Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαΐ 2011


Ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, πυροδοτούν οι δηλώσεις του Α. Λοβέρδου αλλά και η κατάσταση της οικονομίας που βρίσκεται στο χειρότερο σημείο από ποτέ.

Άλλοι δεν αποκλείουν όσα είπε ο υπουργός Υγείας να είχαν προσυμφωνηθεί με τον πρωθυπουργό, να λειτούργησε δηλαδή ο κ. Λοβέρδος ως “λαγός” του κ. Πρωθυπουργού, με αντάλλαγμα κάποιες μελλοντικές… διευκολύνσεις του υπουργού στη μετά Παπανδρέου εποχή.

Άλλοι πάλι λένε ότι ο κ. Λοβέρδος κινήθηκε αρχηγικά με καθαρά προσωπικούς όρους, βλέποντας ότι το καράβι έχει μπατάρει και αυτός πρέπει να είναι ο μελλοντικός καλός καπετάνιος.

Είναι πάντως τέτοιο σκορποχώρι η κυβέρνηση που ο κάθε υπουργός λέει και κάνει ότι θέλει. Την ίδια ώρα φουντώνουν τα σενάρια και δεν αποκλείεται κανένα ενδεχόμενο – από τον ανασχηματισμό μέχρι τις εκλογές και την προετοιμασία της επόμενης ημέρας μετά τον Γ. Παπανδρέου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση του Οκτωβρίου του 2010 δεν κυβερνά και ότι οι υπουργοί του ΓΑΠ βάζουν διλήμματα στον πρωθυπουργό τους!

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, και δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τον Α. Σαμαρά.

Το μισό ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό

Η πλατφόρμα Λοβέρδου για κυβέρνηση από μνημονιακούς (και μόνο) υπουργούς και την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την οικονομία με αυξημένη πλειοψηφία, κρύβει ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο. Ο υπουργός Υγείας θέλει καταρχήν ανασχηματισμό που θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Το επόμενο βήμα του διαφαινόμενου πολιτικού σχεδίου είναι ένας νέος πολιτικός εκβιασμός στον Α. Σαμαρά για να ψηφίσει το νέο μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο σχέδιο –υπ’ αυτό το πρίσμα αποκτά ευρύτερη σημασία η σημερινή δήλωση του Γιάννη Μιχελάκη ότι «η ΝΔ δεν εκβιάζεται». Στόχος οι συστημικές δυνάμεις να ελέγξουν την κυβερνητική εξουσία. Μήπως θυμάται κανείς το σημιτικό «σκληρό ροκ»;

Από κοντά και η Άννα Διαμαντοπούλου που οι σημερινές δηλώσεις της δείχνουν ότι τα επόμενα 24ωρα θα γίνουν πολλά . “Η ΝΔ, ο Τσίπρας και το μισό ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνουν ότι δε θα πάρουμε τη δόση του δανείου” είπε ουσιαστικά η υπουργός Παιδείας, δείχνοντας καταρχήν ότι υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του κόμματος που έχει σηκώσει το δικό του μπαϊράκι. “Το καράβι δεν μπορεί να το πάει ο πρωθυπουργός όταν στο καράβι υπάρχει σπαραγμός”, συνέχισε η κ. Διαμαντοπούλου, δείχνοντας επίσης ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση υπό διάλυση.

Η κ. Διαμαντοπούλου είναι όμως σαφής στο ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι. ΝΔ, Τσίπρας και μισό ΠΑΣΟΚ είναι οι εχθροί. Το άλλο μισό ΠΑΣΟΚ είναι οι φίλοι, και οι υπόλοιποι (εξαπτέρυγα) είναι οι εν δυνάμει σύμμαχοι.

Σημείωση: η υπουργός Παιδείας πρότεινε να ενισχυθεί το οικονομικό επιτελείο με περισσότερα πρόσωπα – άρα όχι αλλαγή του υπουργού Οικονομικών. Να εικάσουμε ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου κρύβεται πίσω από το σχέδιο; Ή ότι δεν της αρέσει να γίνει Τσάρος στη θέση του Τσάρου ο κ. Λοβέρδος;

Σε κάθε περίπτωση «το μισό ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό». Το εκφράζει ο Χρήστος Παπουτσής, που επιμένει ότι είναι «εγκληματικό λάθος» να παραχωρηθεί η ΔΕΗ σε ιδιώτες – και αυτό τρεις μέρες αφού ο πρωθυπουργός είπε ότι θα πουληθεί η πλειοψηφία των μετοχών της επιχείρισης…

Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Σ’ αυτό το κλίμα ο πρωθυπουργός ζήτησε εκτάκτως συνάντηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αντικείμενο την οικονομία. Και το πρώτο αποτέλεσμα της κίνησής του ήταν να δημιουργηθεί η φήμη για εκλογές τον Ιούνιο, που επιτείνουν την εικόνα διάλυσης!

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, η έκτακτη συνάντηση και το άτυπο υπουργικό συμβούλιο που θα ακολουθήσει το απόγευμα έχουν ένα και μοναδικό στόχο. Να επιχειρήσει ο πρωθυπουργός να γίνει… Αντρέας. Θα προσπαθήσει δηλαδή να ξεκαθαρίσει το τοπίο στην κυβέρνηση θέτοντας ένα και μοναδικό δίλημμα: Όποιος δε θέλει να φύγει από το καράβι αλλιώς πάμε σε εκλογές.

Με τον κ. Παπούλια ο κ. Παπανδρέου αναμένεται να θέσει το ζήτημα της συναίνεσης των πολιτικών κομμάτων και με δραματικούς τόνους να πει ότι αν δεν συμφωνήσουν οι πολιτικές δυνάμεις η χώρα θα καταστραφεί.

Στο υπουργικό συμβούλιο εκτιμάται ότι θα χρησιμοποιήσει σκληρές εκφράσεις, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Α. Λοβέρδο και την Α. Διαμαντοπούλου. Γι’ αυτό και οι δύο υπουργοί δείχνουν να είναι λαγοί του κ. Παπανδρέου. Θα ζητήσει από τους υπουργούς αλλά και από το όλον ΠΑΣΟΚ να στηρίξει το νέο Μνημόνιο και τις αποφάσεις για επιμήκυνση του χρέους και θα ζητήσει ομοφωνία στις αποφάσεις και θα απειλήσει με εκλογές.

Σίγουρος είναι πάντως, και σύντομα, ένας ανασχηματισμός μήπως και περισωθεί κάτι από τα κομμάτια της κυβέρνησης. Όμως, είναι ένα σίγουρο: Άλλο Αντρέας και το ιστορικό Πεντελικό κι άλλο Γιώργος.

Πηγή




  • Για λόγους οικονομίας κλείνουν προξενεία της χώρας, αλλά οι μετακινήσεις τους με το προεδρικό αεροσκάφος δεν σταματάνε...!
Επτά γενικά προξενεία (Βρυξελλών, Λονδίνου, Παρισίων, Ανόβερου, Κολωνίας, Λειψίας και Νάπολης), δυο προξενεία (Νίς και Ντέρμπαν) καθώς και η μόνιμη αντιπροσωπεία της Ελλάδας στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση καταργούνται, προφανώς για λόγους οικονομίας, με βάση τρία προεδρικά διατάγματα που κατατέθηκαν για επεξεργασία στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Παράλληλα, δημιουργούνται προξενικά γραφεία σε τρεις Πρεσβείες μας:

α) Προξενικό Γραφείο στην Πρεσβεία των Βρυξελλών με περιφέρεια αρμοδιότητας όλη της επικράτεια του Βελγίου,
β) Προξενικό Γραφείο στην Πρεσβεία Λονδίνου με περιφέρεια αρμοδιότητας όλη την επικράτεια του Ηνωμένου Βασιλείου,
γ) Προξενικό Γραφείο στην Πρεσβεία Παρισίων με περιφέρεια αρμοδιότητας όλη την επικράτεια της Γαλλίας με εξαίρεση τις περιοχές που υπάγονται στην περιφέρεια αρμοδιότητας του Γενικού Προξενείου Μασσαλίας.

Με τα διατάγματα γίνεται μερική μεταφορά προσωπικού σε άλλες θέσεις ενώ καταργούνται και πολλές θέσεις εργασίας.

Αν κάποιοι (βλ. Δρούτσας) νομίζουν πως έχουν την ικανότητα να μειώνουν την αντιπροσώπευση της χώρας στο εξωτερικό, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για την ίδια τη χώρα. Η επιχειρηματικότητα βασίζεται εν πολλοίς στην ικανή διπλωματική αντιπροσώπευση. Και εάν το τσίρκο Παπανδρέου πιστεύει πως έτσι (με το κλείσιμο προξενείων) θα βοηθήσει στην ανάκαμψη της χώρας, τότε -προφανώς- δεν έχουν ούτε καν αντιληφθεί τι είναι ανάπτυξη και ποιοί κανόνες την διέπουν. Ας κάνουν πρώτα οικονομία στα έξοδα που κάνουν οι ίδιοι και επιβαρύνουν το κράτος και ύστερα ας ψάξουν να βρούνε "τρύπες" για να κλείσουν...

Το επόμενο βήμα αυτής της κυβέρνησης, θα είναι να δεχτεί το άνοιγμα νέου τουρκικού προξενείου στην χώρα μας...
  • Οι ανακρίβειες ορίζονται από την Άγκυρα κύριε Παπανδρέου ή μήπως η ιστορία ξαναγράφεται για να ισοπεδωθεί το Ελληνικό Έθνος;

Ρίξτε μια στο νόμο 2929. Δημοσιεύεται στο τεύχος Α, στο Αριθμό Φύλλου ΦΕΚ 142 στις 27 Ιουνίου 2001. Αφορά τη “συνεργασία” Ελλάδας-Τουρκίας. Την υπογράφει ο Γιωργάκης ως ΥΠΕΞ. Και όχι μόνο αυτός...

Στην παράγραφο ι) του άρθρου 1, θα δείτε πώς προέκυψε ο «Συνωστισμός της Σμύρνης», γιατί έλυνε και έδενε η Θάλεια Δραγώνα στα της παιδείας, γιατί κυνηγήθηκε η δασκάλα που ήθελε να μάθει Ελληνικά στα Ελληνόπουλα της Θράκης, γιατί κουμανταδόρος είναι η Αννούλα Διαμαντοπούλου στο παιδείας…..

Μαζί με τον Γιωργάκη, την υπογράφουν και όσοι υπουργοί, τα υπουργεία τους εμπλέκονται στο μηχανισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. Ευθυμίου ως υπουργός παιδείας, Βενιζέλος ως πολιτισμού, Ρέππας ως ΜΜΕ. Και στο τέλος, φαρδιά πλατιά η υπογραφή του τιτανοτεράστιου Στεφανόπολου.

Κανένας πρόεδρος της δημοκρατίας δεν είχε ως τώρα το σθένος να ΜΗΝ υπογράψει κάποια από τις παπαριές που του δίνουν να υπογράψει. Ούτε ο Στεφανόπουλος ήταν η εξαίρεση του κανόνα.

Δείτε τώρα και ποιοί υπέγραψαν αυτό το “κόσμημα”:


Μια λαϊκή ρήση λέει: Όταν βουλιάζουν τα καράβια τα ποντίκια είναι τα πρώτα που εγκαταλείπουν το σκάφος.

Σήμερα, στο χώρο της πολιτικής, θα πρέπει να δώσουμε μια άλλη διάσταση στα παραπάνω: Τα «ποντίκια» που εγκαταλείπουν το σκάφος είναι ταυτόχρονα και «λαγοί» των «νταβάδων»…

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο υπουργός, είναι ένα τέτοιος «λαγός»… Ένας "φιλαλήθης λαγός"...

Η θορυβώδης παρέμβασή του αποτελεί μια διατεταγμένη πράξη που προωθεί, κλιμακώνει και υλοποιεί τους στρατηγικούς πολιτικούς σχεδιασμούς των μεγάλων αρχόντων του καθεστώτος: Την αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου μέσω μιας μεταβατικής κυβέρνησης προσωπικοτήτων, «αρίστων» και «στιβαρών»…

Ανακάλυψε ο Λοβέρδος την κακοδαιμονία: Τα πλαδαρά πολιτικά νεφελώματα!!!!

Δεν είναι οι στρατηγικές πολιτικές και οι καθεστωτικές λογικές των μαφιών του χρήματος που φταίνε, αλλά οι διαχειριστικές πολιτικές πλαδαρότητες, τα νεφελώδη συμπτώματα των στρατηγικών αδιεξόδων!!!

Ο Λοβέρδος ουσιαστικά ζητά «στιβαρούς» και «αρίστους» μαχητές των «νταβάδων», της τρόικας και των επιλογών τους!!!

Αυτός τώρα επιτέλεσε «γενναία» και «στιβαρά» το ρόλο του:

«Η αποστολή μου σε Υπ. Εργασίας και Υγείας τελείωσε. Θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση του πρωθυπουργού για τον επόμενο στόχο»!!!

Πράγματι η αποστολή του σ’ αυτά τα υπουργεία τελείωσε: Μέσα σε διάστημα 18 μηνών δεν άφησε τίποτα όρθιο, διέλυσε τα εργασιακά δικαιώματα και κατέλυσε τα πάντα…

Τώρα έρχονται ακόμα χειρότερες μέρες και τίθεται επί τάπητος η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Οι νέες αυτές καταστάσεις απαιτούν «μαχητές» του καθεστώτος, «στιβαρούς» και «σοφούς» άνδρες, «πολιτικές» ακόμα πιο ωμές και σκληρές.

Το ΠΑΣΟΚ που καταρρέει δεν μπορεί να είναι στιβαρό. Γι αυτό ο Λοβέρδος, ο μπροστάρης των «νταβάδων», δηλώνει κατηγορηματικά:

«Σε νεφελώδεις υποθέσεις δεν μπορώ να συμβάλω».

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, το αγαπημένο τέκνο των ΜΜΕ, εδώ πυροδοτεί τις εξελίξεις σύμφωνα με τα σενάρια των «νταβάδων».

Πυροδοτεί από τον υπουργικό του θώκο κυβερνητική κρίση. Στην καλύτερη περίπτωση πιέζει φορτικά στην επίσπευση της απόφασης για εκλογές.

Οι εκλογές εδώ και τώρα είναι το πιο βολικό σενάριο των «νταβάδων», αρκεί να μην υπάρξει από κανένα κόμμα αυτοδυναμία.

Η ΜΗ αυτοδυναμία προωθεί τάχιστα την κυβέρνηση των προσωπικοτήτων, των «αρίστων» και των «στιβαρών»: Έτσι υλοποιείται το πρώτο στάδιο μιας ανοικτής κοινοβουλευτικής δικτατορίας και μέσω αυτής η αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου.

Βεβαίως υπάρχει και άλλη εναλλακτική λύση σε αυτόν τον στρατηγικό σχεδιασμό των «νταβάδων»: Κατάρρευση της κυβέρνησης και κυβέρνηση προσωπικοτήτων δίχως να γίνουν εκλογές…

Η πιο «ομαλή» λύση είναι να προηγηθούν οι εκλογές. Αν όμως τα επιτελεία του καθεστώτος δεν είναι σίγουρα για το αποτελέσματα της ΜΗ αυτοδυναμίας, τότε θα επιλέξουν την άλλη λύση: της κυβερνητικής κατάρρευσης πριν από εκλογές…

Μια ενδεχόμενη αυτοδυναμία παρατείνει το καθεστωτικό δράμα και αδιέξοδο και αυτό εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους: Να ξεσπάσει η λαϊκή οργή η οποία μπορεί να πυροδοτηθεί ανά πάσα στιγμή και να «προλάβει» τους σχεδιασμούς των «νταβάδων».

Δεν αποκλείεται, λοιπόν, η παρέμβαση αυτή του «λαγού» Λοβέρδου να είναι σχεδιασμένη για την άμεση κατάρρευση της κυβέρνησης και την ΑΜΕΣΗ προώθηση της κυβέρνησης των προσωπικοτήτων και των «στιβαρών»…


Έντονο προβληματισμό προκάλεσε στη διεθνή κοινή γνώμη η αναγγελία σχεδίου διάνοιξης διώρυγας στην Κωνσταντινούπολη από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Η υλοποίηση του εν λόγω σχεδίου, το οποίο θα παρακάμπτει τα στενά του Βοσπόρου, έχει περίπλοκες προεκτάσεις για το διεθνές καθεστώς των Στενών και αφορά άμεσα τις χώρες της περιοχής.

Πριν από λίγες μέρες ο ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν ανήγγειλε τις προθέσεις του για την κατασκευή διώρυγας στον ευρωπαϊκό τομέα του Νομού Κωνσταντινουπόλεως. Η εν λόγω διώρυγα θα ενώνει τον Εύξεινο Πόντο με την Προποντίδα, προσφέροντας μια εναλλακτική οδό για τα δεξαμενόπλοια και τα φορτηγά πλοία που διέρχονται από το Βόσπορο.

Το σχέδιο διάνοιξης της διώρυγας, το οποία δεν υπολείπετε τίποτα των σύγχρονων υπερκατασκευών που υλοποιούνται στις πλούσιες χώρες του Περσικού Κόλπου, θα έχει μήκος δεκάδων χιλιομέτρων. Η κατασκευή της θα διαρκέσει περίπου μία δεκαετία και θα δαπανηθούν τουλάχιστον 10 δις. δολάρια. Η ακριβής τοποθεσία κατασκευής της διώρυγας δεν έχει οριστεί ακόμη, καθώς οι σχετικές μελέτες για την κατασκευή της αναμένεται να ολοκληρωθούν σε δύο χρόνια.

Η αναγγελία των προθέσεων της ισλαμικής κυβέρνησης της Τουρκίας να κατασκευάσει την εν λόγω διώρυγα έχει περιβαλλοντικές, οικονομικές, πολιτικές και κυρίως νομικές προεκτάσεις. Η κατασκευή της διώρυγας θα έχει βαριές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς η ανθρώπινη παρέμβαση θα ανατρέψει ισορροπίες αιώνων. Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι με το χώμα που θα προκύψει από τη διάνοιξη, η ισλαμική κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασκευάσει ακόμη και τεχνητά νησιά στην Προποντίδα, το οικοσύστημα της οποίας είναι ήδη επιβαρυμένο, κυρίως λόγω των έργων «ανάπλασης» στην περιοχή. Πολλοί είναι άλλωστε εκείνοι που θα προτιμούσαν να πραγματοποιηθεί η διάνοιξή της, σε περίπτωση που αυτό κριθεί απολύτως απαραίτητο, στον Κόλπο της Νικομήδειας, στην ασιατική ακτή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το εν λόγω σενάριο είναι λιγότερο επιζήμιο για το περιβάλλον.

Το σχέδιο του Έρντογαν έχει επίσης οικονομικές προεκτάσεις. Η διάνοιξη της διώρυγας αυτή καθεαυτή συνεπάγεται μια τεράστια οικονομική δραστηριότητα, η οποία θα απασχολήσει σημαντικό εργατικό δυναμικό για μία δεκαετία. Η ισλαμική κυβέρνηση, δηλαδή, σχεδιάζει μία τεράστια επένδυση στην Ανατολική Θράκη για την οποία πρέπει να εξασφαλίσει πόρους. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι με τον τρόπο αυτό θα εισρεύσει ξένο κεφάλαιο στη χώρα, το οποίο, βάσει της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τη Δύση, εκτιμούμαι ότι θα προέλθει μάλλον από την Ανατολή. Εξάλλου, όπως σε κάθε επένδυση, και στην περίπτωση της κατασκευής της εν λόγω διώρυγας στόχος είναι επίσης το κέρδος. Η χρήση όμως της εν λόγω διώρυγας, όταν κατασκευαστεί, δεν μπορεί παρά να είναι προαιρετική. Ανακύπτουν συνεπώς τεράστια πολιτικά και νομικά ζητήματα τα οποία αφορούν άμεσα τη χώρα μας.

Η διέλευση από μια τέτοια διώρυγα, η οποία εφόσον κατασκευάζεται με ίδιους πόρους, θα υπόκειται στην εθνική νομοθεσία. Θα ελέγχετε δηλαδή από την Τουρκία. Η διώρυγα όμως στοχεύει να αποτελέσει εναλλακτική οδό στα Στενά του Βοσπόρου, τα οποία σύμφωνα με τις τουρκικές κυβερνήσεις απειλούνται καθημερινώς από τη διέλευση δεξαμενόπλοιων που μεταφέρουν υδρογονάνθρακες. Με αφορμή την εν λόγω απειλή, οι τουρκικές αρχές πριν από μια δεκαετία προχώρησαν παρανόμως στην επιβολή ενός κανονισμού διέλευσης από τα Στενά. Ωστόσο, το ισχύον καθεστώς των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, όπως αυτό καθορίζεται από τη Συνθήκη του Μοντρέ το 1936, διασφαλίζει την αβλαβή διέλευση από τα Στενά. Συνεπώς, ούτε η χρήση των Στενών μπορεί να περιοριστεί, ούτε η χρήση της διώρυγας μπορεί να επιβληθεί.

Το σχέδιο για την κατασκευή της διώρυγας όμως δεν είναι άμοιρο γεωστρατηγικών υπολογισμών. Η ισλαμική κυβέρνηση θα επιχειρήσει να αποσπάσει μια πολιτική απόφαση από τις υπερδυνάμεις, κυρίως τη Ρωσία, για τη χρήση της διώρυγας, η οποία είναι προαιρετική. Μία συμφωνία για τη χρήση της διώρυγας, όμως, φαίνεται ότι δε λειτουργεί παρά ως όχημα για την αλλαγή του καθεστώτος των Στενών. Κατασκευάζοντας τη διώρυγα και αποσπώντας τη δέσμευση για τη χρήση τής, η Άγκυρα, προφανώς, στοχεύει στην «αυτόβουλη» παραίτηση της διεθνούς κοινότητας από τη χρήση των Στενών στο διάστημα που θα ακολουθήσει.

Επειδή η τουρκική τακτική της επιβολής τετελεσμένων δεν μας είναι άγνωστη, και με αφορμή τις ανησυχητικές δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων περί της ακαταλληλότητας της περιόδου που διανύουμε για τη χάραξη της ΑΟΖ μας, εμείς θα επισημάνουμε κάποια ζητήματα. Καταρχάς, να σημειώσουμε ότι η χώρα μας έχει ιστορικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και άλλους λόγους να προασπίζεται τα συμφέροντά της τόσο στην Προποντίδα όσο και στον Εύξεινο Πόντο. Εξάλλου, οι μεταβολές που προσπαθεί να επιβάλλει η Άγκυρα με τη δικαιολογία της κυκλοφοριακής αποσυμφόρησης του Βοσπόρου, θα μεταφέρουν το πρόβλημα στα Δαρδανέλια με κίνδυνο ατυχημάτων στο Αιγαίο, τα οποία θα αποβούν μοιραία τόσο για την ελληνική γη όσο και για την πολλά υποσχόμενη «βαριά βιομηχανία» μας (τουριστικός τομέας).

Δεύτερον, η Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, η οποία παρέχει ευρύτερα δικαιώματα και αρμοδιότητες στην Τουρκία απ’ ό,τι παρέχει το ισχύον Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (1982) στο θέμα των Στενών, το οποίο δεν έχει υιοθετήσει ακόμη η Άγκυρα, έχει λήξει εδώ κι αρκετές δεκαετίες χωρίς όμως να το έχει καταγγείλει κανείς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα έπρεπε η διεθνής κοινότητα να είχε επικαλεστεί την επαναφορά του πιο φιλελεύθερου καθεστώτος για τα Στενά που είχε οριστεί στη Λωζάννη το 1923. Εναλλακτικά, η σύγκληση μιας νέας διάσκεψης θα καθόριζε τη συνέχιση ή τη μεταβολή του καθεστώτος των Στενών. Το γεγονός ότι η Συνθήκη του Μοντρέ παραμένει εκ των πραγμάτων σε ισχύ οφείλεται, όπως δηλώνουν και έμπειροι τούρκοι νομικοί, στις ευαίσθητες ισορροπίες ασφάλειας μεταξύ των παράκτιων κρατών του Εύξεινου Πόντου, με κυριότερη τη Ρωσία, της Δύσης και της ίδιας της Τουρκίας, η οποία φαίνεται να τις εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η ευνοϊκή αυτή κατάσταση για την Τουρκία θα μπορούσε να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή, εξαιτίας της αλλαγής που μπορεί να επέλθει στις διεθνείς ισορροπίες (Ανατολή και Δύση).

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο διάνοιξης διώρυγας που προωθεί η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ, εμφανίζεται σε μια στιγμή που η κατασκευή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου συνεχίζεται με φρενήρεις ρυθμούς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η μεταφορά υδρογονανθράκων από τα Στενά θα μειωθεί στο άμεσο μέλλον. Το γεγονός αυτό μας κάνει να πιστέψουμε ότι τα κίνητρα της τουρκικής διπλωματίας στοχεύουν στην αύξηση της ισχύος της στα Στενά, πράγμα που θα την παρέχει ακόμη ένα μοχλό πίεσης στα παράκτια κράτη. Το εν λόγω σενάριο μπορεί να ανατραπεί μόνο με την έμπρακτη και ορθολογική προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΑΝΟΙΞΕ τις πόρτες η παγκοσμιοποίηση, άνοιξε και η… τύχη του κ. Σημίτη. Για την ταφόπλακα του Χρηματιστηρίου και όχι μόνο. Για να’ χουν συνέχεια σε κυβερνητικά πόστα οι Γιάννοι (και οι Άκηδες), με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ που το’ καναν με ΠΑΣΟΚ να μη μοιάζει. Κι αν οι εκλογές του 2000 κερδήθηκαν οριακά απ’ το ΠΑΣΟΚ των παραπάνω, ας όψονται (και) οι... ελληνοποιήσεις. Κι αν το «fast track» ήταν άγνωστος όρος για το τέρας (μετά μιζών και φακελακιών) της γραφειοκρατίας, οι διατυπώσεις για τις ελληνοποιήσεις υπήρξαν σύντομες, αποτελεσματικές και… επωφελείς. Για ένα εκλογικό «θρίαμβο» (υπεροχή 1% έναντι του αντιπάλου) με ψήφους «αγορασμένες» και ο λογαριασμός στο… δημόσιο(!).

ΟΙ ελληνοπόντιοι μας κουβάλησαν και τα παρελκόμενά τους. Κάθε προελεύσεως «έλληνες» που κουβαλούσαν ήθη, πρακτικές και «συνήθειες» της πατρίδας τους. Συνέστησαν ομάδες με ημεδαπά «λουλούδια», συνέπηξαν μέτωπο και ιδού πεδίο δόξης λαμπρό. Ξεκίνησαν «δοκιμαστικά» με το καρβέλι του Γιάννη Αγιάννη (δεν είδαν Ιαβέρηδες να τους καταδιώκουν), ήρθαν οι ληστείες και εκείνες «μετά φόνου», για να ακολουθήσει το έγκλημα «δι ασήμαντον αφορμήν». Στον παράδεισο της αφύλαχτης Ελλάδας και της παρεξηγημένης δημοκρατίας. Με την ΕΛΑΣ (κάποιας βαθμίδας) εμπόδιο στα σχέδια της εισαγόμενης μαφίας και τους αστυνομικούς στο στόχαστρο των καλάσνικοφ(!).

ΚΙ αν η Ελλάδα έκλαψε για τα δυο δολοφονημένα παιδιά της ΔΙ.ΑΣ, τα μάτια γρήγορα στέγνωσαν για τους τρίτους και άσχετους. Και τα λουλούδια στον τόπο που μαρτύρησαν μαράθηκαν και η οργή κόπασε και η λήθη πήρε τη θέση της (ξένος πόνος ξέγδαρμα»). Κι απόμεινε στις δυο μάνες να κλαίνε πραγματικά. Οι μέρες πέρασαν, η Αστυνομία έκανε τη δουλειά της και οι δολοφόνοι βρίσκονται στα χέρια της. Με κάποιους να διαφεύγουν και άλλους να το’ χουν σκάσει. Στους δυο αδίστακτους η ματιά λυγάει την ψυχή. Με τις μπρατσάρες (γεμάτες τατουάζ) ο ένας, με το κεφάλι σκυμμένο (για πόσο;) ο άλλος.

ΘΑ τους… λυπηθεί η Πολιτεία με τον «πολιτισμό» της περασμένο σε νόμους και κανόνες. Ένας καλός δικηγόρος και χρήμα πολύ, τα «παραθυράκια» και η λήθη. Όλοι κάναμε το… καθήκον μας. Και μόνο τις μάνες που κλαίνε δεν τις ρωτήσαμε για το δικό τους δίκαιο. Αν θέλουν να τους δικάσουν (μόνο αυτές το δικαιούνται) κι ας τους συγχωρέσουν-αν το αντέχουν. Η λογική δεν αντέχει φονιάδες στη ζωή, την ηλεκτρική καρέκλα κενή (ή το απόσπασμα με το όπλο παρά πόδα) και τον «πολιτισμό» μας να σουλατσάρει στις αυλές μαυροφορεμένων μανάδων.
  • Ο Γιώργος Παπανδρέου συναντάει αύριο τον Παπούλια
  • Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό

Όπως έγινε γνωστό πριν από λίγο, ο πρωθυπουργός θα μεταβεί αύριο, Τρίτη στις 13:30 στο Μέγαρο Μαξίμου προκειμένου να επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια.

Σήμερα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είδε τον πρόεδρο της ΤτΕ Γιώργο Προβόπουλο, από τον οποίο ζήτησε πανεθνική ενότητα για έξοδο της χώρας από την κρίση.

Ωστόσο, οι ραγδαίες εξελίξεις δεν σταματούν εδώ.

Αποκλειστικές πληροφορίες του olympia αναφέρουν ότι η Γερμανία πιέζει αφόρητα την ελληνική κυβέρνηση να πάει σε εκλογές!

Αυτή η είδηση ενισχύεται από πολλούς παράγοντες: Δεν είναι τυχαίο που στις κυριακάτικες εφημερίδες είχαμε νέες δημοσκοπήσεις, ενώ αύριο συγκαλείται και έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο, μετά τη βόμβα Λοβέρδου, ο οποίος έθεσε εαυτόν στη διάθεση του πρωθυπουργού.

Μην ξεχνάμε επίσης, ότι η τρόϊκα έχει κλείσει ήδη ραντεβού με τον Αντώνη Σαμαρά για την ερχόμενη Παρασκευή, μια μέρα μετά την ανακοίνωση των οικονομικών θέσεων της παράταξης, το Ζάππειο ΙΙ.

Το μεγαλύτερο λάθος της κυβέρνησης είναι ότι διάσυρε την χώρα και τους πολίτες της.

Για να μην πέσει η οργή του κόσμου και η κατακραυγή στο πολιτικό σύστημα, επιδόθηκε σε μεταφορά της ευθύνης προς τα κάτω.

Επί μήνες αυτός ο λαός βίωσε από την κυβέρνηση του ένα πογκρόμ συκοφαντίας και εξευτελισμού που στόχο είχε να ενεργοποιήσει το ανακλαστικό της συλλογικής ευθύνης αφενός, και να προσδώσει ρόλο αξιόπιστου μεταρρυθμιστή στον κ. Παπανδρέου αφετέρου.

Ενόψει χρεοκοπίας αυτό πέρασε στον διεθνή τύπο δημιουργώντας ένα πολύ αρνητικό στερεότυπο για τον Έλληνα. Χρειάστηκε να χοντρύνει πολύ το κράξιμο και να φτάσουμε στην Αφροδίτη της Μήλου για να αντιδράσει κάποιος θεσμικά και να μπει ένα φρένο.

Όμως η ζημιά είχε γίνει. Η χρεοκοπία είχε λάβει ρατσιστικά χαρακτηριστικά και είχε χάσει το οικονομοτεχνικό της χαρακτήρα. Έτσι κρύφτηκαν οι ευθύνες του οικοδομήματος του Ευρώ και έμεινε η χλεύη στον Έλληνα.

Στο ενδιάμεσο ο Γιώργος είχε φταίξει προφίλ του μεταρυθμιστή Greek thinker και του ανθρώπου τους στην Αθήνα.

Όταν αργότερα όλοι οι ευρωπαίοι έβαλαν το χέρι στην τσέπη δεν αισθάνθηκαν αλληλεγγύη για το ευρώ αλλά ότι σώζουν ένα έθνος κοπριτών που λιάζεται όλη μέρα. Ένα παράσιτο που τους κάθισε στο σβέρκο.

Δεν ζήτησαν τον λόγο από τι ηγεσίες τους και δεν πυροδοτήθηκε διάλογος για το πώς θα πορευτεί η Ευρώπη από εδώ και εμπρός, αλλά ζητούσαν το λόγο για το γεγονός ότι σώζονται τα παράσιτα οι Έλληνες.

Και όταν στο ΔΝΤ μπήκαν και άλλοι είδαμε σημαντικές διαφορές στην αντιμετώπιση τους.

Από τότε η Ελλάδα είναι στο πέναλτι.

Ο Έλληνας έγινε το μαύρο πρόβατο που ταΐζουν οι ευρωπαίοι πολίτες. Πλέον αδυνατεί να θέσει την ατζέντα της και κάθε φορά εκλιπαρεί για τα αυτονόητα ώστε ένα παραμείνει στο ευρώ. Επιμήκυνση μείωση επιτοκίων κ.λ.π.!

Ακόμη και τώρα που ζητά νέα βοήθεια η χώρα πληρώνει ήδη τον περσυνό διασυρμό της.

Και αυτό είναι το έγκλημα αυτή την κυβέρνησης οι συνέπειες του οποίου θα μας συνοδέψουν για δεκαετίες και ίσως αποδειχθούν μοιραίες.

Πηγή




Την εποχή που βρισκόταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας το περίφημο “τείχος του Έβρου” (που δεν πρόκειται να φτιαχτεί όπως όλα δείχνουν) είχα αναρωτηθεί “ποιος παίζει με τη φωτιά;“. Ο εκφασισμός της κοινωνίας που καλλιεργείται συστηματικά από το ΠΑΣΟΚ, παραπέμποντας μοιραία στη δράση των γερμανών ομόδοξων σοσιαλδημοκρατών του μεσοπολέμου, καθρεφτίζει τα τυπικά ανακλαστικά της αστικής δημοκρατίας σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης: υπερσυγκέντρωση εξουσιών, αδιαφάνεια, ψυχολογική βία, εκμαυλισμός της κοινωνίας.

Όμως σκοπός μου δεν είναι να θεωρητικολογήσω…

Από όλα τα μειονεκτήματα του πρωθυπουργού -και όπως φαίνεται δεν είναι και λίγα- η αρχομανία του αναδεικνύεται στο μεγαλύτερό του. Η υπερβολική χρήση πρώτου ενικού στους λόγους του, θα έπρεπε να μας βάλει στην υποψία ότι από κάποιο σημείο και μετά δεν γίνεται για απλούς επικοινωνιακούς λόγους ανάδειξης του Παπανδρέου σε έναν στιβαρό και αποφασιστικό ηγέτη, αλλά αποτελεί συστατικό της προσωπικότητάς του. Το παιχνίδι των αποκαλύψεων που παίζεται τις τελευταίες ημέρες, αρχής γενόμενης με το “κομμένο” βίντεο της συνέντευξης του Στρος-Καν όπου ο πρόεδρος του ΔΝΤ δηλώνει ευθαρσώς ότι διεξήγαγε υπόγειες συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση τον καιρό που “λεφτά υπήρχαν”, φέρνει στο προσκήνιο ένα ακόμη τεράστιο κομμάτι του παζλ του εκφασισμού στη μνημονιακή Ελλάδα.

Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα ο Παπανδρέου κατάφερε να βρεθεί δύο φορές εντελώς εκτεθειμένος. Την περασμένη Τρίτη, το βίντεο Στρος-Καν φέρνει στην επιφάνεια αυτό που υποπτεύονταν όλοι: ο ΓΑΠ κανόνιζε κρυφά την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, ίσως και πριν καταλάβει(*) την εξουσία. Δύο ημέρες μετά και κατά τη διάρκεια ενός αηδιαστικού ξεκατινιάσματος και εμετικής ξανθοπουλιάδας από τα έδρανα της βουλής, ο πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι “δεν κρύβεται από τον ελληνικό λαό“. Για να έρθει την επόμενη ένα δημοσίευμα του Spiegel να τον διαψεύσει πανηγυρικά για δεύτερη φορά. Έτσι, αυτό το σαββατοκύριακο στο Λουξεμβούργο διεξαγόταν άτυπη συνάντηση υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης όπου και παρεβρισκόταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου, για θέματα που έχουν να κάνουν με την ελληνική οικονομική κατάσταση, κάτι το οποίο αναγκάστηκε το υπουργείο να επιβεβαιώσει το Σάββατο το πρωί. Ουδείς δεν γνωρίζει ποιο επεισόδιο “μυστικής διπλωματίας” ήταν αυτό που παίχτηκε αυτές τις ημέρες, ωστόσο δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει μετατρέψει την πολιτική σε ένα δαιδαλώδες σκοτεινό υπόγειο μυστικών διαβουλεύσεων και συστηματικής παραπληροφόρησης τόσο του υπόλοιπου πολιτικού σώματος, όσο και του συνόλου της κοινωνίας.

Πράγμα που μας ξαναφέρνει στο υπερφύαλο ΕΓΩ του Γιώργου Παπανδρέου και τη συστηματική απονεύρωση των έστω και κατ’ επίφαση αστικοδημοκρατικών χαρακτηριστικών του πολιτεύματός μας. Από την αρχική σύνθεση της κυβέρνησης με τους πολυάριθμους εξωκοινοβουλευτικούς “ανθρώπους του Παπανδρέου” σε θέσεις κλειδιά, έως την ανιαρά επαναλαμβανόμενη χρήση του πρώτου ενικού σε όλες τις κρίσιμες ομιλίες του πρωθυπουργού είτε στη βουλή είτε στα συχνά διαγγέλματά του, ο ΓΑΠ έκανε φανερό ότι θεωρεί τη διακυβέρνηση απολύτως προσωπική του υπόθεση. Το πρόβλημα είναι όμως ότι θεωρεί και το πολίτευμα προσωπικό του ζήτημα.

Εκτροπή

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά στο μνημονιακό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, με την μη κύρωση της εμφανώς αντισυνταγματικής δανειακής σύμβασης από τη βουλή και την προσάρτησή της στο νόμο του μνημονίου ημέρες μετά την ψήφισή του με 172 βουλευτές. Η κυβέρνηση προχωρά διαλύοντας μία-μία τις κατακτήσεις εκατό χρόνων, επαναλαμβάνοντας μονότονα ότι “δεν νοιάζεται για το πολιτικό κόστος“. Δηλαδή, με όρους αντιπροσώπευσης δεν την νοιάζει το ίδιο το πολίτευμα, καθώς το πολιτικό κόστος είναι ο μόνος μηχανισμός λαϊκού ελέγχου στην εξουσία κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της. Αν το αγνοήσεις, είναι σα να ισχυρίζεσαι ανοικτά ότι γνωρίζεις πως πας κόντρα στη θέληση των ψηφοφόρων σου και εκμεταλλεύεσαι το χρονικό περιθώριο που σου προσφέρει η τετραετία για να επιβάλεις μη “συμφωνημένες” πολιτικές. Πριν λίγες εβδομάδες ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Αποφάσισε επιδεικτικά να αγνοήσει τη βουλή αλλά και την ίδια την κυβέρνησή του! Λέγοντας “εγώ θα προχωρήσω με όσους θέλουν και μπορούν” ουσιαστικά θέτει εαυτόν εκτός κυβέρνησης και σε θέση απόλυτου άρχοντα. Τα εγωπαθή λογύδρια μετουσιώνονται σε εγωπαθή πολιτική και ενός ανδρός αρχή. Πρόκειται για ένα ξεκάθαρο σκηνικό πολιτειακής εκτροπής, της οποίας τα χαρακτηριστικά κωδικοποιούνται στις κατηγορίες που ακολουθούν:

- Υπερσυγκέντρωση εξουσίας: Από τις αλλεπάλληλες δανειακές συμβάσεις που υπογράφονται, χωρίς καν κοινοβουλευτική ενημέρωση, από τον υπουργό οικονομικών, ο οποίος αξίζει να σημειωθεί ότι είναι διορισμένος, έως το fast track που επιτρέπει την υπέρβαση μίας σειράς θεσμικών ελέγχων στα μεγάλα έργα και από τη συγκρότηση εταιρειών holding που πρακτικά μετατρέπουν την δημόσια περιουσία σε ιδιωτική (της κυβέρνησης, δηλαδή του διαχειριστή της) έως το ανεξέλεγχτο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων των ΔΕΚΟ, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει αδιανόητες -για τις συνταγματικές επιταγές- εξουσίες.

- Αναγωγή του πρωθυπουργού σε αυτοκράτορα: Η τοποθέτηση “διορισμένων” από τον πρωθυπουργό στελεχών (εξωκοινοβουλευτικοί και βουλευτές επικρατείας) σε υπουργεία-κλειδιά (οικονομικών, εσωτερικών, εξωτερικών, επικρατείας). Η επίκληση της κομματικής πειθαρχίας σε μία πλειάδα νομοθετημάτων που περνούν με διαδικασία του κατεπείγοντος, άρα με τον μικρότερο δυνατό κοινοβουλευτικό έλεγχο. Οι δεκάδες ανεξέλεγχτοι προσωπικοί σύμβουλοι που διορίζονται απευθείας από τον πρωθυπουργό. Και βέβαια η εμμονική χρήση του “εγώ” στις εφαρμοζόμενες πολιτικές, συνθέτουν ένα μονοπρόσωπο ηγεμονικό σύστημα διακυβέρνησης, με τους υπουργούς σε ρόλο υπηρετικού προσωπικού και τη βουλή σε ρόλο κομπάρσου.

- Αδιαφάνεια/παραπληροφόρηση: Η εκτενέστατη μυστική διπλωματία με προσωπική ατζέντα, η οποία αφορά μάλιστα στο μέλλον της χώρας πολύ μετά την παρέλευση της τετραετίας, αποτελεί ίσως το υπ’ αριθμόν ένα στοιχείο αδιαφάνειας των “αντεξουσιαστών στην εξουσία” του Παπανδρέου. Ξένα δημοσιεύματα φαίνεται να γνωρίζουν με λεπτομέρειες, δύο και τρεις μήνες πριν, το περιεχόμενο των διαδοχικών μνημονίων. Κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός εκτός από τις προσυμφωνίες που συνάπτει ερήμην του ελληνικού κοινοβουλίου, δίνει πληροφορίες σε ισχυρούς οικονομικούς κύκλους (βλ. ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας). Παράλληλα η ενημέρωση της βουλής και της κοινωνίας γίνεται με αυτοσκοπό τη συσκότιση της πραγματικότητας: ισχυρίζομαι κάτι έως ότου διαψευστώ και αποδειχτεί ότι έχω συμφωνήσει το ακριβώς αντίθετο.

- Εκμηδενισμός του κοινοβουλευτικού και λαϊκού ελέγχου: Όπως σημείωσα παραπάνω στην πράξη δεν υφίσταται κοινοβουλευτικός έλεγχος σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις και ταυτόχρονα η μόνη αντιμετώπιση του αντιλόγου εξαντλείται στη λοιδωρία και την εκκωφαντική σιωπή. Ταυτόχρονα ο ΓΑΠ εκλαμβάνει την κοινωνία ως άβουλο βρέφος, για το οποίο πρέπει να αποφασίζει ο κηδεμόνας. Ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν καταφεύγει σε δημοψήφισμα που θα του παρείχε τη νομιμοποίηση για τη λήψη έκτακτων πολιτικών μέτρων που εκτείνονται σε βάθος δεκαετίας, αλλά αντιλαμβάνεται την “πατρίδα” ως ιδιόκτητο χωράφι του.

Είναι η αλήθεια ότι η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί πρωτοτυπία σε ό,τι αφορά τη στροφή της αστικής δημοκρατίας προς την απολυταρχία σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Πέρα από την εκτροπή αυτή καθεαυτή, προκύπτουν δύο πολύ επικίνδυνα κοινωνικά επακόλουθα με απρόβλεπτες επιπτώσεις:

(1) Ο εκφασισμός που διογκώνεται από τον πολιτικό κυνισμό (βλ. “μαζί τα φάγαμε”) και την απερίσκεπτη και συστηματική χρήση τεχνικών κοινωνικού αυτοματισμού (ομάδα εργαζομένων εναντίον άλλης ομάδας εργαζομένων, ημεδαποί εναντίον αλλοδαπών, γείτονας εναντίον γείτονα κ.λπ.).

(2) Η μυστική διπλωματία, τα επαναλαμβανόμενα ψέματα και η μιντιακή συγκάλυψη, οδηγούν την κοινωνία σε κατάσταση συλλογικής σχιζοφρένειας. Η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση και το σύστημα εξουσίας είναι μηδενική και τα σενάρια συνωμοσίας παίρνουν τόσο μεγάλη έκταση που μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγχτες εκρήξεις (σ.σ. καμία σχέση με επανάσταση) προς κάθε κατεύθυνση και όχι μόνο ειδικά το πολιτικό επιτελείο.

Επαναλαμβάνω λοιπόν, ακόμη πιο έντονα, το ερώτημα: Ποιός και γιατί παίζει με τη φωτιά;

Ζαphod

(*) Η εκλογή κατόπιν συστηματικής εξαπάτησης και η εγκατάλειψη του προεκλογικού προγράμματος την επομένη των εκλογών, δε συνιστούν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά κατάληψη και κατάχρηση εξουσίας.






Η μόνη σωτηρία της χώρας είναι να μας βγάλει κόκκινη κάρτα το κλιμάκιο της τρόϊκας που έρχεται στην Ελλάδα και έτσι να μην μας δώσουν άλλη δόση. Αλλά δυστυχώς δεν θα το κάνουν. Δεν συμφέρει τους ίδιους. Εδώ βρήκαν ανύπαρκτες αντιστάσεις και την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά. Δεν θα μας αφήσουν.

Ναι αδέρφια. Μην ταράζεστε από μια τέτοια εκδοχή.

Έχετε πλέον όλοι πιστεύουμε αντιληφθεί, ότι με το μνημόνιο και το δάνειο των 110 δισ. ευρώ, συντελέστηκε ένα μεγάλο έγκλημα και αυτό ήταν η μετατροπή των χρεών που είχε το κράτος προς ιδιώτες, σε διακρατικά χρέη, με ταυτόχρονη απώλεια της Εθνικής μας Κυριαρχίας. Τώρα πάει να συντελεστεί ένα δεύτερο ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα. Η υποθήκευση της ελληνικής επικράτειας απευθείας στους δανειστές, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζεται η μετατροπή των ιδιωτικών χρεών σε χρέη διακρατικά, με οριστική απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας, του μόλις 190 χρόνων ελεύθερου ελληνικού κράτους.

Από την αρχή πριν το μνημόνιο, φωνάζαμε από αυτό εδώ το blog, Καλύτερα βρε Έλληνες να πτωχεύσουμε τώρα. Και προειδοποιούσαμε… για τις συνέπειες, ζητώντας δημοψήφισμα. Όμως τίποτα φυσικά. Τον περασμένο Νοέμβριο συνεχίσαμε να λέμε πως Ακόμα και τώρα πρέπει να πτωχεύσουμε, αλλά και πάλι τίποτα.

Πριν τα Χριστούγεννα (τότε που η χώρα μας είχε πάρει μόνο 26 δις από τα 110 δισ. ευρώ) ξανά καλούσαμε την κυβέρνηση να σταματήσει και να μην πάρει άλλη δόση, γιατί μπαίνουμε πιο βαθιά στην εξάρτηση, όμως και πάλι τίποτα.

Σήμερα έχουμε πάρει 53 δισ. από τα 110 δισ. Ακόμα και τώρα μπορούμε να μην πάρουμε άλλα χρήματα, να ρυθμίσουμε αυτά που πήραμε από τους ευρωπαίους φορολογούμενους και από το ΔΝΤ, για να τα επιστρέψουμε με κάποια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και μείωση του επιτοκίου, ώστε να ανακτήσουμε την Εθνική μας Κυριαρχία και να έχουμε να κάνουμε μόνο με τους ιδιώτες τοκογλύφους.

Ναι, στην αρχή θα ζοριστούμε πολύ, αλλά αναγκαστικά θα στήσουμε πολύ γρήγορα μηχανή παραγωγής και ανάπτυξης, που τώρα δεν έχουμε, γιατί απλά δεν θα μπορεί να γίνει αλλιώς, ελλείψει νέων δανείων. Καλύτερα, αδέρφια Έλληνες, ελεύθεροι και αφεντικά παρά σκλάβοι.

Επειδή αυτή η κυβέρνηση δεν θα το κάνει, γιατί θα καταρρεύσει το καθεστώς που υπηρετεί, αλλά θα μας ξεκάνει για πάντα.

Επειδή η Νέα Δημοκρατία είναι ξενοφοβική και θα κάνει ότι της πούνε οι «φίλοι» της στην Ευρώπη.

Τουλάχιστον ας μας λυπηθούν οι τροϊκανοί και ας μας πτωχεύσουν οι ίδιοι τώρα, όχι αργότερα.

Λυπηθείτε μας τροϊκανοί, στο όνομα της αρχαίας ιστορίας μας, που σήμερα την εξευτελίσαμε.

Αν όχι, τότε ας μας λυπηθεί ο Θεός!!!

Πριν εξετάσουμε το ύψος των ομολόγων που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία ας δούμε κατ’ αρχήν πόσα είναι αυτά τα ταμεία.

Με το Νόμο 3655/2008, οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας περιορίστηκαν από 133 σε 21:

5 φορείς κύριας σύνταξης:

α) το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ,

β) ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών,

γ) ο ΟΓΑ,

δ) το Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολουμένων στο οποίο εντάσσονται όλοι όσοι μέχρι σήμερα ήταν ασφαλισμένοι στους κλάδους του Ταμείου Νομικών, του ΤΣΑΥ και του ΤΣΜΕΔΕ.

ε) το Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού ΜΜΕ(ΕΤΑΠ-ΜΜΕ)

8 φορείς επικουρικής σύνταξης, κατ’ άλλους 6:

α) Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Μισθωτών(ΕΤΕΑΜ,

β) Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιωτικού Τομέα(ΤΕΑΙΤ),

γ) Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας(ΤΑΥΤΕΚΩ),

δ) Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων(ΤΕΑΔΥ),

ε) Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Πρόνοιας Απασχολουμένων στα Σώματα Ασφαλείας(ΤΕΑΠΑΣΑ),

ζ) Ενιαίο Ταμείο Τραπεζοϋπαλλήλων(ΕΤΑΤ).

5 φορείς πρόνοιας:

α) Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων

β) Ταμείο Πρόνοιας Ιδιωτικού Τομέα

γ) Ταμείο Υγείας Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων, το οποίο εντάσσεται στο αντίστοιχο Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων

δ)

ε) …

και

3 φορείς υγείας/αλληλοβοηθείας.

Σύμφωνα με ένα άρθρο του Πάνου Τσακλόγλου, Καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, η συνολική περιουσία των φορέων κοινωνικής ασφάλισης στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2009 ήταν περίπου 31 δις ευρώ. Από το ποσό αυτό, 53% ήταν επενδυμένο σε καταθέσεις (κυρίως στην Τράπεζα της Ελλάδος), 30% σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου (συμπεριλαμβανόμενων και των δομημένων), 8% σε μετοχές του Χρηματιστηρίου Αθηνών, 4% σε αμοιβαία και 5% σε ακίνητα (αποτιμημένα με αντικειμενικές τιμές). Από αυτά συνάγεται ότι η έκθεση των ταμείων σε ομόλογα ανέρχεται στα περίπου 9.3 δις ευρώ.

Άλλα δημοσιεύματα, όπως αυτό, (αναδημοσίευση από Reuters) φέρουν την έκθεση των ταμείων στο δημόσιο χρέος στα 8 δις ευρώ, ενώ σε άρθρο του στο bankingnews ο Π. Λεωτσάκος, την ανεβάζει κάπου ανάμεσα στα 15-20 δις ευρώ! Σε άλλα δημοσιεύματα, τα ομόλογα των ταμείων και διαφόρων δημοσίων φορέων (?), οι οποίοι όμως δεν κατονομάζονται ανέρχονται στα 29 δις ευρώ.

Εκτιμάται δε ότι τη μεγαλύτερη έκθεση την έχουν τα ταμεία του Ο.Τ.Ε., Ι.Κ.Α., τραπεζών, του ΤΣΜΕΔΕ, του Ο.Γ.Α., και του ΟΑΕΕ.

Ποια είναι τελικά η αλήθεια;

Ψάχνοντας και διασταυρώνοντας στοιχεία, κατέληξα ότι το ΙΚΑ αυτή τη στιγμή κατέχει ομόλογα ύψους 1.9 δις ευρώ.

Για το ΤΣΜΕΔΕ, τα πράγματα ήταν σχετικά εύκολα. Στο υπ΄αρ. 2607 Δελτίο του ΤΕΕ εκδοθέν στις 8/11/2010 σ. 50, αναγράφεται ρητά ότι τα ομόλογα ελληνικού δημοσίου που κατέχει ανέρχονται στα 207.542.186,00 ευρώ.

Για τον ΟΑΕΕ τα ομόλογα στην κατοχή του αποτιμώνται στα 65 εκ. ευρώ.

Σχετικά με το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΠΔΥ), ο Ριζοσπάστης

δίνει κάποια ενδεικτικά νούμερα για τον Νοέμβρη του 2008, λέγοντας συγκεκριμένα ότι έχουν «τζογαριστεί» σε ομόλογα σταθερού επιτοκίου 15 εκατομμύρια ευρώ, και σε «δομημένα ομόλογα» 13 εκατομμύρια ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι το τελικό ύψος δεν διαφέρει σημαντικά από το άθροισμα αυτών των δυο ομολόγων, δλδ στα 28 εκατ.

Αν αθροίσουμε όλα τα προηγούμενα, (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΤΣΕΜΔΕ, ΤΠΔΥ) έχουμε ένα σύνολο ίσο με 2,263 δις ευρώ. Για τον ΟΤΕ και ΟΓΑ, τα οποία είναι και τα πλέον πιθανά να έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά σε ομόλογα, στάθηκε αδύνατο να βρω κάποια πληροφορία. Αλλά και πάλι θεωρώ αδύνατον η έκθεσή τους να είναι μεγαλύτερη από αυτήν της προηγούμενης ομάδας. Αν την θεωρήσουμε κι αυτή ίση με 2,2 δις, τότε τα πλουσιότερα και μεγαλύτερα ταμεία της χώρας θα βρίσκονται να κατέχουν ομόλογα δημοσίου χρέους ύψους περίπου 5 δις ευρώ.

Μέχρι τα 8, 9 ή 20 δις ευρώ, που είδαμε προηγουμένως, υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση η οποία και θα πρέπει να δικαιολογηθεί. Αν όχι, τότε η έκθεση των ταμείων είναι πολύ μικρότερη από αυτή που διαχέεται στον τύπο και επομένως το επιχείρημα ότι ένα γερό κούρεμα θα βύθιζε τα ταμεία, είναι πολύ πιθανόν να μην ευσταθεί.

Για το λόγο αυτό, χρειάζεται άμεσα μια αξιόπιστη εκτίμηση της ακριβούς έκθεσης των ταμείων, ώστε να προχωρήσουμε σ’ ένα καλό κουρέα στα γρήγορα και προπάντων χωρίς ενοχές.

Πηγή



  • Τι απέγιναν οι ευρωπαϊκές ιδέες της ελευθερίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης;

Ο «εμπρησμός του Ράιχσταγκ», τη νύχτα της 27ης Φλεβάρη του 1933, θεωρείται από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις των μηχανισμών της αντίδρασης κατά του εργατικού κινήματος, που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη την λαϊκή αντίδραση στην καταπίεση και την εκμετάλλευση. Στην υπόθεση αυτή επιστρατεύτηκαν από το ναζιστικό κόμμα όλα τα μέσα: H πλαστογραφία, η παραχάραξη, η προβοκάτσια, το έγκλημα. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ, ο οποίος βρήκε έτσι την ευκαιρία να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα. Στόχος ήταν, η ενοχοποίηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος για να δικαιολογηθούν οι διώξεις εναντίον του και να προετοιμαστεί το έδαφος για το ξέσπασμα του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.

Το σημερινό αντίστοιχο του τότε κομμουνιστικού κινήματος, για τους Γερμανούς, μετά από τη νέα κατάσταση που διαμόρφωσαν οι διεθνής οικονομικές εξελίξεις, φαίνεται να είναι η Ενωμένη Ευρώπη. Η «ένωση» αυτή έχει πάψει να αποτελεί πλέον για την Γερμανία την πλατφόρμα εξόρμησης και έχει αρχίσει να γίνεται μάλλον ο «Τιτανικός» που θα την συμπαρασύρει στον βυθό.

Ας μη ξεχνάμε, πως και ο Χίτλερ από την εργατική –άρα καταπιεζόμενη- μάζα είχε ξεκινήσει την «καριέρα» του, που σημαίνει πως είχε ταχθεί υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ισότητας. Είχε αναπτύξει μια ιδεολογία συγγενή του κομμουνισμού, γι’ αυτό και το αρχικό κόμμα που ίδρυσε εξάλλου ονομάστηκε Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Deutschen Arbeiter Partei – DAP) για να μετεξελιχθεί αργότερα σε Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Nationalsozialistischen Deutschen Arbeiterpartei - NSDAP). Η διαφορά βρίσκεται, στο ότι έκλεισε αργότερα τα σύνορα και περιόρισε τα ιδανικά της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ισότητας μέσα σε αμιγώς εθνικά και φυλετικά πλαίσια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή "ούριος άνεμος" μεταφορικά, παρουσίαζε ένα πρόσωπο πολυπολιτισμικότητας. Ο κύκλος των 12 αστεριών στην σημαία της, συμβολίζει τα ιδανικά της τελειότητας, της πληρότητας και της ενότητας. Ο δε ύμνος που επιλέχτηκε, προέρχεται από την «Ενάτη Συμφωνία» του Μπετόβεν. Για το τελευταίο μέρος της συμφωνίας αυτής, ο Μπετόβεν μελοποίησε την "ωδή στη χαρά" που έγραψε το 1785 ο Φρίντριχ Φον Σίλερ. Το ποίημα αυτό εκφράζει το ιδεαλιστικό όραμα του Σίλερ για τη συναδέλφωση των ανθρώπων - όραμα που συμμεριζόταν και ο Μπετόβεν. Το 1972, το Συμβούλιο της Ευρώπης (που επινόησε και την ευρωπαϊκή σημαία) υιοθέτησε την «ωδή στη χαρά» του Μπετόβεν σαν δικό του ύμνο και ζητήθηκε από τον γνωστό (ελληνικής καταγωγής) διευθυντή ορχήστρας Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, να γράψει τρεις μουσικές διασκευές - για σόλο πιάνο, για πνευστά και για συμφωνική ορχήστρα. Χωρίς λόγια, στην παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, ο ύμνος αυτός εκφράζει τις ιδέες της ελευθερίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης που ενσαρκώνει η Ευρώπη.

Αυτή όμως ήταν η Ευρώπη πριν ξεσπάσει ο «τυφώνας» της οικονομικής κρίσης. Ήταν η Ευρώπη της ευημερίας και της ανάπτυξης. Τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει και αυτοί που εγκαταλείπουν πάντα πρώτοι το πλοίο, ως γνωστό, είναι τα …τρωκτικά, και οι Λατίνοι έλεγαν, «mus uni non fidit antro», δηλαδή: «το ποντίκι δεν βασίζεται σε μια τρύπα μόνο». Τα «τρωκτικά», στην προκειμένη περίπτωση, αποδεικνύεται ότι είναι για μια ακόμη φορά: ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ.

Οι Γερμανοί του SPIEGEL, του FOCUS και της BILD…

Επειδή όμως ενεργούν πάντα μεθοδικά, ακόμα και στην διάπραξη ακραίων εγκλημάτων -όπως για παράδειγμα στο Άουσβιτς- έτσι και σήμερα, φαίνεται να επιδιώκουν την αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζοντας όμως ως υπαίτιους γι αυτό, τα ποιο αδύναμα κράτη μέλη, τα επονομαζόμενα PIIGS - κάτι δηλαδή σαν τους Χριστιανούς του Νέρωνα και τους Κομμουνιστές του Χίτλερ. Και όλο αυτό το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται από τον ποιο αδύναμο κρίκο της Ευρώπης, την Ελλάδα. Την Ελλάδα, που την είχαν δεμένη χειροπόδαρα, μέσω της διαφθοράς που είχαν καταφέρει να επιφέρουν στους πολιτικούς της τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια.

Οι Γερμανοί ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ ΗΔΗ από την Ε.Ε., βάζοντας πλώρη προς ανατολάς, και το μόνο που κάνουν αυτή τη στιγμή, είναι να ροκανίζουν αργά αλλά σταθερά τα θεμέλια του «παλαιού ευρωπαϊκού οικοδομήματος», καθώς και την «παλιά» αγγλοαμερικανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Αυτό που μένει να δούμε σε λίγο, είναι η αντίδραση της συμμαχίας, που ίσως αυτό να σημάνει όμως και την ανατροπή του χρηματοοικονομικού συστήματος όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα.

Προσωπικά πιστεύω πως θα ακούσουμε σύντομα -αλλά και θα δούμε να εφαρμόζεται εκ νέου- το παλιό γνωστό μας ρητό: ΟΤΙ ΔΕΝ ΛΥΕΤΑΙ ΚΟΠΤΕΤΑΙ!

Πηγή


Τα λεφτά που υπάρχουν είναι όλα στόχος της σημερινής κυβέρνησης, αφού έχει αποδείξει ότι δεν σκοπεύει να βάλει τέλος στο πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος, όπως καθορίζεται από το Μνημόνιο της Τρόικας. Το θέμα είναι ότι ο πρωθυπουργός όταν έλεγε ότι “Λεφτά υπάρχουν!” εννοούσε τα λεφτά της Τρόικας. Αυτό όμως θα μας φτάσει ως ένα σημείο, δηλαδή το τέλος των 110 δισ. Και αυτά είναι μόνο για να ξεπληρώνουμε τους δανειστές.

Μετά το τέλος των 110 δισ. πάλι θα υπάρχουν λεφτά, όμως θα είναι τα λεφτά που έσωσαν οι Έλληνες τις προηγούμενες δεκαετίες σε ακίνητα. Το ακίνητο αποτελεί αποθήκη αξίας για…τον Έλληνα, καθώς ήδη από δεκαετίες η οικονομία δεν πρόσφερε αξιόπιστες εναλλακτικές επιλογές. Γι’ αυτό και οι παππούδες μας έλεγαν “επένδυσε σε πέτρα για να κοιμάσαι”.

Τα λεφτά της αγοράς όμως τα έχουν ήδη αποστραγγίξει με τις φοροεπιδρομές και την παντελή έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών, προκειμένου “να μην χαθεί ούτε μία θέση δημοσίου υπαλλήλου” όπως είχε υποσχεθεί απειλητικά ο πρωθυπουργός στην προηγούμενη ΔΕΘ, του 2010.

Ποια λεφτά μένουν λοιπόν;
- Τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων τις πήραν ήδη με το σκάνδαλο του ξέφραγου αμπελιού “Χρηματιστηρίου” από το 1990 ως το 1999.
- Τις ασφαλιστικές αποταμιεύσεις των Ελλήνων τις λεηλάτησαν συνδυαστικά με το “Χρηματιστήριο” επενδύοντας τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν ήδη λεηλατηθεί από την άτοκη κατάθεση των αποθεματικών τους στην Τράπεζα Κοσκωτά. Ότι έμεινε το αποδεκάτισαν με τις “προμήθειες” του συστήματος Υγείας. Τα ρέστα τα πήραν με τα δομημένα.
- Τις “για ώρα ανάγκης αποταμιεύσεις” των Ελλήνων, τα 230 δισ. που ήταν στις τράπεζες ήδη τις τρώνε αυξάνοντας τους φόρους και κατακρημνίζοντας τη ρευστότητα της αγοράς του Ιδιωτικού Τομέα, και τις τρώει ο κοσμάκης για να πληρώνει φόρο βενζίνης 1 ευρώ/λίτρο και αυξημένα τιμολόγια ρεύματος. Άσε τι κάνει η ανεργία του 1 εκατ. ιδιωτικών υπαλλήλων και φαλιρισμένων ΕΕ. Αααα ξέχασα και πόσα μαζέψανε με περαιώσεις, έκτακτες εισφορές και αυξήσεις συντελεστών και ΦΠΑ!
- Τα μελλοντικά εισοδήματα των Ελλήνων τα έχουν ήδη κλέψει, παίρνοντας τεράστια δάνεια στο όνομά μας, 346 δισ. ευρώ για να είμαστε ακριβείς, μέχρι στιγμής, που θα πρέπει να τα ξεπληρώσουμε εμείς τα κορόιδα.

Τι μένει λοιπόν; Μα μένει να βρουν ένα τρόπο να μας κάνουν να πουλήσουμε τα σπίτια μας και να τα εισπράξουν ως φόρους, αγοράζοντάς τα, δε, για ένα κομμάτι ψωμί. Εφόσον οι Έλληνες έχουν το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης (85%) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι αποθήκη αξιών που ήδη αποτελεί στόχο αφαίμαξης.

Πως θα γίνει αυτό; Πολύ απλά με Φόρο Μεγάλης Ακίνητης περιουσίας από 400.000 ευρώ και πάνω. Με την αύξηση των αντικειμενικών πάνω από την εμπορική αξία οτιδήποτε πάνω από τριάρι 80 τ.μ. θα είναι μεγάλη ακίνητη περιουσία. Βάλε και τους δημοτικούς φόρους που ήδη πάνε στον Θεό και θα δεις για πότε το βάζεις για πούλημα!

Όταν όμως θα έχει χάσει τη δουλειά του ο κάθε κακομοιριασμένος μη-δημοσιοϋπάλληλος, και δεν θα έχει να πληρώσει γάλα για το παιδί του, θα το πουλήσει το “τιμημένο” το τριάρι για να αγοράσει γάλα και να πληρώσει και τους φόρους μεγάλης ακίνητης περιουσίας που θα χρωστάει, για να μην τον βάλουνε φυλακή οι 1 εκατ. δημοσιοϋπάλληλοι τιμητές των κομμάτων.

Και δεν θα το πουλήσει 400.000 ευρώ το τριάρι στην ανάγκη του. Θα το πουλήσει 150.000 ευρώ όσο-όσο και βιαστικά, γιατί κανείς άλλος εν Ελλάδι δεν θα έχει να του το αγοράσει 400 χιλιάρικα. Θα το πάρει λοιπόν μια ξένη τράπεζα, ώσπου να φτάσουμε όλοι, σαν τους Γερμανούς, να είμαστε νοικάρηδες της Goldman Sachs.

ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΝΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!!!

Ο μπροστάρης των υπαλλήλων της τρόικας, ο κλαψιάρης Ανδρέας ο πετυχημένος υπουργός που κατάφερε μέσα σε λίγο διάστημα να διαλύσει τα εργασιακά δικαιώματα και το σύστημα υγείας έθεσε εμμέσως πλην σαφώς την παραίτηση του στην διάθεση του Γιωργάκη.

Βέβαια ο Γιωργάκης αν δεν δει την παραίτηση στο email του δεν πρόκειται να το καταλάβει.

Μετά από 1,5 χρόνο πασοκικής λαίλαπας ο Λοβέρδος διαπίστωσε ότι το τοπίο είναι νεφελώδες. Προφανώς τα νέφη τον εμπόδιζαν να δει την πραγματικότητα.

Η πρώτη σκέψη είναι ότι ο πονηρός Ανδρέας θέλει να βάλει μια ασπίδα προστασίας στον εαυτό του καθώς το καζάνι βράζει και το μέλλον είναι χειρότερο από αυτό που μπορεί να φανταστεί και ο πιο απαισιόδοξος.

Η δεύτερη σκέψη είναι ότι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία (έχοντας και το «όφελος» της προηγούμενης σκέψης). Λειτουργεί δηλαδή ως ο άνθρωπος που θα ξεκινήσει μια κυβερνητική κρίση που εκ των πραγμάτων θα μας οδηγήσει σε εκλογές.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Γιωργάκης δεν είναι σαν τον κουρασμένο να παρατήσει το καράβι που βουλιάζει αλλά θα αγωνιστεί για να το σώσει.

Αλλά αν οι υπουργοί του δεν τον στηρίζουν τι να κάνει το παιδί. Θα αναγκαστεί να πάει σε εκλογές.

Και αφού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν θα έχουμε μονοκομματική κυβέρνηση θα αναλάβουν όλοι οι πρόθυμοι το έργο του τελειώματος του καταστροφικού έργου με μνημόνια Νο2, Νο3 με αναδιάρθρωση, με κούρεμα, με πτώχευση.

Και στο βάθος δραχμές;

Το είχαμε όλοι στο βάθος του μυαλού μας ως ένα ενδεχόμενο, ήρθε και το γερμανικό σενάριο και η Παρασκευή που πέρασε ταρακούνησε τα νερά της νιρβάνας μας.

Βέβαια ο Γιωργάκης διέψευσε το σενάριο αυτό. Καλύτερα να μην το έκανε. Θα ήμασταν πιο σίγουροι.

Γιατί ότι έχουν διαψεύσει μέχρι τώρα μετά από λίγο διάστημα ήταν μια οδυνηρή πραγματικότητα.

Για το νέο μνημόνιο και το νέο δάνειο που θα ακολουθήσει αυτό των 110 δις μας ζητάνε να είναι ενυπόθηκα.

Μόνο που ΚΑΙ το δάνειο των 110 δις ενυπόθηκο είναι και η χώρα μας έχει παραιτηθεί από κάθε ασυλία.

Εκτός και αν στο νέο δάνειο δεν υποθηκεύσουμε γενικώς την δημόσια περιουσία αλλά είναι πιο συγκεκριμένες οι υποθήκες. ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κλπ… λέω τώρα εγώ.

Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι. Ο Αντωνάκης θα μας παρουσιάσει το Ζάππειο 2.

Πάρτε τώρα ένα μαντήλι να σκουπίσετε τα δάκρυα σας. Ο Σιούφας δεν θα είναι ξανά υποψήφιος… Άντε μετά να σωθεί η χώρα…

Εκτός και αν επιστρέψει ο Καραμανλής.

Πάντως έχουν καταφέρει να μας τσακίσουν ψυχολογικά. Βηματάκι – βηματάκι μας οδηγούν στις συνθήκες της απόλυτης πτώχευσης.

Κάντε τα όλα μαζί να τελειώνουμε. Μισθό 250 ευρώ, σύνταξη καθόλου, ανεργία 40%, διώξτε τους μισούς δημόσιους υπαλλήλους, ξεπουλήστε τα πάντα, δώστε το Αιγαίο εκ αδιαιρέτου στην Γερμανία, ΗΠΑ, Τουρκία, φέρτε την δραχμή και κάντε μας δώρο και την κηδεία να τελειώνουμε. Κουραστήκαμε πια.

Αφού όλα τα δεχόμαστε, δεν αντιδρούμε. Τι άλλο περιμένετε;




ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ «ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ»

Ενα χρόνο μετά την ψήφιση του Μνημονίου η ίδια η κυβέρνηση ομολογεί επί της ουσίας, μετά τις εξελίξεις της περασμένης Παρασκευής στο Λουξεμβούργο, ότι δεν πέτυχε τα προσδοκώμενα, όπως είναι η έξοδος της χώρας στις αγορές.

Η ανάγκη υπογραφής ενός νέου Μνημονίου αναμένεται να επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας, αφού θα θέσει σε δοκιμασία την ήδη ταλαιπωρημένη συνοχή της ...
κυβερνητικής παράταξης (κόμμα, κυβέρνηση, Κοινοβουλευτική Ομάδα ΠΑΣΟΚ).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία η επαναλαμβανόμενη και κατηγορηματική επισήμανση του πρωθυπουργού τις τελευταίες ημέρες ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει «με όσους θέλουν και μπορούν».

Κάλπες και φράση

Μια φράση που, όπως όλα δείχνουν, δεν αναφέρεται μόνο στην προοπτική ενός ριζικού ανασχηματισμού της κυβέρνησής του αλλά ξεπερνάει το χώρο του ΠΑΣΟΚ και αναζητεί ευήκοα ώτα σε ένα ευρύτερο φάσμα πολιτικών προσώπων, στην περίπτωση μιας νέας εκλογικής αναμέτρησης, που αρχίζει να συζητείται έντονα.

Παρατηρητές των κυβερνητικών εξελίξεων εκτιμούν ότι το προσεχες διάστημα ο κ. Παπανδρέου θα αναγκαστεί να δώσει πιο σαφή δείγματα των προθέσεών του, καθώς ο χρόνος και οι δυσκολίες τον πιέζουν αφόρητα, δεν έχει πλέον πολλά περιθώρια ελιγμών, ενώ δίνει και ο ίδιος εξετάσεις στους εταίρους και δανειστές της χώρας. «Πώς θα μπορέσει να πείσει για την ανάγκη ενός νέου Μνημονίου, όταν δυσκολεύεται ήδη να περάσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015;» αναρωτιούνται.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, στο Λουξεμβούργο συζητήθηκαν λύσεις για να ξεπεραστεί το πρόβλημα δανεισμού της χώρας για το 2012 και το 2013, χρονιές κατά τις οποίες η χώρα δεν μπορεί να βγει στις αγορές. Και μόνο αυτή η εξέλιξη είναι κόλαφος για το οικονομικό επιτελείο, που έλεγε ότι το 2011 αρχές του 2012 η Ελλάδα θα βγει στις αγορές. Οι δανειακές ανάγκες αυτή τη διετία υπολογίζονται γύρω στα 60 δισ., χρήματα που δεν μπορεί να καλυφθούν από τα 110 δισ. του υπάρχοντος δανείου, καθώς ουσιαστικά θα έχει εξαντληθεί.

Αποφάσεις για τη λύση που θα δοθεί στο πρόβλημα της χώρας δεν ελήφθησαν, θα ληφθούν στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου. Για την ώρα, οι προσεγγίσεις των δανειστών και επιτηρητών της ελληνικής οικονομίας είναι διαφορετικές.

Κυβερνητικές πηγές μάς έλεγαν ότι η Γερμανία προκρίνει τη λύση της επιμήκυνσης του συνολικού χρέους της χώρας (ήπια αναδιάρθρωση χωρίς «κούρεμα»), γιατί, όπως σημείωναν, είναι δύσκολο για τη γερμανική κυβέρνηση να πει στους Γερμανούς πολίτες «πληρώστε κι άλλα λεφτά για να σωθεί η Ελλάδα»... Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι τη λύση της επιμήκυνσης η κυβέρνηση τη θεωρεί ως την πιο συμφέρουσα για την οικονομία, ιδιαιτέρως αν συνοδευθεί και με μείωση του επιτοκίου. Θυμίζουμε ότι πριν από μερικές μέρες κατά την επίσκεψη του Γ. Παπακωνσταντίνου στο ΔΝΤ η «Ε» είχε γράψει ότι αυτή η προοπτική είναι πιο κοντά από ποτέ.

Ομως με την επιμήκυνση, λένε οι κυβερνητικές πηγές, δεν συμφωνεί ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ γιατί θεωρεί ότι θα θιγούν οι τράπεζες. Φαίνεται ότι αντιπροτείνει τη σύναψη ενός νέου δανείου για το 2012 και το 2013, που θα καλύπτει τις ανάγκες της χώρας (27 δισ. το 2012 και πάνω από 30 δισ. το 2013) με την υπογραφή νέου Μνημονίου. Πιο κοντά στη λύση ενός νέου δανείου είναι και το ΔΝΤ, το οποίο όμως, όπως μας είπαν οι κυβερνητικές πηγές, θα ήθελε να βάλει στους νέους όρους επιπλέον εγγυήσεις, όπως είναι η υποθήκευση κρατικής περιουσίας (ακίνητη περιουσία και ΔΕΚΟ).

Για πολλά χρόνια

Σε γενικές γραμμές, μεταξύ αυτών των τριών λύσεων θα επιλεγεί εκείνη, που θα εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση και οι τρεις έχουν ένα κοινό στοιχείο: την υπογραφή νέου Μνημονίου που θα διαρκέσει πολλά χρόνια και τη μόνιμη επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας.

Ο πρωθυπουργός από τη Λευκάδα, το Σάββατο, με έμμεσο τρόπο επιβεβαίωσε ότι κύριο μέλημα της κυβέρνησης είναι η βιωσιμότητα του χρέους. Αναφερόμενος στο δημοσίευμα του «Σπίγκελ», είπε ότι κάποιοι ανεύθυνα θέλησαν να ενσπείρουν το φόβο και για κερδοσκοπικούς λόγους. Μίλησε για «προβοκάτσια» και «ευφάνταστα σενάρια» για δήθεν έξοδο της χώρας από το ευρώ και υπογράμμισε: «Δεν μπορεί οι προσπάθειες του λαού να υπονομεύονται από τα συνεχή σενάρια και την κακοφωνία που υπάρχει στην Ευρώπη».

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ από enet μοντάζ Γρέκι



Και πολύ περισσότερο να βγαίνουν και στα κανάλια και να λένε ότι όλα είναι καλά, τη στιγμή που τρώμε "σφαλιάρες" από παντού.

Και στην τελική, τι θα γίνει σ’ αυτόν τον τόπο; Την αλήθεια θα την μαθαίνουμε από τις εφημερίδες ή από τον Λαζόπουλο;

Ας τα δούμε από την αρχή.

Παρασκευή βράδυ κι ο... κόσμος "βουίζει" ότι γυρίζουμε στην δραχμή. Κι όσοι έχουν 5 δεκάρες στην άκρη, τηλεφωνούν σε γνωστούς και φίλους να δουν τι θα κάνουν.

Και οι εδώ; Οι πολιτευτές μας! Αλλού. Να διαψεύδουν ότι υπάρχει συνάντηση στο Λουξεμβούργο, την ώρα που ο Παπακωνσταντίνου είναι εκεί και διαπραγματεύεται το νέο μνημόνιο!

Κι εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.

Ρε γ@μѽτ⓪. Γιατί σας ψήφισε ο κόσμος; Για μια τετραετία δεν σας ψήφισε;
Εσείς γιατί θέλετε να τον έχετε όμηρο του ΔΝΤ και των όποιων άλλων κατοχικών ...
δυνάμεων για μια ζωή;

Τι σχέδιο επιτέλους είναι αυτό που ξεκίνησε εδώ και λίγο καιρό, αφού ο Στρος Καν σας "ξεσκέπασε" και είπε ευθαρσώς ότι τα μαγειρεύατε από πριν;

Ποιος δημοσιογράφος και όχι σατυρική εκπομπή, θα μας πει τι γίνεται;

Διάβασα χθες στην Καθημερινή της Κυριακής, μια ανοιχτή επιστολή του Γ. Βλάχου προς τον Χίτλερ, όταν ετοιμαζόταν να εισβάλλει στην ΑΘήνα. Αξίζει να την αναζητήσει κάποιος να την διαβάσει.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν, πού είναι αυτή η δημοσιογραφία σήμερα;
(βάζω και τον εαυτό μου μέσα, για να μην παρεξηγηθούμε).

Κι επειδή το αφιέρωμα της Καθημερινής, αφορούσε τα 70 χρόνια από την εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στην χώρα μας, και εξυμνούσε τον αγώνα των Ελλήνων, αναρωτιέται κανείς που πήγε αυτό το πάθος.

Περάσαμε πολέμους και τόσες κακουχίες κι όμως αντέξαμε. Μα τώρα αυτό που περνάμε, δεν είναι πόλεμος;

Πού είναι η αντίσταση; Πού είναι το θάρρος του Έλληνα πολεμιστή;

Γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων;

Κι ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, υπουργοί, βουλευτές, γραμματείς και φαρισαίοι αυτής της κυβέρνησης, βγαίνουν στα κανάλια και μιλούν με στόμφο για το έργο αυτής της κυβέρνησης και για τον "σωτήρα" πρωθυπουργό!
Κι αναρωτιέται κάποιος: το ότι τρώνε... γιούχα όπου κι αν πάνε, ακόμη και ο πρωθυπουργός της χώρας δεν τους προβληματίζει; Τουλάχιστον;

Γιατί το ότι ζουν σε άλλον πλανήτη είναι γνωστό. Αλλά βλέποντας ότι οι αντοχές του κόσμου έχουν εξαντληθεί κι ότι και οι ίδιοι έχουν εξαντλήσει πια όλα τα "τρικ" τους, δεν αναρωτιούνται πόσο θα αντέξουν;

Ναι, να δεχτώ ότι λάβατε καμένη γη! (το γνωστό σλόγκαν όλων των εκλεγμένων κυβερνήσεων). Να δεχτώ ότι έκρυψαν στοιχεία. Να δεχτώ ότι είμαστε αναξιόπιστοι ως χώρα και δεν μας εμπιστεύονται οι αγορές. Να τα δεχτώ όλα.

Δεχτείτε κι εσείς όμως ότι δεν μπορούν να ζουν όλοι οι χαραμοφάηδες αυτού του τόπου, σε βάρος του κόσμου. Βρείτε τους ποιοι είναι αυτοί, κόψτε τους τον "πισινό", πάρτε τους τα λεφτά που έκαναν σε βάρος μου κι έπειτα αν έχεις πρόβλημα κράτος, σε σώζω και πάλι.

Υ.Γ. 1 Γιατί αυτή η ιστορία με την απογραφή μου βρωμάει και φοβάμαι ότι τα στοιχεία και οι ζωές μας θα περάσουν κόσκινο από την εφορία;

Υ.Γ. 2 Ό,τι και να πούμε για τον Παναθηναϊκό του μπάσκετ, είναι λίγο. Ότι είναι η Μπαρτσελόνα στο ποδόσφαιρο, είναι η ομάδα του ΠΑΟ στο μπάσκετ. Όσο οπαδικά και να θέλουμε να το δούμε, η αλήθεια είναι αυτή.

Και η επιτυχία του οφείλεται στην οργάνωση και στο σχέδιο. Δεν μπορεί και η κυβέρνηση να πάρει μαθήματα από τον τρόπο λειτουργίας του Παναθηναϊκού;

Από newstoday, μοντάζ Γρέκι

Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει κάνει στροφή 360 μοιρών επιστρέφοντας στο πρόβλημα που την ξεκίνησε πριν από σχεδόν ένα χρόνο, στο πως θα σωθεί το δυσλειτουργικό ελληνικό κράτος από τη χρεοκοπία, αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα η Wall Street Journal. Η αμερικανική εφημερίδα επικαλείται αξιωματούχους της Ευρωζώνης και αναφέρει ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 30 δισ. ευρώ επιπλέον χρηματοδότηση το 2012 καθώς υστερεί στους στόχους μείωσης του δημοσιονομικού της ελλείμματος.

Η αυξανόμενη εξάρτηση της χώρας στην οικονομική βοήθεια των υπόλοιπων μελών, συνεχίζει η Wall Street Journal, πυροδοτεί διαμάχη αναφορικά με το κατά πόσο η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευτεί με τους ιδιώτες πιστωτές της την επιμήκυνση του χρέους, ένα βήμα που η Γερμανία προωθεί όμως αντιμετωπίζει τις αντιδράσεις άλλων χωρών-μελών.

Στη συνεδρίαση των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών την επόμενη εβδομάδα, αναμένεται να συζητηθεί το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, η ανάγκη για επιπρόσθετη βοήθεια και οι προθεσμίες επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων, ωστόσο σύμφωνα με την εφημερίδα, αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι ενδεχόμενη συμφωνία για τα ζητήματα που βασανίζουν την Ελλάδα αναμένεται να χρειαστεί μήνες.

«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τείνουν να αποδεχτούν ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί την «κηδεμονία» των εταίρων της τα επόμενα χρόνια», σημειώνει η WSJ. Όμως η συγκεκριμένη προοπτική είναι οδυνηρή, ειδικότερα για τη Γερμανία, όπου οι αντιδράσεις σχετικά με τη βοήθεια προς την Ελλάδα αυξάνονται τόσο σε κοινοβουλευτικό επίπεδο όσο και στις τάξεις των ψηφοφόρων.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η εναλλακτική επιλογή είναι μία ταραχώδης χρεοκοπία Της Ελλάδας που θα μπορούσε να πυροδοτήσει διεθνή τραπεζική κρίση, παρόμοια με τις αναταράξεις που ακολούθησαν την πτώχευση της Lehman Brothers το 2008.

DIE WELT: ΠΙΕΖΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ

Η κυβέρνηση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Angela Merkel πιέζει την Ελλάδα να διαπραγματευτεί πρώτα την επιμήκυνση της διάρκειας των ομολόγων πριν λάβει νέο πακέτο βοήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η Die Welt, επικαλούμενη στελέχη που συμμετείχαν στη σύσκεψη της 6ης Μαΐου στο Λουξεμβούργο.

Η Γερμανία είναι μόνη της που υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, η οποία θα πρέπει να είναι εθελοντική και να διεξαχθεί με έναν τρόπο που θα περιορίζει τις απομειώσεις στις τράπεζες της ευρωζώνης, υποστηρίζει η εφημερίδα.Ακόμη, μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού της Merkel δηλώνουν στη Die Welt ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει αρκετά για να προχωρήσει σε περικοπές δαπανών και στις ιδιωτικοποιήσεις, για τις οποίες δεσμεύτηκε προκειμένου να πάρει τα χρήματα του δανείου.

UBS: ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΣΤΗΡΙΞΗ
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Στις 16 Μαΐου θα κριθεί η πορεία της Ελλάδας, σύμφωνα με τη σημερινή 5σέλιδη έκθεση της UBS, με τίτλο «Greece unlikely to exit euro» (Απίθανο η Ελλάδα να βγει από το ευρώ), στην οποία και κάνει μία μικρή ανάλυση για το συνέβη τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε ελληνικό επίπεδο το τριήμερο που πέρασε.

Η UBS υποστηρίζει ότι θα υπάρξει εκ νέου στήριξη της Ελλάδας, αλλά αυτή δε θα αποτελεί και την τελική λύση, και φυσικά δε θα είναι η έξοδος της από τη ζώνη του ευρώ. Σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν καταφέρει να πάρει την επόμενη δόση εξαιτίας αρνητικής αξιολόγησης από το ΔΝΤ και την ΕΕ, τότε θα υπάρξει απόφαση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να αναπροσαρμοστεί το πακέτο στήριξης και το πρόγραμμα προσαρμογής. Αυτό θα σημαίνει χαλάρωση των όρων δανεισμού και δεν αποκλείεται και αύξηση του ποσού δανεισμού με ταυτόχρονη μείωση του επιτοκίου και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής.

Ωστόσο, ερωτηματικό παραμένουν οι πολιτικοί χειρισμοί από την ηγεσία των μεγάλων χωρών της ΕΕ, ιδιαίτερα από τη Γερμανία και τη Φιλανδία, ενώ για να καμφθούν οι αντιδράσεις δεν αποκλείεται να υπάρξει η παροχή εγγυήσεων (collateral) ώστε να προχωρήσει το σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων. Σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα η UBS επαναλαμβάνει τη θέση της που θέλει η Ελλάδα να μην μπορεί να λύσει τα προβλήματα της χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους.

Πηγή



Πλήθος δημοσιευμάτων από σήμερα το πρωί στον ευρωπαϊκό οικονομικό Τύπο κάνουν λόγο για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, αλλά και για τον προβληματισμό που γεννούν οι φόβοι για τις ολέθριες συνέπειες στο ευρώ αν παρθεί τελικά η απόφαση να επιστρέψει η Ελλάδα στη δραχμή.

Στη Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung ο Hans-Werner Sinn, επικεφαλής του γερμανικού ινστιτούτου Ifo, μας συστήνει να βγούμε εκτός ευρωζώνης ώστε με υποτίμηση να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά μας.

«Αν η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ, θα ήταν σε θέση να υποτιμήσει το νόμισμά της και να γίνει πιο ανταγωνιστική», δήλωσε ο Sinn. «Αν, αντίθετα, προσπαθούσε να προχωρήσει σε μία ....
'εσωτερική υποτίμηση' [εντός της Ευρωζώνης] της τάξης του 20% ή 30% μέσω μείωσης μισθών και τιμών, πιθανότατα αυτό θα την οδηγούσε στο χείλος εμφυλίου πολέμου», προσέθεσε.

Αντίθετη άποψη καταθέτουν άλλοι Γερμανοί οικονομικοί παράγοντες στην Die Welt, όπως ο Joerg Kraemer, επικεφαλής ανάλυσης της Commerzbank, που χαρακτηρίζει ''οικονομική αυτοκτονία'' τυχόν επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή.

Στο ίδιο μήκος κύματος ο Thomas Mayer, επικεφαλής ανάλυσης της Deutsche Bank, εκτιμά ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα δημιουργήσει κρίση στην Ευρώπη και στις τράπεζές της.

Επίσης σύμφωνα πάντα με δημοσίευμα της εφημερίδας Die Welt η γερμανική κυβέρνηση επιδιώκει συμμετοχή και του ιδιωτικού τομέα σε ενδεχόμενο νέο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα: "Επιδίωξη του Βερολίνου είναι η Αθήνα να διαπραγματευτεί με τους επενδυτές μία εθελοντική επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους", γράφει η εφημερίδα επικαλούμενη κυβερνητικούς κύκλους. Συμπληρώνει ωστόσο ότι "το Βερολίνο με την ιδέα αυτή είναι σχετικά απομονωμένο στην Ευρώπη".

Στους κόλπους του κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού της καγκελαρίου Μέρκελ "όλο και περισσότεροι διαπιστώνουν ότι υποχωρεί η διάθεση για μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Για το λόγο αυτό, είναι και σκεπτικοί, αν έχουν νόημα νέες υποσχέσεις περικοπών, όταν δεν έχουν υλοποιηθεί καν οι παλιές". Η Ελλάδα εκτός από τη μείωση των επιτοκίων για τη βοήθεια επιδιώκει και χαλάρωση του συμφωνηθέντος προγράμματος λιτότητας, διότι επιβαρύνει υπερβολικά την ανάπτυξη της οικονομίας, γράφει η εφημερίδα Die Welt επικαλούμενη πηγές από τον κύκλο των διαπραγματευτών. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με την εφημερίδα "η Αθήνα ζητά παράταση δύο ετών για το στόχο μείωσης ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ", ο οποίος βάσει των συμφωνηθέντων πρέπει να υλοποιηθεί το 2014. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι απόψεις των Ευρωπαίων εταίρων επ΄αυτού είναι "άκρως διιστάμενες".

Ο επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου HWWI δηλώνει πως ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ θα οδηγήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία και θα δημιουργήσει αλυσιδωτές επιπτώσεις σαν της Lehman.

Παράλληλα, Γερμανοί βουλευτές φέρονται να στηρίζουν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ο Carsten Schneider, αρμόδιος για θέματα προϋπολογισμού των αντιπολιτευόμενων Σοσιαλδημοκρατών, δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό DLF πως τάσσεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Τόσο ο Schneider όσο και ο Wolf Klinz, ευρωβουλευτής των Ελεύθερων Δημοκρατών, ο οποίος ηγείται της επιτροπής για την οικονομική κρίση, επέκριναν τη μυστική συνάντηση των Ευρωπαίων αξιωματούχων στο Λουξεμβούργο που οδήγησε σε έντονη φημολογία.

Ειδικότερα στους κόλπους των Ελεύθερων Δημοκρατών -οι οποίοι μετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό της Angela Merkel- το θέμα της Ελλάδας έχει αναδειχθεί σε εστία εσωκομματικής τριβής, λίγες ημέρες πριν την εκλογή νέου προέδρου του κόμματος. Η παράταξη φέρεται να έχει διχαστεί στους συντηρητικούς ευρωσκεπτικιστές που ζητούν αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους προτού υπάρξει νέο πακέτο στήριξης για την Αθήνα, και στην πτέρυγα που τονίζει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και οικολογικά θέματα.

Τέλος, σήμερα το πρωί βγήκαν στη δημοσιότητα οι δηλώσεις του οικονομολόγου Νουριέλ Ρουμπίνι με τίτλο ''Πιθανή έξοδος Ελλάδας από το ευρώ''.

Από iefimerida, μοντάζ Γρέκι