Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Δεκ 2016


Ίσως το ομιχλώδες, για κάποιους, τοπίο των ξαφνικών αναφορών του Ερντογάν σε διεθνείς συνθήκες να μην είναι τελικά και τόσο ομιχλώδες.

Καθώς διαλύεται η ομίχλη, αποσαφηνίζεται επίσης, δίχως περιθώρια αμφιβολίας, ποιων έμπνευση ήταν η κατασκευή μιας δεύτερης διώρυγας της Κωνσταντινούπολης και γιατί.

Κάποιοι παίζουν με επικίνδυνα «εύφλεκτα υλικά» στην περιοχή...

Ανάλυση: Pravda Report 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

«Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ενδέχεται να αυξήσει τη διάρκεια των επιχειρήσεων περιπολίας του στη Μαύρη Θάλασσα έως και τέσσερις μήνες. Επιπλέον, οι Αμερικανοί θα είναι σε θέση να αυξήσουν τον αριθμό των πολεμικών τους πλοίων εκεί, σε περίπτωση που έλθουν αντιμέτωποι με σοβαρές προκλήσεις στην περιοχή». Αυτά δήλωσε σε εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης ο αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, James Foggo.

Επί του παρόντος, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μοντρέ, τα πλοία του Ναυτικού των ΗΠΑ απαγορεύεται να παραμένουν στη Μαύρη Θάλασσα για διάστημα μεγαλύτερο των 21 ημερών. Η Συνθήκη, η οποία επικυρώθηκε το 1936, ρυθμίζει αυστηρά το επιτρεπόμενο διάστημα της παρουσίας στην περιοχή, χωρών που δεν βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα. Για παράδειγμα, τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα.

Παρ’ όλα αυτά, είναι προφανές ότι το Πεντάγωνο έχει εκδηλώσει δημοσίως την αδιαφορία του για τους διεθνείς κανόνες. Καμία χώρα, ωστόσο, δεν έχει το δικαίωμα να αλλάζει μονομερώς τις διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες. Από γεωγραφική άποψη, οι ΗΠΑ βρίσκονται πολύ μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα. Επιπλέον, η χώρα αυτή δεν είναι μέλος της Συνθήκης του Μοντρέ. Και όμως, αυτό δεν εμπόδισε κάποιους Αμερικανούς αξιωματούχους να δηλώσουν επανειλημμένα, ότι οι ΗΠΑ δεν είναι υποχρεωμένες να συμμορφωθούν με τους όρους της Συνθήκης.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι υπουργοί Άμυνας των χωρών του ΝΑΤΟ συζήτησαν τις κινήσεις, μέσω των οποίων θα αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή, σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΝΑΤΟ Dylan White δήλωσε ότι η συμμαχία «αλλάζει τις  προτεραιότητές της». Σύμφωνα με τον Καναδό αξιωματούχο, η συμμαχία σκοπεύει να επικεντρωθεί σε ενέργειες για την αντιμετώπιση της παράνομης διακίνησης ανθρώπων στην Μεσόγειο. Επιπλέον, πρόσθεσε, το ΝΑΤΟ θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στον «περιορισμό των κινήσεων της Ρωσίας» στη Βαλτική και την Μαύρη Θάλασσα.

Είναι γεγονός, ότι τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και το Πεντάγωνο, έχουν το δικαίωμα να διατηρούν πολεμικά πλοία στην Μεσόγειο και την Βαλτική Θάλασσα για όσο χρονικό διάστημα επιθυμούν. Ωστόσο, στη Μαύρη Θάλασσα, οι δυνατότητές τους είναι κατά πολύ περιορισμένες.

Προφανώς, μερικά πρόσωπα και φορείς, που θεωρούν τον εαυτό τους παντοδύναμο, ανυπομονούν να αλλάξουν τους όρους της Συνθήκης. Ωστόσο, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει, διότι στην περίπτωση αυτή, θα απαιτούνταν η ύπαρξη συναίνεσης από όλα τα μέλη της Συνθήκης του Μοντρέ, γεγονός φύσει αδύνατον, δεδομένου του τρέχοντος σκηνικού πολιτικής αντιπαράθεσης στην παγκόσμια σκηνή.

Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, το ναυτικό της κυριαρχούσε στη Μαύρη Θάλασσα, και αμερικανικά πλοία δεν διακινδύνευαν να πλησιάσουν υπερβολικά κοντά στις ακτές της ΕΣΣΔ. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όμως, η ισορροπία των δυνάμεων στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας ανετράπη τελείως, με αποτέλεσμα ο 6ος Στόλος των ΗΠΑ να νιώθει σχεδόν σαν στο σπίτι του εκεί. Ενδεικτικά, από το 2000 έως το 2015, πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ εισήλθαν στη Μαύρη Θάλασσα 324 φορές, γεγονός το οποίο ισοδυναμεί με 20 εισόδους σε ετήσια βάση. Με λίγα λόγια, είναι δεδομένο πλέον ότι τα πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ διεκδικούν μια μόνιμη παρουσία στην περιοχή.

Επίσης, σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν δική τους βάση στο Μπατούμι της Γεωργίας, μια ναυτική βάση στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας, όπου αμερικανικές φρεγάτες και αντιτορπιλικά φορτωμένα με πυραύλους Τόμαχωκ κατέχουν περίοπτη θέση. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν ανάγκη να διεκδικούν την απόλυτη κυριαρχία παντού, ακόμη και σε περιοχές όπου δεν τους επιτρέπεται από τις διεθνείς συνθήκες.

Πολλά έχουν αλλάξει από την έναρξη της ρωσο-ουκρανικής κρίσης γύρω από την Κριμαία μέχρι σήμερα. Θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί παλιότερα, ότι οι Αμερικανοί θα οργάνωναν την προσομοίωση μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής    επιχείρησης προσγείωσης και κατάληψης θέσεων κοντά στην Οδησσό;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, στην υλοποίηση ενός εξαιρετικά φιλόδοξου σχεδίου του Τούρκου προέδρου Ερντογάν. Το έργο αυτό δεν είναι άλλο από την κατασκευή μιας δεύτερης διώρυγας στον Βόσπορο. Το έργο αυτό ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 2011, θα φέρει την ονομασία «Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης» και θα κοστίσει περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η τεχνικός και οικονομικός σχεδιασμός του έργου ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2015. Η νέα διώρυγα θα έχει μήκος 43 χιλιόμετρα, πλάτος 500 μέτρα και μέχρι 30 μέτρα βάθος. Οι διαστάσεις της θα είναι τέτοιες, ώστε να επιτρέπουν την διέλευση σούπερ τάνκερς και αεροπλανοφόρων.

Αλλά πάνω απ’ όλα, ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: στην Σύμβαση του Μοντρέ, όπως είναι φυσικό, δεν αναφέρεται λέξη για την νέα διώρυγα της Κωνσταντινούπολης.

Η Άγκυρα έχει δηλώσει πως ευελπιστεί, ότι το νέο αυτό έργο θα αρχίσει να λειτουργεί το 2023.

Εν τω μεταξύ, πολεμικά πλοία του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και συστήματα Bal-Bastion παρακολουθούν ανελλιπώς και έχουν στο στόχαστρό τους ανά πάσα στιγμή όλα τα αμερικανικά πλοία που εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Φίλης

Η Τουρκία επιδεικνύει εσχάτως νευρικότητα, συνδυάζοντας τον αναθεωρητισμό με απειλές. Ωστόσο, η ασύνετη αυτοπεποίθηση της ηγεσίας της μπορεί να καταστεί υπονομευτική όχι μόνο για την περιφερειακή σταθερότητα αλλά και για την ίδια. Στο εσωτερικό, το πογκρόμ διώξεων επιδρά αρνητικά στη λειτουργία του κράτους. Ο στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας βρίσκονται σε ανασύνταξη και δη σε μία συγκυρία πολλών ανοιχτών μετώπων. Η πρόθεση Ερντογάν να παρακάμψει την ιεραρχία, ακόμη και στο διπλωματικό σώμα, δημιουργεί μεν μία νέα ελίτ απόλυτα υποταγμένη σε αυτόν αλλά λιγότερο επαγγελματική και ικανή. Η οικονομία βρίσκεται σε προβληματική τροχιά. Δεν είναι μόνο η σημαντική υποτίμηση της τουρκικής λίρας και η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας από τους κυριότερους οίκους αξιολόγησης. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις έχουν υποχωρήσει δραματικά, ενώ ο τουρισμός έχει κατακρημνιστεί, λόγω (και) των τρομοκρατικών ενεργειών. Η ανεργία έχει σκαρφαλώσει σε διψήφιο νούμερο (11%), όταν πριν από λίγα χρόνια βρισκόταν περίπου στο μισό. Στο πολιτικό πεδίο, η πόλωση εξυπηρετεί μεν πρόσκαιρα τους σχεδιασμούς Ερντογάν, όμως η αποξένωση του φιλελεύθερου (και εκδυτικισμένου) κομματιού της κοινωνίας και η στοχοποίηση του κουρδικού στοιχείου προοιωνίζονται αναταράξεις στο μέλλον.

Η ρίζα του στρατηγικού «βέρτιγκο» της Άγκυρας εντοπίζεται στην αντιπαράθεσή της με τη Δύση. Η Τουρκία ωφελούνταν όσο εμπεδωνόταν η θέση του στρατηγικού εταίρου της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Με την ανάδυση νέων περιφερειακών δρώντων (π.χ. Ιράν) και την εμφατική επανάκαμψη της Ρωσίας και ενώ μαίνονται διεργασίες, που αναμένεται να διαμορφώσουν το τοπίο στην περιοχή για τις επόμενες δεκαετίες, η Άγκυρα προσώρας είναι υποχρεωμένη να τις παρακολουθεί χωρίς να είναι σε θέση να τις συνδιαμορφώνει. Ενώ, μάλιστα, οι ΗΠΑ επενδύουν σε δυνάμεις που αντιστρατεύονται την Άγκυρα, με ορατό τον κίνδυνο απόκτησης διευρυμένης αυτοδιάθεσης από τους Κούρδους της Συρίας.

Αλλά και η διασύνδεση με τις Βρυξέλλες (παρά την αμοιβαία απροθυμία πλήρους ένταξης) έχει ευεργετικές συνέπειες για τη γειτονική χώρα. Μπορεί να είναι ενοχλητικό το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε θέματα εκσυγχρονισμού θεσμών, δημοκρατίας, ελευθερίας της έκφρασης, κτλ., εντούτοις, οικονομικά, επενδυτικά και ενεργειακά, η σχέση αυτή ενδυναμώνει την Άγκυρα σε πολλά επίπεδα. Επί παραδείγματι, ο ρόλος της ως δυνάμει διαμετακομιστικού κόμβου στην προσπάθεια των Ευρωπαίων να δημιουργήσουν νέους ενεργειακούς διαδρόμους, την ενισχύει τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά. Αν αυτά αρχίσουν να τίθενται εν αμφιβόλω, όπως και συνολικά ο δυτικός προσανατολισμός της χώρας, οι επιλογές της συρρικνώνονται επικίνδυνα.

Στροφή στο Αιγαίο

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία στρέφεται στο –κατά αυτήν– ευκολότερο πεδίο προβολής των αναθεωρητικών της βλέψεων, της Ελλάδας και του Αιγαίου. Μάλιστα, το γεγονός ότι υπάρχει ομοθυμία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων διευκολύνει την κυβέρνηση, εφόσον της παρέχει τη δυνατότητα να αποσαφηνίσει τις γκρίζες ζώνες, δηλώνοντας κυριαρχία επ’ αυτών, γεγονός που συνιστά ποιοτική διαφοροποίηση στους τουρκικούς ισχυρισμούς. Αξιοσημείωτη είναι και η προειδοποίηση πως δεν θα γίνουν αποδεκτά τετελεσμένα σε αμφισβητούμενες περιοχές. Συνάμα, εφόσον το «άνοιγμα της κάνουλας» των προσφυγομεταναστευτικών ροών συνεπάγεται ζημία και για την Άγκυρα, το κλιμακούμενο πρέσινγκ προς ένα κράτος-μέλος που βρίσκεται σε φάση αδυναμίας, ενδέχεται να αποδώσει καλύτερα ως μοχλός πίεσης έναντι των Βρυξελλών. Ο κίνδυνος εδώ είναι η χώρα μας να «πληρώσει» το διευρυνόμενο ρήγμα Ε.Ε. - Τουρκίας και ενώ μεταπραξικοπηματικά έχει επιχειρήσει να κατευνάσει τον εξ ανατολών κίνδυνο.

Επιπρόσθετοι λόγοι της τουρκικής προκλητικότητας εντοπίζονται στη μεταβατική φάση που βρίσκονται οι ΗΠΑ, στην εντατικοποίηση των διαβουλεύσεων στο Κυπριακό, ακόμη και σε πιο πεζά αλλά σοβαρά για την ψυχοσύνθεση Ερντογάν ζητήματα, όπως η καθυστέρηση στην έκδοση των Τούρκων στρατιωτικών. Η Άγκυρα αρέσκεται στο τεστάρισμα αντιδράσεων και ασφαλώς παρατηρεί πως οι «νέοι» περιφερειακοί μας σύμμαχοι (Ισραήλ, Αίγυπτος) προτάσσουν την αναζήτηση ισορροπίας μαζί της έναντι της παροχής στήριξης στην Ελλάδα.

Η τουρκική πλευρά –και ενώ παραμένουν ανοιχτά πολλά μέτωπα, είτε διμερή είτε τουρκικού ενδιαφέροντος όπου η Ελλάδα έχει σχετικό λόγο– επιχειρεί να ανεβάσει το κόστος τυχόν διαφοροποίησής μας, με την ενεργοποίηση διεκδικήσεων.

Πάντως, το φορτισμένο κλίμα και η κορύφωση του αναθεωρητισμού ενέχουν τον κίνδυνο «ατυχήματος», ακόμη και αν αυτό δεν είναι κεντρικά σχεδιασμένο.

* O δρ Κ. Φίλης είναι διευθυντής ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Τα δυσκολότερα έρχονται» προειδοποίησε τη Δευτέρα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος κατά τη διάρκεια του αρχιερατικού συλλείτουργου που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνα της Κέρκυρας.

Όπως αναφέρει o ιστότοπος romfea.gr, ο Αρχιεπίσκοπος παρότρυνε τους Έλληνες να είναι ενωμένοι και να μην είναι ατομιστές, ενώ διέβλεψε ότι θα έρθουν δυσκολότερες μέρες, γιατί -όπως είπε- οι ξένοι πρώτα λύνουν τα δικά τους τα θέματα και τελευταία θα σκεφτούν τους Έλληνες.

«Είναι μία περίοδος δύσκολη χρονικά και ιστορικά. Να μην ησυχάσουμε, θα είναι δυσκολότερα αυτά που έρχονται. Μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Διότι οι ξένοι πρώτα λύνουν τα δικά τους τα θέματα και τελευταία θα σκεφτούν εμάς» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στην ομιλία του Αρχιεπισκόπου, συμπεριελήφθη και μήνυμα προς τους «πολέμιους της Εκκλησίας», τους οποίους χαρακτήρισε «Σαούλ», που πετροβολούσε τον Πρωτομάρτυρα Άγιο Στέφανο και μετά, ως Παύλος, έγινε θερμός υποστηρικτής του Χριστιανισμού.

Σε ό,τι αφορά το χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους, ο κ. Ιερώνυμος δήλωσε ότι «η λέξη "χωρισμός", δεν υπάρχει μέσα στην ορθόδοξη αποστολή, μέσα στον ρόλο τον ποιμαντικό τον δικό μας. Το είπε πιο μπροστά και ο Χριστός. Όποιος θέλει θα έρθει κοντά μας, θα έρθει και όποιος δε θέλει δε θα έρθει κοντά μας. Εμείς θα μείνουμε σαν τον πατέρα που έφυγε ο νεότερος υιός και κατέστρεψε την περιουσία του και όταν γύρισε δεν τον ρώτησε πού έφαγε την περιουσία. Η εκκλησία δεν διώχνει δεν χωρίζει, αφήνει ελεύθερο τον καθένα να πάει όπου θέλει κι εκεί στο μπαλκόνι τον περιμένει να ξαναγυρίσει».

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι αντάρτες αποσύρθηκαν σήμερα από άλλες έξι σημαντικές συνοικίες του Χαλεπίου έναντι της προέλασης του στρατού και διατηρούν τον έλεγχο μόνο σε έναν μικρό θύλακο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Συρίας, ανέφερε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

"Υπάρχει μια πλήρης κατάρρευση των ανταρτών (...) η μάχη του Χαλεπίου φθάνει στο τέλος", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ράμι Αμπντέλ Ραχμάν, διευθυντής του Παρατηρητηρίου, ο οποίος διευκρίνισε πως οι αντάρτες έχουν αποσυρθεί από τη συνοικία Μπουστάνε αλ-Κασρ, μία από τις πιο οχυρωμένες, καθώς και από τη Φερντούς και την Καλασέ.

"Είναι πλέον ζήτημα χρόνου" το Χαλέπι να τεθεί πλήρως υπό τον έλεγχο του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ, είπε.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Παρατηρητηρίου, υπό τον έλεγχο των ανταρτών παραμένουν μόνο δύο σημαντικές συνοικίες, η Σουκάρι και η αλ-Μασάντ μαζί με μια χούφτα μικρών συνοικιών.

Στην αλ-Μασάντ μάρτυρες δήλωσαν στο Γαλλικό Πρακτορείο πως οι εκτοπισμένοι που διέφυγαν από τις περιοχές που έπεσαν στα χέρια του στρατού, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες και παιδιά, κοιμούνται στα πεζοδρόμια ή σε στεγασμένους πάγκους μικρών μαγαζιών. Πολλοί πεινούν και δεν μπόρεσαν να φέρουν τίποτα μαζί τους.

Στις συνοικίες από τις οποίες αποσύρθηκαν οι αντάρτες "υπάρχουν πτώματα στους δρόμους", δήλωσε ο Αμπντέλ Ραχμάν.

Η υποχώρηση των ανταρτών από τις συνοικίες αυτές σημειώνεται λίγες ώρες μετά την πτώση των συνοικιών Σέιχ Σαΐντ και Σαλχίν στη διάρκεια του πρωινού.

Η ανακατάληψη του Χαλεπίου, που είναι διαιρεμένο από το 2012, θα έδινε στο καθεστώς τη μεγαλύτερη νίκη του απέναντι στους αντάρτες αφότου ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Μπετινάκη

Ομάδα από Τούρκους χάκερ με την επωνυμία «RedHack», είχαν δημοσιοποιήσει πριν λίγο καιρό απόρρητα e-mails του τουρκικού υπουργείου ενέργειας. Όπως ήταν φυσικό, με εισαγγελική απόφαση η ανάρτηση απαγορεύθηκε και σβήστηκε, ενώ απαγορεύθηκε η αναδημοσίευσή τους.

Πρόκειται για υλικό μεγέθους 20 gigabytes, που αναλύθηκε από τον καθηγητή Ahmed Yayla, βοηθό διευθυντή του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Βίαιου Εξτρεμισμού (ICSVE) και πρώην επικεφαλής της τουρκικής Αντιτρομοκρατικής. Η ανάλυση επιβεβαίωσε τις φήμες που κυκλοφορούσαν για διασυνδέσεις του Ισλαμικού Χαλιφάτου (Daesh ή ISIS) και κυβερνητικών παραγόντων της τουρκικής κυβέρνησης.

Το πετρέλαιο που έκλεβε το Daesh από τη Συρία μεταφερόταν με 8.500 βυτιοφόρα που ανήκαν στην εταιρία «Powertrans» χωρίς οποιοδήποτε έγγραφο νομιμοποίησης, και η εταιρία ανέλαβε μονοπωλιακά την τροφοδότηση της τουρκικής αγοράς με το παράνομο πετρέλαιο.

Η εταιρία αυτή, καλυπτόταν από μία άλλη μυστηριώδη εταιρία την «Grand Fortune Ventures», με αρχική έδρα την Σιγκαπούρη, αλλά που είχε μεταφερθεί κατόπιν στον «παράδεισο» των νήσων Cayman.

Το αποκαλυπτικότερο στοιχείο όμως εκείνων των e-mails ήταν πως πίσω από τις δραστηριότητες αυτές κρυβόταν η εταιρία Çalık Holding που ανήκε στον γαμβρό του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν, Berat Albayrak, (φωτο), υπουργό Ενέργειας.

Οι αποκαλύψεις άγγιζαν και τον γιο του Τούρκου προέδρου, Necmettin Bilal Erdogan, που τον έφεραν αναμειγμένο στο παράνομο εμπόριο πετρελαίου του ISIS.


Ο Μπιλάλ Ερντογάν είναι ιδιοκτήτης ναυτιλιακών εταιριών. Έχει επίσης υπογράψει συμβόλαια με ευρωπαϊκές λειτουργικές εταιρίες για τη μεταφορά του κλεμμένου ιρακινού πετρελαίου (από τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης που κατείχαν οι τζιχαντιστές) σε διάφορες χώρες κυρίως στην Ιαπωνία, μέσω του λιμανιού Τσεϊχάν.

O Gürsel Tekin, αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού κόμματος (CHP) της τουρκικής αντιπολίτευσης είχε δηλώσει σε συνέντευξή του: «Ο πρόεδρος Ερντογάν ισχυρίζεται πως σύμφωνα με διεθνείς συμβάσεις μεταφορών, δεν υπάρχει παρανομία στις συμβάσεις που έχει υπογράψει ο γιος του Μπιλάλ με ιαπωνικές εταιρίες. Μόνο που ο Μπιλάλ είναι χωμένος ως το λαιμό στην τρομοκρατία, αλλά όσο ο πατέρας του κυβερνά, θα διαθέτει ασυλία και δεν θα παραπέμπεται να δικασθεί».

Πριν ακριβώς έναν χρόνο, 24 ώρες μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού από τουρκικά μαχητικά, πάνω από τη Συρία, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, είχε πει:

«Με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους η τουρκική κυβέρνηση επιβεβαιώνει τις σχέσεις της με το ISIS. Καθώς και το ρόλο της στην προώθηση του τρομοκρατικού δικτύου μέσω του παράνομου εμπορίου πετρελαίου».

Δεν θα πρέπει να παραλειφθεί πως η αποκάλυψη των σχέσεων της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ στον εξοπλισμό των τρομοκρατών στη Συρία, υπήρξε η απαρχή των διωγμών των δημοσιογράφων της αντιπολιτευόμενης εφημερίδα “Cumhuriyet”.

Οι αποκαλύψεις επιβεβαιώνουν επίσης πως τζιχαντιστές εκπαιδεύονταν από Αμερικάνους, Τούρκους και Ισραηλινούς σε μυστικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Ικόνιο.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως τον Οκτώβριο του 2014 ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden, είχε πει σε εκδήλωση του πανεπιστημίου Harvard, πως «το καθεστώς Ερντογάν υποστηρίζει το ISIS, με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και χιλιάδες τόνους όπλα».

Για την δήλωσή του εκείνη ο Μπάιντεν είχε κατόπιν ζητήσει συγγνώμην για λόγους τακτικής και επειδή οι ΗΠΑ χρειάζονταν την άδεια του Ερντογάν για να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ σε αεροπορικές επιδρομές εναντίον του ISIS.

Αλλά όπως αποκαλύφθηκε και η κόρη του προέδρου της Τουρκία, η Sümeyye Erdogan, είχε στην αρμοδιότητά της την λειτουργία παράνομου μυστικού νοσοκομείου-καταυλισμού προσφύγων στο τουρκικό έδαφος δίπλα στα συριακά σύνορα.

Εκεί, φορτηγά του τουρκικού στρατού καθημερινά μεταφέρουν δεκάδες τραυματίες τζιχαντιστές και αντικαθεστωτικούς αντάρτες για νοσηλεία και κατόπιν φροντίζει για την επιστροφή τους στις παράνομες δραστηριότητές του στη Συρία.

Την αποκάλυψη έκανε νοσοκόμα που είχε προσληφθεί εκεί, αλλά κατόπιν απολύθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ανήκε στους Αλαούίτες, το ισλαμικό δόγμα στο οποίο ανήκει κι ο πρόεδρος της Συρίας Άσαντ.
Ο Τούρκος πολίτης Ramazan Bagol, που είχε συλληφθεί από τους Κούρδους μαχητές των Λαϊκών Αμυντικών Δυνάμεων (YPG), καθώς προσπαθούσε να περάσει από το Ικόνιο με στόχο να ενταχθεί στις δυνάμεις των τζιχαντιστών, είχε παραδεχθεί πως τον είχαν στείλει στο ISIS από τους ‘Ismailia Sect’ τουρκική σεχταριστική οργάνωση που στρατολογεί εθελοντές και τους εξοπλίζει για να πολεμήσουν σε εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες στη Συρία...

Πηγή Zougla



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Απουσιάζει από την χώρα μας η "αποτρεπτική απειλή", η οποία δεν αρκεί να υπάρχει στα επιτελικά σχέδια, αλλά πρέπει να γίνει γνωστή στον αντίπαλο

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, που μετά και την προχθεσινή κατάθεση πρότασης για αύξηση των αρμοδιοτήτων του θα συγκεντρώσει και τις αρμοδιότητες του πρωθυπουργού, δήλωσε πως θα παραστεί στην πενταμερή διάσκεψη για την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό.

Όταν ο Ακιντζί, εδώ και πάρα πολύ καιρό, κάνει λόγο για πενταμερή διάσκεψη, η ελληνική κυβέρνηση μας ενημερώνει πως πρόκειται για πολυμερή. Προφανώς και πρόκειται για τα γνωστά παραπλανητικά παιχνίδια -αφού άλλωστε η πενταμερής μπορεί να αποκληθεί και πολυμερής- αλλά ποτέ δεν μας είπε ποιοι άλλοι εκτός των πέντε (ο πέμπτος θα είναι η Βρετανία, ως εγγυήτρια δύναμη, ή ο ΟΗΕ;) θα παρευρίσκονται, ώστε να διαψεύσει τον Ακιντζί.

Υπήρξαν φωνές από την Ευρώπη, που εξέφραζαν την απορία τους για το γεγονός ότι επί 2,5 χρόνια που διαρκούν οι συζητήσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων, η Ε.Ε. απέχει, λες και δεν την ενδιαφέρει η τύχη ενός ευρωπαϊκού κράτους, του οποίου η μέλλουσα πορεία θα έχει επιπτώσεις και επί της ευρωπαϊκής, με την Τουρκία να έχει λόγο στα ευρωπαϊκά πράγματα από το παράθυρο του "συνιστώντος ισότιμου μέρους".

Οι τελευταίες δηλώσεις του προέδρου της Γαλλίας Ολάντ, ενισχύουν την άποψη της ευρωπαϊκής συμμετοχής, αλλά είναι απορίας άξιον ποιος Ευρωπαίος έχει παρακολουθήσει από κοντά τα πράγματα ώστε να έχει πλήρη γνώση αυτών, και ορθή άποψη. Μπορεί όμως, και το θεωρώ απαραίτητο, να συμμετάσχει η Ευρώπη στη συζήτηση για τα κύρια θέματα δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας, τα οποία έχουν γενική εφαρμογή.

Και εννοώ, αφενός την συμφωνία για αρνησηκυρία -βέτο- ενός Τουρκοκύπριου σε απόφαση που δεν εξυπηρετεί τα σχέδια της Άγκυρας. Πρόκειται για μέτρο που παραβιάζει ευθέως τις δημοκρατικές διαδικασίες επί των οποίων εδράζεται η διακυβέρνηση μιας σύγχρνης δυτικής χώρας. Αλλά και η ύπαρξη αλλοεθνούς επιδιαιτητή, που θα αποφασίζει για τον κυπριακό λαό, όταν δεν μπορεί να ληφθεί απόφαση από το ελληνοτουρκοκυπριακό συμβούλιο. Αυτό δεν είναι καθεστώς ελεύθερης και κυρίαρχης χώρας, αλλά προτεκτοράτου.

Αφετέρου, πώς μπορεί σε ένα σύγχρονο κράτος, μέλος του ΟΗΕ και της Ε.Ε. να υφίσταται καθεστώς εγγυητριών δυνάμεων, αλλά και στρατός κατοχής, που του στερεί την ανεξαρτησία. Κάποιοι σκέφτονται να δοθεί χρονική διάρκεια απομάκρυνσης των τουρκικών στρατευμάτων περίοδος 10 ετών, επειδή, όπως λένε, δεν μπορούν σε μια μέρα να απομακρυνθούν 40.000 στρατιώτες. Σε μια μέρα, πράγματι δεν μπορούν, αλλά γιατί σε 10 χρόνια; Κάθε πότε αντικαθίστανται οι Τούρκοι στρατιώτες που υπηρετούν στο νησί;

Θέλω να δώσω μια απάντηση σε αναγνώστη που με… επέπληξε, επειδή δεν προτείνω λύση έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Θα μπορούσα να αρκεστώ στο επιχείρημα ότι η δουλειά η δική μου είναι να προβαίνω σε διαπιστώσεις και προτάσεις, ενώ η εξεύρεση λύσεων είναι αρμοδιότητας της κυβέρνησης, εκτός και αν αλλάξουμε καρέκλες.

Αλλά, πολλές φορές έχω αναφερθεί σε δύο μέτρα, απαραίτητα για την αντιμετώπιση κακόβουλου αντιπάλου. Τα υπενθυμίζω. Το πρώτο είναι η διατήρηση καλών σχέσεων με τους ισχυρούς, ιδίως εκείνους που έχουν άμεση σχέση με τα γεγονότα. Και εννοώ τις ΗΠΑ, εφόσον ανήκουμε στο ΝΑΤΟ. Η προτίμησή τους στην Τουρκία, εκτός από την καλύτερη γεωστρατηγική θέση που έχει, οφείλεται και στο ότι ενώ ήμαστε δεμένοι με την Δύση, φερόμαστε με τρόπο που να μη μας έχουν εμπιστοσύνη.

Δεν χρειάζεται να πω για την προτίμηση του Μακαρίου να θεωρείται εκ των ηγετών του Τρίτου Κόσμου, αντί της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ή έστω φιλοδυτικής πολιτικής. Θα μείνω μόνον στο τελευταίο της επίσκεψης του Α. Τσίπρα στην Κούβα, γνωστής ούσης της αντίθετης θέσης του Τραμπ, από τον οποίον περιμένουμε βοήθεια και δικαιοσύνη, αν η Τουρκία μας επιτεθεί.

Αλλά, απουσιάζει από την χώρα μας και η "αποτρεπτική απειλή", η οποία δεν αρκεί να υπάρχει στα επιτελικά σχέδια, αλλά πρέπει να γίνει γνωστή στον αντίπαλο. Το όπλο της αποτρεπτικής απειλής (περί αυτής συνιστώ το σχετικό σύγγραμμα του καθηγητή Η. Κουσκουβέλη), είναι η δύναμη των αδυνάμων. Και πρέπει να γνωρίζει ο εχθρός, ότι το πλήγμα που θα μας καταφέρει, θα επιφέρει ανάλογη βλάβη με το πλήγμα που θα του καταφέρουμε εμείς, στα αδύνατα σημεία του.

Μέχρι το 1974, έτος προδοσίας στρατιωτικών και πολιτικών, η αποτρεπτική απειλή μας, σε περίπτωση εκστρατείας της Τουρκίας κατά της Κύπρου, ή του Αιγαίου, ήταν η δική μας απάντηση στην Ανατολική Θράκη, η οποία τότε ήταν έρημη, λες και περίμενε την απελευθέρωσή της. Και το γνώριζαν αυτό οι Τούρκοι. Προφανώς, κάτι ανάλογο θα σκέπτονται τα ελληνικά επιτελεία, αλλά αυτό πρέπει να γνωστοποιηθεί στον εχθρό, για να μη αποτολμήσει την επίθεσή του. Δεν έχει νόημα να είναι κρυφό και να αποκαλυφθεί αφού υποστούμε επίθεση. Το ζήτημα είναι να μην την υποστούμε.

Και βεβαίως, υπάρχουν και άλλα αντίμετρα, αλλά αλίμονο αν αρχίσουμε να τα συζητούμε δημόσια.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε ό,τι αφορά το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό, ο καθηγητής του ΕΚΠΑ είπε πως ο κ. Ερντογάν πλέον επιλέγει ποιους θα στείλει, δηλαδή επιλέγει τμήματα που δεν μπορούν να φύγουν από την Ελλάδα εν γνώσει του
Αδιέξοδη θεωρεί την πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Μάζης, ο οποίος μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» παρομοίασε τον Τούρκο πρόεδρο με «οδηγό μεθυσμένο που πηγαίνει με 300 χλμ πάνω σ' έναν τοίχο».

Δεν οδηγεί πουθενά αυτή η πολιτική. Μόνο σε εκρήξεις που θα τις πληρώσει όλη η περιοχή. Όταν χτίζεις πάνω σε αίμα και αυτό το χτίσιμο προϋποθέτει κι άλλο αίμα, αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση θα σε οδηγήσει τελικά σε περισσότερο αίμα, ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μάζης.

«Αυτό που σκέφτεται ο Ερντογάν είναι πώς θα σώσει τον εαυτό του. Δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα του», τόνισε ο καθηγητής Γεωπολιτικής του ΕΚΠΑ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στη γειτονική χώρα είχε πει ότι «αυτό το πραξικόπημα θα οδηγήσει σε μεγάλες αγριότητες στην Τουρκία».

Για την κουρδική οργάνωση ΤΑΚ (Γεράκια για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν) που ανέλαβε το διπλό «χτύπημα» στην Κωνσταντινούπολη, ο κ. Μάζης σημείωσε πως η οργάνωση δημιουργήθηκε το 2003-2004, απομακρύνθηκε αμέσως από το ΡΚΚ που θεωρεί ενδοτικό και το οποίο, από την πλευρά του, εξ αρχής διαχώρισε τη θέση του από τη συγκεκριμένη οργάνωση, η οποία έχει διεκδικήσει αρκετά χτυπήματα από το 2005-2008, λιγότερα το 2009 και σχεδόν κανένα από το 2011 και μετά.

Το αξιοσημείωτο, σύμφωνα με τον καθηγητή, είναι «πως βλέπουμε να μπαίνουμε σε μία περίοδο που ξανά η οργάνωση αυτή δραστηριοποιείται στον τομέα της τρομοκρατίας και αυτό μας δίνει και τις τρεις τελευταίες διεκδικήσεις της τον Δεκέμβριο του 2015 στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, τον Φλεβάρη του 2016 στην Άγκυρα και στις 13 Μάρτιου του 2016 πάλι με 35 νεκρούς και 120 τραυματίες. Είναι η τέταρτη φορά που χτυπάει μέσα σε έξι μήνες».

Αυτό, σύμφωνα με τον κ. Μάζη, «παράλληλα με μία δήλωση που κάνει ο Τζεμίλ Μπαγίκ στις 15 Μαρτίου του 2016 στους Times του Λονδίου, ο οποίος προεξαγγέλλει ένα αντάρτικο πόλεων [...] δηλώνει ότι η επιλογή του κ. Ερντογάν να σκληρύνει τη θέση του απέναντι το κουρδικό στοιχείο ώστε να συσπειρώσει όλα τα ακραία, τα ακροδεξιά και τα φασιστικά στοιχεία της Τουρκίας στο ΑΚΡ για να δημιουργήσει αυτό που οι προκάτοχοί του είχαν τουρκοϊσλαμική σύνθεση -ένα κράμα τουρκικού εθνικισμού και Ισλάμ- τον οδηγεί σε θερμή σύγκρουση με το κουρδικό στοιχείο".

«Ο Ερντογάν επιλέγει ποιους στέλνει»

Σε ό,τι αφορά στο Προσφυγικό-Μεταναστευτικό, ο κ. Μάζης είπε πως «ο κ. Ερντογάν πλέον επιλέγει ποιους θα στείλει», δηλαδή «επιλέγει τμήματα που δεν μπορούν να φύγουν από την Ελλάδα εν γνώσει του».

«Δημιουργεί επιλεκτικά σώματα μεταναστών από Πακιστανούς και Αφγανούς. Κανένας πρόσφυγας. Άρα κάποιος έχει κάνει την επιλογή γι' αυτούς τους ανθρώπους και τους έστειλε στην Ελλάδα γιατί ξέρει ότι οι άνθρωποι αυτοί θα μείνουν στην Ελλάδα και δεν θα μπορέσουν ποτέ να φύγουν», είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής του ΕΚΠΑ, ενώ αναφερόμενος στο χθεσινό συμβάν στη Χίο, είπε πως «αν καταλάβουμε αυτή τη στιγμή τι συμβαίνει στα νησιά, σε λίγο η κατάσταση της αυτοδικίας θα γίνει μόνιμο καθεστώς».


Πηγή Real


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι βομβιστικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη την Κυριακή είναι μια φρικιαστική υπενθύμιση ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει πολλαπλούς κινδύνους. Η τρομοκρατία και η οικονομική αδυναμία ενισχύουν η μία την καταστροφική ισχύ της άλλης. Ο Ερντογάν, ο πρόεδρος της χώρας, πιστεύει ότι ο απολυταρχισμός και ο «πατριωτισμός» θα αποκαταστήσουν τη σταθερότητα. Κάνει λάθος.

Η τουρκική λίρα έχει χάσει 9% της αξίας της έναντι του δολαρίου μετά την εκλογή του Ντ. Τραμπ και 15% από τις αρχές Σεπτεμβρίου. Ο Ερντογάν κατηγορεί για την πτώση την κερδοσκοπία, συγκρίνοντας αυτό που συμβαίνει με τη λίρα με τις απειλές που θέτει ο ISIS και καλώντας τους Τούρκους να επαναπατρίσουν το ξένο συνάλλαγμα που κατέχουν. Αυτό είναι απίθανο να δουλέψει.

Η προσδοκία ότι ο Τραμπ θα ξεκινήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσιονομικής τόνωσης έχει αυξήσει τα επιτόκια στα μακροπρόθεσμα ομόλογα των ΗΠΑ και την αξία του δολαρίου. Αυτό όμως δεν επηρέασε εξίσου όλες τις ισοτιμίες. Η τουρκική λίρα είναι μεταξύ των μεγάλων χαμένων, έχοντας υποστεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πτώση πίσω από το μεξικανικό πέσο.

Την προηγούμενη εβδομάδα, ωστόσο, η λίρα σταθεροποιήθηκε, ίσως εν μέρει χάρη στην έκκληση του Ερντογάν. Ενας ακόμα λόγος ίσως είναι η απόφαση της κεντρικής τράπεζας να αυξήσει το επιτόκιο επαναγοράς, η πρώτη αύξηση από τον Ιανουάριο του 2014. Μια περισσότερο ισχυρή εξήγηση είναι ενίσχυση των νομισμάτων των αναδυόμενων οικονομιών. Το ξέσπασμα Τραμπ (Trump tantrum) ίσως τελείωσε προς το παρόν.

Το ερώτημα ωστόσο είναι γιατί η λίρα αποδείχτηκε τόσο αδύναμη. Το μεξικανικό πέσο είναι ευάλωτο, γιατί η οικονομία της χώρας εξαρτάται από τις ΗΠΑ και είναι εκτεθειμένη στον προστατευτισμό του Τραμπ. Στην Τουρκία, η αδυναμία του νομίσματος οφείλεται εν μέρει στο μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και στις τεράστιες υποχρεώσεις σε ξένο νόμισμα του ιδιωτικού τομέα.

Τα διαδοχικά πολιτικά σοκ που υπέστη η Τουρκία πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα του Σαββάτου -οι πόλεμοι σε Ιράκ και Συρία και η απόπειρα πραξικοπήματος- πρέπει να είναι επίσης ένας παράγοντας. Εξίσου όμως είναι ο απολυταρχισμός Ερντογάν, περιλαμβανομένης της αντίθεσής του σε υψηλότερα επιτόκια.

Οι επιθέσεις του σαββατοκύριακου ήρθαν αφότου το κόμμα του Τούρκου προέδρου παρουσίασε ένα προσχέδιο Συντάγματος που μπορεί να ενισχύσει και ταυτόχρονα να επεκτείνει την προεδρία του. Η Τουρκία γίνεται ένας πολύ λιγότερο ελκυστικός προορισμός για ξένα κεφάλαια.

Ο ιδιωτικός επιχειρηματικό τομέας (πλην τραπεζών) έχει σχεδόν 210 δισεκατομμύρια δολάρια υποχρεώσεις σε ξένο νόμισμα. Αυτή η εξωτερική ευπάθεια έχει υπεραντισταθμίσει την επιτυχημένη μείωση του καθαρού χρέους του δημόσιου τομέα σε μόλις 23% του ΑΕΠ φέτος. Καθώς η λίρα υποχωρεί και τα επιτόκια αυξάνουν, το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους των εταιρειών της χώρας θα αυξηθεί, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο.

Πάνω απ’ όλα η σταθερότητα του νομίσματος και της οικονομίας συνολικά εξαρτάται από τη μαζική εισροή κεφαλαίων. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της χρονιάς είναι 4,4% του ΑΕΠ. Προβλέπεται να αυξηθεί σε 5,6% την επόμενη χρονιά.

Η Τουρκία χρειάζεται επίσης μια τεράστια εισροή κεφαλαίου μόνο για να χρηματοδοτήσει επενδύσεις. Το ακαθάριστο εθνικό ποσοστό αποταμίευσης της χώρας προβλέπεται από το ΔΝΤ μόλις στο 13% του ΑΕΠ για το 2016. Χωρίς εισροές κεφαλαίων η Τουρκία θα υποφέρει όχι μόνο από νομισματική κρίση αλλά και από κατάρρευση της ανάπτυξης. Ακόμα και το ανεπαρκές μέσο ετήσιο ποσοστό ανάπτυξης 3,3% μεταξύ 2012-2016 θα ήταν αδύνατο χωρίς εισροές ξένων κεφαλαίων.

Ο Ερντογάν δεν μπορεί με «φοβέρες» να φέρει ξένους να χρηματοδοτήσουν την οικονομία του και η οικονομική επιτυχία είναι απαραίτητος παράγοντας για την πολιτική σταθερότητα. Αυτό που χρειάζεται είναι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, υψηλότερη αποταμίευση και φιλόξενο περιβάλλον για το ξένο κεφάλαιο. Μόνο τότε η Τουρκία θα έχει μια καλή πιθανότητα να πετύχει οικονομική πρόοδο και πολιτική γαλήνη που λαχταρά ο ηγέτης της και χρειάζεται απελπισμένα ο κόσμος.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ozden Ornek υποστηρίζει σε άρθρο με τίτλο «Ας στοχαστούμε τη ναυτική Τουρκία» ότι: «Ένα μέρος των νησιών του Αιγαίου δεν χάθηκε με τη Λωζάννη, αλλά εξαιτίας της ανυπαρξίας στόλου. Είναι ολοφάνερο ότι μερικοί από αυτούς που μας κυβερνούν πρέπει να μάθουν αυτή την αλήθεια».
Μόλις κυκλοφόρησε το 4ο τεύχος του περιοδικού Yeni Deniz Mecmuası που εκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο Kırmızı Kedi.
Ο Ναύαρχος ε.α, Ozden Ornek, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός Στόλου και Αρχηγός Ναυτικών Δυνάμεων, από όπου αποστρατεύτηκε το 2005, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο “Denizci Türkiyeyi Düşünelim” (Ας στοχαστούμε τη ναυτική Τουρκία).

Ο κ. Ozden που ήταν κατηγορούμενος και στην υπόθεση Βαριοπούλας, στο άρθρο του περιγράφει την ναυτική Ιστορία της Τουρκίας.
Φυσικά δεν παραλείπει να αναφερθεί και στις συζητήσεις που γίνονται για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Επισημαίνει στους αναγνώστες του, ότι ο σουλτάνος Αμπντουλχαμίτ ήταν εκείνος που εγκατέλειψε τον οθωμανικό Στόλο στον Κεράτιο και τον άφησε εκεί για να σαπίσει!

Ο Ναύαρχος υποστηρίζει ότι: “Ένα μέρος των Νησιών του Αιγαίου δεν χάθηκε με τη Λωζάννη, αλλά εξαιτίας της ανυπαρξίας Στόλου. Είναι ολοφάνερο ότι μερικοί από αυτούς που μας κυβερνούν πρέπει να μάθουν αυτή την αλήθεια.”

Επιγραμματικά ο κ. Ozden αναφέρει τα εξής:
“…Είναι εύνοια της τύχης να ζεις σε μια παράκτια χώρα. Πόσα κράτη στον κόσμο έχουν αυτή την τύχη;
Είμαστε ναυτικοί; Η απάντηση στο ερώτημα θα μειώσει το ηθικό μας. Για την μεγάλη πλειοψηφία μας η θάλασσα είναι ένα περιβάλλον που χρησιμοποιούμε για να δροσιστούμε το καλοκαίρι. Είναι ελάχιστοι αυτοί που σκέπτονται διαφορετικά. Δεν μας αρέσουν τα ψάρια. Κι ένα μεγάλο τμήμα του λαού δεν έχει δοκιμάσει ποτέ ψάρι.
Όταν ήμουν υπαρχηγός ρώτησα έναν φαντάρο που είχε έρθει από τα νοτιοανατολικά κι είδε για πρώτη φορά τη θάλασσα “Σε τι μοιάζει η θάλασσα;”. Μου απάντησε τους αγρούς με τα στάχυα. Όταν τον ρώτησα “γιατί;” μου είπε “όταν φυσάει ο άνεμος η θάλασσα κυματίζει όπως τα στάχυα”. Αυτές είναι οι γνώσεις των συμπολιτών μας για τη θάλασσα.
Κύκλοι που θαυμάζουν τον σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ ισχυρίζονται ότι ανέπτυξε το Ναυτικό! Ο ισχυρισμός αυτός είναι σωστός κατά μια άποψη. Ο σουλτάνος δεν πίστευε στο Ναυτικό, γιατί το φοβόταν. Από το 1876 αποφάσισε να εγκλωβίσει τα πλοία του Στόλου στον Κεράτιο. Είχε βιώσει την πολιορκία των ανακτόρων του Ντολμάμπαχτσε από τον Huseyin Avni Pasa που εξεγέρθηκε εναντίον του σουλτάνου Αμπτουλαζίζ. Φοβήθηκε τόσο πολύ από το περιστατικό αυτό που δεν διέμεινε ποτέ στα ανάκτορα του Ντολμάμπαχτσε.
Σύμφωνα με το πολεμικό σχέδιο που καταστρώθηκε το 1897, στον Ελληνο-τουρκικό πόλεμο, ο οθωμανικός Στόλος θα έπληττε τις ελληνικές δυνάμεις στο Αιγαίο. Για τον σκοπό αυτό τα πολεμικά πλοία θα έβγαιναν για πρώτη φορά έξω από τον Κεράτιο μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Μόλις έφτασαν στη Γέφυρα του Γαλατά άρχισαν να σκάνε τα καζάνια και να παρουσιάζονται βλάβες. Ο αρχηγός του Στόλου Hasan Rahmi Pasaκατάφερε να αγκυροβολήσει τα πλοία στον Άγιο Στέφανο, για να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές. Εύστοχα σκέφθηκε να κάνει δοκιμαστικές βολές με τα πυροβόλα για να δει αν λειτουργούν. Από την άσκηση προκλήθηκαν καινούργιες ζημιές. Μόνο 2-3 πλοία κρίθηκαν αξιόμαχα. Έτσι, αναγκάστηκαν να κάνουν αλλαγή σχεδίων και να αποσύρουν το Στόλο από τον Πόλεμο. Στη συνέχεια αποφασίστηκε η κατάργηση του Στόλου. Εάν δεν ερχόταν ο Ατατούρκ σήμερα δεν θα είχαμε πολεμικά πλοία...”.
Συγκλονιστικές οι αποκαλύψεις του Ναυάρχου. Την εποχή της Λωζάννης δεν υπήρχε τουρκικός Στόλος να διεκδικήσει και να υπερασπιστεί τα νησιά του Αιγαίου. Γι αυτό το λόγο η τουρκική αντιπροσωπεία κατά τη διάρκεια των συνομιλιών επέμεινε στη διεκδίκηση της Μοσούλης. 

Ο κ. Ερντογάν βέβαια, επιμένει να αγνοεί την ιστορική πραγματικότητα. Ας μην ξεχνά, όμως, ότι μπορεί να απέκτησε πλοία, αλλά αυτά χρειάζονται έμπειρους, ικανούς ναυτικούς για να είναι αποτελεσματικά. Και όπως φαίνεται σε αυτό τον τομέα οι ελλείψεις είναι ανυπέρβλητες.

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε στη Βουλή ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2019, οι περισσότερες κυριακάτικες εφημερίδες καλλιεργούσαν το κλίμα ότι οι εκλογές είναι επί θύραις. Τι συμβαίνει στ’ αλήθεια;

Βεβαίως, ο κ. Τσίπρας είναι αναξιόπιστος και οι «διαβεβαιώσεις» του δεν έχουν καμιά αξία, άλλωστε έχει προηγηθεί το 2015. Εντούτοις φαίνεται ότι αυτή τη φορά η πρόθεσή του είναι ειλικρινής. Πρόωρες εκλογές δεν θα γίνουν παρά σε έσχατη ανάγκη. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση επ’ αυτού. Ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ γνωρίζουν καλά ότι εκλογές τώρα θα είναι καταστροφικές. Ολοι οι σχεδιασμοί τους θα πάνε στράφι. Αυτό που συστηματικά ξορκίζουν, την «αριστερή παρένθεση», θα γίνει πράξη. Θα χάσουν άλλα δυο-τρία χρόνια εξουσίας. Γιατί, λοιπόν, να κάνουν το απονενοημένο διάβημα;

Δεν θα το κάνουν. Πλην μιας-και μοναδικής- περίπτωσης. Να τους εξωθήσουν οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί. Δεν φαίνεται καθόλου πιθανό. Πρώτον, διότι η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου εφαρμόζει τα συμφωνηθέντα το ίδιο ή και καλύτερα από προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεύτερον, διότι η εφαρμογή τους γίνεται χωρίς να κουνιέται φύλλο. Ποια άλλη κυβέρνηση θα είχε ψηφίσει την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια και δεν θα είχαν ξηλωθεί οι πλάκες των πέριξ της Βουλής πεζοδρομίων;

Τι απομένει; Να κλείσει η τρέχουσα αξιολόγηση. Και θα κλείσει. Προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, η παρούσα κυβέρνηση θα ψηφίσει οποιοδήποτε μέτρο τής ζητήσουν. Οι κυβερνητικοί βουλευτές ήταν ήδη μπετόν (ξέρουν ότι οι μισοί δεν πρόκειται να ξαναδούν τα έδρανα της Βουλής, το βουλευτικό μισθό και τα άλλα καλά τους, αν γίνουν τώρα εκλογές) και έγιναν περισσότερο με την ανακοίνωση του «μποναμά» στους χαμηλοσυνταξιούχους.

Ούτε τα υψηλά πλεονάσματα, που ζητάει ο Σόιμπλε, αποτελούν εμπόδιο. Αν χρειαστεί, θα ψηφιστούν κι αυτά. Σιγά που θα νοιαστούν ιδιαίτερα οι κυβερνητικοί βουλευτές για το τι θα γίνει μετά το 2018.

Μοναδική περίπτωση να πάει κάτι στραβά είναι να μείνει ανένδοτο το ΔΝΤ και να απαιτήσει να ψηφιστούν ΤΩΡΑ συγκεκριμένα σκληρά μέτρα (νέες μειώσεις συντάξεων, μείωση του αφορολογήτου κ.α). Αν αυτό συμβεί, τότε οι Ευρωπαίοι θα χρειαστεί να βρουν αυτοί τη λύση μειώνοντας τα υψηλά πλεονάσματα, δηλαδή θα χρειαστεί να υποχωρήσει ο κ. Σόιμπλε. Κι αν αυτό δεν συμβεί, τότε και μόνο τότε ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ θα βρεθούν σε δύσκολη θέση και θα εξετάσουν την λύση της (δια)φυγής μέσω πρόωρων εκλογών.

Πόσο πιθανό είναι να συμβεί αυτό; Πολύ λίγο. Γι’ αυτό και η υιοθέτηση από τον κ. Μητσοτάκη του αιτήματος «εκλογές εδώ και τώρα» από τον περασμένο Μάρτιο ήταν βιαστική επιλογή. Ηδη κινδυνεύει να «καεί» από τη συνεχή χρήση.

Αν, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν αποφασίσει να οδηγήσουν τον κ. Τσίπρα σε πολιτικό αδιέξοδο- και μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν φαίνεται- ο ίδιος δεν έχει κανένα λόγο να κάνει ό,τι έκανε το 2015. Τώρα το πρώτιστο μέλημά του είναι να μείνει στην εξουσία και να μη γίνει «παρένθεση». Δεν έχει σοβαρό λόγο να κάνει εκλογές, τουλάχιστον πριν γίνουν στην ίδια την Γερμανία.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η περιβόητη «παροχή», μεταξύ παλιών ανεκδότων και σημερινής τραγωδίας

Tου Διονύση Ελευθεράτου

Ένα από τα ανέκδοτα της κατηγορίας «σοφτ σόκιν», στα οποία πρωταγω­νιστούσε ο Τοτός των μαθητικών- παιδικών μας χρόνων, διέθετε ως αρνητική συμπρωταγωνίστρια μια δασκάλα… Σε κάποιο διάλειμμα ο Τοτός την «ξε­μονάχιασε» και της ζήτησε να τον αφήσει να χαϊ­δέψει τα καλλίγραμμα πόδια της, με αντίτιμο με­ρικές εκατοντάδες δραχμές. Κρυφά, φυσικά, στις τουαλέτες. Εκείνη αρχικά απείλησε να χαστουκί­σει τον μαθητή της, αλλά σε λίγα δευτερόλεπτα το… ξανασκέφτηκε και τελικά ενέδωσε. Ο Τοτός επα­νήλθε προσφέροντας μεγαλύτερο ποσό, για να θωπεύσει και το στήθος της. Ο πονηρός πρόλαβε να εξαγοράσει δυο-τρεις ακόμη απολαύσεις, ανεβάζοντας αναλόγως την προσφορά, έως ότου ακού­στηκε το κουδούνι. Γεμάτη από ντροπή, αλλά και με γεμάτες τσέπες, η δασκάλα επέστρεφε στην τά­ξη, όταν άκουσε τη φωνή του διευθυντή: «Δεσποι­νίς, σας βρήκε ο Τοτός; Του έδωσα τον μισθό σας και του ανέθεσα να σας τον παραδώσει στο χέρι…». Με τέτοιες ελαφρότητες διασκεδάζαμε όταν ήμα­σταν παιδιά. Χρειάστηκε να μεγαλώσουμε και να βιώσουμε την εποχή των «σωτήριων» μνημονί­ων, για να αντιληφθούμε ότι μπροστά σε ορισμέ­νες ιλαροτραγωδίες της πραγματικότητας, ο ανά­λαφρος σουρεαλισμός των ανεκδότων συχνά ση­κώνει ψηλά τα χέρια.

Μάθαμε λοιπόν ότι μπορείς(;) να εμπαίζεις αν­θρώπους, όχι δίνοντάς τους κάτι που ήδη έχουν, αλλά «προσφέροντάς» τους ψήγματα από όσα τους απέσπασες. Για να τους τα πάρεις κι αυτά, οσονού­πω. Τούτη δεν είναι ασφαλώς η μοναδική διαφο­ρά ανάμεσα στο παλιό ανέκδοτο και την «φρέσκια» πραγματικότητα: Οι σημερινοί χαμηλοσυνταξιού­χοι, εν αντιθέσει προς τη δασκάλα του ανεκδότου, δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Η δική τους προ­σωπική αξιοπρέπεια δεν μπορεί να ακυρώσει τη ροή των πραγμάτων, αλλά ούτε και τη βάναυση υποτίμηση της νοημοσύνης τους. Ο Τοτός, πάλι, πήρε τα λεφτά και λάκισε. Δεν είχε το (επιπρόσθετο) θράσος να πει στο εξαπατημένο θύμα πως ασκού­σε «κοινωνική πολιτική»… Τώρα τι να (πρωτο)πει κανείς; Ότι είναι εξοργιστικό να εφαρμόζεις μια πολιτική που επεκτείνει και επιδεινώνει τη φτώχεια, να δίνεις «φιλοδωρήματα» σε μικρό τμήμα των θυ­μάτων, να ξέρουν οι πάντες ότι κι αυτά σε λίγο εξα­νεμίζονται εξ αιτίας των …παράπλευρων μέτρων (η τύχη του ΕΚΑΣ και της «προσωπικής διαφοράς» εγγυώνται την ταχύτητα της «αποστολής») και εσύ να παρουσιάζεις το εν λόγω «πακέτο» ως επανα­φορά της 13ης σύνταξης; Πέρα από τα αυτονόητα, όμως, υπάρχουν ορισμένα σημεία που χρήζουν επισημάνσεων ή υπογραμμίσεων.

Πρώτο: Ο τρόπος με τον οποίο στελέχη της κυβέρνησης «καμαρώνουν» για τη συγκεκριμέ­νη «παροχή», βασίζεται στο θεωρητικό αξίωμα ότι το τρίτο μνημόνιο ήταν και είναι αναπόφευκτο, κινούμενο υπεράνω πολιτικών επιλογών, πολιτικών σχεδίων κλπ. Περίπου όπως είναι ένας σεισμός ή ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. «Αφού έτσι ή αλ­λιώς θα λαμβάνονταν τα δύσκολα μέτρα, είναι κα­λό ή κακό που δίνονται αυτά τα 617 εκατομμύρια; Ε;» Επιμένουν κιόλας… Ελπίζουν άραγε, στα σο­βαρά, πως κάποιους «στριμώχνουν»;

Δεύτερο: Στην πιθανή ερώτηση αν η «παρο­χή» αυτή θυμίζει περισσότερο το «κοινωνικό μέρι­σμα» της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου (Μάρτι­ος 2014) ή το επίδομα του Γιωργάκη Παπανδρέου (αρχές Νοεμβρίου 2009), η απάντηση είναι απλή: Και τα δύο. Ο συνδετικός κρίκος με την αντίστοιχη κίνηση της κυβέρνησης Σαμαρά είναι ότι, όπως τό­τε, έτσι και τώρα η «παροχή» συνοδεύει την εφαρ­μογή μιας απολύτως βάναυσης, ολέθριας οικονο­μικής-κοινωνικής πολιτικής. Του ΓΑΠ η παροχή προηγήθηκε του (πρώτου) μνημονίου. Έμοιαζε με παροχή αέρα μέσω καλαμιού σε κάποιον άνθρωπο που σε λίγο θα τον έριχναν στη θάλασσα με δεμέ­να βαρίδια στα πόδια του… Αλλά κι αυτό το στοι­χείο, δηλαδή η «προ-μνημονιακή» περίοδος είναι «κοινός παρανομαστής» με την «διανομή πλεονά­σματος» που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Διότι έπεται το τέταρτο μνημόνιο… Έπεται, όπως κι αν βαφτιστεί, όσο κι αν το ξορκίζουν εκείνοι που, μολονότι μέχρι πρότινος ισχυρίζονταν πως «τα δύ­σκολα είναι πίσω», τώρα αφήνουν την ελληνική κοινωνία να μαδάει τη μαργαρίτα για να μαντέψει: επί πόσα χρόνια έπειτα από το 2018 οι δανειστές θα αξιώνουν πλεονάσματα του 3,5%;

Τρίτο: Άκρως ενδιαφέρουσα είναι η «απάντη­ση» του Μαξίμου στις αυτονόητες αιτιάσεις, ότι η κυβέρνηση αντιγράφει τις πρακτικές Σαμαρά. «Τις δύο πρωτοβουλίες χωρίζει άβυσσος» διατεί­νεται, αλλά σημασία έχει να δει κανείς ποια ακρι­βώς μομφή αποδίδει στους άλλους. «Εγγράφο­ντας τη δαπάνη στον προϋπολογισμό του 2014, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έριξε στα βράχια τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα το 2014 ύψους 1,5%. Τελικά ο λογαριασμός έγραψε πλεόνασμα μόνο 0,4% δημιουργώντας δημοσιονομικό κενό κοντά στο 1 δισ. ευρώ…».

Έξοχα! Πέραν της …ανακάλυψης ότι τα «τρι­τομνημονιακά» πλεονάσματα δεν είναι «ματωμέ­να», όπως εκείνα των παλαιο-μνημονιακών δυνά­μεων, πέραν του δόγματος πως έπαψαν να ενσαρ­κώνουν πλέον όνειδος και να καθρεφτίζουν μια κοι­νωνία που τρώει τις σάρκες της για να δείξει «περίσσευμα», έχουμε και …προσαρμοσμένο κατηγο­ρητήριο σε βάρος των Σαμαρά-Βενιζέλου. Το κα­κό με εκείνους, λοιπόν, είναι ότι «το έριξαν» στις πα­ροχές, σε βάρος του ιερού στόχου των «πρωτογενών»!… Ακούει η κυβέρνηση τι ακριβώς λέει; Πό­ση ακόμη «δικαίωση» θα προσφέρει στη μονετα­ριστική λογική των «προηγούμενων»;

Πηγή "Πριν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Σιόλου

Την καταγωγή του κανείς δεν τη διαλέγει, όπως δεν διαλέγει τους γονείς του, το φύλο του, το ύψος του, το χρώμα της επιδερμίδας του. Ένα παιχνίδι της φύσης , ένα μάτσο γονίδια τυχαία βαλμένα και ριγμένα σε κάποια γωνιά της Γης από το μυστήριο του σύμπαντος του ίδιου. Αστρόσκονη κοπανιστή δηλαδή, χους εις χουν και τούμπαλιν.

Η Πατρίδα είναι άλλο πράγμα. Δεν είναι προπατορικό δικαίωμα, είναι το πλήρωμα της τύχης. Δεν βρίσκεται στο αίμα· είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου, η γλώσσα που μιλάς, ο τρόπος που σκέφτεσαι. Είναι η φαιά σκιά των προγόνων σου στον νου σου. Είναι μια σχέση μοναδική, ένας μοναχικός διάλογος με τον χωροχρόνο. Εκεί βρίσκεται η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του Πατριωτισμού των δύο κυρίαρχων κολεκτιβιστικών αφηγημάτων, δηλαδή της προγονοπληξίας του Εθνικισμού και του διεκδικητικού βολονταρισμού της Αριστεράς.

Πατριώτης γίνεσαι. Δεν είναι ιστορικό προνόμιο, είναι ένας διαρκής αγώνας για ποιότητα. Με τούτη την έννοια, ο Πατριωτισμός δεν είναι αυταπόδεικτος, φέρει βαριά την ευθύνη της απόδειξης, δεν είναι αυτό που γράφει το διαβατήριο. Ο Πατριωτισμός αγκαλιάζει, είναι συμπεριληπτικός. Δεκτικός και ευπροσάρμοστος, φύσει κοσμοπολίτικος, ενώνει και εμπνέει.

Πηγαίνοντας λίγο πίσω στον χρόνο, εκεί στο 2010 -2011 - τις μέρες των αγανακτισμένων τον πρώτο καιρό της χρεωκοπίας, τις περικοπές και την Τρόικα και τις πλατείες γεμάτες θυμό- αναρωτιέται κανείς , αν δεν είχε επέλθει η χρηματοπιστωτική κρίση και συνεχίζαμε αφειδώς να δανειζόμαστε και δίναμε αυξήσεις αριστερά και δεξιά και συντάξεις ακόμη πιο πρόωρες κι άλλους διορισμούς, θα είχαν γεμίσει ποτέ οι πλατείες με αγανακτισμένους; Θα είχε ξεχειλίσει με τόση οργή η κοινωνία για τον εξωφρενικό δημόσιο δανεισμό; Θα έφερνε ποτέ τον σοσιαλισμό και το τέλος της λιτότητας ο μεσσίας του ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι παραμυθάδες, με τι; Με φρέσκο χρήμα από τις αγορές τις οποίες ξόρκιζαν;

Στην αποκορύφωση της Κρίσης, όταν ο κόσμος έτρεχε στις τράπεζες να σηκώσει τα λεφτά του για να τα παραχώσει στα στρώματα, τότε φάνηκε το μεγάλο κενό στη συλλογική μας συζήτηση για το παρόν το μέλλον της χώρας. Πατριωτισμός φαίνεται να ήταν συντάξεις από τα 40, εύκολη θητεία, προσπορισμός από το δημόσιο ταμείο, σίγουρος και με καλά λεφτά, εξοχικό και night out στα μπουζούκια. Η σύμφυση, δηλαδή, της ουτοπίας του ευδαιμονικού/καταναλωτικού κρατικοσοσιαλισμού με το δανεικό χρήμα. Τώρα πια, το μέλλον ζοφερό, το κοινό αφήγημα ένα σκοτεινό παραμύθι με μυθικά τέρατα, χαμένους παραδείσους και ο γενναίος πρίγκιπας, βαθρακός κοάζων.

Αυτό το συλλογικό αφήγημα οφείλουμε να αλλάξουμε, να τοποθετήσουμε την έννοια της Πατρίδας στην πραγματική της διάσταση, η οποία δεν είναι υπερβατική, είναι τόσο χειροπιαστή όσο και η καθημερινότητα. Ξεπερνάει ιδεολογίες και δόγματα. Ο Πατριωτισμός δεν καλύπτει κανένα υπαρξιακό κενό, είναι τα αυτονόητα και συνάμα η πεμπτουσία του πολιτισμού:

Πατριωτισμός είναι ανάληψη δράσης και ευθύνης· πίστη στους θεσμούς της Δημοκρατίας· η φροντίδα για το περιβάλλον· ο σεβασμός και η έννοια του διπλανού· είναι ταπεινό καθήκον προς την Ιστορία· να μη ζητάς αλλά να δίνεις· να μη αφήνεις τα σκουπίδια σου έξω από τον κάδο· να θέλεις να υπηρετήσεις στον Στρατό στην πρώτη γραμμή· είναι η επιδίωξη της αριστείας στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιχειρήσεις· είναι η κλασσική/ανθρωπιστική παιδεία· να ξέρεις τα όρια της γνώσης σου· είναι οι καλοί τρόποι, γιατί το χαμόγελο κάνει όλα τα πρόσωπα όμορφα· είναι αγώνας να γίνεις καλλίτερος από τους προγόνους σου.

Πατριωτισμός είναι αυτογνωσία· να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη και να μη βλέπεις τον Λεωνίδα ή τον Πλάτωνα αλλά ταπεινά να καμαρώνεις για αυτό που κατάφερες εσύ.

Έτσι μεταφέρει ο Πλάτωνας στον Κρίτων τα λόγια του Σωκράτη για τα αυτονόητα:

"Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσιν".

«…και παρ΄ανθρώποις τοις νουν έχουσιν». Απ’ αυτούς έχουμε έλλειψη και τέτοιοι πρέπει να γίνουμε για να ξεπεράσουμε αυτήν την δυστοπία.

* Ο Δημήτρης Σιόλιος είναι ιστορικός και επιχειρηματίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Υπενθυμίζει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο τίτλος μου είναι εσκεμμένα αλληγορικός για το τι ζούμε, τι φύκια μας σερβίρουν για μεταξωτές κορδέλες και πώς τα καταφέρνουν ενώ μας “οικτίρει» η παγκόσμια κοινή γνώμη επειδή είμαστε ένας ιστορικά σημαντικότατος λαός, οι πολιτικοί μας, εκτός εαυτών, να παρουσιάζουν τους πάντες (εξαιρουμένης της κάστας των εντός και εκτός Ελλάδος εκμεταλλευτών μας) ως αμείλικτους εκμεταλλευτές και ΕΧΘΡΟΥΣ μας που ΔΕΝ μας «οικτίρουν» αλλά μας… «σιχτιρίζουν!»

Στη χώρα μας γεννήθηκαν λέξεις και όροι που 150,000 έχουν ενσωματωθεί στην Αγγλική εκπροσωπώντας σχεδόν το 30% αυτής της γλώσσας (το άλλο 30% προέρχεται από τα Λατινικά αλλά εάν το ψάξει κανείς προσεκτικά μεγάλο ποσοστό των Λατινικών όρων και λέξεων ετυμολογικά έχει ελληνικές ρίζες).

Και το ποσοστό φτάνει το 90% στην επιστημονική ορολογία στην Αγγλική, τη γλώσσα που καθημερινά μιλάνε και καταλαβαίνουν ένα δισεκατομμύριο συνανθρώπων μας και ήδη την σπουδάζουν άλλα δύο δισεκατομμύρια άτομα…

Λογική, Ηθική, Οργάνωση είναι 3 πλήρως ενσωματωμένοι στην αγγλική και πολλές άλλες γλώσσες ελληνικοί όροι που θα αναφέρω παρακάτω…

Σταματώ, όμως, στην φράση που συναντάμε στον ΕΠΙΤΑΦΙΟ του Περικλή και στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο.

Έχει πει ο Περικλής: «…φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας…», και έχει γράψει ο Ματθαίος στο Ευαγγέλιό του ‘..θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν».

Η επίμαχη λέξη, στο άρθρο μου είναι …«μ@λ@κ@ς»…

Την έχουν μάθει δεκάδες εκατομμύρια τουρίστες που πέρασαν από την Ελλάδα και έμειναν άφωνοι με τον σύγχρονο ελληνικό όρο «μ@λ@κ@ς» που περιγράφει θετικά, αρνητικά, ποσοτικά και μετεωρολογικά, πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα συμπεριφορές και πολιτικά φαινόμενα, π.χ.:

Συναντάς το φίλο σου και με αγάπη ρωτάς «τι γίνεται ρε…μ@λ@κ@;»

Ψάχνετε και οι δυο τον φίλο σας που αργεί στο ραντεβού και αναρωτιέστε καλοπροαίρετα «ρε πού να είναι ο…μ@λ@κ@ς;»
Χαρακτηρίζετε τον τύπο που ενοχλεί τις κοπέλες που κάθονται στο διπλανό σας τραπέζι και δηλώνετε περιφρονητικά και χωρίς επιείκεια «κοίτα ρε τον…μ@λ@κ@!»

Σε παραμυθιάζει ο φίλος σου και τον βάζεις στη θέση του με το γνωστό «κόψε τις μ@λ@κιες ρε Κώστα!...»

Ακούμε τις «κοτσάνες» κάποιων πολιτικών σε πάνελ και αναρωτιόμαστε:
«πόσο μ@λ@κ@ας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;»
Πόσο;

Το προσδιορίζει επιτυχώς η ορολογία της ΕΜΥ:
«η πολιτική μ@λ@κί@ πάει…σύννεφο…»

Περικλής και Ματθαίος αναφερόντουσαν στην «ανθρώπινη νωθρότητα/μαλθακότητα…»

Εμείς υπήρξαμε πότε… «μ@λ@κες;»

Πέρα από τον συγκεκριμένο όρο υπάρχουν και οι τρείς άλλοι όροι που προανάφερα που γεννήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, υιοθετήθηκαν διεθνώς αλλά είναι ΑΓΝΩΣΤΟΙ στη σύγχρονη Ελλάδα και σε μας τους νέο-Έλληνες!...

Εδώ γεννήθηκε η ΛΟΓΙΚΗ, όρος παγκόσμια γνωστός, αλλά εμείς ως Λαός οδηγούμαστε σε παράλογες εκτιμήσεις από εκείνους που με την βοήθεια αργυρώνητων Μ.Μ.Ε. (Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού) και διαμορφωτές της κοινής γνώμης μας διαφεντεύουν, μας καθοδηγούν, μας αποκοιμίζουν και ενώ απομυζούν και τις τελευταίες πλέον σταγόνες εθνικού πλούτου, αξιών και υπερηφάνειας φοβάμαι ότι τελικά μας έχουν παραδώσει στην οικονομική σκλαβιά!

Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ εάν, πότε και ποιοι εισέπραξαν τα «30 αργύρια»;

Εδώ γεννήθηκε η ΗΘΙΚΗ και αναρωτιέμαι αλήθεια πόση ευαισθησία απαιτείται να διαθέτει κανείς για να αντιληφθεί ότι στη χώρα μας σήμερα τις τύχες μας τις κρατά στα χέρια της μια ομάδα, ένας ΚΥΚΛΟΣ ο οποίος καθώς επεκτείνεται φυγόκεντρα σε μερικούς ακόμη ομόκεντρους κύκλους που συνολικά αριθμούν κάποιες χιλιάδες οικογένειες κατέλυσε κάθε έννοια ηθικής λειτουργώντας πασιφανώς, εξοργιστικά και ανενδοίαστα… ΑΝΗΘΙΚΑ;

Εδώ γεννήθηκε, και υιοθετήθηκε από τους λαούς της γης, ο όρος της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ και αναρωτιέμαι πόσο «ανεβασμένο I. Q. απαιτείται για να συνειδητοποιήσουμε ότι το «μπάχαλο» που περιγράφει την παροιμιακή για ΟΛΟΥΣ τους άλλους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και της γης, Ελληνική Δημόσια Διοίκηση ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ, ΕΝΙΣΧΥΘΗΚΕ και ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ επιμελώς από τους «εγχώριους» εκμεταλλευτές μας.

Τους είχε αποκαλέσει «ΝΤΑΒΑΝΤΖΗΔΕΣ» ο τότε Πρωθυπουργός κ Καραμανλής που είχε υποσχεθεί ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ του ΚΡΑΤΟΥΣ αλλά στο δρόμο μάλλον το… ξέχασε…

Με τέτοια έλλειψη ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ κάποιοι μέσα στην ΑΝΟΡΓΑΝΩΣΙΑ θησαυρίζουν!

Εάν υπήρχε ΟΡΓΑΝΩΣΗ στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση πώς θα προκύπταν οι γνωστές σε όλους μας και απίστευτου μεγέθους απάτες με ρεμούλες, μίζες, κλεψιές, σε Νοσοκομεία, Συνεταιριστικές Οργανώσεις, Δημόσια Έργα, Προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων, παροχές συντάξεων σε πεθαμένους και σε «τυφλούς» που οδηγούν ταξί και άλλα πολλά;

Η τραγωδία που βιώνουμε με τρόικες και θεσμούς καβάλα στο εθνικό μας «σβέρκο» είναι έργο αυτών που ψηφίζαμε επί 41 συνεχείς χρονιές από την μεταπολίτευση του 1974 ως Κυανές, Πράσινες και τελικά ως «Κυανό-Πράσινες» Κυβερνήσεις…
Τον Γενάρη του 2015 ψηφίσαμε «την ΠΡΩΤΗ» φορά αριστερά και τον Σεπτέμβρη του 2015 «την ΔΕΥΤΕΡΗ» φορά αριστερά Κυβέρνηση!...

Από το καλοκαίρι του 2010 αυτοί οι Πράσινοι, Μπλε και Πολύχρωμοι Κυβερνήτες συνεργαζόμενοι με τους περιώνυμους «δανειστές» μας έχουν βαλθεί να μας…ΣΩΣΟΥΝ!...

Δεν μας ΨΕΚΑΖΟΥΝ!…
Φιλοσοφούμε, επικρίνουμε και… αδρανούμε εμείς καθισμένοι στους καναπέδες, οι νεολαίοι μας στις καφετέριες…
Καταντήσαμε, σύμφωνα με τους ορισμούς Περικλή και Ματθαίου... «Μ@Λ@ΚΕΣ;»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Amberin Zaman reports that “Turkey’s outsize ambitions in Syria lie in shreds as forces loyal to President Bashar al-Assad press on to assert control over the rebel strongholds that remain in Aleppo.”

This column wrote last week that Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s Syria policies hit a dead end in Aleppo. Zaman picks up this theme, noting a near-frantic desire by Ankara for a reset in Turkish-Russian ties, including a visit by Prime Minister Binali Yildirim to Russia Dec. 6.

“Until recently, most pundits had reckoned that Turkey would not make any dramatic changes to its Syria policy until a new administration takes office in Washington,” Zaman writes. “This, however, was premised on the Democratic presidential candidate, Hillary Clinton, who echoed Turkey’s calls for a no-fly zone in Syria, winning the election. President-elect Trump, on the other hand, has voiced deep skepticism about the rebels, prompting Turkey to consider cutting its losses.”

Zaman continues, “The latest developments in Aleppo suggest that some kind of understanding has been reached, with Turkey reportedly mediating on behalf of the rebels and their families for their withdrawal to Idlib. Ankara is in a hurry because of its paranoia over the Syrian Kurdish statelet it sees emerging along its border. It is desperate to stop the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) from physically linking all the cantons under its control. This, in turn, means preventing the YPG from taking the town of al-Bab from the Islamic State and also striking a deal with Russia, and by extension with the Assad regime, presumably at the Syrian Kurds’ expense.”

Berzan Iso writes, “Developments in al-Bab are linked to clashes in Aleppo. Turkey is reportedly transferring opposition fighters withdrawn from Damascus, Homs and Aleppo to the al-Bab region to form a paramilitary force under its control. Turkey sees control of al-Bab as a key for its ruling Justice and Development Party to have a say in the future of Syria and to prove the futility of Kurdish aspirations to form and control a corridor along the Turkish border. Both the United States, which supports Turkey, and Russia, which gave Turkey the green light to advance on al-Bab, are suspicious of Turkish President Recep Tayyip Erdogan and his intentions. Russia, which supports Syrian President Bashar al-Assad, allowed the Kurdish People's Protection Units (YPG) to advance toward al-Bab in between the Turkish Armed Forces (TSK) and Assad's troops. This enabled YPG-SDF fighters to create a de facto buffer zone between the Turkish forces and the Syrian army.”

Iso, reporting from Arima, Syria, adds, “Turkey is hindering the fight against IS,” based on comments by Manbij Military Council spokesman Shervan Dervish. “The area the SDF [Syrian Democratic Forces] saved from IS, with the support of the international coalition, is under attack by Turkey — a member of that coalition.”

Iso concludes that “another problem is Turkey’s inability to impose its rule and achieve stability, thus leaving the people at the mercy of the Islamic militant groups Jabhat Fatah al-Sham and Ahrar al-Sham. As long as the Syrian army needs al-Bab to recapture Aleppo, Turkey won’t be able to take the risk of capturing al-Bab. Syria’s defense industry’s main components and the biggest international airport are just south of al-Bab.”

Syrian Kurds caught in the middle

Fehim Tastekin writes, “Common sentiment is that the Kurds are now at a critical threshold of relations with the Damascus regime, and the outcome could be cooperation or, just as easily, combat.”

Both Syrian government forces and YPG fighters appear to have coordinated their assault on armed groups that had seized the Sheikh Maksoud neighborhood of Aleppo. In September, Russia had sought to broker an understanding between the Syrian government and Kurdish groups in advance of the assault on Aleppo, as reported by Mahmut Bozarslan for Al-Monitor.

Tastekin reports that according to Syrian Kurdish sources “the meeting [in September] did not produce an agreement and that there have been no more contacts with Russia. The Kurds say it is important for them to maintain contact with Russia and the regime of Syrian President Bashar al-Assad to keep Afrin and Sheikh Maksoud from turning into deadly war zones. This apparent coordination between the Syrian regime and the Kurdish People's Protection Units (YPG) against armed groups that were keeping Sheikh Maksoud under steady fire have prompted comments about ‘Kurdish-regime cooperation.’ But it is not that simple. What we have is friendship and enmity coexisting.”

“There is also talk of Syrian army cooperation with the Kurds regarding al-Bab, Turkey’s primary target in its Operation Euphrates Shield,” Tastekin writes. “Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF) want to turn the zone between Manbij and Afrin into a safe zone for the Kurds. The Turkish army is trying to thwart that goal. Some observers interpreted the Syrian army’s shelling of Turkish-supported groups advancing to al-Bab as signaling the regime’s support for the Kurds.”

Tastekin concludes that “although the Kurds reject allegations that they are cooperating with the regime, both Assad and his adviser, Bouthaina Shaaban, several times said that they have been assisting the Kurds and that there was coordination between them. The clashes, but also the contacts, between the Kurds and the Syrian army/pro-regime militias have illustrated that the Kurds are not a front confronting the regime and that the regime is not an assurance for the Kurds.”

Cengiz Candar writes that at a recent conference, Salih Muslim, the leader of the PYD, “was as vague as he could be” about the next steps. Candar reports that Muslim’s “one recurring theme was the importance of the Kurdish self-rule model in northern Syria. The (involuntary) absence of the PYD at the peace talks in Geneva, he claimed, was the main reason for their failure. If the Kurds had been properly represented at Geneva I and Geneva II, then everything would be much different today. Thus, in Muslim’s eyes, acknowledgment of Kurdish self-rule is essential for a peaceful resolution of the Syrian conflict.”
Russia rejects Syrian partition

The Russian Federation’s official foreign policy, signed by President Vladimir Putin Nov. 30, reiterates Moscow’s long-standing interests in Syria.

Maxim Suchkov writes, “Moscow reaffirmed its commitment to the ‘unity, independence and territorial integrity’ of Syria as ‘a secular, democratic and pluralistic state,’ where all ethnic groups and religious denominations will live ‘in peace and security and enjoy equal rights and opportunities.’”

Suchkov adds, “This wording gives a sense of what the Kremlin is looking for at the end of the day, and what its starting negotiation position will be once the ‘fighting phase’ is over. It is also designed to annul allegations that Russia is considering the partition of Syria — even though such a posture does not technically prevent Moscow from advocating for a federalization if such an option is ever on the table.”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



"…δεν χρειάζεται πολιτική σοσιαλιστικής βυζαντινολογίας, αλλά πρέπει να συγκροτηθεί ένα πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο εθνικής σωτηρίας. Αυτό αναγκαστικά θα γίνει σε μίνιμουμ σημεία και σε ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης κατά το ιστορικό παράδειγμα του ΕΑΜ.
Δεν χρειαζόμαστε φιλολογίες περί σοσιαλισμού, αλλά ένα πλατύ δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο, που θα βγάλει την χώρα από την κρίση και θα εξασφαλίσει ψωμί-παιδεία-ελευθερία αλλά και εργασία στον ελληνικό λαό..."
Tου Κώστα Παπουλή

Ακόμη και σήμερα, διάφοροι αρθρογράφοι της αριστεράς και της δεξιάς, προσπαθούν να αποσυνδέσουν την τραγική κατάσταση της χώρας από την βασική αιτία της καταστροφής της, την συμμετοχή της στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ιδιαίτερα στον σκληρό της πυρήνα την ζώνη του ευρώ. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν έχουμε παρά αριστερο(α)δέξιες προσπάθειες που δεν έχουν βάση την λογική, την οικονομική επιστήμη και την πραγματικότητα, παρά μόνο την ιδεοληψία.

Οι «δεξιοί», πιστεύουν ακράδαντα όπως οι ιαχωβάδες, στις δυνάμεις της αγοράς, στην απολυτή ελευθερία του εμπορίου και στην απουσία κρατικής παρέμβασης. Η συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. και στο ευρώ εξασφαλίζει ακριβώς αυτή την απόλυτη κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς. Όμως, ως γνωστόν, σε μια τέτοια κατάσταση επιβιώνουν οι επιχειρήσεις που διαθέτουν απόλυτο πλεονέκτημα εις βάρος των πιο αδύναμων. Το ίδιο ισχύει και για ολόκληρες οικονομίες. Οι πιο αδύναμες αποδιαρθρώνονται περαιτέρω, ενώ αυτές της υψηλής παραγωγικότητας ενισχύονται. «Κάτι» που μεταφράζεται στον οικονομικό χώρο σε αποψίλωση της «περιφέρειας» και σε ενίσχυση του «κέντρου». Η πόλωση είναι ο κανόνας της απελευθέρωσης του εμπορίου, του κεφαλαίου και των υπηρεσιών. Η παγκοσμιοποίηση σήμερα, εκφράζει τους ισχυρούς παίκτες στον πλανήτη, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τις πολυεθνικές. Η Ε.Ε. λοιπόν, αποτελεί τον χώρο της υπερπαγκοσμιοποίησης του πλανήτη αφού οι τέσσερις ελευθερίες της, καταργούν κάθε έννοια προστατευτισμού της οικονομίας. Το δε ευρώ, αναιρεί και την τελευταία δυνατότητα προστασίας μιας οικονομίας για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της, αφού καταργεί και την συναλλαγματική πολιτική. Τέλος, το ευρώ απαγορεύει οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση, ή επεκτατική πολιτική στην οικονομία, αφού δεσμεύει και ελέγχει τόσο την δημοσιονομική όσο και την νομισματική πολιτική.  Οι «λάτρεις» των δυνάμεων της αγοράς όμως δεν έχουν να επιδείξουν ούτε ένα παράδειγμα που μια χώρα ανήλθε στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, χωρίς προστατευτισμό.

Οι «αριστεροί» ζούν και αυτοί στην δικιά τους ιδεοληψία. «Φταίει» η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Τι και αν η Ελλάδα βρίσκεται στα τάρταρα, τι και αν, χώρες ισχυρές όπως η Ιταλία έχουν δεχτεί ισχυρό πλήγμα και αδυνατούν να παραμείνουν στο κοινό νόμισμα. Τι και αν ακόμη, και από τα ορθόδοξα οικονομικά (θεωρία των άριστων νομισματικών περιοχών) προκύπτει ως αιτία της κρίσης, το ευρώ.

Οι «αριστεροί» δεν θέλουν να παραδεχτούν την πραγματικότητα, γιατί τους χαλάει την «σοσιαλιστική» τους σούπα. Αν αιτία δεν είναι ο καπιταλισμός και η κρίση του σκέφτονται, τότε δεν προκύπτει η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού και της επανάστασης. Αν η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση μέσω της «αποπαγκοσμοιοποιησής» της, δηλαδή πρώτα με επιστροφή στην δραχμή και κατόπιν με αποδέσμευση από την Ε.Ε., τότε μπορεί να βγει από την κρίση, ίσως και χωρίς σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.  Τι και αν ενισχυθούν οι δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας, τι και αν αναπνεύσουν οι συνταξιούχοι, τι και αν σταματήσει η αιμορραγία της μετανάστευσης και η μαζική κατάθλιψη των ελλήνων. Τι και αν «σωθούμε» από τον εφιάλτη, τι και αν κατακτήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία, αφού υπάρχει περίπτωση, η έξοδος από   την κρίση να μην συνδεθεί αυτόματα με τον σοσιαλισμό.

Δυστυχώς τέτοιους «αριστερούς» έχουμε πολλούς και για να πούμε την αλήθεια, φαίνεται να έχουν την ιδεολογική ηγεμονία στην οργανωμένη και αυτοχαρακτηριζόμενη κομμουνιστική, ή αντικαπιταλιστική αριστερά.

Σήμερα είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, δεν υπάρχει στην πολιτική σκηνή διαίρεση ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που είναι με την συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη και σε αυτούς που είναι με την δραχμή. Γιατί όπως έδειξε και η ζωή, καμία κυβέρνηση, είτε αριστερή είτε δεξιά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στο σύνολο της ζώνης του ευρώ δεν μπορεί να ακολουθήσει δικιά της και ανεξάρτητη πολιτική. Ιδιαίτερα στις χώρες της περιφέρειας, σε αυτές που είναι πολύ χαμηλής ανταγωνιστικότητας όπως η Ελλάδα, όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, κτυπώντας τους μισθούς τα εργατικά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος. Για αυτό δεν έχει καμία μα καμία σημασία, αν έχουμε πρωθυπουργό τον Τσίπρα, η τον Κούλη. Έχουμε κυβερνήτη έναν και μοναδικό, το ευρώ με τους μηχανισμούς του.

Ο λαός πρέπει να αναλογιστεί ότι σήμερα το 2016, το κατακεφαλήν ΑΕΠ της χώρας είναι ακριβώς ίδιο σε σταθερές τιμές ευρώ με αυτό του 1981. Η χώρα ανάμεσα στο 1981 και στο 2001 έχασε 500.000 θέσεις εργασίας στην γεωργία και στην μεταποίηση. Το γεωργικό ισοζύγιο έγινε αρνητικό, ενώ η αποβιομηχάνιση είναι διαρκής. Όσο για την ανεργία, από 1,5% πριν την ένταξη ακόμη και τα χρόνια της πλαστής ευμάρειας ήταν κοντά στο 10%. Με την είσοδο στην ΕΟΚ η οικονομία άρχισε να αποδιαρθρώνεται και η χώρα πέρασε στην στασιμότητα τουλάχιστον για 15 χρόνια. Η μετέπειτα «ανάπτυξη» ήταν φούσκα, που στρέβλωσε περισσότερο την οικονομία και οφειλόταν στον εξωτερικό δανεισμό ιδιωτικό και δημόσιο.

Πρέπει πάντοτε να προσέχουμε και να κάνουμε την ιεράρχηση των δύο καταστροφικών και διαδοχικών φάσεων της ευρωπαϊκής ενοποίησης για την χώρα. Την είσοδο στην ΕΟΚ και την προσχώρηση στην συνθήκη του Μάαστριχτ και στην ΟΝΕ. Το σύνολό τους όμως, είναι 36 χαμένα χρόνια που κατέληξαν στον σύγχρονο εθνικό τιτανικό.

Αν η Ελλάδα τότε, είχε παραμείνει εκτός συνθήκης του Μάαστριχτ μέσα στην Ε.Ε., με εθνικό νόμισμα, θα βρισκόνταν σήμερα ναι μεν σε παρακμή και στασιμότητα, αλλά δεν θα χρεοκοπούσε δημοσιονομικά, δεν θα ήταν σήμερα μετααποικία του Βερολίνου και των Βρυξελών.

Αντίθετα με τις «θεωρίες» της δημόσιας «σπατάλης», η της παγκόσμιας κρίσης, όσο και της συνομωσίας (όπου η χώρα έπεσε θύμα ξένων κέντρων), οι αριθμοί αλλά και η οικονομική επιστήμη, αποδεικνύουν ως βασικό υπεύθυνο της χρεοκοπίας και της σημερινής δεινής κατάστασης, την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Για να είμαστε πιο σαφείς, η είσοδος στο ευρώ προϋπόθετε εξαρχής λιτότητα και όχι δημοσιονομικά ελλείμματα, κύρια ο εξωτερικός δανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος θα έπρεπε να περιοριστεί. Αλλά έτσι η κρίση και η λιτότητα θα έπληττε την χώρα πριν 15 χρόνια. Γιατί η παρούσα κρίση, ύφεση και λιτότητα, τα μνημόνια, δεν είναι τίποτε άλλο, από την βίαιη προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην ευρωζώνη που κάποτε έπρεπε να γίνει.

Αυτό που δεν λέγεται είναι ότι η χρεοκοπία δεν αφορά μόνο το μέγεθος του χρέους. Ο Σημίτης, βάζοντας την χώρα στην ΟΝΕ κατάφερε σε μια νύχτα να μετατρέψει όλο το χρέος της χώρας σε ένα οθνείο νόμισμα, το ευρώ. Ένα νόμισμα ξένο και ανεξέλεγκτο, άρα και το χρέος δεν μπορούσε να ελεγχθεί από τις ελληνικές οικονομικές αρχές.
Οι κύριες αιτίες, λοιπόν της δημοσιονομικής χρεοκοπίας είναι η αλλαγή της σύνθεσής του, από εσωτερικό σε εξωτερικό και ο μετασχηματισμός του από δραχμικό σε «ξένο» νόμισμα, το ευρώ, καθιστώντας το έτσι ανεξέλεγκτο.

Ας δούμε συνοπτικά τρία σημεία.

Πρώτον, Το μέγεθος του χρέους: Αρχές του 2001, το δημόσιο χρέος ήταν 141 δις ευρώ, ενώ το ΑΕΠ 135 δις και κατά συνέπεια η σχέση χρέους/ΑΕΠ ήταν 104%. Τέλη του 2009 (πριν εφαρμοστεί το μνημόνιο), το δημόσιο χρέος προσέγγισε τα 300 δις και το ΑΕΠ ήταν 231 δις και άρα η σχέση χρέους/ΑΕΠ έφτασε στο 130%. Είναι αλήθεια ότι στην μέτρηση προστέθηκαν πολλά, που ναι μεν είναι στους ευρωπαϊκούς κανόνες, αλλά δεν εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Αυτά τα χρόνια το ΑΕΠ αυξήθηκε ονομαστικά (λόγω πληθωρισμού) κατά 33%, ενώ πραγματικά κατά 29%, συνολικά 71%, μέση ετήσια αύξηση 6,2%. Το δε χρέος αυξήθηκε κατά 112%, μέση ετήσια αύξηση κατά 8,8%. Άρα τα «χρυσά» χρόνια του ευρώ, το χρέος μεγάλωσε σε σχέση με το ΑΕΠ, αλλά δεν είναι το μέγεθος η αιτία της χρεοκοπίας.

Δεύτερον, Η σύνθεση του χρέους: Το 1994 άρχισε η εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ. Τέθηκε ο στόχος της εισόδου στην ΟΝΕ. Απελευθερώθηκε ο χρηματοπιστωτικός τομέας. Η είσοδος στην ΟΝΕ σύμφωνα με τα κριτήρια, περιελάμβανε και χαμηλό πληθωρισμό. Για να επιτευχθεί ο στόχος, ακολουθήθηκε η πολιτική της «σκληρής» δραχμής. Η δραχμή δηλαδή, ακολουθούσε μικρότερη ονομαστική υποτίμηση σε σχέση με τον πληθωρισμό της χώρας αφαιρούμενου και του πληθωρισμού των βασικότερων εμπορικών εταίρων. Έτσι μειωνόταν ο εισαγόμενος πληθωρισμός, αλλά γινόταν και πραγματική ανατίμηση της δραχμής, άρα τα εγχώρια προϊόντα γινόταν ακριβότερα, ενώ τα ξένα φτηνότερα. Με την είσοδο στο ευρώ, η κατάσταση συνεχίστηκε μια που ο ελληνικός πληθωρισμός ήταν ο υψηλότερος της ευρωζώνης, άρα το ελληνικό ευρώ έγινε το πιο ακριβό. Συγχρόνως το ευρώ ανατιμήθηκε σημαντικά έναντι του δολαρίου. Έτσι η χώρα βρέθηκε σε τραγική εμπορική θέση στις συναλλαγές της, τόσο με τις εντός όσο και με τις εκτός ευρώ χώρες. Από το 1994 άρχισαν λοιπόν να διογκώνονται τα εμπορικά-εξωτερικά ελλείμματα, εξ αιτίας της προσπάθειας για ένταξη στην ΟΝΕ, για να φτάσουν στα τραγικά επίπεδα του 2007-2008-2009. Όμως το εξωτερικό έλλειμμα συνεπάγεται εξωτερικό δανεισμό (ιδιωτικό ή δημόσιο) για να καλυφτεί. Καθώς η καθαρή εγχώρια αποταμίευση μηδενιζόταν, για να γίνει αρνητική -όλα τα χρόνια του ευρώ-, το δημόσιο δανειζόταν όλο και περισσότερο από το εξωτερικό. Το 1993, μόνο το 10% του δημοσίου χρέους ήταν στα χέρια ξένων δανειστών, το 2001 ήταν το 40%, ενώ το 2008 ήταν το 75%-80%. Πλέον οι τόκοι του δημοσίου χρέους κατευθύνονταν στο εξωτερικό, δημιουργώντας αιμορραγία της ελληνικής οικονομίας και νέες ανάγκες νέου και ξένου δανεισμού.
Τέλος μελέτες αποδεικνύουν, ότι το εμπορικό έλλειμμα στην Ελλάδα, ευθύνεται κυρίως για το δημοσιονομικό έλλειμμα. Η παραγωγική χρεοκοπία οδηγεί και στην δημοσιονομική χρεοκοπία. Όταν φτάνεις να έχεις ετήσιο εξωτερικό έλλειμμα της τάξης του 15% του ΑΕΠ, αργά ή γρήγορα θα χρεοκοπήσεις.

Τρίτον, χρέος σε «ξένο» νόμισμα: Παραμονές της ένταξης της χώρας στο ευρώ, το 80% του χρέους ήταν σε δραχμές, ενώ το υπόλοιπο σε άλλα νομίσματα. Με την ένταξη όλο το χρέος μετατράπηκε σε «ξένο» νόμισμα, παρά το ότι το ελληνικό κράτος θεωρούσε δικό του νόμισμα το ευρώ.

Ήδη με την συνθήκη του Μάαστριχτ, το ελληνικό κράτος απώλεσε το εκδοτικό του προνόμιο, την δυνατότητά του να κόβει χρήμα και να καλύπτει δημόσιο έλλειμμα, έτσι παραδόθηκε στις αγορές. Με το ευρώ έχασε και κάθε δυνατότητα νομισματικής πολιτικής, π.χ., να ανεβάσει τον πληθωρισμό και να ροκανίσει το χρέος. Το χρέος σε εθνικό νόμισμα είναι ελέγξιμο και δεν οδηγεί ποτέ στην χρεοκοπία.

Συμπέρασμα: Στο παρελθόν το ελληνικό κράτος διαχειριζόταν με επιτυχία το δημόσιο χρέος του, είτε τυπώνοντας χρήμα, είτε ανεβάζοντας τον πληθωρισμό, δανειζόμενο κύρια από το εσωτερικό και την εγχώρια αποταμίευση που προστάτευε και διατηρούσε η συναλλαγματική του πολιτική, συμμαζεύοντας τα εμπορικά του ελλείμματα. Το ευρώ, ένα οθνείο νόμισμα κατάργησε κάθε δυνατότητα ελέγχου του δημοσίου χρέους και μαζί με το τεράστιο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που δημιούργησε και διεύρυνε,   οδήγησε στην παραγωγική και δημοσιονομική χρεοκοπία και στην αποικιοποίηση της χώρας.

Μοναδική λύση σωτηρίας της πατρίδας μας και του λαού μας, είναι η κήρυξη χρεοστασίου, η επιστροφή στην Δραχμή και σε επόμενο βήμα, η ενεργοποίηση του άρθρου 50 για αποδέσμευση από την Ε.Ε., για να ανακτηθεί η εμπορική, η βιομηχανική και αγροτική πολιτική. Αν δεν γίνουν αυτά, ίσως σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχει Ελλάδα. Δυστυχώς και εδώ, η πλειοψηφία της κομμουνιστικής αριστεράς δεν καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζεται πολιτική σοσιαλιστικής βυζαντινολογίας, αλλά πρέπει να   συγκροτηθεί ένα πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο εθνικής σωτηρίας. Αυτό αναγκαστικά θα γίνει σε μίνιμουμ σημεία και σε ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης κατά το ιστορικό παράδειγμα του ΕΑΜ.

Δεν χρειαζόμαστε φιλολογίες περί σοσιαλισμού, αλλά ένα πλατύ δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο, που θα βγάλει την χώρα από την κρίση και θα εξασφαλίσει ψωμί-παιδεία-ελευθερία αλλά και εργασία στον ελληνικό λαό. Πόσο μεγάλη θα είναι η ρωγμή για να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό παράδειγμα στη Μεσόγειο, είναι ζήτημα που αντικειμενικά δεν μπορούμε να το «λύσουμε» σήμερα.

Πηγή "Σεισάχθεια"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατφόρος

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το αν θα γίνουν  ή όχι σύντομα εκλογές.
Η αντιπολίτευση -φυσικά- τις ζητάει, η κυβέρνηση -φυσικότερα- αρνείται τέτοιο ενδεχόμενο, άσχετα αν συνήθως ό,τι διαψεύδει γίνεται και μιά σημαντική μερίδα των πολιτών τις περιμένει σαν παιδάκι που του τάζουν βόλτα στο λούνα παρκ.

Οι υπόλοιποι, αυτοί που ψιλολογίζουν τα πράγματα, που συνηθίζουν να σκέπτονται πριν μιλήσουν ή πράξουν, είναι σαφώς αναποφάσιστοι και δίβουλοι για την χρησιμότητα ή μη των εκλογών.

Πρώτον γιατί τί να τις κάνεις τις εκλογές που και ελέω συστημικών ΜΜΕ θα καταλήξουν σε μιά δικομματική πόλωση μεταξύ Κούλη και Μπούλη;

Δεύτερον γιατί δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στο πολιτικό κριτήριο και την ωριμότητα των συμπατριωτών τους.

Τρίτον γιατί και τα εκτός Βουλής πραγματικά λαϊκά και αντιμνημονιακά κόμματα δεν δείχνουν επίσης καμία ωριμότητα, ώστε να συμπράξουν, να συμφωνήσουν πάνω σε μία κοινή αντιμνημονιακή και ελληνικών συμφερόντων πολιτική, ώστε να μην ακούγονται στ' αυτιά του λαού σαν φάλτσα χορωδία, που ενώ ερμηνεύουν το ίδιο τραγούδι, ο καθένας τραγουδά σε δικό του τόνο και σκοπό.

Και τέταρτο και σπουδαιότερο, γιατί τί νόημα έχουν οι εκλογές σε ένα προτεκτοράτο;
Έκανε δηλαδή κουμάντο η ινδική "κυβέρνηση" επί αγγλικής κατοχής;
Ήταν αυτεξούσιοι ο Ράλλης και ο Λογοθετόπουλος επί γερμανικής Κατοχής;
Πώς να είναι τώρα ο Κούλης και ο Μπούλης επί Ευρωπαϊκής-τοκογλυφικής κατοχής;

Αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα δεν είναι εκλογές, αλλά ανεξαρτησία.
Δηλαδή άμα αλλάζουμε κάθε τρείς και λίγο την μαριονέτα που νομίζουμε πως μας κυβερνάει, πάει να πει πως έχουμε δημοκρατία;
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;
Ή κοροϊδία; 
Μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε με επιφάσεις δημοκρατικών διαδικασιών;

Κι ύστερα ποιές δημοκρατικές διαδικασίες με χαριστικές έδρες, άλλοτε 50 και άλλοτε ποιός ξέρει πόσες, με προσμέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων μαζί με τα άκυρα, με τεχνητή και ολική αλλοίωση του αποτελέσματος και της βούλησης του λαού, όταν τα αποτελέσματα δεν βγαίνουν με αναγωγή στο σύνολο των ψηφοφόρων, αλλά των ψηφισάντων;

Μπούρδες δημοκρατικές διαδικασίες.
Μπούρδες δημοκρατία.

Δεν μας χρειάζονται εκλογές. Μας χρειάζονται εξέγερση και επανάσταση. Κατά των τοκογλύφων επικυρίαρχων, και κατά των προδοτών που κυβερνούν για λογαριασμό τους.
Μας χρειάζεται ανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Ο Κούλης που ετοιμάζεται ο μέσος ηλίθιος έλληνας να ψηφίσει για να τον σώσει από τον Μπούλη που ο ίδιος ηλίθιος ψήφισε στις προηγούμενες εκλογές, δεν θα είναι χειρότερος ή καλύτερος απ' το νύν πρωθυπουργεύον φερέφωνο.
Δεν θα μας λύσουν κάποιο πρόβλημα οι εκλογές.
Θα αλλάξουν απλώς έδρανα και ρόλους οι καραγκιόζηδες με τους χατζηαβάτες.

Ας μην πέφτουμε λοιπόν κι εμείς στην παγίδα του ερωτήματος περί πρόωρων εκλογών ή όχι.
Το ερώτημα είναι δωσιλογικά φερέφωνα, ή ελληνική κυβέρνηση;
Καναπές, ή ανεξαρτησία;
Πλατείες και αγώνες, ή black Fridays;
Εμείς, ή αυτοί;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου