Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Φεβ 2014

Η Βοσνία - Εζεργοβίνη στις φλόγες
Προάγγελος ευρωπαϊκής στρατιωτικής επέμβασης και στην Ελλάδα;

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με πληροφορίες του ρωσικού τύπου, η ΕΕ προετοιμάζει στρατιωτική επιχείρηση στα Βαλκάνια και συγκεκριμένα στην Βοσνία –Εζεργοβίνη. Στο θέμα αυτό παρενέβη ο Ειδικός Εκπρόσωπος της ΕΕ στην χώρα Βαλεντίν Ίνζκο ο οποίος δήλωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα αποστείλουν στρατεύματα τα οποία θα εισέλθουν στην χώρα αν συνεχιστούν οι μεγάλες ταραχές που προφανώς συγκλονίζουν την χώρα!
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σέρπσκα, η οποία αποτελεί μέρος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Μίλοραντ Ντόντικ, τόνισε ότι οι διαμαρτυρίες έχουν πολιτική χροιά.

Ο Σέρβος αναπληρωτής πρωθυπουργός Αλεξάντερ Vucic διαβεβαίωσε ότι το Βελιγράδι δεν θα ανεχθεί τις εξωτερικές παρεμβάσεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ως χώρα (η Σερβία) που έχει την ευθύνη μίας εκ των τριών πλευρών της συμφωνίας του Ντέιτον!

Οι μαζικές διαδηλώσεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, συνεχίζονται για 5η ημέρα, με το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων στην πόλη της Τούζλα που ταχύτατα επεκτείνεται σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.
Διαμαρτυρίες διαδηλωτών υπάρχουν στην Τούζλα, Ζένιτσα, Σαράγεβο και σε άλλες πόλεις οι οποίες εκφυλίστηκαν γρήγορα σε συγκρούσεις και έφοδο προς τα διοικητικά κτίρια.

Δηλαδή έχουμε την επανάληψη του σεναρίου της γειτονικής Ουκρανίας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι διαδηλώσεις στη Μπάνια Λούκα, την πρωτεύουσα του σερβικού τμήματος της χώρας, ήταν απόλυτα ειρηνικές.

Σε άλλες πόλεις μέσα σε 5 ημέρες ταραχών υπήρξαν τουλάχιστον 348 τραυματίες, εκ των οποίων 187 ήταν αστυνομικοί.

Στην πρωτεύουσα, Σαράγεβο, οι διαδηλωτές εισέβαλαν στο προεδρικό μέγαρο, και μόνο η χρησιμοποίηση πλαστικών σφαιρών από καουτσούκ, κανόνια νερού, δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου -λάμψης δεν επέτρεψαν το πλήθος να καταλάβει το κτίριο.

Στην Τούζλα οι διαδηλωτές κατέλαβαν και έβαλαν φωτιά στο κτίριο της τοπικής διοίκησης και των δικαστηρίων. Στην Zenica έριξαν τα κυβερνητικά αυτοκίνητα στο ποτάμι και στην πόλη Μπρτσκο κρατήθηκε όμηρος για κάποιο χρονικό διάστημα ο δήμαρχος.

Σχόλιο: Η ΕΕ θυμήθηκε μετά το 1995 ότι η Βοσνία – Εζεργοβίνη βρίσκεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η απειλή της επέμβασης στην χώρα ευρωπαϊκών δυνάμεων, βρίσκει ξεκάθαρα αντίθετη την Σερβία «με τους φίλους της» πιθανόν την Ρωσία, αναμοχλεύοντας παλαιά μίση και πάθη, σε μία χώρα που χύθηκε άφθονο αίμα.
Σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ, η φτώχια και η ανέχεια σε συνδυασμό με «πολλούς» και διαφορετικούς παραγόντες έχει πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στην χώρα.
Το εφιαλτικό σενάριο «προβλέπει» την Β-Ε να αποτελεί την αποκαλούμενη «πυριτιδαποθήκη» των Βαλκανίων, επεκτείνοντας τις φλόγες και σε άλλες περιοχές των Βαλκανίων.
Πρώτος στόχος η ΠΓΔΜ με του αλβανοφώνους να αναμένουν με το «όπλο παρά πόδα» λόγω διαφωνιών με την κυβέρνηση των Σκοπίων σε πολλά ζητήματα που είναι ήδη γνωστά. Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό το Κόσοβο απλά επιβεβαιώνει στο ίδιο σενάριο με την Β. Μιτρόβιτσα να αποτελεί την αφορμή διένεξης Σέρβων και Αλβανών λόγω δημοτικών εκλογών.
Απλά υπενθυμίζεται η ρύση του Αγίου πατροκοσμά
««Ἂν ὁ πόλεμος πιαστῆ ἀπὸ κάτω, λίγα θὰ πάθετε· ἂν πιαστῆ ἀπὸ πάνω, θὰ καταστραφῆτε».
Σχόλιο ιστολογίου: Αυτή η «τάση» της Ευρώπης να παρέμβει στα Βαλκάνια, εξαιτίας πολιτικών αναταραχών, ξεσκεπάζει ένα απολυταρχικό πρόσωπο του «ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού», το οποίο πρέπει να προβληματίσει ιδιαιτέρως, όχι μόνο επειδή κάποιοι ευρωπαίοι αποφάσισαν να προτάξουν τα όπλα ως λύση σε προβλήματα άλλων κρατών (βαλκανικών), αλλά χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από την Ελλάδα, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει συμφωνία για παρέμβαση τόσο της Eurogendfor όσο και του ΝΑΤΟ (με βάση το νέο ΝΑΤΟϊκό δόγμα), για την περίπτωση πολιτικών αναταραχών. Μάλιστα, με βάση τις προειδοποιήσεις που δίνονται από όλα τα σημεία του ορίζοντα, οι κοινωνικές αναταραχές είναι κάτι απολύτως αναμενόμενο στην Ελλάδα, εξαιτίας των μνημονιακών μέτρων και η «πρώτη εμφάνιση» μίας ευρωπαϊκής δύναμης καταστολής στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, ίσως θα πρέπει να αρχίσει να προβληματίζει τους Έλληνες πολίτες για πιθανή διάθεση περαιτέρω καθόδου αυτής της στρατιωτικής δύναμης προς το Αιγαίο… και μάλιστα σε σχετικά σύντομο χρόνο, εάν η κυβέρνηση της Ελλάδας ζητήσει βοήθεια ή (ακόμη) και εάν οι Ευρωπαίοι κρίνουν πως πρέπει να παρέμβουν στην Ελλάδα εξαιτίας πολιτικών αναταραχών…

Η αντιγραφή του παρόντος άρθρου επιτρέπεται μόνο μετά από την άδεια του ιστολογίου


Του Semih Idiz
Hurriyetdailynews

Οι οπαδοί και υποστηρικτές του κυβερνώντος κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης μιλούν με περηφάνια για τη Νέα Τουρκία που όπως ισχυρίζονται αντικατέστησε την Παλιά Τουρκία, προσθέτοντας πως η Παλιά αδυνατεί να κατανοήσει τη Νέα.

Γνωρίζουμε ,φυσικά το πρόσωπο της Παλιάς Τουρκίας. Παρόλο που είχε σαν γνώμονα τα υψηλά ιδανικά ενός σύγχρονου πολιτισμού και του εκσυγχρονισμού της χώρας ,δεν πραγματοποίησε όλα όσα ευαγγελιζόταν. Οι πασιφανείς της αδυναμίες στους τομείς της δημοκρατίας, των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, την ελευθερία της έκφρασης, την κοινωνική δικαιοσύνη κ. οκ μαζί με τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σκότωσαν την δημοκρατία και δημιούργησαν την ανάγκη μιας Νέας Τουρκίας.

Για τον ίδιο λόγο αν η σπουδαιότητα ενός σχεδίου εκμοντερνισμού όπως η είσοδος στην ΕΕ είχε γίνει αντιληπτή και κατανοητή εδώ και 50 χρόνια και δεν είχαν τινάξει στον αέρα όλες τις ευκαιρίες που στο μεταξύ παρουσιάστηκαν, τότε δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη δημιουργίας μιας Νέας Τουρκίας.
Η Τουρκία θα ήταν ένα ενεργό μέλος και θα έπαιρνε μέρος στις πολιτικές και οικονομικές διεργασίες της Ευρώπης και η αποκαλούμενη Νέα Τουρκία θα είχε δημιουργηθεί εντελώς φυσικά. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρουμε πως μια τέτοια Τουρκία θα αποτελούσε ένα σημαντικό παίκτη στη διεθνή σκακιέρα δεδομένης της στρατηγικής της θέσης σε μια ταραχώδη γεωγραφική περιοχή.

Αλλά δεν άφησαν τίποτα από όλα αυτά να συμβεί. Οι συντηρητικές μεταπολεμικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν προς τα πού όδευε ο κόσμος. Όπως δεν μπόρεσαν να δουν και το τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό της Τουρκίας που άφηναν αναξιοποίητο.
Με την εμμονή και το φόβητρο του κομμουνισμού, που τους οδηγούσε σε ακρότητες προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντα τους, καταστρατηγούσαν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα γεγονός που παρακολουθούσαν και οι χώρες της μη κομμουνιστικής Δύσης.

Τελικά η Τουρκία, στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, σπατάλησε τα τελευταία 50 χρόνια και θεωρήθηκε ως μια χώρα που απέτυχε να εγκαθιδρύσει το δημοκρατικό πολίτευμα και τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων, μια χώρα όπου τα βασανιστήρια δεν τιμωρούνται μια χώρα που δεν μιλάει κανείς όπου η ελευθερία του λόγου και του τύπου είναι υπό διωγμό.

Ξέρουμε λοιπόν πολύ καλά τι δεν ήταν και τι δεν έκανε η Παλιά Τουρκία. Όμως δεν είναι ξεκάθαρο τι εννοούν με τον όρο Νέα Τουρκία οι οπαδοί του κυβερνώντος AKP. Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα πίστευε κανείς ότι ένας τέτοιος όρος θα υποδήλωνε ότι η Τουρκία είναι νέα γιατί έχει ξεπεράσει τις αμαρτίες και τις ελλείψεις του παρελθόντος.
Θα έπρεπε λοιπόν αυτή η νέα Τουρκία να διαθέτει μια προχωρημένη δημοκρατία, με μάξιμουμ προστασία και σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ακηδεμόνευτη ελευθερία στην έκφραση και τον Τύπο, ποινές για βασανιστήρια και κακομεταχείριση και οτιδήποτε κανείς μπορεί να περιμένει από μια δημοκρατία.

Δεν θα περίμενε κανείς από ένα δημοκρατικό καθεστώς να καλύπτει περιπτώσεις και κατηγορίες διαφθοράς, να παρακωλύει το έργο της δικαιοσύνης προκειμένου να σώσουν το τομάρι της. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως μια τέτοια Τουρκία θα έχαιρε διεθνούς αναγνώρισης και εκτίμησης.

Τελικά τί από όλα αυτά πέτυχε η Τουρκία ώστε να αξίζει τον χαρακτηρισμό Νέα με Ν κεφαλαίο;
Αν βέβαια ερωτηθεί κάποιος οπαδός του ΑΚΡ θα απαντήσει πως τα περισσότερα από τα παραπάνω έχουν ήδη γίνει και πως τα υπόλοιπα είναι ήδη στο στάδιο της υλοποίησης.

Σε σημείο μάλιστα που ο Πρωθυπουργός Ερντογάν ισχυρίζεται πως ο δρακόντειος νόμος για το διαδίκτυο προωθεί την δημοκρατία στην Τουρκία, ενώ μέλη της κυβέρνησης του διατείνονται πως τα αντισυνταγματικά μέτρα που παίρνουν προκειμένου να καλύψουν τις υποθέσεις διαφθοράς είναι η προστασία της δημοκρατίας από τους αήθεις συνωμότες.
Για τους αντικειμενικούς παρατηρητές πάντως είναι ηλίου φαεινότερον πως η Νέα Τουρκία είναι μια χώρα που οι ελλείψεις της κυρίως στο κομμάτι του εκσυγχρονισμού της χώρας είναι περισσότερες και χειρότερες από αυτές της Παλιάς Τουρκίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η κυβέρνηση του Ερντογάν χρειάζεται να δώσει απαντήσεις σε σοβαρά ερωτήματα 

Όταν η Αραβική Άνοιξη ξέσπασε πριν από τρία χρόνια στη Μέση Ανατολή, οι ανά τον κόσμο φίλοι της δημοκρατίας που βρίσκονταν σε αναζήτηση υποδείγματος ένιωσαν να τους τραβάει την προσοχή η Τουρκία. Ήταν μία χώρα που έδειχνε να συνδυάζει το μετριοπαθές ισλάμ με την ευημερία και την δημοκρατία.
Δυστυχώς, οι Άραβες δεν ακολούθησαν το τουρκικό μονοπάτι. Αντιθέτως, η Τουρκία δείχνει πλέον να πορεύεται τον παλιό αραβικό δρόμο της διαφθοράς και του αυταρχισμού.

Τις περασμένες εβδομάδες, Τούρκος εισαγγελέας διέταξε τη σύλληψη δεκάδων ατόμων στο πλαίσιο ανακρίσεων για παράνομες μεταφορές χρυσού και για λαδώματα που καταγγέλλονται ότι κατέβαλαν κατασκευαστικές εταιρείες. Οι ύποπτοι περιλαμβάνουν επιχειρηματίες κοντινούς στο κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), καθώς και κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς και τρεις γιους υπουργών.

Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που έχει πάντα μαχητική παρουσία, αντέδρασε με λύσσα, η οποία πυροδοτήθηκε από την πληροφορία ότι ένας από τους δικούς του γιούς ήταν ο επόμενος στη σχετική λίστα των συλλήψεων. Έκανε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, τοποθετώντας πιστά σε αυτόν στελέχη, επεχείρησε να ανακτήσει τον έλεγχο των αστυνομικών ερευνών, απομάκρυνε έναν εισαγγελέα από τον φάκελο της διαφθοράς. Οι υπουργοί του δικαιολόγησαν τις κινήσεις αυτές κάνοντας λόγο για «ήπιο πραξικόπημα» που είχε απειληθεί.

Για την Τουρκία όλα αυτά είναι καταθλιπτικά. Ο Ερντογάν, που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 11 χρόνια, κατέληξε να συγχέει την δική του μοίρα με τη μοίρα της χώρας του. Η προθυμία του να χρησιμοποιεί τακτικές επιβολής απέναντι στην αστυνομία και τη δικαιοσύνη να υπονομεύει το κράτος δικαίου. Η άρνησή του να δεχθεί οποιονδήποτε περιορισμό στη δική του εξουσία, πνίγει τη δημοκρατία.

Το κακό είναι ότι –μέχρι πρόσφατα- ο Ερντογάν φαινόταν προορισμένος να καταγραφεί ως ο μεγαλύτερος ηγέτης της χώρας του μετά τον Ατατούρκ, τον ιδρυτή της σύγχρονης τουρκικής πολιτείας. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην εξουσία, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ υπερδιπλασιάστηκε σε πραγματικούς όρους. Η Τουρκία εκσυγχρονίστηκε, προχώρησε αρκετές μεταρρυθμίσεις ώστε να κερδίσει τις διαπραγματεύσεις ένταξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση (τις οποίες η χώρα επεδίωκε εδώ και 40 χρόνια). Ταυτόχρονα, ο στρατός περιορίστηκε στα στρατόπεδα, μαζί και η αδυναμία που ιστορικά έδειχνε στο να οργανώνει πραξικοπήματα.

Χωρίς χαμόγελα
Τώρα όμως, ο Ερντογάν έχει μπλεξίματα. Η οικονομία, όπου οι αναπτυξιακοί ρυθμοί έπεσαν στο μισό μετά το 2011, εξαρτάται από τις εισροές ξένων κεφαλαίων. Ακόμη και πριν από την εκδήλωση του σκανδάλου, ήταν ευάλωτη στην εξάντληση του ιδιαίτερα φθηνού χρήματος που υπήρχε στις ΗΠΑ. Δολαριακά, το τουρκικό χρηματιστήριο έχει πέσει σχεδόν κατά το 1/3 σε σχέση με το υψηλό του περασμένου καλοκαιριού. Το που θα πάει στο μέλλον φαίνεται να εξαρτάται πλέον από την πολιτική.

Μία δεύτερη δυσχέρεια προκύπτει από τη διάλυση μίας συμφωνίας, η οποία ακριβώς είχε επιτρέχει στον Ερντογάν να αναμετρηθεί με τον στρατό και να κερδίσει. Τα δικαστήρια καταδίκασαν εκατοντάδες αξιωματικούς και τους πολιτικούς υποστηρικτές τους εν πολλοίς χάρη σε μία μυστικοπαθή ισλαμική ομάδα που επικεφαλής έχει τον Φετουλάχ Γκιουλέν, τον ιμάμη που ζει εξόριστος στην Πενσυλβάνια, διαθέτοντας πολλούς οπαδούς στην αστυνομία και τη δικαιοσύνη.

Τώρα, οι σχέσεις του ΑΚΡ και του «χαζέτ»του Φ. Γκιουλέν διερράγησαν ίσως λόγω της εχθρότητας Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ, ίσως λόγω της άρνησής του να δεχθεί οποιονδήποτε ανταγωνιστή. Ο Φετουλάχ Γκιουλέν το αρνείται, όμως πολλοί υποψιάζονται ότι οι έρευνες για τη διαφθορά ξεκίνησαν όταν βγήκε εντολή να υπάρξει αντιπαράθεση με το ΑΚΡ και τον ηγέτη του.

Αυτά, όμως, δεν απαλλάσσουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αν το κόμμα του αποδεικνύεται διεφθαρμένο, δεν παραβαίνει απλώς το νόμο, προδίδει και τους υποστηρικτές του, που προσδοκούσαν ότι θα είναι καλύτερο από τους παραδοσιακούς τούρκους πολιτικούς.
Επιπλέον, κάθε φορά που διώκει τους επικριτές του –όπως όταν κατέστειλε το κίνημα διαμαρτυρίας του περασμένου καλοκαιριού- ο διχασμός στο εσωτερικό της Τουρκίας βαθαίνει.

Οι τούρκοι θα έπρεπε να ανησυχούν που τα δικαστήριά τους και η αστυνομία τους μπορεί να στραφούν εναντίον ιδιαίτερων ομάδων κάθε φορά που αυτό βολεύει την εξουσία. Η ιδέα και μόνον ότι οι Γκιουλενιστές ανακίνησαν τα θέματα διαφθοράς ενόσω το ΑΚΡ ήταν σύμμαχός τους, ενώ τώρα στοχοποιούν αυτό το κόμμα, δημιουργεί υπόνοιες ότι κάποια στελέχη δεν αισθάνονται νομιμοφροσύνη στο Σύνταγμα, αλλά σε κάτι άλλο, πιθανόν στον Φετουλάχ Γκιουλέν.

Το δικαιϊκό σύστημα είναι το μόνο ανάχωμα απέναντι στην ισχύ του Ερντογάν. Στην Τουρκία σήμερα η αντιπολίτευση είναι αδύναμη και με ανέμπνευστη ηγεσία. Οι επικριτικοί δημοσιογράφοι συλλαμβάνονται, οι μη επικριτικοί αυτολογοκρίνονται. Το κόμμα του Ερντογάν κυριαρχείται από τον ίδιο. Η επιρροή των Γκιουλενιστών δεν είναι υγιής και η Τουρκία χρειάζεται ανεπηρέαστους μηχανισμούς κράτους δικαίου. Θα ήταν όμως χειρότερα αν ο Ερντογάν κυριαρχούσε στην Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, όπως κυριαρχεί σε όλα τα άλλα.

Αργότερα, το 2014, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θέλει να εκλεγεί Πρόεδρος της Τουρκίας. Αν όμως δεν αλλάξει, καλύτερα για την Τουρκία θα ήταν ένα νέο ξεκίνημα.

Πηγή The Economist Οικονομική Επιθεώρηση



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το σκάνδαλο διαφθοράς που ξέσπασε στην Τουρκία στα μέσα Δεκεμβρίου και εμπλέκει την κυβέρνηση Ερντογάν, προκαλεί διαρκείς πολιτικούς τριγμούς στη χώρα, αλλά παράλληλα δοκιμάζει τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης.
Το σκάνδαλο έφερε στο φως μία διένεξη ανάμεσα στον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταΐπ Ερντογάν και τον πρώην σύμμαχό του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, η οποία και αποτυπώθηκε στη στάση των μέσων που ελέγχει η κάθε πλευρά, ενώ χαρακτηριστική είναι η διαπλοκή των οικονομικών ομίλων με την τουρκική κυβέρνηση.

Εφημερίδες που πρόσκεινται στον Γκιουλέν είναι η Zaman και η Bugun, οι οποίες είχαν προηγουμένως μία χαλαρή συμμαχία με το κυβερνών κόμμα του Ερντογάν. Και οι δύο έχουν δημοσιεύσει λεπτομέρειες των κατηγοριών, από φωτογραφίες κουτιών υποδημάτων παραγεμισμένων με χαρτονομίσματα μέχρι το περιεχόμενο υποκλοπών ύποπτων τηλεφωνημάτων ανάμεσα σε επιχειρηματίες και συνεργάτες του Ερντογάν.
Αντίθετα, οι εφημερίδες που έμειναν πιστές στον τούρκο πρωθυπουργό, όπως η Sabah, η Star και η Yeni Safak, έχουν παρουσιάσει τις έρευνες για διαφθορά ως συνωμοσία εναντίον του Ερντογάν.
Πέραν αυτών, άλλα μεγάλα ΜΜΕ ανήκουν εν πολλοίς σε αναπτυσσόμενους ομίλους που διατηρούν επιχειρηματικούς δεσμούς με το κράτος.

«Η έρευνα για διαφθορά είναι μία νέα ευκαιρία για να βγει η τουρκική δημοσιογραφία από τον ασφυκτικό κλοιό», δήλωσε ο Γιαβούς Μπαϊντάρ, ένας από τους γνωστότερους δημοσιογράφους της Τουρκίας, ο οποίος δημιούργησε την Πλατφόρμα 24, έναν διαδικτυακό τόπο παρακολούθησης των μέσων ενημέρωσης. Ο Μπαϊντάρ έχασε τη δουλειά του στη Sabah όταν επέκρινε την αστυνομική καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων τον περασμένο Ιούνιο. Η Sabah πουλήθηκε τον Δεκέμβριο στον Kalyon, έναν κατασκευαστικό όμιλο που έχει συνάψει μεγάλα συμβόλαια με την κυβέρνηση, στο πλαίσιο μίας συμφωνίας η οποία είναι χαρακτηριστική των ιδιοκτησιακών δομών στο τοπίο των τουρκικών μέσων ενημέρωσης.

Τουλάχιστον 12 εφημερίδες και 10 τηλεοπτικοί σταθμοί ανήκουν σε ομίλους με συμφέροντα στην ενέργεια, στις κατασκευές ή στα ορυχεία (πρόκειται για τομείς που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την κυβέρνηση).

Οι δημοσιογράφοι στην Τουρκία υφίστανται έντονα τους περιορισμούς της ελευθερίας του Τύπου και τις επιθέσεις εναντίον τους, κάτι που δεν είναι καινοφανές στη χώρα.
Διευθυντές και δημοσιογράφοι λένε ότι έχουν δεχθεί αφόρητες πιέσεις από κυβερνητικούς αξιωματούχους που τους ζητούν να αλλάξουν το ρεπορτάζ ή να απολύσουν δημοσιογράφους για επικριτικά άρθρα. Ας μην ξεχνάμε πως η Τουρκία είναι η χώρα που έχει τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους (40 βρίσκονταν στην φυλακή τον Δεκέμβριο, σύμφωνα με την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων).

Πηγή «Μακεδονία Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας 

Εκτιμώ τον πατριωτισμό του Κύπριου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, αν και έχω διαφωνήσει μαζί του, όταν υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν. Προσπαθεί να αναστηλώσει την κυπριακή οικονομία μετά την καταστροφική διακυβέρνηση του Δ. Χριστόφια και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ. Εκτιμώ τον αγώνα του να διασώσει την ελληνική ταυτότητα και την ελληνορθόδοξη παιδεία της Κύπρου από τον αφελληνισμό που επιχείρησε η αριστερή διακυβέρνηση. Όμως είμαι πολύ επιφυλακτικός με τον ενθουσιασμό του κ. Αναστασιάδη για το προσύμφωνο μιας δήθεν λύσης του εθνικού προβλήματος. Θα υποβάλω τα ερωτήματά μου, τα οποία πιστεύω ότι συμμερίζονται και άλλοι μελετητές του Κυπριακού στην Ελλάδα και τη Μεγαλόνησο.

Το Κυπριακό για την Αθήνα, τη Λευκωσία και τον ΟΗΕ είναι πρωτίστως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Η Τουρκία εισέβαλε το 1974, έσφαξε, βίασε, λεηλάτησε και μετακίνησε βιαίως 200.000 ανθρώπους. Στην περίπτωση της Βοσνίας τα αντίστοιχα εγκλήματα δικάστηκαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Επιπλέον, ο κατοχικός στρατός του Αττίλα έφερε σημαντικό αριθμό εποίκων -κουβαλητών- από τα βάθη της Τουρκίας και τους εγκατέστησε, με αποτέλεσμα πολλοί Τουρκοκύπριοι να φύγουν. Η λύση που σχεδιάζεται παρατηρώ ότι δεν προβλέπει αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των παρανόμων εποίκων. Οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να συνυπάρξουν με τους Τουρκοκυπρίους, όχι με εποίκους άσχετους με το νησί. Μήπως πιεζόμενοι από τον διεθνή παράγοντα οδηγηθούμε σε νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και σε παγίωση των εποίκων;

Σε προηγούμενα σχέδια του ΟΗΕ, ακόμη και στο αντιδημοκρατικό και απορριφθέν Σχέδιο Ανάν, προβλεπόταν κάποιο εδαφικό κέρδος για τους Ελληνοκυπρίους. Σήμερα διαβάζουμε νομικές λεπτομέρειες για τη μορφή του ομοσπονδιακού κράτους, αλλά δεν έχουμε ρητή δέσμευση της Τουρκίας για επιστροφή εδαφών, π.χ. της περιοχής Αμμοχώστου. Τελικά τι κερδίζουν οι Ελληνοκύπριοι, φίλε κ. Αναστασιάδη;

Η αναφορά σε δύο component states, συστατικά κράτη (κρατίδια), είναι εξαρχής προβληματική. Θα έχουμε μία ενιαία Κύπρο με δύο κοινότητες, όπως προέβλεπε το Σύνταγμα του 1960, ή δύο κράτη σε συσκευασία ενός; Θα έχει ισχυρή εξουσία η κεντρική κυβέρνηση, δηλαδή θα ελέγχει την οικονομία, την είσοδο αλλοδαπών από τα σύνορα και την απονομή ιθαγένειας; Ή θα έχουμε μία χαλαρή συνομοσπονδία, όπως κατέληξε σήμερα η Βοσνία - Ερζεγοβίνη, όπου κάθε κρατίδιο θα κάνει ό,τι θέλει και η Τουρκία θα ελέγχει πλήρως το βόρειο τμήμα; Πάμε για λύση ή για διάλυση; Μήπως κινδυνεύουμε να νομιμοποιήσουμε τη διχοτόμηση, την οποία επιθυμεί η Αγκυρα από το 1955; Αγαπητέ κ. Αναστασιάδη, μήπως τελικά θα έχουμε πλήρη τουρκοκρατία στον Βορρά και μερική τουρκοκρατία στον Νότο της Κύπρου;

Πώς θα διασφαλίζονται τα δικαιώματα της πλειοψηφίας; Είναι δίκαιο και δημοκρατικό να έχουν πλήρη ισοτιμία οι Ελληνοκύπριοι με τους Τουρκοκυπρίους; Η αριθμητική υπεροχή του 80% προς το 20% πώς θα θωρακίζεται στην πράξη; Αν οι Τουρκοκύπριοι με την ψήφο και των εποίκων θέτουν βέτο σε κάθε σημαντική απόφαση και αν έχουν το 50% των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, ποιο θα είναι το πολιτικό και το οικονομικό όφελος για την ελληνική πλευρά;

Η Κύπρος ολόκληρη είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Πώς θα διασφαλιστεί η εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου; Θα υπάρχει ελευθερία κινήσεως και εγκαταστάσεως μεταξύ των δύο συνιστώντων κρατιδίων; Θα μπορεί ο Ελληνοκύπριος ανά πάσα στιγμή να επιστρέψει στην Κυρήνεια ή θα υπάρχουν φραγμοί και σύνορα μέσα στο δήθεν ενιαίο κράτος;

Θα μπορούν οι Ελληνες της Κύπρου να διδάσκουν την ελληνική Ιστορία στα σχολεία τους και να υψώνουν την ελληνική σημαία ή θα τους επιβληθεί μία τεχνητή «νεοκυπριακή» ταυτότητα, αφελληνισμένη και αποχριστιανοποιημένη; Ποιος θα φροντίζει τις ελληνικές αρχαιότητες στο βόρειο κρατίδιο;

Η προσωρινή οικονομική δυσπραγία της κυπριακής κοινωνίας δεν είναι δικαιολογία για αναξιοπρεπείς υποχωρήσεις.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημοσθένη Κυριαζή

Στο πολύ βασικό ερώτημα τι είναι το πολίτευμα της Δημοκρατίας, ο κάθε ένας συνήθως απαντά ότι καταλαβαίνει ή ότι τον συμφέρει. Η σύγχυση μεγαλώνει ακόμη περισσότερο γιατί το όνομα Δημοκρατία χρησιμοποιείται για κάθε πολίτευμα· για τις κοινοβουλευτικές, τις σοσιαλιστικές, ή τις εθνοσοσιαλιστικές δημοκρατίες, καθώς και για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των ισόβιων, «φωτισμένων» ηγετών που ασκούν την εξουσία «για το καλό των πολιτών», αλλά χωρίς καμιά συμμετοχή των πολιτών.

 Αυτή την επικίνδυνα παραπλανητική χρήση του ονόματος Δημοκρατία, δεν την  επιτρέψαμε στα ονόματα:  του Ελληνικού άσπρου τυριού «φέτα»,  του Γαλλικού μπράντι «κονιάκ» και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Γιατί στη Δημοκρατία το επιτρέψαμε ;;

 Προσπαθώντας να βρούμε μία απλή και κατανοητή απάντηση γι’ αυτό το θέμα, καταφύγαμε  στις αρχές της Δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος, γιατί αυτό είναι το πολίτευμα που ονομάσθηκε  Δημοκρατία.   

Με τις γνώσεις, και τις δυνατότητες  ενός απλού πολίτη, καταλήξαμε στα εξής δύο απλά  συμπεράσματα:

Συμπέρασμα πρώτο. Οι αρχαίοι Έλληνες ανάλογα με το αν την εξουσία την ασκούσε: ένας, λίγοι, ή οι όλοι οι πολίτες, ταξινομούσαν τα πολιτεύματα σε τρεις κατηγορίες· στις Μοναρχίες, στις Ολιγαρχίες και στις Δημοκρατίες. Το κριτήριο ταξινόμησης ήταν απλό, διαφανές και κατανοητό. Σήμερα για να χαρακτηρίσει κάποιος το πολίτευμα που έχει μια Χώρα πρέπει να έχει PhD στο Συνταγματικό Δίκαιο, αλλά και πάλι θα υπάρχουν πολλές αμφισβητήσεις και διαφορετικές απόψεις..

 Συμπέρασμα δεύτερο. Το πολίτευμα της Δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος στηρίζεται σε τρεις διακεκριμένες αρχές: Τη Φιλοσοφική, τη Λειτουργική και τη Διαδικαστική αρχή της Δημοκρατίας.  Αν αυτές δεν εφαρμόζονται τότε δεν έχουμε Δημοκρατία, αλλά κάποιο άλλο πολίτευμα που χρησιμοποιεί ψευδώς το όνομα Δημοκρατία.

Ας επιχειρήσουμε όμως μια σύντομη επισκόπηση αυτών των αρχών.

1.Η Φιλοσοφική αρχή.

Η αρχή αυτή αποτελεί αποδοχή του αξιώματος ότι όλοι οι άνθρωποι είναι από τη Φύση, από το Θεό ίσοι· ότι  όλοι οι άνθρωποι «γεννώνται  ελεύθεροι»  και συνεπώς έχουν όλοι τη δυνατότητα να λαμβάνουν αποφάσεις, με τη δύναμη της λογικής και όχι των ενστίκτων και των κινήτρων[i] ,  για θέματα που τους αφορούν είτε ως άτομα, είτε ως μέλη της  κοινωνίας. Από την αρχή αυτή συνάγεται ότι η συμμετοχή όλων των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας συνιστά φυσική νομοτέλεια και ότι το αντίθετο αποτελεί παράβαση φυσικού νόμου· ότι αποτελεί Ύβριν με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Νομίζω ότι η αρχή αυτή  συμπίπτει με το αξίωμα του «αμεταβίβαστου των δικαιωμάτων» του Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Είναι γεγονός ότι η γενική ισχύς  αυτού του το αξιώματος  αμφισβητήθηκε από μεγάλους στοχαστές όπως ο Πλάτων. Κατά βάθος όμως οι αμφισβητήσεις αυτές δεν αφορούσαν στην ισότητα των ανθρώπων, αλλά την ικανότητα τους να εκτελούν το έργο της άσκηση της εξουσίας. Κάτι που ισχύει για κάθε μορφής έργο· του μουσικού, του ξυλουργού, του γεωργού.

Η άσκηση της εξουσίας από τους ικανούς και ηθικούς, συνιστά αυτονόητη ανάγκη και επιδίωξη. Το θέμα συνεπώς είναι πως διασφαλίζεται η άσκηση εξουσίας από το Σύνολο των πολιτών μέσω ικανών και ηθικών  Αρχόντων[ii] , που θα λειτουργούν ως υπηρέτες και όχι ως αφεντάδες του Συνόλου. 

Το πρόβλημα αυτό οι αρχαίοι  Έλληνες το αντιμετώπισαν στα πλαίσια της δεύτερης αρχής  της Δημοκρατίας..

Η Λειτουργική αρχή.

Οι αποφάσεις που αφορούν μια κοινωνία είναι τόσες πολλές ώστε η περίπτωση της λήψεως τους με τη συμμετοχή όλων των πολιτών οδηγεί με βεβαιότητα σε αδυναμία άσκησης της εξουσίας· οδηγεί σε οχλοκρατία και όχι σε δημοκρατία. Με εφαρμογή μόνο της φιλοσοφικής αρχής,  είναι αδύνατο να λειτουργήσει όχι μια κοινωνία, αλλά και μια ομάδα πέντε ανθρώπων. 

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βρει και για αυτό το πρόβλημα την ακόλουθη απλή και αποτελεσματική λύση.

Το Σύνολο των πολιτών (η Εκκλησία του Δήμου) ελάμβανε τις Μείζονες[iii]αποφάσεις,  ενώ την πληθώρα των ελασσόνων αποφάσεων - που λαμβάνονται για να πραγματοποιηθεί η μείζων απόφασης/  εντολή των πολιτών – τις ελάμβαναν οι Άρχοντες . Για παράδειγμα την απόφαση της κήρυξης πολέμου την ελάμβαναν οι πολίτες, αυτοί δηλαδή που θα πλήρωναν τις συνέπειες του πολέμου, αλλά την πληθώρα των άλλων αποφάσεων που δημιουργούντο από την κήρυξη του πολέμου, τις λάμβαναν  οι αρμόδιοι άρχοντες· οι στρατηγοί, οι αξιωματικοί, οι πολεμιστές. Σημαντικό είναι να σημειώσουμε ότι και τότε και σήμερα, στη δόμηση μιας εισήγησης/πρότασης  για λήψη μεγάλης απόφασης  δεν συμμετέχουν όλοι οι πολίτες αλλά κάποιο ειδήμονες, όπως γίνεται και σήμερα με τα νομοσχέδια της Βουλής. Τούτο προφανώς σημαίνει ότι, οι πολίτες τότε και οι  βουλευτές σήμερα, δεν δομούν οι ίδιοι μία απόφαση, αλλά κατά βάθος επιλέγουν και εγκρίνουν την πρόταση κάποιων άλλων που είναι, που πρέπει να είναι, ειδήμονες.

Να πως περιγράφει ο Θουκυδίδης την κατάσταση που τότε ίσχυε στην Αθηναϊκή Δημοκρατία:

«Γιατί μονάχα εμείς αυτόν που δεν παίρνει  καθόλου μέρος σ’ αυτά ( τα θέματα της πολιτείας) τον θεωρούμε όχι φιλήσυχο, αλλά άχρηστο, κι εμείς  οι ίδιοι ή κάνουμε ορθές σκέψεις και προτάσεις ή, τουλάχιστον, παίρνουμε σωστές αποφάσεις γι’ αυτές…» (Θουκυδίδης ιστορία 2.  Εκδόσεις Κάκτος )

Η ανάδειξη των Αρχόντων  γινόταν με κλήρωση γεγονός που έμπρακτα αποδείκνυε τη πίστη τους στα δόγματα: της Ισότητας των πολιτών και του «Αρχή άνδρα δείκνυσι». Σε κάποιες λίγες περιπτώσεις, όπως των στρατιωτικών αρχόντων, η ανάδειξη γινόταν με εκλογή του αρίστου ή με εκλογή των αρίστων και κλήρωση μεταξύ αυτών για την τελική επιλογή. 

 Η Διαδικαστική αρχή· η αρχή της πλειοψηφίας.

Η λήψη μιας απόφασης με ομοφωνία από ένα σύνολο ανθρώπων έχει,  με στατιστική νομοτέλεια, πολύ μικρή πιθανότητα· έχει πρακτικά αδυναμία. Τούτο προφανώς θα έκανε το πολίτευμα της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας μια αναποτελεσματική και  ανάπηρη εξουσία.

Οι αρχαίοι Έλληνες βρήκαν για το πρόβλημα αυτό, μια απλή και λειτουργική λύση. Όρισαν αξιωματικά ότι απόφαση του συνόλου είναι η απόφαση των περισσοτέρων μελών του. Η λύση αυτή είναι ευρέως  γνωστή ως αρχή της πλειοψηφίας.

Η διαχρονική εφαρμογή των τριών αρχών.

Η φιλοσοφική αρχή της Δημοκρατίας ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Απλά αγνοήθηκε «μετά πολλών επαίνων». Στις μέρες μας μάλιστα η ένταση των επαίνων είναι αντιστρόφως ανάλογη της έκτασης εφαρμογής της .  Παραδείγματα δε λέμε, γιατί όλοι γνωρίζουμε αρκετά. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διακηρύττουν συστηματικά και με ένταση το σεβασμό τους – στα λόγια αλλά όχι και στα έργα -  στην αρχή της ισότητας των πολιτών. Μία ισότητα χωρίς ισότητα.

 Η λειτουργική αρχή, εφαρμόζεται σε όλα τα πολιτεύματα· στις μοναρχίες, στις ολιγαρχίες και στις αντιπροσωπευτικές Δημοκρατίες. Σε όλα αυτά τα πολιτεύματα η πραγματική εξουσία λαμβάνει τις μείζονες αποφάσεις, ενώ την πληθώρα των ελασσόνων, που επάγονται και περιορίζονται από τις μείζονες, τις λαμβάνουν οι διάκονοι και υπηρέτες της πραγματικής  εξουσίας.

 Η διαδικαστική αρχή. Αυτή έτυχε μεγάλου σεβασμού. Εφαρμόζεται και σήμερα στη λήψη όλων των συλλογικών  αποφάσεων· της Βουλής, των Πολιτικών Κομμάτων , των  Νομαρχιακών, Δημοτικών Αρχών, και των Διοικητικών Συμβουλίων των επιχειρήσεων ή των συνδικαλιστικών ενώσεων.  Η αρχή αυτή είχε τόση αποδοχή, ώστε ταυτίστηκε με τη δημοκρατία. Όμως Δημοκρατία είναι η εφαρμογή και των τριών αρχών και όχι απλά η εφαρμογή της διαδικαστικής αρχής σε κάποιο υποσύνολο πολιτών. Στη Σύγκλητο της Ρώμης και στην Ιερά Εξέταση εφαρμόζονταν η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά αυτό δεν ήταν δημοκρατία.
  
Η σκόπιμη στρέβλωση των αρχών της Δημοκρατίας

Από τα προηγούμενα εύκολα συνάγεται ότι βασική προϋπόθεση εφαρμογής των τριών αρχών, η βασική προϋπόθεση λειτουργίας της Δημοκρατίας, είναι η ύπαρξη συνθηκών επικοινωνίας που θα διασφαλίζουν εύκολη και με χαμηλό κόστος επικοινωνία των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η αληθινή Δημοκρατία λειτούργησε μόνο στα μικρά κράτη/ πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Όταν τα κράτη αυτά πέθαναν, πέθανε και το πολίτευμα της Δημοκρατίας. Στα κράτη με τη σημερινή έκταση και πληθυσμό η λειτουργία της αληθινής δημοκρατία ήταν πρακτικά ανέφικτη.  Ένας δεύτερος και ίσως σημαντικότερος λόγος για το θάνατο της αληθινής Δημοκρατίας ήταν οι αντιδράσεις του πολιτικού, οικονομικού και πνευματικού κατεστημένου, του οποίου τα συμφέροντα κινδυνεύουν από την εξουσία του Συνόλου των πολιτών. Η εξουσία των ολίγων ελέγχεται, αλλά των πολλών όχι.

Οι ανωτέρω συνθήκες είχαν σαν αποτέλεσμα να εφαρμόζεται στις σημερινές «Δημοκρατίες», μόνο η αρχή της πλειοψηφίας, ενώ οι άλλες δύο αρχές ή αγνοούνται ή εφαρμόζονται με μεγάλη στρέβλωση.

Η στρέβλωση των αρχών της Δημοκρατίας έγινε με δύο τρόπους:

Αγνοήθηκε η Φιλοσοφική και η Λειτουργική αρχή και εφαρμόσθηκε μόνο η διαδικαστική αρχή της πλειοψηφίας, όχι στο σύνολο των πολιτών, αλλά σε καποια μικρά υποσύνολα αυτών· τους ευγενείς, τους πλούσιους, τους ισχυρούς.  Τέτοιες «δημοκρατίες» ήταν αυτές της Καρχιδόνας, της Βενετίας, της Ρώμης.. Τα πολιτεύματα αυτά όμως δεν σφετερίστηκαν το όνομα δημοκρατία· η χρήση του ονόματος  δημοκρατία για κάθε πολίτευμα είναι σύγχρονη «εφεύρεση».

Αγνοήθηκε πλήρως και οι τρεις αρχές της δημοκρατίας, αλλά  διατηρήθηκε μόνο το όνομα Δημοκρατία. Στα πολιτεύματα  αυτά η άσκηση της εξουσίας γίνεται από «φωτισμένους λαϊκούς ηγέτες» που λαμβάνουν όλες τις μεγάλες αποφάσεις για το συμφέρον των πολιτών.  Για λόγους ευνόητους σε κάποια από αυτά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα,  λαμβάνονται  με ελευθέρα ή ελεγχόμενα δημοψηφίσματα ελάσσονες αποφάσεις, ενώ οι μέγιστες λαμβάνονται πάντοτε από τον «φωτισμένο» ηγέτη. Αυτά μάλιστα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, στα οποία δεν εφαρμόζεται καμιά από τις τρεις αρχές της Δημοκρατίας, αυτοονομάστηκαν Άμεσες Δημοκρατίες.

Αυτό όμως δεν είναι το σημαντικότερο. Το σημαντικότερο είναι πως κάποιοι «ειδήμονες»  ισχυρίζονται πως άμεση δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα σαν αυτά· σαν το πολίτευμα της Κούβας ή της Λιβύης.

Οι φίλοι της Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας πιστεύουν στον ορθολογισμό, την ηθική και την αποτελεσματικότητα των παραπάνω τριών αρχών. Πιστεύουν ακόμη ότι αυτές οι αρχές σήμερα, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, μπορούν να εφαρμοστούν όχι μόνο σε μικρά κράτη-πόλεις, αλλά σε κάθε κράτος, ανεξάρτητα από την έκταση και τον πληθυσμό τους.



[i] Αποφάσεις λαμβάνουν όλα τα όντα. Από όλα αυτά όμως,  μόνο ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να λαμβάνει αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής και για να ακριβολογούμε με τη δύναμη και της λογικής. Τα άλογα όντα λαμβάνουν αποφάσεις με τη δύναμη των ενστίκτων και των κινήτρων.
[ii] Άρχοντες στην αρχαιοελληνική ονομαζόταν οι επικεφαλείς μιας ομάδος ανθρώπων· οι σημαιοφόροι, οι μπροστάρηδες. Στα νεοελληνικά  ο όρος Άρχοντας αποδίδεται με τον όρο Ηγέτης.
[iii] Μείζονες αποφάσεις είναι οι στρατηγικές αποφάσεις που επάγουν και περιορίζουν την πληθώρα των ελασσόνων αποφάσεων, οι οποίες λαμβάνονται για να υλοποιηθούν οι μείζονες αποφάσεις/ εντολές των πολιτών. Στις Άμεσες Δημοκρατίες οι μείζονες λαμβάνονται από το Σύνολο των πολιτών και οι ελάσσονες από τους άρχοντες. Στις σημερινές Δημοκρατίες,  μείζονες και ελάσσονες αποφάσεις λαμβάνονται από αντιπροσώπους οι οποίοι όμως ισχυρίζονται ότι κατ’ ουσία αυτές λαμβάνονται  … από το Σύνολο των πολιτών!!

Πηγή:  dd-democracy



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι το μεγάλο μυστικό των κυβερνώντων. Είναι το απαγορευμένο θέμα των ΜΜΕ. Είναι η περίπτωση εκείνη που καταδεικνύει η λαϊκή θυμοσοφία «ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι». Είναι μία από τις βασικές κατηγορίες που θα βρουν μπροστά τους οι κατοχικοί ηγέτες, όταν οδηγηθούν στα δικαστήρια. Είναι το… στατιστικό στοιχείο που γνώριζαν πως θα προκύψει με την ανακοίνωση του Καστελλόριζου (από τον ιπτάμενο τότε πρωθυπουργό) για έλευση του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Είναι το αίμα που μάταια προσπαθούν να κρύψουν οι ένοχοι κυβερνώντες, οι δουλοπρεπείς διασώστες και οι ελληνόφωνοι «πατριώτες».

Αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών καταγράφεται στη χώρα μας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Η πιο ευαίσθητη ομάδα ανθρώπων είναι όσοι βρίσκονται μεταξύ 50-54 ετών, ενώ το ποσοστό των γυναικών που αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν είναι ελαφρώς υψηλότερο από εκείνο των ανδρών.

Την ίδια στιγμή, ενώ παλαιότερα τα περιστατικά των ατόμων που έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας ήταν σπάνια και οφειλόταν σε συναισθηματικούς ή οικογενειακούς λόγους, τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί και οφείλονται στα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση.

Τις παραπάνω επισημάνσεις έκανε ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο ΑΠΘ Κωνσταντίνος Φωκάς, πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του 6ου Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εγκέφαλο και τη Συμπεριφορά, που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη, βασιζόμενος στην εμπειρία του από την Α’ Ψυχιατρική Κλινική ΑΠΘ στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου».

Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς, η οικονομική κρίση δεν αποτελεί απειλή για την ψυχική υγεία μόνο των ήδη ψυχικά ασθενών, αλλά και των υγιών ανθρώπων. Στη χώρα μας, οι άνθρωποι βιώνουν έντονο στρες εξαιτίας της ανεργίας και των χρεών, ενώ εξαιτίας των βίαιων αλλαγών στον τρόπο ζωής τους αισθάνονται ανασφάλεια και αδυνατούν να καλύψουν τις ψυχολογικές τους ανάγκες.

«Υπάρχουν στοιχεία από τη διεθνή βιβλιογραφία, τα οποία δείχνουν ότι οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης επηρεάζουν την ψυχική υγεία. Στη χώρα μας δεν έχουμε τόσο αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία και για μεθοδολογικούς λόγους δεν είναι δυνατόν να καταλήξουμε σε συμπεράσματα. Όμως, εκ των πραγμάτων, ξέρουμε ότι η κρίση επηρεάζει την ψυχική υγεία. Η αυτοκτονικότητα, όπως και οι διαταραχές του συναισθήματος, κατά κύριο λόγο η κατάθλιψη και το άγχος, είναι αυτά που παρατηρούνται κυρίως. Η ανεργία και το χρέος είναι τα στοιχεία που συμβάλλουν σε αυτό», επεσήμανε ο κλινικός λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Νότινγχαμ Νίκος Χριστοδούλου.

Παράλληλα, τόνισε πως εξαιτίας της μείωσης κατά 40% του προϋπολογισμού των δημοσίων νοσοκομείων, αυτά δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των ασθενών και ειδικά των ψυχικά πασχόντων. Επίσης είπε ότι οι αρχές πρέπει να δώσουν βάρος στην πρόληψη, ακόμη και εν μέσω της κρίσης, διότι μακροπρόθεσμα θα δώσουν χαμηλότερα ποσοστά νοσηρότητας και κόστους.

Στο μεταξύ, στην γειτονική Τουρκία, όπως ανέφερε η καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο Μπιλγκί, Πεϊκιάν Γκιοκάλπ, μπορεί οι πολίτες να μην αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, αλλά παρουσιάζουν αρκετά συμπτώματα ψυχικών νόσων που αποδίδονται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανισότητα.

Εμείς να επισημάνουμε πως τα στοιχεία περί αυτοκτονιών στην Ελλάδα δεν είναι αληθή, οι πραγματικοί αριθμοί είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι εκείνων που δημοσιεύουν τα κυβερνητικά όργανα κι αυτό επειδή οι συγγενείς των αυτόχειρων για ποικίλους λόγους (θρησκευτικούς, κοινωνικούς κ.α.) δεν γνωστοποιούν αυτοκτονίες των συγγενικών τους προσώπων, αλλά φυσικούς θανάτους ή θανάτους από ατυχήματα.
Και η γενοκτονία συνεχίζεται, ελέω κάποιων που οδήγησαν και παρέδωσαν την χώρα στην καταστροφή, με αντίκρισμα την προσωπική τους διάσωση…


Ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, υπερβαίνοντας και αυτό το ιστορικό ρεκόρ της απάτης Γιώργου Παπανδρέου («λεφτά υπάρχουν») έδωσε την περασμένη άνοιξη καίριο πλήγμα στο κράτος του...


Eπιτρέποντας ένα κούρεμα καταθέσεων που είχε αποκλείσει κατηγορηματικά πριν και μετά την εκλογή του, και υπογράφοντας στη συνέχεια μια δανειακή σύμβαση που υπονομεύει την κυριαρχία, ανεξαρτησία και δημοκρατία στην Κύπρο. Τώρα, ο «’Αδης», όπως τον αποκαλούν οι πιο μαχητικοί επικριτές του, δίκην «Υπερεφιάλτη» ολοκληρώνει το κακό επαναφέροντας τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, που δεσμεύτηκε να μην κάνει, μέσω ενός «κοινού ανακοινωθέντος» που ετοιμάζεται να υπογράψει από κοινού με τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων ‘Ερογλου. ‘Εχουμε, φαίνεται, βαλθεί ως ‘Ελληνες, να ξεπεράσουμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ υποτέλειας! 
Τι γράφει αυτό το «κοινό ανακοινωθέν», σύμφωνα τουλάχιστο με όσες πληροφορίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας; ‘Όπως και το σχέδιο Ανάν, αναφέρεται αρχικά σε αυτές τις ωραίες αρχές, της ενιαίας κυριαρχίας, ιθαγένειας κλπ. Μετά, τις αναιρεί μία προς μία, προβλέποντας ότι θα υπάρχει μεν η «μία ιθαγένεια», θα υπάρχουν όμως και οι ιδιότητες του πολίτη ενός εκάστου των συνιστώντων κρατών, ότι η κυριαρχία θα εκπηγάζει όχι από τον κυπριακό λαό αλλά «ισότιμα από τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους» και από τα δύο «συνιστώντα κράτη».  
Με άλλα λόγια, το νέο κράτος δεν θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας που ιδρύθηκε το 1960, ούτε πραγμάτωση του δικαιώματος του κυπριακού λαού στην αυτοδιάθεση, αλλά της θέλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας – υποβιβαζόμενης σε ελληνοκυπριακό κρατίδιο - και του ψευδοκράτους που ίδρυσε, εισβάλλων στην Κύπρο, ο τουρκικός στρατός. Πρόκειται για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επειδή, δεδομένης της απόλυτης και απολύτως αντιδημοκρατικής ισότητας πλειοψηφίας και μειοψηφίας, το νέο «κράτος» δεν θα είναι κυβερνήσιμο, πιθανώς θα προβλεφθεί τελικά μηχανισμός επιδιαιτησίας (όπως οι ξένοι δικαστές του σχεδίου Ανάν) που θα παίρνουν τις αποφάσεις – δηλαδή η Κύπρος θα ξαναγίνει αποικία των Αγγλοαμερικανών.
Σε αντίθεση με την προηγούμενη απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, το 2004, με το σχέδιο Ανάν, αυτά δεν παρουσιάζονται στο τέλος, αλλά στην αρχή της διαπραγμάτευσης! ‘Ένα ανακοινωθέν δεν έχει ασφαλώς την οριστική νομική βαρύτητα μιας διεθνούς σύμβασης, δεν παύει όμως να είναι ένα επίσημο κείμενο που υπογράφεται από τους εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελληνοκυπρίων και το οποίο μπορεί να επικαλείται εις το διηνεκές η άλλη πλευρά. ‘Όλα φυσικά μπορούν κάποια στιγμή να αμφισβητηθούν, είναι όμως πολύ πιο εύκολο να μην υπογραφούν, από το να υπογράφονται και να απορρίπτονται στο τέλος. Κανένα κράτος, κανένα έθνος, κανένας λαός με στοιχειώδη αξιοπρέπεια δεν υπογράφει τέτοια πράγματα δια των εκπροσώπων του. Και κανείς λαός που ανέχεται επί μακρόν τέτοια αναξιοπρέπεια από τους ηγέτες του δεν επιβιώνει ελεύθερος επί μακρόν.
Αν οι νομικοί όροι που αναφέραμε παραπάνω σας φαίνονται «κορακίστικα», δεν παύουν να έχουν όμως μεγάλη σημασία στην πράξη, εξ ου και η επιμονή Τούρκων και του «διεθνούς παράγοντα» στη συμφωνία των Ελληνοκυπρίων. Στην πραγματικότητα, οι Τουρκοκύπριοι, ακριβέστερα η Τουρκία και οι εξ αυτής έποικοι, θα διατηρήσουν το κρατίδιο που τώρα διαθέτουν στον βορρά του νησιού, ίσως επιστρέφοντας μερικές, λίγες περιοχές, και θα ασκούν εκεί πρακτικά ανεμπόδιστοι την κυριαρχία που ασκούν και σήμερα.  
Ταυτόχρονα όμως θα αποκτήσουν δικαιώματα «συνιδιοκτήτη» 50% επί του όλου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι σήμερα στα χέρια των Ελληνοκυπρίων, συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού (82%). Φυσικά, κάθε μειοψηφία έχει δικαίωμα συμμετοχής στη διακυβέρνηση του κράτους της και δικαίωμα ιδιαίτερων προνοιών για την προστασία της. Δεν μπορούν όμως τα δικαιώματα της μειοψηφίας να ακυρώσουν τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα της πλειοψηφίας, το δικαίωμα δηλαδή να διαθέτει ένα κάπως κανονικό κράτος, όπου να ισχύει ο κανόνας της πλειοψηφίας, και το δικαίωμα της αυτοάμυνας!
Τέτοιου είδους σχέδια κινδυνεύουν όχι να λύσουν, αλλά να ξανανοίξουν στην πραγματικότητα το «παγωμένο» σήμερα κυπριακό, υπό πολύ δυσμενέστερες συνθήκες, δημιουργώντας όρους νέας «Βοσνίας» στο νησί, αν κάτι τέτοιο χρειασθεί  στον διεθνή παράγοντα. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, η στέρηση των Ελληνοκυπρίων από το κράτος τους θα συμβάλλει πιθανότατα στη μετανάστευση όσων τουλάχιστο μπορούν να φύγουν, θα οδηγηθούμε σταδιακά σε μια «Κύπρο χωρίς ‘Ελληνες», όπου άλλωστε οδηγούμεθα και με οικονομικά μέσα.
Περιττό να σημειώσουμε ότι μια τέτοια «λύση» του κυπριακού θα «ομηροποιήσει» τη μητροπολιτική Ελλάδα. Καμμιά κυβέρνηση στην Αθήνα δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την τύχη του εναπομείναντος κυπριακού Ελληνισμού, που θα γίνει έτσι ένα επιπλέον όργανο ελέγχου της Ελλάδας από την Τουρκία και τους δυτικούς και άλλους «προστάτες» της Κύπρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Φλεβάρης προχωρά ολοταχώς στη διαλυμένη χώρα, τη χώρα των σκανδάλων που καθημερινά βγαίνουν στην επιφάνεια ( θα μου πείτε τι κι αν βγαίνουν, κανείς δεν πρόκειται ως συνήθως να τιμωρηθεί), τη χώρα που ΤΙΠΟΤΑ πλέον δεν λειτουργεί...

Ίσως ο Όρος «διαλυμένη» μάλιστα, να είναι και πολύ επιεικής σε σχέση με την πραγματικότητα. Το μεγάλο ζόρι των πολιτικών αυτό το καιρό είναι οι ευρωεκλογές, καθώς και οι εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ο Θεός να την κάνει).
Τι θα δείξουν οι κρυφές και φανερές δημοσκοπήσεις….
Σε ποιους θα δώσουν τα «χρίσματα»;
Κινδυνεύει η καρέκλα τους; (Το μόνο σίγουρο που δεν το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις).
Κατά τα άλλα, συνεχίζεται το παιχνίδι  ΑΦΑΙΜΑΞΗΣ του λαού, άσχετα με το αν καθημερινά καταρρέουν πολλά από τα υποτιθέμενα «νομοσχέδια» τους.

Άλλα τα μαζεύουν οι ΙΔΙΟΙ, και άλλα τα κόβει η δικαιοσύνη.
Οι υποτιθέμενοι «συνταγματολόγοι» φέρνουν και εφαρμόζουν ότι πιο αντισυνταγματικό.
Έχουμε και το άλλο «φρούτο» που πολλοί από εμάς τους θνητούς το φάγαμε.
Ποιο είναι αυτό;
Μα το «πρωτογενές πλεόνασμα» για το οποίο επιμένουν οι κυβερνητικοί, και πανηγυρίζουν μάλιστα, και λένε λόγια μεγάλα, ότι και καλά η χώρα σημείωσε «πρόοδο» και το επιτύχαμε μέσα σε μικρό διάστημα, και οι ευρωπαίοι μας δίνουν συγχαρητήρια, και ένα σωρό άλλες μπούρδες.

Οι ευρωπαίοι, για να εξηγούμαστε, για άλλο πράγμα μας συγχαίρουν και όχι για το υποτιθέμενο «πλεόνασμα».
Άλλωστε, μας της είπαν στα ίσια ότι εμείς μπορεί να λέμε για πλεονάσματα και άλλα πετεινα, αλλά εκείνοι δεν το τρώνε το φρούτο!
Πλεόνασμα γιόκ!

Για κορόιδα ρε μάγκες της κυβέρνησης έχετε τους ευρωπαίους;
Επειδή μαγειρεύετε νούμερα γα «εσωτερική κατανάλωση» από φόβο μη σας πάρουμε με τις πέτρες, νομίζετε ότι την ιδία «συνταγή» θα την περάσετε και έξω;
Και διαβάζω απόσπασμα από  μια είδηση….
«Με αιχμές η απάντηση της κυβέρνησης στην Eurostat για το πλεόνασμα… Σχετικά με το θέμα της αμφισβήτησης του τρόπου υπολογισμού του πλεονάσματος από τη Eurostat, ο κ Στουρνάρας τόνισε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα βγει σύμφωνα με τους κανόνες που υπάρχουν.
«Ο τρόπος που υπολογίζεται είναι πολύ πιο περιοριστικός από αυτόν της Eurostat.  Τα όργανα της ΕΕ θα χαρούν πολύ και όχι μόνο ο κ. Σαμαράς με το αποτέλεσμα που θα έχουμε σε λίγες ημέρες» ανέφερε ο υπουργός οικονομικών.
 
Μετά από άλλη σχετική ερώτηση πρόσθεσε πως «υπολογίζουμε με το σωστό τρόπο και έχει ενημερωθεί και η τρόικα για αυτό. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση».
Και μετά ξυπνήσατε. Προσέξτε μονό μη σκίσετε κανένα καλσόν και έχουμε και άλλα. Και μην είστε τόσο «αιχμηροί» ρε παιδια απέναντι στους ευρωπαίους!
Είναι κρίμα οι άνθρωποι. Δεν ξέρουν από οικονομικά όπως εσείς. Τι να λέμε τώρα. Τι Eurostat. και πράσινα άλογα. Ξέρουν εκείνοι και δεν ξέρουν οι υπουργάρες μας; Και βέβαια ΟΧΙ! Άλλωστε στη χώρα μας, για να ασχολείται κάποιος με τα οικονομικά του κράτους, πρέπει να διαθέτει «ΦΑΝΤΑΣΙΑ».

Στην περίπτωση της κυβέρνησης, τα πράγματα είναι «φανταστικά» από μόνα τους. 
Γι αυτό άλλωστε έγινε και ο λόγος περί «τροχιάς» ανάπτυξης, απογείωσης της χώρας κλπ. 
Ο πόλεμος των άστρων σε ελληνική έκδοση, η τέλεια επιστημονική φαντασία που περιλαμβάνει πρωτογενή πλεονάσματα, εξόδους στις αγορές, τροχιά ανάπτυξης, και «διάλειμμα» ολίγων (καμιά τριανταριά) χρόνων. Βρε τα χάλια μας!
Βασίλης Τσούγκαρης




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η τερατώδης ένωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε ένα κράτος με πρωτοφανή στην παγκόσμια ιστορία χαρακτηριστικά – και αυτό δείχνει ότι σίγουρα η Κύπρος χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο» για νεοταξικά «υπερεθνικά» κρατικά κατασκευάσματα και αλλού στον κόσμο – είναι δυστυχώς πλέον προ των πυλών...

Τι θα σημαίνει για την νοτιοανατολική Μεσόγειο ένα κυπριακό κράτος με τουρκική «συνιστώσα»; Πώς θα επηρεάσει την σχέση Κύπρου-Ισραήλ αλλά ακόμα και τον πόλεμο στην Συρία; Έχει υπολογίσει κανείς από τους Έλληνες ιθύνοντες τον κίνδυνο του ισλαμικού επεκτατισμού στην Κύπρο;...

Αυτά είναι τρία καίρια ερωτήματα που αναδεικνύονται υπό το φως των νέων εξελίξεων με το δεύτερο «σχέδιο Ανάν» που οι Αμερικανοί προωθούν άκρως πιεστικά. Φέρει μεγάλη ευθύνη η σημερινή κυπριακή πολιτική ηγεσία. Φέρει μεγάλη ευθύνη και η ελληνική κυβέρνηση. Η επικείμενη εθνική καταστροφή, που είναι πλέον θέμα ολίγων μηνών, θα έχει ανυπολόγιστες διαστάσεις. Το «f....ck the EU» της Αμερικανής υφυπουργού εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ για την κατάσταση στην Ουκρανία, αλλά και όλη η υπόλοιπη υποκλαπείσα τηλεφωνική συνομιλία, όπου, με «χολυγουντιανό» ταμπεραμέντο ξεδιπλώνεται όλη η προσπάθεια της αμερικανικής παρέμβασης, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρεξηγήσεις και «ευσεβείς πόθους»: Aκριβώς το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο.
 
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τα κυπριακά μέσα ενημέρωσης, οι Αμερικανοί έχουν ήδη καταστρώσει δύο σχέδια δράσης για το «κλείσιμο» της τερατώδους «ένωσης» Τουρκοκυπρίων-Ελληνοκυπρίων. 
Το πρώτο σενάριο, που διαμορφώθηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προβλέπει διαδικασία-εξπρές και συμφωνία πριν τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Αυτός ο στόχος για να επιτευχθεί προϋποθέτει τεράστιες πιέσεις σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα και με τις μέχρι σήμερα ενδείξεις.
Το δεύτερο σενάριο, το οποίο μάλλον αποτελεί εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που, για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν πετύχει το παραπάνω, αναφέρεται σε μια πιο συντηρητική και «προσεκτική»  διαδικασία μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, ενώ οι πιέσεις σε αυτό την περίπτωση θα ενταθούν κυρίως μετά τις τουρκικές εκλογές με στόχο μια συμφωνία το φθινόπωρο.

Συμπερασματικά η τερατώδης ένωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων
σε ένα κράτος με πρωτοφανή στην παγκόσμια ιστορία χαρακτηριστικά – και αυτό δείχνει ότι σίγουρα η Κύπρος χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο» για νεοταξικά «υπερεθνικά» κρατικά κατασκευάσματα και αλλού στον κόσμο – είναι δυστυχώς πλέον προ των πυλών. Το μόνο που μπορεί να την αποτρέψει είναι μια γενναία εσωτερική αντίσταση των εθνικών δυνάμεων σε Κύπρο και Ελλάδα…


Άρα, μένει να απαντήσουμε τα αρχικά μας ερωτήματα. Αν η Κύπρος γίνει ένα «ελληνοτουρκικό» μόρφωμα, πώς θα συνεχίσει τη συμμαχία της με το Ισραήλ; Μια συμμαχία η οποία είναι σημαντική γεωπολιτικά τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα. Είναι σαφές ότι οι Τουρκοκύπριοι θα προβάλλουν σοβαρά εμπόδια στην συνέχιση μιας κυπρο-ισραηλινής αμυντικής συμμαχίας εναντίον της Τουρκίας. Επιπλέον, ενδεχόμενη επικράτηση της σουνιτικής τουρκοκυπριακής «συνιστώσας» στην κυπριακή εξωτερική πολιτική θα αποτελέσει ένα ακόμα πλήγμα και για την Συρία του προέδρου Μπασάρ αλ Ασάντ. Οι ενδείξεις και οιωνοί για το πώς θα διαμορφώνεται η εξωτερική πολιτική ενός τέτοιου «κυπριακού» κράτους δεν είναι καθόλου θετικές μέχρι σήμερα.

Τη στιγμή που οι Ελληνοκύπριοι είναι αυτοί που συνεχώς υποχωρούν, από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο και μετά, ενώ οι Τουρκοκύπριοι με τις πλάτες Τουρκίας και Δύσης φυσικά, εκείνοι που μονίμως διεκδικούν και σταδιακά κατακτούν, είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτός ο «συσχετισμός» δυνάμεων θα αλλάξει όταν θα οι Τουρκοκύπριοι θα αποκτήσουν και την κρατική νομιμότητα. Επιπλέον θα αλλάξουν εντελώς οι θρησκευτικές και κοινωνικές συνθήκες στην πολύπαθη αυτή γωνιά του Ελληνισμού.


Το Ισλάμ, το ακραίο σουνιτικό Ισλάμ της Τουρκίας, θα εισέλθει ανεμπόδιστα πλέον στη χώρα, όπου θα δημιουργήσει σταθερές βάσεις, και με τον επεκτατισμό και τη θρασύτητα που το χαρακτηρίζει θα θελήσει πρώτα να επιβάλει τα βάρβαρα κοινωνικά του ήθη στην πατρίδα του Αποστόλου Βαρνάβα και του Αγίου Σπυρίδωνα, αλλά επιπλέον θα έχει σαφείς βλέψεις και αξιώσεις προς τα δυτικά της Μεσογείου.

Με λίγα λόγια, χάνεται η Κύπρος όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αφού θα πάψει να είναι ένα χριστιανικό κράτος, και θα αποξενωθεί τόσο από το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αλλά και από την ίδια την Ελλάδα, σταδιακά αλλά σταθερά…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ολοκληρώθηκε, στη μία το μεσημέρι της Τρίτης, στο παλιό αεροδρόμιο της Λευκωσίας η ιστορική συνάντηση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη με τον κατοχικό ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, η οποία σηματοδοτεί την επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό.

Η συνάντηση διήρκεσε μιάμιση ώρα. Η εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο Λίζα Μπάτενχαϊμ, που παραβρέθηκε στη συνάντηση, ανέγνωσε την κοινή διακήρυξη, η οποία αποτελείται από επτά σημεία. Στο σημείο 3 γίνεται αναφορά σε «συνιστώσες πολιτείες» και όχι σε «συνιστώσα κρατίδια», όπως αναφερόταν στο προσχέδιο.

Σε αναφορά εκτός κειμένου, η κ. Μπάτενχαϊμ είπε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να πραγματοποιηθεί αυτή την εβδομάδα η πρώτη συνάντηση των διαπραγματευτών. 
Σε ανεπίσημη μετάφραση, το κοινό ανακοινωθέν, όπως δόθηκε στα μέσα ενημέρωσης της Κύπρου.

«Οι δυο ηγέτες είχαν την πρώτη τους συνάντηση σήμερα υπό την αιγίδα της αποστολής των καλών υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε φιλικό και εγκάρδιο κλίμα και οι δυο ηγέτες συμφώνησαν στα ακόλουθα:

1. Το στάτους κβο είναι απαράδεκτο και η συνέχιση του θα έχει αρνητικές συνέπειες για τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Οι ηγέτες επιβεβαίωσαν ότι μια διευθέτηση θα έχει θετικό αντίκτυπο σε ολόκληρη την περιοχή, ενώ πρωτίστως θα ωφελήσει τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους, σεβόμενοι τις δημοκρατικές αρχές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες, καθώς και τη ξεχωριστή ταυτότητα και ακεραιότητα αμφοτέρων, διασφαλίζοντας το κοινό τους μέλλον σε μια ενωμένη Κύπρο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2. Οι ηγέτες εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να επαναρχίσουν δομημένες διαπραγματεύσεις, που θα είναι προσανατολισμένες στο να φέρουν αποτελέσματα. Όλα τα άλυτα βασικά ζητήματα θα είναι στο τραπέζι, και θα συζητηθούν αλληλένδετα. Οι ηγέτες θα έχουν ως στόχο την επίτευξη λύσης το συντομότερο δυνατό και στη συνέχεια να πραγματοποιήσουν ξεχωριστά και ταυτόχρονα δημοψηφίσματα.

3. Η διευθέτηση θα βασίζεται σε μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Η ενωμένη Κύπρος, ως μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα έχει μια και μόνη διεθνή νομική προσωπικότητα και μια και μόνη κυριαρχία, η οποία καθορίζεται ως η κυριαρχία που απολαμβάνουν όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών υπό το Χάρτη του ΟΗΕ και η οποία πηγάζει ισομερώς από τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Θα υπάρχει μια και μόνη κυπριακή ιθαγένεια της ενωμένης Κύπρου, που θα ρυθμίζεται από την ομοσπονδιακή νομοθεσία. Όλοι οι πολίτες της ενωμένης Κύπρου θα είναι επίσης πολίτες είτε του ελληνοκυπριακού συνιστώσας πολιτείας είτε της τουρκοκυπριακής συνιστώσας πολιτείας. Αυτό το καθεστώς θα είναι εσωτερικό και θα συμπληρώνει και δεν θα αντικαθιστά με οποιοδήποτε τρόπο την ιθαγένεια της ενωμένης Κύπρου.
Οι εξουσίες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, καθώς και τα παρόμοια θέματα που είναι σαφώς συναφή με τις καθορισμένες εξουσίες της, θα καθορίζονται από το σύνταγμα. Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα προνοεί επίσης ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ασκείται από τα συνιστώντα κράτη. Τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και αμετάκλητα όλες τις εξουσίες τους, χωρίς επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι δεν θα επεμβαίνουν στους νόμους των συνιστώντων κρατών, που εμπίπτουν στον τομέα αρμοδιοτήτων των συνιστώντων κρατών, και οι νόμοι των συνιστώντων κρατών δεν θα επεμβαίνουν στους ομοσπονδιακούς νόμους που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Οποιαδήποτε διαφορά περί τούτου θα εκδικάζεται τελεσίδικα από το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο. Καμιά από τις δυο πλευρές δεν θα μπορεί να διεκδικεί εξουσία ή δικαιοδοσία επί της άλλης.

4. Η ενωμένη Κυπριακή ομοσπονδία θα προκύψει από τη διευθέτηση μετά την έγκριση της διευθέτησης από χωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα. Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα ορίζει ότι η ενωμένη Κυπριακή ομοσπονδία θα αποτελείται από δυο συνιστώντα κράτη. Η διζωνική, δικοινοτική φύση της ομοσπονδίας και οι αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται η ΕΕ θα διασφαλίζονται και θα γίνονται σεβαστές σε όλο το νησί. Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα αποτελεί τον ανώτατο νόμο του νησιού και θα δεσμεύει όλες τις αρχές της ομοσπονδίας και των συνιστώντων κρατών. Η ένωση ολόκληρης ή μέρους της ομοσπονδίας με οποιαδήποτε άλλη χώρα ή οποιασδήποτε μορφής διχοτόμηση ή απόσχιση ή οποιαδήποτε άλλη μονομερής αλλαγή στην κατάσταση πραγμάτων θα απαγορεύεται.

5. Οι διαπραγματεύσεις βασίζονται στην αρχή πως τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι να συμφωνηθούν όλα.

6. Οι διορισμένοι εκπρόσωποι έχουν πλήρη εξουσιοδότηση να συζητούν οποιοδήποτε θέμα σε οποιαδήποτε στιγμή και πρέπει να απολαμβάνουν παράλληλη πρόσβαση σε όλους τους εμπλεκόμενα και ενδιαφερόμενα μέρη στη διαδικασία, όταν χρειάζεται. Οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων θα συναντώνται όσο συχνά χρειάζεται. Διατηρούν την απόλυτη εξουσία λήψης αποφάσεων. Μόνο μια συμφωνία στην οποία θα καταλήξουν ελεύθερα οι ηγέτες μπορεί να τεθεί σε χωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα. Οποιασδήποτε μορφής επιδιαιτησία αποκλείεται.

7. Οι πλευρές θα επιδιώξουν να δημιουργήσουν ένα θετικό κλίμα για να εξασφαλίσουν την επιτυχία των συνομιλιών. Δεσμεύονται να αποφύγουν το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών ή οποιαδήποτε αρνητικά δημόσια σχόλια σχετικά με τις διαπραγματεύσεις. Επίσης δεσμεύονται στις προσπάθειες να εφαρμοστούν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που θα δώσουν μια δυναμική ώθηση στην προοπτική για μια ενωμένη Κύπρο.