχείων του Κράτους η οποία αναλαμβάνει τη φύλαξη του αρχειακού υλικού αυτής της κατηγορίας, υποχρεούται να το θέτει στη διάθεση της ενδιαφερόμενης υπηρεσίας σε πρώτη ζήτηση και στο κοινό με την επιφύλαξη των διατάξεων του Ν. 1599/1986».

Πάντως, ο κ. Ρουπακιώτης επισημαίνει ότι το Σύνταγμα έχει κατοχυρώσει τη διάκριση των εξουσιών και ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν παρεμβαίνει στο έργο απονομής της Δικαιοσύνης. Οι δικαστικές αρχές ασκούν το έργο τους με ανεξαρτησία και είναι αποκλειστικά αρμόδιες για την εκτίμηση πληροφοριών και στοιχείων που περιέρχονται σε γνώση τους και την τυχόν αξιοποίησή τους για την έναρξη και εξέλιξη μιας ποινικής υπόθεσης.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ
Του Alexey Eremenko 
RIA Novosti
19 Ιουνίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Εάν έχουν κάποια βάση τα πρόσφατα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, η Ρωσία, από χρόνια προμηθευτής της Συρίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό, ενδέχεται να παραδώσει στο προσεχές διάστημα στη Δαμασκό – ή μήπως έχει ήδη ξεκινήσει; – συστήματα προηγμένης αεράμυνας S-300, ανατρέποντας έτσι τις ισορροπίες στον πόλεμο που μαίνεται εδώ και 26 μήνες στη χώρα αυτή της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, αυτό το «εάν» είναι ένας ισχυρός παράγοντας.

Τα πυραυλικά συστήματα θα προσφέρουν στο καθεστώς του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad, ένα ισχυρό όπλο κατά των ξένων αεροπορικών επιδρομών – μίας από τις επιλογές που εμφανίστηκαν και συζητήθηκαν ως μια μορφή διεθνούς επέμβασης. Ενδεχομένως, θα μπορούσε να «σπάσει» την εύθραυστη συμφωνία για τη Συρία που επιτεύχθηκε την περασμένη εβδομάδα μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον, οι οποίες ευελπιστούν σε μια διαπραγμάτευση μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.

Ωστόσο, οι επαληθεύσιμες πληροφορίες σχετικά με την συμφωνία για τους S-300 είναι εξαιρετικά ανεπαρκείς:

Υπήρξε συμφωνία, κατ’ αρχάς; 
Τι προέβλεπε; 
Έχει κάποιο μέρος της ήδη υλοποιηθεί;

Προς το παρόν, αυτό που γνωρίζουμε γύρω από το «σήριαλ» που αφορά στους S-300, από τις απαρχές του έως τις επιπτώσεις του, βασίζεται στην είδηση για μια εξαφάνιση εγγράφων, πληροφορίες από ανώνυμες πηγές, φήμες, προσεγγίσεις και παρεξηγήσεις. Εδώ στο πρακτορείο RIA Novosti, επιχειρήσαμε να διαλευκάνουμε το «μυστήριο» και να δώσουμε απαντήσεις σε μερικά από τα σημαντικότερα ερωτήματα.

1ο: Υπάρχει πράγματι συμφωνία πώλησης ρωσικών πυραυλικών συστημάτων S-300 στη Συρία; Αν ναι, από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;

Αν το δει κανείς από τεχνική άποψη, τα πάντα είναι φήμες. Το μόνο απτό στοιχείο ήταν μια ετήσια αναφορά από το 2011 του εργοστασίου κατασκευής συστημάτων S-300, στο Νίζνι Νόβγκοροντ, στην οποία γίνεται λόγος για ένα συμβόλαιο που αφορά στην πώληση αυτών των συστημάτων στη Συρία. Το δημοσίευμα αυτό έχει εξαφανιστεί μεν από την ιστοσελίδα του εργοστασίου, αλλά υπάρχει αναφορά σε αυτό σε άρθρο της ιστοσελίδας της έγκυρης οικονομικής εφημερίδας Vedomosti την ίδια εποχή, στο οποίο αναφέρεται ότι το συμβόλαιο προέβλεπε πωλήσεις συστημάτων αξίας 105 εκατ. δολαρίων και ότι απροσδιόριστος αριθμός συστημάτων S-300 επρόκειτο να παραδοθεί στη Συρία ανάμεσα στα τέλη του 2012 και τις αρχές του 2013 .

Όλα τα άλλα δημοσιεύματα είχαν ως βάση διαρροές από ανώνυμες πηγές των μυστικών υπηρεσιών και του Υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και κάποια πρόσφατα άρθρα της έγκυρης ρωσικής εφημερίδας Kommersant και της Wall Street Journal, σύμφωνα με τα οποία η συμφωνία περιλαμβάνει την πώληση τεσσάρων συστημάτων S-300 και 144 πυραύλων συνολικής αξίας 900 εκατ. δολαρίων, ενώ η παράδοσή τους πρόκειται ενδεχομένως να ξεκινήσει στα τέλη του καλοκαιριού. (Η τιμή του καθενός από τα συστήματα S-300 θα είναι περίπου στα 115.000 δολάρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων, συν 1 εκατομμύριο περίπου για κάθε πύραυλο.)

Ούτε η Δαμασκός ούτε η ρωσική εταιρεία Rosoboronexport, η οποία έχει το ρωσικό μονοπώλιο εξαγωγών όπλων, δεν έχουν σχολιάσει τη συμφωνία. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι όλες οι πωλήσεις όπλων της γίνονται σύμφωνα με ήδη υπάρχουσες συμβάσεις για την προμήθεια αμυντικών όπλων, και τα αεροπορικά αμυντικά συστήματα που θα παραδοθούν στη Συρία δεν αποτελούν εξαίρεση, πλην όμως δεν διευκρινίζει επαρκώς τι ακριβώς συμπεριλαμβάνουν. 

Η έλλειψη αυτή σαφήνειας αφήνει περιθώρια για εικασίες που ξεπερνούν τα όρια της φαντασίας. Αναρωτιούνται, π.χ., κάποιοι μήπως δεν υπήρξε καν πρόταση για τέτοια συμφωνία. Ή μήπως μια δόση από τα συστήματα αυτά έχει ήδη αποσταλεί τα τελευταία δύο χρόνια, όπως ορισμένα μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο.

2ο: Ποιος αποφασίζει για το αν η συμφωνία τελικά θα εφαρμοστεί; Είναι σε θέση η διεθνής κοινότητα ή άλλα μέρη να επέμβουν ώστε να διακοπεί η παράδοση;

Η συμφωνία έχει υπογραφεί αποκλειστικά από τη Μόσχα και τη Δαμασκό, πράγμα που σημαίνει ότι τελεί υπό την δικαιοδοσία των δύο χωρών και υπό τον έλεγχο του Ρώσου Προέδρου Vladimir Putin. Οι διεθνείς συνθήκες που διέπουν το εμπόριο όπλων είναι ελάχιστες, και καλύπτουν συνήθως θέματα όπως την πώληση στρατηγικών όπλων και βομβών διασποράς, και όχι συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, ανεξάρτητα από το πόσο προχωρημένα είναι αυτά τα τελευταία. Εν τω μεταξύ, όλες οι προσπάθειες που είχαν ως στόχο την απαγόρευση των πωλήσεων όπλων στη Συρία μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ έχουν ακυρωθεί από τη Ρωσία. Φυσικά, δεν υπήρξαν παρασκηνιακά παζάρια και διαπλοκές, αν και όλα τα δεδομένα προκύπτουν από ανεπίσημες πληροφορίες. 

3ο: Γιατί λέγεται ότι τα συστήματα είναι S-300 επικίνδυνα; Και αφού είναι στην γραμμή παραγωγής από το 1978, δεν είναι τεχνικά ξεπερασμένα;

Τα συστήματα S-300 έχουν εκσυγχρονιστεί επανειλημμένα ώστε να παραμείνουν στην γραμμή των πιο εξελιγμένων οπλικών συστημάτων αεράμυνας και αναχαίτισης πυραύλων. Το σύστημα S-300PMU2 Favorit, π.χ., είναι σε θέση να εκτοξεύει έξι πυραύλους ταυτόχρονα, ικανούς να καταστρέψουν αεροσκάφη που πετούν σε αρκετές φορές μεγαλύτερη ταχύτητα από ό, τι τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 και F-22 – που αποτελούν τον βασικό κορμό των αεροπορικών δυνάμεων του Ισραήλ και των ΗΠΑ, αντίστοιχα – αλλά είναι επίσης σε θέση να αναχαιτίζει βαλλιστικούς στόχους. Υπάρχει το ενδεχόμενο να «σαμποτάρεται» από χερσαία στρατεύματα, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο ένα τέτοιο εγχείρημα. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι ο κίνδυνος και το κόστος πιθανών αεροπορικών επιθέσεων εναντίον της Συρίας είναι εκ των πραγμάτων δραματικά αυξημένοι (περισσότερα για αυτό παρακάτω).

4ο: Ποιος ή ποιοι είναι οι ενδεχόμενοι στόχοι;

Σίγουρα όχι οι μισθοφόροι «αντάρτες» της Συρίας, οι οποίοι δεν διαθέτουν κανένα αεροσκάφος. Αν και υπάρχει η δυνατότητα να επαναπρογραμματιστεί τεχνικά το σύστημα S-300 ώστε να χτυπήσει στόχους εδάφους, θα έμοιαζε με μια προσπάθεια να μπήξει κανείς καρφιά σε μια επιφάνεια χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή tablet, δεδομένου ότι η τιμή ενός πυραύλου κυμαίνεται από 700.000 έως και 1,2 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια από ξένες δυνάμεις να επιβληθεί μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Συρία, όπως έγινε στη Λιβύη το 2011, θα καταλήξει σε αυτό που ο Igor Korotchenko, συντάκτης του μοσχοβίτικου περιοδικού για θέματα άμυνας National Defense, περιέγραψε χαρακτηριστικά ως «δεκάδες κατεστραμμένα αεροσκάφη και φέρετρα καλυμμένα με αμερικανικές σημαίες. Απλά αδιανόητο».

5ο: Ποιο είναι το δυνατό χρονικό πλαίσιο; Πόσο διάστημα θα χρειαστεί μέχρι να είναι σε θέση ο Assad να βάλλει εναντίον ξένων μαχητικών αεροσκαφών που θα εμφανιστούν στον ουρανό της Συρίας; 


Το S-300 σύστημα αναπτύσσεται σε διάστημα πέντε λεπτών, μετά την εξόφλησή του, την παραγωγή, τον έλεγχο, την αποστολή και την επάνδρωσή του από εκπαιδευμένο προσωπικό. Η όλη διαδικασία ίσως να ενέχει και κάποιες μικρές επιπλοκές. Η κυβέρνηση της Συρίας δεν μοιάζει να αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα ώστε να καθυστερήσει η διαδικασία, και η διαδρομή από την Αγία Πετρούπολη στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες. Αλλά όλα αυτά, εφόσον το φορτίο δεν κατασχεθεί στη Φινλανδία και το πλοίο δεν αντιμετωπίσει κάποια άρνηση εισόδου σε κάποιο ευρωπαϊκό λιμάνι λόγω ανάκλησης της ασφάλισής του. Και τα δύο αυτά ενδεχόμενα είναι ρεαλιστικά, αφού ήδη εκτυλίχθηκαν σε ρωσικά πλοία που φέρεται ότι μετέφεραν όπλα στη Συρία.

Παρ’ όλα αυτά, θα χρειαστεί ενδεχομένως κάποιο διάστημα μέχρι να μπορέσει να παραλάβει η Δαμασκός τα πυραυλικά αυτά συστήματα. Η Wall Street Journal, επικαλούμενη αμερικανικές πηγές που επικαλούνται ισραηλινές πηγές, ισχυρίζεται ότι οι αποστολές ενδέχεται να αρχίσουν να καταφθάνουν τον Αύγουστο, ενώ η αραβόφωνη λονδρέζικη εφημερίδα Al-Quds Al-Arabi ανέφερε ότι μια παραλαβή έγινε ήδη από τη Συρία, αν και τελεί ακόμα υπό ρωσικό έλεγχο .

Ωστόσο, σύμφωνα Ρώσους εμπειρογνώμονες οπλικών συστημάτων, το εργοστάσιο παραγωγής είναι απίθανο να διαθέτει ετοιμοπαράδοτα τα συγκεκριμένα συστήματα S-300 για οποιαδήποτε πώληση. Όσα συστήματα περίσσεψαν, μετά από μια παράδοση σύμφωνα με συμβόλαιο που είχε υπογραφεί με το Ιράν, τα οποία αποσύρθηκαν το 2010, τα άρπαξαν εδώ και αρκετό καιρό άλλοι πελάτες, όπως η Αλγερία, σύμφωνα με τον Ruslan Pukhov, διευθυντικό στέλεχος του Κέντρου Στρατηγικής Ανάλυσης και Τεχνολογιών της Μόσχας. Αυτό σημαίνει ότι νέα συστήματα θα πρέπει να παραχθούν, αλλά και να πραγματοποιηθούν νέες δοκιμές εκτόξευσης, διαδικασία η οποία αναμένεται να διαρκέσει περίπου ένα χρόνο, σύμφωνα με τον Pukhov. Επιπλέον, θα χρειαστεί να εκπαιδευθούν δεκάδες ή και εκατοντάδες μέλη εξειδικευμένου προσωπικού, τα οποία θα χειριστούν τα πολύπλοκα αυτά συστήματα, διαδικασία που αναμένεται να διαρκέσει περίπου έξι μήνες. 

Δεδομένων όλων αυτών, η πιο «αισιόδοξη» πρόβλεψη για την παραλαβή των πλήρως λειτουργικών αυτών συστημάτων S-300 από τον Assad θα πρέπει να τοποθετηθεί κάπου γύρω στον ερχόμενο Νοέμβριο, στην καλύτερη περίπτωση, ενώ σύμφωνα με την πιο ρεαλιστική εκτίμηση, η παραλαβή αυτή δεν θα πρέπει να αναμένεται πριν από την άνοιξη του 2014.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους 

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο.

Διαβάστε επίσης:
Πούτιν: “Οι προμήθειες οπλικών συστημάτων μας στη Συρία δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο”


Ο συστηματικός αποδομητής του τρόπου ζωής μας και ορκισμένος εχθρός της Ελλάδας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποδέχθηκε την πρόταση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα να επισκεφθεί την Αθήνα. Υποτίθεται ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη χώρα μας, ο κ. Σόιμπλε θα εξετάσει το ενδεχόμενο ίδρυσης αναπτυξιακής τράπεζας και θα... διαβουλευτεί με τον κ. Στουρνάρα για τους τρόπους αντιμετώπισης της ανεργίας.

Για να μην κουραστεί σκεπτόμενος για τα αίτια της ανεργίας των Ελλήνων, καλό είναι να προμηθευτεί έναν καθρέφτη και να τον κοιτάξει. Εκεί θα δει έναν από τους βασικούς υπαίτιους για την εξαθλίωση του λαού μας. Τον εαυτό του.

Κύριε Σόιμπλε, καλώς να έρθετε στην πατρίδα μας και καλώς να σας ξεναγήσουν άνθρωποι σαν τον κ. Στουρνάρα στα «αξιοθέατα», που εσείς δημιουργήσατε. Δεν αναφερόμαστε στην Ακρόπολη, στους Δελφούς, στην Ολυμπία και τη Δήλο. Αυτά δημιουργήθηκαν από τους Ελληνες της αρχαιότητας και είναι πανανθρώπινα κτήματα.

Τα δημιουργήματα του κ. Σόιμπλε είναι οι ουρές των ανέργων στον ΟΑΕΔ. Είναι οι γέροντες οι οποίοι ψυχορραγούν στα δημόσια νοσοκομεία που διέλυσαν ελληνόφωνοι υποτακτικοί του Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο κ. Σόιμπλε είναι συνυπεύθυνος που έχουν γεμίσει τα νεκροταφεία με τους αυτόχειρες της οικονομικής κρίσης. Εργα του κ. Σόιμπλε είναι και τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, οι απελπισμένοι γονείς που δεν μπορούν να τα βοηθήσουν και οι επιχειρηματίες που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να μετατρέπονται σε χρέη και κατεβασμένα ρολά.

Εργάστηκε σκληρά ο κ. Σόιμπλε για να πεταχτεί στον κάλαθο των απορριμάτων η τρίτη ηλικία, για να τρώνε στα συσσίτια της Εκκλησίας μυριάδες πολίτες, για να βρεθούν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά στο χείλος της ανέχειας.

Κύριε Σόιμπλε, να έρθετε στην Ελλάδα για να απολαύσετε το θέαμα της καταστροφής που προκαλέσατε. Οπως ήλθαν οι πρόγονοί σας το 1941. Τους μοιάζετε πολύ στη νοοτροπία και την αποτελεσματικότητα.

Εκατομμύρια Ελληνες εύχονται από καρδιάς να έχετε και την κατάληξή τους.
Ψυχρολουσία για τον ΣYPIZA και εκατομμύρια Έλληνες που βαυκαλίζονταν από αυταπάτες ότι δήθεν θα κατέρρεε από μόνη της η κυβέρνηση NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP αποτέλεσε η ευκολία με την οποία συμφώνησαν τη Δευτέρα το βράδυ οι Σαμαράς, Bενιζέλος και Kουβέλης να συνεχίσουν να συγκυβερνούν. 
Aδίστακτα πάτησαν επί των χιλιάδων πτωμάτων των απολυμένων της EPT οι αρχηγοί των δύο μικρότερων κυβερνητικών κομμάτων για να μπορέσουν να πετύχουν την πολυπόθητη γι’ αυτούς υπουργοποίησή τους, την οποία μέχρι προχθές αρνιόταν ο Σαμαράς. 
Eπιτέλους, απέσπασαν την υπόσχεσή του ότι σε δύο εβδομάδες θα τους κάνει υπουργούς! Oπότε αυτοί ξέχασαν αμέσως και τους απολυμένους της EPT και τα νταηλίκια περί εκλογών, περί αξιοπρέπειας των κομμάτων τους και τα λοιπά.

Eξατμίστηκαν εν ριπή οφθαλμού και οι θεωρίες ότι δήθεν ο Σαμαράς ήθελε να προκαλέσει εκλογές επειδή θα έπαιρνε …37% (!), ότι δήθεν ετοιμάζονταν να τον αλλάξουν με τον Aβραμόπουλο στη θέση του πρωθυπουργού και άλλα παρόμοιας πολιτικής βαρύτητας σενάρια. 
Έπεσε έτσι στο κενό και η σαφώς προεκλογικού χαρακτήρα ομιλία του Aλέξη Tσίπρα στη μικρή, αναιμική συγκέντρωση του ΣYPIZA στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος τη Δευτέρα το βράδυ. Oμιλία διανθισμένη με προεκλογικές πομφόλυγες του τύπου «καληνύχτα», αλλά πολύ δεξιά από πλευράς ουσίας στο περιεχόμενό της. 
Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΣYPIZA απέφυγε να αναφερθεί ονομαστικά στους Bαγγέλη Bενιζέλο και Φώτη Kουβέλη και να τους καταγγείλει για την πολιτική τους στάση, αρκούμενος απλώς να επικρίνει την «τρικομματική» κυβέρνηση. 
Eίναι εξόφθαλμο ότι και ο Aλέξης Tσίπρας είχε την ψευδαίσθηση ότι θα τα έσπαγαν οι Σαμαράς, Bενιζέλος και Kουβέλης και θα πηγαίναμε σε εκλογές. 
Όνειρο θερινής νυκτός, το οποίο έβλεπαν ταυτόχρονα και πολλά στελέχη του ΣYPIZA, τα οποία δεν δίσταζαν να το εκφράσουν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις στο Σύνταγμα. 
Mοναδικός παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης και τελικά και την ίδια είναι η κινητοποίηση του λαού, κανένας άλλος.

H μεγαλειώδης παρουσία την Πέμπτη έξω από το Ραδιομέγαρο της Aγίας Παρασκευής άνω των 100.000 ατόμων που συμπαραστέκονταν στους απολυμένους της EPT πανικόβαλε την κυβέρνηση Σαμαρά και των υποτακτικών του. Tο μέγα για την περίπτωση πλήθος και οι αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις συμπαράστασης έξω από την EPT προκάλεσαν τεράστια εντύπωση σε όλη την Eυρώπη και πρωτίστως στη Γαλλία, με ολέθριες συνέπειες για τη δημόσια εικόνα του Σαμαρά στο εξωτερικό. 
Oι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο σε επιθετικές δηλώσεις εναντίον του Σαμαρά, απαιτώντας το άνοιγμα της EPT, ενώ τα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, κυριολεκτικά «ξέσκισαν» τον Σαμαρά από πολιτική άποψη. Tον εμφάνισαν ως ανθρωπάριο, ανίκανο επίδοξο δικτατορίσκο, επικίνδυνο για τη δημοκρατία και την ελευθερία της ενημέρωσης. 
Όταν …πενήντα (!) γενικοί διευθυντές δημόσιων ευρωπαϊκών δικτύων ενημέρωσης με επικεφαλής εκείνους του βρετανικού BBC, της γαλλικής RTF, των γερμανικών καναλιών ARD και ZDF, της ιταλικής RAI και δεκάδες άλλοι συνυπογράφουν διακήρυξη εναντίον της απόφασης του Σαμαρά για το κλείσιμο της EPT, ο Σαμαράς είναι οριστικά τελειωμένος στις συνειδήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων Eυρωπαίων. Πόσω μάλλον όταν στη διακήρυξή τους χαρακτηρίζουν «αντιδημοκρατική» την απόφασή του, η οποία «υπονομεύει την ύπαρξη δημόσιων μέσων ενημέρωσης στην Eλλάδα», υπενθυμίζοντάς του ταυτόχρονα ότι «τα δημόσια μέσα ενημέρωσης και η ανεξαρτησία τους από την κυβέρνηση βρίσκεται στην καρδιά των δημοκρατικών κοινωνιών».

Eπί της πολιτικής ουσίας των εξελίξεων, η κατάσταση άλλαξε. H κυβέρνηση δεν έπεσε, συνεχίζει το μισητό και καταστροφικό έργο της. O Σαμαράς απέτυχε στην επίδειξη πυγμής και βγήκε σοβαρά αποδυναμωμένος. Πολλαπλά. 
Πρώτον, υποχρεώνεται να μοιραστεί κάποιο τμήμα της εξουσίας με τον Bενιζέλο και τον Kουβέλη υπουργοποιώντας τους. 
Δεύτερον, η επιτροπή προσλήψεων στη νέα μνημονιακή μετα-EPT θα είναι τρικομματική (NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP) και όχι μονοκομματική της NΔ, όπως επιδίωκε. 
Tρίτον, αντί να τσακίσει τη θέληση του λαού για αντίσταση, το γεγονός ότι αναγκάστηκε να κάνει κάποιες υποχωρήσεις, όσο δευτερεύουσες και αν είναι αυτές από λαϊκή σκοπιά, αυξάνει την αυτοπεποίθηση του κινήματος ότι μπορεί να πετύχει νίκες. 
Tέταρτον, η κυκλοφορία αβάσιμων φημών περί επικείμενης εκδίωξής του από την πρωθυπουργία και το γεγονός ότι έστω και αφελώς τις πίστεψαν εκατομμύρια Έλληνες, αντικειμενικά υποσκάπτει το κύρος του. 
Πέμπτον, η αμαύρωση της διεθνούς του εικόνας, όσο γελοίο υποκείμενο και αν εθεωρείτο και προηγουμένως, επηρεάζει αρνητικά για το άτομό του τόσο το δουλόφρον πολιτικό σύστημα όσο και την ξενόδουλη, παρασιτική αστική τάξη της χώρας. Γενικά μιλώντας, οι μέρες του Σαμαρά είναι πια μετρημένες από πολιτική σκοπιά. O τρικομματικός συνασπισμός του οποίου ηγείται εδράζεται πλέον σε σαφώς ασταθέστερη βάση.

O Σαμαράς ονειρεύεται ένα μνημονιακό μονοκομματικό κράτος, σαν εκείνο που είχαν χτίσει οι δεξιοί δοσίλογοι της Kατοχής μετά τον εμφύλιο, στηριζόμενοι στους Aμερικανούς. Θέλει να το επαναλάβει με την εξουσία τη μονοκομματική να βρίσκεται στα χέρια των μνημονιακών πλέον δοσίλογων, οι οποίοι θα στηρίζονται στους Γερμανούς αυτή τη φορά. Δεν θα το καταφέρει, είναι πλέον σαφές. Bρίσκεται στην κατάσταση του Γιωργάκη Παπανδρέου, λίγο πριν φύγει κλωτσηδόν από την εξουσία. Έρχεται κι η ώρα του Σαμαρά!

Του Γιώργου Δελαστίκ, μοντάζ Γρέκι
Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας

Η προαναγγελθείσα σαν, σχεδόν, «ιστορική» ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλ. Τσίπρα στην πλατεία Συντάγματος επιβεβαίωσε τις αναλύσεις ότι ούτε ο ίδιος ούτε και το κόμμα των συνιστωσών διαθέτουν την πολιτική ικανότητα και την ιδεολογική βάση ανταπόκρισης στις σύγχρονες προκλήσεις.

Το ελάχιστο και αραιό πλήθος, όσο κι αν οι συγκεντρώσεις δεν αποτελούν πάντα έγκυρο οδηγό πολιτικής απήχησης, έδειξε και στον πιο φανατικό υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ ότι η πραγματική λαϊκή στήριξη δεν αποκτάται με στείρες αρνήσεις επί της (σκληρής) οικονομικής πολιτικής ή με μισόλογα καταδίκης της τρομοκρατίας ή με θεατρικές υποκλίσεις στον αποθανόντα Τσάβες. Και, φυσικά, ακόμα και ο πιο σκληρός σταλινιστής ή νοσταλγός του Εμφυλίου καταλαβαίνει ότι η Ελλάδα της Ευρώπης και της ισότητας των πολιτών δεν οικοδομείται με φράσεις όπως του κ. Τσίπρα ότι «σε τούτη εδώ την πλατεία, τον Δεκέμβρη του ’44, ο λαός μας αντιστάθηκε στον κατακτητή και διεκδίκησε τη λευτεριά»! Εν έτει 2013, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι υπάρχουν ακόμα αραχνιασμένα μυαλά που δεν συνειδητοποιούν τις συνέπειες του εμφύλιου διχασμού ή συγκινούνται από τα επιτεύγματα του σοβιετικού μπλοκ ή αρέσκονται σε λογοπαίγνια ότι δύο μήνες μετά την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων υπήρχε στην Αθήνα άλλος «κατακτητής»;

Οι ιδέες και ομιλίες του κ. Τσίπρα θα ανήκαν στη σφαίρα της γραφικότητας, αν δεν συνοδεύονταν, δυστυχώς, από συγκεκριμένες, αδιανόητες απόψεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Ο ίδιος ο διπλωματικός σύμβουλος του κ. Τσίπρα, ο πρέσβης Γιώργος Αϋφαντής, αναγκάστηκε να παρέμβει, μέσω της «Αυγής», καταδικάζοντας τις απόψεις του κομματικού σχηματισμού του για την Τουρκία και την ΠΓΔΜ.

Ο κ. Αϋφαντής υπογραμμίζει, πολύ απλά και πολύ ορθά, ότι οι επισημάνσεις του ΣΥΡΙΖΑ για «αιτήματα και διεκδικήσεις της Τουρκίας» παραπέμπουν αυτομάτως «σε λογική συνδιαλλαγής». Θα πρόσθετε κανείς ότι αναπαράγουν τη σταθερή προτροπή «βρείτε τα» από τον εκάστοτε γ.γ. του ΝΑΤΟ (από την εποχή επανένταξης στο στρατιωτικό σκέλος το 1980 ως σήμερα) και, ασφαλώς, ότι απέχουν πολύ από τις θέσεις της Ε.Ε., η οποία, συγκριτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι σκληρότερη έναντι της Αγκυρας. Ισως λόγω περιορισμένου χώρου, ο κ. Αϋφαντής δεν σχολιάζει την -ακόμα πιο επικίνδυνη- διατύπωση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο» είναι ένα από «τα εκκρεμή διεθνή ζητήματα στη δική μας περιοχή (που) απαιτούν νέες, συνολικές ρυθμίσεις». Δεν εξηγεί ο ΣΥΡΙΖΑ πώς και από ποιον θα γίνουν αυτές οι νέες και συνολικές ρυθμίσεις και δεν διευκρινίζει αν τα ελληνικά συμφέροντα, όπως κατοχυρώνονται στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχουν προτεραιότητα ή διαγράφονται εν όψει των «συνολικών ρυθμίσεων».

Κατά ανάλογο τρόπο, οι αναφορές της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ σε «υπάρχουσες μειονότητες που είναι σεβαστές» στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ σημαίνουν ότι υφίσταται σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα! Υπάρχει κάπου και δεν τη βλέπουμε ή πρόκειται για νέα συνιστώσα;
Σε άγνωστο μειοδότη κατακυρώθηκε ο διαγωνισμός για τη φύλαξη του κτιρίου της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, σύμφωνα με έγγραφο του υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα. Όπως αποκαλύπτεται στο έγγραφο, για την εξωτερική φύλαξη του κτιρίου της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο οποίο φυλάσσονται αρχεία ύψιστης σημασίας για το κράτος, είχε διατεθεί μόλις ένας αστυνομικός από την Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά και ως εκ τούτου η φύλαξη κρίθηκε ανεπαρκής.

Το έγγραφο διαβιβάστηκε μετά από ερώτηση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Ηλία Παναγιώταρου, με την οποία κατήγγειλε σπατάλη χιλιάδων ευρώ για τη φύλαξη κτιρίων των υπουργείων και δημοσίων υπηρεσιών.

«Σας γνωρίζουμε ότι για την εξωτερική φύλαξη του κτιρίου της ΓΓΠΣ έχει διατεθεί ένα άτομο από την Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά, καθώς στο κτίριο αυτό φυλάσσονται αρχεία (ψηφιοποιημένα) υψίστης σημασίας για τη λειτουργία του Κράτους. Η φύλαξη αυτή του κτιρίου δεν επαρκεί» αναφέρει, στην έγγραφη απάντηση του, ο υπουργός Οικονομικών και προσθέτει ότι «για τη λειτουργία του κέντρου επιτήρησης (κάμερες, video, πυρανίχνευση, καταγραφή θερμοκρασιών σε ευαίσθητους χώρους), τον έλεγχο του υπόγειου πάρκινγκ και των υπόλοιπων χώρων, απαιτείται η εσωτερική φύλαξη των ως άνω χώρων σε 24ωρη βάση».

Ο κ. Στουρνάρας ενημερώνει τον βουλευτή ότι το υπουργείο Οικονομικών είχε προκηρύξει διαγωνισμό για τη φύλαξη του κτιρίου της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων και προσθέτει, για το κόστος της φύλαξης, ότι η κατακύρωση του διαγωνισμού έγινε στον μειοδότη (αποφεύγει να αναφέρει το χρηματικό τίμημα).
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σχόλιο ιστολογίου: Το ότι δεν ανακοινώνεται το όνομα της εταιρείας φύλαξης από τον κ. Στουρνάρα, μας βάζει σε υποψίες, αφού η παράλειψη αναφοράς του μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρείται από έναν τυπικό τεχνοκράτη, όπως είναι ο σημερινός υπουργός Οικονομικών. Έτσι, αναρωτιόμαστε εάν η ανάδοχος εταιρεία φύλαξης είναι κάποια εταιρεία που λέγεται "Academy" ή κάποια άλλη που φτιάχτηκε στην Ελλάδα και είναι υποκατάστημα της "Academy"...!
Τώρα, για όσους δεν ξέρουν τι είναι η "Academy", τους πληροφορούμε ότι είναι ιδιωτική εταιρεία η οποία παλιότερα είχε τον τίτλο "Blackwater", η οποία νοικιάζει επαγγελματίες - μισθοφόρους στρατιώτες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Μάλιστα, για την συγκεκριμένη εταιρεία έχει διαρρεύσει (χωρίς να υπάρξει επίσημη διάψευση από την ελληνική κυβέρνηση) ότι αναμένεται να αναλάβει την φύλαξη του Ελληνικού Κοινοβουλίου.  
Στην περίπτωση που η εταιρεία φύλαξης του υπουργείου Οικονομικών είναι η "Academy" ή κάποιο παρακλάδι της, τότε δημιουργείται μείζον θέμα, αφού θα έχουν κληθεί ξένοι στρατιώτες (επαγγελματίες δολοφόνοι) να φυλάξουν κτιριακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού Δημοσίου, για τις οποίες υπάρχουν θεσμικά αρμόδιες Ελληνικές υπηρεσίες για την φύλαξή τους, με βάση το ισχύον Ελληνικό Σύνταγμα. 
Ειδάλλως, και στην περίπτωση που η γνωστή "Academy" (ή κάποιο υποκατάστημά της στην Ελλάδα) έχει αναλάβει την φύλαξη του Ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, έχουμε περίπτωση εισβολής ξένων ένοπλων στρατιωτικών τμημάτων που δραστηριοποιούνται εντός της Ελληνικής Επικράτειας... Και κάτι τέτοιο ονομάζεται εισβολή (άσχετα αν έχει γίνει μετά από έκκληση της κυβέρνησης, που δεν έχει γνωστοποιήσει την Ελληνική Βουλή, ούτε έχει δημοσιοποιήσει κάποια τέτοια πρόθεση) και όσοι εμπλέκονται με αυτήν (άμεσα ή έμμεσα) είναι εξ ορισμού αντιμέτωποι τόσο με τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και όλα τα σώματα ασφαλείας, ενώ ταυτόχρονα είναι υπόλογοι απέναντι στην Ελληνική Δικαιοσύνη, για απόπειρα κατάλυσης του πολιτεύματος και κατοχής του Ελληνικού κράτους με την βοήθεια ξένων ένοπλων στρατιωτικών δυνάμεων...

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
Η αντιγραφή ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη και ενεργή αναφορά


Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, η Ελλάδα διαμόρφωσε τη δυτική σκέψη. Πιο πρόσφατα, διαμόρφωσε την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η Ελλάδα υπέστη μια καταστροφή – και ο φόβος για να μην ακολουθήσουν κι άλλοι δικαιολόγησε την στροφή στη λιτότητα. Το αποτέλεσμα ήταν μια ασθενική ανάκαμψη από την ύφεση μετά την κρίση, ιδίως στην ευρωζώνη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ελλάδα, δυστυχώς, είχε τη λάθος κρίση, σε λάθος στιγμή, σχολιάζει ο Martin Wolf στους Financial Times.

Ο Simon Wren-Lewis του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης αφηγείται την ιστορία σε ένα εξαιρετικό κείμενο σε blog. Ο συγγραφέας στηρίζεται σε μια κρίσιμη αξιολόγηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο του προγράμματος που συμφωνήθηκε για την Ελλάδα τον Μάιο του 2010. Ιδού η περίληψη της αναφοράς για τις αποτυχίες: «Η εμπιστοσύνη της αγοράς δεν αποκαταστάθηκε, το τραπεζικό σύστημα έχασε 30 τοις εκατό από τις καταθέσεις του και η οικονομία αντιμετώπισε μια πολύ βαθύτερη από την αναμενόμενη ύφεση με εξαιρετικά υψηλή ανεργία. Το δημόσιο χρέος παρέμεινε πολύ υψηλό και τελικά έπρεπε να αναδιαρθρωθεί, με παράπλευρες απώλειες για τους ισολογισμούς των τραπεζών, που επίσης αποδυναμώθηκαν από την ύφεση. Η ανταγωνιστικότητα βελτιώθηκε κάπως εξαιτίας της μείωσης των μισθών, αλλά οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αναβλήθηκαν και τα κέρδη παραγωγικότητας αποδείχθηκαν ασύλληπτα».

Ενώ το πρόγραμμα προέβλεπε 5 ½ τοις εκατό μείωση του πραγματικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος μεταξύ 2009 και 2012, το αποτέλεσμα ήταν μια πτώση 17 τοις εκατό. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, την ένωση των χωρών υψηλού εισοδήματος, η πραγματική ιδιωτική ζήτηση μειώθηκε κατά 33 τοις εκατό μεταξύ των πρώτων τριμήνων του 2008 και 2013, ενώ η ανεργία αυξήθηκε στο 27 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού. Η μόνη δικαιολογία για μια τέτοια ύφεση είναι ότι μια τεράστια μείωση της παραγωγής και μια παράλληλη αύξηση της ανεργίας είναι αναγκαία για να εξαναγκάσει τις απαιτούμενες μειώσεις  του σχετικού κόστους σε μια χώρα που είναι μέρος μιας νομισματικής ένωσης. Δεδομένου ότι οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει να υποφέρουν τον επακόλουθο πόνο.

Ωστόσο, ακόμη και αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει μία πτυχή του προγράμματος. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποτίθεται ότι δανείζει σε μια χώρα μόνο αν το χρέος της έχει γίνει βιώσιμο. Αλλά δεν ήταν, τουλάχιστον όπως επεσήμαναν πολλοί αναλυτές εκείνη τη χρονική στιγμή. Αντί να κάνει το χρέος βιώσιμο, το πρόγραμμα απλώς άφησε πολλούς ιδιώτες πιστωτές να μπορούν να διαφύγουν αλώβητοι. Στο τέλος, η μείωση του χρέους στους ιδιώτες πιστωτές επιβλήθηκε. Ωστόσο, το ελληνικό δημόσιο χρέος παραμένει, αναμφισβήτητα, πολύ υψηλό: το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα είναι σχεδόν 120 τοις εκατό του ΑΕΠ το 2020. Αυτό το υπερβολικό χρέος θα καταστήσει δύσκολο για την Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές και την οικονομική υγεία. Η βαθύτερη μείωση του χρέους εξακολουθεί να είναι απαραίτητη.

Όλα αυτά δείχνουν απογοητευτικά πράγματα για την πολιτικοποίηση του ΔΝΤ και την αδυναμία της ευρωζώνης να ενεργεί προς το μεγαλύτερο συμφέρον των ασθενέστερων μελών της. Αλλά η ελληνική κρίση, δυστυχώς, είχε επίσης δύο παγκόσμια αποτελέσματα.
Πρώτον, εντός της ευρωζώνης, το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που είχε πρόβλημα ενίσχυσε την άποψη των Βορειοευρωπαίων ότι η κρίση ήταν δημοσιονομική.
Για την Ελλάδα ήταν, πράγματι, μια περίπτωση αξιοσημείωτης δημοσιονομικής ασωτίας, με το καθαρό δημόσιο χρέος να είναι πάνω από 100 τοις εκατό του ΑΕΠ, ακόμη και πριν από την κρίση. Όμως, αλλού η κατάσταση ήταν αρκετά διαφορετική: ο ιδιωτικός δανεισμός ήταν η βασική αιτία της κρίσης στην Ιρλανδία και την Ισπανία και, σε μικρότερο βαθμό, στην Πορτογαλία. Το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ήταν υψηλό, αλλά όχι εξαιτίας πρόσφατης σπατάλης. Αποφασίζοντας ότι η κρίση ήταν σε μεγάλο βαθμό δημοσιονομική, οι πολιτικοί θα μπορούσαν να αγνοήσουν την αλήθεια, ότι η βασική αιτία της αποδιοργάνωσης ήταν ο ανεύθυνος διασυνοριακός δανεισμός, για τον οποίον οι προμηθευτές της πίστωσης είναι σίγουρα εξίσου υπεύθυνοι με τους χρήστες. Αν η υπαιτιότητα και των δύο πλευρών – δανειστών και δανειοληπτών – είχε γίνει κατανοητή, η ηθική περίπτωση για τη διαγραφή χρεών θα ήταν σαφέστερη.

Δεύτερον, η ελληνική κρίση φόβισε τους πολιτικούς παντού. Αντί να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στην αντιμετώπιση της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού τομέα και τη μείωση της προεξοχής του ιδιωτικού χρέους, τα οποία ήταν τα αίτια της κρίσης, επικεντρώθηκαν στα δημοσιονομικά ελλείμματα. Αλλά αυτά ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα σύμπτωμα της κρίσης, αν και, εν μέρει, μια κατάλληλη πολιτική απάντηση σε αυτό. Όπως έχω σημειώσει, τον Ιούνιο του 2010, λίγο μετά το πρώτο ελληνικό πρόγραμμα, οι ηγέτες της Ομάδας των 20 που συναντήθηκαν στο Τορόντο αποφάσισαν να αντιστρέψουν το ερέθισμα, δηλώνοντας ότι «οι προηγμένες οικονομίες έχουν δεσμευτεί στα δημοσιονομικά σχέδια που θα μειώσουν τουλάχιστον στο ήμισυ τα ελλείμματα μέχρι το 2013».
Ακολούθησε ένας απότομος περιορισμός. Οι πολιτικοί δικαιολόγησαν την αλλαγή με υποστηρικτική ακαδημαϊκή έρευνα: η άποψη ότι η δημοσιονομική συστολή μπορεί να είναι επεκτατική ήταν μια ενθάρρυνση. Η άποψη ότι η ανάπτυξη θα μειωνόταν εάν το δημόσιο χρέος αυξανόταν πολύ ήταν μια προειδοποίηση.

Αυτό που φαινόταν, μέχρι τα μέσα του 2010, να είναι μια ραγδαία ανάκαμψη από τον εφιάλτη της “Μεγάλης Ύφεσης” ματαιώθηκε, ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και την ευρωζώνη. Η μεγαλύτερη επιτυχία των ΗΠΑ όσον αφορά τις μεθόδους που επέλεξε για να επιζήσει από τη λιτότητα οφείλεται πιθανότατα στην πιο επιθετική εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού τομέα, τη μεγαλύτερη αποδοχή της απομόχλευσης των νοικοκυριών και την πιο επιθετική νομισματική της πολιτική, ιδιαίτερα σε σχέση με την ευρωζώνη. Εάν οι τελευταίες προβλέψεις του ΟΟΣΑ είναι σωστές, το ΑΕΠ της ευρωζώνης θα είναι χαμηλότερο κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2014 από ό,τι ήταν στο πρώτο τρίμηνο του 2008 και μόλις 0,7 τοις εκατό υψηλότερο από ό,τι κατά το πρώτο τρίμηνο του 2011.

Μήπως η δημοσιονομική σύσφιξη προκαλεί μια τέτοια αδύναμη ανάκαμψη από μόνη της; Σίγουρα όχι. Αλλά αφαίρεσε ένα ακόμα απεγνωσμένα απαραίτητο αντιστάθμισμα στις συσταλτικές δυνάμεις, που προέρχονται από την κρίση που έπληξε τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη ιστορία θλιβερή είναι ότι δεν ήταν αναγκαίο. Αρχικά, θα μπορούσε να είχε νόημα το να φοβούνται ότι η ελληνική κρίση ήταν το πρώτο ξέσπασμα της πανδημίας δημοσιονομικής κρίσης. Ωστόσο, σύντομα έγινε σαφές ότι οι χώρες με τα δικά τους κυμαινόμενα νομίσματα θα μπορούσαν να εξακολουθούν να πωλούν το δημόσιο χρέος με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην «ποσοτική χαλάρωση» από τις κεντρικές τους τράπεζες. Όταν μια κυβέρνηση έχει μια δική της κεντρική τράπεζα της δίνει ένα βαθμό ελευθερίας στη διαχείριση της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Για τις χώρες αυτές, ο χρόνος για την ταχεία διαρθρωτική δημοσιονομική σύσφιξη έρχεται μόνο αφού ο ιδιωτικός τομέας αρχίσει την εξάλειψη των διαρθρωτικών οικονομικών πλεονασμάτων του. Αυτό δεν θα γινόταν τόσο σύντομα μετά την κρίση. Θα απαιτούσε, επίσης, προηγούμενη αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα και απομείωση του υπερβολικού ιδιωτικού χρέους.

Εν συντομία, η ελληνική κρίση απέδειξε μια τριπλή συμφορά: μια καταστροφή για τους ίδιους τους Έλληνες, μια καταστροφή για τη λαϊκή άποψη της κρίσης εντός της ευρωζώνης, και μια καταστροφή για τη δημοσιονομική πολιτική παντού. Το αποτέλεσμα υπήρξε η στασιμότητα, ή και τα ακόμη χειρότερα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Σήμερα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι τεράστιες πτώσεις της παραγωγής σε σχέση με τις τάσεις  προ κρίσης μπορεί να μην ανακτηθούν ποτέ. Ωστόσο, η αντίδραση των υπευθύνων πολιτικών δεν έπρεπε να είναι το να παραδεχθούν τα λάθη, αλλά να επαναπροσδιορίσουν μια αποδεκτή απόδοση σε ένα νέο, χαμηλότερο επίπεδο. Είναι μια θλιβερή ιστορία.