Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Σεπ 2016

Η Ουάσιγκτον ενέκρινε την τουρκική επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη”, προκειμένου να χειραγωγήσει την Άγκυρα, αναθέτοντάς της “να τραβήξει τα πυρακτωμένα κάστανα των ΗΠΑ από τη φωτιά στη Συρία”, επισημαίνει ο γνωστός ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής Jean Périer. Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν έχει θεωρητικά την ευχέρεια να επιδιώξει μια περαιτέρω προσέγγιση με τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα. Αλλά με ποιο τίμημα;

Γράφει ο Jean Périer για το New Eastern Outlook
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Είναι πλέον σαφές ότι Αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι έλαβαν μέρος στη φάση σχεδιασμού της στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας στη Συρία με την κωδική ονομασία “Ασπίδα του Ευφράτη”, όχι μόνο για να αποκατασταθεί η “στρατηγική εταιρική σχέση” μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας, αλλά και να υλοποιηθούν οι στρατηγικοί στόχοι των ΗΠΑ στην περιοχή. Απόλυτα κατανοητό, δεδομένου ότι ο Λευκός Οίκος ενεργοποιείται προς μία κατεύθυνση, μόνο όταν έχει κάτι να κερδίσει από την οποιαδήποτε δεδομένη συμφωνία. Όσον αφορά στον στρατηγικό στόχο που επιδιώκει η Ουάσιγκτον βοηθώντας την Άγκυρα, μπορεί να χαρακτηριστεί συνοπτικά ως η διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Τα αμερικανικά “think tanks” επιδιώκουν την διατήρηση της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο μεγάλων συνασπισμών που μάχονται εναντίον του ISIS, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις πολιτικές δυνάμεις στο Ιράκ, τη Συρία και την ίδια την Τουρκία.

Το γεγονός ότι οι Κούρδοι της Συρίας χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση αυτής της λεγόμενης ισορροπίας είναι κάτι αναμφισβήτητο στην παρούσα φάση, ενώ αυξάνονται στον διεθνή Τύπο οι αναλύσεις που υποστηρίζουν την συγκεκριμένη άποψη.


Αλλά ήταν εξίσου σημαντικό για τον Λευκό Οίκο να εξακολουθήσει να έχει υπό έλεγχο τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, εκφοβίζοντάς τον ότι τόσο η κατάσταση στη βόρεια Συρία όσο και στην ίδια την Τουρκία ενδέχεται να επιδεινωθούν γρήγορα. Άλλωστε, το γεγονός ότι η Τουρκία ξεκίνησε μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία πυροδοτεί μια περίπλοκη σύγκρουση με ένα μεγάλο αριθμό “παικτών”, μεταξύ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν, η Ρωσία και (σήμερα και) η Κίνα.

Είναι επίσης πιθανό η Τουρκία να αγνοήσει τις επιταγές των διοικητών του ΝΑΤΟ. Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν, καθώς οι επιδιώξεις της τουρκικής κυβέρνησης είναι συχνά συνδεδεμένες με τις δικές της φιλοδοξίες, υποτάσσοντας  την όποια βούληση των Δυτικών πολιτικών. Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να υπερτιμά τις στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο κράτος, ακόμη και σε μια συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, σαφώς δεν θα ήταν σε θέση να ξεκινήσει έναν ολομέτωπο πόλεμο κατά των τρομοκρατών στη Συρία. Ως εκ τούτου, οι δυνατότητες της Άγκυρας περιορίζονται στην διεξαγωγή  μικρής εμβέλειας στρατιωτικών επιχειρήσεων κοντά στο Χαλέπι, και τίποτε περισσότερο.


Ωστόσο, οι φιλοδοξίες της Άγκυρας όσον αφορά στη Συρία είναι στενά συνδεδεμένες με την απέλπιδα προσπάθεια της Τουρκίας να αποτρέψει τους Κούρδους της περιοχής από το να ενισχύσουν την θέση τους, ανεξαρτήτως των πολιτικών ή θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, γεγονός το οποίο αποτελεί πλέον ένα είδος “κόκκινης γραμμής” για τον Ερντογάν, όπως υποστηρίζουν πηγές των τουρκικών μέσων ενημέρωσης. Αυτό σημαίνει ότι, εάν τα στρατεύματα της Συρίας καταστρέψουν τις δυνάμεις των μισθοφορικών ομάδων βορειοδυτικά του Χαλεπιού, η Τουρκία θα χάσει κάθε ευκαιρία να εξακολουθήσει να επηρεάζει κατά κάποιο τρόπο την κατάσταση, δεδομένου ότι δεν θα έχει κανένα πρόσχημα να δράσει.

Σε πρόσφατο δημοσίευμά της, η γερμανική εφημερίδα Die Welt υπογραμμίζει, ότι η δημιουργία της “Ασπίδας του Ευφράτη” μεταμόρφωσε τον πόλεμο στη Συρία σε ένα σκηνικό “μίνι Γ’ Παγκοσμίου Πoλέμου”, όπου, εκτός από χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία, η Ιορδανία, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Ιράν, ο Λίβανος, το Ισραήλ, συμμετέχουν και μη κυβερνητικές δυνάμεις, όπως η Χεζμπολάχ, οι Κούρδοι της περιοχής (YPG), το ISIS, το μέτωπο Τζαμπάτ αλ-Νούσρα, το Αχράρ αλ-Σαμ, και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA).


Την Κυριακή, κουρδικές πηγές υποστήριξαν ότι αεροσκάφη και πυρά πυροβολικού χτύπησαν δύο χωριά κοντά στην συριακή πόλη Τζαραμπλούς, αφήνοντας πίσω τους 30 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ακριβώς πριν, τουρκικά τεθωρακισμένα που είχαν εισέλθει στη Συρία δέχθηκαν πυρά από το έδαφος που ελέγχεται από τις κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG). Επιπλέον, τέσσερις πύραυλοι χτύπησαν το Ντιγιαρμπακίρ και εξερράγησαν στο εσωτερικό της περιμέτρου της πόλης. Η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) για την επιθετική αυτή ενέργεια.

Σε αυτή τη φάση, η Τουρκία φιλοξενεί συνολικά 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και το χάος στα σύνορά της έχει μετατραπεί σε σημαντική άμεση απειλή για την Άγκυρα. Εκτός αυτού, μια άμεση ένοπλη αντιπαράθεση μεταξύ των τουρκικών στρατευμάτων και των Κούρδων της Συρίας θα πολώσει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις της Άγκυρας με τους Κούρδους της Τουρκίας, πυροδοτώντας πολλές και ογκώδεις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί περαιτέρω η εσωτερική πολιτική και οικονομική κατάσταση της Τουρκίας. Οι χειρισμοί της Τουρκίας μπορεί να έχουν απρόβλεπτες συνέπειες και να οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο, όταν οι Κούρδοι θα αρχίσουν να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους με την δύναμη των όπλων, όπως έγινε και πριν από τρεις δεκαετίες, διεξάγοντας ένοπλο αγώνα, διεκδικώντας κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και αυτοδιάθεση. Αντιμέτωπος με αυτές τις προοπτικές, ο Ερντογάν απαίτησε από την Ουάσιγκτον να του επιτρέψει να κάνει ένα “μικρό και νικηφόρο πόλεμο” στη Συρία.


Η Τουρκία δημιούργησε μια ζώνη ελέγχου 15 χιλιομέτρων γύρω από την πόλη Τζαραμπλούς και νότιά της. Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των Τούρκων πολιτικών για τη δημιουργία μιας “νεκρής ζώνης” μεγάλης εμβέλειας στο βόρειο τμήμα της Συρίας, η επιχείρηση που σχεδίασε η κυβέρνηση Ερντογάν προβλέπει την δημιουργία μιας περιορισμένης έκτασης ζώνης. Μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρχικά έθεσε όρους στην Άγκυρα, απαιτώντας να μην επιδιώξει μια μακρά και πιο μόνιμη στρατιωτική παρουσία στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Σχετικές δηλώσεις της τουρκικής πλευράς για το θέμα αυτό έγιναν την 6η ημέρα της λειτουργίας της “Ασπίδας του Ευφράτη”.

Ως αποτέλεσμα αυτού του “νικηφόρου εγχειρήματος στο Τζαραμπλούς”, ο Ερντογάν έχει καταφέρει να ενισχύσει κάπως τα πατριωτικά αισθήματα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ωστόσο, η βαθμιαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, οι φτωχές συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού και η ενίσχυση της σύγκρουσης με τον κουρδικό πληθυσμό της χώρας ενδέχεται να οδηγήσουν σε κλιμάκωση των συγκρούσεων στο εσωτερικό της Τουρκίας μέσα στις προσεχείς εβδομάδες.

Όταν συμβεί αυτό, τότε ο κόσμος θα ανακαλύψει μια κρυφή συνιστώσα του σχεδίου “Ασπίδα του Ευφράτη”, άγνωστη ακόμα και στους ίδιους τους Τούρκους. Τότε ο Ερντογάν θα αναγκαστεί να ζητήσει την βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Θεωρητικά, ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει την ευχέρεια να προσεγγίσει τη Μόσχα, την Τεχεράνη και το Πεκίνο, αλλά εάν αποτολμήσει να το κάνει, ο Λευκός Οίκος θα επιδιώξει να τον αντικαταστήσει, ακριβώς όπως έκανε και με τόσους άλλους ηγέτες χωρών στο παρελθόν.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ περί υποχρέωσης της Ελλάδας «να δεχθεί πίσω πρόσφυγες, σύμφωνα με τον Κανονισμό του Δουβλίνου» αποτελούν μικρό μόνο δείγμα της νέας τακτικής του Βερολίνου στο Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, εν όψει και των ομοσπονδιακών εκλογών του 2017.

Ο σοβαρός και πεπειραμένος κύριος Ντε Μεζιέρ, εκτός της μακράς πολιτικής συμπόρευσης και σχέσης εμπιστοσύνης με την Ανγκελα Μέρκελ (υπήρξε διευθυντής του γραφείου της, υπουργός Καγκελαρίας άνευ χαρτοφυλακίου, υπουργός Αμυνας και άλλη μια φορά υπουργός Εσωτερικών), κρατά σήμερα τα κλειδιά της επανεκλογής της. Από τους δικούς του χειρισμούς στο Μεταναστευτικό και στα θέματα αντιτρομοκρατίας και, γενικότερα, ασφάλειας θα κριθούν η πιθανή νέα υποψηφιότητα Μέρκελ και η εκλογική επίδοση των Χριστιανοδημοκρατών.

Αν, μάλιστα, τα προηγούμενα χρόνια αρκετοί στην Αθήνα πόνταραν σε διάσταση απόψεων μεταξύ Μέρκελ - Σόιμπλε ως προς την Ελλάδα και την ευρωζώνη, δεν θα πρέπει να έχουν παρόμοιες αφέλειες περί διαφωνιών καγκελαρίου - Ντε Μεζιέρ. Η κυβερνητική γραμμή στο Βερολίνο για το Μεταναστευτικό είναι ενιαία. Και, δυστυχώς, μάλλον δεν επηρεάζεται ούτε από τις παρεμβάσεις του (σοσιαλδημοκράτη, άλλωστε) υπουργού Εξωτερικών Φ. Β. Σταϊνμάιερ, που έχει και ο ίδιος πείρα από παρόμοιες υποθέσεις (ως γενικός διευθυντής της Καγκελαρίας και εποπτεύων τις μυστικές υπηρεσίες από το 1999 ως το 2005), ενώ διαθέτει αναλυτική σκέψη που συμμερίζεται αρκετές από τις ελληνικές ανησυχίες για τα αίτια και τις επιπτώσεις του Μεταναστευτικού.
Με αυτά τα δεδομένα, η ενιαία γερμανική γραμμή αφορά όλες τις πτυχές του Μεταναστευτικού και ορισμένων συνδεόμενων θεμάτων ως εξής:

Πρώτον, την εφαρμογή της συμφωνίας επανεισδοχής Ε.Ε. - Τουρκίας. Η Αγκυρα έχει κάνει όλη τη νομοθετική προεργασία, αλλά στην πράξη τίποτα δεν εφαρμόζεται. Ο λόγος είναι ότι το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο δεν έχει προβεί στην τελική επικύρωση, με αποτέλεσμα η Αγκυρα να μη δέχεται τα αιτήματα επανεισδοχής που υποβάλλονται από ευρωπαϊκές χώρες. Ούτε ο κ. Ντε Μεζιέρ ούτε άλλος Γερμανός αξιωματούχος έχει δηλώσει κάτι για την τουρκική ασυνέπεια.
Δεύτερον, οι προηγούμενες εκδοχές του Κανονισμού του Δουβλίνου (περί επιστροφής μεταναστών στην πρώτη χώρα εισόδου τους στην Ε.Ε.) ίσως ανταποκρίνονταν στις συνθήκες που ίσχυαν πριν από το 2014 και, σίγουρα, πριν από την περίφημη «πρόσκληση Μέρκελ», το 2015, προς εκατομμύρια μετανάστες. Υστερα απ' όσα συνέβησαν πέρυσι (και ενώ εκατομμύρια άλλοι μετανάστες βρίσκονται στην Τουρκία, αλλά και στον Λίβανο και στην Ιορδανία), η Ελλάδα και η Ιταλία δεν μπορούν να επωμίζονται όλη την ευθύνη για την παροχή ασύλου ή την επιστροφή όσων δεν το δικαιούνται στις πατρίδες τους.
Τρίτον, αφού η διαδικασία μετεγκατάστασης στα άλλα μέλη της Ε.Ε. δεν προχωρεί (μόλις 3.106, αντί των συμφωνημένων δεκάδων χιλιάδων προσφύγων, έχουν φύγει από την Ελλάδα), είναι αδιανόητο το Βερολίνο να αντιστρέφει την κατάσταση και να κατηγορεί την Αθήνα.
Τέταρτον, αν και το σκεπτικό ίδρυσης της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής - ακτοφυλακής είναι ορθό (με εξαίρεση το δικαίωμα παρέμβασης χωρίς τη βούληση ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους), καθυστερεί η υλοποίηση. Ούτε εδώ η γερμανική κυβέρνηση έχει ασκήσει την πίεση που συνηθίζει σε άλλα θέματα.

Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις στους τέσσερις αυτούς τομείς θα εξαρτηθούν από την υιοθέτηση (ή μη) ενιαίας γραμμής στη Σύνοδο Κορυφής της Μπρατισλάβα, στις 16 Σεπτεμβρίου, για τη δίδυμη συμφωνία με την Τουρκία «κατάργηση βίζας - συγκράτηση μεταναστευτικών ροών». Αντί της απαίτησης άμεσης αναθεώρησης του αντιτρομοκρατικού νόμου της Τουρκίας (ως προϋπόθεσης άρσης της βίζας), η Γερμανία φέρεται τώρα ότι αρκείται σε υπόσχεση μελλοντικών αλλαγών. Επίσης, η κρίσιμη προθεσμία του Οκτωβρίου ήδη μετατίθεται προς τα μέσα - τέλη Νοεμβρίου ή και αργότερα.

Η καθυστέρηση δεν είναι απαραίτητα κατά των ελληνικών συμφερόντων, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα αυξάνονται ταυτόχρονα οι αφίξεις μεταναστών στα νησιά. Αλλιώς, τα γερμανικά παίγνια θα καταλήξουν η Ελλάδα να είναι η χαμένη και πριν και μετά όποια συμφωνία με την Τουρκία.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια και τον τζόγο, διαδικτυακά ή επίγεια, ελλοχεύει πάντα σοβαρούς κινδύνους όταν χαθούν το μέτρο, η ασφάλεια και η διασκέδαση.
Αναφερόμαστε φυσικά στον Εθισμό από τον Παθολογικό Τζόγο. Σε αυτό το άρθρο – έρευνα, θα προσπαθήσουμε στο μέγιστο δυνατό βαθμό να φωτίσουμε μερικές από τις παραμέτρους που αποτελούν σημεία αναφοράς για τον παίκτη που έχει μπλεχτεί πλέον στο «δίχτυ» της εξάρτησης, καθώς και να αναφερθούμε στους δικούς του ανθρώπους, το άμεσο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον, που επηρεάζεται άμεσα από την συμπεριφορά του εθισμένου ατόμου. 
Επίσης θα δείξουμε στους «κοινωνικούς παίκτες», πως μπορούν να παραμείνουν μέσα σε αυτό το ασφαλές πλαίσιο.

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Ο τζόγος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ήταν κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς από τα προϊστορικά χρόνια. Έχουν ανακαλυφθεί αρχεία τυχερών παιχνιδιών και σχετικά αντικείμενα ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας πόλης της Βαβυλώνας, τα οποία χρονολογούνται από το 3000 π. Χ. Αναφέρεται τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη και στην κλασσική λογοτεχνία πολλών πολιτισμών. Οι ιδιωτικές λοταρίες ήταν συχνό φαινόμενο στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, και η Ελισάβετ η 1η της Αγγλίας «ίδρυσε» την πρώτη λοταρία που χρηματοδοτούνταν από το κράτος το 1566. Οι Ευρωπαίοι άποικοι οι οποίοι ήρθαν στη Νότια Αμερική χρησιμοποιούσαν τις λοταρίες ως μέσο για την άντληση κεφαλαίων σε όλο το εύρος των 13ων αρχικών αποικιών. Τα πρώτα κορυφαία πανεπιστήμια τα οποία ιδρύθηκαν στο Νέο Κόσμο επίσης βασίζονταν στις λοταρίες για να συγκεντρώσουν χρήματα.
Μαζί με την ανθρώπινη τάση να τζογάρει σε κερδοφόρα παιχνίδια προέκυψαν και τα προβλήματα που σχετίζονται με τον τζόγο, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας του ελέγχου της παικτικής συμπεριφοράς, η οποία συχνά αναφέρεται ως παθολογικός εθισμός στο τζόγο.
Ένας από τους πιο πρώτους διάσημους τζογαδόρους του 17ου αιώνα ήταν ο σπουδαίος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Ο Ρώσος συγγραφέας έγραψε μια νουβέλα η οποία ονομάζεται «Ο παίκτης» το 1866, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου καταστροφικών απωλειών από παιχνίδια τζόγου, σε μία προσπάθεια του να διατηρήσει την οικονομική του ακεραιότητα. Η αξία του περιεχομένου του βιβλίου παραμένει διαχρονική και η μελέτη αυτού, μπορεί να βοηθήσει για τη συνειδητοποίηση της πορείας ενός παίκτη μέσα στον τζόγο.

Υπάρχει υγιής τρόπος ενασχόλησης με τον τζόγο;

Όταν φλερτάρει κάποιος με έναν εθισμό, πάντα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων, που ασχολούνται με τα τυχερά παιχνίδια, είναι αυτό το οποίο ανήκει στην κατηγορία του αποκαλούμενου «κοινωνικού παίκτη».

Η ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες:

  • Η περιστασιακή ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια: Αφορά τους παίκτες που δεν ασχολούνται συστηματικά με τα τυχερά παιχνίδια, αλλά παίζουν περιστασιακά. Οι παίκτες που ανήκουν στην κατηγορία αυτοί έχουν ως κύριο στόχο την διασκέδαση, ποντάρουν συνήθως ελάχιστα χρήματα και στις περισσότερες των περιπτώσεων «τζογάρουν» όταν το επιβάλει η παράδοση (π.χ. το βράδυ της Πρωτοχρονιάς). 
    Όταν παύει η «διασκέδαση», η ασφάλεια έχει χαθεί. Οι παίκτες οδηγούνται από τη διασκέδαση στη διαταραχή τζόγου και από την ασφάλεια στην απόλυτη έκθεση!
  •  Η παθολογική ενασχόληση: Στα άτομα που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, παρατηρείται η διαρκής, συστηματική και σχεδόν ασταμάτητη ανάγκη ενασχόλησης με τον τζόγο. Σε αυτή τη φάση ο παίκτης έχει ουσιαστικά απορροφηθεί από τον εθισμό του, αλλά ενδεχομένως να λειτουργεί (ή κυρίως να υπολειτουργεί) ακόμη στις σχέσεις του, καθώς και στο εργασιακό ή κοινωνικό του περιβάλλον.
  • Η εξάρτηση/ο εθισμός στο τζόγο: Σε αυτή τη φάση το άτομο σκέφτεται και ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον τζόγο και τα τυχερά παιχνίδια. Έχουν πλέον καταλάβει όλη του τη ζωή και η καθημερινότητα του κινείται γύρω από αυτά… και μόνο αυτά!!! Σε αυτήν την περίπτωση, ο εθισμός έχει πλέον «καταπιεί» τον παίκτη. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο απολύτως στη ζωή του. Τα πάντα κινούνται και ρυθμίζονται από τον τρόπο με τον οποίο θα είναι ο καταλληλότερος για να «ταΐσει» τον εθισμό του. Η ενασχόληση με την εξάρτησή του είναι ολοκληρωτική  και κατακλυσμιαία.

Ο ρόλος της οικογένειας και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος

images_4
Το εθισμένο άτομο που είναι δέσμιο της διαταραχής τζόγου προκαλεί μεγάλες τριβές στις σχέσεις του με τα πιο κοντινά του πρόσωπα. Μπορεί να τα χειριστεί, να τα εξαπατήσει, αρκεί αυτό να του φανεί χρήσιμο στην ανεύρεση πόρων για να «τροφοδοτήσει» τον εθισμό του. Το άμεσο περιβάλλον ενός τζογαδόρου παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Αν πιστεύετε ότι υπάρχει πρόβλημα εθισμού στον τζόγο σε κάποιο πρόσωπο μέσα στην οικογένειά σας (σύζυγος, παιδί, γονιός, αδελφός), τότε καλό θα ήταν να απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιο από τα κέντρα Απεξάρτησης από τον τζόγο που λειτουργούν στην Ελλάδα και παρατίθενται στο τέλος του άρθρου. Μόνο μέσα από ένα θεραπευτικό πλαίσιο δίνονται οι δυνατότητες ελέγχου και διακοπής της τζογαδόρικης συμπεριφοράς.
Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσετε να βοηθηθείτε οι ίδιοι, ώστε να βοηθήσετε και τον (δικό σας) εξαρτημένο. Γι’ αυτό το λόγο εξάλλου σε κάποια από τα κέντρα απεξάρτησης, λειτουργούν και ομάδες συγγενών των εξαρτημένων ατόμων, εκτός από αυτές των ίδιων των εξαρτημένων. Για τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντος του παίκτη, γίνονται συζητήσεις και κινητοποιήσεις για να ευαισθητοποιούν τόσο οι ίδιοι, όσο και ο παίκτης, προκειμένου να απευθυνθεί νωρίτερα σε κάποιο θεραπευτικό πρόγραμμα.
Βασική αρχή και πρώτο αλλά και σημαντικότερο βήμα είναι να μην συντηρηθεί αυτή η κατάσταση. Η ανοχή, η αποπληρωμή των χρεών (που θα ξαναδημιουργηθούν) ή ακόμη και η αδιαφορία (στιγμιαία λανθασμένη συμπεριφορά είναι, θα του περάσει) είναι στοιχεία που δεν βοηθούν ούτε τον ίδιο τον εθισμένο, ούτε και τους δικούς του ανθρώπους, αλλά διαιωνίζουν την τζογαδόρικη συμπεριφορά. Όσα χρέη και αν αποπληρωθούν, δεν υπάρχει ελπίδα όσο ο εξαρτημένος είναι μέσα στον τζόγο. Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος συντήρησης του τζόγου.
Πρέπει ο εθισμένος να τελειώσει με το παιχνίδι… και όχι με τα χρέη.

Αυξημένος κίνδυνος σε νεαρά άτομα και γυναίκες

Στη σημερινή εποχή οι νέοι και οι γυναίκες είναι δύο ιδιαίτερα ευπαθείς ομάδες, που με την εξέλιξη την κοινωνική-οικονομική, την τεχνολογική και γενικότερα την εξέλιξη της εποχής μας έχουν αυξημένο κίνδυνο παθολογικής ενασχόλησης με τον τζόγο.
Όσον αφορά τους νέους:
  • Η εύκολη προσβασιμότητα από παντού και με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, έβαλε τον διαδικτυακό τζόγο στην καθημερινότητα των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων, στους οποίους η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι ιδιαίτερα οικεία.
  • Η κρίση στη χώρα μας συμβάλει επίσης με το δικό της τρόπο στην αύξηση φαινομένων κοινωνικής παθογένειας στην κοινωνία μας. Ο τζόγος δίνει «ελπίδα» και σε αυτήν την παγίδα μπορεί κάποιος να πέσει εύκολα.
  • Τα αυξημένα ποσοστά ανεργίας είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας. Ο νέος ψάχνει εναλλακτικούς τρόπους για να λύσει τα οικονομικά (και όχι μόνο) προβλήματα. Βρίσκει τον τζόγο ως διαφυγή, κάποιες φορές, ακόμη και ως εναλλακτικό επάγγελμα μέσα από το οποίο θα βιοποριστεί μέχρι να βρει δουλειά.
Πολλά νεαρά άτομα τα οποία δεν είχαν υποπτευτεί ποτέ ότι έτρεφαν μια πιθανότητα να εμπλακούν με τον παθολογικό τζόγο «ενεργοποίησαν», με την εύκολη προσβασιμότητα στο διαδικτυακό τζόγο, τη δική τους τζογαδόρικη εμπλοκή.
Αναφορικά με τις γυναίκες:
Η ισότητα των δύο φύλων, η ισότιμη αντιμετώπιση των γυναικών στο κοινωνικό πλαίσιο, καθώς και η είσοδός της γυναίκας στην αγορά εργασίας επέφερε σημαντικές αλλαγές. Οι ειδικοί θεωρούν ότι πολλές γυναίκες τζογάρουν επειδή αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό της αγοράς και έχουν περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερη έκθεση σε ευκαιρίες τυχερών παιχνιδιών. Αν και οι γυναίκες ξεκινούν να στοιχηματίζουν αργότερα από τους άντρες, φαίνονται να γίνονται εθισμένες από τον τζόγο σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα συγκριτικά με αυτούς.

Διάγνωση της διαταραχής του παθολογικού τζόγου

Στην σύγχρονη έκδοση του ταξινομητικού συστήματος των ψυχικών διαταραχών DSM-IV, η διαταραχή χαρακτηρίζεται ως επίμονη και επαναλαμβανόμενα δυσπροσαρμοστική τζογαδόρικη συμπεριφορά..
Τουλάχιστον 5 από τα ακόλουθα 10 κριτήρια πρέπει να παρουσιαστούν για να γίνει διάγνωση:
  1. «Να είναι απορροφημένος με τον τζόγο (πχ απορρόφηση με το να ξαναζεί προηγούμενες εμπειρίες τζόγου, να εμποδίζει ή να σχεδιάζει το επόμενο εγχείρημα, ή να σκέφτεται τρόπους να βρει χρήματα με τα οποία θα τζογάρει)». Η απορρόφηση είναι μερικές φορές ακραία. Παθολογικοί τζογαδόροι έχει παρατηρηθεί να πηγαίνουν στο ιπποδρόμιο την ημέρα του γάμου τους. Παίκτες που έχουν στοιχηματίσει σε αθλητικά γεγονότα, να παρακολουθούν αρκετούς αγώνες συγχρόνως σε δυο ή τρία ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, υπολογιστές.
  2. «Έχει την ανάγκη να τζογάρει με ολοένα και αυξανόμενα χρηματικά ποσά έτσι ώστε να επιτύχει την επιθυμητή έξαψη».
  3. «Έχει επαναλάβει αποτυχημένες προσπάθειες να ελέγξει, να μειώσει, ή να σταματήσει τον τζόγο». Αυτό το κριτήριο αναφέρεται ως διαταραχή ελέγχου.
  4. «Είναι οξύθυμος όταν προσπαθεί να μειώσει ή να σταματήσει τον τζόγο». Περίπου το 65% των Ανώνυμων Τζογαδόρων ανέφεραν συμπτώματα στέρησης, όπως αϋπνία, πονοκεφάλους, στομαχικές διαταραχές ή διάρροια, ανορεξία, ταχυκαρδία, αδυναμία, τρέμουλο, εφίδρωση και αναπνευστικά προβλήματα.
  5. «Χρησιμοποιεί τον τζόγο σαν έναν τρόπο διαφυγής από τα προβλήματα (π.χ. αισθήματα του να νιώθει αβοήθητος, ενοχή, ανησυχία, κατάθλιψη). Οι γυναίκες παθολογικοί τζογαδόροι συχνά περιγράφουν μια τέτοια «διαφυγή» σαν έναν πρωταρχικό λόγο για να τζογάρουν.
  6. «Αφού χαθούν χρήματα εξαιτίας του τζόγου συχνά επιστρέφει κάποια άλλη μέρα για να ρεφάρει («κυνήγι» των χαμένων). Αυτό είναι ένα συνηθισμένο σύμπτωμα αυτής της διαταραχής.
  7. «Ψεύδεται στα μέλη της οικογένειας, στον θεραπευτή, ή σε άλλους για να καλύψει το μέγεθος της εμπλοκής του με τον τζόγο.»
  8. «Έχει διαπράξει παράνομες πράξεις όπως, πλαστογραφία, απάτη, κλοπή ή υπεξαίρεση για να χρηματοδοτήσει τον τζόγο». Άτομα που είναι υπό φυσιολογικές συνθήκες τίμια και νομοταγή συχνά αρχίζουν να σφετερίζονται τα χρήματα άλλων ανθρώπων όταν αναπτύσσουν παθολογικό τζόγο. Χαρακτηριστικά εκλογικεύουν αυτήν τους την πράξη σαν προσωρινό δανεισμό, αλλά η ανάγκη τους για χρήματα τελικά υπερισχύει των ηθικών τους φραγμών. Ο παθολογικός τζόγος συχνά εμπλέκεται με παραβατικές δραστηριότητες και ειδικότερα με οικονομικά αδικήματα.
Στo  πιο πρόσφατο ταξινομητικό σύστημα ψυχικών διαταραχών DSM-5 έχει αφαιρεθεί το κριτήριο της παραβατικής συμπεριφοράς, που αφορά τα οικονομικά αδικήματα, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στην εθιστική συμπεριφορά του ατόμου που έχει αναπτύξει διαταραχή τζόγου!
  1. «Έχει ριψοκινδυνέψει ή χάσει μια σημαντική σχέση, δουλειά, εκπαιδευτική ή επαγγελματική ευκαιρία από τη χρόνια εμπλοκή με τον τζόγο». Οι συζυγικές και άλλες οικογενειακές σχέσεις είναι συνήθως οι πρώτες που επηρεάζονται όσο ο τζογαδόρος απορροφάται από την τζογαδόρικη δραστηριότητα, αν και όλες οι σχέσεις και δραστηριότητες τελικά βλάπτονται από τη νόσο.
  2. «Βασίζεται σε άλλους για να του παρέχουν χρήματα για να ανακουφίσει μια απελπιστικά άσχημη οικονομική κατάσταση η οποία προκαλείται από τον τζόγο». Αυτό είναι γενικά γνωστό ως «bailout» και συχνά αποσπούνται από την οικογένεια ή φίλους χωρίς να αποκαλύπτεται ότι το χρέος έχει προκληθεί από τον τζόγο. Αν οι δωρητές των κεφαλαίων είναι ενήμεροι για τον τζόγο, συχνά επιμένουν σε μια υπόσχεση ότι ο παθολογικός τζογαδόρος θα σταματήσει ή θα μειώσει την δραστηριότητα του.
*** Αγαπητοί νέοι, ίσως τα ανωτέρω κριτήρια να σας φαίνονται απόμακρα, ξένα, ακόμη και να πιστεύετε ότι δε σας αφορούν, αλλά από τη στιγμή που ξεκινάτε να παίζετε… σας «περικυκλώνουν» και από απόμακρα θέματα των άλλων μπορούν να μετατραπούν σε εγγύτατα δικά σας προβλήματα. Τότε τα κριτήρια μετατρέπονται σε εξαναγκαστικούς άγραφους νόμους!!!
Ο δικός σας χρόνος μετατρέπεται σε χρόνο του τζόγου. Τα κριτήρια έχουν μετατραπεί σε όρια του περικυκλωμένου χώρου από τον τζόγο. Κι εσύ είσαι εγκλωβισμένος μέσα σε αυτόν το χώρο.
Για να βρεις το δικό σου προσωπικό χρόνο πρέπει να απεμπλακείς από τον τζόγο και να ζητήσεις βοήθεια σε έναν εξειδικευμένο πρόγραμμα απεξάρτησης από τον τζόγο. Ως νέος αξίζει να νιώσεις ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς από τα αδιέξοδα του τζόγου. Μπορείς να απολαύσεις αν θέλεις πάλι το ποδόσφαιρο ως άθλημα και όχι ως τζογαδόρικη διαδικασία!

Προγράμματα Απεξάρτησης στην Ελλάδα

images_5 - CopyΌπως μπορείτε να δείτε από τα ανωτέρω στοιχεία, ο εθισμός με τα τυχερά παιχνίδια οδηγεί σε σημαντικές συμπεριφορικές διαταραχές, με μεγάλες συνέπειες τόσο στον εξαρτημένο, όσο και στους δικούς του ανθρώπους. Η απεμπλοκή από τον τζόγο είναι εφικτή μόνο μέσα από συγκεκριμένα προγράμματα απεξάρτησης, διότι είναι σχεδόν αδύνατον για κάποιον που έχει εξαρτηθεί να τα καταφέρει μόνος του.
Στα κάτωθι τηλέφωνα μπορείτε να πάρετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που αφορούν τα συγκεκριμένα κέντρα, τα οποία να τονίσουμε ότι παρέχουν τις υπηρεσίες τους ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ!!!

ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ: Χαρβούρη 1, Τ.Κ. 11636, Αθήνα / Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210-9237777 & 210-9215776
Γραμμή Βοήθειας: ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ: 1114
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΘΗΝΑ (Αιγινήτειο Νοσοκομείο): Ξενίας 20, Τ.Κ. 11528 / Τηλέφωνο Επικοινωνίας:  210-7757692 & 210-7753240
ΜΕΘΕΞΙΣ: Λαγκαδά 196, Τ.Κ. 56430 / Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 2313-324653
Το άρθρο επιμελήθηκε ο Νεκτάριος Οικονόμου και η συντακτική ομάδα του Bookmakers.gr, με την καθοδήγηση κορυφαίου ψυχιάτρου-ψυχοθεραπευτή.

Πηγή Bookmakers


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Kadri Gursel

The main determinant for Turkey’s Operation Euphrates Shield in Syria, launched Aug. 23 in cooperation with Ankara-sponsored jihadi groups, was not the threat posed by the Islamic State (IS). Rather, it was the US support for the Kurdish Democratic Union Party (PYD), which Ankara sees as an offshoot of the Kurdistan Workers Party (PKK). Without American support, the PYD’s armed wing, the People’s Protection Units (YPG), would have failed to cross to the western side of the Euphrates to wrest Manbij from IS, and therefore the prospect of a “Kurdish corridor” from Afrin to Kobani would not have emerged to give Ankara sleepless nights. Turkey would not have been forced to send its troops to Syria, something it had long refused to do.

Ankara had favored IS over the PYD as its neighbor on the border, but the US’ alliance with the PYD against IS came as a dramatic shift of circumstances that ultimately pushed Ankara to fight IS in earnest. And while this article was penned, news broke that the operation’s stated objective had been achieved — the Turkish forces and their allies, advancing both from the east and the west of the 90-kilometer (56-mile) border stretch between Azaz and Jarablus, had linked up on the 12th day of the operation, cleansing the entire border from IS.

How Turkey’s intervention will proceed from now on is something that all regional actors must be curious about.

That a de facto “safe zone” is being created along the Azaz-Jarablus line is obvious. But how is this zone going to be secured as long as the IS threat, coupled with the prospect of a war of attrition, persists? Will the Turkish troops be forced to advance deeper toward al-Bab, down a corridor sandwiched between regime-held areas to the west and YPG-controlled areas to the east?

For Turkey, the Euphrates Shield’s main weakness is the shortcomings of the jihadi groups it has patched together under the Free Syrian Army (FSA) label. The resistance IS put up at al-Rai, halfway between Azaz and Jarablus, made it clear that those groups can hardly advance on the battlefield without close support from Turkish armored units. The Sept. 2 reports that IS recaptured four villages from the FSA at al-Rai were followed by Turkish armored units entering Syria from the same area and opening a second front the very next day. This timing was hardly a coincidence.

What happened at al-Rai is perhaps a small-scale model of how the Turkish military could be sucked in deeper into Syria. Moving farther south and with more troops to prop up the FSA each time it stumbles, the Turkish military could ultimately confront the Syrian, the YPG, the Hezbollah or the Russian factors, or several of them or even all of them simultaneously. This raises also the specter of Turkey bogging down in “the Syrian quagmire.” If the Turkish military finds itself caught in an inextricable war of attrition one day — and this is perfectly possible — proclaiming Turkey as “stuck in a quagmire” would become inevitable.

The volatile Aleppo equilibrium

The day the Turkish military and its allies took control of the entire Azaz-Jarablus line, Aleppo’s rebel-held section fell back under the siege of regime forces, which could have been a coincidence only.

Yet there is no coincidence to the fact that Damascus’ allies Russia and Iran have raised objections only to Turkey’s attacks on the YPG in Manbij, while keeping silent on its operations in IS-held areas. This is a strong sign of a deal between the parties to let Turkish forces enter Syria to eject IS from border areas in return for handing Aleppo to the regime.

But the Turkish forces might fail at consolidating their line amid ongoing FSA shortcomings and IS threats. Such instability, in turn, could make Turkey’s deal with the other actors on the ground unsustainable.

Then, if the possibility of a Turkish push farther south to eliminate a persisting IS threat materializes, this would give Turkey a greater say over Syria’s future through the leverage of Aleppo, which its troops would be approaching from the east. It might even lead some in Ankara to start dreaming of conquests again.

We are faced with an intriguing paradox here: The main reason why the United States struck an alliance against IS with the PYD — the Syrian extension of the PKK, which Washington blacklists as a terrorist group — was Turkey’s persistent reluctance to fight IS, crack down on IS cells on its own territory and secure its border with Syria. So it was Turkey that forced the PYD alliance upon the United States, and then the US-PYD alliance forced Operation Euphrates Shield upon Turkey.

Now Turkey has entered Syria to remove the threat it perceives from the PYD, overriding the Kurdish group’s importance for the United States. As a result, Turkey is finally fighting IS. This, at first glance, might look like a highly favorable situation for US interests. Why bother to have the YPG against IS, after all, if the Turkish Armed Forces are there, still standing strong despite all the setbacks of the July 15 coup attempt? Yet things are not as they seem.

To start with, the United States and Turkey have very different priorities in Syria. The US’ priority is to degrade and destroy IS, which makes the PYD not a problem but a solution. Turkey’s priority, on the other hand, is to stop the PYD’s expansion. So the United States cannot keep up the fight against IS relying on the Turkish military alone, for their underlying objectives diverge.

Relying on the Turkish military alone may lead to the collapse of Turkey’s tacit deal with Russia and Iran, confrontation with the Kurds and Turkey’s bogging down in a quagmire in Syria. It may ultimately make the war even more inextricable.

So if none of this is Washington’s intention, it is now faced with an extra liability — to make sure the Turkish troops fighting IS inside Syria at long last are not compelled to move deeper into Syria. In this context, cooperation with the YPG against IS becomes even more important than before, and the most likely prospect is that it will continue in harmony with new objectives.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


A cannon shot roared into the night. The target was in the town of Bashiqa in northern Iraq, seized by the Islamic State (IS) in 2014. Seconds after the explosion, the clatter of a collapsing building echoed in the mountain.

By Wilson Fache

For months now, the Turkish army has repeatedly targeted IS from positions they hold 15 kilometers (9 miles) northeast of Mosul.
“The main goal of this base is to fight against Daesh [the Arabic acronym for Islamic State],” one Turkish soldier told Al-Monitor on condition of anonymity. “We deployed some fire-support vehicles, artillery, tanks and mortars, among other things, to destroy them,” he added.

According to the soldier who was reading from a statement, Turkish troops deployed in northern Iraq have eliminated numerous targets, including 602 fighters, 416 buildings used by the Sunni hard-line group, 83 armored vehicles and 17 artillery positions.

Beyond its direct engagement against IS, the Turkish army is also training and arming Hashd al-Watani, a predominantly Arab Sunni militia created by Atheel al-Nujaifi, the former governor of Nineveh province and, along with his highly influential family, a close Turkish ally.

“We train them for close quarter combat, which will take place in Mosul in the near future,” the Turkish soldier said, adding that local fighters were all provided with AK-74s and ammunition.

In a country where the number of militiamen fighting for a religion, an ethnic group or a region seems to be growing by the day, Hashd al-Watani’s leaders do not shy away from voicing their ultimate prize: capturing the IS de-facto capital in Iraq. “Mosul is ours. If we get inside, all of it will be for us,” Brig. Gen. Mohamed Tahma Talib, who is commanding Hashd al-Watani, told al-Monitor.
To be able to reach the outskirts of the city, Hashd al-Watani is working in cooperation with the Kurdish peshmerga, the army of the Kurdistan Regional Government (KRG).

According to peshmerga Gen. Bahram Arif Yassin, stationed at Bashiqa Mountain, the Kurdish forces will seize the town of Bashiqa and advance toward Mosul, paving the way for the Ankara-backed fighters.

“We will recapture the area around Mosul. We will [stop] 2 kilometers [1 mile] from the city. And then,” Yassin said, “we will open a way for Hashd al-Watani to go inside Mosul.”

Dismissed by Iraqi parliament members for corruption and alleged complicity with IS, Nujaifi has since found exile in Erbil, the capital of the autonomous Kurdish region. Like most Sunni leaders, Nujaifi initially opposed Kurdish autonomy, which he saw as a first step toward total independence.

“Our relation with the KRG is not like before. We have a positive relationship now,” Nujaifi told Al-Monitor, referring to the peshmerga and Kurdish de-facto President Massoud Barzani as “allies.”
“We wait for the peshmerga to do their part, and then our role will start,” he said. Now, Nujaifi argues that the Nineveh region should follow the lead of its Kurdish neighbors and transform itself into a semi-autonomous region as well.

Turkey, the KRG and Nujaifi’s partially colluding interests have led to a “marriage of convenience” to better secure their interests at the moment and eventually during the political vacuum that could follow Mosul’s liberation, according to Renad Mansour, an El-Erian fellow at the Carnegie Middle East Center.

“He [Nujaifi] still considers himself as someone who will return, who will have a big homecoming in Mosul. … He seems to be sort of trying to fight a military war, a political war, and obviously he is getting a lot of support. So you have this really odd sort of triangle of Nujaifi, Barzani and Turkey working together,” Mansour said.

“Turkey wants to maintain some form of regional power in these parts. Particularly now, it will have to start using proxies even more. … Turkey needs to rely on allies, and typical allies Turkey has had in northern Iraq have been the Barzanis and also the Nujaifis,” he added.

In 1994, a civil war erupted between the two main Kurdish factions in the north: the Kurdistan Democratic Party (KDP), which is the political party of the Barzani clan, and the Patriotic Union of Kurdistan, which was aligned with Iran and Ankara’s long-time enemy, the Kurdistan Workers Party (PKK). That war paved the way “for an open-ended Turkish presence at several Iraqi bases with the KDP's tacit and gradually open cooperation,” according to an analysis published by the Washington Institute.

Last December, when Turkey deployed an additional 150 troops and 25 tanks to positions close to IS-held Bashiqa without asking Baghdad for permission, Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi’s office called the action a “serious breach of Iraqi sovereignty,” and later threated to take the matter to the UN Security Council. It was Erbil that had reportedly leased Ankara the rights to the Bashiqa military camp.

While Ankara has been nurturing over the years an economically and politically profitable relationship with the KRG, it has been repeatedly pounding Kurdish groups in Turkey and Syria, including the People's Protection Units, one of the main ground forces battling IS.

Ankara’s viewing a Kurdish state as a bigger threat than IS has led to numerous accusations of its tacit support for the self-styled caliphate.

On Sept. 4, the rebels — mainly Syrian Arabs and Turkmen fighting under the banner of the Free Syrian Army (FSA) — took control of the frontier between Azaz and Jarablus after seizing 20 villages from IS, the Turkish military said in a statement. But Turkey’s perceived inability — or unwillingness — to clear until now its border to prevent the stream of foreign jihadists pouring into Syria from Turkey has been a cause of concern.

“They have actually, some would argue, helped facilitate [IS] in Syria at a certain point — maybe not directly, but indirectly through porous border management. In any case, it seems like now the No. 1 priority for Turkey would be to limit the PKK,” Mansour said.

While the Turkish-backed FSA aim at Syrian Kurdish fighters, Turkish-backed Hashd al-Watani is working in cooperation with Kurdish peshmerga as they advance toward Mosul. But the militia still needs to prove its military capability, said Gen. Sirwan Barzani, a nephew of Massoud Barzani and the commander of a 120-kilometer-long (75-mile-long) frontline east of Mosul. “They are not good fighters for an offensive,” he told Al-Monitor, “but they are from the region; they are good for holding [recaptured] ground.”

With the support of Turkey, Nujaifi’s private army could soon demonstrate what it is capable of as the eventual battle for Mosul draws closer. But for Lt. Gen. Najim al-Jibouri, leading the Iraqi army offensive to retake IS' last stronghold in the country, Hashd al-Watani will have to follow his command.

“The prime minister told us about Hashd al-Watani. He wants them to fight with us under the Iraqi flag,” Jibouri said, “not under any other flag.”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ως γνωστόν η μνημονιακή κυβέρνηση και οι “όλοι μαζί η μνημονιακή Ελλάδα μπορεί”, αναμένουν ως σωτηρία την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους. Ας υποθέσουμε, αν και αμφίβολο, όχι εγκληματική ως το διαβόητο PSI που υποδούλωσε στη νέα τάξη φανερά και θρασύτατα την Ελλάδα και αφανώς την Κύπρο και κατέστρεψε τις οικονομίες Κύπρου και Ελλάδας ώστε να δημευθεί, “ιδιωτικοποιηθεί”, ο πλούτος τους.

Το ερώτημα είναι μετά την αναδιάρθρωση τι;

Οι “κυβερνώντες: Όλοι μαζί η μνημονιακή Ελλάδα μπορείΑς μου συγχωρέσουν οι οικονομολόγοι συνάδελφοι την «θρασύτητα» μου να ασχοληθώ με το θέμα (που μάλλον δεν απασχολεί τους “όλοι μαζί η μνημονιακή Ελλάδα μπορεί” αφού πειθήνια και υπόδουλα εκτελούν μόνον εντολές). Και ας προβούν σε διορθώσεις σε όσα η απλή λογική συμπεραίνει.

Είναι και στους πλέον αδαείς γνωστό, ότι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στηρίζουν την οικονομία και την απασχόληση, σε όλην την υφήλιο. Ακόμα και σε Παρίσι και Νέα Υόρκη, ενδεικτικά...

Ως γνωστό το πείραμα στο πειραματόζωο Ελλάς, απέβλεπε άμεσα και έμμεσα στο κλείσιμο των περισσότερων μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Με μείωση της αγοραστικής δύναμης και του κυκλοφορούντος χρήματος, με αέναο μείωση μισθών και αέναη κλοπή συντάξεων. Άνευ αντίστοιχης μείωσης των προς τις τράπεζες υποχρεώσεων και αδύνατης εντός ευρώ μείωσης τον τιμών.
Έτσι παράλληλα και με την εξοντωτική φορολογία, έκλεισαν άπειρες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Με τερατώδη ανεργία, γενοκτονία κτλ.

Λογικά, αν κατέβεις από την κορυφή ενός βουνού, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βρεθείς πάλιν στην κορυφή, αν δεν ακολουθήσεις την αντίθετη της κατάβασης πορεία ανόδου.
Τουτέστιν απαιτείται πλην της αναδιάρθρωσης (ή διαγραφής του παράνομου χρέους), η σταδιακή επαναφορά μισθών και συντάξεων, ώστε να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη του Ελληνισμού και το κυκλοφορούν χρήμα στην αγορά.

Η αξιωματική και λοιπή “αντιπολίτευση”
Η κ. Ντόρα; Μπακογιάννη, “εγκλωβισμένη” στην ιδεολογία της, ενώ παλαιότερα επεσήμανε την ανάγκη επαναλειτουργίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (λέγοντας πόσους θα απασχολήσουν οι “επενδύσεις”, 10.000, 100.000, σε σχέση με τα 4.000.000 πραγματικών ανέργων), αυταπατήθηκε κατά τη γνώμη μου, θεωρώντας ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνον με μείωση της φορολογίας. Που προφανώς και αυτή απαιτείται.

Είναι όμως προφανές, ότι ούτε αύξηση μισθών και συντάξεων, ούτε μείωση φορολογίας, ούτε ανταγωνιστικότητα μπορεί πλέον να επιτευχθεί σε μία αφανισμένη εντός ευρώ, υπόδουλη μνημονιακή Ελλάδα.

Με συμπέρασμα ότι η Ελλάδα μπορεί να σωθεί οικονομικά μόνον εκτός ευρώ και με παράλληλη καταγγελία του απεχθούς και επαχθούς χρέους. Όμως ως γνωστόν το ευρώ ταυτίζεται πλέον με την παρούσα “ δημοκρατική” ΕΕ.

Οι όλοι μαζί, η γερμανική Ελλάδα  “μπορεί”
Έτσι και επιπλέον για να σωθεί ο Ελληνισμός και από τον νεοταξικό εξισλαμισμό της Καλλεργικής παρούσας ΕΕ καταστροφής τους Έθνους μας, απαιτείται και έξοδος από την ΕΕ.

Και στους κινδυνολόγους για τη λύση αυτήν, η απάντηση είναι απλή. Εντός ίσον εξολόθρευση και εκτός ίσον σωτηρία.
Χειρότερα από ό,τι συμβαίνουν εντός ΕΕ δεν είναι δυνατόν να συμβούν εκτός, από την και ήδη καταρρέουσα «δημοκρατική» Καλλεργική ΕΕ. Που ήδη μετατρέπει την Ελλάδα σε Ισλαμική αποθήκη λαθρομεταναστών.

Ευριπίδης Μπίλλης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Ευρωπαίοι -και, εν προκειμένω, οι Γερμανοί- εμπαίζουν την Ελλάδα. Ταυτόχρονα τη λεηλατούν, αλλά δεν νιώθουν αρκετά ικανοποιημένοι ούτε από αυτό. Ισως επειδή νομίζουν ότι ξεπληρώνουν γραμμάτια του παρελθόντος, ίσως λόγω των ευρύτερων γεωπολιτικών σχεδιασμών τους, θέλουν να την αποτελειώσουν, καθιστώντας την αποθήκη ανθρώπων. Επιθυμούν να της αλλάξουν τη σύνθεση του πληθυσμού, να αλλοιώσουν τον πολιτισμό της, να την αποχριστιανίσουν και να παραμείνουν σε αυτούς, διαθέσιμα σαν λάφυρα πολέμου, ο ηλιόλουστος χώρος, τα νησιά του αρχιπελάγους μας και τα ακίνητα των εξαθλιωμένων Ελλήνων.

Στο ντεκόρ θα βρίσκεται ένας πολυεθνικός πολτός με τον δίσκο ανά χείρας, που θα εξυπηρετεί τους δυτικούς πελάτες των εστιατορίων και των τουριστικών καταλυμάτων.

Τα συμπεράσματα αυτά μπορεί να ηχούν σκληρά στα ώτα εκείνων που έχουν συνηθίσει να ακούν εύηχα ψεύδη, αλλά ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στηρίζονται σε χειροπιαστά στοιχεία, τα οποία δεν είναι δυνατόν να αντικρουστούν.

Το ζήτημα των προσφύγων, που έχει πλήξει την οικονομία, την υγεία, τη δημόσια τάξη και την ασφάλεια της χώρας μας, αποτελεί μια τρανή απόδειξη της άθλιας και υποκριτικής στάσης που τηρεί η εκγερμανισμένη Ε.Ε. προς την Ελλάδα.

Ενώ η κατάσταση που βιώνουν οι Ελληνες είναι τραγική και οι μετεγκαταστάσεις προσφύγων από την Ελλάδα προς τις ευρωπαϊκές χώρες γίνονται με το σταγονόμετρο, οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ενωσης θέλουν να επανενεργοποιήσουμε την κατάπτυστη Συνθήκη του Δουβλίνου, που προβλέπει επαναπροωθήσεις λαθρομεταναστών από τις χώρες της Ε.Ε. προς τα σημεία εισόδου!

Ως γνωστόν, ένα από τα βασικότερα σημεία εισόδου των προσφύγων και των λαθρομεταναστών είναι η Ελλάδα.

Οι πολιτικές δυνάμεις της πατρίδας μας οφείλουν να αντιμετωπίσουν με ενιαία γραμμή και ανυποχώρητο τρόπο την πρόκληση. Το Μεταναστευτικό πλήττει τον πυρήνα του εθνικού βίου και η κλιμάκωσή του απειλεί τη ζωή, την ασφάλεια και τον πολιτισμό του λαού μας.

Οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να χαίρουν της εμπιστοσύνης μας σε αυτό το ζήτημα. Μας αντιμετωπίζουν ως χώρο, όχι ως χώρα.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου
... ο Έλληνας πορεύεται στο δύσκολο σημερινό κόσμο με Παιδεία που τον στραβώνει παρά τον φωτίζει, άσχετα αν το τεχνικό μέρος των γνώσεων μπορεί να είναι υψηλό. Οπότε μην έχοντας τα όπλα εκείνης της γνώσης που αναπτύσσει την αυτογνωσία και την κριτική σκέψη (αρχαία κείμενα, τραγωδία, αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ψυχολογία, λογοτεχνία, ιστορία κ.α.) δεν μπόρεσε να αμυνθεί στη λαίλαπα της χειραγώγησης που τον κατέκλυσε.
Αλλά και σε όλα αυτά αν δεν είχε εντρυφήσει, αν του είχαν αφήσει ανόθευτη την αυθεντική λαϊκή ψυχή του, πάλι θα έβρισκε τον τρόπο να αμυνθεί. Δυστυχώς όμως τον εκμαύλιζαν και τον αλλοτρίωναν επί δύο σχεδόν αιώνες (με κρεσέντο τα τελευταία 40 χρόνια), ώστε σημαντικό κομμάτι του έχει χάσει την εσώτατη ελληνική ταυτότητά του, που ως τέτοια είναι ίδια ανά τους αιώνες.
Το να “σπάσουμε” όλους τους κωδικούς χειραγώγησης λαών που εφαρμόζει επάνω μας η Νέα Τάξη (διαμορφωμένους ασφαλώς από μυστικά think-tank ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, ιστορικών, επικοινωνιολόγων και άλλων συναφών ειδικοτήτων), θα πρέπει να είναι ένα πρωταρχικό -και επείγον- μέλημα όσων μπορούν να εντάξουν στη φαρέτρα με τα αντισυστημικά βέλη τους και την αντιχειραγώγηση. Αυτή είναι μία άκρως αποτελεσματική πράξις αντίστασης στα σχέδια της Νέας Τάξης για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα.

Έτυχε να ασχοληθώ με το θέμα από τα τέλη του 2013 και ένα σύνολο από δεκατέσσερις μεθόδους (κωδικούς) που μπόρεσα τότε να ανιχνεύσω με κριτική σκέψη και μόνο, τις έχω καταγράψει στο βιβλίο “Νίκη της Δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα”, του οποίου το εξώφυλλο αυτόβουλα προβλήθηκε στο “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους” σε προηγούμενο άρθρο μου.

Μετά από αυτήν την προβολή, ίσως από τύχη ίσως από μελέτη, ανακινήθηκε ένα ενδιαφέρον (είδα δύο σχετικά άρθρα στο διαδίκτυο), για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητές του , που είναι ακριβώς οι μέθοδοι χειραγώγησης που χρησιμοποιεί το Παγκόσμιο Σύστημα ή αλλιώς ΝΠΤ, ενάντια στους λαούς. Αναφέρομαι στο βιβλίο όχι προς διαφήμισή του, (αν και αυτό δεν είναι μεμπτό), αλλά επειδή αρκετά κομμάτια αυτού του άρθρου, είναι αποσπάσματα από τη σχετική ενότητα.

Τα θεμέλια για την αποτελεσματική χειραγώγηση ατόμων και κοινωνιών, ανάγονται στην ψυχολογία του βάθους, που ξεκίνησε με τους S. Freud και C. Jung. Ωστόσο, ήταν το περίφημο πείραμα ενός άσχετου προς την ψυχολογία του βάθους Ρώσου φυσιολόγου, του Ιβάν Παυλώφ, που έδειξε ότι ο εγκέφαλος μπορεί να “προγραμματιστεί”.

Ξέρετε: το σκυλί, το κουδουνάκι στιγμές πριν την τροφή, η τροφή. Μετά από κάποιο αριθμό επαναλήψεων το σκυλί, ακούγοντας το κουδουνάκι εμφάνιζε έκκριση σάλιου, σαν να του “μύριζε” τροφή, ενώ τροφή δεν υπήρχε. Ο εγκέφαλός του είχε προγραμματιστεί να συνδέει το κουδουνάκι με την τροφή!

Στη συνέχεια αναπτύχθηκε ολόκληρος κλάδος της επιστήμης της ψυχολογίας, (κυρίως από τον Αμερικανό Fr. Skinner) ο λεγόμενος μπιχεβιορισμός, που μελέτησε και ανέπτυξε όλη αυτήν τη μεθοδολογία με την οποία η ανθρώπινη συμπεριφορά (behaviour, εξ'ου και behaviour-ism) με κατάλληλες μεθόδους μπορεί να προγραμματιστεί και συνεπώς να ελεγχθεί. Από εκεί και πέρα η ΝΠΤ το “έτρεξε το θέμα” προς όφελός της, όπως βέβαια “τρέχει” προς όφελός της κάθε σημαντική επιστημονική ανακάλυψη.

Ενώ γραφόταν το παρόν άρθρο ανίχνευσα άλλες 6 τεχνικές ή μεθόδους χειραγώγησης, που σημαίνει ότι φθάνουμε σε ένα σύνολο είκοσι κωδικών. Και πάλι όμως το θέμα δεν έχει εξαντληθεί, επειδή οι μέθοδοι-κωδικοί χειραγώγησης διαρκώς πληθύνονται, εμβαθύνονται και τελειοποιούνται από τη Νέα Τάξη. Οπότε αποτελεί αδήρητη αντιστασιακή ανάγκη το να τους “σπάσουμε” άμεσα όλους, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Τους ονομάζω κωδικούς, επειδή είμαι σίγουρη ότι η “δουλειά” είναι πολύ συστηματοποιημένη και συμβαίνει αυτό που στα αγγλικά λέγεται back-up. Δηλαδή εκτός από τις ομάδες μελέτης, λειτουργούν και ομάδες υποστήριξης. Παραδείγματος χάριν, οι “επί κεφαλής” εντέλλονται: “Στην Ελλάδα εφαρμόσαμε τους κωδικούς 4-7-13 [Εδώ τους έχουν εφαρμόσει όλους! Γι αυτό και είμαστε το υπ' αριθμόν ένα πείραμα χειραγώγησης στον πλανήτη!]. Η ομάδα υποστήριξης να παρακολουθεί την εξέλιξη των κωδικών”.

Κατά πόσο δηλαδή πλησιάζουν τον προκαθορισμένο στόχο, διαφορετικά να τροποποιούνται ή να αλλάζουν, ώστε το “πρόγραμμα” να προχωράει απρόσκοπτα. Αν αυτά τα θεωρείτε υπερβολή, εμβαθύνοντας τη γνώση για τις τεχνικές που εφαρμόστηκαν “επάνω” μας από την αρχή του “προγράμματος” και συνεχίζουν, θα πειστείτε πως έτσι είναι τα πράγματα.

Δυστυχώς, και θα έλεγα πώς δεν υπάρχουν απλώς ενδείξεις, αλλά -όπως θα φανεί στη συνέχεια- αποδείξεις, το πρόγραμμα χειραγώγησης έχει εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα. Βέβαια μέχρι στιγμής, γιατί οι Έλληνες ήταν, είναι και θα είναι απρόβλεπτοι. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπάσουν τη χειραγώγηση. Και θα βοηθηθούν αρκετά, αν διαδοθεί ευρύτατα η γνώση των μεδόδων της και των ψυχονοητικών διεργασιών που ανακινούν μέσα σε κάθε άνθρωπο, μέσα σε κάθε πολίτη.

Θα πρέπει, όσοι μπορούμε, να παλέψουμε με νου και ψυχή για να μεταφέρουμε αυτήν τη γνώση σε αυτούς που παρέμειναν Έλληνες, επειδή ασφαλώς υπάρχουν παντός τύπου άνθρωποι στην Ελλάδα, όπως αυτοί που για κάποιο προσωπικό όφελος πουλάνε την πατρίδα τους, ακόμα και την ψυχή τους. Αυτούς ας τους ξεχάσουμε, είναι ανεπίδεκτοι αυτογνωσίας και συνεπώς αλλαγής.

Υπάρχει ένας μηχανισμός μέσα στο ανθρώπινο υποσυνείδητο που μπλοκάρει το να δει κάποιος τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι, δηλαδή μπλοκάρει την αυτογνωσία, ειδικά όταν, “κοιτάζοντάς τον καλά”, θα δει μια μουτζούρα. Η μεγάλη Karen Horney, η πλέον αξιόλογη συνεχιστής του έργου των Freud και Jung, που όμως δημιούργησε δική της σχολή (επιστημονική μέθοδο), είχε ονομάσει αυτό το μηχανισμό “Iδεατή Εικόνα” *.

Όσοι δεν αντέχουν την πραγματική επίγνωση του εαυτού τους, δημιουργούν γι αυτόν μια ιδεατή εικόνα, με χίλια δυο ωραία “χρώματα-εκλογικεύσεις”, π.χ. “Είμαι ένας θαυμάσιος πατέρας και πρέπει να αγωνιστώ για τα παιδιά μου. Για όσα πεινάνε ας ασχοληθεί το Κράτος” ή “Αφού όλοι “κονομάνε” κλέβοντας, το κορόιδο θα παραστήσω εγώ, ένας τόσο ανοιχτόμυαλος άνθρωπος;” και πολλά άλλα, εντελώς προσωπικά για τον καθένα και την ψεύτικη εικόνα που φτιάχνει για τον εαυτό του.

Για τους αλλοτριωμένους από το Σύστημα, ή παραδομένους σε αυτό, η αποχειραγώγηση είναι σίγουρα κάτι το εντελώς αδιάφορο. Θα υποταχθούν σε έναν καθαρό τρόπο ζωής, όταν όλη η υπόλοιπη κοινωνία αλλάξει και θεσμικά δεν επιτρέπει τις λαμογιές και τις ατασθαλίες τους.

Ο Έλληνας όμως που, άθελά του, έχει υποστεί αυτές τις άκρως επιστημονικές μεθόδους χειραγώγησης και έχει “προγραμματιστεί” από αυτές, αυτός μπορεί να αλλάξει. Αν η γνώση είναι δύναμη, η αυτογνωσία είναι πολλαπλάσιό της. Επειδή αυτή, ρίχνοντας φως στα βάθη της ψυχής, αλλάζει τον άνθρωπο, πάντα με την προϋπόθεση ότι αυτός θέλει να “κοιτάξει μέσα του”. Και τότε αλλάζει η κοινωνία. Και τότε αλλάζει το πολιτισμικό πρότυπο.

Η ανθρωπότητα, και ας μιλήσουμε κυρίως για εμάς τους Έλληνες δεν έχουμε συλλάβει -τώρα, με όλα αυτά, ίσως αρχίσουμε να κατανοούμε- πόσο μεγάλης σημασίας είναι η προτροπή των Δελφών: “Γνώθι σαυτόν-Γνώρισε τον εαυτό σου.” Και ίσως, επί τέλους, συνειδητοποιήσουμε -και όχι μόνο να το λέμε στα λόγια- πόσο μεγάλοι ήταν οι πρόγονοί μας. Ώστε, από τη ρίζα της δικής τους συνείδησης και του πολιτισμού τους, να θρέψουμε το δέντρο ενός νέου, γεννημένου από αυτή τη ρίζα, πολιτισμού.

Αφού, βέβαια, κλείσουμε τα αυτιά στις κακόηχες σειρήνες του τύπου “πρέπει να γίνουμε Ευρωπαίοι” και τις λοιπές, μειονεκτικές έναντι του δικού μας πολιτισμού, ψευτο-διανοουμενίστικες απόψεις. Από αυτή τη ρίζα του ελληνικού πολιτισμού άντλησαν χυμούς όλοι οι μεγάλοι διανοητές της Ευρώπης και δημιούργησαν αυτό που λέμε ευρωπαϊκό πολιτισμό, κατά πολύ υποδεέστερο της αρχαίας ελληνικής συνείδησης και σκέψης και του εν γένει πολιτισμού.

Εκτός αν κάποιος θεωρεί ως “πολιτισμική υπεροχή” την σημαντικά καλή οργάνωση του Κράτους που έχουν επιτύχει οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, επίσης το ότι τα μέλη τους είναι αρκετά νομοταγείς και εκδηλώνουν μια εξαιρετική, αλλά τυπική ευγένεια. Α ναι, και ότι ο Δια-φωτισμός έφερε τα “φώτα” των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Είναι γνωστές οι θέσεις του H. Kissinger: πρέπει να πλήξουμε τους Έλληνες στις πολιτισμικές τους ρίζες, τη γλώσσα, τη θρησκεία , την παράδοση. Τέτοια πλήγματα “εκτελούνται”, κατ' εξοχήν, στο “πεδίο βολής” της Παιδείας. Η μεγάλη επίθεση άρχισε από τη τη δεκαετία του 80, όταν “ο κατάλληλος” άνθρωπος αναρριχήθηκε στην κατάλληλη θέση. Μεθοδικά, προγραμματισμένα, βήμα-βήμα, ξηλώθηκαν μέσα από τον Έλληνα όλες οι ρίζες του, που ποτέ εξ' άλλου το ελληνικό Παιδαγωγικό σύστημα δεν είχε φροντίσει να τις κάνει πολύ βαθιές.

Συνεπώς είναι δεδομένο και το γνωρίζουμε όλοι, ότι ο Έλληνας πορεύεται στο δύσκολο σημερινό κόσμο με Παιδεία που τον στραβώνει παρά τον φωτίζει, άσχετα αν το τεχνικό μέρος των γνώσεων μπορεί να είναι υψηλό. Οπότε, μην έχοντας τα όπλα εκείνης της γνώσης που αναπτύσσει την αυτογνωσία και την κριτική σκέψη (αρχαία κείμενα, τραγωδία, αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ψυχολογία, λογοτεχνία, ιστορία κ.α.) δεν μπόρεσε να αμυνθεί στη λαίλαπα της χειραγώγησης που τον κατέκλυσε.

Αλλά και σε όλα αυτά αν δεν είχε εντρυφήσει, αν του είχαν αφήσει ανόθευτη την αυθεντική λαϊκή ψυχή του, πάλι θα έβρισκε τον τρόπο να αμυνθεί. Δυστυχώς όμως τον εκμαύλιζαν και τον αλλοτρίωναν επί δύο σχεδόν αιώνες (με κρεσέντο τα τελευταία 40 χρόνια), ώστε σημαντικό κομμάτι του έχει χάσει την εσώτατη ελληνική ταυτότητά του, που ως τέτοια είναι ίδια ανά τους αιώνες.

Στο υποκεφάλαιο του προαναφερθέντος πονήματος: “Η μεθοδολογία χειραγώγησης των λαών” (σελ.62-86) αναφέρονται 14 πολύ κρίσιμες μέθοδοι ή τεχνικές που εδώ, για έμφαση, τις ονομάσαμε “κωδικούς”. Τις αναφέρω μία προς μία, μαζί με τις πιο χαρακτηριστικές προτάσεις (πολλές φορές συντετμημένες) από το επεξηγηματικό κείμενο που συνόδευε καθεμιά, σε πλάγια γραφή. Οι τωρινές προσθήκες είναι σε όρθια γραφή.

1. Οι επεξεργασμένοι λεκτικοί κώδικες. (Έτσι ώστε να μη σημαίνουν, ούτε να φανερώνουν, αλλά να κρύπτουν.)
...Για τα πολύ σοβαρά θέματα οι λεκτικοί κώδικες επικοινωνίας έρχονται επεξεργασμένοι από τα προς τούτο επιτελεία της κορυφής της Συστημικής δομής και αναπαράγονται από τα, κατά εθνικούς τόπους, όργανα του Συστήματος, στην πολιτική, τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο. ...Θα ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα, αν όσοι αντιτίθενται στο Σύστημα εδώ στην Ελλάδα, ειδικά οι άνθρωποι των ΜΜΕ και του δημόσιου λόγου γενικά, άλλαζαν αυτούς τους γλωσσικούς κώδικες και χρησιμοποιούσαν τις πραγματικές έννοιες και λέξεις ή, τουλάχιστον, κατ' αντιπαράθεση των μεν προς τις δε.
Παραδείγματος χάριν, τα μνημόνια να αναφέρονται ως συμφωνητικά των όρων παράδοσης της Ελλάδος ή έστω: μνημόνια-τα συμφωνητικά των όρων παράδοσης της Ελλάδος, μεταρρυθμίσεις-οι κατεδαφίσεις των κοινωνικών και οικονομικών δομών της Ελλάδος, Ταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας- το Ταμείο εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας στο μεγάλο κεφάλαιο και τα παρόμοια. Θα είχε τεράστια δύναμη αυτή η συνεχής λεκτική αντιπαράθεση του ψέματος προς την αλήθεια στο μυαλό των απλών ανθρώπων, που βομβαρδίζονται ολημερίς με ένα λεκτικό κώδικα όχι απλώς πλύσης, αλλά απόπλυσης εγκεφάλου...
Αυτή η πρόταση τότε που έγινε ήταν σημαντική. Τώρα, λίγο-πολύ στο μυαλό όλων των Ελλήνων έχουν αποκωδικοποιηθεί οι “πειραγμένοι” λεκτικοί κώδικες επικοινωνίας, αλλά δε θα έβλαπτε κάθε αντιστασιακό κείμενο να αντιπαραθέτει πότε-πότε τις αληθείς λέξεις και έννοιες προς τις ψευδείς. Και ας προσέχουμε τι θα μας πλασάρουν και με ποιους λεκτικούς κώδικες, από δω και πέρα.

2. Η συγκάλυψη των αληθινών κινήτρων, (εννοείται του Συστήματος)
Ένα καλό παράδειγμα συγκάλυψης των αληθινών κινήτρων είναι η διάλυση της εθνικής συνείδησης, μέσω μιας διαστρεβλωμένης Ιστορίας (και άλλων τεχνικών), που την εμφανίζουν να έχει ως κίνητρο την ανάπτυξη της φιλίας των λαών και την άμβλυνση των εχθροτήτων.
Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η συγκάλυψη του αντεθνικού κινήτρου αλλοίωσης της θρησκευτικής και φυλετικής ομοιογένειας του ελληνικού πληθυσμού, διά της μόνιμης εγκατάστασης εδώ μουσουλμανικών αραβικών και ινδικών φυλών. Αυτό το Εθνικό έγκλημα, εμφανίζεται να έχει κίνητρα φιλανθρωπίας, αλληλεγγύης, καλοσύνης, ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και ό,τι άλλο, δήθεν “ωραίο και υψηλό”.
Και επιχειρείται για τα καλά εδραίωση αυτών των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα , μέσω ένταξής τους σε εργασία, περίθαλψη και εκπαίδευση, πράξεις που θα μπορούσαν ίσως να χαρακτηριστούν ως φιλανθρωπία μόνον αν ή Ελλάδα ήταν μια οικονομικά εύρωστη χώρα και με σχεδόν μηδενική ανεργία.
Επίσης, μέσω ανέγερσης Τζαμιών στην Αθήνα και στην υπόλοιπη επικράτεια. Ενώ, κάλλιστα, θα μπορούσαν να τους παραχωρηθούν διάσπαρτα μικρά, υπάρχοντα κτίσματα, ώστε να τονίζεται η προσωρινότητά τους. Σε αυτήν τη λύση πρέπει να επιμείνει ο ελληνικός λαός, μη αποδεχόμενος “νομοθετικά τετελεσμένα” πάρα πολύ διαβρωτικά της ίδιας της υπόστασής του ως διακριτού λαού.

Και τι πρόβαλε ως κίνητρο ο κ. Φίλης; Το εξω-φρενικό: τζαμιά αδειοδοτημένα από το Κράτος, αλλιώς κινδυνεύουμε να γίνουμε Γαλλία! Η δήλωση αυτή, εκτός από τη συγκάλυψη του αληθινού κινήτρου, (καθαρά προδοτικού, αν ως προδοσία θεωρήσουμε πολιτικές επιλογές συνειδητά ενάντιες προς το συμφέρον του ελληνικού λαού και την προφανή προς τούτο -προς το συμφέρον του- βούλησή του), εμπίπτει και σε άλλη μέθοδο χειραγώγησης, που θα αναφερθεί πιο κάτω: την καλλιέργεια φόβων μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Συνεχίζοντας ο κ. Φίλης την κατάμαυρη (με την πλήρη έννοια του όρου) στρατηγική του Συστήματος για αφελληνισμό των Ελλήνων, επιχρυσώνει τη μαυρίλα με παραπλάνηση θετικών τάχα παροχών και απόκρυψη του πραγματικού στόχου. Έμφαση, λέει, θα δοθεί στις ξένες γλώσσες και την πληροφορική!

Ε, βέβαια το Σύστημα θέλει πολύγλωσσους τους Έλληνες για να βρίσκουν εύκολα δουλειά σε άλλες χώρες και να “εκκενώνεται” η Ελλάδα. Θέλει και εξειδικευμένους εργατο-δούλους για τις Πολυεθνικές του. Αλλά δεν θέλει “Ολοκληρωμένους Ανθρώπους” , δεν θέλει Πολίτες. Γιατί αν τους ήθελε, η έμφαση στην εκπαίδευση θα ήταν στις ελληνικές ρίζες. Και τότε ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για Παιδεία.
(συνεχίζεται)

* Karen Horney: “Οι συγκρούσεις του εσωτερικού μας κόσμου” σε μετάφραση των διακεκριμένων Κυπρίων, κ.κ. Τάκη Ευδόκα (ψυχιάτρου) και Α.Χριστοφίδη, (εκδ. Α. Καραβία) (σελ.130-152).


Υ.Γ. Επιτρέπεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση αυτού του κειμένου, αφού ολοκληρωθεί η ανάρτησή του, καθόσον αποτελείται από τέσσερα μέρη (Α)-(Δ) και η με οποιοδήποτε τρόπο χρήση του. Κάτι περισσότερο: παράκλησις προς τούτο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Αντώνης Κρούστης

Δεν νοείται διαπλοκή εάν δε συμμετέχει ενεργά σ’αυτήν το κράτος. Για να θυμηθώ μια γνωστή ρήση που λέει: «Ελεύθερη οικονομία χωρίς Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει, Δημοκρατία όμως χωρίς Ελεύθερη οικονομία ποτέ».
Με λύπη διαπιστώνει κανείς ότι η κυβέρνηση της «Πρώτης φοράς…» διολισθαίνει στην απολυταρχία, με πλήθος από νομοθετήματα που περιορίζουν την ελευθερία των πολιτών στον οικονομικό στίβο και κατ’ επέκτασιν και στον κοινωνικό.

Το ξεκίνησε με το πογκρόμ των φόρων σε κάθε οικονομική δραστηριότητα, το συνέχισε με τις παρεμβάσεις της στη Δικαιοσύνη (σύμφωνα με ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων), το αναδεικνύει με την αντίληψη της περί Αριστείας στην Παιδεία και το αποδεικνύει απροκάλυπτα με τις πολιτικές της σκοπιμότητες στα ΜΜΕ.

Ισχυρίζεται με περισσή σοφία, ότι η διαφημιστική πίτα είναι 200εκ. και δεν μπορεί να αντέξει πάνω από 4 κανάλια. Προφανώς αγνοεί τον τρόπο να την αυξήσει. Άρα εγώ θα ορίσω, σκέπτεται, τη μοιρασιά στο όνομα της βιωσιμότητας σας. Για το καλό που θα σας κάνω λοιπόν, θα σας κλείσω σε ένα δωμάτιο χωρίς καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο και όποιος δώσει τα περισσότερα θα πάρει και την άδεια. Η μπίλια έκατσε κατά μέσο όρο περίπου στα 60 εκ ανά άδεια για να μοιραστούν διαφημιστική πίτα 50 εκ έκαστος. Αριστερά μαθηματικά!

Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα κέρδη (αν υπάρχουν) από μια τέτοια επιχείρηση δεν ξεπερνούν τα 2εκ το χρόνο, η απόσβεση μόνο της άδειας θα ξεπεράσει τα 30 χρόνια. Τους βρίσκεται ανόητους τους 4 επιχειρηματίες να δαπανήσουν τόσα χρήματα γνωρίζοντας ότι μπορεί να μην τα πάρουν και ποτέ, τουλάχιστον όσο βρίσκονται στη ζωή; Δυο λύσεις υπάρχουν, η δεν θα τα δώσουν ποτέ ή θα τα πάρουν με άλλο τρόπο. Ο χρόνος θα φανερώσει τι από τα δυο θα συμβεί ή και τα δύο.

Αφού ήδη είναι γνωστό ότι ο ένας εκ των τεσσάρων αναλαμβάνει δημόσια έργα που του δίνει η κυβέρνηση και ο άλλος θα συνεργαστεί με πρώην καναλάρχη-εργολάβο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο «Ρομπέν των Δασών» της Ελλάδος, ήδη σκέπτεται το επόμενο ψέμα που θα πει στα πλήθη που ανοήτως θα τον χειροκροτούν, για την αθέτηση του λόγου περί καταβολής του ποσού σε ευπαθείς ομάδες.

Όταν όμως τελειώσουν και τα τελευταία επικοινωνιακά απροσανατολιστικά χαρτιά του «Μάο της Ελλάδος», τότε όλοι θα καταλάβουν τι εννοούν οι δανειστές μας όταν λένε ότι δεν θα πάρει φράγκο από την πρώτη αξιολόγηση, λίγο πριν κλείσει η δεύτερη, αν δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που εκσυγχρονίζουν το ελληνικό κράτος σε μια δυτικού τύπου οικονομία.

Τότε θα φανεί και το δεύτερο παράγωγο της κόκκινης απολυταρχίας που είναι η εξαθλίωση.

Πηγή Fileleftheros1966


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης 
Πολιτικός αναλυτής

Πριν λίγες εβδομάδες σε βαγόνι συρμού του μετρό ένα νέο παιδί επιχείρησε να αφαιρέσει τον πυροσβεστήρα του βαγονιού και να τον βάλει στο σακίδιο του. Αντιδράσαμε τρεις άνθρωποι από τους τριάντα περίπου επιβάτες και αποτρέψαμε την «αφαίρεση». Οι υπόλοιποι συνεπιβάτες καμία αντίδραση. Παντελώς απαθείς, «αφάσιοι» (για να χρησιμοποιήσω παλαιότερη έκφραση).

Παρατηρώ αρκετά νέα παιδιά να έχουν στα σακίδια τους χειρολαβές, που έχουν προφανώς αφαιρέσει από τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ. Ομοίως καμία αντίδραση από οποιονδήποτε. Παρατηρώ σε λεωφορεία και στα βαγόνια του μετρό να έχουν αφαιρέσει μέχρι και το σφυράκι (χρησιμοποιείται σε έκτακτη ανάγκη για θραύση παραθύρων-εξόδων ανάγκης).

Τι άραγε συμβαίνει με αυτήν την απλοϊκή μορφή πλιάτσικου δημόσιας περιουσίας; Ανάγεται στην έλλειψη παιδείας-μόρφωσης-κουλτούρας; Σχετίζεται με το γενικότερο σε Ελλάδα, αλλά και Παγκοσμίως, κλίμα αυξανόμενης ανομίας; Έχει να κάνει με την έλλειψη ελέγχου και αυτοελέγχου;
Συνδέεται με την έλλειψη προτύπων ή συνδυάζεται με την προβολή λανθασμένων προτύπων; Αναφέρεται στην έλλειψη σεβασμού ή (στην καλύτερη περίπτωση) στην άγνοια εννοιών όπως Δημόσια περιουσία, Δημόσιο αγαθό, Δημόσιο συμφέρον;

Τις τελευταίες μέρες «ζήσαμε» τη γνωστή διαδικασία για την χορήγηση αδειών σε ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα. Παράλληλα παρακολουθούμε και τις διαδικασίες της Επιτροπής της Βουλής που διερευνά τη δανειοδότηση των κομμάτων και των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης). Δύο διαδικασίες που αντικειμενικά συνδέονται, δυο διαδικασίες που αλληλοσχετίζονται.

Δύο διαδικασίες που αναδεικνύουν κάποια από τα αίτια των φαινομένων της Ελληνικής παθογένειας.

1. «Πάμε να πληρώσουμε λύτρα για να συνεχίσουν τα κανάλια να λειτουργούν όπως πρέπει σε μία σύγχρονη δημοκρατία. Αυτά τα λύτρα πάμε να διαπραγματευτούμε σήμερα», δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΣΚΑΪ Κώστας Κιμπουρόπουλος, προσερχόμενος στην δημοπρασία για τις τηλεοπτικές άδειες.

2. Την αναχρηματοδότηση των θαλασσοδανείων του ΔΟΛ από τις τράπεζες χωρίς την παραμικρή διασφάλιση των ιδρυμάτων παραδέχθηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ο διευθύνων σύμβουλος του εκδοτικού οργανισμού, Παναγιώτης Ψυχάρης, ομολογώντας ότι υπέγραψε «αέρα» 15 εκ. ευρώ. Ο γιος του Σταύρου Ψυχάρη προέβη στην πρωτοφανή αυτή αποκάλυψη κατά τη διάρκεια ερωτήσεων που του έθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής, Σωκράτης Φάμελλος.
«Που τα βρήκατε τα 15 εκ. ευρώ;» ρώτησε στο πλαίσιο της εκπληκτικής αυτής στιχομυθίας ο κ. Φάμελλος για να του απαντήσει ο κ. Ψυχάρης: «δεν είπα ότι τα έχω, είπα ότι υπέγραψα για 15 εκ. ευρώ. Υπέγραψα εγγυήσεις…»
«Με τι υπογράψατε;» επέμεινε ο κ. Φάμελλος.
«Με αέρα!» απάντησε αποστομωτικά ο κ. Ψυχάρης.
«Είπατε αέρα; Υπογράψατε με αέρα; Με τι εχέγγυο;» ξαναρώτησε ο κ. Φάμελλος
«Με την υπογραφή μου…» παραδέχτηκε ο κ. Ψυχάρης

Τι συμπέρασμα θα έβγαζε ένα νέο παιδί από τα προαναφερόμενα; Πόσο λειτουργούν ως πρότυπα για τα νέα παιδιά αυτοί οι δύο ( και όχι μόνον αυτοί οι δύο) κύριοι;

Ο κ. Κιμπουρόπουλος μιλάει για λύτρα. Πάει αυτός και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, να νοικιάσει ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ, και το κόστος της ενοικίασης μας το παρουσιάζει ως λύτρα. Πως μπορεί κάποιος να εμπιστευθεί την ενημέρωσή του-την αναψυχή του-την εν πολλοίς διαπαιδαγώγηση των παιδιών του σε φορείς τέτοιων αντιλήψεων;

Αλλά ας θυμηθούμε πως κάλυψαν τις συγκεντρώσεις-συλλαλητήρια για το δημοψήφισμα το 2015 τα ιδιωτικά κανάλια και η δημόσια τηλεόραση. Το συλλαλητήριο για το ΟΧΙ έγινε στις 29/6 και για το ΝΑΙ στις 30/6.

Ιδού πώς αντιλαμβάνονται κάποιοι τη δημοκρατία. Ειδικά η συμπεριφορά του καναλιού, που εκπροσωπεί ο κ. Κιμπουρόπουλος, δεν την συναντήσαμε ούτε στη Σοβιετία σε περίοδο παντοδυναμίας του Στάλιν.

Ο κ. Ψυχάρης «.. είπα ότι υπέγραψα για 15 εκ. ευρώ. Υπέγραψα εγγυήσεις…». Πόσοι από τους περίπου 7000 συνανθρώπους μας, που αυτοκτόνησαν λόγω της κρίσης, θα είχαν αποφύγει το απονενοημένο διάβημα τους, αν είχαν την ίδια δυνατότητα με τον κ. Ψυχάρη; Ή ακόμα πόσοι από τους γονείς των παιδιών (με την παραβατική συμπεριφορά που περιέγραψα) θα είχαν αποφύγει είτε να κλείσουν την μικροεπιχείρησή τους, είτε να μην βρεθούν στην ανεργία αφού οι εργοδότες τους θα εξασφάλιζαν, όπως ο κ Ψυχάρης «αεράτες» τραπεζικές εγγυήσεις;

Η σχέση κάποιων ιδιοκτητών ΜΜΕ-πολιτικών-τραπεζών αναδεικύεται διαρκώς. Το κουβάρι της διαπλοκής δεν έχει ακόμα ξετυλιχτεί πλήρως. Προφανώς οι ιδιοκτησίες κάποιων καναλιών και των μεγαλοστελεχών τους-ορισμένοι Πολιτικοί, αλλά και κάποιοι Τραπεζίτες καθώς και ορισμένοι «Μεγαλοεπιχειρηματίες» ταυτίζονται με την θέση ,που ο Μονάρχης της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄, είχε εκφράσει με την ιστορική φράση "Το κράτος, είμαι εγώ" (L'État, c'est moi).

Θεωρούν το κράτος ιδιοκτησία τους. Τη Δημόσια περιουσία μπορούν να τη διαχειρίζονται κατά τα ατομικά τους συμφέροντα. Τα Δημόσια αγαθά υπάρχουν είτε για να ιδιωτικοποιούνται (συγγνώμη να «μεταρρυθμίζονται...), είτε να χρησιμοποιούνται για ιδιωτικά συμφέροντα. Οι ζημίες των επιχειρήσεων τους-τα χρέη των κομμάτων τους θα πρέπει είτε να κοινωνικοποιούνται (και να αναλαμβάνει το βάρος τους ο λαουτζίκος), είτε να κουρεύονται (διαβάστε δηλώσεις Άδωνι Γεωργιάδη - Νότη Μηταράκη για τα χρέη της ΝΔ.

Για να πετύχουν ανέτως τους στόχους «ελέγχουν»-χειραγωγούν και την πληροφόρηση. Στόχος η απώλεια προσανατολισμού του ατόμου, η προϊούσα παθητικοποίηση του πληθυσμού. Η μετάλλαξη του ανθρώπου από Πολίτη σε Υπήκοο.

Βεβαίως το φαινόμενο δεν είναι Ελληνικό, αλλά παγκόσμιο. Προσεγίζεται με τον όρο «πολιτική πανούκλα». Σε παλαιότερο σημείωμα είχαμε αναφέρει:.. Ο νεοπαγής αυτός όρος στην πολιτική επιστήμη εξετάζει τον ρόλο του ατόμου, άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενο, ως υποκειμένου στα ζητήματα της πολιτικής συμπεριφοράς-της άσκησης της πολιτικής και όχι μόνον εξουσίας. Είναι αποδεκτό, ότι κάθε πράξη-κάθε ενέργεια μας έχει ως αίτιο εμφάνισης της, την οικονομία. Είναι, όμως, εμποτισμένη από πολιτική δυνητικότητα, δηλαδή μπορεί να επιφέρει άμεσα ή έμμεσα πολιτικά αποτελέσματα. Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, να εξετάσουμε όχι μόνον τη συμπεριφορά των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αλλά και των ατόμων σε αυτές τις περιόδους της κρίσης. Μόνον έτσι διαμορφώνεται πληρέστερα η εικόνα της κοινωνίας, που βιώνει την οποιαδήποτε κρίση...

Δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, άτομα που παρεισφρύουν σε κάθε δραστηριότητα με καθορισμένη ιεραρχική δομή, ώστε να αποκτήσουν την πολυπόθητη ισχύ . Με όπλο αυτήν την ισχύ απλώνουν το δίχτυ της Πολιτικής πανούκλας αλλοτριώνοντας συνειδήσεις και ανθρώπους. Στόχος τους να παθητικοποιήσουν τον μέσο άνθρωπο, να τον μετατρέψουν σε άβουλο-άπραγο-έρμαιο των καταστάσεων (που οι ίδιοι προκαλούν και επιβάλλουν), αφυδατωμένο συναισθηματικά/αξιακά/πνευματικά, χωρίς ταυτότητα, μια ετεροκίνητη «προσωπικότητα», μέχρι τον πλήρη εξανδραποδισμό του.
Μόνον έτσι θα μπορούσαν να διασφαλίσουν είτε την γενικευμένη απάθεια, είτε τις χλιαρές και ανεπαρκείς αντιδράσεις, μπροστά στα κατά καιρούς εγκλήματά τους.

Ο βάκιλος της πανούκλας μπορεί να είναι χρόνια κοιμισμένος μέσα στα έπιπλα, στα ρούχα, στο υποσυνείδητο μας . Και κάποια στιγμή ξυπνά και ξαναφέρνει τη δυστυχία. Οι άνθρωποι πρέπει πάντα να επαγρυπνούν για μια πολιτική «πανούκλα» που μπορεί να εισβάλλει τόσο ξαφνικά στη ζωή τους. Και φυσικά να είναι έτοιμοι να την «αναγνωρίσουν» και να την «αντιμετωπίσουν». Στροφή και επιμονή, στην αντικειμενική ενημέρωση/πληροφόρηση, στην παιδεία και ορθή χρήση της γνώσης.

Ας μην ψέγουμε,λοιπόν, τόσο εύκολα μόνον τους νέους για τις παραβατικές τους συμπεριφορές. Ας ψαχτούμε όλοι μας μήπως είμαστε και εμείς φορείς της πολιτικής πανούκλας.

Ας αναρωτηθούμε πως στήθηκε το Ελληνικό Κράτος μετά το τέλος του Β΄Παγκόσμιου πολέμου. Ένα από τα ελάχιστα Κράτη που υπέφερε και από εμφύλιο σπαραγμό. Ένα από τα ελάχιστα Κράτη, που δεν τιμώρησε όσο έπρεπε τους δωσίλογους, τους συνεργάτες του κατακτητή. Ένα κράτος,που «χτίστηκε» από τους νικητές και για πολλά χρόνια δεν αγκάλιασε τους ηττημένους. Αντίθετα τους καταδίωξε, τους έστειλε εργάτες στη Δύση, τους στέρησε τη δυνατότητα να προσφέρουν στην πατρίδα και από Δημόσιες θέσεις. Παίζοντας με τις ανθρώπινες αντοχές υποχρέωσε πολλούς από τους ηττημένους να ανταλλάξουν την αξιοπρέπεια τους-την ιδεολογία τους-τα πιστεύω τους με την οριακή επιβίωση τους. Την στιγμή που στην πράξη επιβράβευε συνεργάτες των κατακτητών.

Πώς να αγαπήσεις, πώς να σεβαστείς ένα τέτοιο κράτος;

Κι όμως επειδή αγαπάμε την πατρίδα, επειδή είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας είμαστε υποχρεωμένοι να δομήσουμε από την αρχή το Ελληνικό κράτος. Να επανασυστήσουμε το κράτος μας. Με πλήρη συνείδηση ότι το κράτος δεν θα πάψει να είναι ένας από τους υπάρχοντες κοινωνικούς μηχανισμούς. Χρειαζόμαστε ένα restart. Ας παραδειγματισθούμε και από άλλους λαούς, που σε εξ ίσου δύσκολες συνθήκες πέτυχαν. Να κρατήσουμε τις πολιτικές μας διαφορές-τις διαφορετικές μας ιδεολογίες, αλλά να συμφωνήσουμε σε μια κοινή στρατηγική. Μπορούμε και το οφείλουμε και στην ιστορία μας, και στις επερχόμενες γενιές. Ας το τολμήσουμε.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
skouterisd@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Δεν είναι μόνον ότι τα εισηγείται το διευθυντήριο των τοκογλύφων στις Βρυξέλλες, είναι ότι το αξίζουμε κιόλας!

Ρε σεις, η καμόρα που λέγεται κυβέρνηση σκοπεύει να δώσει τις άδειες για τα κανάλια σε έναν προφυλακιστέο για σύσταση συμμορίας, σε έναν παλιό στην βρώμικη πιάτσα εργολάβο, ο οποίος κατηγορείται απ΄ τον κατακαημένο κυβερνητικό συνεταίρο, και κουμπάρο του,  για κατοχή μαύρου χρήματος, σε έναν εφοπλιστή που πριν λίγες ημέρες η ίδια η κυβέρνηση-καμόρα είχε διαρρεύσει πως δεσμεύεται η περιουσία του και σ' έναν κομπιναδόρο εσχατόγερο που όλο και κυκλοφορεί με την γυναίκα-κόρη που αγόρασε προ ετών, και όλο και συχνάζει ύποπτα σε γυμναστήρια και αθλητικούς χώρους.

Αυτή θα είναι η νέα διαπλοκή.
Ή αλλιώς, οι νέοι διαμορφωτές και τσομπαναραίοι της κοινής γνώμης. 
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ  "ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟΣΟ ΑΙΣΧΡΑ" ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. 

Αυτά βλέπουν εκεί στις Βρυξέλλες και ετοιμάζονται να μας ράψουν ένα κουστουμάκι άλλο πράμα!
Σου λένε οι άνθρωποι (λέμε και καμιά να περνάει η ώρα)  "Ετούτοι δεν έχουν τον θεό τους. Η έννοια "διαφθορά" έχει χάσει το νόημά της.  Πρέπει να την λέμε "Ελλάδα" για να συνεννοούμαστε!"

Τώρα, πού φταίμε εμείς και μας αξίζουν μνημόνια μέχρι θανάτου
Μα είναι φανερό. Τά 'χουμε πει και τά 'χουμε ξαναπεί. 
Βλέπεις βουλευτή ή υπουργό; Μη πας να του σφίξεις το χέρι. Πάρε μιά πέτρα από κάτω και κυνήγα τον σαν κοπρόσκυλο.
Σου λέει ο "αρμόδιος" υπουργός-κοπρόσκυλο: "Εγώ εφαρμόζω τον νόμο!"; Βάλτου τον νόμο υπόθετο (και τις χίλιες τόσες σελίδες του), να τον έχει πάντα κοντά του.
Γίνεται δημοψήφισμα και αυτοί εφαρμόζουν τα ακριβώς αντίθετα της εντολής σου;
Βγες έξω και απαίτησε τον σεβασμό της γνώμης σου.
ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΕ ΑΜΥΝΑ.  ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ, ΥΠΟΧΡΕΟΥΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΝΑ ΑΜΥΝΘΕΙΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ!
Όσο δεν το κάνουμε είμαστε συνένοχοι στην βρώμα και στην διαφθορά.

Εκεί έξω, οι τοκογλύφοι και τα λυκόρνια δεν πρόκειται ποτέ να σεβαστούν κανέναν σκυμμένο.
Σέβονται μόνον την δύναμη και το χρήμα.
Χρήμα δεν έχουμε.
Ας τους δείξουμε δύναμη!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου