Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2011


Επιβεβαιώθηκε, από την γερμανική κυβέρνηση, η ύπαρξη των σχεδίων που αφορούν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Στέφεν Ζάιμπερτ, ανέφερε χαρακτηριστικά στο Βερολίνο «φαίνεται πως είναι αλήθεια, ότι υπάρχουν τέτοιες προτάσεις, καθώς τις διαβάζουμε και κυκλοφορούν στην Ευρώπη».

Ο κ. Ζάιμπερτ συμπλήρωσε, επίσης, πως «δεν υπάρχει έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων αλλά υπάρχει ανάγκη μιας συνολικής στρατηγικής», στην διαμόρφωση της οποίας «η γερμανική κυβέρνηση θα συμβάλει με τις δικές της δυνάμεις».

Τις τελευταίες ημέρες εντείνονται οι συζητήσεις για τα σενάρια που εξετάζουν οι Βρυξέλλες για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Spiegel, ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού Ταμείου στήριξης, Κλάους Ρέγκλινγκ, είχε προτείνει να δοθεί από το Ταμείο ένα δάνειο στην Ελλάδα, με το οποίο θα μπορούσε να αγοράσει υπάρχοντα -υψηλότοκα- ομόλογα, σε τιμές αγοράς.

Η επαναγορά των ομολόγων θα τίθεται σε εθελοντική βάση για τους κατόχους τους, και θα γίνεται με βάση τις τιμές τους στη δευτερογενή αγορά, οι οποίες κινούνται σε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα από την ονομαστική τους αξία.


Αφού δεν απέδωσε κανένα σχέδιο διάσωσης της χώρας από αυτά που εφάρμοσε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και λόγω αναμενόμενης αντίδρασης του κόσμου στα επιπλέον νέα μέτρα που ετοιμάζονται να πάρουν λόγω της αυξημένης πίεσης που ασκεί η τρόικα, κυβερνητικά κλιμάκια ετοίμασαν το σχέδιο διαφυγής της πολιτικής ηγεσίας της χώρας με ελικόπτερα. Θα χρησιμοποιήσουν ταράτσες για ελικοδρόμια και προτεραιότητα επιβίβασης θα έχουν οι αρχηγοί των κομμάτων!
Πληροφορίες που ανέφεραν τον Γιώργο Παπανδρέου να διαφεύγει με ποδήλατο ή με κανώ, διαψεύσθηκαν, επειδή το συμβόλαιο, με συγχωρείτε, το μνημόνιο, αναφέρει ρητά πως το ΔΝΤ αναλαμβάνει μαζική διαφυγή και όχι μεμονωμένες περιπτώσεις (φαίνεται έτσι θα τους βγαίνει φτηνότερα).
Ηγέτες γειτονικών κρατών υπέβαλαν ήδη αιτήσεις διευκόλυνσης για την πραγματοποίηση του σχεδίου διαφυγής, προτείνοντας την δημιουργία κατάλληλου αποπροσανατολιστικού κλίματος. Η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτικών ηγεσιών συγκίνησε τον Στρος Καν, τον Σόρος καθώς και τον Ομπάμα, που αποφάσισαν να μην προβούν σε δηλώσεις μέχρι την ολοκλήρωση της υλοποίησης του σχεδίου, για να συμβάλουν στην ασφάλεια "πτήσης" του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Έρευνα που έγινε βεβαίωσε πως ο χρυσός της χώρας εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμη εδώ, ενώ δεν έχει γίνει καμία αίτηση σε μεταφορική εταιρεία για αεροπορική ή άλλου είδους μεταφορά "ογκώδους δέματος" εκτός της χώρας...

Σημείωση: Θα ζητηθούν συμπληρωματικές δηλώσεις αυτοπροσδιορισμού την προηγουμένη της πτήσης διαφυγής, γιατί μετά από απαίτηση της WMF προτεραιότητα στην επιβίβαση θα έχουν τα ζώα... Όλοι μας, με αγωνία πλέον περιμένουμε να δούμε ποιό ζώο θα ανέβει πρώτο σε ελικόπτερο...



Το κείμενο και την φωτοσύνθεση εμπνεύσθηκε το "Γρεκί" και συμπληρώθηκε από εμάς. Ελπίζουμε πως ο αρχικός συντάκτης θα μας συγχωρήσει την παρέμβαση, αλλά ήταν σκέτος... πειρασμός...






Βαδίζοντας τη μικρή απόσταση που χωρίζει την πρώτη σειρά των εδράνων της Αντιπολίτευσης, από το βήμα του ομιλητή στο Κοινοβούλιο, ο Αντώνης Σαμαράς υποψιαζόταν τον πολιτικό αντίκτυπο που θα είχε η υπέρβαση μιας ολόκληρης γενιάς, την οποία θα επιχειρούσε, από τον πρόλογο κιόλας της ομιλίας του, σε μια συζήτηση για τα εθνικά θέματα.
Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έπιασε εξ απήνης τη… Μεταπολίτευση, και τη Γενιά του Πολυτεχνείου, προτείνοντας να ελεγχθούν αναδρομικά οι δηλώσεις πόθεν έσχες, όλων των πολιτικών που κατέλαβαν το αξίωμα του υπουργού, από το 1974 μέχρι και σήμερα. Σε μια ηχηρή απόπειρα να αποκατασταθεί, όσο γίνεται πλέον, η σχέση εμπιστοσύνης που έχει χαθεί, ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και τον φυσικό ελεγκτή του: Τον ελληνικό λαό.
Με την πρότασή του, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πιθανόν να πρόλαβε μια αντίστοιχη πρωτοβουλία από τον Γιώργο Παπανδρέου. Ή, ακόμη καλύτερα για τον ίδιο, είχε μόνος την ιδέα, και την παρουσίασε «επί σκηνής», κατά τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για κριτική ή μισόλογα, ακόμη και όσους το συνηθίζουν… κατ’ επάγγελμα.
Επί της ουσίας τώρα, η πρόταση Σαμαρά έρχεται να συγχρονίσει το ρολόι του μέλλοντος για την ελληνική κοινωνία, με την ιστορική αυτογνωσία του πολιτικού δυναμικού της χώρας. Όσες δημοσκοπήσεις κι αν διενεργούνται, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Στα χρόνια της «καβουρδισμένης» εθνικής κυριαρχίας και αυτοτέλειας, οι Έλληνες πιστεύουν ότι ως εδώ μας έφερε η Μεταπολίτευση. Δηλαδή, η Γενιά του Πολυτεχνείου, που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας, από τη στιγμή κιόλας της ένταξής της στην ΕΟΚ.
Στο πίσω μέρος αυτής της σκέψης όμως, υπάρχει κάτι βαθύτερο. Ως εδώ, μας έφερε κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Και επειδή το σύνθημα «όλα στο φως», ο Γιώργος Παπανδρέου το λάνσαρε, αλλά το εγκατάλειψε να βολοδέρνει ως… εποχικό ριχτάρι, ο Αντώνης Σαμαράς σηκώνει το γάντι. Ή μάλλον, ανάβει τον φακό, ώστε να μπορούν να δουν όλοι…

Σαμαράς: Άμεσα να θεσπίσουμε την ΑΟΖ προς πάσα κατεύθυνση
Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή, στην Προ Ημερησίας Διατάξεως συζήτηση για τα εθνικά θέματα

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Πριν ξεκινήσω. Ακούω ότι μεθαύριο στην Κοινοβουλευτική σας Ομάδα θα αναφερθείτε σε νέες θέσεις του ΠΑΣΟΚ για τη Διαφάνεια.
Σας προτείνω από σήμερα, εδώ στη Βουλή να συμφωνήσουμε:
Να ζητήσουμε από την Ελληνική Δικαιοσύνη έλεγχο του «πόθεν έσχες», όλων των βουλευτών που έγιναν Υπουργοί και Υφυπουργοί από το 1974 ως σήμερα.
Πιστεύω ότι είναι ο μοναδικός τρόπος για να ανακτήσει ο πολιτικός κόσμος τη σχέση αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης που πρέπει να έχει με τον Ελληνικό λαό.
Όταν μπήκε βουλευτής τι είχε το «πόθεν έσχες» του, στη διαδρομή του τι απέκτησε, όταν παραμένει σήμερα βουλευτής ή όταν έφυγε, ποιο ήταν τότε το «πόθεν έσχες».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ζήτησα τη σημερινή Εκτός Ημερησίας Διάταξης Συζήτηση για την Εξωτερική Πολιτική για δύο λόγους:
– Πρώτον, για να υπογραμμίσω ότι δεν δεχόμαστε να χρησιμοποιηθεί η Οικονομική κρίση ούτε ως μοχλός πιέσεων ούτε ως πρόσχημα για υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα.
– Δεύτερον για να προειδοποιήσω ότι τα εκβιαστικά διλήμματα και οι δήθεν μονόδρομοι, είτε στην Οικονομία είτε στην Εξωτερική πολιτική, οδηγούν σε παράλυση της χώρας, σε διάλυση της κοινωνίας….
Ένας λαός, για να αντέξει την κρίση, πρέπει να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του. Όχι να υποταχθεί στους χειρότερους φόβους του.
Επαναλαμβάνω συνέχεια ότι η Ανάπτυξη είναι η μοναδική διέξοδος από την Οικονομική κρίση.
Αλλά και η αυτοπεποίθηση του λαού μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την Ανάπτυξή του.
Πρέπει να σταθεί στα πόδια του για να αναπτυχθεί.
Όχι να παραδοθεί στην κακή του μοίρα.
Πρέπει να πάρει το μέλλον του στα χέρια του για να αναπτυχθεί…
Πρέπει να πάρει τη χώρα του στα χέρια του για να αναπτυχθεί…
Όχι να την παραδώσει σε μηχανισμούς «διεθνούς διακυβέρνησης».
Κανείς λαός δεν το κάνει αυτό σήμερα. Ούτε λαοί που έχουν προβλήματα παρόμοια με τα δικά μας. Ούτε οι Ιρλανδοί. Ούτε οι Πορτογάλοι.
Ούτε και οι Έλληνες θα το κάνουμε…
Κάποιος θα μας πει, στο σημείο αυτό: Μα η Τουρκία σήμερα έχει ενισχυθεί πολύ και επεκτείνει τις φιλοδοξίες της ακόμα περισσότερο…
Για να δούμε. Αποκτά, πράγματι, η Τουρκία, τέτοια ανανεωμένη ισχύ διεθνώς;
Ας δούμε την ίδια τη στρατηγική Νταβούτογλου: το λεγόμενο δόγμα του «στρατηγικού βάθους».
Σήμερα ανατρέπεται μια ολόκληρη Κεμαλική παράδοση, που έγερνε προς τη Δύση, δεν αναμειγνυόταν ιδιαίτερα στις αραβικές υποθέσεις και επιδίωκε στενές σχέσεις με το Ισραήλ.
Ο Νταβούτογλου προσπαθεί να μετατρέψει τη γείτονα σε «ηγέτιδα» του μουσουλμανικού κόσμου, να εκπροσωπήσει το Ισλάμ σε Δύση και Ανατολή, να γίνει το επίκεντρο των μεσανατολικών ισορροπιών.
Η πολιτική του έχει επικριθεί από πολλούς συμπατριώτες του, ως «υπερβολικά φιλόδοξη», ως «επικίνδυνη», ακόμα και ως «αποσταθεροποιητική» για τις εσωτερικές ισορροπίες της Τουρκίας, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.
* Πρώτα-πρώτα δημιουργεί προβλήματα στους ίδιους τους Άραβες, οι οποίοι δεν θέλουν να ηγηθεί μια μη Αραβική χώρα στο μουσουλμανικό κόσμο. Δεν βλέπουν ακόμα με καλό μάτι το γεγονός ότι η Τουρκία προσέγγισε τελευταία κάποιες φονταμενταλιστικές δυνάμεις, που είναι σε ανοικτή ρήξη με τα πιο μετριοπαθή αραβικά καθεστώτα.
* Για τον ίδιο λόγο και η Αμερική είναι πολύ επιφυλακτική πια. Οι Αμερικανοί φοβούνται – και δεν το κρύβουν, πλέον – ότι υπάρχει «ισλαμιστική ατζέντα» πίσω από τη νέα τουρκική στρατηγική.
* Και το ίδιο το Ισραήλ έχει έλθει σε ρήξη με την Τουρκία. Το πιστοποιεί και η συμπεριφορά του ισχυρού Εβραϊκού λόμπι των ΗΠΑ. Το οποίο έχει μεταστραφεί πλέον ανοικτά από σταθερός υποστηρικτής της Τουρκίας, σε δεινό της αντίπαλο.
* Ακόμα και η Ρωσία δεν θα έβλεπε με καλό μάτι ηγετικό ρόλο της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία. Ούτε η Ινδία κάτι αντίστοιχο στην νοτιοδυτική Ασία.
Έτσι, λοιπόν, η νέα στρατηγική της Άγκυρας κινδυνεύει να δημιουργήσει περισσότερους εχθρούς παρά φίλους για την Τουρκία.
Να ανοίξει περισσότερα μέτωπα απ’ όσα μπορεί να κρατήσει…

Και κάτι ακόμα: Δημιουργούνται πλέον και νέες ευκαιρίες για μας. Όχι να «βλάψουμε» την Τουρκία. Αλλά να εξουδετερώσουμε τις όποιες απειλές εναντίον της δικής μας χώρας.
Για παράδειγμα, η στενότερη συνεργασία με το Ισραήλ.
Είναι προφανές ότι δεν ακολουθούμε το δόγμα, ο «εχθρός του εχθρού μου, είναι και φίλος μου». Αλλά είναι επίσης προφανές, ότι θα αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία και κάθε στήριγμα, για να εξουδετερώσουμε πιέσεις σε βάρος μας.
Κι όποιος δεν το κάνει, έχει πάρει διαζύγιο και από την Πολιτική και από την κοινή λογική.
Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να αλλάξουμε την παραδοσιακή μας πολιτική στήριξης των Παλαιστινίων να αποκτήσουν δικό τους κράτος;
Απαντώ κατηγορηματικά: Όχι!
Γιατί προϋπόθεση Ειρήνης στη Μέση Ανατολή είναι πια οι μεν Ισραηλινοί να νιώσουνε ασφαλείς μέσα σε ασφαλή σύνορα, αλλά και οι Παλαιστίνιοι να αποκτήσουν βιώσιμο κράτος.
Και Ελλάδα και Κύπρος μαζί, μπορούμε να αποτελέσουμε τη «φυσική σύνδεση», τη «γέφυρα» ανάμεσα σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη.
Μια αληθινά αμφίπλευρη ελληνική πολιτική στην περιοχή αυτή βοηθά τη σύνδεση όλων με την Ευρώπη, εμπεδώνει αίσθημα ασφαλείας σε όλους και συμβάλλει αποφασιστικά στην επικράτηση μετριοπαθών δυνάμεων και στην επίλυση των προβλημάτων.
Ακόμα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Το άνοιγμα στη Ρωσία -για την οποία και εγώ μεταφέρω την συμπαράστασή μας για την τρομοκρατική ενέργεια που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους- δεν είναι «απαγορευτικό», πλέον, όπως ήταν κάποτε. Οι Γερμανοί το έχουν αντιληφθεί. Οι Γάλλοι το έχουν αντιληφθεί, επίσης. Όλοι το έχουν καταλάβει. Καιρός να το καταλάβουμε κι εμείς.
Διατηρούμε τους μείζονες γεωπολιτικούς μας προσανατολισμούς. Αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να έχουμε στενή συνεργασία με τη Ρωσία, με τη Μέση Ανατολή και με την υπόλοιπη Ασία, την Ινδία και την Κίνα.
Με την Κίνα, για παράδειγμα, υπάρχουν τεράστια περιθώρια για οικονομικά ανοίγματα. Η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το τόλμησε. Το ΠΑΣΟΚ τότε αντιτάχθηκε και χάλασε τον κόσμο. Κατόπιν εορτής, βέβαια, το κατάλαβε…
Η Νέα Δημοκρατία σας παρέδωσε στρατηγικό άνοιγμα με τη Ρωσία. Εσείς το ξεχάσατε. Παγώσατε αγωγούς. Παγώσατε Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη…
Η Ρωσία δεν είναι πια «εχθρός» της Δύσης. Είναι «εταίρος» της Δύσης. Το τονίζουν όλοι – Δυτικοί και Ρώσοι – σε κάθε ευκαιρία.
Δεν καλούμαστε πια, όπως στο παρελθόν, να διαλέξουμε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση.
Συμφέρον δικό μας, είναι να συνεχιστεί και να βαθύνει η συνεργασία Δύσης-Ρωσίας. Και να πάρει χαρακτηριστικά στρατηγικής σύγκλισης.
Αν λοιπόν, προχωρήσει αυτή η σύγκλιση, τότε θα πάψει η ευρύτερη περιοχή μας, η Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, να είναι πεδίο σκληρών διεθνών ανταγωνισμών.
Οι κάθετοι εμπορικοί δρόμοι που ξεκινούν από την Πολωνία ή τα βαλτικά κράτη και καταλήγουν στην Βόρειο Ελλάδα θα αποκτήσουν τεράστια στρατηγική σημασία. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η «οικονομική διέξοδος» όλων αυτών προς τη Μεσόγειο.
Βλέπετε η Ελλάδα δεν έχει μεγάλο «στρατηγικό βάθος», όπως το οραματίζεται ο Νταβούτογλου για την Τουρκία.
Αλλά η Ελλάδα μπορεί να γίνει «χώρα- μεταίχμιο». Μπορεί να γίνει χώρα που συνδέει εμπορικούς, ενεργειακούς και επικοινωνιακούς δρόμους. Κι αυτή η σύνδεση δίνει ασφάλεια και ευημερία σε πολλούς:
Και προς νότο, στη Μέση Ανατολή και προς βορρά, στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
Αυτός ο ρόλος «χώρας- μεταιχμίου», χώρας-κρίκου, αναδεικνύει την Ελλάδα, χωρίς να δημιουργεί ανταγωνισμούς με άλλες χώρες.
Αντίπαλοί μας είναι μόνον όσοι επιμένουν να παίζουν ηγεμονικό ρόλο σε βάρος άλλων. Κι όσοι διατηρούν αλυτρωτισμούς σε βάρος άλλων. Κι αυτές οι τάσεις πρέπει να εξουδετερωθούν. Γιατί υπονομεύουν τις συνθήκες Ασφαλείας, τη Σταθερότητα και την Ανάπτυξη στην περιοχή μας.
Αυτές είναι οι «γαλάζιες γραμμές» που βλέπουμε εμείς στην πολιτική μας: Ο ρόλος «κρίκου» που θέλουμε να παίξουμε και προς βορρά και προς νότο. Προσφέροντας σε όλους τους λαούς της περιοχής, ασφάλεια, διασύνδεση και ευκαιρίες ευημερίας.
Οι μεγάλοι ενεργειακοί αγωγοί από την Ασία στην Ευρώπη, περνάνε από μας. Από τη γη μας ή από τις θάλασσές μας.
Οι μεγάλοι κάθετοι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες βγάζουν τους βόρειους γείτονές μας στην Μεσόγειο από ελληνικά λιμάνια.
Όνειρό μου –προσωπικά το έχω πει πολλές φορές- ήταν και παραμένει ο μεγάλος δρόμος που θα συνδέει οδικώς και σιδηροδρομικώς το Ταλίν της Εσθονίας στη Βαλτική, με τον Πειραιά! Μια ευθεία γραμμή και με απολήξεις στη Βόρειο Ελλάδα, στην Αλεξανδρούπολη, στην Καβάλα και στη Θεσσαλονίκη.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η θάλασσα ήταν ανέκαθεν και παραμένει η δύναμη της Ελλάδας. Η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, την κατοχυρώνει και την ενισχύει. Κι όμως, εμείς δεν αξιοποιούμε μέχρι τώρα αυτό το πλεονέκτημα…
Σήμερα, από το επίσημο αυτό βήμα της Βουλής, προτείνω –δεν αναφερθήκατε σε αυτό καθόλου κ. Παπανδρέου- να προχωρήσουμε άμεσα στη θέσπιση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, της ΑΟΖ, στη θέσπιση και μετά να την οριοθετήσουμε Με όσες παράκτιες χώρες της περιοχής έχουν επικάλυψη μαζί μας κι είναι έτοιμες να το κάνουν.
Να σημειωθεί ότι η ΑΟΖ περιλαμβάνει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες εντός των υδάτων και στο υπέδαφος του βυθού. Περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα και πηγαίνει πολύ πιο πέρα…
Κι όλοι καταλαβαίνουμε, σε μια τέτοια εποχή, τι σημαίνει αυτό. Όταν σε Αιγαίο και Μεσόγειο είναι γνωστό ότι υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Η θέσπιση και η οριοθέτηση της ΑΟΖ είναι δύο ξεχωριστά πράγματα!.
Άρα, εμείς μπορούμε άμεσα να κηρύξουμε μονομερώς, να θεσπίσουμε, δηλαδή, την ΑΟΖ προς πάσα κατεύθυνση. Κι ύστερα να προχωρήσουμε στην οριοθέτησή της με όσες άλλες χώρες δεχθούν μια τέτοια συμφωνία μαζί μας, εφ’ όσον βέβαια υπάρχει αλληλοεπικάλυψη. Υπάρχουν τέτοιες χώρες;
Η Κύπρος το έκανε ήδη με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και με το Λίβανο.
Εμείς μπορούμε άμεσα να το κάνουμε με την Κύπρο και να το προωθήσουμε με την Αίγυπτο και τη Λιβύη.
Κι αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία, διαβάστε απλώς, το σχετικό απλούστατο Νόμο της Κύπρου. Και ακολουθήστε τον…
Η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ξεπερνά και το ανύπαρκτο «ζήτημα» που έχει δημιουργηθεί τελευταία με το Καστελόριζο.
Με την Αλβανία προχωρήσαμε το 2009 σε οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά η σχετική σύμβαση ακυρώθηκε από το Αλβανικό Ανώτατο Δικαστήριο.
Οφείλουμε να διευκρινίσουμε στην Αλβανική κυβέρνηση, ότι η επικύρωση της συμφωνίας εκείνης, είναι απαραίτητη για να στηρίξει η Ελλάδα την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας τους.
Παρένθεση: Οφείλουμε να τους πούμε ακόμα, ότι η ασφάλεια, η ευημερία και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, είναι βασικότατες προϋποθέσεις για να προχωρήσει από την πλευρά μας η Ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.
Αιματηρά γεγονότα όπως τα πρόσφατα στη Χιμάρα είναι απαράδεκτα. Αν δεν ελεγχθεί αμέσως η δραστηριότητα ακραίων στοιχείων σε βάρος της Ελληνικής κοινότητας, θα ζημιωθεί η Ευρωπαϊκή πορεία της ίδιας της Αλβανίας.
Επανέρχομαι στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη: Όταν οριοθετήσουμε την Ελληνική ΑΟΖ με τους υπόλοιπους γείτονές μας, θα είναι ευκολότερο να ρυθμίσουμε το ίδιο θέμα και με την Τουρκία.
Αλλά εδώ να είμαστε σαφείς: Λύση του προβλήματος σημαίνει, η Ελλάδα να κατοχυρώσει όλα τα δικαιώματα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας. Όχι να παραιτηθούμε από τα δικαιώματα αυτά!
Κάποιες ιδέες που ακούγονται παρασκηνιακά ότι το Αιγαίο είναι τάχα «ειδικού καθεστώτος» θάλασσα – «ημίκλειστη» ή όπως αλλιώς την πουν – και γι’ αυτό δεν ισχύουν, δήθεν, οι προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, είναι απαράδεκτες, Ισοδυναμούν με αυτό-παραίτηση της Ελλάδας από τα δικαιώματά της.
Δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτε. Απλώς λέω, ότι όποιοι το σκέπτονται αυτό, να το ξεχάσουν.
Και το εννοώ: Οποιαδήποτε Συμφωνία θα στηριζόταν σε αυτό-παραίτηση της Ελλάδας απ’ όσα της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, για μας θεωρείται άκυρη από τώρα.
Κι αν υπάρξει, θα την ακυρώσουμε μόλις αναλάβουμε τη διακυβέρνηση. Μιλημένα-ξηγημένα…

Κάποιοι προτείνουν ακόμα «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο. Ελπίζω να ισχύουν, κ. Παπανδρέου, οι διαβεβαιώσεις που δώσατε, εδώ, στη Βουλή, ότι κάτι τέτοιο δεν το συζητάτε καν.
Άλλωστε, τι θα πει «συνεκμετάλλευση»; Να εκμεταλλευτούμε μαζί με άλλους, κάτι που το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας το αναγνωρίζει ως δικό μας;
Αυτό το δόγμα, «τα δικά τους δικά τους και τα δικά μας από… μισά», θα το αποδεχθούμε;
Σίγουρα όχι…
Δέχεται καμία άλλη χώρα να εκμεταλλευτεί μαζί με μας τα δικά της;
Ασφαλώς και όχι!
Δέχεται καμία άλλη χώρα να εκμεταλλευτεί μαζί με οποιαδήποτε τρίτη χώρα, τα δικά της;
Όχι και πάλι όχι…
Κυκλοφορεί και η άποψη να λύσουμε τα προβλήματά μας στη Χάγη, όχι με βάση το Διεθνές Δίκαιο, αλλά με βάση γενικόλογες «αρχές Δικαίου». Η Τουρκία κυρίως, η οποία δεν δέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας που ευνοεί την Ελλάδα, πιέζει να πάμε με την αρχή της λεγόμενης «ευθυδικίας». Η οποία από κάποιους ερμηνεύεται, να τα μοιράσουμε όλα στη μέση!
Εμείς το απορρίπτουμε αυτό. Κατηγορηματικά!
Τα ελληνικά δικαιώματα δεν είναι… «ακορντεόν»! Να ανοιγοκλείνουν κάθε τόσο, σε αέρα, σε θάλασσα και σε υπέδαφος…
Επομένως, προσφυγή στη Χάγη με υπογραφή συνυποσχετικού το οποίο δεν θα περιλαμβάνει ρητώς το Δίκαιο της Θάλασσας, οδηγεί στην «ευθυδικία» και θα ζημιώσει πολύ τα εθνικά συμφέροντα. Απορρίπτουμε κάτι τέτοιο, κατηγορηματικά.
Αντίθετα, η ανακήρυξη ΑΟΖ κατοχυρώνει τα εθνικά συμφέροντα πλήρως μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
Μπορεί να γίνει άμεσα. Κι αυτό πρέπει να κάνουμε. Τόσο απλά…

Αναφερθήκατε στο Ερζερούμ. Πήγατε πριν λίγες μέρες εκεί και μιλήσατε στη Σύνοδο των Τούρκων πρέσβεων στο Ερζερούμ. Πριν ένα χρόνο είχατε μιλήσει σε αντίστοιχη ετήσια Σύνοδο των πρέσβεων της Σερβίας.
Ελπίζω, κάποια στιγμή, κύριε Παπανδρέου, να βρείτε ώρα να μιλήσετε και με τους… Έλληνες διπλωματικούς! Διότι τα προβλήματά τους είναι τεράστια και δεν υπάρχει επαφή. Ούτε, καν, κάποιο δείγμα διάθεσης σας για να λυθούν αυτά τα τεράστια προβλήματα, τα οποία δημιουργούν μεγάλα θέματα στη χώρα και στο εξωτερικό.
Μιλήστε μαζί τους και θα διαπιστώσετε ότι οι παραπάνω ανησυχίες δεν είναι μόνο δικές μου.

Τον τελευταίο, μάλιστα, χρόνο έχουμε την εντεινόμενη προκλητική πρακτική των δήθεν «αβλαβών διελεύσεων» του τουρκικού πολεμικού ναυτικού από ελληνικά χωρικά ύδατα. Συγκεκριμένα, παρατηρείται μεγάλη αύξηση διελεύσεων από τα Στενά του Καφηρέα, αύξηση «περιπολιών» στο Κρητικό Πέλαγος, κινήσεων γύρω από τις Κυκλάδες, το βόρειο Κεντρικό Αιγαίο και συνεχείς διελεύσεις μεταξύ Σκύρου και Ευβοίας.
Τους τελευταίους 14 μήνες έχουμε μια ελληνοτουρκική συνάντηση υψηλού επιπέδου περίπου κάθε 3 βδομάδες! Αλλά δεν έχουμε μείωση, έχουμε συνεχή κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων!
Αυτά είναι, λοιπόν, τα «αποτελέσματα» της εργώδους διπλωματικής σας προσπάθειας;
Αυτά είναι τα αποτελέσματα 6 συναντήσεων Παπανδρέου-Ερντογάν, 12 συναντήσεων Δρούτσα-Νταβούτογλου και 7 διερευνητικών επαφών Αποστολίδη-Σινιρλίογλου;
Από την πολλή «Ελληνοτουρκική φιλία», σε λίγο θα αγναντεύουμε από το Φάληρο τα τουρκικά πολεμικά πλοία και θα τους… κουνάμε το μαντήλι!

Ακόμα, στο γνωστό βιβλίο του, ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει συγκεκριμένα και κατά λέξη ότι:
«Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος».
Καταλαβαίνετε τι υπονοεί αυτό;
Ότι για να λύσουμε το «πρόβλημα στο Αιγαίο», αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, πρέπει να αλλάξουμε το «ισχύον καθεστώς».
Η πρόθεση αλλαγής του status quo, ονομάζεται «αναθεωρητισμός», που σημαίνει πολιτική αποσταθεροποιητική και επικίνδυνη.
Είναι η πρώτη φορά που Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αναφέρεται τόσο καθαρά στην αναθεωρητική επιδίωξη της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Κατά τα άλλα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι πολύ «φιλικές» και γίνονται μάλιστα –καμιά φορά- και «εταιρικές».
Μετά από τόσες «επαφές» και τόσο υψηλού επιπέδου «διάλογο».
Ωραία! Πολύ ωραία…


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Πρόσφατα ο κ. Δρούτσας πρότεινε Σύνοδο Κορυφής Ευρώπης-Τουρκίας. Το θεωρώ μεγάλη «εκδούλευση» προς την Τουρκία! Διότι Σύνοδοι Κορυφής δεν γίνονται με χώρες που θέλουν να ενταχθούν στην Ένωση. Γίνονται μόνο με μεγάλες χώρες που η Ευρωπαϊκή Ένωση τις αναγνωρίζει ως «στρατηγικούς εταίρους» (strategicpartners) όπως η Ρωσία και η Κίνα. Κι αν θέλετε παρακάτω, όπως και η Βραζιλία.
Ουσιαστικά, ο κ. Δρούτσας πρότεινε την αναβάθμιση της Τουρκίας σε «στρατηγικό εταίρο» ολόκληρης της Ευρώπης!
Και την ίδια ακριβώς εποχή, που εμείς προσφέρουμε στην Άγκυρα αυτή τη πολιτική «αναβάθμιση», η Τουρκία όχι μόνο δεν παραιτείται από τις απειλές της εναντίον μας, το casus belli, αλλά το επικυρώνει ακόμα περισσότερο, και κλιμακώνει τις έμπρακτες προκλήσεις της εναντίον μας. Είναι και αυτό «αποδοτικός διάλογος»;

Φυσικά, δεν είμαστε αντίθετοι με το διάλογο. Προς Θεού! Αλλά θέλουμε διάλογο ενταγμένο σε μια στρατηγική ανάσχεσης και επίτευξης εθνικών στόχων.
Στην περίπτωσή μας υπάρχει αυτό;
– Στις διερευνητικές σας επαφές συζητάτε αυτή τη στιγμή για χωρικά ύδατα διαφοροποιημένου εύρους; Ελπίζω όχι.
–Πέρα από την αναίρεση του casus belli, ζητάτε και την εγκατάλειψη της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών», ώστε να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος;
– Τους θέσατε εσείς άλλα θέματα, ή μόνο εκείνοι θέτουν; Τους ρωτήσατε τι θα γίνει με την επαναπροώθηση των μεταναστών, που την υπέγραψαν και δεν την τηρούν; Τους ρωτήσατε για τα πυρηνικά εργοστάσια στις ακτές της Μικράς Ασίας;

Να σημειώσω ακόμα αυτή την αίσθηση «μυστικής διπλωματίας» που αιωρείται και διαχέεται όλο και περισσότερο.
Για σκεφτείτε, αν ήμουν εγώ στη θέση σας κι είχα πάει στην Τουρκία και μιλούσα με τον Τούρκο Πρωθυπουργό για δύο ώρες περίπου, κατ’ ιδίαν, χωρίς καμία άλλη επίσημη εκπροσώπηση. Μπορούμε όλοι να φανταστούμε τι είδους εκκωφαντικές καταγγελίες θα ακούγονταν στην αίθουσα αυτή σε βάρος μου…
Εγώ αποδοκιμάζω τη μυστική διπλωματία. Σας επισημαίνω ότι δημιουργεί περισσότερη καχυποψία μέσα στη χώρα, παρά καλό κλίμα με τους απέναντι.
Είχατε σχεδόν δύο ώρες επαφή, κατ’ ιδίαν, με τον Τούρκο ομόλογό του. Δεν ενημερώσατε τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Δεν ενημερώσατε ούτε τους πολιτικούς αρχηγούς. Αυτό είναι μυστική διπλωματία!
Όταν μιλήσατε δημόσια στο τουρκικό ακροατήριο, είπατε τις γνωστές θέσεις της Ελλάδας. Κι αυτό προβλήθηκε, περίπου, ως «εθνικό κατόρθωμα»!
Τα αυτονόητα είπατε. Και αλίμονο αν δεν τα λέγατε…
Όμως την ώρα που βρισκόταν ο Πρωθυπουργός στην Τουρκία, τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη «έκαναν κόσκινο» τον εναέριο χώρο μας.
Κι αυτό δεν ήταν κατόρθωμα. Ήταν πλήγμα για το κύρος της Ελλάδας!
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ας δούμε τώρα, πέρα από λόγια, ποια είναι η πραγματική προσέγγισή του σημερινού ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική Πολιτική. Προσέγγιση που εγκαινίασε πριν δεκαπέντε χρόνια. Ανακόπηκε την πενταετία 2004-2009. Και επανέρχεται σήμερα:
– Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, το καλοκαίρι του 1997 δεχθήκατε ότι υπάρχουν μη κατονομαζόμενα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
– Στη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι, το Δεκέμβριο του 1999, παραιτηθήκατε από την αρχή που είχαν πλήρως αποδεχθεί όλοι οι προηγούμενοι ηγέτες της χώρας: ότι η μόνη διμερής διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Και δεχθήκατε τότε ότι υπάρχουν «συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα».
Αυτά όλα έγιναν επί ΠΑΣΟΚ!
Όταν έφτασε η ώρα να «λυθεί» το Κυπριακό, το 2004, η «λύση» που μας προτάθηκε – το διαβόητο Σχέδιο Ανάν – ήταν εφιαλτική: Διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ένωνε την Κύπρο. Καθιστούσε την Τουρκία πλήρη κυρίαρχο του κατεχόμενου βορά και επικυρίαρχο του ελεύθερου νότου.
Δεν καταργούσε τα τετελεσμένα της εισβολής. Τα νομιμοποιούσε!
Το Σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα νομικό τερατούργημα, που δεν επέτρεπε να λειτουργήσει δημοκρατικά το πολίτευμα της Κύπρου.
Μια ολόκληρη πολιτική τάξη στην Ελλάδα, διακήρυσσε την άνοιξη του 2004, ότι αν δεν υπερψήφιζαν το Σχέδιο Ανάν οι Ελληνοκύπριοι, θα «καταστρεφόταν» δήθεν η Κύπρος και θα ματαιωνόταν η ένταξή της στην Ευρώπη.
Εσείς ο ίδιος, κ. Παπανδρέου, μας παρουσιάζατε το Σχέδιο Ανάν ως «μονόδρομο», ως μόνη «εφικτή λύση».
Σας θυμίζει τίποτε αυτό περί μονόδρομου σε σχέση με τα σημερινά, κύριοι συνάδελφοι;
Μόνο που τότε, στην εξουσία βρισκόταν πια η Νέα Δημοκρατία. Η οποία αρνήθηκε τον εκβιασμό. Και στήριξε την απόφαση του αείμνηστου Προέδρου της Κύπρου, Τάσσου Παπαδόπουλου, να απορρίψει το Σχέδιο Ανάν.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός καταψήφισε τότε το Σχέδιο εκείνο απορρίπτοντας τους εκβιασμούς.
Και, «ω του θαύματος»! Η Κύπρος δεν «καταστράφηκε»! Δεν έμεινε έξω από την Ευρώπη. Σε λίγες εβδομάδες μετά το βροντερό ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων, έγινε πλήρες μέλος της Ευρώπης! Και το αμέσως επόμενο διάστημα ήταν η Τουρκία που πιεζόταν να αναγνωρίσει την Κύπρο, όχι πια η Λευκωσία να αναγνωρίσει τα κατοχικά «τετελεσμένα» της Τουρκίας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Κύπρος όχι μόνο δεν «καταστράφηκε», αλλά εντάχθηκε στο ευρώ, και ακολούθησε μιαν αποφασιστική πολιτική οριοθέτησης της ΑΟΖ, με άλλα παράκτια κράτη. Και το πέτυχε με την έγκριση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Και παρά τις απειλές της Τουρκίας…
Η μικρή Κύπρος το πέτυχε. Η Ελλάδα πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά της…
Και ίσως το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι να αντιμετωπίζουμε με απόλυτη καχυποψία όποιον διανοηθεί ξανά να μας μιλήσει για «μονόδρομους», ή όποιον μας θέσει εκβιαστικά διλήμματα να αποδεχθούμε απαράδεκτες «λύσεις» για να αποφύγουμε τάχα, «επερχόμενες καταστροφές».

Στα επόμενα χρόνια οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έκαναν κι άλλες δύο κινήσεις για να ανακτήσει η Ελλάδα τον έλεγχο πάνω στην Εξωτερική Πολιτική της και να προασπιστεί το εθνικό συμφέρον.
– Πρώτον, στο Βουκουρέστι, έθεσαν τις «κόκκινες γραμμές» για το Μακεδονικό. Και τότε υπήρξαν πολλοί που κραύγαζαν ότι η υπόθεση ήταν πια «χαμένη» κι ότι αν επέμενε η Ελλάδα, θα υφίστατο τάχα, «διεθνή απομόνωση»!
Κι όμως! Η Ελλάδα ξεκαθάρισε τη θέση της, διευκρίνισε ότι θα δεχθεί ένα όνομα για κάθε χρήση – erga omnes – απέκλεισε τον εθνολογικό προσδιορισμό του γειτονικού κράτους με όνομα που παραπέμπει σε αλυτρωτικές αξιώσεις σε βάρος της, παραμέρισε όλες τις προτάσεις για «διπλές» και «τριπλές ονομασίες» κι έβαλε «βέτο» για την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αντί να «απομονωθεί» από τους εταίρους και συμμάχους της, η Ελλάδα πέτυχε στο Βουκουρέστι να υποστηριχθεί από τους περισσότερους.
Για μιαν ακόμα φορά οι «Κασσάνδρες» διαψεύστηκαν. Κι εμείς εμμένουμε και σήμερα, απόλυτα και αταλάντευτα, σ’ αυτές τις «κόκκινες γραμμές».
– Δεύτερον, την ίδια εποχή, οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έβαλαν την Ελλάδα στο παιγνίδι των αγωγών. Μεταξύ άλλων, τότε ξεμπλόκαρε και ο αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που χρόνια συζητιόταν. Κι ύστερα ήλθε το ΠΑΣΟΚ, σε ώρα, μάλιστα, οικονομικής δυσπραγίας, κι έκανε ό,τι μπορούσε να τον… ακυρώσει! Και μετά την εκλογή του, κατάφερε να τον αδρανοποιήσει πλήρως.
Έμεινε, όμως, το υπόλοιπο έργο των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας στο ζήτημα αυτό. Κυρίως η διέλευση αγωγών φυσικού αερίου. Και τα σχετικά σχέδια ήδη επεκτείνονται απ’ όλες τις πλευρές.
Αυτά έγιναν, με δύο λόγια, τα προηγούμενα δεκαπέντε χρόνια:
Αυτά έκανε το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση πριν το 2004. Με αποκορύφωμα το Σχέδιο Ανάν που ζητούσε με κάθε τρόπο να το αποδεχθούν οι Ελληνοκύπριοι.
Αυτά έκανε και η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση μετά το 2004. Κατάφερε σε αρκετές περιπτώσεις να ανακτήσει τον έλεγχο και να προωθήσει τα εθνικά συμφέροντα με επιτυχία. Με τη στάση της στο Σχέδιο Ανάν, στο Βουκουρέστι, στους αγωγούς…

Την ίδια εποχή το ΠΑΣΟΚ ως Αντιπολίτευση, στο εσωτερικό της χώρας πολέμησε λυσσωδώς μεταρρυθμίσεις, που σήμερα προωθεί υπό πίεση.
Εδώ, λοιπόν, αρχίζουν να εμφανίζονται οι μεγάλες διαφορές μεταξύ μας:
Εσείς είστε υπέρ της λεγόμενης «διεθνούς διακυβέρνησης». Της υπαγωγής, δηλαδή, ουσιαστικά της χώρας στις αρμοδιότητες των διεθνών οργανισμών.
— Ως Αντιπολίτευση, κάνατε ό,τι μπορούσατε για να μην ορθοποδήσει η χώρα από μόνη της.
— Κι ως Κυβέρνηση, προσχωρείτε στον έλεγχο της χώρας από διεθνείς οργανισμούς. Όπως κάνατε και με το Μνημόνιο. Που όσες άλλες χώρες έχουν πρόβλημα προσπάθησαν να το αποφύγουν, όπως συνέβη με την Ιρλανδία. Και ακόμα προσπαθούν να το αποφύγουν, όπως συμβαίνει με την Πορτογαλία και την Ισπανία.
Κι όσες δεν κατάφεραν να το αποφύγουν, όπως η Ιρλανδία, τουλάχιστον διαπραγματεύθηκαν σκληρά τη διάσωση της αναπτυξιακής τους δυναμικής.
Εσείς δεν διαπραγματευθήκατε τίποτε…
– Ως Αντιπολίτευση, λέγατε «όχι σε όλα», σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας.
– Και ως Κυβέρνηση, λέτε «ναι σε όλα», στις αξιώσεις διεθνών παραγόντων και διεθνών οργανισμών.
Εμείς είμαστε το ακριβώς αντίθετο: Θέλουμε η Ελλάδα να ορθοποδήσει. Θέλουμε να ανακτήσει τον έλεγχο και στην Εξωτερική της πολιτική και στην Οικονομία. Θέλουμε να διευρύνει τα ερείσματά της και να αποκτήσει καινούργια στηρίγματα.
– Λέμε όχι, σε κάθε «Ανάν» και σε κάθε «μονόδρομο». Πράγμα που εσείς δεν το κάνετε.
– Και λέμε ναι, σε κάθε προσπάθεια διαρθρωτικών αλλαγών. Πράγμα που, επίσης, εσείς ποτέ δεν κάνατε, όσο ήσασταν στην Αντιπολίτευση.
Δεν οραματιζόμαστε τη «διεθνή διακυβέρνηση». Καμία άλλη χώρα δεν παίρνει στα σοβαρά όλα αυτά τα ξεπερασμένα ιδεολογήματα.
Η Γερμανία, ηγέτιδα της Ευρώπης, βάζει πάνω απ’ όλα το συμφέρον του λαού της. Όχι μόνο τώρα, επί κυβερνήσεων Μέρκελ, αλλά και προηγουμένως, επί κυβερνήσεων του Σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ. Το ίδιο και η Ολλανδία και η Σουηδία και Φινλανδία και η Δανία. Το ίδιο και η Βρετανία. Και η Γαλλία. Όλοι!
Γι’ αυτό και είναι δημοκρατίες. Γιατί ελέγχονται από τους λαούς τους και λογοδοτούν σε αυτούς. Δεν είναι «Νομαρχίες» μιας μη εκλεγμένης και μη ελεγχόμενης κεντρικής και γραφειοκρατικής υπερεξουσίας.
Γιατί όσο απομακρύνονται οι πολίτες από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων που τους αφορούν, τόσο χάνουν την αίσθηση ότι η ψήφος τους μετράει, τόσο χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς το πολίτευμα, τόσο χάνουν την αίσθηση του «κοινού καλού», που τόσο απαραίτητη είναι για να λειτουργήσει σωστά η Δημοκρατία.
Το ιδεολόγημα της «διεθνούς διακυβέρνησης» απονομιμοποιεί το πολίτευμα. Αποδυναμώνει τη δημοκρατία. Διαλύει την κοινωνική συνοχή και απονευρώνει τη διακυβέρνηση…
Το μεγάλο ζητούμενο, λοιπόν, εφόσον ξαναπάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας!
Να πολιτευόμαστε με αυτοσυγκράτηση. Σίγουρα.
Να πολιτευόμαστε με μακροχρόνιο ορίζοντα. Ασφαλώς.
Να πολιτευόμαστε μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου. Χωρίς άλλο…
Αλλά να πολιτευόμαστε: Δηλαδή να ασκούμε Πολιτική διεθνώς, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, όχι με ιδεοληπτικές εμμονές «διεθνούς διακυβέρνησης».
Μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης. Αναμφίβολα.
Αλλά ως εκφραστές του εθνικού συμφέροντος της χώρας μας, όπως κάνουν όλοι οι εταίροι μας. Όχι ως «ουδέτεροι» ή «αντικειμενικοί τρίτοι»…
Όπως έχω πει και στο παρελθόν, η Ελλάδα είναι χώρα, δεν είναι «χώρος».
Και οι Έλληνες είναι λαός, δεν είναι «πληθυσμός».
Δύναμη της Ελλάδας είναι η αυτοπεποίθηση και η δημιουργικότητα του λαού της. Επαναλαμβάνω: Αυτοπεποίθηση και δημιουργικότητα!
Με αυτά τα δύο, και την Οικονομία θα ανατάξουμε, και τα εθνικά μας δίκαια θα προασπιστούμε, και τις «κόκκινες γραμμές» θα κρατήσουμε, και τις «γαλάζιες γραμμές» θα προωθήσουμε.
– Σας καλώ να απορρίψετε όλες τις «φαεινές ιδέες» ορισμένων που θα ήθελαν να διαπραγματευθούμε την υφαλοκρηπίδα «από μηδενική βάση». Τι θα πει «μηδενική βάση»; Ότι θα κάνουμε πίσω από τη νομική βάση που υπήρχε ως τώρα; Δηλαδή θα παραιτηθούμε από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας που μας ευνοεί;
Κύριε Παπανδρέου, πέντε χρόνια μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Άγκυρα σήμερα –το ξέρετε καλά- εξακολουθεί να απειλεί τη χώρα μας με casus belli και να μην αναγνωρίζει την Κύπρο. Προ πενταετίας, όταν ξεκίνησε αυτή η διαδικασία –ήμουν ευρωβουλευτής- πολλοί πίστεψαν ότι θα άλλαζε η Τουρκία. Σήμερα, εσείς με μεγαλύτερο ζήλο παρά ποτέ, υπερθεματίζετε για την Τουρκική ένταξη. Την ώρα μάλιστα, που ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες έχουν πλέον μεταστραφεί εναντίον της Τουρκίας.
Δεν λέω να πείτε όχι σε αυτή τη διαδικασία. Αλλά μην γίνεστε και «βασιλικότεροι του βασιλέως».
Και εν πάσει περιπτώσει, σίγουρα μπορείτε να απαιτήσετε από τον «καρντάση» Ερντογάν, να πάψει να συνδέει το άνοιγμα της Χάλκης με την εκλογή των ψευτομουφτήδων στη Θράκη!
Και να δείξετε υπερβάλλοντα ζήλο για το θέμα των λαθρομεταναστών! Γιατί μας καίει!
— Σας καλώ να απαιτήσουμε τη συμμόρφωση της Τουρκίας για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών. Και αυτό πρέπει να γίνει όρος για την πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε.!
Συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία, αλλά δεν την τήρησε ποτέ…
– Σας καλώ να θεσπίσουμε και να διακηρύξουμε αμέσως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και να προχωρήσουμε στην οριοθέτησή της με την Κύπρο και με όποια άλλα κράτη προσέλθουν να το λύσουμε διμερώς.
— Σας καλώ να παραμείνουμε αμετακίνητοι στις «κόκκινες γραμμές» της εξωτερικής μας πολιτικής: Στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Σκοπιανό και σε ό,τι αφορά την ασφάλεια, την ευημερία και τα δικαιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Σας καλώ να τα κάνουμε όλα αυτά μαζί.
Πρέπει να ξαναπάρουμε τη χώρα στα χέρια μας.
Αλλά αν δεν το δεχθείτε, αν επιμείνετε στα αδιέξοδά σας, με ή χωρίς εσάς, θα πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας…
Με ή χωρίς εσάς, θα πάρουμε ξανά την Ελλάδα στα χέρια μας!
Η κρίση δεν θα αφήσουμε να διαλύσει τη χώρα. Θα την ξαναστήσουμε στα πόδια της. Υπερήφανη. Δημιουργική. Ανοιχτή προς τα έξω.
Και πάνω απ’ όλα: Κύρια της τύχης της!
Όπως της αξίζει.
Κι όπως της το οφείλουμε.
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Σαστίσαμε.
Μπλοκάραμε.
Τα χάσαμε.
Διαλέγετε και παίρνετε. Αυτή είναι η μεταφορική έννοια του βραχυκυκλώματος της φυσικής και της ΔΕΗ, στην νεοελληνική καθομιλουμένη.
Αμάν γιαβρούμ, αμάν κουζούμ, αυτό ήταν.
«Επιτέλους χαζοί»!!!
Θα πανηγύριζε ο Ανδρέας Μικρούτσικος τώρα, αν η εκπομπή που ξεκίνησε κάποτε, συνεχίζονταν μέχρι τις μέρες μας.
Είμαστε αυτοί οι ίδιοι κάτοικοι της ίδιας χώρας που το 2004 είχαμε βρεθεί όχι στην κορυφή του ΟΛΥΜΠΟΥ, αλλά του ΕΒΕΡΕΣΤ.
Από τις παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές πρωτιές στο ποδόσφαιρο, το στίβο, το τραγούδι, τη γυμναστική, την άρση βαρών, τον κινηματογράφο, τη σκηνοθεσία, τί να πρωτοθυμηθεί κανείς, στον πάτο της παγκόσμιας κατάταξης!
Από το ζενίθ στο ναδίρ.
Μόνο στη διαφθορά εξακολουθούμε να κρατάμε τα σκήπτρα.
Τί έφταιξε;
Ο Ζαγοράκης;
Η Γιάννα;
Ο Ιακώβου;
Ο Τζέκος;
Ίσως ο ποινικολόγος, πρόεδρος της Παναχαϊκής κ. Βασίλης Κούγιας, επειδή δεν προνόησε να μεταφέρει την έδρα της βαριάς κινηματογραφικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, από το ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ στην ΑΡΑΧΩΒΑ, δίπλα στη βίλα του.
Ίσως ο Γαλάτης, αγαπημένος σταρ του Λάκη Λαζόπουλου, που άφησε τη ΦΛΩΡΙΔΑ εκεί που βρίσκεται και δεν την μετέφερε στη ΜΥΚΟΝΟ.
Ίσως εμείς οι καλαμαράδες, που αντί να ασχοληθούμε, ειδικά εμείς από την ΞΑΝΘΗ, με τη Σάσα Μπάστα τη συμπατριώτισσά μας, αναλωθήκαμε και αναλισκόμαστε με άλλα κι άλλα, χωρίς νόημα κι ουσία,
Μπήκε στον κόπο, κάποιος από όλους μας, να δει, αν το αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε έξω από την Κόρινθο πέρυσι το καλοκαίρι με συνοδηγό παίκτη του δικέφαλου του Νότου, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην φετινή πορεία της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα της σούπερ-μαμαλίγκα;
Τι να πεις; τί να γράψεις; Με τι να πρωτοφρικάρεις;
Το βραχυκύκλωμα, βραχυκύκλωμα όμως.
Είτε σαν χώρα, είτε σαν λαός, είτε σαν φυλή, είτε κομματισμένοι είτε ακομμάτιστοι, πολιορκούμε σταθερά το μηδέν.
Σήκω από τα χώματα της Τροίας Αχιλλέα να μας δεις.
Άλλο ΤΡΟΙΑ, άλλο ΤΡΟΪΚΑ.
Κι εκείνος ο ευλογημένος ο τροβαδούρος Μιχάλης Βιολάρης από την Κύπρο;
Τί Λωζάνη, τί Κοζάνη τραγούδησε.
Πήγαινε μεθαύριο στο Νταβός με τον πρωθυπουργό της χώρας και θα καταλάβεις Μιχάλη μου.
Τότε θα τραγουδάς: Κοίτα Μιχάλη μου, το χάλι μου.
Μ΄ αυτά και τα’ άλλα και τα μετά απ αυτά, δυστυχώς.
ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΑΜΕ.
ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΤΡΙΧΟΤΟΜΗΣΑΜΕ.

Απλά και μόνο.
ΒΡΑΧΥΚΥΚΛΩΣΑΜΕ.

Συνέντευξη του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη

O Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος-αναλυτής με επαγγελματική διαδρομή σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αρθρογραφεί σε τακτική βάση στην εφημερίδα Ποντίκι, στο περιοδικό Hellenic Nexus και στην ιστοσελίδα inprecor.gr.

Έχει επίσης καίριο ρόλο στη συγκρότηση της πρωτοβουλίας Σεισάχθεια.

Η πρωτοβουλία για την συγκρότηση μετώπου για τη σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας με την επωνυμία Σεισάχθεια, ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου του 2010 μέσα από μια σύσκεψη ανεξάρτητων κινήσεων, επιτροπών και αγωνιστών στον κινηματογράφο Ααβόρα. Αντικείμενο αυτής της συνάντησης ήταν η ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών και ο συντονισμός σε πανελλαδική κλίμακα δραστηριοτήτων και τοπικών κινήσεων και πρωτοβουλιών με κύριο άξονα τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση πληρωμής του στους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Η πάλη για τη μη αναγνώριση του χρέους συνδέεται με την πάλη για:

- Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,

- Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με στόχο τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων,

- Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης,

- Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας που θα στηρίζεται στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων,

- Την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί.

Στην βάση αυτή συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία Σεισάχθεια που έχει σαν βασικό στόχο να συμβάλει στο μέτρο των δυνάμεών της στη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου στην βάση των παραπάνω αιτημάτων. Στην προσπάθεια αυτή η Σεισάχθεια βοηθά στη συγκρότηση τοπικών επιτροπών σε χώρους εργασίας και κατοικίας με σκοπό την προώθηση και την πάλη πάνω στη βάση των κεντρικών διεκδικήσεων της πρωτοβουλίας. Μέχρι σήμερα έχουν συγκροτηθεί 12 τέτοιες επιτροπές σε περιοχές της Αθήνας και πάνω από 20 σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Κάθε επιτροπή είναι πλήρως αυτοκέφαλη και έχει ως βασικό καθήκον την πολύ πλατιά ενημέρωση και την οργάνωση όλων για τις μικρές και μεγάλες μάχες που έχουμε όλοι μπροστά μας μέχρι την ανατροπή του σύγχρονου καθεστώτος κατοχής. Στην πρωτοβουλία και τις τοπικές επιτροπές εντάσσεται ελεύθερα όποιος θέλει, ανεξάρτητα ιδεολογικών και πολιτικών αντιλήψεων. Με άλλα λόγια η πρωτοβουλία διέπεται από καθαρώς ΕΑΜικά χαρακτηριστικά και υπερβαίνει τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς δεξιάς-αριστεράς, θέτοντας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους σύγχρονους δωσίλογους και τους συνεργούς τους σε δεξιά και αριστερά, από τη μια και από την άλλη, στις δυνάμεις που μάχονται στ’ αλήθεια και στην πράξη για την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει μόνο με την καταγγελία του υπάρχοντος χωρίς να συνοδευτεί από τα συγκεκριμένα αιτήματα τα οποία συγκροτούν την πρωτοβουλία. Με αυτή την έννοια η πρωτοβουλία δέχεται στους κόλπους της τους πάντες με μόνο μία προαπαίτηση: την συνειδητή στράτευση στους βασικού στόχους της, χωρίς να χρειάζεται πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, ή δήλωση αποκήρυξης της αλλοτινής τους διαδρομής."

Ακολουθεί, το κείμενο της συνέντευξης:

Ερώτηση: Η κρίση στην Ευρώπη εμφανίζεται ως κρίση χρέους των κρατών της Ευρώπης. Η παροχή νέων δανείων λύνει ή παρατείνει το πρόβλημα με μεταφορά στις επόμενες γενιές;

Απάντηση: Η κρίση χρέους των κρατών της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της ευρωζώνης δεν είναι προϊόν μιας κακής δημοσιονομικής πολιτικής. Ούτε προϊόν των κρατικών ελλειμμάτων. Μην ξεχνάμε ότι την τελευταία δεκαετία, την δεκαετία του ευρώ, είχε αναχθεί σε θρησκευτικό πιστεύω ο σχεδόν ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, ο χαμηλός πληθωρισμός και ο αντίστοιχα χαμηλός δανεισμός. Τίποτε από όλα αυτά δεν επιτεύχθηκε, γιατί; Διότι η οικονομία δεν υπακούει σε άνωθεν διαταγές και υποδείξεις, ούτε μπορούν όλες οι εθνικές οικονομίες να μπουν στο ίδιο καλούπι πολιτικής. Όσο περισσότερο επιχειρούσαν αυτά τα χρόνια να φορέσουν με τη βία ένα κοινό νόμισμα και μια ενιαία πολιτική σε όλα τα κράτη, τόσο περισσότερο η οικονομία εξεγειρόταν διογκώνοντας τα ελλείμματα στην παραγωγή, στο ισοζύγιο, στο κράτος. Κι όσο περισσότερο γινόταν αυτό, τόσο η Γερμανία αξιοποιούσε το τεράστιο παραγωγικό δυναμικό της για να προσαρτήσει την εσωτερική αγορά των κρατών-μελών και άλλο τόσο οι τράπεζες κερδοσκοπούσαν πουλώντας δάνεια σε ιδιώτες και κράτη για να καλυφθούν οι αυξανόμενες τρύπες σε οικονομίες και προϋπολογισμούς. Έτσι φτάσαμε σήμερα στο σημείο να έχουμε μια Γερμανία με εμπορικά πλεονάσματα που αντιστοιχούν – λίγο ως πολύ – στα τεράστια εξωτερικά ελλείμματα σχεδόν όλων των άλλων οικονομιών της ευρωζώνης, αλλά και τράπεζες με κυριολεκτικά τερατώδες μέγεθος. Σήμερα οι τράπεζες στην ευρωζώνη έχουν ενεργητικά 3 με 4 φορές μεγαλύτερα από το συνολικό ΑΕΠ όλων των κρατών-μελών. Οι τράπεζες και όχι τα κράτη είναι σήμερα ο συλλογικός εκφραστής της οικονομίας της ευρωζώνης. Βασικός μοχλός της υπερδιόγκωσης των τραπεζών ήταν το κοινό νόμισμα και η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου που επέτρεψε σ’ αυτές να συγκεντρώσουν στα ταμεία τους την ρευστότητα ολόκληρης της ευρωζώνης και να την αποδώσουν πίσω στην οικονομία με την μορφή δανείων. Όμως, για να μπορούν οι πολύ μεγάλες Γερμανικές και άλλες επιχειρήσεις, όπως και κυρίως οι τράπεζες να αναπτύσσονται, πρέπει το σύνολο των κρατών και των ιδιωτών να βυθίζεται στα ελλείμματα και στα χρέη. Αυτό το «μοντέλο» πνέει σήμερα τα λοίσθια και αποτελεί το βασικό υπόστρωμα της κρίσης χρέους που βιώνει η ευρωζώνη.

Ερώτηση: Πώς επιχειρούν τα όργανα της ευρωζώνης και της ΕΕ να αντιμετωπίσουν αυτή την κρίση;

Απάντηση: Ακολουθώντας την πεπατημένη. Από την αρχή της κρίσης διαπίστωσαν ότι πάνω από το 50% των ενεργητικών των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών της ευρωζώνης, σχεδόν 17 τρις ευρώ, είναι χαρτιά χωρίς αξία, χωρίς αντίκρισμα στην αγορά και δάνεια που δεν μπορούσαν πια να εξυπηρετηθούν. Το κόστος αυτής της χασούρας έπρεπε να φορτωθεί στα κράτη και διαμέσου αυτών στους λαούς της ευρωζώνης. Αυτό και γίνεται σήμερα με τις πολιτικές λιτότητας. Όμως δεν τους αρκεί αυτό. Για να γίνουν επενδύσεις, να επανεκκινήσει η οικονομία, χρειάζεται οι τράπεζες να αρχίσουν ξανά να δανείζουν. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξουν κράτη και ιδιώτες που μπορούν να δανειστούν χωρίς να κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν. Κι εδώ βρίσκεται το αδιέξοδο. Όσο περισσότερα μέτρα άγριας λιτότητας και περικοπών παίρνουν τόσο περισσότερο οι χώρες βυθίζονται σε μια χρόνια ύφεση, που από τα πράγματα σημαίνει μεγαλύτερα ελλείμματα στην παραγωγή και την οικονομία. Άρα μεγαλύτερες ανάγκες δανεισμού από κράτη και οικονομίες που βρίσκονται ήδη στο χείλος της χρεοκοπίας. Για να βγουν από τον φαύλο κύκλο επιχειρούν τώρα να δυναμώσουν τον από τα πάνω διοικητικό έλεγχο της οικονομίας. Κι έτσι εκεί που το παλιό Σύμφωνο Σταθερότητας όχι μόνο απέτυχε, αλλά λειτούργησε και ως καταλύτης της κρίσης, τώρα επιχειρούν να προωθήσουν την «οικονομική διακυβέρνηση», δηλαδή την ακόμη πιο αυστηρή, ανελαστική επιβολή των ίδιων πολιτικών που δημιούργησαν το αδιέξοδο. Έτσι φτάσανε στο σημείο να ζητάνε την τιμωρία με εξοντωτικές ποινές και ρήτρες όποιου κράτους τολμά να συντάξει το δικό του προϋπολογισμό χωρίς να ενσωματώνει τις υποδείξεις των οργάνων της ζώνης. Η ίδια η δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών-μελών καταργείται σε όλα τα επίπεδα. Είναι ποτέ δυνατό μια τέτοια λύση να έχει καλό αποτέλεσμα για τις οικονομίες και τους λαούς, ιδίως των πιο αδύναμων χωρών της ευρωζώνης;

Ερώτηση: Γιατί μέχρι τώρα δεν έχουμε δει ένα μηχανισμό πανευρωπαϊκής λύσης η οποία θα προστατεύει τα κράτη – μέλη από την «κερδοσκοπία» των αγορών αλλά και θα δημιουργεί το πλαίσιο για την ανάπτυξη;

Απάντηση: Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτός ο μηχανισμός «πανευρωπαϊκής λύσης» θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Θα κάνει ακόμη πιο δύσκολη, έως ακατόρθωτη την ανάκαμψη ακόμη και των ισχυρών οικονομιών της ευρωζώνης, ενώ θα απειλεί να τις συμπαρασύρει στον όλεθρο της χρεοκοπίας. Ο μηχανισμός αυτός ήταν και παραμένει απαίτηση πρώτα και κύρια των πιο κερδοσκοπικών κύκλων της αγοράς. Κι αυτό για έναν πολύ απλό λόγο. Σε ένα περιβάλλον εξαιρετικής αστάθειας και υψηλού ρίσκου για έναν επενδυτή στην αγορά ομολόγων, τι θα αποζητούσε αυτός με όλο του το είναι; Να έρθουν οι πιο μεγάλες οικονομίες και τα πιο ισχυρά κράτη να εγγυηθούν ακόμη και τις πιο επικίνδυνες τοποθετήσεις τους σε χαρτιά σαν της Ελλάδας και των άλλων χωρών υπό χρεοκοπία. Πώς μπορεί να το κατορθώσει αυτό; Με το να δημιουργηθεί ένας πανευρωπαϊκός μηχανισμός διαχείρισης πτωχεύσεων. Αν παρατηρήσουμε τις κινήσεις της αγοράς όλο αυτό το διάστημα, θα διαπιστώσουμε ότι πιέζει διαρκώς προς αυτή την κατεύθυνση εκτινάσσοντας τα επιτόκια και τα spread κάθε φορά που οι ηγέτες της ευρωζώνης δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα στη δημιουργία αυτού του μηχανισμού. Για παράδειγμα, από τις αρχές του 2010, ίσως και νωρίτερα, πολλοί γνωστοί κερδοσκόποι των αγορών, όπως είναι ο Τζόρτζ Σόρος είχαν τοποθετηθεί υπέρ του ευρωομολόγου. Τότε για τις αρχές της ευρωζώνης, ειδικά για τη Γερμανία και τη Γαλλία, ήταν κάτι το ανήκουστο. Σήμερα, μετά από αφόρητες πιέσεις των αγορών, συζητούν τις λεπτομέρειες έκδοσής του. Κι ο λόγος είναι απλός: Η έκδοση κοινού ομολόγου για όλες τις χώρες της ευρωζώνης είναι η πραγματοποίηση της πιο τρελής φαντασίωσης των πιο κερδοσκοπικών κύκλων της διεθνούς αγοράς. Είναι κάτι στο οποίο έχουν επενδύσει από την αρχή της κρίσης.

Πρώτα και κύρια γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν τα κεφάλαια που έχουν τοποθετήσει ακόμη και στα κρατικά ομόλογα χρέους εκείνων των χωρών που απειλούνται άμεσα με πτώχευση, όπως π.χ. είναι η Ελλάδα.

Δεύτερο, τους δίνεται η ευκαιρία να ανοιχτούν με ασφάλεια στην αγορά ομολόγων της ευρωζώνης και να μετατρέψουν τη «διάσωση» των υπό πτώχευση χωρών σε τεράστια ευκαιρία για εκ του ασφαλούς κερδοσκοπία.

Τρίτο, μπορούν να κερδοσκοπήσουν με επιτόκια υψηλότερα από αυτά που δανείζεται σήμερα η Γερμανία, η οποία μαζί με τη Γαλλία εκδίδουν τον μεγαλύτερο όγκο ομολόγων στην ευρωζώνη.

Τέταρτο, με το ευρωομόλογο αποκτούν όλα τα πλεονεκτήματα που έχει κάθε τυπικός δανειστής. Δεν θα έχουν πια να κάνουν απευθείας με κράτη, τα οποία προστατεύονται έναντι των δανειστών τους με ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Δεν χρειάζεται ούτε καν να μπλέξουν με τις εθνικές νομοθεσίες. Χάρις στα υπερεθνικά και υπερκρατικά όργανα της ευρωζώνης οι δανειστές μπορούν να αισθάνονται σίγουροι ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να τους σηκώσει κεφάλι. Είναι στο απόλυτο έλεός τους.

Γι’ αυτό και προσωπικά μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που υπάρχουν σήμερα αριστερές, προοδευτικές και γενικά αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες χειροκροτούν το ευρωομόλογο και τον πανευρωπαϊκό μηχανισμό. Αν δεν συμβαίνει κάτι άλλο πολύ βρόμικο, σίγουρα έχουν χάσει τα μυαλά τους μέσα στα ιδεολογήματα περί «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Άλλωστε θα πρέπει να έχουμε καθαρό ότι αυτό που συμβαίνει στην ευρωζώνη δεν οφείλεται σε επιδρομή κερδοσκόπων της αγοράς. Οι κερδοσκόποι είναι σαν τις ύαινες. Ορμούν εκεί όπου υπάρχει ήδη κουφάρι. Και το κουφάρι της ευρωζώνης δημιουργήθηκε από το κοινό νόμισμα και τις κοινές πολιτικές που διόγκωσαν σε βαθμό απίστευτου παρασιτισμού τις τράπεζες και γενικά τις αγορές κεφαλαίου. Κι επειδή, όπως έχουν ορθά επισημάνει πολλοί αναλυτές διεθνώς, η κρίση αυτή έχει πολλά κοινά με την κρίση του 1929, τότε η μόνη λύση είναι να κάνουμε ότι έκαναν και τότε: εγκατέλειψαν τις λογικές του κοινού παγκόσμιου χρήματος (τον χρυσό κανόνα) και εθνικοποίησαν τις πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης. Τότε το έκαναν κάτω από το βάρος των απανωτών χρεοκοπιών και της ανόδου των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Μόνο με την επαναφορά του πεδίου αναφοράς πρωταρχικά στο επίπεδο της εθνικής οικονομίας υπάρχει η δυνατότητα να αντιμετωπιστεί και η σημερινή κρίση, ιδίως προς όφελος των λαών και των εργαζομένων.

Ερώτηση: Η ΕΕ στην ουσία είναι μια οικονομικού τύπου ένωση. Οι εξελίξεις που σχετίζονται με την κρίση, μπορούν να θεωρηθούν ως η αρχή εμφάνισης φυγόκεντρων τάσεων ή μήπως θα ενισχύσουν την αποφασιστική αρμοδιότητα του ευρωπαϊκού κέντρου;

Απάντηση: Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι θα συμβεί. Το σίγουρο είναι ότι η ευρωζώνη, αλλά και η Ε.Ε. όπως την έχουμε γνωρίσει θα πάψει να υπάρχει. Επίσημα λένε ότι θέλουν να πάνε σε μια ακόμη πιο σφικτή οικονομική και πολιτική ένωση, που θεωρούν ως απάντηση και στην κρίση. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η προσπάθεια όσο προωθείται, τόσο περισσότερο θα γενικεύει τις καταστάσεις χρεοκοπίας, ακόμη και στις πιο ισχυρές οικονομίες, τόσο περισσότερο θα βαθαίνει τις διαδικασίες της κρίσης. Είναι τυχαίο που η Πορτογαλία, το «οικονομικό θαύμα» των πρώτων χρόνων της ευρωζώνης, έχει μπει από το 2004 σε μια χρόνια ύφεση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει μέχρι σήμερα; Είναι τυχαίο που όσο πιο αυστηρές γίνονται οι πολιτικές που εφαρμόζονται τόσο πιο κοντά φέρνουν αυτή τη χώρα στο χείλος της επίσημης πτώχευσης; Σε κάθε περίπτωση οι οικονομικές ενώσεις λειτουργούν ως «διαπασών» της κρίσης. Έτσι ήταν πάντα, έτσι είναι και σήμερα.

Ερώτηση: Πόσο πιθανή είναι μια διάσπαση του Ευρώ σε δύο ζώνες;

Απάντηση: Όλα δείχνουν ότι ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο. Γίνεται ήδη πολύ έντονη συζήτηση για την υιοθέτηση κάποιου συστήματος παράλληλων νομισμάτων στην ευρωζώνη. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση πιέζει και το ΔΝΤ. Τι σημαίνει αυτό; Ό,τι οι πιο αδύναμες και υπό καθεστώς χρεοκοπίας χώρες θα αναγκαστούν να υιοθετήσουν ένα δικό τους ξεχωριστό μαλακό ευρώ, το οποίο μπορεί να υποτιμά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έναντι του σκληρού ευρώ που θα συνεχίσουν να έχουν οι ισχυροί εταίροι. Με αυτόν τον τρόπο οι κεντρικές αρχές της ζώνης θα αποκτήσουν την ευχέρεια να εκδώσουν επιπλέον νόμισμα, που σήμερα απαγορεύεται, και να διοχετεύσουν τις πληθωριστικές πιέσεις στην περιφέρεια χωρίς να θιγεί ο «σκληρός πυρήνας». Όπως καταλαβαίνει κανείς, με τον τρόπο αυτό το μαλακό ευρώ θα λειτουργήσει ως κατοχικό νόμισμα για όποια οικονομία το υιοθετήσει. Κατά τη γνώμη μου η υιοθέτηση του ευρωομολόγου, αλλά και του πανευρωπαϊκού μηχανισμού, θα κάνει αναπότρεπτη την μετάβαση σε κάποιου είδους τέτοιο σύστημα παράλληλων νομισμάτων εντός της ευρωζώνης. Και φυσικά οι πρώτοι υποψήφιοι της εφαρμογής θα είμαστε εμείς.

Από κει και πέρα, μέσα στην κρίση διαφαίνονται τα σημάδια δημιουργίας δυο ζωνών επιρροής μέσα στην Ε.Ε. Από τη μια, η ζώνη επιρροής των ΗΠΑ, όπου προσφάτως εντάχθηκε και η Γαλλία, με βασικό στόχο την μετεξέλιξη της Ε.Ε. και του ευρώ σε μια ζώνη ευρωατλαντικού χώρου, η οποία θα είναι συνδεδεμένη με την NAFTA και την Κίνα. Από την άλλη, η ζώνη επιρροής της Γερμανίας, η οποία αναπτύσσει μια δική της ξεχωριστή στρατηγική που κοιτά κυρίως προς την Μεσευρώπη, δηλαδή την Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία. Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής γίνεται πολύ έντονη συζήτηση στα Γερμανικά επιτελεία για το ενδεχόμενο της δημιουργίας μιας ιδιαίτερης, στενής οικονομικής ζώνης γύρω από την Γερμανία, όπου το δικό της νόμισμα (ευρώ ή άλλο) θα είναι κοινό. Σ’ αυτή την πορεία θεωρούν ότι μπορεί να ακολουθήσουν τη Γερμανία χώρες όπως η Ολλανδία, η Αυστρία, η Τσεχία, η Πολωνία, η Δανία και κάποιες ακόμη, που θεωρούνται όμορες οικονομίες και εύκολα προσαρτήσιμες στη Γερμανική οικονομία. Όλα αυτά βέβαια είναι σχεδιασμοί χωρίς τον ξενοδόχο. Κι ο ξενοδόχος είναι αφενός η πρωτοφανής κρίση και φυσικά οι λαοί που δεν έχουν πει ακόμη το λόγο τους.

Ερώτηση: Πως κρίνετε τους μέχρι σήμερα χειρισμούς της κρίσης από την κυβέρνηση με οικονομικούς όρους; Πολλοί αναλυτές δεν βρίσκουν λύση στο πρόβλημα συσσώρευσης χρέους και ανύπαρκτης ή αναιμικής ανάπτυξης. Υπάρχει τελικά ρεαλιστική πολιτική πρόταση ανάπτυξης από την ελληνική κυβέρνηση;

Απάντηση: Καταρχάς η κυβέρνηση, ετούτη και η προηγούμενη, όταν αντιλήφθηκαν ότι βρίσκονται μπροστά στο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης, είχαν να επιλέξουν: Τα συμφέροντα των δανειστών, ή τα συμφέροντα του λαού και της χώρας; Επέλεξαν τα πρώτα και έκτοτε ότι κάνουν είναι με πρωταρχικό γνώμονα τα συμφέροντα των δανειστών. Θυσιάζοντας δίχως δεύτερη σκέψη τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού αυτής της χώρας. Κι έτσι εκεί που μας παραμύθιαζαν για «οικονομικά θαύματα» και για «ισχυρές Ελλάδες», σήμερα μας μιλούν για μια ψωροκώσταινα σε τέτοια κατάντια που δεν μπορεί να θέσει ούτε κόκκινες γραμμές, ούτε καν να υπερασπιστεί την τυπική κυριαρχία της έναντι των δανειστών της.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αν ήθελε η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους και μάλιστα με «κούρεμα» ήδη από τον Οκτώβριο του 2009. Δεν υπήρχε κανένα θεσμικό εμπόδιο στο να το κάνει. Κατά τη γνώμη μας δεν θα έλυνε το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον θα απέτρεπε το ΔΝΤ και το καθεστώς της τρόικας. Άλλωστε την αναδιάρθρωση την συζητά σήμερα με την τρόικα και μάλιστα φαίνεται διατεθειμένη να δεχτεί την επιμήκυνση του χρέους, η οποία σύμφωνα με τον κ. Πάγκαλο είναι μια πιο ήπια λύση. Πιο ήπια για ποιον; Για τον πιστωτή ή για τον οφειλέτη; Όπως γνωρίζει όποιος έχει δανειστεί από τράπεζα, η επιμήκυνση της αποπληρωμής ενός χρέους είναι πιο ήπια λύση για τον δανειστή και η πιο επώδυνη αναδιάρθρωση που μπορεί να υποστεί ο οφειλέτης. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση συζητά σήμερα την επιμήκυνση, αλλά δεν την συζητούσε πριν την επιβολή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης;

Ο λόγος είναι απλός. Οι τράπεζες, οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ θέλησαν να επιβάλουν για πρώτη φορά ένα επίσημο θεσμοθετημένο καθεστώς πεονίας, όπου ένας ολόκληρος λαός υποθηκεύεται προκειμένου να πληρωθεί ένα χρέος το οποίο είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, ανατρέποντας κάθε αρχή τυπικής ισοτιμίας και δημοκρατίας στις διεθνείς σχέσεις. Γι’ αυτό και η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, όταν καν στην εποχή της αποικιοκρατίας.

Το μνημόνιο εξασφαλίζει ότι η Ελλάδα θα βιώνει τον θανατηφόρο συνδυασμό χρεοκοπίας και χρόνιας ύφεσης για πολλά-πολλά χρόνια. Ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το αδιέξοδο είναι μόνο ένας: να ανακτήσει η χώρα τα μέσα και τα εργαλεία πολιτικής, που έχασε λόγω ένταξης στο ευρώ, ώστε να έχει μια πιθανότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας της. Αφού βέβαια απαλλαγεί μια και καλή από την μέγγενη του δημόσιου χρέους

Ερώτηση: Υπάρχει «αριστερή» πρόταση για την Ευρωπαϊκή κρίση, πέρα από κλισέ και ιδεολογήματα που πολλές φορές είναι όχι μόνο αντιφατικά αλλά και ανεφάρμοστα;

Απάντηση: Πριν από χρόνια όταν όλοι, σε δεξιά και αριστερά, είχαν αποσβολωθεί από την παγκοσμιοποίηση και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, όσοι ειδικοί δεν είχαν ακόμη χάσει τα μυαλά τους, ή δεν είχαν πουληθεί ψυχή τε και σώματι, έγραφαν το 2000 τα εξής προφητικά: «Η εξαφάνιση, προς το συμφέρον των επικυρίαρχων κρατών, της άμιλλας των ελεύθερων και ανεξάρτητων κρατών του κάθε κυρίαρχου λαού,… θέτει αμέσως σε κίνδυνο ολόκληρη την κατά 15 φορές άνοδο των πραγματικών μισθών που έχει σημειωθεί από την εποχή της γέννησης της ανταγωνιστικής διεθνούς αγοράς εργασίας στη δεκαετία του 1820. Ο μόνος οφθαλμοφανής τρόπος να αποτραπεί αυτή η αναμενόμενη σε παγκόσμιο επίπεδο επιστροφή σε επίπεδα μισθών εξαθλίωσης και πεονίας χρέους είναι με συνταγματικό τρόπο να μην επιτραπεί στις επικυρίαρχες χώρες να καθορίσουν τις εσωτερικές οικονομικές πολιτικές των άλλων χωρών. Μόνο κάτω από μια τέτοια θεσμοθετημένη δέσμευση μπορούμε να διατηρήσουμε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη διεθνή άμιλλα ανάμεσα στους λαούς και έτσι να αποφύγουμε την μόνιμη μαζική καταπίεση που είναι σίγουρο ότι θα προκύψει από την αναδυόμενη παγκόσμια αυτοκρατορία.» Οι ειδικοί αυτοί ήταν αρκετά δημοκράτες για να γνωρίζουν αυτό που ισχύει από την εποχή της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης: Για να εξασφαλιστεί η διεθνής ειρήνη, πρέπει πριν απ’ όλα να παραμεριστούν όλες οι εθνικές τριβές που μπορεί να υπάρχουν. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν κάθε λαός είναι ανεξάρτητος και αφεντικό στο δικό του σπίτι. Με την ΕΕ δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη πιθανότητα μιας τέτοιας προοπτικής, μιας και έχει θεμελιωθεί στην κατάλυση της κυριαρχίας των λαών. Κι επομένως δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους προοδευτική, δημοκρατική λύση στην κρίση της, εκτός από τη διάλυσή της υπέρ της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας των λαών που είναι φυλακισμένοι στο εσωτερικό της. Αν αριστερή πρόταση σημαίνει πρώτα και κύρια διεκδίκηση της δημοκρατίας για το λαό και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τότε είναι σίγουρο ότι αριστερή πρόταση σε επίπεδο ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει. Αν αριστερή πρόταση εννοούν κάποιοι την ενσωμάτωση στον κοσμοπολιτισμό των αγορών, των κερδοσκόπων, του κεφαλαίου και των τραπεζών που πασχίζουν να επιβάλουν καθεστώς ανοιχτών συνόρων ώστε με τεράστια ευκολία να εκμεταλλεύονται, να διαλύουν και να εκποιούν λαούς και χώρες, τότε αυτή κατά τη γνώμη μου δεν είναι αριστερή πρόταση. Έστω κι αν οι φορείς της επικαλούνται ποικίλα αντικαπιταλιστικά, λαθραία ταξικά και διεθνιστικά συνθήματα. Ο διεθνισμός των ανοιχτών συνόρων ήταν πάντα και παραμένει μια συγκαλυμμένη απολογητική υπέρ του ιμπεριαλιστικού ζυγού.

Ερώτηση: Τι σημαίνει πραγματικά η επιμήκυνση του χρέους για τη χώρα μας; Γιατί πανηγυρίζουν κυβερνητικοί παράγοντες και φιλοκυβερνητικά μέσα για ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Απάντηση: Όταν βλέπετε να πανηγυρίζουν κυβέρνηση και επίσημη προπαγάνδα να ξέρετε ότι κάτι πολύ άσχημο ετοιμάζουν για τους εργαζόμενους, το λαό και τη χώρα. Επιμήκυνση είναι η διαδικασία με την οποία ο δανειστής συμφωνεί να σου επιμηκύνει το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής του δανείου σου. Κι αυτό γιατί το κάνει; Μια για έναν και μόνο λόγο: γιατί δεν μπορείς να πληρώσεις το δάνειό σου μέσα στο αρχικό χρονοδιάγραμμα. Αυτό συμβαίνει και με την Ελλάδα. Θα ρωτήσει κανείς: μα γιατί τώρα; Γιατί συζητάνε για νέο χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής 8 μόλις μήνες μετά το μνημόνιο; Δεν ήξεραν από την αρχή ότι το αρχικό χρονοδιάγραμμα δεν βγαίνει; Το ήξεραν πάρα πολύ καλά. Απλά πρώτη προτεραιότητα τότε ήταν να επιβληθεί το μνημόνιο και η δανειακή χωρίς πολύ σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις. ‘Άλλο να λες για τρία χρόνια σκληρής λιτότητας με 2 χρόνια αποπληρωμή του δανείου των 110 δις ευρώ και άλλο να μιλάς από την αρχή για 11 συναπτά έτη κηδεμονίας και μνημονίου, όπως συζητάνε τώρα. Επιπλέον η επιμήκυνση θα προσθέσει μεγαλύτερα κόστη στην αποπληρωμή του δανείου. Έτσι αν υποθέσουμε ότι πάρουμε και τα 110 δις ευρώ του δανείου, προβλεπόταν αρχικά να πληρώσουμε γύρω στα 127 δις ευρώ. Με την επιμήκυνση που συζητούν τώρα, ακόμη κι αν κρατήσουν ίδιο το μέσο επιτόκιο, θα μας κοστίσει το λιγότερο 170 δις ευρώ. Κι αυτό χωρίς να υπολογίσουμε τις τυχόν εμπράγματες εγγυήσεις που είναι πολύ πιθανόν να συνοδεύσουν την επιμήκυνση του χρέους. Παράλληλα με την επιμήκυνση του δανείου της τρόικας, εξετάζεται και η δυνατότητα επιμήκυνσης και του συνολικού χρέους της χώρας με αντικατάσταση των κρατικών ομολόγων που λήγουν μέσα στα επόμενα δυο με τρία χρόνια, με ευρωομόλογα έκδοσης ΕΚΤ ή Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης. Κι αυτή η επιμήκυνση θα έχει τα ίδια αποτελέσματα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα έχουμε λόγο σαν χώρα ούτε καν για την έκδοση των ομολόγων. Όλα θα αποφασίζονται σε κεντρικό επίπεδο. Εμείς θα καλούμαστε μόνο να πληρώνουμε είτε με τη δουλειά και το εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων, είτε με την εκποίηση της περιουσίας του κράτους και του πλούτου της χώρας.

Ερώτηση: Τι επιπτώσεις θα έχει μια πιθανή χρεοκοπία ή αναδιάρθρωση του χρέους για τους πολίτες – δανειολήπτες;

Απάντηση: Η περίοδος της αναδιάρθρωσης συνοδεύεται από μερική ή ολική παύση πληρωμών του δημοσίου προς το εσωτερικό, κυρίως σε μισθούς, συντάξεις, προμήθειες, κοκ, από προληπτικό κλείσιμο των τραπεζών ώστε να αποφευχθούν οι μαζικές αναλήψεις μετρητών, από δεσμεύσεις στην χρηματική κυκλοφορία και τις καταθέσεις. Αυτό δεν είναι εικασία. Είναι κάτι που έχει συμβεί επανειλημμένα σε όλες τις χώρες που προχώρησαν σε αναδιάρθρωση του χρέους υπό το ΔΝΤ. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται σιδηροδέσμια εντός του ευρώ και υπό τη συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση. Αυτό δεν επιτρέπει να προβλέψει κανείς τις μορφές και τους τρόπους που θα επιβληθούν αυτές οι καταστάσεις. Ειδικά οι ιδιώτες δανειολήπτες επειδή θα αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλους, μιας και τα δάνειά τους θα συνεχίσουν να τρέχουν, το πιθανότερο είναι να υπάρξει μια ρύθμιση των δόσεών τους έτσι ώστε να επιμηκυνθεί και γι’ αυτούς η εξυπηρέτηση του χρέους προς τις τράπεζες. Για πόσο, κανείς δεν μπορεί να πει.

Ερώτηση: Γνωρίζουμε όλοι ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι υπαρκτό. Τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση όταν εξελέγη; Έπρεπε να δανειστεί από άλλες πηγές ή ακόμα ακόμα να αρνηθεί το χρέος; Είναι ρεαλιστικό το τελευταίο και τι επίπτωση θα είχε μια τέτοια κίνηση εκ μέρους της χώρας μας;

Απάντηση: Έχω αναφερθεί στο τι θα μπορούσε να είχε κάνει η κυβέρνηση. Το να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος, αν και άκρως επιθυμητό, δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτή η κυβέρνηση. Κι αυτό γιατί θα προϋπέθετε ότι θα έβγαινε ανοιχτά και θα έλεγε την αλήθεια στον λαό και θα ζητούσε τη συνδρομή του, την αγωνιστική, μαχητική στήριξή του. Διότι χωρίς έναν λαό στους δρόμους, δεν μπορείς να τα βάλεις με το διεθνές σύστημα τοκογλυφίας. Φαντάζεστε ότι μπορεί να υπάρξει μια κυβέρνηση από κόμματα κυβερνητικής εναλλαγής που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο; Προσωπικά το θεωρώ, όνειρο χειμερινής νυχτός. Οι κυβερνήτες μας, τωρινοί και παλιότεροι, τρέμουν πολύ περισσότερο την αλήθεια και το «πεζοδρόμιο», όπως περιφρονητικά ονομάζουν έναν λαό που διεκδικεί αγωνιστικά τα δίκαιά του, παρά το καθεστώς κατοχής. Άλλωστε οι πρωτοκλασάτοι των κομμάτων του κατεστημένου, μαζί με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που τους στηρίζουν, έχουν επενδύσει πολλά λεφτά σε κρατικά ομόλογα. Έχουν επενδύσει αδρά στην αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας χωρίς «κούρεμα», όπως λέει και ξανελέει η κυβέρνηση. Έχουν δηλαδή επενδύσει στην επιμήκυνση του χρέους. Είναι ποτέ δυνατόν να πάνε κόντρα στα συμφέροντά τους; Όχι βέβαια.

Θα μπορούσε να δανειστεί η χώρα από άλλες πηγές; Μα το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: ο δανεισμός. Κι όχι η πηγή ή το κόστος δανεισμού. Όταν το 97% των νέων δανείων της χώρας πηγαίνει στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων, καταλαβαίνει κανείς ότι απ’ όπου κι αν δανειστείς, με όποιον όρο κι αν δανειστείς, με όσο χαμηλό επιτόκιο κι αν πετύχεις, η υπερχρέωση θα συνεχίζεται επ’ άπειρο. Οπότε το βασικό πρόβλημα είναι να σταματήσεις να δανείζεσαι. Ή τουλάχιστον να σταματήσεις να δανείζεσαι από τις διεθνείς αγορές για να πληρώνεις παλιότερα δάνεια.

Είναι ρεαλιστικό κάτι τέτοιο; Νομίζω ότι είναι κάτι πολύ παραπάνω από ρεαλιστικό, είναι απολύτως αναγκαίο. Χωρίς μια τέτοια κίνηση είναι αδύνατο να γλυτώσουμε την άβυσσο της χρεοκοπίας. Κι εφόσον είναι αναγκαίο, οφείλουμε να το κάνουμε ανεξάρτητα ρίσκων ή απειλών. Εκτός κι αν έχουμε αποφασίσει να ρίξουμε την χώρα και το λαό της στον Καιάδα. Είναι κι αυτή μια απολύτως ρεαλιστική λύση.

Τι θα πάθει η χώρα αν το κάνει; Τίποτε σοβαρό. Πέρα από τις πολυποίκιλες πιέσεις και απειλές που ένας λαός ενωμένος και αποφασισμένος μπορεί να τις αντιμετωπίσει σχετικά εύκολα, το μόνο σίγουρο που θα πάθουμε είναι ότι θα μηδενιστεί η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας στις διεθνείς αγορές. Μα ήδη το έχουμε πάθει αυτό. Επιπλέον τα στοιχεία λένε ότι αν εξαφανιστούν οι δανειακές υποχρεώσεις από τον προϋπολογισμό, το κρατικό έλλειμμα είναι απολύτως αντιμετωπίσιμο ακόμη και την υπάρχουσα παρασιτική δομή του κράτους που έχουμε σήμερα χωρίς να χρειαστεί να προσφύγουμε σε εξωτερικό δανεισμό.

Όσο για τους λοιμούς, σεισμούς, κατατρεγμούς που θα επιπέσουν σε τούτη την άμοιρη τη χώρα και σε τούτον τον άμυαλο λαό που θα τολμήσει να τα βάλει με τους διεθνείς τοκογλύφους, θα σας καλούσα να δείτε τι έπαθε η Ισλανδία που εδώ και σχεδόν δυο χρόνια ο λαός της δεν επιτρέπει στην κυβέρνησή του να φέρει το ΔΝΤ και να πληρώσει το χρέος.

Και μιλάμε για ένα νησί στον βόρειο αρκτικό με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους. Η Ισλανδία ούτε απομονώθηκε, ούτε υπέστη άλλη συμφορά από αντίποινα, που σημειωτέον θα μπορούσαν εύκολα να της είχαν επιβληθεί μιας και βρίσκεται έξω από τις διεθνείς ροές εμπορίου, ενώ σαν οικονομία έχει μόνο δυο πόρους: την αλιεία και τον τουρισμό. Δεν έγινε τίποτε. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Και πρέπει να σημειώσουμε ότι τα δανειακά κεφάλαια που διακυβεύονται στην Ισλανδία είναι μεγαλύτερα από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Ερώτηση: Ποια είναι η δική σας πρόταση για έξοδο από την κρίση;

Απάντηση: Είναι αυτή που κάθε απλός Έλληνας πολίτης, κάθε απλός εργαζόμενος καταλαβαίνει ως ηθική και δίκαιη. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρείας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

Όμως η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:

1. Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.

2. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων.

3. Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.

4. Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

5. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.

Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.

Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.

Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα νέο ΕΑΜ, μια νέα Φιλική Εταιρεία, μια νέα Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.

Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εξαρτήσεις. Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά δύναμη που να μπόρεσε να του σταθεί εμπόδιο.

Αντίθετα οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν κάθε λόγο να φοβούνται. Και είναι αλήθεια ότι τρέμουν σήμερα στην ιδέα μιας αυθεντικής λαϊκής αφύπνισης. Όχι μόνο γιατί ένας αποφασισμένος και ενωμένος λαός δεν υπήρξε ποτέ εύκολος αντίπαλος για την αντίδραση, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ένας τέτοιος αγωνιστής λαός δεν θα βρεθεί μόνος του, απομονωμένος, αλλά σχεδόν αμέσως θα σταθούν δίπλα του, σύμμαχοι και συναγωνιστές, και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι που στενάζουν το ίδιο κάτω από την μπότα της υπερεθνικής χρηματιστικής απολυταρχίας.

Από όλους τους χώρους που έχω κινηθεί έως σήμερα, εντός και εκτός της αριστεράς, ο μόνος φορέας που υπηρετεί οργανωμένα τους παραπάνω στόχους με συνέπεια και μέσα στα μέτρα του δυνατού είναι η πρωτοβουλία πολιτών για τη συγκρότηση μετώπου για τη σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας με την επωνυμία Σεισάχθεια. Δεν γνωρίζω καμμιά άλλη πρωτοβουλία, μέτωπο ή συσπείρωση που να έχει ανοιχτεί σε τόσο πλατύ κόσμο πάνω σε μια τόσο συγκεκριμένη βάση στόχων και αιτημάτων. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται από απλούς πολίτες χωρίς προαπαιτήσεις ιδεολογικής ή αριστερής καθαρότητας, χωρίς πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, με μόνο μία θεμελιώδη προαπαίτηση: την ενεργή στράτευση στους παραπάνω κοινούς στόχους. Φιλοδοξία μας είναι να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός αυθεντικά Παλλαϊκού Μετώπου μέσα στον ίδιο το λαό, από τον ίδιο το λαό, που θα αναλάβει να λυτρώσει τον τόπο με τον τρόπο που αναφέραμε.






Έχω βαρεθεί να ακούω από όλους τους πολιτικούς πως το επίτευγμα εισόδου της χώρας μας στην Ευρώπη είναι κάτι που δεν μπορούμε να το απολέσουμε, επειδή η Ευρώπη είναι, λένε, στήριγμα της χώρας μας αυτή τη στιγμή.
Στήριγμα; Ποιοι μας στηρίζουν, για να το καταλάβω… Οι Ευρωπαίοι; Και με τι μας στηρίζουν; Με τα τρελά – τοκογλυφικά επιτόκια δανεισμού; Μήπως μας στηρίζουν με τα διάφορα πρόστιμα που μας στέλνουν μηνιαίως; Σε λίγο, θα μας βάζουν να πληρώνουμε επειδή αντιδρούμε στην παραμονή των λαθρομεταναστών στην χώρα μας!!!

Οι Ευρωπαίοι
Οι Ευρωπαίοι, λοιπόν, τα αδέρφια μας, που μας συμπονάνε και δεν αντέχουν χωρίς εμάς, ενίοτε λαδώνουν πολιτικούς για να υφαρπάξουν τεράστια ποσά από υπερτιμολογημένα έργα, άλλοτε πάλι μας πιέζουν παντοιοτρόπως για να αγοράσουμε από αυτούς πολεμικούς εξοπλισμούς, ενώ την δύσκολη στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα και μας κατηγορούν επειδή είμαστε τεμπέληδες (ενώ είμαστε οι περισσότερο εργαζόμενοι και λιγότερο αμειβόμενοι σε ολόκληρη την .Ε.Ε.), μας προσβάλουν ζητώντας μας να πουλήσουμε την ιστορία μας ή τα νησιά μας, προκειμένου να ξεχρεώσουμε από τα χρέη κάποιων αχρείων λαδωμένων (πολιτικών και μη) από τις δικές τους εταιρείες.
Οι Ευρωπαίοι, που θέλουν έναν λαό να πληρώνει τα λάθη και τα κλεμμένα των πολιτικών του, μήπως θα έπρεπε τελικά να σκεφτούν αν όντως τους βολεύει μία τέτοια άποψη; Έχουν σκεφτεί, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και πολίτες, πόσα χρωστάνε στην Ελλάδα, στην χώρα με τις μεγαλύτερες ποσοστιαίες απώλειες επί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Και δεν αναφέρομαι στο χόμπι των εκτελέσεων που ασκούσαν οι πρόγονοί τους, αλλά στην καταστροφή που επέφεραν ποικιλοτρόπως είτε ως αντίπαλοι είτε ως σύμμαχοι.
Θέλουν άραγε να απαιτήσουμε ως χώρα, ως λαός, να αποζημιωθούμε πλήρως και εντόκως για όλα όσα αποτόλμησαν με την μπότα του ισχυρού να κάνουν στην Ελλάδα;
Πολύ ευχαρίστως, να πληρώσουν για το ότι έστειλαν την χώρα δεκαετίες πίσω, να πληρώσουν για τις κλοπές που διέπραξαν, για την αποστέρηση της ελευθερίας ενός λαού.
Αλήθεια, πόσο αποτιμάται η ελευθερία στην Ευρώπη; Να την τιμολογήσουμε λοιπόν και να τους στείλουμε το… ραβασάκι, συμπληρωμένο με ετήσιο τόκο 5%, να μας πληρώσουν οι λαοί για τα λάθη των πολιτικών τους, για τα αίσχη των ηγετών τους…

Οι Έλληνες
Όμως, ας επανέλθω στο ζητούμενο. Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Και πότε ήταν η Ελλάδα στην Ευρώπη; Ποτέ! Ή τουλάχιστον ποτέ δεν ήταν Ευρώπη για εκείνους τους Έλληνες πολίτες που όντως παρήγαγαν και δεν ήταν στην… κρατική μηχανή παραγωγής χρέους.
Ποιος ωφελήθηκε που μπήκαμε στην Ευρώπη;
Πρώτοι οι βιομήχανοι που χωρίς δασμούς διακινούσαν τα εμπορεύματά τους και αύξησαν έτσι τα κέρδη τους. Και όταν, προσφάτως, στριμώχτηκαν, έσπευσαν να μετακομίσουν σε γειτονικές χώρες, όπου υπάρχουν μικρά ημερομίσθια, για να μην χάσουν από τα υπερκέρδη τους…
Οι δεύτεροι που ωφελήθηκαν ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μισθοί των οποίων εξευρωπαΐσθηκαν (σχεδόν) και μπόρεσαν επί 3 δεκαετίες να απολαύσουν την ζωή. Μόνο που οι δημόσιοι υπάλληλοι –στον μεγαλύτερό τους αριθμό- παρέχουν υπηρεσία προς τον πολίτη και δεν παράγουν έργο. Τους έμεινε κι ένα κουσούρι, να παίρνουν «φακελάκι» για να κάνουν την δουλειά τους, πέρα από κάτι επιδόματα όπως αυτό της «έγκαιρης προσέλευσης», δούλευαν και στα μαύρα και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς, οι υπόλοιποι, χειρότερα.
Οι Έλληνες πολίτες, οι εργαζόμενοι άνθρωποι του μόχθου, οι μικροεπιχειρηματίες και οι βιοπαλαιστές, όλα αυτά τα χρόνια κατάφεραν να κερδίσουν ένα αμάξι και κρέας στο πιάτο κάθε ημέρα της εβδομάδας, άντε και ένα σπίτι με δάνειο που πλήρωναν από τον ιδρώτα τους. Κατά τα λοιπά, ήταν και είναι οι πιο κακοπληρωμένοι σε ολόκληρη την Ε.Ε. Σήμερα δε, καλούνται να ζήσουν με μισθούς (εάν εργάζονται) των 600 και βγάλε ευρώ. Και φυσικά, δεν ένιωσαν ποτέ Ευρωπαίοι, και φυσικά δεν ένιωσαν ποτέ πως κάποιος τους φροντίζει. Στον αγώνα, χωρίς δικαιώματα (αυτά ανήκαν πάντα στο δημόσιο) καλούνταν και καλούνται σήμερα να συνεισφέρουν στο να σωθεί το κράτος, για να παραμείνουμε στην Ευρώπη.
Ναι! Το θράσος των κυβερνώντων είναι τόσο μεγάλο, που απαιτούν από εκείνους που δεν γεύτηκαν ούτε κοκκαλάκι από τα καλά της Ευρώπης, να πληρώσουν με το αίμα τους την παραμονή σε αυτήν. Οι εργάτες, άλλωστε, ήταν πάντα οι καλοπληρωτές. Και κάποια παράσιτα (του τότε και του σήμερα) τολμάνε να τους πετάνε και την «απειλή»: αν δεν ήσουν στην Ευρώπη, δεν θα είχες ψωμί να φας». Ναι, κάνανε χάρη στον εργάτη και στην εργάτρια επειδή του έδιναν δουλειά. Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι λένε στους εργάτες πως επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση εργασίας, θα πρέπει να εργαστούν με μεροκάματα Βουλγαρίας, Ρουμανίας ή… Αφγανιστάν, ειδάλλως θα πρέπει να φύγουν.
Αυτά είναι τα δικαιώματα του Ευρωπαίου εργαζόμενου; Αυτές είναι οι δικλείδες ασφαλείας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αυτή είναι η μέριμνα του κράτους προς τους πολίτες του; Αυτή είναι η Ευρώπη του σήμερα που θέλουν να παραμείνουμε, για να τρώνε σαν πασάδες αυτοί που πάντα έτρωγαν;

Ευρωπαϊκές απορίες
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, σαν αδαής, αμόρφωτος και άξεστος. Μα, αφού είμαι στην Ευρώπη, γιατί να μην πληρώνομαι όπως ο Ευρωπαίος; Αφού είμαι στην Ευρώπη, γιατί να μην έχω τις ίδιες παροχές στην παιδεία και στην υγεία που έχει και ο Ευρωπαίος συμπολίτης μου; Αφού είμαι στην Ευρώπη, γιατί πληρώνω πιο ακριβά τα αγαθά (ακόμη και τα Ελληνικής παραγωγής ή κατασκευής) από ότι ο Ευρωπαίος; Αφού με θέλουν Ευρωπαίο, γιατί μου αφαιρούν αντί να μου προσθέτουν στα όσα έχω;
Αναρωτιέμαι και με πιάνει το παράπονο. Η ζωή μου έχει γεμίσει φόρους. Άμεσους, έμμεσους, συμπληρωματικούς, επιπρόσθετους, προσωρινούς, μόνιμους… Φόροι… φόροι… φόροι… Και όμως, κάποτε, αυτό το κράτος με ένα χαρτόσημο έφτιαχνε δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία, είχε κύρος και ήταν υπολογίσιμο από τους γείτονές του και είχε σχεδόν μηδενικό χρέος! Με ένα μόνο χαρτόσημο!!!
Μπορεί κανείς να μου πει πως και γιατί καταντήσαμε Έλληνες εμείς οι… Ευρωπαίοι;

Κωνσταντίνος
ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ και πιο σύντοµο ανέκδοτο:
– Ενας συνταξιούχος πήρε το λεωφορείο και πήγε στο φαρµακείο!

Αν το ακούσει αλλοδαπός, δεν θα καταλάβει τίποτα. Ο Ελληνας όµως θα διπλωθεί απ’ τα γέλια! Διότι λεωφορεία δεν υπάρχουν, φαρµακεία δεν υπάρχουν και όπου να ‘ναι και συνταξιούχοι δεν θα υπάρχουν!

Και για να το πούµε ωµά, «τα φαρµακεία απεργούν κι όποιος πέθανε, πέθανε!». Ανήκει, βλέπεις, κι αυτό στα κλειστά επαγγέλµατα. Και ξαναδιπλώνεται στα γέλια ο Ελληνας: Γιατί, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγµατα – εκτός από τους πιτσαδόρους και τους κούριερ – όλα τα επαγγέλµατα είναι κλειδωµένα κι αµπαρωµένα.

Τρέχει ο νέος µε ένα βιογραφικό «2.300, να τ’ αφήσω;».

Με διπλώµατα, πτυχία, διδακτορικά. Χτυπάει πόρτες, αλλά κανένα επάγγελµα δεν του ανοίγει την πόρτα. Ολα τού φωνάζουν «δώσαµε, δώσαµε» από το θυροτηλέφωνο!

Εµείς άντε και δώσαµε. Ποιος τα πήρε είναι το ζήτηµα! Ποιος τα τσέπωσε, ποιος τα ‘στειλε έξω, ποιος είναι η χαρά της offshore. Τώρα που κουκουλώνονται Siemens και Βατοπέδια, θα µείνουµε µε τον Μαντέλη µπρελόκ! Ολοι οι υπόλοιποι φάκελοι κλείνουν στη ζούλα. Αθόρυβα, για να µη µας ξυπνήσουν.

ΣΣΣΣ, Σιγά, η Ελλάδα κοιµάται!

Με την απεργία των φαρµακείων έπαθα µεγάλο πανικό…

Αδειασα όλο το ντουλάπι κι έψαχνα απεγνωσµένα τι µας λείπει. Προσπαθούσα να προβλέψω τι µπορεί να πάθουµε ως οικογένεια και να µην έχουµε το κατάλληλο φάρµακο. Μεγάλο ξεκαθάρισµα έκανα στο ντουλάπι. Πέταξα όλα τα ληγµένα.

(Κάτι που δυστυχώς δεν κάνουν οι 300 της Βουλής, που ληγµένα πίνουν και δεν µας δίνουν!) Ολα τα τσεκάρισα, η τρελή! Παυσίπονα, αντιβιώσεις, αντιισταµινικά, αντιφλεγµονώδη, αντιαλλεργικά, χάπια για την υπέρταση, σταγόνες για την υπόταση, κολλύρια, ρινικά σπρέι, αλοιφές, ενέσιµα.

Διότι, αν τα υπόλοιπα φαρµακεία απεργούν, το δικό µου διανυκτερεύει! Και µη διανοηθεί άνθρωπος να µε κατηγορήσει για απεργοσπάστρια!

ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ που, όταν ο γιος µου ήταν µικρός και πηγαίναµε εκδροµούλες µε άλλες οικογένειες, κουβαλούσα µαζί µου έναν σκασµό φάρµακα. Ναι, είµαι αυτή που ξελάσπωνα τους φίλους όταν το δικό τους παιδάκι πάθαινε κόψιµο στα µαύρα µεσάνυχτα. Κι όταν ξυπνούσανε Κυριακή ξηµέρωµα στη µέση του πουθενά µε τρελό πόνο στον κυνόδοντα, η δική µου αντιβίωση καθάριζε για πάρτη τους!

Τα φαρµακεία κλειστά, τα χειρόφρενα τραβηγµένα στα λεωφορεία, οι ταξιτζήδες άρχισαν πάλι «για Τρεις Γέφυρες, σας πειράζει να κάνουµε µια παρακαµψούλα στα νησιά Γκαλάπαγκος;», οι δικηγόροι κάνουν στάσεις εργασίας, οι µηχανικοί καταλαµβάνουν την Πολεοδοµία Αιγάλεω, η Εφορία στην κοσµάρα της στέλνει, τα spreads ανεβοκατεβαίνουν σε ένα roller coaster του τρόµου (καλά που έχω φάρµακα ΚΑΙ για τους ιλίγγους), τα ψωµιά µας µετρηµένα – ναι, γιατί ΚΑΙ τις µπουκιές µας µετράνε αυτοί – ήρθαµε και γίνανε η χαρά της ζεϊµπεκιάς:

Το τελευταίο βράδυ µου, απόψε το περνάω!

ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ! Τα επαγγέλµατα κλείνουν! Μια χώρα που υπολειτουργούσε τόσα χρόνια τώρα πια κατεβάζει ρολά: «Επιστρέφω αµέσως, ρίψατε σηµείωµα!». Μη µασάτε, δεν επιστρέφει αµέσως, για ξεκάρφωµα το γράφει. Πάει αυτή τώρα, έφυγε. Πάει αυτή τώρα, την έκανε µε ελαφρά. Πήγε µετανάστρια σε άλλες ηπείρους να κάνει την τύχη της! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό: παντού στον πλανήτη γη φεύγουν µετανάστες από τη χώρα τους κι εδώ φεύγει η ίδια η χώρα… Ζούµε µεγάλες στιγµές! Λίγο να παραφράσουµε τον Χρόνη Μίσσιο «Καλά, εσύ πέθανες νωρίς» και στις συνεστιάσεις των συλλόγων θα γλεντάνε µε γυροβολιές απ’ τον χορό του Ζαλόγγου!

Τουλάχιστον, η κυρία Κλέλια Χατζηιωάννου πήρε πίσω την προίκα των 110.000.000 ευρώ από τον πρώην σύζυγό της.

Μεγάλη παρηγοριά γι’ αυτόν τον πολύπαθο λαό! Κατά τα άλλα:

- Ένας συνταξιούχος πήρε το λεωφορείο και πήγε στο φαρµακείο!

Μπράβο βρε! Γελάσαµε πάλι σήµερα!

Κατά την προσωπική μου γνώμη δημοκρατία είναι σεβασμός, πολιτισμός, συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, ισονομία, δικαιοσύνη. Αυτά τα πράγματα δεν τα έχω δει ποτέ σε αυτήν την χώρα, και φυσικά δεν πρόκειται να τα δω ποτέ.
Στην χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία δεν έχω δει ούτε ένα δημοψήφισμα, για να αποφασίσει ο λαός για την τύχη του, απλά αυτοί οι φασίστες, και πουλημένοι πολιτικοί, αποφασίζουν και διατάζουν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Μάλιστα αυτοί έφαγαν τα λεφτά, και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, και τώρα λένε πληρώστε μαλάκες.
Βέβαια δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί για τα χάλια μας, αλλά και οι δημοσιογράφοι, οι τραπεζίτες, οι εκδότες, οι ανώτεροι δημόσιοι λειτουργοί, η δικαιοσύνη, οι καθηγητές, και πολλοί άλλοι που ανεχτήκαν για 30 χρόνια αυτό το σάπιο, και τρισάθλιο σύστημα, που έφερε την χώρα σε αυτήν την κατάσταση.
Βέβαια οι πολίτες είναι αυτοί που έχουν την ηθική υποχρέωση να αντισταθούν στην απειλή υποδούλωσης του, αλλά δεν βλέπω να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και δεν θα συμβεί στο μέλλον, γιατί είμαστε καλομαθημένοι, και άνθρωποι του καναπέ.
Ακόμη και οι αλβανοί ξεσηκώθηκαν και γίνετε χαμός από ξύλο και είναι όλοι στους δρόμους, επειδή οι πολιτικοί έφαγαν λεφτά, και υπάρχει πολύ διαφθορά. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα αλλά δεν διαμαρτύρεται κάνεις. Μπράβο σας.

Η χώρα μας από τον Μάιο του 2010 ζει την πλήρη κατοχή της τρόικας. Δυστυχώς αλλά αυτοί οι πουλημένοι πολιτικοί μας πούλησαν στα νύχια των τοκογλύφων, και έχουν αποφασίσει να ξεπουλήσουν ολόκληρη την Ελλάδα. Οι καταστάσεις που ζούμε είναι χειρότερες και από την κατοχή των Γερμανών, δυστυχώς αλλά αυτή είναι η κατάντια της χώρας μας.
Αυτό που με εκνευρίζει τρομερά είναι ότι καλούν ορισμένες τάξεις εργαζομένων για να συζητήσουν, και να βρουν μια λύση. Π.Χ. τους φαρμακοποιούς αφού τους κάλεσαν συμφώνησαν σε πολλά πράγματα. Και μετά που έδωσαν στην δημοσιότητα το νομοσχέδιο δεν τήρησαν τίποτα από αυτά που συμφωνήθηκαν. Απλά έκαναν το νομοσχέδιο όπως τους είπε το Δ.Ν.Τ. τότε γιατί συζητάνε με τους εργαζόμενους αφού κάνουν ότι τους πει το Δ.Ν.Τ? σαν καλοί δούλοι, και πουλημένοι που είναι.
Υποτίθεται ότι αυτή η κυβέρνηση κυβερνάει, δυστυχώς αλλά δεν κυβερνάει, απλά κάνει ότι πει το Δ.Ν.Τ. και φυσικά πηδάει τον ελληνικό λαό.

Η γερμανική εφημερίδα die zeit έγραψε πριν δυο μέρες ότι η γερμάνια ετοιμάζει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, και το έγραψαν και άλλες εφημερίδες, και μάλιστα ακόμη και αμερικανικές εφημερίδες. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση το διέψευσε αυτό, εγώ όμως πιστεύω ότι είναι αλήθεια, δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να εμπιστεύεται αυτούς τους ψεύτες και κλέφτες του ελληνικού λαού.
Θα ήταν καλύτερα για εμάς να κάνουμε μόνοι μας την αναδιαρθρώση του χρέους μας, και όχι η Γερμανία. Ποιος ξέρει τι τόκους θα μας βάλει ακόμη, για τα τεράστια χρέη που έχουμε, και φυσικά θα έχουμε για πολλά χρόνια ακόμη το Δ.Ν.Τ. πάνω από το κεφάλι μας, και θα είμαστε υπό πλήρη κατοχή.
Εδώ και πολλούς μήνες γράφω ότι θα κάνουμε αναδιάρθρωση του χρέους μας, τώρα ήλθε η ώρα να γίνει και αυτό. Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι το γερμανικό ινστιτούτο IWH είπε ότι εάν οι Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της να υποθηκεύει τα νησιά της, καταλαβαίνετε για τι ξευτίλα μας έχουν, και τι έχουμε να δούμε ακόμη.

Σας ενημερώνω ότι μέχρι το τέλος του 2013 η κυβέρνηση πρέπει να εξοικονομήσει περισσότερα από 12 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό σημαίνει νέα μέτρα λιτότητας, και περισσότερες περικοπές μισθών, και συντάξεων. Δεν ξέρω εάν ο ελληνικός λαός αντέχει και άλλα μέτρα, και άλλες περικοπές μισθών, αλλά μην ξεχνάτε ότι δεν αποφασίζει η ελληνική κυβέρνηση αλλά το Δ.Ν.Τ. και εάν δεν γίνουν αυτά που λέει δεν θα πάρουμε τις επόμενες δόσεις του δανείου, δηλαδή μπροστά γκρεμός, και πίσω ρέμα, ότι και να γίνει πάλι ο λαός θα την πληρώσει.
Φυσικά με αυτή την νοοτροπία που έχει ο Έλληνας να τα περιμένει όλα από το κράτος, και έχει μάθει να μην παράγει, αλλά να καταναλώνει περισσότερα από ότι παράγει δεν οδηγούμεθα πουθενά.
Θα είμαστε πάντα υποανάπτυκτοι, και τριτοκοσμικοί, και θα εξαρτόμαστε πάντα από τους δανειστές μας, δηλαδή μέλλον για την χώρα δεν υπάρχει. Με την νοοτροπία του μπαμπά, μπες στο δημόσιο παιδί μου, να μην δουλεύεις και να πληρώνεσαι, και κλέβε αρκεί να μην σε πιάσουν, η χώρα δεν θα πάει ποτέ μπροστά.

Έχει γεμίσει όλη η Αθήνα με αφίσες που γράφουν αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι. Αυτοί οι πουλημένοι και τσιράκια των πολιτικών, που τα παίρνουν όλοι, και λένε και γράφουν ότι τους λένε οι πολιτικοί, είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι για το χάλι της χώρα μας, και κάνουν το άσπρο μαύρο. Τέτοια υποστήριξη δεν είχε καμία άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα.
Βέβαια ο λαός τους έχει καταλάβει, και ξέρει πόσο πουλημένοι είναι και θα φάνε και αυτοί ξύλο όπως και οι πολιτικοί.
Για να καταλάβετε πόσο έχουν σκοτώσει την δημοκρατία μας οι πολιτικοί τα τελευταία τριάντα χρόνια, το μεγάλο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που έφαγαν απίστευτα λεφτά, και ανταλλάχτηκαν πολλά οικόπεδα, ακόμη και λίμνες, η ελληνική δικαιοσύνη έβαλε την υπόθεση στο αρχείο, και είπε ότι δεν φταίει κάνεις.
Εγώ εάν δεν πληρώσω το Φ.Π.Α. σαν ταξιτζής, που είναι περίπου 500 ευρώ το τρίμηνο, θα πάω φυλακή δυστυχώς σε αυτή την φασιστική χούντα ζούμε, και τέτοια γαμημένη δημοκρατία έχουμε. Εάν κάποιος χρωστάει στην εφορία 1000 ευρώ πάει φυλακή, εάν χρωστάει ένα εκατομμύριο ευρώ δεν του κάνουν τίποτα, αλλά γίνεται και υπουργός, αυτή είναι η χώρα μας.
Φυσικά και με το σκάνδαλο της Siemens δεν θα γίνει τίποτα, γιατί αυτά τα ονόματα που έδωσαν στην δημοσιότητα, δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα, γιατί έχουν παραγραφεί τα αδικήματα, ότι και εάν έχουν κάνει.
Για εμένα υπεύθυνοι για τα δυο σκάνδαλα είναι οι αρχηγοί, και οι ταμίες των κομμάτων. Φυσικά δεν κάλεσαν κανένα ταμία στην εξεταστική επιτροπή, σιγά να μην καλούσαν κιόλας αφού όλα τα κουκουλώνουν. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση της χώρας μας, και το μόνο σίγουρο είναι ότι οδηγούμαστε σε μια νέα, και αδυσώπητη δικτατορία.

Γιατί ένας επιχειρηματίας αποφασίζει να κάνει μια χορηγία στο κράτος, και μάλιστα με το αστρονομικό ποσόν των 25 εκατομμυρίων ευρώ; Ασφαλώς θα μπορούσε κανείς να ανακαλύψει πολλούς λόγους για τους οποίους ο «mister Tods» έβαλε τόσο χοντρά το χέρι στην τσέπη, ώστε να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση ενός μνημείου του παγκόσμιου πολιτισμού όπως το Κολοσσαίο.
Ωστόσο, για να είμαστε πραγματιστές, η πρωτοβουλία του Diego Della Valle, πέραν των όποιων σκοπιμοτήτων ενδεχομένως εξυπηρετεί, είναι μια καθαρά πατριωτική κίνηση. Αφενός απαλλάσσει το κράτος και τον Δήμο της Ρώμης από μια δαπάνη την οποία θα φόρτωναν στα τέλη των φορολογούμενων, αφετέρου παρακινεί και άλλους επιχειρηματίες να προσφέρουν εμπράκτως τη βοήθειά τους στη χώρα η οποία τους πρόσφερε το επιχειρηματικό περιβάλλον, προκειμένου να δημιουργήσουν και να κερδίσουν χρήματα.
Προφανώς ο Ιταλός επιχειρηματίας αξιοποιώντας, την άποψη του JFK περί προσφοράς στην πατρίδα, βρήκε την ιδανική ευκαιρία ώστε να ενισχύσει την προσωπική του δημοφιλία αλλά και ταυτόχρονα να ισχυροποιήσει το brand «ιδιωτική πρωτοβουλία» στη συνείδηση της ιταλικής κοινωνίας.
Επαναλαμβάνω ότι ασφαλώς από αυτή την ιστορία ο κύριος Della Valle θα ωφεληθεί τόσο σε προσωπικό όσο και σε επιχειρηματικό επίπεδο. Είναι όμως βέβαιο ότι θα ωφεληθεί και η πατρίδα του αλλά και οι πολίτες του κόσμου και ασφαλώς της χώρας του.
Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε Della Valle. Έχουμε αντιθέτως πολλούς… «Βάλε», που βάζουν τα ωραία τους λεφτά στα κομματικά ταμεία για να κάνουν τις δουλειές τους.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, και δυστυχώς η περίπτωση της Siemens την επιβεβαιώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Διότι, ακόμη και σ’ αυτή την κραυγαλέα περίπτωση χρηματισμού- ίσως για το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό σκάνδαλο- τα κόμματα αντί να αποκαλυφθούν στον ελληνικό λαό, επιδιώκοντας τη λύτρωση από «παρελθούσες αμαρτίες», προσπαθούν, δίνοντας βορά τα «αναλώσιμα», να πετύχουν τη λήθη.
Διαπράττουν μέγα σφάλμα το οποίο θα επιβαρύνει το κακό κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία για το πολιτικό σύστημα, ενώ ταυτόχρονα θα ενισχύσει τα στερεότυπα και τις αντιλήψεις που διακατέχουν την κοινωνία έναντι του επιχειρηματικού κόσμου και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Προφανώς και δεν ευθύνονται οι επιχειρηματίες για τη διαφθορά αφού, οι κανόνες και το πλαίσιο ορίζονται από τα κόμματα, που είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση συνθέτουν το πολιτικό σύστημα.
Πολύ απλά γιατί τα κόμματα και οι πολιτικοί, αλλά κι ένα κομμάτι του δημοσιογραφικού κόσμου,δεν επιθυμούν χορηγούς και ευεργέτες, αλλά χρηματοδότες που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους. Επιλέγουν συνειδητά τους… «Βάλε», παρά τους Della Valle, οι οποίοι ευεργετούν την πατρίδα,αλλά κατ’ αυτό τον τρόπο οι ίδιοι δεν πλουτίζουν.
Αν πραγματικά θέλουμε αυτός ο τόπος να προοδεύσει θα πρέπει να επιλέξουμε: Θέλουμε πλούσιους πολιτικούς που δεν προσφέρουν τίποτα στην πατρίδα ή πλούσιους επιχειρηματίες με διάθεση να προσφέρουν στην πατρίδα;