Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιαν 2016


Στις 5 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν παραχώρησε την πρώτη του συνέντευξη για το 2016. Δημοσιογράφοι της γερμανικής εφημερίδας Bild ζήτησαν την άποψή του για μια σειρά από ζητήματα. Το Sputnik News έχει επιλέξει δέκα από τις πιο ενδιαφέρουσες απαντήσεις του Ρώσου προέδρου.
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

1. “Οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας: μια ανόητη και επιβλαβής απόφαση”

Από το 2014, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει αρκετές δέσμες κυρώσεων κατά της Ρωσίας, κατηγορώντας τη Μόσχα ότι παρεμβαίνει στην κρίση στην Ουκρανία, ισχυρισμό τον οποίο η Μόσχα έχει αρνηθεί επανειλημμένα.

“Θεωρώ ότι πρόκειται για μια ανόητη και επιβλαβή απόφαση”, δήλωσε ο Πούτιν στους Γερμανούς δημοσιογράφους.

“Όσο για το ποιοι είναι οι περιορισμοί για εμάς, δεν είναι το δυσκολότερο πράγμα που βιώνουμε ως χώρα, αλλά είναι επιβλαβείς για την οικονομία μας όσον αφορά την πρόσβαση σε ξένες χρηματαγορές”.

2. “Η Κριμαία δεν είναι σύνορα και περιφέρειες. Είναι ο λαός της”

Όταν του τέθηκε το πιο προβλέψιμο ερώτημα για την Κριμαία, ο Πούτιν απάντησε ότι για τον ίδιο, το ζήτημα της Κριμαίας δεν είναι τα σύνορα και οι περιφέρειές της, αλλά το μέλλον του λαού της:

“Το πραξικόπημα των εθνικιστών στην ουκρανική πρωτεύουσα τον Φεβρουάριο του 2014 γέμισε με φόβο τα δυόμιση εκατομμύρια Ρώσους που ζουν στην Κριμαία.

Τι κάναμε λοιπόν εμείς; Δεν κηρύξαμε πόλεμο, δεν ανοίξαμε πυρ, δεν χάθηκε ούτε μία ανθρώπινη ζωή. Οι στρατιώτες μας απλώς απέτρεψαν την όποια απόπειρα του ουκρανικού στρατού στην Κριμαία να παραβιάσει την ελευθερία της έκφρασης αυτού του λαού. Στο δημοψήφισμα – για του οποίου την διεξαγωγή είχε ήδη αποφασίσει το παλαιότερο κοινοβούλιο της Κριμαίας – η πλειοψηφία των πολιτών ψήφισε υπέρ του να ανήκει στη Ρωσία. Αυτό σημαίνει δημοκρατία, η ισχύς της βούλησης του λαού”.

3. Για τα μεγαλύτερα λάθη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ

Ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε πως μια σειρά από "λάθη" που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησαν στη σημερινή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Δύσης, με την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη να είναι ένας από τους πλέον καθοριστικούς παράγοντες.

“Σε όλα κάναμε λάθος”, παραδέχθηκε ο Πούτιν.

“Από την αρχή, δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε την διαίρεση της Ευρώπης. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια έπεσε το τείχος του Βερολίνου, αλλά κάποια άλλα, αόρατα τείχη μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά της Ευρώπης. Αυτό οδήγησε σε αμοιβαίες παρεξηγήσεις, επιρρίψεις ευθυνών και μεταθέσεις ενοχής. Είναι η αιτία όλων των κρίσεων με τις οποίες βρισκόμαστε αντιμέτωποι από τότε.

Σίγουρα έχουμε κάνει λάθη! Ολιγωρήσαμε. Αν είχαμε προβάλει τα εθνικά μας συμφέροντα με μεγαλύτερη σαφήνεια από την αρχή, ο κόσμος θα εξακολουθούσε να είναι ισοσκελισμένος σήμερα.

Mετά το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, είχαμε πολλά εσωτερικά προβλήματα να επιλύσουμε, για τα οποία ήμασταν αποκλειστικά υπεύθυνοι: την οικονομική καταστροφή, την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, τις αποσχιστικές τάσεις, και φυσικά τις τρομοκρατικές επιθέσεις που συγκλόνισαν τη χώρα μας. Από αυτή την άποψη, δεν χρειάζεται να αναζητάμε ενόχους εκτός χώρας”.

4. “Η Ρωσία συντονίζει τις κινήσεις στη Συρία και με τον στρατό του Άσαντ και με την αντιπολίτευση”

Όταν ρωτήθηκε για την αεροπορική εκστρατεία της Ρωσίας στη Συρία, ο Ρώσος ηγέτης εξήγησε ότι η Ρωσία συντονίζει τις ενέργειές της στη Συρία τόσο με τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, όσο και με την αντιπολίτευση:

“Γνωρίζετε ότι, εκτός από τις ένοπλες δυνάμεις του Άσαντ, στηρίζουμε και τις ενέργειες της ένοπλης αντιπολίτευσης που αγωνίζεται εναντίον του Ισλαμικού Κράτους; Και συντονίζουμε τις κοινές δράσεις μας μαζί τους και στηρίζουμε τις επιχειρήσεις τους σε διάφορα μέρη του μετώπου, με αεροπορικές επιδρομές”, δήλωσε o Πούτιν στους δημοσιογράφους της Bild.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αρνήθηκε τον ισχυρισμό ότι η στρατιωτική εκστρατεία της Ρωσίας στη Συρία δεν έχει ως στόχο τους τρομοκράτες, αλλά τις δυνάμεις των ανταρτών.

“Λένε ψέματα. Ακούστε να δείτε. Τα βίντεο που υποστηρίζουν αυτή την εκδοχή  (ότι η Ρωσία βάλλει εναντίον λάθος στόχων) κυκλοφόρησαν προτού ακόμη οι πιλότοι μας άρχισουν να πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον των τρομοκρατών. Αυτό μπορείτε να το επιβεβαιώσετε. Ωστόσο, εκείνοι που μας επικρίνουν προτιμούν να το αγνοούν”.

5. “Η αντίδραση της Άγκυρας μετά την κατάρριψη του Su-24 στη Συρία είναι ταπεινωτική για την ίδια”

Οι σχέσεις Μόσχας και Άγκυρας επιδεινώθηκαν αφού ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 κατέρριψε ένα ρωσικό αεροσκάφος πάνω από τη Συρία στις 24 Νοεμβρίου. Η Άγκυρα υποστήριξε ότι έριξε το αεροσκάφος επειδή είχε παραβιάσει τον τουρκικό εναέριο χώρο. Τόσο το ρωσικό Γενικό Επιτελείο όσο και το Επιτελείο Αεροπορίας της Συρίας επιβεβαίωσαν ότι το ρωσικό τζετ ποτέ δεν παραβίασε το τουρκικό εναέριο χώρο.

“Αντί να προσπαθήσουν να μας δώσουν μια εξήγηση για το έγκλημα πολέμου που διέπραξαν, δηλαδή για την κατάρριψη του μαχητικού μας τζετ που στόχευε εναντίον των τρομοκρατών, οι Τούρκοι έσπευσαν στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ ζητώντας προστασία, πράγμα που εμένα προσωπικά μου φαίνεται αρκετά περίεργο και, πάντα κατά την άποψή μου, ταπεινωτικό για την Τουρκία”, δήλωσε ο Πούτιν στην Bild.

Ο Ρώσος ηγέτης υπογράμμισε ότι το ζήτημα αυτό δεν είχε καμία σχέση με την ιδιότητα της Άγκυρας ως μέλους του ΝΑΤΟ, αφού κανείς δεν είχε επιτεθεί η Τουρκία.

Σε απάντηση στην "πισώπλατη μαχαιριά" της Άγκυρας, όπως χαρακτήρισε το περιστατικό ο Πούτιν, η Μόσχα επέβαλε μια σειρά οικονομικών μέτρων εις βάρος της Τουρκίας.

6. “Ορισμένες δυνάμεις χρησιμοποιούν την διεθνή τρομοκρατία για να πολεμήσουν τη Ρωσία”

Ο Ρώσος πρόεδρος παραδέχθηκε ότι η διεθνής τρομοκρατία χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Ρωσίας, όταν σε κάποιες αντικυβερνητικές δυνάμεις δόθηκε πολιτική, οικονομική και μερικές φορές στρατιωτική υποστήριξη από το εξωτερικό:

“Για εμάς ήταν προφανές ότι και η διεθνής τρομοκρατία χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για την καταπολέμηση της Ρωσίας, ενώ όλοι τριγύρω είτε έκαναν τα στραβά μάτια ή παρείχαν υποστήριξη σε τρομοκράτες. Αναφέρομαι σε στήριξη σε επίπεδο πολιτικό, μυστικών υπηρεσιών, οικονομικό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και ένοπλη υποστήριξη στους "παίκτες" που πολεμούν εναντίον του ρωσικού κράτους”.

7. Για την επέκταση του ΝΑΤΟ

Η συνεχιζόμενη και αυξανόμενη παρουσία του ΝΑΤΟ είναι ένα θέμα μακρόχρονης έντασης μεταξύ Μόσχας και Δύσης, ενώ ορισμένοι επικριτές τάσσονται υπέρ της διάλυσης αυτής της στρατιωτικής συμμαχίας.

“Το 2007, πολλοί μου είχαν ασκήσει κριτική όταν άκουσαν την ομιλία μου στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Τι είπα εκεί; Απλώς επεσήμανα ότι ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μάνφρεντ Βέρνερ  είχε εγγυηθεί ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς ανατολάς μετά την πτώση του Τείχους. Πολλοί Γερμανοί πολιτικοί είχαν επίσης προειδοποιήσει για ένα τέτοιο βήμα, όπως για παράδειγμα ο Έγκον Μπαρ.

Ενδεικτικά, στις 26 Ιουνίου 1990, ο Έγκον Μπαρ είχε δηλώσει τα εξής: “Αν δεν αναλάβουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να αποτραπεί μια διαίρεση της Ευρώπης, αυτό θα οδηγήσει στην απομόνωση της Ρωσίας”.

Ο Μπαρ, άνθρωπος με σύνεση, είχε μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση για το πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος: οι ΗΠΑ, η τότε Σοβιετική Ένωση και τα ενδιαφερόμενα κράτη θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσουν μια ζώνη στην Κεντρική Ευρώπη που δεν θα ήταν προσβάσιμη στο ΝΑΤΟ μέσω των στρατιωτικών του δομών.

Ο Μπαρ είχε πει ακόμη: “Αν η Ρωσία συμφώνησει με την επέκταση του ΝΑΤΟ, δεν θα ξαναεπισκεφθώ τη Μόσχα”.

Φυσικά, κάθε κράτος έχει δικαίωμα να οργανώνει την ασφάλειά του, με τον τρόπο που κρίνει κατάλληλο. Αλλά τα κράτη που ήδη ανήκαν στο ΝΑΤΟ, τα κράτη μέλη, θα μπορούσαν επίσης να είχαν επιλέξει να φροντίζουν τα δικά τους συμφέροντα  και να αποστασιοποιηθούν από την πολιτική της επέκτασης προς ανατολάς”.

8. “Το να είναι κανείς υπερδύναμη έχει υπερβολικό κόστος και είναι περιττό”

Όταν ρωτήθηκε αν η Ρωσία επιδιώκει να είναι υπερδύναμη, ο Ρώσος ηγέτης απάντησε ότι η χώρα του “δεν διεκδικεί τον ρόλο της υπερδύναμης. Όχι μόνο έχει υπερβολικό κόστος, αλλά είναι και περιττό”.

“Είμαστε ακόμα μια από τις κορυφαίες, από οικονομική άποψη, χώρες στον κόσμο. Όσον αφορά την έννοια της «περιφερειακής δύναμης», θα σας συνιστούσα να ρίξετε μια ματιά στον παγκόσμιο χάρτη. Στη Δύση, η περιοχή μας είναι η Ευρώπη. Στα ανατολικά, η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ με την Αλάσκα είναι οι γείτονές μας. Στο βορρά, έχουμε κοινά σύνορα με τον Καναδά πάνω από τον Αρκτικό Ωκεανό. Αν θέλετε να μειώσετε τη σημασία της Ρωσίας στον κόσμο, αυτό σημαίνει ότι θέλετε απλά να εξυψώσετε τη δική σας χώρα. Μεγάλο λάθος”.

9. “Μέρκελ: ειλικρινής και επαγγελματίας”

Κατά την άποψη του Βλαντίμιρ Πούτιν, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είναι  ειλικρινής και επαγγελματίας και το επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας είναι πολύ υψηλό:

“Αν και δεν θα δήλωνα θαυμαστής της, οφείλω να πω ότι την εκτιμώ για τον υψηλό βαθμό επαγγελματισμού  και για την ειλικρίνειά της”.

10. Για τον πρόεδρο Άσαντ και την πιθανή χορήγηση ασύλου του από τη Ρωσία

“Είναι μάλλον πρόωρο να μιλήσουμε για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου στον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Άσαντ από τη Ρωσία, καθώς μόνο ο λαός της Συρίας μπορεί να καθορίσει το μέλλον του”, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος.

“Ξέρετε, θεωρώ ότι είναι πρόωρο να συζητάμε γι’ αυτό το θέμα. Έχουμε χορήσει άσυλο στον κ. Σνόουντεν, και σας διαβεβαιώνω ότι ήταν πιο δύσκολο από το να κάνουμε το ίδιο για τον Άσαντ.

Θα πρέπει πρώτα να αφήσουμε τον συριακό λαό να μιλήσει. Και επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω ότι, αν όλα εξελιχθούν με δημοκρατικό τρόπο, ίσως ο Άσαντ να μη χρειαστεί  να πάει πουθενά”, τόνισε ο Πούτιν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα παιδία παίζει πέριξ του Μαξίμου ή έχουν καταλάβει τι έρχεται και παριστάνουν τους Κινέζους; Διότι δεν μπορεί να λες τη μια μέρα συνθηματολογώντας «έξω το ΔΝΤ από την Ελλάδα», να το κάνεις σημαία και την ίδια ώρα να ομολογείς ότι το ΔΝΤ όχι απλώς είναι εδώ αλλά επιβάλλει και τις επιλογές του.

Και καλά να ήταν «πρώτη φορά Αριστερά» πως δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν. Αλλά με τη δεύτερη και γνωρίζουν και έχουν μάθει να ρωτάνε.

Το δίδυμο ΔΝΤ - Σόιμπλε μας έχει ράψει ήδη το κοστούμι με τα νέα μέτρα και έχουν με μαθητική ακρίβεια υπολογίσει πότε θα στεγνώσουν τα ελληνικά ταμεία.

Με αυτήν την απειλή θα μας σέρνουν έως το τέλος, απλώς το Ασφαλιστικό είναι το κερασάκι, μια και το ζητούμενο ήταν και είναι το «Κατοχικό Ταμείο» και ο ελληνικός πλούτος.

Οσοι δουν τι εκποίηση πιέζουν να γίνει και σε τι ποσά θα καταλάβουν γιατί Γερμανοί και λοιπές δάνειες δυνάμεις θέλουν να ελέγξουν το... πάρτι με το Υπερταμείο. Αυτό είναι το μείζον. Τα άλλα που αφορούν την κοινωνία ποσώς τους ενδιαφέρουν.

Απλώς το δίδυμο της συμφοράς για την Ελλάδα πλέον έχει και εναλλακτικό παίκτη στην κατοχή και τη νομή της εξουσίας.

Γι' αυτό ανακάλυψαν και το θέμα των μετακλητών, με στόχο να χτυπηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ εκεί όπου υποτίθεται ότι είχε ηθικό πλεονέκτημα.

Θέλουν να πείσουν ότι όλοι ίδιοι είναι. Και αν ο Τσίπρας δεν υποκύψει, ώστε να ολοκληρώσει τη «βρόμικη δουλειά» που του ζητούν, το μόνο που θα κάνουν είναι να ενεργοποιήσουν τους... αναπληρωματικούς, που είναι έτοιμοι να ενωθούν εις σάρκα μίαν.

Οποιος διαβάσει τα μηνύματα που στέλνουν μέσω των γραφικών δημοσκοπήσεων θα καταλάβει πού το πάνε οι πιστωτές.

Οι... μεταρρυθμιστικές δυνάμεις των προθύμων είναι έτοιμες, απλώς οι... φίλοι μας ετοιμάζουν το κοινό να τους (υπο)δεχθεί ως μεσσίες.

Και αν αυτό το καταλαβαίνουμε εμείς, είναι δυνατόν κάποιοι να συνεχίσουν να λειτουργούν λες και βρίσκονται σε παιδική χαρά;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σταύρου Λυγερού 

«Είναι απόδειξη παρακμής το γεγονός ότι ο καλύτερος από τους τέσσερις υποψήφιους για την προεδρία του κόμματός μας είναι ο Βαγγέλης». Η φράση ειπώθηκε πριν τον δεύτερο γύρο από καραμανλικό βουλευτή, ο οποίος, όμως, είχε εγκαίρως συνειδητοποιήσει ότι ο υποψήφιος που υποστήριζε δεν μπορούσε να σηματοδοτήσει την επανάκαμψη της ΝΔ στο πολιτικό παιχνίδι.

Το προβάδισμα των 11 μονάδων που εξασφάλισε ο Μεϊμαράκης στον πρώτο γύρο δημιούργησε την εντύπωση πως η μάχη είχε κριθεί. Όχι μόνο λόγω του γεγονότος ότι μία τέτοια διαφορά ήταν δύσκολο να καλυφθεί, αλλά και επειδή θεωρήθηκε πως θα δημιουργούσε έναν αέρα νίκης που θα εξουδετέρωνε τις αντισυσπειρώσεις. Το αποτέλεσμα διέψευσε αυτές τις εκτιμήσεις, επιφέροντας μία πολυδιάστατη αλλαγή σελίδας στην αξιωματική αντιπολίτευση με άμεσες επιπτώσεις στο σύνολο του πολιτικού συστήματος. Για να ανιχνεύσουμε αυτές τις επιπτώσεις είναι χρήσιμο να αναφερθούμε στις αιτίες της μεγάλης αυτής ανατροπής.

Η ήττα της ΝΔ τον Ιανουάριο 2015 μπορεί να μην ήταν συντριπτική, αλλά ήταν στρατηγικού χαρακτήρα. Η πλειονότητα του εκλογικού σώματος (μικρομεσαία στρώματα που λόγω των μνημονιακών πολιτικών είχαν πέσει στον γκρεμό ή ήταν στο χείλος του) είχε με οργή γυρίσει την πλάτη στα κόμματα που συγκροτούσαν την κυβέρνηση Σαμαρά. Αυτό φάνηκε καθαρά στο δημοψήφισμα, όταν το “όχι” συνέτριψε το μέτωπο των κατεστημένων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που είχε συσπειρωθεί στο “ναι” με σημαία το “μένουμε Ευρώπη”.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Παρά την εντυπωσιακή μνημονιακή κωλοτούμπα του, ο Τσίπρας κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, σχεδόν χωρίς απώλειες. Ο κύριος λόγος ήταν πως είχε υπογράψει και ψηφίσει, αλλά δεν είχε τότε ακόμα αρχίσει να εφαρμόζει Μνημόνιο. Όταν άρχισε να έρχεται ο “λογαριασμός” σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις άρχισε και ο ΣΥΡΙΖΑ να χάνει εκλογικό έδαφος.

Η αλλαγή του κλίματος ενίσχυσε την υποψηφιότητα Μητσοτάκη. Πιθανότατα, θα ήταν άλλο το αποτέλεσμα εάν η εκλογή προέδρου της ΝΔ είχε πραγματοποιηθεί σε μικρή χρονική απόσταση από τις κάλπες του Σεπτεμβρίου. Και τότε η υποψηφιότητα Μεϊμαράκη δεν είχε πολιτική δυναμική, αλλά, δεδομένης της υποστήριξης του Καραμανλή, το κλίμα την ευνοούσε.

Προφανώς, κρίσιμο ρόλο για τη νίκη του Κυριάκου έπαιξε το γεγονός ότι και οι δύο υποψήφιοι που έμειναν εκτός δεύτερου γύρου (Τζιτζικώστας και Γεωργιάδης) τάχθηκαν ευθέως ή εμμέσως υπέρ της δικής του υποψηφιότητας. Είναι αξιοσημείωτο ότι πολιτικοί εκφραστές της λεγόμενης Λαϊκής Δεξιάς στη ΝΔ, με πρώτο και κύριο τον Σαμαρά, υποστήριξαν ένα δεδηλωμένο (νεο)φιλελεύθερο. Η στάση τους αυτή υπαγορεύθηκε κυρίως από εσωκομματικές σκοπιμότητες και όχι από ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια.

Ούτε η δική τους υποστήριξη θα έφθανε, όμως, εάν δεν εκδηλωνόταν σε κοινωνικό επίπεδο μία συσπείρωση των εύπορων φιλελεύθερων αστών υπέρ της υποψηφιότητας Μητσοτάκη. Από τις εκλογές του 2012 οι ψηφοφόροι αυτής της κατηγορίας έχουν κατά κανόνα καταφύγει εκλογικά στη ΝΔ, παρότι αρκετοί απ’ αυτούς παραδοσιακά ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, με λογική ανάσχεσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ψηφοφόροι αυτής της κατηγορίας έδωσαν τον τόνο στην κομματική εκλογή, επειδή θεωρούν ότι ο Κυριάκος τους εκφράζει όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και ως προφίλ. Το λαϊκό προφίλ του Μεϊμαράκη δεν τους εμπνέει, εάν δεν τους απωθεί. Πολύ περισσότερο, όταν ήταν εμφανές πως η υποψηφιότητά του εξέφραζε μία μίζερη εκδοχή συνέχειας στη ΝΔ και όχι το αναγκαίο γύρισμα σελίδας με σκοπό τη γρήγορη επάνοδο στην εξουσία.

Όπως ο πατέρας Μητσοτάκης στη δεκαετία του 1980 είχε εκλεγεί αρχηγός της ΝΔ σαν αντι-Ανδρέας, έτσι και ο υιός, τριάντα τόσα χρόνια μετά, εξελέγη σαν αντι-Τσίπρας. Ο Μεϊμαράκης άφηνε να εννοηθεί πως θα ακολουθήσει μία ήπια αντιπολιτευτική στρατηγική και δεν απέκλειε να δίνει τη συναίνεσή του όπου ήταν αναγκαίο. Αντιθέτως, ο Κυριάκος ύψωσε εξαρχής τη σημαία της μετωπικής αντιπολίτευσης.

Με τον τρόπο αυτό ευθυγραμμίσθηκε και εξέφρασε τα “θέλω” όχι μόνο του σκληρού πυρήνα των δεξιών ψηφοφόρων, αλλά και των φιλελεύθερων αστών. Αυτοί έχουν όχι μόνο ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αισθητικό. Θεωρούν τα στελέχη του περίπου σαν τυχάρπαστους επιβήτορες της εξουσίας που πρέπει να εκδιωχθούν το ταχύτερο δυνατόν. Κατά μία έννοια, το κλίμα θυμίζει τον τρόπο που οι δεξιοί αντιμετώπιζαν το ΠΑΣΟΚ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980.

Είναι ενδεικτικές οι μεγάλες αντιδράσεις που προκάλεσε η συμφωνία του πρωθυπουργού με τους προέδρους των εργοδοτικών ενώσεων (ειδικά με τον πρόεδρο του ΣΕΒ) για το ζήτημα της αύξησης της εργοδοτικής εισφοράς. Οι αντιδράσεις ήταν περισσότερο πολιτικού παρά οικονομικού χαρακτήρα. Όσοι αντέδρασαν αντιλαμβάνονται τον ΣΕΒ σαν προέκταση της ΝΔ και ως εκ τούτου θεωρούν αδιανόητο να διευκολύνεται ο “εχθρός”. Στην πραγματικότητα, όμως –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– οι εργοδότες έδωσαν τη συναίνεσή τους αφού εξασφάλισαν τη σαφή πρωθυπουργική υπόσχεση για σημαντικά ανταλλάγματα που θα ανακοινωθούν προσεχώς.

Η συναινετική στρατηγική των καραμανλικών είχε ως στόχο να διευκολυνθεί η κυβέρνηση Τσίπρα να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, εφαρμόζοντας το 3ο Μνημόνιο. Πίστευαν δικαιολογημένα ότι στο τέλος αυτής της διαδικασίας ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε υποστεί ανήκεστο πολιτικοεκλογική βλάβη, γεγονός που θα καθιστούσε δεδομένη την επάνοδο της ΝΔ. Αν και δεν το έχει πει ποτέ, όλα δείχνουν ότι ο Καραμανλής σχεδίαζε να οδηγήσει αυτός την επέλαση-περίπατο προς την εξουσία με τον αέρα του έμπειρου ηγέτη που επιπλέον έχει διδαχθεί από τα λάθη του.

Αυτό που δεν κατάλαβαν οι καραμανλικοί είναι ότι όταν ψηφίζουν εκατοντάδες χιλιάδων πολίτες η εκλογή δεν μπορεί να εξασφαλισθεί με όρους κομματικών μηχανισμών. Αυτό, άλλωστε, είχε φανεί στην εσωκομματική αναμέτρηση του 2009. Τότε, παρότι έλεγχε σε μεγάλο βαθμό το συνέδριο, η Ντόρα είχε ηττηθεί από τον Σαμαρά. Ως εκ τούτου, οι τωρινές σχεδιασμοί των καραμανλικών ήταν επί χάρτου. Δεν είχαν τις προϋποθέσεις υλοποίησης.

Αναμφισβήτητα, η συμμετοχή ενός τόσο μεγάλου αριθμού πολιτών στην κομματική εκλογή επιβεβαίωσε ότι η ΝΔ παραμένει πυλώνας του πολιτικού συστήματος. Η εκλογή, μάλιστα, του Κυριάκου εκ των πραγμάτων συνιστά γύρισμα σελίδας. Εκ των πραγμάτων διαλύει το κλίμα ηττοπάθειας, προκαλεί μία συσπείρωση, τροφοδοτεί προσδοκίες νίκης και κατ’ επέκτασιν δημιουργεί μία πολιτική δυναμική.

Όλα τα παραπάνω, όμως, είναι η μία μόνο όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι ο Μητσοτάκης όχι μόνο πρέπει να διαχειρισθεί τις δεδομένες εσωκομματικές αντιθέσεις, αλλά και να συμβιβάσει την επαγγελία της μετωπικής αντιπολίτευσης με δύο παράγοντες που τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση:
  • Πρώτον, το γεγονός ότι ο ίδιος πιστεύει ότι η εφαρμογή του Μνημονίου είναι μονόδρομος. Ως υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά, μάλιστα, είχε δώσει δείγματα γραφής. Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί να αντιταχθεί σε επιμέρους μέτρα, αλλά όχι στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής, έτσι όπως αυτή ορίζεται από τις προβλέψεις του 3ου Μνημονίου. Με άλλα λόγια, ανάμεσα στον σημερινό Τσίπρα και στον Μητσοτάκη υπάρχει ένας μεγάλος κοινός παρονομαστής, ο οποίος δεν μπορεί να επικαλυφθεί ακόμα και εάν οι δύο πλευρές υιοθετήσουν στη μεταξύ τους αντιπαράθεση πολεμική ρητορική.
  • Δεύτερον, το γεγονός ότι το ευρωιερατείο και οι ομοϊδεάτες του Κυριάκου στην Ευρώπη θα του ασκήσουν ασφυκτικές πιέσεις τουλάχιστον να μην εναντιωθεί ενεργά στη λήψη των επώδυνων μνημονιακών μέτρων.
Τις επόμενες ημέρες θα αρχίσει η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με το Κουαρτέτο για τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό με βάση το σχέδιο Κατρούγκαλου. Ως (νεο)φιλελεύθερος, ο Κυριάκος μπορεί να είναι αντίθετος και με την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών και με το τέλος στις τραπεζικές συναλλαγές. Δεν μπορεί, όμως, να λέει ταυτοχρόνως πως δεν πρέπει να περικοπούν οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις (όπως λέει η ΝΔ), χωρίς να υποδεικνύει συγκεκριμένα από πού θα χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα. Οι γενικόλογες δηλώσεις για μείωση των δημοσίων δαπανών κλπ δεν πείθουν πλέον κανένα. Το ίδιο θα συμβεί και με το άλλο πολιτικό αγκάθι, τη φορολόγηση των αγροτών.

Προς το παρόν, όμως, ο Μητσοτάκης έχει μόνο πολιτικά κέρδη. Ο ενθουσιασμός που έχει προκαλέσει η εκλογή του σ’ όλο το φάσμα των φιλελεύθερων πιέζει τα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Η Γεννηματά έσπευσε να περιχαρακώσει το ΠΑΣΟΚ, καταγγέλοντας τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις του νέου αρχηγού της ΝΔ. Κατά πάσα πιθανότητα, μάλιστα, για να επιβιώσει θα επιχειρήσει να επιδοθεί σε διμέτωπο. Θα υψώσει ακόμα περισσότερο τους αντιπολιτευτικούς τόνους προς την κυβέρνηση και ταυτοχρόνως θα ασκεί κριτική στις επιλογές της ΝΔ.

Εάν αυτή η τακτική θα αποδειχθεί ικανή να διασώσει το ΠΑΣΟΚ και το σχήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης θα φανεί σύντομα. Είναι, ωστόσο, ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως στη Χαριλάου Τρικούπη δεν έχουν ακόμα αποδεχθεί πως έχουν υποβιβασθεί στη δεύτερη κατηγορία, πως είναι πλέον μικρό κόμμα. Τους το υπενθύμισαν οι δηλώσεις του βουλευτή Λακωνίας Γρηγοράκου, οι οποίες και οδήγησαν στη διαγραφή του. Η στάση του δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μεμονωμένο φαινόμενο. Μάλλον είναι ένα επεισόδιο που θα έχει συνέχεια.

Στο Ποτάμι δεν είχαμε ακόμα τέτοιο κρούσμα, αλλά είναι κοινό μυστικό ότι αυτό το νεοπαγές φιλελεύθερο κόμμα αφενός δύσκολα πλέον μπορεί να επιβιώσει εκλογικά, αφετέρου έχει χαμηλή συνοχή και ως εκ τούτου ασθενείς αντιστάσεις. Έχοντας συνείδηση των φυγόκεντρων τάσεων που αναπτύσσονται, ο Θεοδωράκης προτίμησε να κάνει ο ίδιος πολιτικό άνοιγμα προς τον Κυριάκο, προκειμένου να μη χάσει τον έλεγχο. Μένει να αποδειχθεί εάν το φλερτ θα μετεξελιχθεί σε κάποιου είδους πολιτικό γάμο.

Είναι πολλοί πλέον οι παράγοντες στον ενδιάμεσο χώρο που κρίνουν πως δεν υπάρχει η πολυτέλεια ύπαρξης τριών κομμάτων. Γι’ αυτό και θεωρούν πως πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες με στόχο της συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικού φορέα, ικανού να αντισταθεί στις φυγόκεντρες τάσεις λόγω της πολιτικής έλξης που ασκεί από τη μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη και από την άλλη η ΝΔ του Κυριάκου. Επειδή, όμως, τέτοιες συζητήσεις γίνονται εδώ και αρκετό καιρό χωρίς αξιόλογο αποτέλεσμα, είναι αμφίβολο εάν και τώρα θα έχουν καλύτερη τύχη. Η Ένωση Κεντρώων δεν περιλαμβάνεται στους παραπάνω σχεδιασμούς, αλλά υφίσταται και αυτή πίεση, παρότι είναι προσωποκεντρικό κόμμα.

Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν η πολιτική δυναμική που τροφοδότησε η εκλογή του Μητσοτάκη θα αλλάξει την πολιτική γεωγραφία και πόσο. Κατά μία έννοια, επανέρχεται στο προσκήνιο με άλλη μορφή η παλαιότερη συζήτηση των Σαμαρά και Βενιζέλου για συγκρότηση ενός “ευρωπαϊκού μετώπου” με σκοπό την ανάσχεση του ΣΥΡΙΖΑ. Το εν λόγω μέτωπο είχε κατά κάποιον τρόπο μορφοποιηθεί τις ημέρες του δημοψηφίσματος με το κίνημα “μένουμε Ευρώπη”. Η συντριπτική ήττα του, όμως, είχε θέσει άδοξο τέλος στις σχετικές ζυμώσεις.

Έξι μήνες μετά, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Έχει μεσολαβήσει η κωλοτούμπα του Τσίπρα και η προϊούσα φθορά της κυβέρνησής του, λόγω της εφαρμογής των μέτρων του 3ου Μνημονίου. Εκτός αυτού, σήμερα υπάρχει σημείο αναφοράς για τους φιλελεύθερους κι αυτός είναι ο Κυριάκος. Τηρουμένων των αναλογιών, λειτουργεί όπως λειτούργησε για το φάσμα των εύπορων φιλελεύθερων αστών τη δεκαετία του 1990 η εκλογή του Σημίτη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Τότε, ο Σημίτης είχε διευρύνει την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, προσελκύοντας τέτοια στρώματα και είχε κερδίσει τις εκλογές του 1996 και οριακά τις εκλογές του 2000. Τότε, όμως, δεν υπήρχε η σημερινή κρίση. Τα λαϊκά στρώματα που είχαν προσδεθεί εκλογικά στο ΠΑΣΟΚ λόγω των πολιτικών του Ανδρέα Παπανδρέου, συνέχισαν κατά κανόνα να παραμένουν σ’ αυτό και επί Σημίτη, παρότι η προσωπικότητα και το στυλ του νέου αρχηγού δεν τους ενέπνεε.

Αντιθέτως, σήμερα η κρίση έχει αποσαρθρώσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές κομματικές ταυτίσεις. Μ’ αυτή την έννοια, ο δρόμος του Μητσοτάκη θα είναι πολύ πιο δύσβατος. Τα πολιτικά διλήμματα που θα κληθεί σύντομα να απαντήσει ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχουν άμεσες επιπτώσεις στην εκλογική επιρροή της ΝΔ.

Τα εύπορα φιλελεύθερα αστικά στρώματα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εκλογή Μητσοτάκη δεν αρκούν για να τον κάνουν πρωθυπουργό. Το κέντρο βάρους στις εθνικές εκλογές είναι διαφορετικό από το αντίστοιχο της πρόσφατης κομματικής εκλογής. Με άλλα λόγια, για να κερδίσει η ΝΔ πρέπει να προσελκύσει ένα σημαντικό τμήμα από τη μικρομεσαία “θάλασσα”, η οποία πιέζεται αφόρητα από την κρίση και στην πλειονότητά της κινδυνεύει να πέσει στον γκρεμό ή και έχει ήδη πέσει.

Ο φιλελεύθερος πολιτικός λόγος του Κυριάκου μπορεί να γοητεύει τους φιλελεύθερους αστούς, αλλά στα μάτια της πολυπληθούς αυτής κατηγορίας μικρομεσαίων ψηφοφόρων θα δοκιμασθεί όταν προσεχώς θα κληθεί να απαντήσει κρίσιμα ερωτήματα, όπως το Ασφαλιστικό. Ένα μεγάλο τμήμα της μικρομεσαίας “θάλασσας” ψήφιζε παραδοσιακά τη ΝΔ, στο πλαίσιο του ιδιότυπου κοινωνικού συμβολαίου που είχε συνάψει μαζί της ο καραμανλισμός.

Από αδράνεια αρκετοί παραμένουν προσκολημμένοι στην παράταξη. Όσοι είχαν στραφεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται και στην απόγνωσή τους εξ αντιδιαστολής πιθανώς να επιστρέψουν. Αντιθέτως, όσοι έχουν στραφεί προς τη Χρυσή Αυγή δεν έχουν αντίστοιχο λόγο.

Στο μέγαρο Μαξίμου προτιμούσαν την εκλογή Μεϊμαράκη και το έδειξαν χοντροκομμένα, κατά τρόπο που αποδυνάμωσε την υποψηφιότητά του. Ορισμένοι διείδαν ένα σατανικό σχέδιο, αλλά η θεωρία αυτή δεν επιβεβαιώνεται. Ο Τσίπρας και οι επιτελείς του πράγματι προτιμούσαν τον Μεϊμαράκη, θεωρώντας πως μαζί του θα μπορούσαν να διαμορφώσουν ένα κλίμα σχετικής συναίνεσης, το οποίο θα διευκόλυνε την κυβέρνηση στις πολιτικές και κοινοβουλευτικές δοκιμασίες που έχει μπροστά της.

Όταν, όμως, φάνηκε η νίκη του Μητσοτάκη άρχισαν να βλέπουν την άλλη όψη του νομίσματος. Ο Καμμένος ύψωσε τη σημαία του καραμανλισμού και άρχισε να κάνει σχέδια επί χάρτου για τη μεταγγραφή στους ΑΝΕΛ  καραμανλικών βουλευτών, οι οποίοι και θα διεύρυναν την τωρινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153.

Στο μέγαρο Μαξίμου ανακάλυψαν ότι με αντίπαλο το νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη μπορούν να χαράξουν μία πειστική διαχωριστική ιδεολογικοπολιτική γραμμή που δύσκολα θα μπορούσαν να υπερβούν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι που αντιτίθενται στο νεοφιλελευθερισμό. Ναι μεν, λοιπόν, η ΝΔ του Κυριάκου θα προσελκύσει φιλελεύθερους του ενδιάμεσου χώρου, αλλά στο κλίμα της πόλωσης, οι υπόλοιποι, για να επιβιώσουν, θα υποχρεωθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να συνταχθούν με την κυβερνητική πλειοψηφία.

Ο πολιτικός υπολογισμός δεν είναι παντελώς αβάσιμος, αλλά παρακάμπτει το σημαντικότερο: Η εφαρμογή του 3ου Μνημονίου συρρικνώνει με ταχύ ρυθμό την πολιτική επιρροή και την εκλογική βάση στήριξης της κυβέρνησης Τσίπρα. Ακριβώς γι’ αυτό καθιστά μετέωρους τέτοιους σχεδιασμούς. Μπορεί ο Μητσοτάκης να μην προσφέρει προσδοκία, αλλά τουλάχιστον είναι στην αντιπολίτευση. Εάν, μάλιστα,  η σημαία που έχει υψώσει εναντίον του λαϊκισμού δεν μετατραπεί σε πράξεις, όλο και κάποιους θα ψαρέψει στα θολά νερά της τόσο δύσκολης εποχής μας.
  • Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Περικοπές μισθών στο 50% αλλά διατήρηση της φορολογίας και της κοινωνικής εισφοράς επιβλήθηκε και στο Ισλαμικό Χαλιφάτο, λόγω «εξαιρετικών περιστάσεων»! Το σχετικό διάταγμα εξέδωσε το ταμείο του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), το λεγόμενο Bayt Mal al-Muslimeen, που από τον περασμένο Δεκέμβριο ανακοίνωσε (αλλά χθες έγινε γνωστό, έπειτα από αποκάλυψη της εφημερίδας «Jerusalem Post») ότι οι μισθοί όλων των τζιχαντιστών μαχητών, ανεξαρτήτως βαθμού στην ιεραρχία, περικόπτονται στο ήμισυ.

Σύμφωνα με τη διαταγή, υποχρεωτική παραμένει για όλους τους μαχητές η καταβολή της zakat, του «ιερού φόρου» δηλαδή που οφείλουν να καταβάλλουν ως μέσο για να «καθαρίσουν» το εισόδημά τους που έχει κατά κανόνα κοσμική προέλευση και θεωρείται συνεπώς «βρόμικο χρήμα», κατ' επιταγήν του Κορανίου, το οποίο επιβάλλει ο πλούτος να δαπανάται κατά τρόπον επωφελή για τον μουσουλμανικό κόσμο. Ο φόρος υπολογίζεται με βάση το εισόδημα και την αξία των υπαρχόντων τους (παραδοσιακά με συντελεστή 2,5%).

Αν και το «υπουργείο Οικονομικών» του Χαλιφάτου δεν προσδιόρισε ποιες είναι οι «εξαιρετικές περιστάσεις» που επέβαλαν την περικοπή μισθών, ήδη από τα τέλη του 2015, πριν δηλαδή οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί -φέτος τον Ιανουάριο- πλήξουν τα θησαυροφυλάκιά τους στη Μοσούλη (εκεί οι τζιχαντιστές έκρυβαν χρήματα που είχαν κλέψει ή εισπράξει από παράνομες δραστηριότητες), είναι γνωστό ότι μια σειρά πλουτοπαραγωγικές πηγές του Ι.Κ. έχουν πληγεί.

Για παράδειγμα, το 40% των πετρελαιοπηγών που έχουν στην κατοχή τους έχει καταστεί μη λειτουργικό από τους βομβαρδισμούς της Δύσης και της Ρωσίας. Ο δυτικός Τύπος υποδέχθηκε την είδηση ως απόδειξη οικονομικής ασφυξίας στο Ι.Κ., γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητές του να στρατολογεί μισθοφόρους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι αστυνομικές δυνάμεις της Γερμανίας και της Τουρκίας ανακοίνωσαν ότι διέλυσαν ένα δίκτυο διακινητών μεταναστών στη Μεσόγειο, στη διάρκεια ερευνών που πραγματοποιήθηκαν σήμερα τα χαράματα στην Τουρκία και τη Γερμανία.

Πέντε πρόσωπα συνελήφθησαν στη Γερμανία έπειτα από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε έξι γερμανικές περιφέρειες, δήλωσε ο αρχηγός της γερμανικής αστυνομίας Ντίτερ Ρόμαν. Οι ύποπτοι είναι στην πλειονότητά τους Σύροι.

Στην Τουρκία, στη διάρκεια αστυνομικών επιχειρήσεων που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και τη Μερσίνα, “τριάντα πρόσωπα συνελήφθησαν και εκατοντάδες Σύροι και άνθρωποι που διαφεύγουν από τον εμφύλιο πόλεμο (…) σώθηκαν από την εκμετάλλευση μιας βάναυσης συμμορίας”, δήλωσε ένας υψηλόβαθμος τούρκος αστυνομικός, ο Μεχμέτ Λεκεσίζ, στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου στο Πότσδαμ, κοντά στο Βερολίνο.

Σύμφωνα με τον Ρόμαν, οι διακινητές αυτοί ήταν υπεύθυνοι για ένα δίκτυο που μετέφερε μετανάστες μέχρι την Ιταλία με επισφαλή πλεούμενα, που μερικές φορές δεν είχαν καν πλήρωμα. Περισσότεροι από 1.700 άνθρωποι διέπλευσαν έτσι τη Μεσόγειο, επιτρέποντας στους διακινητές να βάλουν στην τσέπη συνολικά “9,5 εκατ. δολάρια” (8,7 εκατ. ευρώ).

“Δεν πρόκειται για μια αλτρουιστική επιθυμία να βοηθήσουν στη διαφυγή, αλλά για επιθυμία να βγάλουν χρήματα”, υπογράμμισε, αναφέροντας ότι κάθε πρόσφυγας πλήρωσε από 4.500 έως 6.000 δολάρια.

Το δίκτυο οργάνωνε διάπλους προς την Ελλάδα, σύμφωνα με τους αστυνομικούς. Κατά τις επιχειρήσεις στη Γερμανία κινητοποιήθηκαν περισσότεροι από 490 αστυνομικοί, μεταξύ των οποίων και επίλεκτοι των μονάδων GSG9 και BFE.
Σύμφωνα με τον τούρκο αξιωματούχο, το δίκτυο λειτουργούσε επίσης από την Τουρκία προς την Ελλάδα και “η κοινή έρευνα που άρχισε τον Ιανουάριο του 2015 ολοκληρώθηκε σήμερα με επιτυχία”.

Η Γερμανία θεωρεί τον αγώνα κατά των δικτύων των διακινητών και τη συνεργασία με την Τουρκία απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μείωση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

Η ανακοίνωση της γερμανοτουρκικής επιχείρησης έγινε πριν από την πρώτη διακυβερνητική γερμανοτουρκική διαβούλευση στο Βερολίνο, κατά την οποία η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ και ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου θα μιλήσουν κυρίως για την ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση.

Αθηναϊκό Πρακτορείο, Πότσδαμ, Γερμανία
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Γιώργου Καραμπελιά 
Για ποιο λόγο άραγε ο Τσακαλώτος ξιφουλκεί με τα σπασμένα ελληνικά του εναντίον του ΔΝΤ, την ίδια στιγμή που τα μπλόκα των αγροτών κλείνουν τους δρόμους και ξεσηκώνονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες;
Ποτέ άλλοτε ακόμα και στη γεμάτη αδιέξοδα περίοδο των μνημονίων το αδιέξοδο δεν ήταν τόσο μεγάλο και τόσο καθολικό. Αφετηρία του δε, είναι το γεγονός πως ο αντιμνημονιακός πόλος του συστήματος μεταβλήθηκε σε μνημονιακό, με τέτοια ταχύτητα και τέτοιες ανατροπές, ώστε οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα οι κοινωνικές δυνάμεις εγκαταλείπουν με ταχύτητα την κυβέρνηση που επέλεξαν τέσσερις μήνες πριν. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε το οικονομικό, το κοινωνικό και το γεωπολιτικό αδιέξοδο δεν είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο. Ο συνδυασμός αυτών των δύο κινήσεων συνιστά μια εκρηκτική σύμπτωση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μεν το μνημόνιο τον Ιούλιο του 2015, αλλά εξελέγη κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους πως… δεν θα το εφαρμόσει («παράλληλα προγράμματα», και άλλα ηχηρά παρόμοια). Και έτσι, όταν τον Οκτώβριο του 2015 βρέθηκε και πάλι μπροστά στην αδήριτη λογική του μνημονίου, προτίμησε για άλλη μια φορά «να παίξει καθυστέρηση», ψηφίζοντας μόνο τα λιγότερο οδυνηρά μέτρα και διαιωνίζοντας τη διαπραγμάτευση πάνω στο ασφαλιστικό. Εάν ήταν μια «συνεπής» και καθαρόαιμη μνημονιακή δύναμη και αν είχε και το στοιχειώδες μυαλό, θα έπρεπε να περάσει μέσα στους τρεις μήνες του 2015, όλα τα μέτρα τη στιγμή που οι αντίπαλοί του ήταν στο καναβάτσο και η Ν.Δ. στα πρόθυρα της απόλυτης γελοιοποίησης. Και μάλιστα, τη στιγμή που στη Ν.Δ. κυριαρχούσαν οι «καραμανλικές» δυνάμεις και ο Μεϊμαράκης φάνταζε ως ο κυρίαρχος μιας εσωκομματικής αντιπαράθεσης που θα ολοκλήρωνε το σχήμα μιας κυβέρνησης Σύριζα με σκιώδη συγκυβερνήτη τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αυτό εξάλλου τους συμβούλευε ο Πρετεντέρης και άλλοι μνημονιακοί αναλυτές.
Επιπλέον, το momendum ήταν θετικό και από την πλευρά των δανειστών. Διότι ο Σύριζα εμφανιζόταν ως η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική λύση, ενώ  το προσφυγικό και το μεταναστευτικό προσέφεραν, από σπόντα, ισχυρή στήριξη στον Τσίπρα, από την πλευρά της Μέρκελ και των Γερμανών.
Όσοι όμως ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τα περάσει όλα και στα γρήγορα εκφράζουν μάλλον τους ενδόμυχους  πόθους τους. Γιατί θα μπορούσαν να πείσουν τα ίδια τα εναπομείναντα μέλη τους και τη βουλευτική τους ομάδα να ψηφίσουν τόσο δρακόντεια μέτρα σε απόλυτη αντίθεση με αυτά που υποστήριζαν ελάχιστους μήνες πριν; Αυτό είναι το σημείο που οι «συμβουλοί» του Τσίπρα ξεχνούν, ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί ως σφόδρα αντιμνημονιακός. Γι’ αυτό, και περνά τα νομοσχέδια διαδοχικά έτσι ώστε να εθιστούν οι βουλευτές του στο ότι είναι πλέον  μνημονιακοί και να το…  απολαμβάνουν. Συνέπεια όμως αυτής της καθυστέρησης, αναγκαίας εξαιτίας ακριβώς της φύσης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως και η κοινωνία άρχισε να ξυπνά από το «μεγάλο ύπνο» του 2015, και ο αντίπαλος πόλος η Ν.Δ. άρχισε να ανασυγκροτείται με μεγάλη ταχύτητα.
Αίφνης λοιπόν, όλα τους πάνε στραβά. Οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους και ο Τσίπρας έπεσε σε δημοτικότητα κατά είκοσι μονάδες κάτω από τον Κυριάκο (φανταστείτε και να μην λεγόταν Μητσοτάκης)! Οι κομματικές οργανώσεις αδειάζουν καθημερινά και οι Συριζαίοι υπουργοί αρχίζουν να γνωρίζουν το γνωστό σενάριο του γιουχαΐσματος που είχαν γνωρίσει οι προκάτοχοί τους· είναι δε τόσο άχρηστοι ώστε άφησαν και τη μικρή κότα Alexis να βόσκει στου Μαξίμου!
Η μόνη διέξοδος για να αντισταθμίσει τη χαμένη ήδη πλειοψηφία, όπως αντανακλάται στις δημοσκοπήσεις είναι η αθρόοι διορισμοί ημετέρων, που γελοιοποιήθηκαν με τη σειρά τους από τη θρασύτητα και τη βλακεία του γραμματέα της νεολαίας Σύριζα. Μια και δεν έχουν πλέον πραγματικό κόμμα και ενεργή λαϊκή στήριξη, επιχειρούν τουλάχιστον να φτιάξουν έναν «κομματικό στρατό» ως το μοναδικό τους στήριγμα και ως όπλο για τον ολοκληρωτικό εκμαυλισμό των στελεχών τους. Ποιος άραγε θα θυμάται τις αντιμνημονιακές κορώνες όταν εισπράττει τους παχυλούς μισθούς των συμβούλων; Αλλά ακόμα και αυτοί οι διορισμοί χρειάζονταν κάποιους μήνες για να πραγματοποιηθούν.
Η κατάληξη αυτών των αναγκαίων καθυστερήσεων  προσαρμογής, είναι πως μπροστά στην ογκούμενη λαϊκή διαμαρτυρία, την ανασυγκρότηση της ΝΔ και την ενεργοποίηση εκ νέου του ΔΝΤ και των δανειστών, σε κατεύθυνση σκληρής διαπραγμάτευσης, καθώς και στις αρνητικές εξελίξεις στην Ευρώπη για το ζήτημα του μεταναστευτικού, (τρομοκρατική απόπειρα στο Παρίσι, άνοδος της Λεπέν, Πρωτοχρονιά στην Κολωνία,  κλείσιμο συνόρων, σταδιακή εγκατάλειψη του Σέγκεν κ.λπ.) η κυβέρνηση Σύριζα βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Από τη μια πλευρά τα τρακτέρ των αγροτών και από την άλλη ο Τόμσεν.
Η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ν.Δ. επιτείνει την κρίση και το αδιέξοδο. Διότι, καθιστά ανέφικτο το σενάριο μιας συγκυβέρνησης με τους «καραμανλικούς» ή τουλάχιστον μιας ανοχής εκ μέρους των, και υποχρεώνει τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής υποστήριξης των μνημονιακών μέτρων (στην καλύτερη περίπτωση μαζί με τον Λεβέντη). Όμως, μια τέτοια πολιτική, είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη, όσο και αν προτάσσει ως παραπέτασμα καπνού τους «φοροφυγάδες» ή τις άδειες για τους «νταβατζήδες» των καναλιών.
Οι πιθανές εναλλακτικές λύσεις
Διαγράφονται έτσι οι ακόλουθες εναλλακτικές λύσεις:
Πρώτον, για να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία –κατεύθυνση προς την οποία τους σπρώχνουν και οι νεοδιορισθέντες σύντροφοι, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να την χάσουν–, να εμμείνει στην εφαρμογή των μέτρων με οποιοδήποτε τίμημα και άμεση σύγκρουση με την κοινωνική πλειοψηφία. Και το τίμημα είναι προφανές. Στις επόμενες εκλογές θα είναι πανηγυρικά δεύτερο κόμμα, με δυσκολία και με μεγάλη διαφορά από τη ΝΔ, ενώ στις μεθεπόμενες θα εξαφανιστείΩστόσο, η ιδιοτέλεια των απολαβών της εξουσίας, έχει ήδη δείξει πως είναι κυρίαρχη για τον Τσίπρα και την παρέα του, παρά το ότι μεσο-μακροπρόθεσμα θα εξαερωθούν πολιτικά. Après nous le déluge (μετά από μας ο κατακλυσμός).
 Η δεύτερη λύση, και αρκετά πιθανή εάν προς αυτή σπρώξουν οι δανειστές και οι Αμερικανοί, θα ήταν μια μορφή οικουμενικής ή μάλλον μεταβατικής κυβέρνησης τεχνοκρατών, που όμως, θα έχει μάλλον, ως προϋπόθεση υπό τις σημερινές συνθήκες, την αποχώρηση του Τσίπρα από την πρωθυπουργική καρέκλα. Και κάτι τέτοιο, εκλαμβάνεται –και δικαίως– ως η αρχή του τέλους για τον Σύριζα. Και μάλιστα με αποχώρηση από τα τώρα ενός μεγάλου αριθμού κολλητών από τα υπουργεία, διότι ούτε ο Λεβέντης, ούτε το Ποτάμι μπορούν να στηρίξουν μια αμιγώς συριζαίϊκη κυβέρνηση.
Μια τρίτη, «ήπια» εκδοχή, θα ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου, η σύντομη προσφυγή στις κάλπες και η δημιουργία εκείνου του δικτύου των συμμαχιών που θα απαγόρευε στη Ν.Δ. να καταλάβει μόνη της την εξουσία, και θα οδηγούσε σε σενάρια κεντροαριστερών συμμαχιών μεταξύ Σύριζα και νέου ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με ένα «Πορτογαλικό» ή ίσως και  «Ισπανικό» σενάριο. Αυτό το σενάριο προσπάθησε να στήσει ο Λαλιώτηςκαι οι περί αυτόν, ώστε να διασφαλίσουν μια ομαλή μετάβαση στη μετασύριζα εποχή, χρησιμοποιώντας έστω μια τελευταία φορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη συμμαχία μαζί του! [Το αντίστοιχο σενάριο σημιτικής κοπής με φορέα το Ποτάμι έχει ήδη καταποντιστεί.]
Όμως και αυτό το σενάριο έχει πολύ λίγες πιθανότητες να επιτύχει, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί τόσο αναξιόπιστος, στους πιθανούς εταίρους του, και χάνει με τέτοια ταχύτητα τη λαϊκή υποστήριξη, ώστε φαίνεται πιθανότερο, μετά από μια νέα εκλογική αναμέτρηση τα σενάρια να οδηγούν μάλλον σε κυβέρνηση με κορμό την κεντροδεξιά, (εάν η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ πλησιάσει τις δέκα μονάδες), έστω και αν δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, και όχι σε ένα κεντροαριστερό σχήμα. Εξάλλου η ενδυνάμωση του ενδιάμεσου πασοκογενούς πόλου, την οποία προτείνει η Φώφη (alias Λαλιώτης), για την ώρα μοιάζει εντελώς απίθανη: Πράγματι το ΠΑΣΟΚ ή ο περιβόητος «νέος πόλος»  μπορεί να ενισχυθεί μόνο αποσπώντας δυνάμεις από τον… ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως μηδέν εις το πηλίκον.
Μία τέταρτη λύση, η οποία θα αρχίσει να αναδύεται όλο και πιο έντονα την επόμενη περίοδο, είναι η λύση ενός grexit αλά Σόιμπλε. Δηλαδή, η λύση μιας δήθεν προσωρινής εξόδου από τη ζώνη του ευρώ, –στην πραγματικότητα οριστικής–, η οποία ναι μεν θα βυθίσει την Ελλάδα σε νέες αξεπέραστες οικονομικές περιπλοκές με ένα διαρκώς υποτιμούμενο νόμισμα, και σε ένα άνισο γεωπολιτικό τετ α τετ με την Τουρκία, αλλά θα επέτρεπε πιθανώς στους Συριζαίους να διατηρήσουν για έναν ορισμένο καιρό την εξουσία έστω και σε καθεστώς απόλυτης πτώχευσης για τον λαό. Επιπλέον θα τους επέτρεπε να επαναπατρίσουν, πρόσκαιρα, έναν αριθμό από τους κουφιοκεφαλάκηδες ή τους εμμονικούς, που θεωρούν αυτή τη λύση ως πανάκεια ακόμα  και αν την προσφέρει ο Σόιμπλε. Μπορεί οι γιάπηδες του Μαξίμου να ονειρεύονται ακόμα τα κόκκινα χαλιά στην πύλη του Βρανδεμβούργου, με τα οποία άρχισε το ταξίδι του στην εξουσία ο Τσίπρας το 2015, αλλά θα μπορούσαν να προσαρμοστούν και με το… Μαξίμου αποκλειστικώς, έστω και φρουρούμενο από τα ΜΑΤ απέναντι στην εισβολή συνταξιούχων ή πουλερικών, και ας πάει και το παλιάμπελο που λέγεται Ελλάδα.
Μήπως κάτι τέτοιο ήθελαν να αποφύγουν κατά βάθος ο Καραμανλής και ο Παυλόπουλος, όταν προέκριναν μια στρατηγική «ήπιας» αντιμετώπισης του Σύριζα;  Όμως, η δυναμική των ταξικών αντιπαραθέσεων, και η αποτυχία των Καραμανλικών με τον Μεϊμαράκη να επιβληθούν στις πρώτες εσωκομματικές εκλογές, οδήγησε σε ένα σενάριο συγκρουσιακό. Δεν είναι δυνατόν να συνηγορείς σε μια κοινωνική καταστροφή μεγάλης κλίμακας και να περιμένεις «ήπιες» εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.
Δηλαδή ο σχεδιασμός δύο αόρατων πόλων της εξουσίας, (κατ’ εξοχήν του Καραμανλή και δευτερευόντως του Λαλιώτη) για την σταδιακή «εξημέρωση» του Σύριζα μέσω του προσεταιρισμού του –ανοικτός και απροκάλυπτος, στην περίπτωση Λαλιώτη, που από τη μία έστελνε κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη έγραφε τους λόγους της Φώφης– και στην περίπτωση Καραμανλή, υπόγειος αλλά προφανής, απεδείχθηλανθασμένος και αυτοκτονικός. Διότι το μόνο που πέτυχε είναι να επιτρέψει την άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία. Οι σχεδιασμοί τους απεδείχθηκαν φληναφήματα επί χάρτου, διότι έβλεπαν όλες τις εξελίξεις να κινούνται στο πεδίο των «τεχνικών της εξουσίας», αγνοώντας την κοινωνική δυναμική. Έτσι, το καραμανλικό αφήγημα δεν μπόρεσε να προβλέψει το «ατύχημα» της πρώτης εκλογής Μεϊμαράκη, ούτε το γεγονός ότι τα νέα και δυναμικά στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών θα ανέτρεπαν την κλασσική επετηρίδα της Ν.Δ. Από την άλλη, η στρατηγική (αν υπήρχε κάτι τέτοιο) Λαλιώτη, της ενδυνάμωσης του Σύριζα μέσω δυνάμεων πασοκικών, ώστε να οδηγήσει σε μία συγκυβέρνηση των Πασόκων με τους Συριζαίους, δεν πήρε υπόψη της την βιαιότητα της κοινωνικής καταστροφής των μεσαίων στρωμάτων, που στην παρούσα φάση, τα στέλνει σούμπιτα στη Ν.Δ. και όχι βέβαια στην φαντασιώδη «Ελιά», της Φώφης. Εξ’ ίσου αναποτελεσματικός απεδείχθη και ο τρίτος «αόρατος» πόλος, εκείνος του Σημίτη, με την προώθηση του Ποταμιού, το οποίο αποσυντίθεται με ταχύτητα και είναι αμφίβολο αν θα φθάσει ακόμα και σε εκλογές.
Δια της εις άτοπον απαγωγής
Είναι προφανές, λοιπόν, και συνάγεται και δια της εις άτοπον απαγωγής, πως η επιλογή του grexit είναι πολύ πιθανή, αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει με κάθε τίμημα την εξουσία παρά την οριστική καταβαράθρωση της Ελλάδας. Γι’ αυτό και όσοι θέλουμε να την αποτρέψουμε, θα πρέπει να την αποκαλύψουμε από σήμερα διότι μια τέτοια επιλογή στις σημερινές συνθήκες θα μετέβαλε την Ελλάδα ανοικτά σε μεσανατολική χώρα με όλες τις προφανείς συνέπειες ενός τέτοιου ενδεχομένου: Δηλαδή, οικονομικής εκπτώχευσης με μια ταχύτατη και ραγδαία υποτίμηση του ελληνικού νομίσματος, παραπέρα απομόνωσης της Ελλάδας ως αποθήκης των μεταναστευτικών εισροών και μιας αναπόφευκτης υποταγής της στην Τουρκία, τέλος με την άνοδο μαφιόζικων και σκοτεινών δυνάμεων στην ίδια την πολιτική εξουσία.
Αυτό το σενάριο θα μπει προφανώς σε εφαρμογή –όπως και όλα τα άλλα εξάλλου– εάν οι Αμερικανοί αποφασίσουν πως δεν χρειάζονται απαραιτήτως την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, και ως σχετικό αντίβαρο προς την Τουρκία στην περιοχή. Αν όντως οι Αμερικανοί περάσουν σε μία τέτοια λογική και θεωρήσουν πως μια πτωχευμένη οριστικά και απομονωμένη Ελλάδα θα τους είναι πιο χρήσιμη, και πιο εύκολα θα μπορούσε να αποδεχτεί τους σχεδιασμούς τους στην Κύπρο και το Αιγαίο, τότε θα δώσουν και αυτοί  το ΟΚ σε μια τέτοια απονενοημένη κίνηση.
Οι αμοραλιστές του Σύριζα είναι ικανοί να προκαλέσουν την μεγαλύτερη ζημιά μέχρι να αποχωρήσουν από την εξουσία, που με εξαπάτηση κατέλαβαν. Συμφέρον του ελληνικού λαού, είναι πρώτον να ορθώσει ένα φραγμό σε κάθε πιθανότητα μιας ανάλογης εξέλιξης, και δεύτερον, να τους οδηγήσει όσο πιο ανώδυνα και ταχύτερα γίνεται, στην οριστική αποστράτευση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



  • Πλησιάζει η ώρα μιάς νέας Μέσης Ανατολής
  • Το Ισλαμικό Κράτος αργοσβήνει απειλώντας…
  • Η επόμενη ημέρα της Μέσης Ανατολής έρχεται με μαύρα σύννεφα
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η είσοδος της Ρωσίας στον πόλεμο της Συρίας κα γενικότερα στις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, αποδείχθηκε ως καταλυτικός παράγοντας των μέχρι εκείνη την στιγμή εξελίξεων. Τη χρονική στιγμή που όλα έδειχναν πως στη Μέση Ανατολή θα κυριαρχούσε η «λογική» του χάους, μέσω ενός μακροχρόνιου πολέμου των τζιχαντιστών κατά της Συρίας και του Ιράκ, η εμφάνιση της Μόσχας ανέτρεψε τους σχεδιασμούς της Δύσης και αντέστρεψε τις δυνάμεις ισχύος.

Η γνωστή πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που ήθελε τις ΗΠΑ να επιχειρούν μία σοβαρότατη –αν όχι εκ βάθρων- αλλαγή του γεωπολιτικού και γεωενεργειακού χάρτη, εξαναγκάστηκε να υποκλιθεί στην σοβαρότητα και την αποτελεσματικότητα της ρωσικής παρέμβασης. Η Μόσχα «μπήκε στο παιχνίδι» την πλέον κατάλληλη στιγμή και δήλωσε παρούσα υπερδύναμη, εξαναγκάζοντας σε αναδίπλωση την Ουάσιγκτον. Ο Βλαδιμίρ Πούτιν, αντιλαμβανόμενος την απόπειρα δημιουργίας ενός νέου αραβικού ενεργειακού διαδρόμου προς την Ευρώπη και την μεσοπρόθεσμη οικονομική απειλή προς την Ρωσία, αντιμετώπισε την ουκρανική όχληση (απόπειρα απασχόλησης και συγκράτησης της Ρωσίας) δεν δίστασε «να σηκώσει το γάντι» και με συντονισμένες ενέργειες με τις κυβερνήσεις της Δαμασκού και της Βαγδάτης (δημιουργία κοινού κέντρου πληροφοριών που παρείχαν φίλιοι πληθυσμοί και άνδρες των ειδικών επιχειρήσεων) ξεκίνησε μία σειρά στοχευμένων χτυπημάτων σε νευραλγικά σημεία του Ισλαμικού Κράτους.

Αποτέλεσμα αυτής της συνεχούς και απολύτως επιτυχημένης ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης ήταν η κατάρρευση της μαχητικότητας του Ισλαμικού Κράτους. Τόσο η κόπωση των τζιχαντιστών από τις συνεχείς μάχες, όσο και η παλαίωση του στρατιωτικού υλικού που χρησιμοποιούν, αλλά, κυρίως, η φονικότητα των ρωσικών βομβαρδισμών, δημιούργησαν μία αίσθηση όχι απλής ήττας, αλλά απόλυτου πανικού στις τάξεις των τζιχαντιστών. Αποτέλεσμα αυτής της ψυχολογίας οι λιποταξίες να γίνονται σωρηδόν (ακόμη και με γυναικεία ρούχα επιχειρούσαν να διαφύγουν προς την γειτονική Τουρκία), ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οι τζιχαντιστές παραδίδονται στους αντιπάλους τους ελπίζοντας πως θα τύχουν καλής μεταχείρισης...
Η ηγεσία του Ισλαμικού Κράτους διαβλέποντας πως ούτε οι ναρκωτικές ουσίες δεν μπορούσαν να απομακρύνουν τον ρωσικό τρόμο από τους φανατικούς «μουτζαχεντίν», δεν δίστασε να προχωρήσει και σε ομαδικές εκτελέσεις λιποτακτών, ενώ η απόφαση να χρησιμοποιηθούν ανήλικα παιδιά (όπως ο Χίτλερ στο τέλος του Γ’ Ράιχ) ως μαχητές και βομβιστές αυτοκτονίας είναι περίτρανες αποδείξεις του τέλους που έρχεται για τα δίποδα ανθρωποειδή (τους ληστοσυμμορίτες και τους στυγνούς δολοφόνους) του ριζοσπαστικού Ισλάμ…

Όμως, κανείς δεν φάνηκε ικανός να σταματήσει την ρωσική παρουσία στη Μέση Ανατολή. Ούτε και το «πισώπλατο χτύπημα» του Ερντογάν, όταν σχεδίασε και τελικά διέταξε την κατάρριψη του ρωσικού Sukhoi-24, μείωσε την ρωσική αποτελεσματικότητα, η οποία προσέδωσε χαρακτηριστικά εγγύησης στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα θετικό κλίμα στα κράτη της περιοχής για την Ρωσία του Πούτιν και την στρατιωτική της μηχανή που «ξεδοντιάζει» σε καθημερινή βάση του τέρας του Ισλαμικού Κράτους και δημιουργεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς συνθήκες ασφάλειας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Την ίδια στιγμή, ο αμερικανικός παράγοντας χρησιμοποιώντας τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ και προσπαθώντας να συγκρατήσει υπό τον έλεγχό του την κυβέρνηση της Βαγδάτης, επιχειρεί να παραμείνει στην περιοχή, γνωρίζοντας όμως πως η Ρωσία βρίσκεται ήδη εκεί και έχει κερδίσει το σύνολο των εντυπώσεων εις βάρος της Δύσης. Ξαφνικά, οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί, μετά από ένα χρόνο συνεχών αστοχιών, έγιναν αποτελεσματικοί και αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι μεταφέρθηκαν στην Βαγδάτη για να βοηθήσουν στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών.
Την ίδια στιγμή, τμήματα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ένοπλη συριακή αντιπολίτευση), που έχουν συνταχθεί με τον Συριακό Στρατό του Άσαντ, δέχονται την βοήθεια των ΗΠΑ, αφού η Ουάσιγκτον ευελπιστεί πως με αυτό τον τρόπο θα διεισδύσει στην Συρία κατορθώνοντας μέσω συνομιλιών να αποσπάσει ένα τμήμα του συριακού εδάφους για τη δημιουργία ενός «καντονιού» της σημερινής αντιπολίτευσης. Με τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ και με την Συριακή Αντιπολίτευση, η Ουάσιγκτον ευελπιστεί πως θα συνεχίσει να βρίσκεται στην περιοχή, μειώνοντας (με τη μέθοδο του ροκανίσματος) την ρωσική παρουσία και την επόμενη ημέρα της ρωσικής ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Το πλέον βέβαιο είναι πως οι σημερινές ΗΠΑ, για ένα πλήθος λόγων (πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών) δεν μπορούν να συμμετέχουν σε έναν πόλεμο στην Μέση Ανατολή, τη στιγμή μάλιστα που έχουν την ευχέρεια και τη δυνατότητα να διαχειρισθούν τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης (ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία) με τα αστείρευτα κοιτάσματα σχιστολιθικού αερίου που διαθέτουν…

Ο πόλεμος κατά των τζιχαντιστών εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και όλοι οι «παίκτες» (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ιράν, Σαουδική Αραβία και Τουρκία) κινούνται για να πάρουν τις κατάλληλες θέσεις στον διπλωματικό στίβο μάχης. Ήδη, η νευρική κίνηση της Τουρκίας, με την εισβολή σε Ιράκ και Συρία, δείχνει πως ορισμένοι εκ των παικτών είναι διατεθειμένοι να κινηθούν επικίνδυνα, έως και εκτός ορίων, για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο κομμάτι από το χάος που δημιουργεί η απουσία του Ισλαμικού Κράτους (το χάος αυτό ήδη καταγράφεται εν μέρει από την «ανησυχία», τους «φόβους» και τη νευρικότητα τοπικών πληθυσμιακών ομάδων, που δηλώνουν υπέρ ή κατά κάποιων «παικτών», όπως συμβαίνει με τους τουρκμάνους της Συρίας και του Ιράκ, οι οποίοι φοβούνται τους Κούρδους και τον Άσαντ και επιθυμούν την προστασία του Ερντογάν).
Το «χάος» αυτό καλύπτει σε ένα μεγάλο ποσοστό η διαφαινόμενη δημιουργία και επίσημη αναγνώριση του κράτους του Κουρδιστάν, η ύπαρξη του οποίου δημιουργεί εφιάλτες στον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί η Τουρκία να είναι το έσχατο ανάχωμα του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία, αλλά από τη στιγμή που η Ρωσία αποφάσισε να δηλώσει παρούσα στη Συρία, η θέση της Τουρκίας γίνεται κάτι περισσότερο από ζοφερή. Ιδιαίτερα μάλιστα, εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν ως νέο σύμμαχο το Κουρδιστάν, αφού οι Κούρδοι απέδειξαν έμπρακτα πως είναι όχι μόνο συνεργάσιμοι, αλλά και αποτελεσματικοί…

Την «μοίρα» της Τουρκίας φαίνεται να ακολουθεί και η μέχρι πρότινος «κραταιά» Σαουδική Αραβία, η οποία άρχισε ήδη να βλέπει μεγάλα οικονομικά προβλήματα (έως πτώχευση), τα οποία μπορούν να αποφευχθούν μόνο εάν υπάρξει συνεννόηση με το Ιράν στην τιμή πώλησης υδρογονανθράκων…! Κι επειδή μία τέτοια συμφωνία θεωρείται μάλλον απίθανη, η ό,ποια αντίδραση της οικογένειας Σαούντ δεν φαίνεται να είναι αποτελεσματική. Εκτός και εάν η Σαουδική Αραβία αποφασίσει την μη συμβατική και άμεση στήριξη ενός παγκόσμιου τζιχάντ, με απώτερο στόχο την τρομοκράτηση των δυτικών χωρών και τον εξαναγκασμό αλλαγής των σχεδίων τους στην «μετά το Ισλαμικό Κράτος» εποχή…
Παρόμοια «νευρική αντίδραση» μπορεί να έχει και η Τουρκία του Ερντογάν, αφού πολλοί αναλυτές θεωρούν πως ο ημιπαράφρονας «σουλτάνος» δεν θα διστάσει να έρθει σε στρατιωτική ρήξη με την Μόσχα προκειμένου να εξαναγκάσει το ΝΑΤΟ να εμπλακεί σε έναν πόλεμο υπέρ των συμφερόντων του ίδιου του Ερντογάν.
Ως τέτοια απόπειρα, εξάλλου, αντιμετωπίστηκε και η κατάρριψη του ρωσικού Sukhoi-24, αλλά το ΝΑΤΟ δεν «τσίμπησε», αφού επέλεξε την έκτακτη ενημέρωσή του από την άμεση εμπλοκή του με τη Ρωσία. Ενδεχομένως, ο τούρκος «σουλτάνος» να έχει ακόμη μία δυνατότητα έμμεσης απειλής (μέσω κάποιας προβοκάτσιας) προς το ΝΑΤΟ, πριν ξεκινήσουν οι διπλωματικές επαφές και διαδικασίες για την επόμενη ημέρα στην Μέση Ανατολή…
Και, διόλου απίθανο, ο καταρρέων σουλτάνος να έχει ήδη αποφασίσει για το μέτωπο που θα ανοίξει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή… Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα οφείλει να είναι πανέτοιμη, αφού ο τούρκος πρόεδρος βρίσκεται προ πολλού σε κατάσταση ιδεοληψίας (επανίδρυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και θεωρείται λίαν επικίνδυνος μετά τις διαδοχικές στρατηγικές ήττες που δέχθηκε σε όλα σχεδόν τα μέτωπα που με δική του ευθύνη και επιλογή δημιούργησε. Από τη στιγμή που η σημερινή ελληνική κυβέρνηση θεωρείται ως «μη κυβέρνηση», με δεδομένο το κλίμα της πολιτικής και οικονομικής ανασφάλειας που επικρατεί στην Ελλάδα, αλλά κυρίως, με δεδομένη την μη διάθεση σύγκρουσης των Αθηνών με την Άγκυρα, δεν θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ως υπερβολή μία σκληρή επιθετική κίνηση της Τουρκίας στην ελληνοτουρκική μεθοριακή γραμμή του Αιγαίου…

Σε κάθε περίπτωση, οι επικείμενες αλλαγές στη Μέση Ανατολή πρόκειται να επαναχαράξουν σύνορα χωρών, να δημιουργήσουν νέα κράτη, αλλά, σε κάθε περίπτωση θα προσδιορίσουν τους ισχυρούς του πλανήτη (και τους δορυφόρους τους) για τα επόμενα 100 χρόνια… Ο κόσμος όπως σήμερα τον γνωρίζουμε, δύει με ταχύτατους ρυθμούς στη Μέση Ανατολή…





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Λιθοβόλησαν τσανσέξουαλ σε γερμανικό δρόμο

Νέα περιστατικά επιθετικότητας μουσουλμάνων προσφύγων εις βάρος γυναικών ταρακουνούν τη Γερμανία.
Σύμφωνα με τα νέα «κατορθώματα», ένας πρόσφυγας πλησίασε μια γυναίκα και της είπε ότι «είσαι μόνο για σεξ» πριν τη χουφτώσει, ενώ μια παρέα μουσουλμάνων λιθοβόλησε δύο τρανσέξουαλ στη μέση γερμανικού δρόμου.

Οι νέες αποκαλύψεις με τις φρικιαστικές λεπτομέρειες σεξουαλικών επιθέσεων, που προκλήθηκαν από πρόσφατα αφιχθέντες πρόσφυγες, έχουν αναστατώσει ακόμα περισσότερο τη γερμανική κοινωνία.

Αστυνομικές αναφορές από την πόλη Ντόρτμουντ, που βγήκαν τώρα στη δημοσιότητα, περιγράφουν πώς ένας πρόσφυγας -από τους νεοφερμένους στη Γερμανία- πλησίασε μια νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι «οι Γερμανίδες κάνουν μόνο για σεξ», προσφέροντάς της μάλιστα και χρήματα για να πάει μαζί του.

Στις ίδιες αναφορές περιγράφεται ένα άγριο περιστατικό όπου τρεις μουσουλμάνοι φέρονται να προσπάθησαν να επιβάλλουν τον θρησκευτικό νόμο της Σαρία σε δρόμο της Γερμανίας, επιχειρώντας να λιθοβολήσουν δύο τρανσέξουαλ γυναίκες.
Όπως γράφει η βρετανική Express, η πόλη του Ντόρτμουντ δεν είναι πλέον ασφαλής για τις γυναίκες τα βράδια, καθώς κινδυνεύουν να δεχτούν επιθέσεις ή να βιαστούν από πρόσφυγες.

Και τα δύο περιστατικά συνέβησαν τις πρωινές ώρες της Κυριακής, όταν παρέες προσφύγων την «έπεσαν» σε γυναίκες που είχαν βγει να διασκεδάσουν το Σάββατο το βράδυ και επέστρεφαν σπίτια τους.

Στις 3.48 τα ξημερώματα της Κυριακής ένα μπουλούκι από πρόσφυγες πλησίασε μια 25χρονη Γερμανίδα και άρχισαν να της λένε βρομόλογα καθώς εκείνη επέστρεφε σπίτι της από τον σταθμό του τρένου.

Η κοπέλα προσποιούνταν ότι τους αγνοούσε. Τότε ένας 30χρονος μικρόσωμος άνδρας, όπως τον περιέγραψε, την ακολούθησε και της πρόσφερε χρήματα για να το «κάνει» μαζί του.

Όταν η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε, εκείνος δήλωσε ότι μόλις είχε φτάσει στη Γερμανία και μάλιστα επιθετικά είπε ότι «οι Γερμανίδες γυναίκες κάνουν μόνο για σεξ». Στη συνέχεια της επιτέθηκε, έβαλε τα χέρια του κάτω από τη μπλούζα της και τη «χούφτωσε».

Η τρομοκρατημένη γυναίκα κατάφερε να ξεφύγει από τα χέρια του και ειδοποίησε την Αστυνομία, ενώ ο πρόσφυγας διέφυγε τρέχοντας μακριά.

Την ίδια ώρα, κοντά στον ίδιο σταθμό, μια συμμορία από πρόσφυγες επιτέθηκε σε δύο τρανσέξουαλ γυναίκες πετώντας τους πέτρες.

Οι μετανάστες, που μίλαγαν αραβικά, και έμοιαζαν με Βορειοαφρικανοί στην καταγωγή, προσέβαλαν άσχημα τις δύο τρανσέξουαλ και απειλούσαν ότι τέτοια άτομα σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο [σ.σ. Σαρία] πρέπει να λιθοβολούνται.

Στη συνέχεια μάζεψαν πέτρες από ένα παρτέρι και άρχισαν να τις ρίχνουν στις δύο τρανσέξουαλ, η μία 50 και η άλλη 37 ετών, που μόλις κατάφεραν να γλιτώσουν δίχως τραύματα.

Πριν οι μουσουλμάνοι πάρουν στο κυνήγι με τις πέτρες τις τρανσέξουαλ φρόντισαν να τις «χουφτώσουν». Τους έπιαναν τα στήθη, τους τραβούσαν τα μαλλιά.

Μία από τις τρανσέξουαλ είπε στην Αστυνομία: «Μέσα σε δευτερόλεπτα μας είχαν περικυκλώσει και κρατούσαν πέτρες από ένα παρτέρι».

Οι τρεις μουσουλμάνοι που επιτέθηκαν στις τρανσέξουαλ είναι έφηβοι και συνελήφθησαν από την Αστυνομία.
Οι δύο από τους τρεις είχαν συλληφθεί ξανά από τη γερμανική Αστυνομία για επιθέσεις στο όνομα του ισλαμικού νόμου.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου 

Την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου έχει προγραμματισθεί να διεξαχθεί στην Γενεύη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, μία συνάντηση που φιλοδοξεί να ανοίξει τον δρόμο για την ειρηνική διευθέτηση της 6ετούς Συριακής κρίσης, η οποία έχει προκαλέσει μία φρικτή αιματοχυσία με 250 χιλιάδες και πλέον νεκρούς και μία τεράστια ανθρωπιστική κρίση με 6 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισθέντες και 5 περίπου εκατομμύρια πρόσφυγες σε άλλες χώρες.

Το δράμα αυτών των δύστυχων ανθρώπων εκτός από τις γειτονικές χώρες το ζει εδώ και πολλούς μήνες η Ευρώπη και ακόμα περισσότερο η Ελλάδα η οποία αποτελεί την πύλη εισόδου τους στην Ευρώπη. 

Προβλήματα για την Συνάντηση της Γενεύης

Μόλις 5 ημέρες πριν την συνάντηση της Γενεύης δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία για το εάν τελικά εκπροσωπηθούν οι αντιμαχόμενες πλευρές και με ποιο σχήμα, ιδιαίτερα η Συριακή αντιπολίτευση καθόσον αυτή ακόμα δεν συνιστά μία «συνεκτική οντότητα» με όργανα και δομές (παρά τις προσπάθειες που έγιναν τον Δεκέμβριο στην Σαουδική Αραβία) αποτελούμενη από ένα μωσαϊκό ετερογενών οργανώσεων που «σπονσονάρονται» από διαφορετικούς περιφερειακούς παίκτες. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να τεθεί επικεφαλής της αντιπολίτευσης ο μετριοπαθής, κοσμικός Free Syrian Army (Eλεύθερος Συριακός Στρατός) ενώ η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Κατάρ, η Ahar al Sham, η οποία συμπεριλαμβάνει αρκετές «υποομάδες» και θρησκευτικές φατρίες και θεωρείται επικίνδυνα ριζοσπαστική.

Αν και η δυστοκία των τελευταίων ημερών μειώνει τις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, για μία κατ’ αρχήν πολιτική συνεννόηση που θα οδηγήσει στον πολιτικό διακανονισμό και τέλος στην ειρήνευση, υπάρχουν δεδομένα τα οποία βοηθούν το εξαιρετικά δυσχερές έργο του ειδικού απεσταλμένου του ΓΓ του ΟΗΕ, του 69χρονου έμπειρου Ιταλο-σουηδού διπλωμάτη Staffan de Mistura οποίος συντονίζει όλες τις ειρηνευτικές προσπάθειες. Ο κ. De Mistura έχοντας εμπράκτως αυτή την φορά την στήριξη των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας, θα ήθελε οπωσδήποτε να προσθέσει άλλη μία επιτυχία στις ήδη 19 επιτυχείς διπλωματικές αποστολές που έχει στην μακρόχρονη διπλωματική σταδιοδρομία του. 

Νέα δεδομένα ευνοούν την πολιτική συνεννόηση

Τα νέα δεδομένα που αλλάζουν το γεωστρατηγικό σκηνικό της Συρίας συνοψίζονται στα παρακάτω:
- H ισχυρή θέληση των δύο παγκοσμίων παικτών, ΗΠΑ και Ρωσίας για ειρήνευση, μετά την αλλαγή της στρατηγικής αντίληψης και της αμοιβαίας αποδοχής των στρατηγικών συμφερόντων αλλήλων στην περιοχή. Είναι αναμφισβήτητή πλέον η συστηματική, εντατική και πλέον συνδυασμένη διπλωματική προσπάθεια και των δύο, που υποδηλώνει το «κοινό έδαφος» μετά από τις αρχικά αδιάλλακτες προσεγγίσεις στο συριακό πρόβλημα. Οι ΗΠΑ δεν προτάσσουν πλέον ως προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε περαιτέρω διακανονισμό την αποχώρηση του Bashar al-Assad ενώ οι Ρώσοι δεν θέτουν τον απαράβατο όρο της διατήρησης του στην εξουσία.

- Η σταθεροποίηση και η σχετική ισχυροποίηση του καθεστώτος Assad τις τελευταίες εβδομάδες μετά την στρατιωτική εμπλοκή των Ρώσων (με την σιωπηλή αποδοχή των ΗΠΑ και της Δύσης) και η ταυτόχρονη κόπωση στην οποία έχουν περιέλθει οι αντάρτικες ομάδες μετά από 6 χρόνια συγκρούσεων. Η εξάπλωση και η κυριαρχία του ISIS στις ανατολικές περιοχές της Συρίας δημιούργησε μία απρόσμενη… ευνοϊκή κατάσταση για το Συριακό καθεστώς καθόσον άλλαξε δραματικά η ιεράρχηση των απειλών.

- Η επιστροφή του Ιράν ως ισότιμου περιφερειακού «παίκτη» μετά την άρση των κυρώσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η σταδιακή απομάκρυνση των ΗΠΑ από την Σαουδική Αραβία και η συνεχής βελτίωση των σχέσεων με το Ιράν και η ταυτόχρονη αναγνώριση από τις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες της Δύσεως του ρόλου του στην Συριακή κρίση δημιουργούν νέες ισορροπίες.

- Η σταδιακή εξασθένηση των μαξιμαλιστικών ηγεμονικών θέσεων της Τουρκίας η οποία επιδιώκει την πλήρη ανατροπή του καθεστώτος Assad και μπορεί μεν να μην αναγνωρίζει κανένα ρόλο στους Κούρδους της Συρίας ως φιλικά προσκείμενους στο PKK αλλά για τις ΗΠΑ και την Ρωσία οι δυνάμεις του PYD συνιστούν μία αξιόλογη στρατιωτική δύναμη στο έδαφος εναντίον του ISIS.

- Η αυξανόμενη καχυποψία των ΗΠΑ και των δυτικών κρατών προς της Σ. Αραβία για τον ρόλο που έχει παίξει και συνεχίζει να παίζει σε ότι αφορά στον θρησκευτικό φανατισμό, και οι πρόσφατες ακραίες ενέργειες της στον ηγεμονικό της ανταγωνισμό με το Ιράν μειώνουν το ειδικό βάρος της ως περιφερειακού παίκτη.

Από την πολιτική συνεννόηση στον πολιτικό διακανονισμό και την… ειρήνευση

Μετά τα προαναφερθέντα φαίνεται ότι κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις η πρόοδος προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής λύσης είναι εφικτή και μπορούν να υλοποιηθούν τα όσα συμφωνήθηκαν στην Βιέννη από το International Syria Support Group:

- Εντατικοποίηση και συστηματοποίηση των διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της βίας με στόχο την κατάπαυση των εχθροπραξιών μέχρι τον Μάιο 2016. Η παύση των εχθροπραξιών μπορεί να μην είναι από μόνη της επαρκής συνθήκη αλλά είναι αναγκαία κατάσταση για να ακολουθήσει ο οποιοσδήποτε πολιτικός διακανονισμός.

- Μία ενιαία και κοσμική Συρία ενταγμένη μέσα στο διεθνές σύστημα με κατοχυρωμένες και προστατευμένες όλες τις εθνικές και θρησκευτικές ομάδες με διατήρηση των υφισταμένων κρατικών θεσμών.

- Ελεύθερη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας σε όλους τους εκτοπισθέντες στο εσωτερικό και σε ολόκληρη την επικράτεια αλλά και διευκόλυνση της επιστροφής των προσφύγων.

- Το ISIS αλλά και οι λοιπές τρομοκρατικές και ακραίες οργανώσεις όπως η «θυγατρική» της Al Qaeda, Jabhat al Nusra πρέπει να εξαλειφθούν. Αυτές κατέχουν 45-50% της συνολικής εδαφικής επικράτειας της Συρίας.

- Ο ΟΗΕ θα έχει κυρίαρχο ρόλο στην «πολιτικοποίηση» μετά την κατάπαυση των εχθροπραξιών, με ισχυρή εμπλοκή και εποπτεία για την συγκρότηση μεταβατικής κυβερνήσεως με την συμμετοχή καθεστωτικών και μελών της αντιπολιτεύσεως με απώτερο σκοπό ένα νέο Σύνταγμα και κατόπιν εκλογές προκειμένου οι ίδιοι οι Σύριοι να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας τους (Μάιος 2017). 

Το εμπόδιο για την πορεία ειρήνευσης

Το μεγάλο εμπόδιο που παραμένει είναι το πότε θα αποχωρήσει ο Bashar al-Assad μιας και φαίνεται ότι υπάρχει ήδη άτυπη συμφωνία ότι στην αυριανή Συρία δεν θα έχει θέσει ο ίδιος. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι λοιπές δυτικές χώρες δέχονται να έχει έναν μεταβατικό ρόλο αλλά μετά να παραιτηθεί και αυτό εκτιμάται ότι γίνεται αποδεκτό και από τον Πούτιν ο οποίος μάλιστα… έσπευσε να δηλώσει πριν λίγες ημέρες ότι ο Σύρος Πρόεδρος θα μπορούσε να «φιλοξενηθεί» με ασφάλεια στην Ρωσία προκειμένου να έχει παρόμοιο ρόλο με αυτόν του Slobodan Milosevic στην συμφωνία του Dayton αλλά όχι και την μετέπειτα τύχη του. 

Συμπέρασμα

Ο δρόμος για την αποκλιμάκωση, την παύση των εχθροπραξιών και την τελική πολιτική διευθέτηση της συριακής κρίσης είναι δυσχερής, μακρύς και επίπονος. Στην «σκακιέρα» της Μέσης Ανατολής οι γεωπολιτικοί παγκόσμιοι και περιφερειακοί «παίκτες» κινούνται πρωτίστως για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους αλλά τουλάχιστον σε αυτή την νέα φάση παρατηρούμε κάποια σύγκλιση. Υπάρχει μία συγκρατημένη αισιοδοξία για έναν σε βάθος χρόνου πολιτικό διακανονισμό που θα επιτρέψει να έλθει η ειρήνη και το όνειρο των απλών ανθρώπων της Συρίας να γίνει πραγματικότητα έτσι ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στις εστίες τους και ξανακτίσουν την πολύπαθη χώρα τους.

Μένει να δούμε τις εξελίξεις των επομένων ημερών και εβδομάδων καθόσον δεν μπορούμε να προβλέψουμε οτιδήποτε και πολλά θα εξαρτηθούν από την σημερινή συνάντηση Lavrof – Kerry στην Ζυρίχη. «Εάν η ιστορία μας διδάσκει κάτι αυτό είναι ότι η αυτή είναι απρόβλεπτη» είχε πολύ πετυχημένα πει ο Richard Holbrooke!

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Ερευνητής - Αναλυτής στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Άμυνας και Ασφάλειας. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, ενώ υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σάκη Μουμτζή

Κανένα πολιτικό επιχείρημα που συγκροτείται με τον ορθό λόγο, καμία επικολυρική πρόταση που απευθύνεται στο θυμικό, καμία θεωρητική κατασκευή που ακουμπά τις πιο απόμακρες και περίπλοκες περιοχές του εγκεφάλου μας, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να αποδομήσει έναν πολιτικό χώρο, όσο η γελιοποίηση του, πολύ δε περισσότερο η αυτογελοιοποίησή του.

Αυτές τις μαγικές στιγμές ζούμε με τον εξευτελισμό του ΣΥΡΙΖΑ που έχει συντρίψει όλα τα ρεκόρ ταχύτητας. Τέσσερις μήνες ακριβώς μετά τις εκλογές, γνωρίζει έναν πρωτοφανή διασυρμό σε όλα τα μέτωπα της πολιτικής του δραστηριότητας.

Τι να θυμηθούμε; Την αήθη συμπεριφορά της κ. Γεροβασίλη σε δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης επειδή δεν της άρεσε η ερώτηση της;

Την ΕΥΠ που φρουρούσε το Νομισματοκοπείο για να μην μπουκάρουν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ;

Την ανοησία των ασφαλιστικών εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών που τους αφήνει να ζήσουν με το 5% του εισοδήματος τους;

ή να θυμηθούμε την συμπεριφορά του Σκουρλέτη στους μεταλλωρύχους των Σκουριών, για να κάνει το χατίρι στο τοπικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ και στους απανταχού της γης μπαχαλάκηδες; (να υπενθυμίσω την πρόσφατη σύλληψη 69 αλλοδαπών ταραξιών στην περιοχή του εργοστασίου).

Με τους διορισμούς των συριζαίων δεν ασχολούμαι, γιατί ουδέποτε «μάσησα» το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς. Απεναντίας, ανέκαθεν υποστήριζα πως αυτός ο χώρος βαρύνεται με τόσες ανομίες και εγκλήματα, υπερασπίσθηκε ιστορικά τα πλέον βάρβαρα και ανελεύθερα καθεστώτα, ασπάσθηκε τις πιο αποκρουστικές πολιτικές συμπεριφορές, άρθρωσε τον πιο χυδαίο λαϊκιστικό λόγο, που οι διορισμοί συγγενών, φίλων, ερωμένων και λοιπών κολλητών ήταν πράξεις ανάξιες να μνημονευθούν. Ήταν πταίσματα.

Θα μου πείτε αρκούν αυτά για να συνειδητοποιήσει η κρίσιμη μάζα του κόσμου με τι έχει να κάνει;

Υπάρχει μία οριακή στιγμή σε όλες τις καταστάσεις, που ένα ασήμαντο-κατά τα άλλα- γεγονός αναδεικνύεται σε καθοριστικό, που ανατρέπει τις δεδομένες ισορροπίες, γιατί επικάθεται σε μία στοίβα προηγούμενων γεγονότων, είναι η μοιραία σταγόνα. Και αυτή ήταν, όχι ο διορισμός της οικογένειας του γραμματέα της νεολαίας, αλλά η αιτιολόγηση της. Η επιθετικότητα του λόγου, η περιφρόνηση προς το κοινό αίσθημα. Ο τσαμπουκάς.

Και το χειρότερο όλων είναι πως τον δικαιολόγησαν, τον κάλυψαν, τον χειροκρότησαν τον 28χρονο παίδα. Μέσα σε τέσσερις μήνες αποκόπηκαν από την κοινωνία, κλείσθηκαν στον κόσμο τους και θα πληρώσουν τις συνέπειες γι’ αυτό. Καλώς ή κακώς, ένα μέρος της κοινής γνώμης είχε αποδεχτεί τον μύθο της ηθικής ανωτερότητας της αριστεράς. Ήταν η συγκολλητική ουσία του με αυτόν τον χώρο. Αυτός ο μύθος λοιπόν κατέρρευσε, δια της γελιοποιήσεως και του εξευτελισμού.

Και διαισθάνομαι πως διερράγησαν και οι δεσμοί αυτού του κόσμου με την αριστερά. Κάπου εδώ βρισκόμαστε τώρα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ψυχρολουσία για την ελληνική διπλωματία από τα Σκόπια καθώς σύμφωνα με πληροφορίες όλες οι κινήσεις καλής θέλησης του Νίκου Κοτζιά και οι σχεδιασμοί της ελληνικής πλευράς για την επίτευξη συμβιβασμού στο θέμα της ονομασίας, φαίνεται να πέφτουν στο κενό, με την ΠΓΔΜ να προωθεί στην «πλάτη» της Αθήνας τη δική της εναλλακτική «φόρμουλα».

Μετά από ένα μπαράζ ανοιγμάτων προς τα Σκόπια ο Νίκος Κοτζιάς συναντήθηκε με τον ομόλογο του Nikola Poposki στις Βρυξέλλες, αλλά η σκοπιανή πλευρά εμφανίστηκε με μια ακραία πρόταση την οποία φρόντισε να δημοσιοποιήσει αμέσως μετά εκθέτοντας την ελληνική πλευρά.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του σκοπιανού ΥΠΕΞ κατά την συνάντηση των κ. Κοτζια και Poposki συζητήθηκε η «υπέρβαση του πολύχρονου εμποδίου και η έναρξη διαπραγματεύσεων για ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην ΕΕ, η εξάλειψη των εμποδίων σε αυτήν την πορεία, καθώς και οι θετικές επιπτώσεις που αυτό θα είχε στις προσπάθειες για υπέρβαση της διαφοράς για το όνομα».

Ο κ. Poposki αποκαλύπτει ουσιαστικά ότι οι συζητήσεις με την Αθήνα εστιάζονται σε φόρμουλα η οποία θα προβλέπει την ανατροπή της έως τώρα ελληνικής πολιτικής, καθώς θα δοθεί το πράσινο φως για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων (στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου) της ΠΓΔΜ με την Ε.Ε. και αυτή η κίνηση θα «έχει θετικές επιπτώσεις» και στην επίλυση της διαφοράς για το όνομα.

Δηλαδή η Ελλάδα θα καταθέσει το ποιο ισχυρό ίσως όπλο που διαθέτει, με αντάλλαγμα τη... συνέχιση των συνομιλιών. Η δήλωση του κ. Poposki παραπέμπει σε φόρμουλες που είχαν μπει στο τραπέζι στο παρελθόν, οι οποίες όμως είχαν απορριφθεί καθώς συνέδεαν την λύση του θέματος της ονομασίας στο απώτερο μέλλον με την τελική ένταξη της χώρας στην Ε.Ε.

Η Αθήνα πάντως αναμένεται να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες το επόμενο διάστημα για να πείσει τους εταίρους για την ορθότητα της συνέχισης της πολιτικής της αλλά και να εξηγήσει ότι το αδιέξοδο έχει δημιουργηθεί από την αδιαλλαξία της άλλης πλευράς που το περισσότερο που δέχεται είναι μια μορφή διπλής ονομασίας.

Εφόσον οι εκλογές στα Σκόπια διεξαχθούν ομαλά και αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα στη χώρα, τότε όλο το βάρος των πιέσεων από την διεθνή κοινότητα θα στραφεί στην Ελλάδα για να επιτευχθεί η ένταξη της χωράς στο ΝΑΤΟ και η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., καθώς θεωρούν ότι αυτό θα στηρίξει ακόμη περισσότερο την σταθερότητα στην χώρα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Poposki την Δεύτερα παρακάθισε σε πρόγευμα στο ξενοδοχείο Sofitel των Βρυξελλών που οργάνωσαν οι υπουργοί εξωτερικών της Αυστρίας και της Ουγγαρίας Sebastian Kurz και Péter Szijjártó παρουσία και άλλων υπουργών εξωτερικών.

Σύμφωνα με τα σκοπιανά ΜΜΕ οι δυο Ευρωπαίοι υπουργοί εξήραν την συνεισφορά της «Μακεδονίας» στην ανακοπή του προσφυγικού ρεύματος (σ.σ. κλείνοντας τα σύνορα με την Ελλάδα) και εξέφρασαν την πλήρη στήριξη τους στην διαδικασία εξομάλυνσης της πολιτικής κατάστασης στα Σκόπια. Και οι δυο υπουργοί όπως και άλλοι που συμμετείχαν στο πρόγευμα , δήλωσαν ότι πρέπει να προχωρήσει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας…

Η σκοπιανή πλευρά ελπίζει ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν ομαλά στις 24 Απριλίου ώστε να υπάρχει έστω και ο λίγος χρόνος που απαιτείται μέχρι να διαμορφώσει η Κομισιόν την Έκθεση της για την ΠΓΔΜ (την οποία δεν είχε δημοσιοποιήσει τον Οκτώβριο) και η οποία αναμένεται να είναι θετική . Ο κ. Poposki μάλιστα επεσήμανε ότι με αυτή την θετική Έκθεση που θα συστήνει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων , οι «φίλοι» της χωράς θα μπορέσουν να υποστηρίξουν στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά από ένα αργόσυρτο και πολύμηνο γκάλοπ που διενέργησε το blog για λογαριασμό του εαυτού του, τα αποτελέσματα που βγήκαν είναι ανατριχιαστικά:
Οι μισοί τουλάχιστον έλληνες όταν λένε  ''έξοδο από τα μνημόνια και την κρίση'' εννοούν επιστροφή στον τρόπο ζωής πριν το 2010!
Με τις πιστωτικές, τα διακοποδάνεια, τα Γκούτσι μούτσι και μυαλό κουκούτσι, τα 4Χ4 των 85.000 κυβικών, τις Αράχωβες, τις μπουχάρες, τις βουλγαρορουμανοφιλιππινέζες, με τα όλα τους!

Δυστυχώς τούτος ο συμπλεγματικός και βαθειά αμόρφωτος λαός (αμόρφωτος ''εν τω βάθει'', άσχετα με τα πτυχία, τα ντοκτορά και τα Derre) τίποτα δεν διδάχτηκε.
Γιατί δεν είναι ικανός να διδαχτεί τίποτα. 
Απώλεσε την ικανότητα του ''διδάσκεσθε'' μαζί με την απώλεια της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία, με την τριαντάχρονη τριβή με την πασοκική λαμογιά...
Με την εγκατάλειψη των ''πατρώων'' ηθών και εθίμων για χάρη του κάθε αγίου Φραγκίσκου κάθε ''Thanksgiving Day'' και κάθε εισαγόμενης αμερικανιάς...
Με την θεοποίηση της κατανάλωσης, με την αποκλειστικότητα της επικοινωνίας μέσω smarthones, tablets, skype, και viber...
Με την εμπορευματοποίηση της ίδιας του της ζωής, των ευτυχισμένων και δυστυχισμένων του στιγμών...
Με την ανάθεση της σκέψης και της πράξης του στα χέρια ηλίθιων και απατεώνων πολιτικών...
Με το ξεπούλημα των αξιών του στον βωμό της γρήγορης ''επιτυχίας'', και μιάς  από αυτήν τάχα προερχόμενης ντεμέκ ευτυχίας.

Έξι χρόνια εθνικής και κοινωνικής καταστροφής, δυό εκατομμύρια άνεργοι, πάνω από δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες, δεν δίδαξαν τίποτα στους μισούς τουλάχιστον από μάς.

Μετά από αυτό το συνταρακτικό συμπέρασμα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί αν η κρίση και τα μνημόνια είναι εφαρμογή του νεοναζισμού της Παγκοσμιοποίησης, ή Θεία Δίκη και δίκαιη ατιμωρία για έναν λαό που από μόνος του πέταξε στα σκουπίδια την εθνική και ηθική του ταυτότητα;

Μήπως πρέπει να πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι το τέλος, αφού είναι πρακτικά αδύνατον να απομονωθεί και να αποκοπεί το σάπιο μισό της κοινωνίας;
Ή μήπως τελικά να αθωωθούν και οι υπαίτιοι για χάρη των αθώων;
Τί είναι προτιμότερο;
Ή τί είναι χειρότερο; 
Να καταδικάζεις αθώους, ή να αθωώνεις ενόχους;...

Υ.Γ  Ο τίτλος και το σημερινό σχόλιο ήταν αποτέλεσμα έμπνευσης  από το εξαιρετικό εξώφυλλο του καταπληκτικού LP ''CRISIS? WHAT CRISIS?'' των Supertramp.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι μεταδίδουν πρακτορεία και πως έδρασαν οι Τούρκοι

Τουρκική εισβολή στη Συρία περιγράφει επί της ουσίας το πρακτορείο ειδήσεων ANHA. Σύμφωνα με όσα μεταδίδει, τουρκικά στρατεύματα έχουν εισέλθει στο συριακό έδαφος . Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες τα τουρκικά στρατεύματα ακολούθησαν οχήματα ανίχνευσης ναρκών και εκκαθάρισης ναρκοπεδίων.

Οι τουρκικές δυνάμεις εισήλθαν στη Συρία μέσω της συνοριακής διάβασης Jarablus και κινήθηκαν δυτικά μέσα στο έδαφος της Συρίας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η τουρκική εισβολή έγινε υπό τη πλήρη ανοχή συμμοριών του ISIS που δρουν στην περιοχή.
Επιπλέον οι ίδιες πηγές κάνουν λόγο για συγκέντρωση χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας.

Εδώ και αρκετές ημέρες στο ΥΠΕΘΑ υπήρχε ανησυχία για το ενδεχόμενο η Τουρκία να κλιμακώσει την ένταση στην περιοχή της Συρίας. Και όπως φαίνεται οι ανησυχίες δεν ήταν αβάσιμες.

Πηγή OnAlert

Σχόλιο ιστολογίου: Η συγκεκριμένη εξέλιξη σηματοδοτεί την έναρξη των κινήσεων (όλων των ενδιαφερομένων μερών) για την επόμενη ημέρα της κρίσης στην Συρία και στο Ιράκ, αφού η κατάρρευση των τζιχαντιστών καταγράφεται σε καθημερινή πλέον βάση. Η Τουρκία επιχειρεί να μπει στο "παιχνίδι" των ισχυρών, μέσω της υφαρπαγής μέρος του συριακού ή και του Ιρακινού εδάφους, ενώ ελπίζει πως η πίεση που θα ασκηθεί υπέρ της παρουσίας της από τοπικές πληθυσμιακές ομάδες, θα ισχυροποιήσει και θα μονιμοποιήσει την παρουσία της, με απώτερο σκοπό την "απαλλοτρίωση" εδάφους (γνωστή μέθοδος για τους τούρκους) αλλά και τον τουρκικό επηρεασμό εν γένει εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την κατάργηση του κανόνα της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ που υπαγορεύει ότι ο κάθε πρόσφυγας που εισέρχεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να καταθέσει αίτηση ασύλου μόνο στη χώρα εισόδου ετοιμάζει η Κομισιόν, σύμφωνα με το skai.gr, που επικαλείται τους «Financial Times».

Σύμφωνα με τις πηγές των FT, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το σύστημα του Δουβλίνο ΙΙ είναι «άδικο» και «παρωχημένο», και συνεπώς σχεδιάζει την τροποποίησή του μέσω πρότασης που θα καταθέσει τον Μάρτιο.

Αν και το περιεχόμενο των νέων προτάσεων δεν είναι ακόμα γνωστό, σύμφωνα με τους FT οι αλλαγές δεν αποκλείεται να αναγκάσουν ορισμένες βορειοευρωπαϊκές χώρες να φιλοξενήσουν περισσότερους πρόσφυγες, αφού θα γίνει πιο δύσκολο – ή αδύνατο – να στέλνουν τους αφιχθέντες πίσω στη χώρα εισόδου.

Η πολιτική της «χώρας εισόδου» αποτελεί σήμερα πυλώνα της ευρωπαϊκής προσφυγικής πολιτικής, όμως τη στιγμή που η Ευρώπη είναι διαιρεμένη αναφορικά με τη διαχείριση της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Δουβλίνο ΙΙ έχει αποδειχτεί πολιτικά τοξικό μεταξύ των ευρωπαίων ηγετών.

Οι κανόνες του Δουβλίνο ΙΙ ούτως ή άλλως κατέρρευσαν στα μέσα του 2015, όταν η Γερμανία αποφάσισε εθελοντικά να δεχτεί τις αιτήσεις για άσυλο εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων που είχαν φτάσει στο έδαφός της, αντί να προωθήσει τους αιτούντες στις χώρες εισόδου, δηλαδή την Ελλάδα και την Ιταλία. Η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης δέχτηκε περισσότερους από 1 εκατομμύρια πρόσφυγες το 2015.

Η Ελλάδα επί χρόνια ζητά την κατάργηση του μοντέλου της «χώρας εισόδου», όμως ούτως ή άλλως οι επαναπροωθήσεις στη προσφύγων χώρα μας έχουν ουσιαστικά απαγορευτεί από το 2011, αφότου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η χώρα μας δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές ώστε να χειριστεί τους αιτούντες άσυλο, πριν καν αρχίσει η παρούσα κρίση.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Είναι πολύ αποκαρδιωτικό το να κάνει τα στραβά μάτια η Δύση στον ολοένα αυξανόμενο αυταρχισμό στην Τουρκία με αντάλλαγμα τη δημιουργία ενός στρατοπέδου κράτησης προσφύγων» λέει ο Ντουντάρ

Ο αρχισυντάκτης της «Cumhuriyet» μιλάει στο BBC για τη σύλληψή του

«Μας είχαν σε απόλυτη απομόνωση για 40 ημέρες. Ημασταν ολομόναχοι στα κελιά μας. Πρόκειται για την ίδια τιμωρία που επιβάλλεται σε έναν δολοφόνο πέντε ανθρώπων». Αυτά γράφει μέσα από φυλακή της Κωνσταντινούπολης ο τούρκος δημοσιογράφος Καν Ντουντάρ, αρχισυντάκτης της προσκείμενης στην αντιπολίτευση εφημερίδας «Cumhuriyet», σχεδόν δύο μήνες μετά τη σύλληψή του, μαζί με τον επικεφαλής της εφημερίδας στην Αγκυρα Ερντέμ Γκιουλ, με την κατηγορία της κατασκοπείας και της αποκάλυψης κρατικών μυστικών. Αιτία για τη σύλληψή των δύο δημοσιογράφων στάθηκε ένα ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας ενεπλάκησαν στην αποστολή όπλων και πυρομαχικών σε ισλαμιστές αντάρτες που μάχονται κατά του καθεστώτος Ασαντ.

Τον Ιανουάριο του 2014 οι τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας εντόπισαν κομβόι φορτηγών που κινούταν κοντά στα σύνορα με τη Συρία. Σύμφωνα με το επίμαχο ρεπορτάζ της εφημερίδας που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο, τα φορτηγά αυτά ανήκαν στην Εθνική Οργάνωση Πληροφοριών (MIT) της Τουρκίας. Παρά τη δημοσιοποίηση βίντεο που έδειχνε αστυνομικούς να ανακαλύπτουν κιβώτια γεμάτα όπλα κάτω από κασόνια με φάρμακα, η τουρκική κυβέρνηση δήλωσε πως τα φορτηγά μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια σε κοινότητες Τουρκμένων, μιας τουρκόφωνης μειονότητας της Συρίας.

«Ανακουφιστήκαμε όταν συνελήφθη»

«Οποιος έγραψε αυτή την ιστορία θα πληρώσει βαρύ τίμημα. Δεν θα του επιτρέψω να φύγει ατιμώρητος» είχε δηλώσει ο πρόεδρος  της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Για πρώτη φορά στην Ιστορία, ένας τούρκος πρόεδρος κατέθεσε προσωπικά μήνυση για ένα ρεπορτάζ που δεν αφορούσε ιδιαίτερα τον ίδιο. Η εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας ήταν επιλογή του Ερντογάν. Γι' αυτό θεώρησε πως εκείνοι που το αποκάλυψαν είναι προσωπικοί εχθροί του» προσδιόρισε μέσω της επιστολής που απέστειλε στο BBC ο έγκλειστος στις φυλακές Σιλιβρί της Κωνσταντινούπολης δημοσιογράφος.

«Είναι ειρωνικό αλλά κατά κάποιον τρόπο ανακουφιστήκαμε όταν συνελήφθη ο Καν. Κάποιοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση αρθρογράφοι έλεγαν πως θα δολοφονούνταν. Κάθε μέρα όταν έφευγε από το σπίτι για τη δουλειά, κοιτούσα πάνω - κάτω στον δρόμο για να δω εάν συνέβαινε κάτι. Ανακουφιστήκαμε γιατί τουλάχιστον δεν τον δολοφόνησαν» εξήγησε στον απεσταλμένο του BBC στην Κωνσταντινούπολη η Ντιλέκ Ντουντάρ, σύζυγος του Καν Ντουντάρ, προσερχόμενη στις φυλακές όπου κρατείται. «Είναι πολύ περίεργο να σου επιτρέπουν να αγκαλιάσεις τον πατέρα σου μόνο μία φορά τον μήνα» πρόσθεσε ο 20χρονος γιος του, επισημαίνοντας ότι η σύλληψη και η φυλάκιση του πατέρα του «αποτελεί απειλή για όλους τους δημοσιογράφους» στην Τουρκία.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκθεση των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα για την ελευθεροτυπία ανά τον κόσμο, η Τουρκία κατατάσσεται στην 149η θέση σε σύνολο 180 χωρών. Την ώρα που διάφορες οργανώσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης αναφέρουν ότι τουλάχιστον 30 δημοσιογράφοι κουρδικής, κατά κύριο λόγο, καταγωγής κρατούνται σε τουρκικές φυλακές, η κυβέρνηση διατείνεται ότι οι δημοσιογράφοι στη χώρα απολαμβάνουν ένα από τα υψηλότερα επίπεδα ελευθεροτυπίας στον κόσμο.

Επικριτικός απέναντι και στην ΕΕ

«Η κυβέρνηση δεν μπορεί να δηλώσει πως μας φυλάκισαν εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο ασκούμε τη δημοσιογραφία. Προσπαθούν να εξαπατήσουν την κοινή γνώμη και τον κόσμο ισχυριζόμενοι ότι διαπράξαμε άλλα εγκλήματα» σημείωσε από την πλευρά του ο Ερντέμ Γκιουλ, ενώ ο Καν Ντουντάρ εμφανίζεται επικριτικός και προς την Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά την υπογραφή συμφωνίας με την Τουρκία για την παροχή οικονομικής βοήθειας ύψους τριών δισεκατομμυρίων ευρώ με αντάλλαγμα τον περιορισμό της μαζικής εισροής προσφύγων και μεταναστών προς την Ευρώπη. «Είναι πολύ αποκαρδιωτικό το να κάνει τα στραβά μάτια η Δύση στον ολοένα αυξανόμενο αυταρχισμό στην Τουρκία με αντάλλαγμα τη δημιουργία ενός στρατοπέδου κράτησης προσφύγων» αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή του ο κ. Ντουντάρ.

Επισημαίνει επίσης ότι δεν μετανιώνει για τη δημοσίευση του ρεπορτάζ δηλώνοντας ότι «είμαι ένας δημοσιογράφος. Δεν είναι δουλειά μου να υπερασπίζομαι τα συμφέροντα του κράτους αλλά να υπερασπίζομαι την αλήθεια, τα συμφέροντα των ανθρώπων και του κοινού. Ιράν - Κόντρας, Γουότεργκεϊτ... οι περιπτώσεις αυτές αποτελούν παραδείγματα ειδησεογραφίας όσον αφορά υποθέσεις που το κράτος πιάστηκε επ' αυτοφώρω. Σ' αυτές τις περιπτώσεις το τίμημα το πλήρωσαν οι άνθρωποι που διέπραξαν τα εγκλήματα, όχι εκείνοι που τα αποκάλυψαν» σημείωσε ο Καν Ντουντάρ, υποστηρίζοντας πως αργά ή γρήγορα το ίδιο θα συμβεί και στην Τουρκία.  



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου