Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Δεκ 2011


Μεγάλη ανησυχία προκαλούν πληροφορίες οι οποίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ώρες, σύμφωνα με τις οποίες αμερικανικές και άλλες δυτικές δυνάμεις έχουν εισέλθει συγκεκαλυμμένα (από τα μάτια της διεθνούς δημοσιότητας) στην Ιορδανία και βρίσκονται στη μεθόριο με τη Συρία.

Οι πληροφορίες μιλούν συγκεκριμένα για ένα μεθοριακό χωριό που ονομάζεται «Αλ Μαφράκ» και βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από τα συριακά σύνορα. Εκεί βρίσκεται η αεροπορική βάση «Βασιλιάς Χουσεΐν». Ιορδανικές στρατιωτικές πηγές οι οποίες φέρονται να έχουν δώσει τις πληροφορίες υπό την προϋπόθεση της ανωνυμίας, εκατοντάδες στρατιώτες οι οποίοι μιλούν γλώσσες άλλες από την αραβική, μετακινούνταν στην περιοχή με στρατιωτικά οχήματα.

Οι πληροφορίες μιλούν και άλλα χωριά λίγο μακρύτερα ή και πιο κοντά στα σύνορα (Αλμπαέζ, Ζουμπαγίντια, Αλ Ναχντάχ, στην ευρύτερη περιοχή του φράγματος του Σαρχάν). Είναι προφανές ότι εάν οι πληροφορίες επαληθευτούν τότε απλά συνιστούν κινήσεις άσκησης πίεσης στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, είτε εντάσσονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας κάποιας στρατιωτικής ενέργειας στην περιοχή.

Δεν είναι βέβαια σαφές πόσο είναι δυνατόν να υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια εάν ο Αμερικανός πρεσβευτής, Ρόμπερτ Φορντ, ο οποίος επιστρέφει στη Δαμασκό, βρίσκεται στη χώρα…

Η επίθεση στην άμυνα της Συρίας άρχισε πολύ πριν
Παράξενη ομαδική δολοφονία πιλότων της Συριακής πολεμικής αεροπορίας


Ένα πολύ περίεργο περιστατικό συνέβη στη Συρία (στις αρχές του τελευταίου δεκαημέρου του περασμένου μήνα), το οποίο δεν είναι εύκολο να διαπιστωθεί με βεβαιότητα ποιοι έχουν την ευθύνη γι’ αυτό, άρα και ποια ήταν τα κίνητρά τους, παρά το γεγονός ότι υπήρξε επίσημη ανάληψη της ευθύνης για το έγκλημα…

Επτά πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας της Συρίας σκοτώθηκαν όταν ένοπλοι επιτέθηκαν στο λεωφορείο που τους μετέφερε, όπως έγινε γνωστό από πηγές της αντιπολίτευσης. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, στον οποίο έχουν ενταχθεί αντιφρονούντες στρατιωτικοί, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση.

Η προφανής εξήγηση είναι οι αντιφρονούντες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Ωστόσο, η Αεροπορία της Συρίας έχει μια ιδιομορφία: Το ότι το καθεστώς δεν έχει εμπιστοσύνη σε όλους τους χειριστές μαχητικών αεροσκαφών, καθώς αρκετοί από αυτούς είναι σουνίτες μουσουλμάνοι και δεν προέρχονται από την πιστή στο καθεστώς θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών από την οποία προέρχεται ο Μπασάρ Αλ Άσαντ…

Προ ολίγων εβδομάδων μάλιστα, είχε σημειωθεί ένα περιστατικό με συριακό μεταγωγικό αεροσκάφος σε αεροπορική βάση της Υεμένης, το οποίο μετέφερε, όπως αποδείχθηκε, οχτώ χειριστές σοβιετικής προέλευσης μαχητικών αεροσκαφών, οι οποίοι και έχασαν τη ζωή τους. Το καθεστώς φέρεται να έστελνε – για να «ξεφορτωθεί» σύμφωνα με κάποιους παρατηρητές – χειριστές μαχητικών οι οποίοι ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι…

Δεν είναι λοιπόν και λίγοι όσοι αμφιβάλουν για το ποιοι στην πραγματικότητα είναι οι υπεύθυνοι των δολοφονιών. Οι χειριστές των μαχητικών αεροσκαφών είναι πραγματικά μια ιδιαίτερα «ευαίσθητη» κατηγορία στρατιωτικών, αφού εάν ένας από αυτούς στρατολογηθεί από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει θα μπορούσε για παράδειγμα να πλήξει εγκαταστάσεις στις οποίες μέσα θα βρίσκεται ο ηγέτης της Συρίας.

Είναι βέβαιο ότι το καθεστώς γνωρίζει τον κίνδυνο και οι εκπαιδευτικές πτήσεις δεν θα γινόντουσαν με οπλισμένα αεροσκάφη. Πολλά όμως μπορούν να γίνουν… Αυτή η καχυποψία και η καθεστωτική ανασφάλεια, είναι προφανές ότι επηρεάζει καθοριστικά το αξιόμαχο των συριακών ενόπλων δυνάμεων και ιδιαίτερα της Αεροπορίας, αφού πέραν του γενικά πεπαλαιωμένου υλικού που αξιοποιείται επιχειρησιακά, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικοί σε μια σύγκρουση…


  • Άρθρο του Κ. Καναβούρη
Και ενώ η συζήτηση οξύνεται διαρκώς πάνω στο θέμα "πόσο πρέπει να διαρκέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου" και ενώ όλοι -για τους δικούς τους ιδιοτελείς και ξεφτιλισμένους λόγους- προτείνουν την παράταση -λίγο ή πολύ- της ζωής της εκτρωματικής συγκυβέρνησης θεωρώντας πως οι εκλογές δεν δίνουν λύσεις παρά μόνο προβλήματα, η κοινωνία σαστισμένη παρακολουθεί(;) τι της ετοιμάζουν.
Σαστισμένη αλλά και έκθαμβη ακουμπά το μέτωπο της στα "στοργικά χέρια" του τραπεζίτη που (με τη βαθιά του γνώση και την εμπιστοσύνη που του δείχνει ο ελληνικός λαός, κατά τα γκάλοπ των 5 ερωτηθέντων και της μίας ερώτησης) θα την οδηγήσει -και πάλι- στο ασφαλές λιμάνι των αγορών.
Την Κυριακή που πέρασε, ο καταπληκτικός Κ. Καναβούρης, δημοσίευσε στην στήλη του, το παρακάτω άρθρο, το οποίο νομίζω πρέπει να διαδοθεί περαιτέρω, τόσο για το ξεθόλωμα της "ακαδημαϊκής" αλλά και της -ουσιωδέστερης μα καταχρηστικά ανθρώπινης- εικόνας του δοτού μας πρωθυπουργού, όσο και για τα τέλεια (άν επιτρέπονται κρίσεις επ' αυτού) ελληνικά του. Μία γλώσσα που όπως και να το κάνουμε είναι μάλλον η μόνη που δεν μπορεί να μιλήσει κανένας από τους ομότεχνους του Έλληνα πρωθυπουργού.
Ένα άρθρο για μία "ομιλούσα αριθμομηχανή", κατά τον αρθρογράφο ή για ένα "τραπεζορομπότ" κατά την -πάντα εύστοχη στους χαρακτηρισμούς- Ελληνοφρένεια. Για έναν δοτό πρωθυπουργό, που θα εκτελέσει τις εντολές της Σιδερένιας Φτέρνας, δίχως να έχει αναστολές και δίχως να αναλογίζεται οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος. Άλλωστε οι ομιλούσες αριθμομηχανές εκτελούν μόνο πράξεις δίχως να χρειάζεται να σκεφτούν τίποτα παραπάνω. Γι' αυτό το λόγο φτιάχνονται.
Ένα άρθρο για ενα άψυχο εκτελεστικό όργανο του διεθνούς Κεφαλαίου. Γιατί πάντα τόσο το Κεφάλαιο όσο και οι στρατοί κατοχής, χρειάζονταν τους ντόπιους συνεργάτες τους και τους πρόθυμους εκτελεστές τους για να επιβληθούν.
Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε, μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική έκδοση της Αυγής, εδώ.
Ο δοτός
Κ. Καναβούρης - ΑΥΓΗ 11/12/2011
Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός: ήταν τραγική η εικόνα που παρουσίασαν βουλευτές και υπουργοί των κομμάτων που συναπαρτίζουν τη σημερινή διορισμένη κυβέρνηση κατά τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό του 2012. Α, μια και είπα διορισμένη κυβέρνηση, να μην ξεχνάμε ότι έχουμε και δοτό πρωθυπουργό. Και να μην ξεχνάμε επίσης ότι δοτό πρωθυπουργό είχαμε να δούμε από την εποχή της χούντας. Τον Μαρκεζίνη και τον Ανδρουτσόπουλο, με το συμπάθειο. Κι αν ο Ανδρουτσόπουλος ήταν απλώς γελοίος, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Μαρκεζίνης ήταν ένας εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος και ένα λαμπρό μυαλό, το οποίο όμως ουδόλως τον απέτρεψε από το να γίνει ένας δοτός πρωθυπουργός της χούντας στιγματίζοντας (και δικαίως) το όνομά του για πάντα μέσα στις σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας.
Ας μην το ξεχνάμε τώρα, που αυτό "το μεγάλο κουμάσι" κατά τον ποιητή Νίκο Καρούζο, το οποίο λέγεται ιστορία, παίζει περίεργα παιχνίδια, επαναλαμβάνοντας τη χουντική οπερέτα ως σοσιαλιστική (λέμε τώρα) τραγωδία. Δηλαδή η αρχική φάρσα επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Με δοτό πρωθυπουργό τον πολύ μορφωμένο, τον πολύ σοβαρό, τον πολύ έμπειρο τεχνοκράτη, τον πολύ βαθύ γνώστη του διεθνούς (εγκληματικού, βεβαίως - βεβαίως) χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον πολύ έμφορτο κύρους και αποδοχής από τα σκοτεινά εξωθεσμικά κονκλάβια της ανοικονόμητης οικονομίας του αποχαλινωμένου καπιταλισμού, κύριο Λουκά Παπαδήμο. Τον οποίο, όμως, όλα αυτά τα φοβερά προσόντα ουδόλως εμπόδισαν από το να διαπράξει το μέγα ολίσθημα ή μάλλον το μέγα έγκλημα και να γίνει ένας δοτός πρωθυπουργός, τσαλαπατώντας τα ιερά και τα όσια του δημοκρατικού πολιτεύματος. Υποβιβάζοντάς τον σε ένα αδίστακτο ανδράριο, απλό υπαλληλίσκο των αγορών, που δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να φέρει σε πέρας την καταστροφική αποστολή του.
Για να μην πούμε ότι τα φοβερά προσόντα του είναι τω όντι φοβερά. Με την έννοια του τρομακτικού, του αναίσθητου περί την υπόσταση της δημοκρατίας, της πολιτικής, της οικονομίας και των υποκειμένων της. Ένα τέρας του συστήματος είναι αυτή η ομιλούσα αριθμομηχανή που ακούει στο όνομα Λουκάς Παπαδήμος. Γιατί, αν αφαιρέσεις όλα τα φρου-φρου και τα αρώματα με τα οποία περιβάλλεται προκειμένου να ασκήσει τον τελετουργικό ιερό τρόμο της εξουσίας, ο οποίος αποτελεί αυταξία άνευ περιεχομένου, τότε θα δεις το πραγματικό μέγεθος του ανδρός: ανίδεος, ανάλγητος, ανυποψίαστος περί το οικονομείν τους ανθρώπους, αδαήμων και κενός, ένας εν τη ουσία του, ως προς τον πυρήνα της ύπαρξής του δηλαδή, απολύτως αμόρφωτος άνθρωπος.
Η γιαγιά μου η Αριστη από τη Μικρασία, η μάνα του πατέρα μου, που είδανε κι είδανε τα μάτια της, θα το έλεγε με μία μόνο φράση: "Αυτός, παιδάκι μου, δεν είναι μορφωμένος, είναι παραμορφωμένος". Η αναλφάβητη γιαγιά μου η Αριστή, που ήρθε καιρός και είχε δυο γιους στη Μακρόνησο, έναν στα μπουντρούμια της Ασφάλειας κι έναν κρυμμένο ανάμεσα στο ταβάνι και τα κεραμίδια για να μην τον σφάξουνε στο γόνατο οι χαφιέδες. Και όλα αυτά γιατί; Για να έρθει μια κομμένη κεφαλή, μια ασώματος φωνή για να μου λέει πόσο επωφελές και οικονομικά σωτήριο για την Ελλάδα είναι να γίνει υποταγμένος άπελπις, ενοχικός αυτόχειρ, πανικόβλητο άθυρμα, βάρβαρος με όλους τους άλλους, μια όζουσα σκέφη, μια αποτρελαμένη μονάδα, ένας θάνατος απασφαλισμένος, ένας αμαρτωλός στην πιο σκληρή θρησκεία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος: τη θρησκεία του κέρδους, που τίποτα δεν κερδίζει πέρα από την επιβεβαίωση της ύπαρξής του. Και που γι' αυτό έχει φρενιάσει και ολοένα και περισσότερο θέλγεται από την ιδέα και την πραγματικότητα της σφαγής. Αυτό εκπροσωπεί η σοφία του κάθε δοτού σοφού: τη σοφία του εκδοροσφαγέως, και μάλιστα σε ζωντανές ανθρώπινες υπάρξεις.
Όποιος δεν τρόμαξε με την ήρεμη και ανυποχώρητη φονικότητα του δοτού πρωθυπουργού κάθε φορά που ομιλούσε, ή μάλλον αριθμολογούσε τη φρίκη στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, τότε μάλλον δεν ξέρει "πού πατά και πού πηγαίνει". Πώς να μην επιχαίρει, λοιπόν, και να μη σηκώνει το φρύδι στην αριστερά ένας αστέρας τύπου Βορίδη; Αυτός τουλάχιστον ξέρει τι είναι φασισμός και το έχει αποδείξει ότι τα λέει τσεκουράτα. Υπάρχουν και φωτογραφικά ντοκουμέντα επ' αυτού για όποιους από τους συναδέλφους του υπουργούς, υφυπουργούς, βουλευτές, παπαγαλάκια, κνώδαλα, χαμερπή υποκείμενα, άθλια σκυλιά της εξουσίας και ευγενείς εκπροσώπους Τύπου θελήσουν να το επιβεβαιώσουν. Αλλά, μπα... Έχουμε δουλειά τώρα. Πρέπει να σώσουμε την οικονομία της Ελλάδας. Κυρίως από τους Έλληνες πολίτες. Διότι, διαφορετικά, δεν θα έχουμε μούτρα για ν' αντικρίσουμε τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Και τότε τι θα λένε για μας οι αγορές, καθώς πίνουν το απογευματινό τους ανθρώπινο αίμα. Άσε πια την κυρία Μέρκελ! Είναι καιρός για να πέσουμε στο στόμα της; Δεν είναι πρέπον.
Τι να σου κάνουνε λοιπόν κι αυτά τα ανθρωπάκια που παριστάνουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού. Μούφα είναι. Γιατί οι ακραίες εποχές είναι χαιρέκακες. Προς όλους. Και προς τους βουλευτές. Και αποδεικνύουν ότι οι εκλογές είναι απάτη. Μια ασύστολη διαδικασία διορισμών σε στημένο διαγωνισμό. Δοτοί είναι κι αυτοί. Δοτή και η δημοκρατία τους. Κι άμα θέλουν οι αγορές, την παίρνουν πίσω.
ΥΓ: Επισήμανση που συνοδεύει το παραπάνω: Όποιος δεν τρόμαξε με την ήρεμη και ανυποχώρητη φονικότητα του δοτού πρωθυπουργού κάθε φορά που ομιλούσε, ή μάλλον αριθμολογούσε τη φρίκη στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, τότε μάλλον δεν ξέρει "πού πατά και πού πηγαίνει"
Από το "jungle-report" μέσω "Σίβυλλα" μοντάζ "Γρέκι"


Άμεσες παρεμβάσεις, εντός του 2011, στο εργασιακό με τριπλή εθνική συμφωνία για τους μισθούς, δύο νόμους για τα κλειστά επαγγέλματα, άμεση απελευθέρωση των οδικών μεταφορών, μείωση εργοδοτικών εισφορών αλλά και νέα περικοπή δαπανών αξίας 7,7 δισ. ευρώ που ήδη αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και δεσμεύσεων με την ελληνική κυβέρνηση καταγράφει στην έκθεσή του για το Μνημόνιο το ΔΝΤ.

Ο κ. Πολ Τόμσεν κατά την παρουσίαση της έκθεσης ανέφερε -στο πλαίσιο τηλεδιάσκεψης- ότι το πιο σημαντικό διακύβευμα είναι η επιτυχία του PSI η οποία άφησε να εννοηθεί ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η έκθεση αναφέροντας ότι μία σχεδόν καθολική συμμετοχή σε μια ανταλλαγή χρέους με στόχο το 50% κούρεμα και με δανειακή στήριξη με επιτόκιο 4% θα μπορούσε να μειώσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020 (το μέγιστο επίπεδο που κρίνεται βιώσιμο για την πρόσβαση στην αγορά).

Ωστόσο –προσθέτει το ΔΝΤ– μία χαμηλή συμμετοχή στην ανταλλαγή χρέους θα μπορούσε να «κολλήσει» το χρέος στο 145% του ΑΕΠ το 2020. Ως εκ τούτου, συμπεραίνει το ΔΝΤ, η εξασφάλιση ενός βιώσιμου χρέους θα εξαρτηθεί από το αν οι διαπραγματεύσεις για το PSI θα φέρουν 100 δισ. ευρώ μείωση του χρέους.

Το Ταμείο εκτιμά ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο αν αποκλίνει έστω και λίγο των στόχων η κυβέρνηση. Δηλαδή ακόμη και με πιστή υλοποίηση του PSI απαιτείται πιστή υλοποίηση του μνημονίου, ολοκλήρωση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και σχετικά ικανοποιητική ανάπτυξη.

Στο καλό σενάριο, το χρέος αναμένεται να κορυφωθεί στο 161% του ΑΕΠ το 2013 και να μειωθεί στο 96% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος του 2030.

Ο κ. Τόμσεν πρόσθεσε ότι είναι νωρίς να μιλάμε για πρόσθετα μέτρα, αλλά η κυβέρνηση πρέπει να επιταχύνει την προσπάθεια συλλογής φόρων και εφαρμογής του μνημονίου. Σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ η νέα κυβέρνηση και τα κόμματα που την υποστηρίζουν έχουν δεσμευθεί για την υλοποίηση του προγράμματος. Καταγράφει πρόοδο, προσθέτοντας όμως ότι «παρ΄ όλα αυτά, οι κίνδυνοι για το πρόγραμμα παραμένουν μεγάλοι, τόσο από εξωτερικές πηγές (επιδείνωση προοπτικών για τη ζώνη του ευρώ), καθώς και από εσωτερικές πηγές (από νέα υποτροπή και χαλάρωση στην εφαρμογή των μέτρων).

Το κείμενο περιλαμβάνει την 5η αναθεώρηση του δημοσίου που είδε το φως της δημοσιότητας το προηγούμενο Σαββατοκύριακο από την πλευρά της Κομισιόν, αλλά και την αξιολόγηση του ΔΝΤ για την πορεία της χώρας.

Για το νέο πακέτο μέτρων του 2013- 2014 το ΔΝΤ αναφέρει ότι θα είναι ίσο με το 3% του ΑΕΠ (7,7 δισ. ευρώ). Καθιστά σαφές ότι η διαπραγμάτευση έχει ήδη ξεκινήσει. «Οι ελληνικές αρχές συμφώνησαν ότι το επίκεντρο θα πρέπει να είναι οι δαπάνες» αναφέρεται και μάλιστα σημειώνεται ότι «οι αρχές έχουν εντοπίσει μειώσεις των δαπανών ίσες με τρία τέταρτα μίας μονάδας του ΑΕΠ (2 δισ. ευρώ περίπου)».

Σύμφωνα με το ΔΝΤ τα μέτρα που η κυβέρνηση παρουσίασε περιλαμβάνουν προσαρμογές στα ειδικά μισθολογικά καθεστώτα του δημοσίου, την περαιτέρω μείωση των φαρμακευτικών και νοσοκομειακών δαπανών, και μειώσεις των κοινωνικών παροχών. Επίσης η κυβέρνηση είπε στο ΔΝΤ ότι θα αναζητήσει το υπόλοιπο ποσό σε περικοπές δαπανών τομέων όμως «οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές, και οι αμυντικές δαπάνες».

Θα προηγηθούν άμεσες παρεμβάσεις σε πολλά επίπεδα. Πρόκειται για όρους του Μνημονίου που δεν έγιναν πράξη αλλά και για νέες δεσμεύσεις έναντι της τρόικας που τώρα αποκαλύπτονται:

* Κοινωνικός διάλογος σχετικά με τις παραμέτρους της αγοράς εργασίας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το τέλος του έτους. Η κυβέρνηση δεσμεύθηκε «να ξεκινήσει ένα διάλογο για να εξετάσει όλες τις παραμέτρους της αγοράς εργασίας που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και την οικονομία στο σύνολό της, με στόχο την ολοκλήρωση μιας εθνικής τριμερούς συμφωνίας για την ευελιξία της αγοράς, την ανάπτυξη και την απασχόληση».

* Έως τον Ιούνιο του 2012 θα πρέπει να καθιερωθεί νόμος για τη μείωση του φόρου στην εργασία με την μείωση του μεριδίου των εργοδοτικών εισφορών και μέτρα για την διεύρυνση της είσπραξης εισφορών στις μικρομεσαίες εταιρείες «εξασφαλίζοντας συγχρόνως ότι η μεταρρύθμιση δεν επηρεάζει τις συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις».

* Νέος νόμος για την απελευθέρωση των νομοθετικά κατοχυρωμένων επαγγελμάτων έως το τέλος Δεκεμβρίου με στόχο την διατήρηση συγκεκριμένου αριθμού περιορισμών μόνο για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Στην συνέχεια, μέχρι το τέλος Μαρτίου η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την εξέταση της υφιστάμενης νομοθεσία ώστε να καταστεί απολύτως συνεπής με το νέο νόμο.

* Απελευθέρωση των οδικών εμπορευματικών μεταφορών με νομοθετική πράξη που θα καταργεί την μεταβατική περίοδο και για την ταύτιση του κόστους αδειοδότησης με το διοικητικό κόστος.

* Σχέδια δράσης για τον τουρισμό, το λιανικό εμπόριο, τη μεταποίηση τροφίμων, την ενέργεια, τη γεωργία, κλπ.

* Απλοποίηση των επιχειρηματικών και περιβαλλοντικών αδειών.

* Απλοποίηση του νόμου την τόνωση των επενδύσεων Fast-track.

* Νέα νομοθεσία κωδικοποίησης του νομοθετικού πλαισίου των εξαγωγών, την απλούστευση της διαδικασίας εκτελωνισμού, εξαλείφοντας την υποχρέωση για εγγραφή στο μητρώο των εξαγωγέων.

* Εκκαθάριση των υφιστάμενων συσσωρευμένων εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων.



Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος -Πολιτικός Επιστήμονας


Η κυρίαρχη ιδεολογία

Μέχρι πρότινος κυριαρχούσε ο λόγος περί τέλους της ιστορίας και των ιδεολογιών.
Η εξίσου ψευδής όσο και υπερφίαλη φράση αυτή αποτέλεσε κορωνίδα των πανηγυρισμών των τελικών νικητών του ψυχρού πολέμου. Η αναληθή υπόσταση του ισχυρισμού εντούτοις, επικάλυψε εντέχνως την υφέρπουσα ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού. Μία ηγεμονία που εκφράζεται σήμερα στην συντηρητικότερη της εκδοχή από τον άξονα Μέρκελ και Σαρκοζί.

Νομισματική σταθερότητα, αρρύθμιστες και ελεύθερες αγορές, δημοσιονομική περιστολή, μείωση μισθολογικού κόστους, ευελιξία εργασιακών σχέσεων, εξασθένιση η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αποδυνάμωση των συνδικάτων και του συνδικαλισμού με το επιχείρημα της ανευθυνότητας των συντεχνιών, αυτονομία φορολογικών παραδείσων με το επιχείρημα του επενδυτικού κινήτρου, περιχαράκωση του κοινωνικού κράτους, μείωση της κρατικής παρεμβατικότητας και ευχέρειας διαπραγμάτευσης, μετάθεση εθνικής κυριαρχίας σε αυστηρά δημοσιονομικά κέντρα, φορολογικά κίνητρα για τους κεφαλαιούχους, στήριξη των τραπεζών από τον μόχθο των φορολογούμενων και μη παροχή ρευστότητας στην αγορά είναι μερικοί κεντρικοί πυλώνες αυτής της πολιτικής.

Εν κατακλείδι μια πολιτική που στηρίζεται στην αναπαραγωγή της ανισότητας μέσα από το διαρκές άνοιγμα της εισοδηματικής ψαλίδας και μέσα εφαρμογές οριζόντιας περιστολής.

Εν μέσω των πολιτικών αυτών πυροδοτείται, αυτό που φιλοσοφικά ονομάζουμε “αναποδογυρισμένη πρόοδο”, με την έννοια ότι το παρελθόν φαντάζει καλύτερο από το παρόν.

Ως έκφραση μιας πολιτικής σαφώς ιδεολογικά φορτισμένης, που στην ουσία αποτάσσεται από τον «παραγωγικό καπιταλισμό» του κεφαλαίου και της εργασίας και υποτάσσεται στον αεριζίδικο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό καζίνο, που καταστρέφει τον οριζόντιο κοινωνικό πλούτο υπέρ ενός κάθετου πλούτου της ολιγαρχίας, ο νεοφιλελευθερισμός λειτουργεί καθαυτού ως μια κατάργηση της προόδου με την συλλογική ή κοινωνική έννοια του όρου. Συνεπεία αυτής της ιδεολογικής φόρτισης η Ευρώπη έχει εισέλθει σε μια εποχή υψηλής ιδεολογικής έντασης.

Αυτό γίνεται βέβαια αντιληπτό από ολίγους ανθρώπους. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι η κυρίαρχη ιδεολογία, είναι στοιχείο ταυτότητας και για αυτούς που κυβερνούν, και επομένως η ιδεολογία αυτή οφείλει να εκπέμπεται διακριτικά, διαβρώνοντας πολύ λειτουργικά τον κοινωνικό ιστό. Εξ ου ένα από τα χαρακτηριστικά ικανών ιδεολογιών, είναι να μην γίνονται μαζικά αντιληπτές ως συμβολικές μορφές.

Ο νεοφιλελευθερισμός συγκαλύπτεται λοιπόν ως φαινομενικά αντικειμενική οικονομική θεωρία. Ως οικονομική επιστήμη, η οποία βασίζεται σε αμετάβλητος νόμους και γεγονότα της σκληρής πραγματικότητας.

Ο νεοφιλελευθερισμός περιφέρεται ως εκ τούτου ως φάντασμα με διάφορες μορφές στα μέσα ενημέρωσης και κυριαρχεί τις εξηγήσεις και ερμηνείες των κοινωνικών ελίτ.
Σε ανεπεξέργαστη μορφή τα χοντρικά νοήματα της εν λόγω ιδεολογίας, αναγγέλλονται ακόμα και από τον μέσο πολίτη και δυστυχώς και από αυτούς που έχασαν πολλά μέσα από τους οριζόντιους νεοφιλελεύθερους εκσυγχρονισμούς.

Αυτή η ιδεολογία δεν χρειάζεται ούτε κραυγές ούτε μεγάλη προπαγάνδα.

Δουλεύει χωρίς αφίσες,οθόνες, ή συνθήματα. Αναπαράγεται ανεπαίσθητα στις κοινωνικές συζητήσεις, οι οποίες καθορίζονται από την δύναμη επιβολής «λόγου» που διαθέτουν οι μεγάλες επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης και της πολιτιστικής βιομηχανίας.

Σταδιακά στρεβλώνονται τα πρότυπα αντίληψης και η καθομιλουμένη γλώσσα επενδύεται με νέους λεκτικούς σχηματισμούς και όρους.

Το τραγούδι του νεοφιλελευθερισμού από κάποια στιγμή και μετά ακούγεται ακόμα και από τα σπουργίτια που κάθονται στις στέγες: το κράτος θα πρέπει να απλοποιηθεί, να μειωθεί και να αποσυρθεί, προς όφελος των δυνάμεων της αγοράς από τα οικονομικά και κοινωνικά πεδία δραστηριότητας.

Ένα τραγούδι που επιμένει επιπλέον ότι η δημιουργία υψηλού κόστους εργασίας, καθώς και η συλλογικά οργανωμένη αγορά εργασίας, παράγουν ανεργία.

Η υψηλή φορολογική επιβάρυνση των επιχειρήσεων και η άκαμπτη εργασιακή νομοθεσία δρουν αποτρεπτικά απέναντι στους επενδυτές και αποδυναμώνουν τις εδαφικές οικονομίες.

Υπερβολική ρύθμιση των αγορών και μη αποδοτικά κοινωνικά συστήματα αποδυναμώνουν την διεθνή ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας και άπειρα άλλα.

Η πλειονότητα των συνταγών που υποστηρίζονται ως λύσεις στην παρούσα κρίση είναι ομοειδής σε ριζοσπαστισμό και σε τελική ανάλυση προέρχονται από την ίδια οικονομική θεωρητική οικογένεια.

Αλλά όμως κατά εκπληκτικό τρόπο η θεωρία αυτή του νεοφιλελευθερισμού και οι εκφάνσεις της, ουδέποτε έχουν εκτεθεί σε κάποια επαλήθευση.

Παραδόξως, καμία εκδοχή νεοφιλελευθερισμού δεν υπήρξε σε θέση ούτε την παρούσα κρίση να προβλέψει, ούτε είχαμε ποτέ κάποιο θεαματικό οικονομικό αποτέλεσμα από τις εφαρμογές των δόκιμων νεοφιλελεύθερων συνταγών, εκτός από την μαζική εξαθλίωση, την ύφεση και την κοινωνική αναταραχή.

Πολύ περισσότερο λοιπόν ισχύει το αντίθετο του υποτίθεται επιδιωκόμενου.

Λόγω του ότι όμως η Οικονομική αποτελεί μια επιστήμη καθαυτού και οι πρωταγωνιστές του νεοφιλελευθερισμού, επικαλούνται την επιστημονική βάση της θεωρίας τους, πρέπει να υπομνησθεί ότι μια θεωρία που στην πράξη εφαρμογής δεν αποδίδει, χάνει το δικαίωμα ύπαρξης της - τουλάχιστον εάν ακολουθήσουμε μια σωστή μεθοδολογικά διαδικασία.

Αντ' αυτού, βλέπουμε το αντίθετο. Το λάθος φάρμακο οδηγεί στην έλλειψη ανάκαμψης αλλά χορηγείται σε ακόμη υψηλότερες δόσεις.

Όμως ας αναρωτηθούμε αυστηρά.

Πράγματι εκλείπει η ανάκαμψη;
Είναι όλα αυτά που εφαρμόζονται σήμερα τόσο άσχημα όντως;

Σίγουρα όχι, θα πούνε κάποιοι, γιατί η μεταλλαγμένη σε ιδεολογία θεωρία βοηθάει τις οικονομικά κυρίαρχες ελίτ να σταθεροποιήσουν και να διευρύνουν την θέση εξουσίας τους. Αγκυροβολημένες στα μυαλά των ανθρώπων, οι ιδεολογίες παρέχουν μια στρεβλή ερμηνεία του κόσμου, μια ανάποδη κατασκευή της πραγματικότητας.

Κατά αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται ευκολότερα η ανερχόμενη μαζική ανεργία, η μεγαλύτερη ανασφάλεια των θέσεων εργασίας, η αυξανόμενη δυνητική απειλή για την ατομική βιογραφία του καθενός ατόμου.

Μέσω της ιδεολογίας οι απειλές έναντι της ιδιωτικής οικονομίας που δεσμεύεται στο κέρδος, εξομαλύνονται λιγότερο η περισσότερο δημοκρατικά.

Όσοι πέφτουν θύματα της προοδευτικής υποβολής στον αποικισμό της ατομικής τους ζωής από κανόνες ανταγωνισμού και της εξισορρόπησης. από την οικονομικά δικαιολογημένη μείωση των βιογραφικών προσδοκιών, και την μείωση της απαίτησης για ποιότητα ζωής, μπορούν να ισχυριστούν με ευκολία ότι «δεν γίνεται διαφορετικά».

Ξαφνικά λοιπόν όλες οι τομές και απορυθμίσεις στα πλαίσιο μιας σχετικά ικανοποιητικής ζωής γίνονται κοινωνικά ανεκτές. Διότι προβάλλονται ως η ενδεδειγμένη, ρεαλιστική, μοναδικά εφικτή και αναπότρεπτη λύση.

Κανείς δεν λογοδοτεί όμως από την άλλη γιατί τα τρισ. ευρώ που στοιβάζονται στους φορολογικούς παραδείσους και στην Ελβετία, γιατί τα χρηματιστήρια λειτουργούν ανεξέλεγκτα, χωρίς να χρησιμοποιείται η αποτρεπτική δυνατότητα των κρατών.

Κανείς δεν εξηγεί γιατί η αχαλίνωτη αύξηση του ενεργητικού ορισμένων ιδιωτικών και επιχειρηματικών ομίλων που παραπέμπει στην απότομη αύξηση των εταιρικών κερδών πολλών κερδοσκόπων, δεν υπόκειται σε φοροδοτικές διαδικασίες που ασφαλώς θα είχαν ανακουφιστική επίδραση στο κοινωνικό σώμα.

Εδώ όμως έγκειται η μεγαλύτερη επιτυχία του νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Η επιτυχής μόλυνση ολόκληρων κοινωνιών.

Η «άρχουσα διεθνής τάξη» πέτυχε να προβάλει τα ιδιαίτερα συμφέροντα της ως συλλογικά ισχύοντα, κοινά συμφέροντα.

Άλλωστε "οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτα περισσότερο από την πνευματική έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων. Είναι οι εκφρασμένες ως σκέψεις, επικρατούσες υλικές συνθήκες» (Marx-Engels-Werke, vol.3, σ. 46).

Ενώ οι κερδοσκόποι αποκομίζουν καθημερινά τρισεκατομμύρια από το παιχνίδι ενάντια στα κράτη και στους λαούς εδώ στην Ελλάδα για παράδειγμα η ελίτ δεν είχε τίποτα άλλο να πει από το ότι “όλοι μαζί τα φάγαμε”.

Είναι προφανές άλλωστε ότι ο μπακάλης, ο μανάβης, ο κασάπης και περιπτεράς της γειτονιάς μας, κάνανε μαζί “μάνα” με τον Sorros, την Lehmann Brothers, τον Λυρεντιάδη, τον Ψωμιάδη, τον Τσοχατζόπουλο, τον Τσουκάτο, τους 117 απόστρατους βουλευτές που ζητάνε αποζημιώσεις και τους άλλους. Και όμως σε πόσα καφενεία δεν ακούμε καθημερινά αυτό το περίφημο “έχουμε όλοι ευθύνες”.

Όπως έγραφε ο Charles Francois Dupuis,το 1798, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων τόσο πολύ κακής διανοητικής κατάστασης που πιστεύουν τα πάντα εκτός από εκείνα που υπαγορεύονται από φρόνηση και ορθολογισμό, και οι οποίοι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην σκέψη όπως ο υδρόφοβος απέναντι στο νερό... Το πνεύμα τους είναι η βοσκή των παπάδων, όπως τα πτώματα είναι βοσκή των σκουληκιών...”

Το τέλος των επιλογών και των πολλαπλών τρόπων σκέψης

Η δημοκρατία έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτοί που αποφασίζουν ως μέλη μιας καθορισμένης πολιτικής κοινότητας, προσπαθούν να καθορίσουν τη μοίρα τους μέσα από την επιλογή μεταξύ ποικίλων λύσεων, στα πλαίσια μιας καθιερωμένης διαδικασίας.

Αυτό προϋποθέτει την θέσπιση κατάλληλων θεσμικών ρυθμίσεων στα πλαίσια μιας εύτακτα δομημένης ολότητας για την ώριμη λήψη αποφάσεων μεταξύ διαθέσιμων επιλογών από ανεξάρτητους ανθρώπους.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες σήμερα φθίνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προγενέστερα ήταν τέλειες οι συνθήκες.

Αλλά αυτό που τεκμαίρεται σήμερα ως Δημοκρατία είναι στην καλύτερη περίπτωση μια κουρασμένη σκιά των ελάχιστα απαιτητών προσδοκιών που επενδύονται έλλογα χωρίς καμία εξιδανίκευση σε ένα αναγκαίο και αναπτυγμένο πολιτειακό μόρφωμα.

Για τους περισσότερους πολίτες, πολιτική συμμετοχή σημαίνει, να βάζουν έναν σταυρό σε ένα ψηφοδέλτιο και να το ρίχνουν σε μια κάλπη. Τίποτα άλλο.

Μια πράξη επιλεκτικής έκφρασης της βούλησης, μέσω της οποίας επιλέγονται οι αντιπρόσωποι, των οποίων οι ενέργειες μετά την πράξη της ψήφου τείνουν να γίνονται μη δεσμευτικές, άρα ανεξέλεγκτες και η επιρροή των οποίων έναντι της εκτελεστικής εξουσίας μειώνεται συνεχώς.

Η απώλεια της θέσης των κοινοβουλίων, η διάβρωση των καθηκόντων τους, παραπέμπει σε μια κατάσταση κατάρρευσης του δημοκρατικού χαρακτήρα του κράτους σε όλη την Ευρώπη.
Στο πλαίσιο του κράτους αυτού οι θεσμοί συμμετοχής μειώνονται όλο και περισσότερο. Χαρακτηριστική ήταν η εκκωφαντική οργή των Μέρκελ και Σαρκοζί όταν ο Παπανδρέου τόλμησε να βάλει στο στόμα του την λέξη Δημοψήφισμα.

Ας μην τολμήσουμε να σκεφτούμε τι θα γινόταν εάν έβαζε στο στόμα του την φράση αναδιανομή.

Απομένουν όρθιες μόνον σαθρές γραφειοκρατικές δομές, μέσα στις οποίες παρεισφρύουν οι αποφάσεις του επονομαζόμενου δημοκρατικού κυρίαρχου.

Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι ψάχνουν σε ένα όλο και πιο πολύπλοκο κόσμο για υποστήριξη και καθοδήγηση.

Αναζητούν ένα κατανοητό σύστημα κανόνων το οποίο θα τους βοηθά να βρουν τον δρόμο τους. Και όσο πιο απλό το πρότυπο εξήγησης, τόσο πιο εύκολο είναι να τους πάρει κανείς από το χέρι και να τους οδηγήσει μέσα από τη πολιτική ζωή - περνώντας ενδιάμεσα φυσικά και από την κάλπη.

Αυτό που ξεκίνησε πριν από 20-30 χρόνια, λειτουργεί σήμερα σε πολύ υψηλότερο επίπεδο. Χάρη στην ισχυρή συγκέντρωση στην αγορά των μέσων ενημέρωσης, ισχυρές εταιρείες καθορίζουν την κυρίαρχη κοινή γνώμη σε όλη την Ευρώπη.

Ας πούμε μόνο τα ονόματα Springer, Bertelsman, Murdoch.

Παντού κυριαρχεί μια εικόνα προστασίας της πληροφορίας όλων των ειδών.

Σε συνδυασμό με έναν βομβαρδισμό άγνοιας και παραπληροφόρησης πάνω στα μυαλά των καταναλωτών, διαμορφώνεται ένα πεδίο το οποίο ασκεί έλξη και παράγει συγκινήσεις στον μέσο ακροατή.

Εμβόλιμα στο όλο πλαίσιο του «θεάματος και της «ακρόασης» εμφυλοχωρούν τα σχετικά απλά, μηνύματα του νεοφιλελευθερισμού που μεταφέρονται έτσι με έναν εύκολο, δοκιμασμένο και αποτελεσματικό τρόπο, για να καταλήξουν σε ένα άκρως συγκινημένο ακροατήριο.

Η κυριαρχία της ερμηνείας που κατέχουν τα ΜΜΕ καθορίζει τις δημόσιες συζητήσεις στις οποίες εξαπλώνεται και αναπαράγεται η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Επιπρόσθετο προσανατολισμό παρέχει ο εμπλουτισμός των περιεχομένων με «γνώριμες» νεοσυντηρητικές αξίες.

Διότι σε τελική ανάλυση η διάθεση για απόδοση και το ήθος εργασίας, αποτελούν σε έναν κόσμο ανταγωνιστικά δομημένο, τα ηθικά εχέγγυα για κάθε επιτυχία.

Αντιστρόφως, όσοι δεν διαθέτουν τα εχέγγυα αυτά, θεωρούνται ναυαγοί της κοινωνίας με δική τους ευθύνη στους οποίους δεν αξίζει η εύνοια της αλληλεγγύης.

Η συγκολλητική ουσία της κοινωνίας, η αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης, απότοκο του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, παρουσιάζεται ως παρωχημένη κληρονομιά ενός δύστοκου και αποτυχημένου παρελθόντος.

Εύλογα λοιπόν ανοίγει ο δρόμος για την κοινωνική ανομία, δηλαδή για την συντάραξη των κανόνων του κοινωνικού γίγνεσθαι υπέρ των κανόνων της ανταγωνιστικής επιβολής του ισχυρότερου και της εξατομικευμένης κονιορτοποίησης του κοινωνικού ιστού.

Στις εφημερίδες διαβάζουμε μετά: αύξηση της εγκληματικότητας, αύξηση των αυτοκτονικών, του αλκοολισμού, των ναρκομανών, των ψυχικών νόσων, της παιδεραστίας, της, παιδικής βίας, της βίας κατά γυναικών κοκ.

Λογική συνέπεια της φιλοσοφίας του νεοφιλελευθερισμού είναι στην κλίμακα μεταξύ του πιο επιτυχημένου, εύπορου και κερδοφόρου επιχειρηματία έως τον πιο αλητήριο όμως εύπορο κερδοσκόπο, να θεωρείται ενάρετος, ο οποιοσδήποτε δύναται να αυξάνει τα κέρδη, ακόμα και εκβιάζοντας προκλητικά το εργατικό δυναμικό του ή ολόκληρη την κοινωνία.

Το ενάρετο προκύπτει εδώ χωρίς ηθικούς περιορισμούς.

Η πολλαπλή πολυπλοκότητα και η έλλειψη προσανατολισμού των κοινωνιών μας υποβοηθούν κατά μια έννοια τις απλουστευτικές ηθικές προστακτικές και ερμηνείες.

Οι τελευταίες έχουν μια υψηλή προσαρμοστικότητα που τους επιτρέπει να εγκατασταθούν εύκολα στις υπάρχουσες σημερινές συνθήκες.

Σε πρώτη φάση, μπορούμε να συνοψίσουμε, λοιπόν, ότι λόγω της γνωστικής υπερφόρτωσης των πολιτών μέσα σε ένα εξαιρετικά σύνθετο περιβάλλον, γεννάται ένα διάχυτο αίτημα για απλοποιημένη αναπαράσταση της πραγματικότητας ("μείωση της πολυπλοκότητας").

Στο αίτημα αυτό ανταποκρίνονται τα ΜΜΕ με ένα κατάλληλο φάσμα προσφοράς και ενημέρωσης.

Μέσω αυτού του φάσματος διαδίδονται εύκολα ερμηνείες της πραγματικότητας, οι οποίες προάγουν τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τα ριζώνουν βαθιά στον κοινωνικό λόγο.

Ως βάση της νομιμοποίησης των αποφάσεων στον τομέα της πολιτικής και της οικονομίας προβάλλονται κυρίως τα λεγόμενα πραγματολογικά εμπόδια, τα οποία επιτρέπουν μόνο ένα ελάχιστο φάσμα πιθανών δράσεων.

Οι επιλογές περιορίζονται λοιπόν δραστικά αφού στο κατασκευασμένο περιβάλλον ανταγωνισμού “όλων εναντίον όλων” επιτρέπονται μόνο ορισμένες επιλογές.

Διασφαλίζεται επίσης ότι η η λεγόμενη αντιπολίτευση στο σύστημα θα αποκλείεται από το εύρος των πιθανών επιλογών.

Ισχυρό κράτος, αδύναμο κράτος

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει επιτύχει πάρα πολλά όσον αφορά την κοινωνική ισοπέδωση, υπονομεύοντας την ουσία και το περιεχόμενο των δημοκρατικών διαδικασιών.

Επαρκεί όμως αυτό για την διασφάλισης της εξουσίας της άρχουσας τάξης;

Όχι ακριβώς, γιατί το σύνθημα η «εμπιστοσύνη (στην ισοπέδωση ) είναι καλή, αλλά ο έλεγχος (των ισοπεδωμένων) είναι καλύτερος, πρέπει να συνοδεύεται από τη χρήση των πολιτικοδιοικητικών δομών για την εξασφάλιση των συμφερόντων.

Εάν λοιπόν ο κλασσικός φιλελευθερισμός απαιτούσε ακόμη ένα αδύναμο κράτος, από το οποίο οι πολίτες προστατεύονται, μέσω ενός εκτεταμένου πλαισίου κανόνων και δικαιωμάτων του πολίτη, ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρεί να δημιουργήσει και να εγκαταστήσει ένα χάσμα δύναμης. Μία ψαλίδα ισχύος μεταξύ ισχυρών και αδύναμων.

Η συγκεκριμένη έκφραση αναφέρεται σε ένα οπλοστάσιο αναγκαστικών μέτρων, μέσω του οποίου ο πολιτικο-διοικητικός μηχανισμός συλλαμβάνει, ελέγχει και κατευθύνει την συμπεριφορά των πολιτών του - εάν είναι απαραίτητο με ένα κατασταλτικό τρόπο.

Αναμφίβολα λοιπόν, έχει μετατοπιστεί στον νεοφιλελευθερισμό η έννοια του πολίτη, γιατί τα αμυντικά δικαιώματα του ελεύθερου πολίτη ενάντια στο αστικό κράτος, διαβρώνονται. Αμετάβλητο παραμένει μόνο το ευγενέστερο των δικαιωμάτων, αυτό της ελευθερίας, δηλαδή η ατομική ιδιοκτησία των αγαθών και των μέσων παραγωγής.

Όλες οι άλλες αστικές πολιτικές ελευθερίες, ωστόσο, τελούν κατά βάση υπό κίνδυνο καθώς ο εντεινόμενος εξορθολογισμός του κράτους, δεν εμποδίζει πουθενά την επέκταση και την εντατικοποίηση των εργαλείων καταστολής και ελέγχου, ιδιαίτερα μετά την 11 Σεπτεμβρίου του 2001.

Ο στόχος είναι να προπονηθούν οι άνθρωποι και να γίνουν προσιτοί για το νεοφιλελεύθερο σχέδιο.

Να κινητοποιηθούν για την εφαρμογή της ιδεολογίας.

Από αυτή την άποψη, η εξέλιξη των μεταμοντέρνων ατομικιστικών αντιλήψεων για τη ζωή, ακόμα κι αν συμφωνούν με τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής, αποτελούν μια επικίνδυνη πρόταση, επειδή αποκαλύπτουν μια εντυπωσιακή απώλεια της πειθαρχημένης αρετής.

Χάρη στην πολιτιστική βιομηχανία και την καταναλωτική προπαγάνδα η νεολαία κρατήθηκε μεν μακριά από πολλές ριζοσπαστικές σκέψεις.

Αλλά οι ατομικές συμπεριφορές φαίνεται ότι εξακολουθούν να εκτίθενται σε πολύ μεγάλη μεταβλητότητα, ώστε να μπορέσουν να υποταχθούν σε ένα κυρίαρχο πρότυπο αρετής. Αυτό, ωστόσο, προς το παρόν συμβαίνει κυρίως λόγω του ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, παράγει με αυξημένη βαρβαρότητα μια ολόκληρη στρατιά αποκλεισμένων.

Ο θυμός και η απογοήτευση αυτών των στρωμάτων και γενεών, η ζωή των οποίων στερείται κάθε νοήματος υπό το φως των καλλιεργούμενων κυρίαρχων αρετών που προωθούνται, ο στιγματισμός τους μέσα από τις τις εκστρατείες μίσους που εξαπολύονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εναντίον τους και σε τελική ανάλυση τα σημάδια μαζικής αποξένωσης σε έναν κεφαλαιοποιημένο κόσμο, αποτελούν ένα δυναμικό καταστροφής που πρέπει να αναχαιτιστεί.

Οι σκηνές κοινωνικής αποσύνθεσης έχουν ήδη προχωρήσει σε αρκετά σημεία του δυτικού κόσμου.

Η κοινωνική αποσύνθεση απειλεί εις βάθος την κοινωνική ασφάλεια πραγμάτων, η οποία είναι η βάση για την καπιταλιστική διαδικασία παραγωγής.

Γιαυτό παρατηρούμε τις κυβερνήσεις να αντιδρούν πλέον με μεγαλύτερη ευκολία καταργώντας σημαντικά πολιτικά δικαιώματα, προκηρύσσοντας ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Σε άλλες περιπτώσεις πάλι δεν προκηρύσσεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά δημιουργείται ένα είδος υποβόσκουσας κρίσης του κράτους, μέσω της οποίας επιβάλλονται ολοκληρωμένα προληπτικά μέτρα ασφαλείας για την αντιμετώπιση του φόβου που αναδύεται από την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία και τους δαίμονες του κακού καθαυτού.

Η καταστολή ενσαρκώνεται στην ευπαρουσίαστη μορφή της ορθοταξίας.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός δρα δύο φορές εναντίον της δημοκρατίας.

Αφενός, απομακρύνει τα θύματα του από την πολιτική συμμετοχή και αφετέρου συγκροτεί έναν διάχυτο και συγκεχυμένο φάσμα απειλών.

Αυτό βοηθά να νομιμοποιηθούν όλες οι δράσεις, για τον έλεγχο των πολιτών ώστε να συμπεριφέρονται με βάση τις απαιτήσεις της παραγωγικής διαδικασίας.

Εάν οι κοινωνίες μοιάζουν (και σε μεγάλο βαθμό είναι) τυχαία, ακανόνιστα και ασταθή αθροίσματα, που παράγουν τα αποτελέσματά τους υπό πολύ συγκεκριμένες και, το κυριότερο, μοναδικές και ανεπανάληπτες περιστάσεις: αθροίσματα που παραδίδονται συχνά στους αιφνιδιασμούς των ποικίλων διεμβολισμών τους (συγκυρίες και τάσεις που δεν υπάγονται σε κανένα κεντρικό σχέδιο), καθιστώντας αδύνατο τον οποιοδήποτε έλεγχο και κάνοντας γρήγορα άχρηστη την οιαδήποτε προοπτική ή πρόβλεψη, τότε ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ένα βασικό εργαλείο κυριαρχίας και πειθαρχίας μέσω του προκαθορισμού νοοτροπιών και συμπεριφορών.

Το Κράτος

Θα μπορούσαμε άνετα να υποθέσουμε ότι οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά το κράτος τους. Πολλοί το επιπλήττουν ή μέμφονται εκείνους που το επιβαρύνουν ή θέλουν να το βλάψουν. Το κράτος είναι ένας αόριστος παραλήπτης των οποιονδήποτε αξιώσεων, ελπίδων, φόβων, απειλών και επιθέσεων αλλά και αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

Στο κράτος αποκρυσταλλώνονται οι αστικές αρετές, τα πολιτικά αυτονόητα και οι πολιτικές επιθυμίες, σε ένα υπερβατικό σύνολο, σε ένα φανταστικό σώμα πατρικής εξουσίας.

Στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, το κράτος ασκεί έναν επιλεκτικό έλεγχο πάνω στα υποκείμενα του.

Με ένα ισχυρό χέρι ελέγχει τους λεγόμενους απλούς ανθρώπους, αφήνοντας στους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, όλες τις ελευθερίες.

Το κράτος στην καταστατικά εντός εδαφικών ορίων περιορισμένη του μορφή, ενός έθνους-κράτους, έχει χάσει ωστόσο εδώ και καιρό τον έλεγχο πάνω από τους οικονομικούς δρώντες και τις αλληλουχίες δράσης που το ίδιο δημιούργησε.

Τα συμφέροντα αυτών των παραγόντων αντικατοπτρίζονται πλέον στις τρέχουσες συζητήσεις ως πραγματολογικοί περιορισμοί που οδηγούν σε αποφάσεις και ισχυρισμούς, χωρίς εναλλακτικές λύσεις.

Κάθε απόφαση εδραιώνει ακόμη περισσότερο την υπάρχουσα κατάσταση.

Οι αποφάσεις αυτές οδηγούν όμως και στο σημείο, το κράτος να προσπαθεί να αναπτύξει νέα περιθώρια δράσης σε υψηλότερου επιπέδου δομές, όπως είναι η ΕΕ ή τα όργανα του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος.

Αυτό έχει βέβαια το μειονέκτημα ότι χάνεται ένα μέρος της κυριαρχίας, φέρνει όμως μια σημαντική αύξηση της επιρροής που ασκεί η εκτελεστική εξουσία, η οποία στη συνέχεια για να παραμείνουμε στο παράδειγμα της ΕΕ, στο συμβούλιο των υπουργών και στην Κομισσιόν ξεδιπλώνεται ανενόχλητα.

Δεκτική στις απαιτήσεις των μεγάλων λόμπι η εκτελεστική εξουσία ακολουθεί την γραμμή του νεοφιλελευθερισμού και αναπαράγει σε υπερεθνικό επίπεδο αυτό που ούτως ή άλλως έκανε και σε εθνικό επίπεδο, την συνεργασία με μεγάλα επιχειρηματικά λόμπι.

Μέσα και έξω από αυτές τις δομές, το κράτος διαπραγματεύεται με τους κοινωνικούς φορείς όλων των αποχρώσεων, αφού σε έναν εξαιρετικά σύνθετο και αλληλεξαρτώμενο κόσμο, τα προβλήματα λύνονται μόνο στο πλαίσιο, περισσότερο ή λιγότερο, άτυπων συστημάτων διαπραγμάτευσης.

Αυτό που ονομάζεται παγκόσμια διακυβέρνηση (Global Governance), αποκαλύπτει δύο πράγματα:

Πρώτον, το έθνος κράτος ως τέτοιο είναι αδύνατον πλέον να διαχωριστεί από άλλους δρώντες. Τα όριά του είναι πλέον ρευστά , γεγονός που υποδηλώνει, τελικά, ότι το κράτος πρέπει να θεωρηθεί ως ενσωματωμένο κράτος (Γκράμσι).

Δεύτερον, τα αγοραία και μη αγοραία συστήματα διαπραγμάτευσης ανακουφίζουν ενδεχομένως κάπως το κράτος.

Το κακό όμως είναι ότι ταυτόχρονα απαλλάσσεται το κράτος από από το βάρος της δημοκρατικής νομιμοποίησης ή οποία με άτυπους διαύλους δύσκολα παράγεται.

Στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό άλλωστε το αίτημα νομιμοποίησης προς το κράτος φαίνεται να εξαφανίζεται έτσι κι αλλιώς.

Η αστική θεωρία του κράτους, βάση της οποίας το νομιμοποιεί την θεσμική δομή και υπόσταση του μέσα από την λαϊκή κυριαρχία, χάνει συνεχώς έδαφος.

Αντίθετα, γίνεται σαφές πόσο μεγάλη είναι η διαρθρωτική εξάρτηση του κράτους από τις κοινωνικές σχέσεις εξουσίας, και πόσο κόπο πρέπει να καταβάλει για να σταθεροποιήσει τις εν δυνάμει συγκρουσιακές κοινωνικές σχέσεις εξουσίας υπέρ της οικονομικά κυρίαρχης ελίτ - τόσο από φυσική όσο και ψυχολογική άποψη.

Έτσι, λοιπόν ακολουθεί, η υποβάθμιση του κράτους (με την έννοια της σύνθλιψης των πολιτικών και διοικητικών μέσων καταστολής), ειδικά απέναντι στην άρχουσα τάξη. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά του ισολογισμού, υπάρχει μια σαφή αύξηση της καταπίεσης και της καταστολής απέναντι στις κατώτερες τάξεις.

Συνολικά, φαίνεται ότι το κράτος νομιμοποιείται πλέον μέσα από την ικανότητα του να παγώνει το ολοένα αυξανόμενο συγκρουσιακό δυναμικό μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, κατά έναν τρόπο που επιτρέπει την άρχουσα τάξη, να σταθεροποιήσει με άνεση την κυριαρχία της. Η νομιμοποίηση μέσα από την βούλησης του λαού παίζει δευτερεύοντα ρόλο, και είναι απλά λειτουργική για την παραπάνω πηγή νομιμοποίησης.

Ψευδή συνείδηση

Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών γίνεται όλο και ευρύτερο. Οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνουν και η κοινωνική αποσύνθεση εμφανίζεται ήδη αρκετά απειλητική, ώστε να αντιμετωπίζεται με ακριβή προπαγάνδα συμπληρωματικά προς τα κατασταλτικά εργαλεία. Με βάση τις πανευρωπαϊκές μελέτες διανομής του πλούτου από το 2005 και εντεύθεν, αναδεικνύεται ότι η άνιση ανάπτυξη του εισοδήματος, και η δημοσιονομική πολιτική που αντιστοιχεί σε αυτή αποτελούν μακροπρόθεσμες τάσεις.

Προς επιβεβαίωση για την ελληνική περίπτωση δύο στοιχεία: Η δήλωση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργου Προβόπουλου, ότι το 2010, τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του Μνημονίου, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 14% και οι συντάξεις κατά 11%. Επίσης η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας βάση της οποίας το ωριαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα το 2010 κατέγραψε ρεκόρ πτώσης της τάξης του 6,5%.

Ενώ το καθαρό ποσοστό των μισθών μειώνεται σταθερά, η αναλογία του εισοδήματος που προκύπτει από επιχειρηματική δραστηριότητα αποδυναμώνεται σταθερά όπως μειώνεται και η συνεισφορά των επιχειρήσεων στα φορολογικά βάρη. Κατά συνέπεια, τα ευρωπαϊκά κράτη χρηματοδοτούνται από 75% και πάνω από φόρους που προέρχονται από μισθούς και φόρους κατανάλωσης.

Οι φόροι που αναλογούν στα κέρδη μεγάλων επιχειρήσεων που ανακύπτουν, δεν υπερβαίνουν το 15 έως το 27 %, στη χρηματοδότηση του κράτους.

Μεγάλη απόκλιση εμφανίζουν οι συντελεστές φορολόγησης κεφαλαίου στην Ελλάδα σε σύγκριση με την ΕΕ: 15% είναι στην Ελλάδα όταν στην ευρωζώνη οι αντίστοιχοι φορολογικοί συντελεστές κινούνται από 20% έως 27% (Eurostat: Taxation trends in the European Union, main results, 2010 edition.)

Είναι προφανές ότι δεν πρέπει να είναι κανείς κυνικός για να διαπιστώσει ότι η υπερδιόγκωση των κρατικών και διοικητικών μηχανισμών του κράτους και των μέσων καταστολής δεν πληρώνεται κατά κύριο μέρος από τους οικονομικά ισχυρούς.

Αυτό το γεγονός από μόνο του, μας δίνει μια ιδέα για το πόση δύναμη πρέπει καταβληθεί ώστε να αναχαιτιστεί αυτό το τεράστιο δυναμικό συγκρούσεων και να παραχθεί μια σταθερή πολιτική και κοινωνική τάξη πραγμάτων που δεν διαταράσσει τη δομή της εξουσίας και τη φύση της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Η θεμελιώδης ιδέα μιας τέτοιας ορθοταξίας έχει ηγεμονικό χαρακτήρα.

Δεν αρκεί η καταστολή, αλλά χρειάζεται και συναίνεση των αρχόμενων.

Αυτή η συναίνεση είναι αναγκαία για να περάσει η ιδεολογική ερμηνευτική της νεοφιλελεύθερης ιδέας,στην οποία βασίζεται τελικά η πολιτική εξουσία, μέχρι και στα πιο βαθιά πτυχές μιας κοινωνίας.

Απαιτείται μια άνιση διαδικασία προσαρμογής, με τη μία ή την άλλη παραχώρηση, αλλά τελικά οδηγεί στη σταθερότητα της δομής της εξουσίας.

Οι συναινετικές ρυθμίσεις διευκολύνονται από τα δημοκρατικά συστήματα.

Οι δημοκρατίες έχουν διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις, και τελικά αυτές αντιστοιχούν με τις ανάγκες που προκύπτουν για τη σταθεροποίηση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

Η κυριαρχούμενες τάξεις, δελεάζονται μέσα από κάποιες παραχωρήσεις και απολαύσεις, και αποσβολώνονται με την ανώτερη δύναμη των των συμβολικών εννοιών και των ερμηνευτικών τους.

Εάν πράγματι πιστέψουν ότι ο κόσμος είναι ακριβώς όπως φαίνεται να απεικονίζεται ως κοινωνικό κατασκεύασμα, γίνονται φορέας της ιδεολογίας.

Μίας ιδεολογίας που στην ουσία της δεν είναι τίποτα περισσότερο από ψευδή συνείδηση. Καταλήγοντας αντλούμε το συμπέρασμα οι κοινωνικές σχέσεις εξουσίας, που επενδύονται με ιδιαίτερα υψηλό δυναμικό συγκρούσεων όπως συμβαίνει με τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό (σε σύγκριση με τον παρεμβατικό / κεϋνσιανό καπιταλισμό), χρειάζονται ισχυρές παρεμβολές σταθεροποίησης.

Η καταστολή και η χειραγώγηση πρέπει να κινούνται σε σχετικά υψηλό επίπεδο, χωρίς ωστόσο να είναι τόσο άκαμπτες που να οδηγούνε στην ανοικτή σύγκρουση.

Κατά συνέπεια, αλλάζει η μορφή της Δημοκρατίας.

Η ποιότητα της μειώνεται και οι όροις της ύπαρξής της απειλούνται.

Εν κατακλείδι η Δημοκρατία περιστέλλεται σε ένα κορμό υποθηκευμένων θεσμών και διαδικασιών, στο πλαίσιο των οποίων είναι δομικά σχεδόν αδύνατο να διαμορφωθεί μια συγκροτημένη αντίθεση στην νεοφιλελεύθερη ιδεολογία.



  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Ανοίγοντας τα φάκελλα με τα γράμματα που πήρε ο Άγιος - Βασίλης, στάθηκε λίγο σ΄ αυτό που του έστειλε το Λύκειο των Ελληνίδων από την Ξάνθη.

“Να ‘ρθεις στην πόλη μας να σε φιλοξενήσουμε, να σε φιλέψουμε, να σε καλοκαρδίσουμε” έλεγε στο γράμμα.

- Την ξέρετε την Ξάνθη; ρώτησε τα ελάφια που οδηγούν το έλκηθρο. Μας κάλεσαν να μας φιλοξενήσουν.

- Να πάμε, να πάμε. Να μείνουμε και λίγες μέρες, πήρε την απάντηση.

Αφού το θέλουν τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, αφού το θέλουν και τα ελάφια, δεν μπορώ να αρνηθώ, σκέφτηκε ο Άγιος.

Άρχισε τις προετοιμασίες από καιρό.

Δώρα, πυξίδα για το ταξίδι, μαντήλια για να σκουπίσουν τα δάκρυα οι φανατικοί “των μυστικών της Εδέμ” τώρα που τελείωσε το σήριαλ, σιτάρι για τα περιστέρια της κεντρικής μας πλατείας, κληρωτίδα για να εκλεγεί ο νέος πρόεδρος του Επιμελητηρίου και όλα είναι έτοιμα για το μεγάλο ταξίδι.

Παρασκευή βράδυ, ο Άη - Βασίλης θα είναι στην κεντρική μας πλατεία.

Με πρωτοβουλία του Λυκείου, ούτε λίγο ούτε πολύ, όλη η Ξάνθη θα είναι εκεί.
Για οκτώ μέρες και νύχτες.

Σύλλογοι, φορείς, παραγωγικές τάξεις, χορωδίες, καλλιτεχνικά σχήματα, τα πάντα όλα.

Άγιος καθολικής αποδοχής όπως είναι, του πρέπει και καθολική υποδοχή και φιλοξενία.

Εδώ είναι που το Λύκειο παίρνει άριστα. Στην φροντίδα για καθολική υποδοχή και φιλοξενία. Δεν υπάρχει δημιουργική έκφραση - τάση απούσα, από το σάλπισμα - βάλσαμο για τον πληγωμένο συνάνθρωπο του Λυκείου. Αυτό το γνωρίζει καλά ο Άγιος.

Κι είναι αυτός ο λόγος που θα είναι κοντά μας τόσες μέρες.

Να ‘ρθουνε να τον καλωσορίσουν και από μακριά. Όχι μόνο αυτοί που ζούνε στην Ξάνθη. Το ευχάριστο μαντάτο έγινε γνωστό παντού. Ταχυδρόμοι, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, λαλητάδες. Όλοι μαζί ένωσαν τις φωνές τους, για να ακουστεί πολύ μακριά το χαρμόσυνο γεγονός. Το πήραν οι νεράϊδες και τα ξωτικά. Το έκαναν παραμύθι αληθινό. Το διαλαλούν, όπου σταθούν. Μέρα - νύχτα.

Μια παλιά καλή συνήθεια, ηθική - επιταγή σ αυτό το λαό τον μικρό τον μεγάλο, μας θέλει σε τέτοιες και ανάλογες στιγμές όλους κοντά. Δίπλα - δίπλα. Το ‘χουμε αυτό. Μας δόθηκε από τον ουρανό.

Σμιλεύουμε τα πάθη μας, κι ύστερα τα ξεχνάμε, απλώνοντας το χέρι στον διπλανό. Όλα τα χέρια απλωμένα κάνουν μια ανεξάντλητη, απεριόριστη αγκαλιά.

Και όπως είναι στιγμές που την έχουμε ανάγκη όλοι μας, είναι και άλλες που χωράμε σ΄ αυτήν όλους. Χωρίς καμία διάκριση.

Το γνωρίζουν στον ουρανό.
Το ξέρει και ο Άη - Βασίλης.
Γι αυτό και μας έρχεται. Για μέρες πολλές.

Θα είμαστε εκεί. Για την υποδοχή. Για όλες τις μέρες που θα είναι κοντά μας.

Διαβάστε τα μάτια μας.
Διαβάζουμε τα δικά σας.

Ακούστε τους χτύπους της καρδιάς μας.
Ακούμε τους χτύπους της δικής σας καρδιάς.

Αφουγκραστήτε μας.
Σας αφουγκραζόμαστε.

Τί χαρά!!!
Είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και ανθρώπινοι.

Καλώς να ορίσεις Άη - Βασίλη.



  • Η κρίση που έρχεται θα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που περιμένουν η Ελληνική κυβέρνηση και η τρόικα!!!
Δυσοίωνο βλέπει το επόμενο δημοσιονομικό έτος για την Ελλάδα, ο γνωστός αναλυτής της Capital Economics, Μπεν Μέι. Όπως δήλωσε στο Reuters ο κ. Μέι “Η Ελλάδα θα φτάσει σε τόσο απελπιστικό σημείο που θα αποφασίσει από μόνη της ότι είναι προτιμότερο να δηλώσει πτώχευση”.

Με αφορμή τα σημερινά στοιχεία που δείχνουν μία δραματική κατάσταση στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, ο αναλυτής της Capital Economics τόνισε ότι “η ύφεση θα είναι βαθύτερη από αυτήν που περιμένουν κυβέρνηση και τρόικα”. “Η Ελλάδα θα μάχεται να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα και θα έλθει υπό την πίεση για μεγαλύτερη λιτότητα”, υποστήριξε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο ο Μπεν Μέι. “Καραδοκεί με βεβαιότητα ο κίνδυνος ότι, η Ελλάδα ίσως θεωρήσει καλύτερο να αποφασίσει τη χρεοκοπία”, συμπλήρωσε.

  • Η Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει και να βγει από την Ευρωζώνη
Την άποψη ότι η “Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει και να βγει και από την Ευρωζώνη” διατυπώνει ρητά σε άρθρο του σε βρετανική ενημερωτική ιστοσελίδα ο καθηγητής του Richmond University του Λονδίνου, Βασίλης Φούσκας. Όπως υποστηρίζει ο κ. Φούσκας “το ελληνικό χρέος έχει εσωτερικές και εξωτερικές πηγές”. Υποστηρίζει, μάλιστα, πως ακόμη και αν η Ευρωζώνη και κυρίως η Γαλλία και η Γερμανία δώσουν κάποια λύση στην κρίση χρέους “το πρόβλημα της ρευστότητας για την περιφέρεια θα παραμείνει και οι εργατικές τάξεις θα υποφέρουν όλο και περισσότερο, χωρίς να φαίνεται το τέλος όλου αυτού”.

Αφού παραθέτει τα δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας, ο Β. Φούσκας, υποστηρίζει ότι μοναδική λύση είναι η χρεοκοπία και η έξοδος από την Ευρωζώνη καθώς έτσι η Ελλάδα θα μπορέσει να ανατρέψει τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, να τονώσει την απασχόληση και η οικονομία να επανεκκινήσει. Εκτιμά, μάλιστα, πως η “δύσκολη περίοδος” μέχρι την ανάκαμψη θα διαρκέσει περίπου πέντε χρόνια.


  • Η χώρα εξαθλιώνεται. Κάποιοι επιτέλους να κυβερνήσουν...
Κάθε μέρα και χειρότερα. Κάθε χθες και καλύτερα... Αυτό είναι το συμπέρασμα όσων βιώνουν την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου (τις αποφάσεις αυτής της πολιτικής ζούμε, όσο και αν κάποιοι θέλουν να το ξεχνάμε αυτό), ενώ οσονούπω οι αποφάσεις της κυβέρνησης του προσληφθέντα πρωθυπουργού (τραπεζικού στο επάγγελμα) Λουκά Παπαδήμου, θα αρχίσουμε να τις ζούμε στο "πετσί" μας, από τις αρχές της Άνοιξης που έρχεται. Και τα δύσκολα, τα πολύ δύσκολα, δυστυχώς είναι μπροστά μας, όσο και αν προσπαθούν οι "υπεύθυνοι" πολιτικοί, αλλά και οι ένοχοι κυβερνώντες (πρώην και νυν) να αποκρύψουν από τον Ελληνικό λαό.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα;

Η τρόικα ζητά 15.000 απολύσεις στο δημόσιο, μείωση -κι άλλη μείωση- των μισθών και των συντάξεων,τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ήδη στο κόκκινο που σημαίνει ότι σε λίγο δεν θα μπορούν να καλύψουν ούτε συντάξεις, ούτε περίθαλψη.

Στα σχολεία αρχίζουν να λειτουργούν συσσίτια για τα πεινασμένα παιδιά, το θέαμα ανθρώπων να ψάχνουν στα σκουπίδια γίνεται όλο και πιο συχνό. Οι νέοι άνθρωποι, οι δυναμικές γενιές φεύγουν άρον άρον για το εξωτερικό.

Η χώρα εξαθλιώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, χωρίς καμιά ελπίδα ανάκαμψης, χωρίς καμιά προοπτική να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Η ΕΕ δεν έχει κανένα πρόβλημα να αποκτήσει στους κόλπους της και μερικές τριτοκοσμικές χώρες. Πληθαίνουν οι εκτιμήσεις ότι η Ελλάδα θα βγει από από την Ευρωζώνη το 2012 κι αυτό για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει πλέον καμιά σημασία. Εξαθλιωμένος μέσα στην ευρωζώνη ή εξαθλιωμένος εκτός ευρωζώνης δεν έχει καμιά διαφορά. Τι κάνει το πολιτικό προσωπικό της χώρας; Συσκέπτεται άβουλο και μοιραίο. Η χώρα βουλιάζει και το πολιτικό προσωπικό συσκέπτεται για την επόμενη ημέρα η οποία όμως δεν υπάρχει. Οι υπουργοί ΠΑΣΟΚ συσκέπτονται για την διαδοχή, οι υπουργοί της ΝΔ απλώς... υπουργεύουν.

Στο δημόσιο τίποτα δεν λειτουργεί,αποφάσεις δεν λαμβάνονται με αποτέλεσμα ακόμα και κάποιες τελευταίες ευκαιρίες να χάνονται. Ο Παπαδήμος τις τελευταίες μέρες κατάλαβε(;) τι γίνεται ή μάλλον τι δεν γίνεται αλλά είναι εκ της συμφωνίας ένας αδύναμος πρωθυπουργός την στιγμή που η χώρα χρειάζεται ηγέτη να πάρει αποφάσεις. Η χώρα εκτός από εξαθλιωμένη είναι και ακέφαλη και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.

Είναι ακέφαλη εν μέσω πολέμου κι αυτό είναι το χειρότερο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ή δίνονται στον Λ.Παπαδήμο αρμοδιότητες πραγματικού πρωθυπουργού, όπως άλλωστε ορίζει το Σύνταγμα της χώρας (για την ακρίβεια, όπως επέλεξαν τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα) ή πρέπει το συντομότερο να πάμε σε εκλογές. Τουλάχιστον για να μην έχει κανένας δικαιολογία για την απραξία και το άβουλο.


«Δυστυχώς όλες οι θεμελιώδεις μακροοικονομικές και δημοσιονομικές προγνώσεις του αρχικού προγράμματος του μνημονίου δεν επιβεβαιώθηκαν. Δεν επιβεβαιώθηκαν οι προγνώσεις για το μέγεθος της ύφεσης, δεν επιβεβαιώθηκαν οι προγνώσεις για τον χρόνο επανόδου στις διεθνείς αγορές, δεν επιβεβαιώθηκαν οι προγνώσεις σε σχέση με τη δημοσιονομική προσαρμογή γιατί δημοσιονομική προσαρμογή υπό συνθήκες διογκούμενης και σωρευμένης ύφεσης και με αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους δεν μπορείς να πετύχεις εύκολα.

Αν βάζατε στοίχημα ποιος τα είπε όλα αυτά, μάλλον θα το χάνατε! Γιατί ποτέ το μυαλό σας δεν θα πήγαινε στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο!

Δυστυχώς ο κ. Βενιζέλος (εικάζω ότι και τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ) με πολύ μεγάλη καθυστέρηση ανακάλυψαν το αυτονόητο. Ό,τι δηλαδή οι πολιτικές του μνημονίου αποτελούσαν μια καταστροφική συνταγή που εξασφάλιζαν μεν τους πιστωτές μας, αλλά οδηγούσαν τη χώρα στο αδιέξοδο και τους Έλληνες στην εξαθλίωση.

Kαι έρχονται τώρα «εξουθενωμένοι» να ομολογήσουν την αποτυχία τους. Γαντζωμένοι στις καρέκλες τους παρ’ όλα αυτά! Ειδικότερα ο κ. Βενιζέλος και με …γραφείο Αντιπροεδρίας της Κυβέρνησης, πλήρως στελεχωμένο παρακαλώ! Λές και δεν του έφτανε το Γραφείο του Υπουργού Οικονομικών!

Είναι λυπηρό δε, ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν αισθάνονται ούτε τη στοιχειώδη υποχρέωση να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό. Από τους μισθωτούς και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Από τις στρατιές των ανέργων. Για τα δεινά που έχουν υποστεί και θα υφίστανται για καιρό ακόμα.

Όμως, ο κ. Βενιζέλος και οι συν αυτώ, πρέπει να μας εξηγήσουν πως και γιατί φτάσαμε εδώ. Γιατί η Κυβέρνηση Παπανδρέου επέμενε σ’ αυτήν την καταστροφική πολιτική. Ποιοι την εισηγήθηκαν; Γιατί δέχθηκε ο ίδιος να την εφαρμόσει. Τα περί «πατριωτικού καθήκοντος» είναι αστεία. Πατριωτικό καθήκον είναι να βοηθάς την πατρίδα σου. Όχι να την οδηγείς στα Τάρταρα!

Οφείλουν, επίσης, να μας απαντήσουν γιατί όχι μόνον κώφευαν, αλλά και λοιδωρούσαν συστηματικά κάθε αντίθετη φωνή. Όποιος διαφωνούσε με το μνημόνιο αυτομάτως χαρακτηρίζονταν «γραφικός», «περιθωριακός» και «αντιδραστικός»! Ακόμα-ακόμα αμφισβητήθηκε και ο πατριωτισμός τους!

Ο κ. Βενιζέλος, ως νομικός γνωρίζει, ότι δεν μπορεί να επικαλείται το άλλοθι της άγνοιας, ούτε να ζητά την επιείκεια του Ελληνικού λαού. Ούτε αρκεί ότι ως Υπουργός Άμυνας δεν... γνώριζε. Σ’ άλλη χώρα ζούσε; Δεν έβλεπε; Και αν έβλεπε γιατί δεν μιλούσε;

Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι η χθεσινή «έκρηξη» ειλικρίνειας του κ. Αντιπροέδρου αλλού αποβλέπει. Στην επόμενη ημέρα. Ο κ. Βενιζέλος επιχειρεί να αποποιηθεί ευθυνών που θεωρεί ότι δεν του ανήκουν. Θέλει να αποτολμήσει και ανοίγματα προς τις αντιμνημονιακές δυνάμεις. Κάπως αργά τα θυμήθηκε όλα αυτά ο εισηγητής του «προσωρινού ειδικού τέλους επί της δομημένη επιφάνειας». Του χαρατσιού που από… προσωρινό, γίνεται... μόνιμο.

Και για έναν ακόμη λόγο. Ο κ. Βενιζέλος γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου ότι ο προϋπολογισμός του έχει εκτροχιαστεί (το έλλειμμα για το τρέχον ενδεκάμηνο έφτασε ήδη τα 20,516 δις) και ότι απαιτούνται νέα εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα. Το ομολόγησε ότι δεν αντέχει να εισηγηθεί ο ίδιος τα νέα μέτρα για αυτό και ουσιαστικά εισηγήθηκε εκλογές! Δηλαδή, ο,τι φώναζε εδώ και καιρό ο Σαμαράς! (και τα κόμματα της Αριστεράς για να είμαστε δίκαιοι)

Αλήθεια ο Πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος συμφωνεί με όσα είπε ο κ. Βενιζέλος; Ότι δηλαδή το DNA του μνημονίου μας οδηγεί σε αδιέξοδο; Έχει ενδιαφέρον η δική του γνώμη γιατί θα είναι παράλογο να επιμένει σε μια πολιτική η οποία, κατά τον καθ’ ύλην αρμόδιο, απέτυχε πλήρως. Αν πάλι διαφωνεί, για ποιο λόγο διατηρεί στη θέση του έναν «εξουθενωμένο» υπουργό που αναγκάζεται να εφαρμόζει μια αδιέξοδη πολιτική;

Δυστυχώς, η χθεσινή ομολογία αποτυχίας του κ. Βενιζέλου αποτελεί μια πικρή δικαίωση για τον Αντώνη Σαμαρά. Βέβαια, με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία, αλλά πιθανότατα η χώρα θα ήταν σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση, αν η Κυβέρνηση Παπανδρέου είχε την διορατικότητα να λάβει σοβαρώς υπόψιν της τις προτάσεις του κ. Σαμαρά πριν υπογράψει το μνημόνιο. Έστω και αργότερα, αφού το υπέγραψε!

Η χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται από «…εξουθενωμένους» Υπουργούς. Χρειάζεται ένα φρέσκο ξεκίνημα.

Ο ένας έχασε τη μιλιά του, ο άλλος εξουθενώθηκε, αυτή δεν είναι κυβέρνηση είναι σωματείο ειδικών αναγκών, όπως γράφουμε και αλλoύ.

Είναι προφανές ότι ο κ. Βενιζέλος χθές δεν εκφώνησε μόνο τον… επικήδειο του μνημονίου, αλλά υπονόμευσε και την χρησιμότητα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

ΚΡ



Πληθαίνουν στην Γαλλία οι φωνές που μιλούν πια ανοικτά για την πιθανότητα εξόδου μιας χώρας από το ευρώ και συνεπακόλουθης κατάρρευσης της Ευρωζώνης.

«Η έξοδος από το ευρώ, μια εκδοχή που ποτέ μέχρι την κατάρρευση της Ελλάδας δεν παρουσιάστηκε στα σοβαρά από κανέναν, έχει εισέλθει πλέον στη σφαίρα του πιθανού» αναφέρει χαρακτηριστικά σε σημερινό της δημοσίευμα η γαλλική Les Echos. H οικονομική εφημερίδα παραθέτει στη σημερινή της έκδοση σχεδιαγράμματα, συνεντεύξεις και μια μελέτη του ινστιτούτου Montaigne για τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας επιστροφής της Γαλλίας (!) στο εθνικό νόμισμα.

Και δεν είναι μόνον η κορυφαία γαλλική εφημερίδα που αναφέρεται σε ενδεχόμενο διάσπασης της Ευρωζώνης.

Και η Le Monde, στο οικονομικό της ένθετο, φιλοξενεί άρθρα γνώμης και αναλύσεις οικονομολόγων που αναφέρονται σε σενάρια κατάρρευσης της ευρωζώνης υπό το φως των αποφάσεων της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Χαρακτηριστικό είναι πως το γαλλικό Ινστιτούτο Ερευνών συνέταξε μελέτη για τις επιπτώσεις που θα είχε μια ενδεχόμενη έξοδος της Γαλλίας από το κοινό νόμισμα.

Τα συμπεράσματα της έρευνας έδειξαν πως μια τέτοια εξέλιξη θα στερούσε έως και το 20% του ΑΕΠ της Γαλλίας σε ορίζοντα 10 ετών ενώ το ίδιο διάστημα ο κάθε πολίτης θα έχανε κατά μέσο όρο 9.000 ευρώ. Επίσης θα χάνονταν συνολικά πάνω από ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας.

Πέραν αυτών, μια έξοδος της δεύτερης μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας από το ευρώ θα οδηγούσε σε … καταστροφή το κοινό νόμισμα. Τότε αυτομάτως η Γαλλία θα έχανε κι άλλους «πόντους ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας της καθώς το «νέο φράγκο» θα δεχόταν μια υποτίμηση περί το 20% έναντι της τωρινής αξίας του ευρώ, αλλά τα εθνικά νομίσματα χωρών όπως η Ισπανία και την Ιταλία θα ήταν ακόμα πιο υποτιμημένα.

‘Ενα έως -το πολύ- δύο χρόνια ζωής έδωσε στη σημερινή μορφή της ευρωζώνης ο επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank, Τόμας Μάγιερ, μιλώντας χθες μέσω τηλεδιάσκεψης σε συνέδριο του «Economist» που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.

Μεταφέροντας ξεκάθαρα το στίγμα των προθέσεων και των απόψεων του Βερολίνου, οι οποίες, όπως διεφάνη, κάθε άλλο παρά αποκλείουν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και τη διάσπαση της νομισματικής ένωσης, ο κ. Μάγιερ εκτίμησε ότι οι εξελίξεις στην Ιταλία θα καθορίσουν τα πάντα. Προέβλεψε επίσης πως αν οι αποφάσεις της πρόσφατης ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής αποδειχθούν στην πράξη αναποτελεσματικές, τότε το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε ως τα τέλη του 2013 σε μια μικρότερη Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) όπου θα συμμετέχουν η Γερμανία, η Γαλλία και λίγες ακόμα χώρες με ευέλικτες οικονομίες. «Ολλανδία, Φινλανδία, Βερολίνο, Φρανκφούρτη κάνουν ό,τι μπορούν για να κινηθούμε προς ΟΝΕ ενός σκληρού νομίσματος», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Και πρόσθεσε με νόημα: «Για κάποια κράτη αυτό το εγχείρημα θα είναι πολύ δύσκολο και μπορεί να μην τα καταφέρουν». Αναφερόμενος στην Ελλάδα, εκτίμησε ότι αν βγει κάποια στιγμή εκτός ευρώ, οι εταίροι της θα τη βοηθήσουν.


Σχεδιάγραμμα της Echos για τις συνέπειες της εξόδου από το Ευρώ

Ελεύθερος Τύπος – Πρώτο Θέμα




Ενδεχόμενη νέα κρίση των τραπεζών, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αμερική, θα πυροδοτούσε μία καταστροφή άνευ προηγουμένου – ενώ ερευνάται ήδη το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης (μία Δευτέρα πρωί, πριν ανοίξουν τα χρηματιστήρια)

“Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με έκδηλη αγωνία την Ευρώπη, η οποία δεν φαίνεται να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα της. Δεν απειλείται μόνο το Ευρώ επειδή, εάν τυχόν αποτύχει το Ευρώ, θα αποτύχει επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση – το σύνολο των 27 μελών της. Η παροχή πιστώσεων εκ μέρους των τραπεζών θα τελείωνε, τα χρηματιστήρια θα κατέρρεαν, όλες οι επί μέρους Οικονομίες θα ακολουθούσαν.

Οι χώρες της Ευρωζώνης θα ερχόταν αντιμέτωπες με μία πτώση των εμπορικών συναλλαγών τους η οποία, έστω βραχυπρόθεσμα, θα ξεπερνούσε το 50%. Το οικονομικό αυτό κραχ θα επεκτεινόταν αμέσως μετά στις Η.Π.Α. και στην Ασία, οι οποίες θα βυθιζόταν με τη σειρά τους σε μία απίστευτα μεγάλη πιστωτική παγίδα - ενώ οι εξαγωγές τους στην Ευρώπη θα κατέρρεαν” (Y.Finance).


Άρθρο


Εάν κανείς διάβαζε το παραπάνω κείμενο λίγους μήνες πριν από τη «συναίνεση του Βερολίνου» η οποία, ακόμη μία φορά, δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, από όσα προσπάθησε να επιλύσει (όπως επίσης συνέβη την 21η Ιουλίου και την 26η Οκτωβρίου), θα νόμιζε ότι πρόκειται για μία μεγάλη ανοησία – ενδεχομένως για μία θεωρία συνωμοσίας, αφού περιγράφει έναν οικονομικό Αρμαγγεδώνα άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια Ιστορία.

Σήμερα, μετά τις συνεχείς αποτυχίες της Ευρωζώνης υπό τη «δικτατορική» ηγεσία του γαλλογερμανικού άξονα, όπου όμως η Γαλλία απλά ανακοινώνει τις αποφάσεις, τις οποίες λαμβάνει μόνη της η Γερμανία, τίποτα δεν φαίνεται πια αδύνατο – πόσο μάλλον όταν παράλληλα συμβαίνουν τα παρακάτω:

(α) Κατά πολλούς, η JP Morgan, η Bank of America, η Citibank αλλά και πολλές άλλες μεγάλες τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες. Οι μηνιαίες αναφορές τους είναι μάλλον «ψευδείς» και «παραποιημένες» – αφού δεν υπάρχουν τα χρήματα, τα οποία απεικονίζονται στους Ισολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για «πυραμίδες» όπως αυτή του Madoff – φυσικά, πολύ μεγαλύτερου μεγέθους.

Για παράδειγμα, το σύνολο του Ισολογισμού της Bank of America είναι περί τα 2,3 τρις – δηλαδή, όσο το ΑΕΠ της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και λίγο της Ιταλίας, μαζί. Εάν τυχόν λοιπόν χρεοκοπούσε, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν κάτι περισσότερο από καταστροφικές.

(β) Η Goldman Sachs φαίνεται πως προσπαθεί να αποφύγει την καταστροφή, τοποθετώντας παλαιά και νέα στελέχη της στην ηγεσία εκείνων των κρατών, τα οποία αντιτίθενται στα σχέδια της (άρθρο μας). Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια πολιτικών πραξικοπημάτων, προσπαθεί να κατακτήσει οικονομικά τον πλανήτη, με στόχο να αποφύγει τη δική της κατάρρευση.

(γ) Η S&P υποτιμάει διαρκώς την πιστοληπτική ικανότητα των μεγάλων τραπεζών – μεταξύ των οποίων της Citigroup, της Wells Fargo, της Bank of America, της Goldman Sachs, της JP Morgan Chase, της Morgan Stanley, της Barclays, τις γαλλικές τράπεζες, τις γερμανικές κλπ. Η υποτίμηση αυτή βασίζεται μεταξύ άλλων στο ότι οι κυβερνήσεις, οι οποίες ασφαλίζουν δήθεν τις καταθέσεις, δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν αυτές τις τράπεζες ξανά, εάν αντιμετώπιζαν νέα προβλήματα.

Για παράδειγμα η FDIC (το αμερικανικό κεφάλαιο εξασφάλισης καταθέσεων), έχει τη δυνατότητα να καλύψει μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ενδεχομένων ζημιών – όταν μόνο η Bank of America είναι εκτεθειμένη σε παράγωγα πολλών τρισεκατομμυρίων (περί τα 75 τρις $). Σε περίπτωση λοιπόν που η BoA καταρρεύσει, θα είναι μάλλον αδύνατον να καλύψουν οι Η.Π.Α. τις υποχρεώσεις της – με καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρη την αμερικανική οικονομία.

(δ) Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν αγοράσει μόνο ασφάλιστρα έναντι πιστωτικών κινδύνων (CDS), αλλά έχουν ταυτόχρονα πουλήσει – με αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές οι υποχρεώσεις, τις οποίες έχουν αναλάβει απέναντι σε τρίτους (ασφάλειες ομολόγων δημοσίου), να είναι υψηλότερες από τις απαιτήσεις, τις οποίες οι ίδιες έχουν ασφαλίσει. Ο Πίνακας Ι είναι χαρακτηριστικός:


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Πωλήσεις CDS (=υποχρεώσεις για πληρωμή, πρώτη στήλη) και Αγορές CDS (= απαιτήσεις για πληρωμή, δεύτερη στήλη), σε εκατομμύρια Ευρώ.


Τράπεζα

Πορτογαλία

Ιρλανδία

Ιταλία Ελλάδα Ισπανία

Commerzbank

52-189

15-89

975-1358

825-825

384-384

Deutsche B.

3900-3996

18510-15966

4420-4124

7572-7345

Unicredit

1609-1443

249-242

2441-1854

1116-817

1110-993

Santander

202-202

5-9

601-397

214-214

0

BBVA

87-80

59-59

432-257

46-33

0

BNP Paribas

273-228

229-183

1544-1396

306-214

1861-1816

Societe Gen.

1340-1249

733-721

13429-13204

2457-2454

2938-2822

HSBC

1003-1013

708-719

4927-4910

1482-1725

2741-2826

RBS

3581-3494

2303-2242

14005-13735

3152-3375

5905-5917

Πηγή: EBA-FTD

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Όπως βλέπουμε από τον Πίνακα Ι η Commerzbank, για παράδειγμα, έχει πουλήσει CDS, τα οποία ασφαλίζουν τους κατόχους ομολόγων της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 52 εκ. €. Εάν τυχόν η Πορτογαλία προβεί σε διαγραφή χρέους 50%, τότε η τράπεζα θα πληρώσει το υπόλοιπο 50% (26 εκ. €) στους κατόχους των ομολόγων.

Από την άλλη πλευρά η ίδια τράπεζα έχει αγοράσει CDS για να ασφαλίσει ομόλογα της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 189 εκ. € (ενδεχομένως «ανοιχτά» - χωρίς να τα διαθέτει δηλαδή). Επομένως, είναι προς το συμφέρον της η χρεοκοπία της Πορτογαλίας (διαγραφή του 50% κλπ.), αφού θα εισπράξει πολύ περισσότερα, από όσα θα πληρώσει.

Η Unicredit όμως έχει κάνει το αντίθετο στην περίπτωση της Πορτογαλίας - όπως επίσης η BBVA, η BNP Paribas, η Societe General και η Royal Bank of Scotland (RBS). Επομένως, εάν τυχόν χρεοκοπήσει η Πορτογαλία, θα εισπράξουν λιγότερα από όσα θα πληρώσουν – γεγονός που σημαίνει ότι, τα συμφέροντα τους είναι αντικρουόμενα, σε σχέση με τις γερμανικές τράπεζες (Commerzbank, Deutsche Bank), οι οποίες έχουν «στοιχηματίσει» στο αντίθετο.

Με την ίδια λογική μπορεί κανείς να εξετάσει όλες τις παραπάνω τράπεζες για όλες τις χώρες, διαπιστώνοντας ότι τα μεγέθη διαφέρουν σημαντικά – ειδικά όσον αφορά την Ιταλία, στην οποία τα «στοιχήματα» αφορούν δισεκατομμύρια, σε αρκετές περιπτώσεις. Εύκολα λοιπόν κατανοεί ότι, αφενός μεν οι κίνδυνοι από τα CDS, οι ωρολογιακές βόμβες καλύτερα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, είναι πολύ μεγάλοι, αφετέρου δε πως τα συμφέροντα χωρών και τραπεζών είναι εντελώς διαφορετικά, σε σχέση με τυχόν χρεοκοπίες – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(ε) Διάφορες ελβετικές τράπεζες έχουν δημιουργήσει ήδη ομάδες εργασίας (Task-Forces), οι οποίες αναζητούν λύσεις για ενδεχόμενη κατάρρευση του Ευρώ – όπως για παράδειγμα τι θα συνέβαινε με τους χιλιάδες λογαριασμούς σε ευρώ, οι οποίοι διατηρούνται στην Ελβετία. Το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με αυτές τις ομάδες, είναι η ανακοίνωση της διάλυσης της ζώνης του Ευρώ μία Δευτέρα πρωί, πριν ακόμη ανοίξουν τα χρηματιστήρια.

Στην περίπτωση αυτή, οι κεντρικές τράπεζες θα καθόριζαν τις ισοτιμίες των νομισμάτων όλων των χωρών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την «στιγμιαία» αγοραστική τους αξία – ενώ η κάθε μία χώρα θα «μαγνήτιζε» τα ευρωνομίσματα της, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν το δικό της νόμισμα (δραχμή, μάρκο κλπ.). Προφανώς οι χώρες, οι οποίες θα υπολόγιζαν ότι θα υποτιμηθεί το νόμισμα τους, θα έπρεπε να «κλείσουν τα σύνορα» τους για να μην υπάρξουν εκροές - ενώ, αντίθετα, οι χώρες που θα υπολόγιζαν σε ανατίμηση, θα έκλειναν επίσης τα σύνορα τους, για να μην υπάρξουν όμως εισροές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η διάλυση μίας νομισματικής ένωσης είναι πολύ πιο δύσκολη από την ίδρυση της – αφού στην περίπτωση της διάλυσης (ή της εξόδου μίας χώρας) δεν μπορεί να υπάρξει χρόνος προετοιμασίας, όπως συνέβη με την Ευρωζώνη (πολλά χρόνια σταθερών ισοτιμιών, προσαρμογή των οικονομιών μεταξύ τους, ικανός χρόνος εκτύπωσης των νέων νομισμάτων κλπ.).

Περαιτέρω συμπεραίνεται ότι, ένας Ελβετός ιδιοκτήτης ενός λογαριασμού σε ευρώ, θα εισέπραττε τις αποταμιεύσεις του σε φράγκα – «καθαρά» μετά από τη χρεοπίστωση των συναλλαγματικών διαφορών. Εν τούτοις, υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά όπως, για παράδειγμα, τι θα συνέβαινε με έναν Γερμανό, ο οποίος θα είχε καταθέσεις στην Ελβετία σε ευρώ. Θα υπολογιζόταν δηλαδή οι καταθέσεις του ανάλογα με την εθνικότητα του ή σε σχέση με το που διατηρεί τον τραπεζικό του λογαριασμό;

Όπως φαίνεται λοιπόν, παρά το ότι η διάλυση της Ευρωζώνης θα κατέληγε μάλλον σε χάος, υπάρχουν πολλοί, σε πολλές χώρες, οι οποίοι ήδη προσπαθούν να αναλύσουν με κάθε λεπτομέρεια την εφαρμογή ενός τέτοιου εφιαλτικού σεναρίου – γεγονός που είναι δυνατόν να λειτουργήσει σαν μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επιταχύνοντας το τέλος.