Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαρ 2014

  • Οι υπουργοί της… μίζας «καίνε» τον Ερντογάν
  • Συνεχίζεται η πτώση της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις
Γράφει ο Μανώλης Κωστίδης

Συνεχίζονται οι αποκαλύψεις σχετικά με το δίκτυο διαφθοράς γύρω από το περιβάλλον του τούρκου πρωθυπουργού.
Στάλθηκαν στο τουρκικό κοινοβούλιο τα κατηγορητήρια εναντίον τεσσάρων πρώην υπουργών της κυβέρνησης Ερντογάν, οι οποίοι είχαν παραιτηθεί λόγω των αποκαλύψεων με τις μίζες που έπαιρναν. Τα κατηγορητήρια θα συζητηθούν στην ολομέλεια τις επόμενες ημέρες μετά από αίτημα της αντιπολίτευσης.

Νέες αποκαλύψεις
Ο πιο διεφθαρμένος από τους υπουργούς φαίνεται πως ήταν ο υπουργός Οικονομικών Ζαφέρ Τσαγλανιάν, ο οποίος φέρεται να έχει πάρει μίζα 52 εκατ. δολαρίων. Ανάμεσα στις αποδείξεις για τη δράση του, υπάρχουν τραπεζικοί λογαριασμοί, τηλεφωνικές συνομιλίες και σχετικά έγγραφα.

Ο Τσαγλανιάν μιλά με τον επιχειρηματία Ριζά Ζαράμπ και του ζητά να κάνει πλασματικές εξαγωγές χρυσού για να μειωθεί το εμπορικό έλλειμμα της Τουρκίας! Εγκρίνει τις εξαγωγές 150.000 τόνων φορτίου με πλοίο χωρητικότητας 5.000 τόνωνα! Ο Τσαγλανιάν αρνήθηκε πως ο Ζαράμπ του είχε κάνει δώρο ένα ρολόι αξίας 700.000 δολαρίων.

Όμως η ιστοσελίδα haramzedeler, που διαρρέει καθημερινά στοιχεία για το σκάνδαλο διαφθοράς, δημοσίευσε ντοκουμέντο από το γραφείο του επιχειρηματία που αναφέρει πότε αγοράστηκε και πως παραδόθηκε στον υπουργό μέσω συγκεκριμένου διανομέα! Ο πρώην υπουργός Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς, ο οποίος αποκάλεσε τους διαδηλωτές «νεκρόφιλους», κατηγορείται ότι έλαβε μίζα 1,5 εκατ. δολαρίων από τον Ζαράμπ σε 3 δόσεις! Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Μουαμέρ Γκιουλέρ με ξεκάθαρο τρόπο και αποδείξεις φαίνεται πως έχει πάρει μίζα 10 εκατ. δολαρίων σε 10 δόσεις! Ο Ερντογάν Μπαϊρακτάρ, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, κατηγορείται πως χορήγησε δεκάδες παράνομες πολεοδομικές άδειες σε εμπορικά κέντρα και ουρανοξύστες.

Οι δημοσκοπήσεις
Πάντως οι δημοσκοπήσεις δεν δίνουν αισιόδοξα μηνύματα στο κυβερνών κόμμα, παρά την αυτοπεποίθηση του Ερντογάν. Σύμφωνα με την εφημερίδα Sozcu, η δύναμη του κυβερνώντος κόμματος φτάνει στο 39,7%, του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος στο 31,7% και του κόμματος Εθνικής Δράσης στο 18,2%.
Το κυβερνών κόμμα (ΑΚΡ) το 2011 είχε λάβει το 49,7% των ψήφων και αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν θα έχει καταγραφεί μεγάλη πτώση στην εκλογική δύναμη της κυβέρνησης.

Πάντως οι διαδοχικές αποφυλακίσεις πρώην στρατηγών και ακροδεξιών, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί ως μέλη της παρακρατικής οργάνωσης Εργκενεκόν, προκαλούν μεγάλο φόβο στην Τουρκία.
«Ο Ερντογάν κάνει περίεργες συμμαχίες. Ας ν δούμε αυτά που έχει κάνει τις ημέρες μετά τις αποκαλύψεις των σκανδάλων, δείχνει να έχει κάνει «το σύμφωνο του Φάουστ» με τους στρατηγούς, δηλαδή με το διάβολο. Από εδώ και πέραν αν υπάρχει ερώτημα πιθανότητας για το αν μπορεί να γίνει στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, λέω «ναι, υπάρχει.
Η Τουρκία εγκυμονεί μεγάλες αναταραχές… Αυτή είναι μία νέα συμμαχία με επικίνδυνους ανθρώπους για να κουκουλωθούν όλα τα σκάνδαλα», 
αναφέρει ο έμπειρος πολιτικός αναλυτής της εφημερίδας Taraf, Τζεγκίζ Τσαντάρ.


Η Τουρκία ξεσηκώνεται χαρακτηρίζοντας "δολοφόνο" και "κλέφτη" τον Ερντογάν
Για πρώτη, ίσως, φορά, καταγράφεται στην Τουρκία μία τόσο μαζική από πλευράς πολιτών, αλλά και τόσο παρατεταμένη από πλευράς χρόνου, αντίδραση - αντίσταση της τουρκικής κοινωνίας κατά της κυβέρνησης. Αυτή ακριβώς η ένταση (παρά το γεγονός πως δείχνει να αποτελεί μεθοδολογία κυβερνητικής ανατροπής, αφού έχει πολλά κοινά με άλλες παρόμοιες επαναστάσεις σε διάφορες χώρες του κόσμου), αλλά και το πάθος, είναι τα στοιχεία εκείνα που οι επίδοξοι πραξικοπηματίες (φυσικά θα είναι στρατιωτικοί) μελετούν ήδη, με κύριο στόχο την αμεσότητα στην παρέμβασή τους.

Αυτό το πιθανότατο επερχόμενο πραξικόπημα, παρά τους φόβους που δημιουργεί λόγω της ιστορικής γνώσης του ύφους και του ήθους των στρατιωτικών πραξικοπημάτων, θα λειτουργήσει και ως "μάνα εξ ουρανού" για ένα σημαντικό πλήθος των σημερινών διαμαρτυρομένων τούρκων πολιτών, αλλά, ταυτόχρονα, θα είναι κι ένα πρώτο σημαντικό ρήγμα απέναντι στην ενότητα που χαρακτηρίζει, εδώ και ένα χρόνο περίπου, την έμπρακτη καταγγελία των μεθόδων άσκησης εξουσίας από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν.

izmir13_0
Χαρακτηριστικά είναι τα φωτογραφικά στιγμιότυπα από την Σμύρνη, λίγο πριν την επίσκεψη του σημερινού τούρκου πρωθυπουργού. Σε αυτές τις φωτογραφίες διαπιστώνουμε πως οι τούρκοι πολίτες δεν φοβούνται να αντιδράσουν, δεν φοβούνται να φωτογραφηθούν και να καταγραφούν από τις διάφορες τουρκικές κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας. 

Κάτοικοι της Σμύρνης πριν από τον ερχομό του πρωθυπουργού Ερντογάν στην Σμύρνη, βγήκαν στους δρόμους για να πούνε το ¨Έρχεται ο δολοφόνος¨.
Κάτοικοι της Σμύρνης ετοιμάζονται να υποδεχτούν τον Ερντογάν.

Ο κόσμος μετά από την διαδήλωση επί της λεωφόρου "Μαρτύρων Κύπρου" κάλεσε όλο τον λαό από τις 15:30 να υποδεχτούνε χτυπώντας κατσαρόλες τον ¨δολοφόνο¨.

Ακολουθούν οι φωτογραφίες

dsc_3918 1622628_375254105951170_4222917_n img_9099

Πηγές «Ελεύθερος Τύπος», "Tουρκικά Νέα"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Ο Ερντογάν επανήλθε στο (προεκλογικά συσπειρωτικό για το ισλαμικό του ποίμνιο) αίτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Κάτι που αποτελεί κορυφαία πρόκληση όχι μόνον για τους απανταχού ορθοδόξους, αλλά για ολόκληρο τον χριστιανισμό.

Η επιθυμία του τούρκου πρωθυπουργοί προκύπτει από τη νέο-οθωμανική του φαντασίωση, αλλά εκδηλώνεται τη στιγμή που έχει απολέσει τα εσωτερικά και εξωτερικά του ερείσματα, έχει συγκρουσθεί με τον μέντορά του Γκιουλέν, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ευρώπη.
Ταυτόχρονα, εξερέθισε και την Ρωσία, αποπειρώμενος να εμφανισθεί ως προστάτης των τουρκόφωνων της Κριμαίας.

Πιο σώφρονες Τούρκοι συνειδητοποιούν ότι η συνολικότερη ανάφλεξη της Ανατολικής Μεσογείου, που επεκτείνεται τώρα βορείως του Ευξείνου Πόντου, μάλλον εγκυμονεί θανάσιμους κινδύνους παρά ευκαιρίες για την πολιτικά και οικονομικά αποσταθεροποιημένη Τουρκία.
Χαρακτηριστικά τα όσα γράφει κάποιος όχι ευφάνταστος συνωμοσιολόγος, επηρεασμένος από τις προφητείες του μοναχού Παϊσίου, αλλά ο ίδιος ο Χαλίλ Ιναλτζίκ, κορυφαίος τούρκος ιστορικός, συγγραφέας και παλιότερα πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Ιστορικών (προσωπική σημείωση: το εξαιρετικό, αντικειμενικό και τεκμηριωμένο έργο του για την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μου παρέσχε επιχειρήματα για την ανασκευή των μύθων και των στερεοτύπων που προβάλλουν διάφοροι σύγχρονοι Έλληνες εθνομηδενιστές ιστορικοί και πανεπιστημιακοί. Ο Ιναλτζίκ δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει την τραγωδία του παιδομαζώματος, ούτε να εμφανίσει το οθωμανικό κράτος ως επί της γης παράδεισο, όπως διάφοροι καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων, βλ. το βιβλίο μου «Το ζήτημα του Πατριωτισμού», από τις εκδόσεις Παπαζήση, όπου υπάρχει και εκτενής συμπεριφορά μου στον Ιναλτζίκ).

Όπως, λοιπόν, αναφέρει σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Ιναλτζίκ στην τουρκική εφημερίδα Milligazet, «η προώθηση των ρώσων στην Κριμαία είναι «το πρώτο σημαντικό βήμα για την αναμενόμενη κάθοδο και κατάληψη από τους ρώσους του Βοσπόρου και στη συνέχεια των στενών του Ελλησπόντου».
Τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα αποτελούν, σύμφωνα με τον Ιναλτζίκ, την «αρχή της νέας καθόδου των ρώσων προς νότον, υλοποιώντας την παλαιά ροπή της Ρωσίας να προωθηθεί νότια και να καταστεί κυρίαρχος της Κωνσταντινούπολης και του Βοσπόρου και στη συνέχεια των στενών του Ελλησπόντου, ελέγχοντας έτσι τις διόδους προς μία υπό ρωσική κυριαρχία Μαύρη Θάλασσα».

Ο Ιναλτζίκ θεωρεί ότι η ουκρανική κρίση έχει ως βασικό στόχο την ίδια την Τουρκία, την παρουσία της στον Εύξεινο Πόντο και την τουρκική κυριαρχία στα Δαρδανέλια και στον Βόσπορο.
Βασικός στόχος των ρώσων, σύμφωνα με τον Ιναλτζίκ, είναι η Κωνσταντινούπολη και ο Βόσπορος, παλαιό όνειρό τους από την εποχή των Τσάρων.
Αφού κάνει μία αναδρομή στους πολέμους των Τατάρων με τους Ρώσους, ο Ιναλτζίκ επισημαίνει ότι με την επικράτηση των ρώσων στην Κριμαία το τελευταίο ανάχωμα των τουρκογενών, δηλαδή οι Τάταροι, καταρρέει, ανοίγοντας τον δρόμο της Ρωσίας προς το νότο, δηλαδή προς την Κωνσταντινούπολη.

Παράλληλα ο Ιναλτζίκ επισημαίνει τον μεγάλο κίνδυνο για την Κωνσταντινούπολη από το σχηματισμό της λεγόμενης Ευρασιατικής Ένωσης, στην οποία κυριαρχεί η Ρωσία και στην οποία μετέχουν ενεργά πολλές χώρες της κεντρικής Ασίας, που στηρίζουν την κάθοδο των ρώσων προς τα νότια και κυρίως προς την Κωνσταντινούπολη.
Ο στόχος των ρώσων, όπως υποστηρίζει ο τούρκος ιστορικός, είναι η δημιουργία μίας μεγάλης επικράτειας από την Πολωνία μέχρι τον ειρηνικό Ωκεανό, στα όρια της διαλυθείσας το 1991 Σοβιετικής Ένωσης.
Η συμμετοχή στην Ευρασιατική Ένωση τουρκογενών χωρών, όπως το Ουζμπεκιστάν, το Κιργιστάν και κυρίως το Καζακστάν, δείχνει πως η προσπάθεια που είχε αναπτύξει παλαιότερα η Τουρκία να συνδεθεί στρατηγικά με αυτές τις χώρες, έχει αποτύχει πλήρως.

Έτσι, λοιπόν, αναφέρει ο Ιναλτζίκ, ο μεγάλος κίνδυνος για την Τουρκία σήμερα είναι η Ρωσία να μην σταματήσει στην Κριμαία και να προχωρήσει προς τα νότια, σύμφωνα με το ρωσικό στρατηγικό σχέδιο και με την ουσιαστική βοήθεια της Ευρασιατικής Ένωσης, για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την αναβίωση της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, αυτή τη φορά υπό την προστασία του ρωσικού γένους.

Ο τούρκος ιστορικός κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη χώρα του, θεωρώντας πως η ουκρανική κρίση θα έχει ως μεγαλύτερο θύμα την Τουρκία, που σήμερα σπαράσσεται από έντονες εσωτερικές και διασπαστικές διαμάχες που κλυδωνίζουν το ίδιο το οικοδόμημα της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Οι εξελίξεις μάλιστα πιθανόν να είναι ραγδαίες και θα εκτυλιχθούν μέσα στο 2014, χρονιά εξαιρετικά κρίσιμη, κατά την οποία η Τουρκία θα απειληθεί με πλήρη διάσπαση και διαμελισμό.

Ο Ιναλτζίκ ασφαλώς αντιλαμβάνεται αυτά που δεν αντιλαμβάνεται η τουρκική πολιτική ηγεσία. Η πλήρης γεωπολιτική απομόνωση της Τουρκίας και η ευθεία σύγκρουσή της με τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ρωσίας ταυτόχρονα, θα την οδηγήσουν τουλάχιστον σε γεωπολιτική αποδυνάμωση και πιθανώς διάσπαση.
Αλλά η ίδια η Τουρκία, βλέποντας τον εαυτό της μέσα από τις νέο-οθωμανικές διόπτρες ως παγκόσμια δύναμη (ενώ δεν είναι), υπερτιμώντας τον εαυτό της και υποτιμώντας τους αντιπάλους και συμμάχους της, προκαλεί η ίδια τον θανάσιμο κίνδυνο για τον εαυτό της.

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μία μείζονα γεωπολιτική «μαύρη τρύπα» στα ανατολικά της σύνορα;

Πηγή Kontra News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.

Η αποτυχία της Ευρώπης να προωθήσει την ενότητά της πάνω στις αρχές που αρχικά διεκήρυξε και να διαμορφώσει μια ανεξάρτητη πολιτική, εκδηλώνεται σήμερα με την πλήρη ταύτισή της με μια Αμερικανική πολιτική στην Ευρώπη, που θέτει ως προτεραιότητα τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό με τη Ρωσία.

Eίναι γνωστό ότι η Αμερικανική πολιτική, για δικούς της λόγους, δεν θέλει την ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων συνεργασίας με τη Ρωσία. Φοβάται ότι οι σχέσεις αυτές θα είναι ανταγωνιστικές των σχέσεων της Ευρώπης με τις ΗΠΑ, θα ενισχύσουν τη Ρωσία και θα ωθήσουν την Ευρώπη προς μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ και γεωπολιτική αυτονομία. Προς την κατεύθυνση αυτή ωθούν, επίσης, δυνάμεις όπως η Μ. Βρετανία, που θέλει για τους δικούς της λόγους την ισχυρή εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ευρώπη και στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Υπενθυμίζεται η ιστορική ρήση του λόρδου Ίσμεϊ, υπουργού Άμυνας της Μ. Βρετανίας στη δεκαετία του ’50. Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε για να κρατήσει τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω. Πρωταγωνιστούν επίσης προς την ίδια κατεύθυνση οι φιλο-Ατλαντικές δυνάμεις της λεγόμενης «Νέας Ευρώπης», μ’ επικεφαλής την Πολωνία.

Η Γαλλία που -εμπνεόμενη από τη Ντεγκωλική πολιτική- υπεστήριζε την οικοδόμηση μιας ανεξάρτητης Ευρωπαϊκής πολιτικής, αναδιπλώθηκε και η ίδια τελικά, εφόσον δεν έδειχναν ενδιαφέρον οι άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και παρέμειναν προσηλωμένες στο ΝΑΤΟ, όπως, κατά πρώτο λόγο, η Γερμανία.

Η κρίση στην Ουκρανία και ο ρόλος που διαδραμάτισε στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου η Γερμανία, παραλλήλως, αλλά και σ’ ανταγωνισμό προς τις ΗΠΑ, αποκαλύπτει μια πολύ σημαντική αλλαγή στην πολιτική της Γερμανίας.

Η πολιτική της Γερμανίας, όπως και της Γαλλίας και της Ιταλίας, ήταν μέχρι προσφάτως η ανάπτυξη στρατηγικών οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία, παρά τις ενστάσεις και τις πιέσεις των ΗΠΑ. Σύμβολο της πολιτικής αυτής έγινε στη Γερμανία ο γνωστός αγωγός κάτω από τα νερά της Βαλτικής. Σύμβολο στη Γαλλία έγινε η κατασκευή δύο υπερσύγχρονων ελικοπτεροφόρων για το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό σε Γαλλικά ναυπηγεία και η κατασκευή δύο άλλων σε Ρωσικά ναυπηγεία, με Γαλλική τεχνική βοήθεια. Η Ιταλία του Μπερλουσκόνι είχε πρωτοστατήσει για την κατασκευή του Νοτίου Ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου South Stream.

Η σημερινή λοιπόν αλλαγή της Γερμανικής πολιτικής έναντι της Ρωσίας από την καγκελάριο Μέρκελ λέει πολλά και για την Γερμανική αλλά και για την Ευρωπαϊκή πολιτική.

Η πολιτική αυτή φωτίζεται ακόμη περισσότερο, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν το τι έγινε ακριβώς στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου και με ποιους μάλιστα συνεργάσθηκαν η Γερμανία, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ. Στην πλατεία Μαϊντάν δεν εκδηλώθηκε απλώς μια λαϊκή αντίδραση και εξέγερση εναντίον ενός αποδεδειγμένα αυταρχικού, ανίκανου και διεφθαρμένου καθεστώτος. Εφαρμόσθηκε επίσης ένα σενάριο ανατροπής του Γιανουκόβιτς, στο οποίο ενεπλάκησαν απροκάλυπτα ξένες δυνάμεις, με φανερή πολιτική υποστήριξη, σε κορυφαίο επίπεδο, στην πλατεία Μαϊντάν και με υπόγεια ανατρεπτική δράση. Η δράση αυτή επιστράτευσε κυνικά ως συμμάχους ακραίες αντι-Ρωσικές ομάδες και κινήματα, όπως τα κινήματα «Σβόμποντα» και «Δεξιός Τομέας». Τα τελευταία διαδηλώνουν απροκάλυπτα τη Ναζιστική τους ιδεολογία και παραπέμπουν τις πολιτικές τους καταβολές στη συνεργασία των Ουκρανών εθνικιστών με τον Χίτλερ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπενθυμίζεται ότι οι Ουκρανοί εθνικιστές είχαν συγκροτήσει τότε Ουκρανική μεραρχία των SS.

Η Ουκρανία όμως δεν είναι οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια χώρα η ιστορία της οποίας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ρωσίας. Είναι επίσης μια χώρα διαιρεμένη μεταξύ του Βορειοδυτικού τμήματός της, που έχει έντονες της επιδράσεις της παρουσίας Δυτικών δυνάμεων μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα και του Νοτιοανατολικού τμήματός της, που έχει πολύ στενές σχέσεις με την Ορθόδοξη Ρωσία. Είναι, τέλος, μια χώρα που βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και έχει τεράστια στρατηγική σημασία γι’ αυτήν. Η Ρωσία δεν μπορεί να δεχθεί ούτε την αποξένωσή της από την Ουκρανία, που είναι ταυτισμένη με την ιστορία και τον πολιτισμό της, ούτε τον έλεγχο της από ξένες και αντι-Ρωσικές δυνάμεις. Το τελευταίο θα έθετε θανάσιμη απειλή στη στρατηγική της ασφάλεια. Με ποια επομένως λογική εμπλέκεται η Ευρωπαϊκή πολιτική, με τον τρόπο που το έκανε, στην Ουκρανία; Ανέμενε ότι δεν θα αντιδρούσε η Ρωσία και ότι θα ανεχόταν την υπαγωγή της Ουκρανίας στη Δυτική επιρροή, με πολιτικούς πρωταγωνιστές στο εσωτερικό τους ζηλωτές των Ουκρανικών Ναζί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου;

Η εσωτερική πολιτική ρήξη για το θέμα της συνδέσεως της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και της εγκαθιδρύσεως ζώνης ελευθέρου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Ουκρανίας είναι προφανώς ένα θέμα, το οποίο διχάζει βαθιά την Ουκρανία. Είναι όμως ένα θέμα που θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο των θεσμών και των δημοκρατικών εκλογών. Είχε συμφωνηθεί, με τη μεσολάβηση των υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας και με τη συναίνεση της Ρωσίας, η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών και ο σχηματισμός μεταβατικής κυβερνήσεως εθνικής ενότητας. Τίθενται επομένως αμείλικτα ερωτήματα για την ακολουθούμενη Ευρωπαϊκή πολιτική. Τίθενται ειδικότερα αμείλικτα ερωτήματα για τη Γερμανική πολιτική και τις Γερμανικές επιδιώξεις στην Ουκρανία. Επιδιώκει η Γερμανία μια νέα Κροατία στην Ουκρανία, καταχρώμενη της δεσπόζουσας θέσεως που κατέκτησε στην Ευρώπη λόγω ευρώ και Ευρωζώνης και εμπνεόμενη από μια νέα αυτοπεποίθηση που της παρέχει η ασφάλεια της Αμερικανικής αιγίδος;

Η καγκελάριος Μέρκελ δημιούργησε ήδη με την Ευρωπαϊκή της πολιτική μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση στην Ευρώπη. Με τη νέα πολιτική, που εκδηλώνει στην Ουκρανία, διακινδυνεύει την αναβίωση του ψυχροπολεμικού κλίματος στην Ευρώπη.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον από μια τέτοια πολιτική και πολύ κακώς έσπευσε ο υπουργός Εξωτερικών να προβεί σε αντι-Ρωσικές δηλώσεις από το Κίεβο. Η Ελλάδα πρέπει να προσέξει επίσης και να μην αποδεχθεί κυρώσεις κατά της Ρωσίας που θα έπλητταν την οικονομία της, τον τουρισμό της και ιδίως την άμυνά της.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ρωσικό πυραυλικό σύστημα Club–K, o φόβος και τρόμος των αεροπλανοφόρων

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, της μεγάλης κυκλοφορίας ρωσικής εφημερίδας «Известия», κατέφθασε στην χερσόνησο της Κριμαίας το πυραυλικό σύστημα Club–K, που αποκαλείται και «δολοφόνος των αεροπλανοφόρων». Η άφιξη των συστοιχιών πυραύλων μαζί με τα παρελκόμενα στοιχεία, κατέφθασαν κάτω από άκρα μυστικότητα, φορτωμένα σε 64 φορτηγά οχήματα τύπου KamAZ χωρίς πινακίδες σε συσκευασία εμπορευματοκιβώτιων μεταφοράς, αναφέρει το δημοσίευμα.

Το πιο πιθανό, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, είναι αυτά τα εμπορευματοκιβώτια να μην είναι τίποτα άλλο από το σύγχρονο ρωσικό πυραυλικό συγκρότημα CLUB-K, ικανά να εξουδετερώσουν αριθμό στόχων, όπως εχθρικές μονάδες και πολεμικά πλοία σε απόσταση έως και 300 χιλιομέτρων. Στους στρατιωτικούς κύκλους, οι πύραυλοι αυτοί αποκαλούνται «δολοφόνοι αεροπλανοφόρων».

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, εάν αναπτυχθούν πλήρως τα εν λόγω πυραυλικά συστήματα CLUB-K στην κριμαϊκή χερσόνησο, τότε στην πραγματικότητα, μέσα σε λίγα λεπτά όλοι οι στόχοι, επίγειοι, ναυτικοί, εναέριοι σε απόσταση 300 χιλιομέτρων μπορούν να καταστραφούν.
Ένα χαρακτηριστικό αυτού του πυραυλικού συστήματος η μοναδική φορητότητα και την απλότητα της συντήρησης του. Το πυραυλικό σύστημα CLUB-K μπορεί να αναπτυχθεί μέσα σε λίγα λεπτά και να δώσει μια καταστροφική δύναμη πυρός είτε πάνω σε εμπορικό πλοίο είτε φορτωμένο σε βαγόνι σιδηρόδρομου είτε σε νταλίκα φορτηγό κινούμενο σε οποιαδήποτε δρόμο.

Επιπλέον, αυτό το ρωσικό συγκρότημα CLUB-K είναι εξοπλισμένο με τον πλέον σύγχρονο σύστημα καθοδήγησης.

Σχόλιο: Η παρουσία και μόνο ενός τέτοιου τύπου συστήματος στην Κριμαία δυστυχώς «κλειδώνει» το σύνολο της Μαύρης θάλασσας και ότι κυκλοφορεί επί αυτής.
Επίσης οι πύραυλοι του αντιαεροπορικού συστήματος «Club-K» είναι τοποθετημένοι όχι μόνο επί τρένων, αλλά και σε πολιτικά πλοία ή μπορεί να είναι μεταμφιεσμένοι ως ένα συνηθισμένο βαγόνι του τρένου. Όσον αφορά την πυρηνική έκδοση του πυραύλου αυτού, κάθε πληροφορία θεωρείται απόρρητη.
Ο πύραυλος CLUB-K μπορεί να καταστρέψει οποιαδήποτε στόχο στο έδαφος, όπως ολόκληρες στρατιωτικές μονάδες, εργοστάσια, στρατηγικές εγκαταστάσεις, κόμβους σιδηροδρομικών δικτύων. Σχεδόν ανυπεράσπιστοι απέναντι σε τέτοιου τύπου συγκροτήματα βρίσκονται οποιαδήποτε πλοία συμπεριλαμβανομένων των αεροπλανοφόρων.





Αποφεύχθηκε διάβημα προς Σαμαρά κατά του υπουργού Εξωτερικών

Προβληματισμός και αναστάτωση επικρατεί τελευταία στις τάξεις των Ελλήνων διπλωματών για την αδράνεια που επιδεικνύει ο υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, στα εθνικά, αλλά και στα διεθνή ζητήματα.
Και μάλιστα, σε μία περίοδο κατά την οποία η χώρα μας θα μπορούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή σκακιέρα.

Χαρακτηριστικά είναι όσα ακούστηκαν πρόσφατα σε δείπνο που παρέθεσαν συνταξιούχοι διπλωμάτες στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλο.

Ο πρώην επικεφαλής του ΥΠ.ΕΞ. έγινε δέκτης έντονων παραπόνων για την τακτική του διαδόχου του και για την εικόνα διάλυσης που επικρατεί σήμερα στην έδρα της ελληνικής διπλωματίας, με εκείνον να μην σχολιάζει τις αιτιάσεις τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κριτική τους επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι ο κ. Βενιζέλος είναι αφοσιωμένος αποκλειστικά σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, όπως στη διάσωση του ΠΑΣΟΚ και στην «προσωπική του πολιτική επιβίωση», έχοντας αφήσει στον «αυτόματο πιλότο» τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής.

«Και όλα αυτά σε μία περίοδο που η Ελλάδα έχει την προεδρία της Ε.Ε. και η κρίση στην Ουκρανία θα μπορούσε να αποτελέσει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αναβάθμιση της χώρας μας με την ανάληψη πρωτοβουλίας εκτόνωσης της κρίσης», σχολιάζει άνθρωπος που γνωρίζει καλά τον χώρο της ελληνικής διπλωματίας.

Αντίστοιχη εικόνα «εγκατάλειψης» παρουσιάζεται και στα εθνικά θέματα, τη στιγμή που έχει ανοίξει εκ νέου το ζήτημα της επίλυσης του Κυπριακού, οι διαπραγματεύσεις για το Σκοπιανό είναι σε εξέλιξη και η Τουρκία βρίσκεται σε διαρκή κρίση, από την οποία ελλοχεύει ο κίνδυνος «εξαγωγής» της στο Αιγαίο.

Σημειώνεται ότι οι παραπάνω εξελίξεις έχουν τεθεί υπόψιν και του Μαξίμου, όπως επίσης ακόμα ένα παρ’ ολίγον «ατύχημα» εις βάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Συγκεκριμένα, όπως μάθαμε, προ ημερών απεφεύχθη κίνηση των εν ενεργεία διπλωματών, οι οποίοι ετοίμαζαν διάβημα κατά του κ. Βενιζέλου προς τον πρωθυπουργό και προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει η χώρα μας από την αδιαφορία και την προχειρότητα που επιδεικνύει σε σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ο κ. Βενιζέλος.

Πηγή «Παραπολιτικά»


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Μελέτης 

Να αντιστρέψει τους όρους του παιγνιδιού, όπου η Μόσχα με όπλο την Ενέργεια έχει εδραιώσει εδώ και δυο δεκαετίες την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης, επιχειρεί η Ουάσιγκτον αλλά προς το παρόν τα όπλα τα οποία επιστρατεύει δείχνουν να είναι άσφαιρα και σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να ανατρέψουν την ντε φάκτο κατάσταση που επιβάλει ο Βλαντιμίρ Πουτιν στην Κριμαία. 

Καμιά καταδίκη της Ρωσικής «επιθετικότητας» και καμιά υπόσχεση «στήριξης» των εταίρων (στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ουκρανίας) δεν μπορεί να είναι αξιόπιστες εάν η Ουάσιγκτον δεν απαντήσει στην πιεστικότερη και ζωτικότερη ανάγκη που αντιμετωπίζουν οι χώρες αυτές και αφορά την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών τους από άλλες, εκτός Ρωσίας πηγές.

Οι απαντήσεις που επιχειρείται να δοθούν είτε αφορούν την εξαγωγή προς τις χώρες αυτές αμερικανικού φυσικού αερίου, είτε προώθηση της εκμετάλλευσης των σχιστολιθικών υδρογονανθράκων σε όλη την Ευρώπη, ή και την  διοχέτευση προς την Ευρώπη νέων κοιτασμάτων όπως εκείνα τα όποια εντοπίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όλα αυτά όμως είναι εναλλακτικές που βρίσκονται στην φάση του …σχεδιασμού, ενώ υπάρχουν σοβαρότατα εμπόδια τόσο για την εξαγωγή αμερικανικού φυσικού αερίου όσο και για την εκμετάλλευση του σχιστολιθικού φυσικού αερίου.

Πάντως στο τέλος του μήνα στην Σύνοδο Ε.Ε. – ΗΠΑ, ο πρόεδρος Ομπαμα αναμένεται να ζητήσει από τους ευρωπαίους να ξεπεράσουν τις αναστολές στο θέμα του σχιστολιθικού αερίου το οποίο θα προταθεί να συμπεριληφθεί και στην Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου μεταξύ ΗΠΑ – Ε.Ε.

Η αγωνία των ΗΠΑ για τις πολιτικές συνέπειες της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από την Ρωσία κορυφώθηκε και με την περιπέτεια της Ουκρανίας η οποία αδύναμη και παντελώς εξαρτημένη από την Μόσχα αφήνει την Κριμαία να διολισθήσει σε μια ντε φάκτο κατάσταση απόσχισης από την κυριαρχία της.

Την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον αποτελεί σχεδόν εμμονή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής η «διαφοροποίηση» των πηγών ενέργειας καθώς όπως αποδείχθηκε και στην κρίση της Γεωργίας αλλά και πρόσφατα με την απροθυμία των ευρωπαίων εταίρων να  συμμετάσχουν στις κυρώσεις εναντίον του Ιράν, η ενεργειακή εξάρτηση από την GAZPROM και δευτερευόντως από την Τεχεράνη δημιουργεί και πολιτική εξάρτηση η οποία επηρεάζει δραματικά τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και συσχετισμούς.

Μετα την αποχώρηση του γνωστού και στην Ελλάδα υφυπουργού εξωτερικών για θέματα Ευρασίας Μάθιου Μπράιζα, ο οποίος έθεσε στις πρώτες θέσεις της ατζέντας των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, την «διαφοροποίηση» των πηγών, από το 2011 στο Στειτ Ντιπάρτμεντ δόθηκε μια ακόμη πιο θεσμική μορφή στον νέο αυτό προσανατολισμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ο πρώην πρέσβης στην Ουκρανία Κάρλος Πασκουάλ ανέλαβε την «Διεύθυνση Ενεργειακών Πηγών», η οποία έχει σαν στόχο να μετατρέψει την ενέργεια  σε γεωπολιτικό  όπλο των ΗΠΑ.

Οι συνθήκες έχουν πλέον αλλάξει και για τις ΗΠΑ, καθώς από πέρυσι ενώ η Ρωσία παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου, οι ΗΠΑ αποκαθήλωσαν την Ρωσία από την πρώτη θέση στην παραγωγή φυσικού αερίου, χάρις κυρίως στο ευρύτατο πρόγραμμα εκμετάλλευσης του σχιστολιθικού φυσικού αερίου, παρά τις πολύ έντονες  αντιδράσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων.

Το  ζήτημα της εξαγωγής όμως φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ δεν είναι τόσο απλό και είναι δεδομένο ότι θα χρειαστεί μερικά χρόνια, με την πρώτη εξαγωγή να τοποθετείται μετα το 2015.

Ο πρώτος μεγάλος σταθμός φόρτωσης φυσικού αερίου κατασκευάζεται τώρα στο Cameron Parish της Λουϊζιάνα και θα έχει δυνατότητα φόρτωσης 3 bcf (δις κυβικών ποδιών) φυσικού αερίου την ημέρα. Το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας μόλις πριν μερικές εβδομάδες έδωσε άδεια για την εξαγωγή 1,7 bcf την ημέρα, ενώ από το 2011 έχει εγκρίνει μόλις 6 άδειες εξαγωγής φυσικού αερίου με 22 ακόμη αιτήσεις να περιμένουν να εξετάσουν.

Στις ΗΠΑ υπάρχει σοβαρότατη διαμάχη για το εάν και υπό ποιες συνθήκες πρέπει να επιτραπεί η εξαγωγή φυσικού αερίου. Κυρίως οι ρεπουμπλικανοί και όσοι συνδέονται με τις πετρελαϊκές εταιρίες προβάλλουν την αύξηση των κερδών των εταιριών, την αύξηση της απασχόλησης, τα έσοδα που θα έχουν οι ΗΠΑ  αλλά και την αύξηση της επιρροής τους εις βάρος της Ρωσίας, με την μετατροπή των ΗΠΑ σε μεγάλη εξαγωγή φυσικού αερίου. Δεν είναι τυχαίο ότι την περασμένη εβδομάδα ο ρεπουμπλικάνος βουλευτής του Τέξας Τεντ Πόε κατέθεσε νομοσχέδιο για να επιτραπεί η εξαγωγή φυσικού αερίου στην Ουκρανία και στις άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Όμως υπάρχει σοβαρός αντίλογος, καθώς η εξαγωγή του φυσικού αερίου θα οδηγήσει στα ύψη τις τιμές στο εσωτερικό των ΗΠΑ που τώρα βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλές τιμές, ενώ συγχρόνως υπάρχουν έντονες ανησυχίες για τις περιβαλλοντικές συνέπειες που θα υπάρξουν  από μια γενικευμένη και άνευ ορίων προσπάθεια εκμετάλλευσης κάθε ίχνους  σχιστολιθικού αερίου, με μακροπρόθεσμες συνέπειες την κατεστράφη των υδάτινων πόρων της Β. Αμερικής.

Στο κεφάλαιο του σχιστολιθικού φυσικού αερίου  ήδη μεγάλες ξένες εταιρίες έχουν μπει στην αγορά της Ευρώπης. Η αμερικανική Halliburton έχει ξεκινήσει γεωτρήσεις για σχιστολιθικό αέριο στην Πολωνία, ενώ αντίστοιχα συμβόλαια υπέγραψε πριν μερικούς μήνες η Shell και η Chevron  στην Ουκρανία.

Η αμερικανική υπηρεσία ενέργειας ΕΙΑ (US Energy Information Agency) υπολογίζει ότι στην Ουκρανία υπάρχουν κοιτάσματα σχιστολιθικού αερίου 42 tcf (τρις κυβικών ποδιών) τα τρίτα μεγαλύτερα στην Ευρώπη μετα την Γαλλία και την Νορβηγία.

Από το 2012 έγινε η πρώτη προσπάθεια για εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου από την κυβέρνηση του Γιανουκοβιτς όμως και η γεωγραφία δεν φαίνεται να ευνοεί την Δύση.

Η Shell η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για το μεγάλο κοίτασμα Yuzivska το οποίο όμως βρίσκεται στην ανατολική περιοχή της χώρας στο Ντονέτσκ. Ενώ αντίθετα το κοίτασμα Olesska που ανέλαβε η Chevron βρίσκεται στην δυτική πλευρά της Ουκρανίας. Όταν άρχιζε αυτή η διαδικασία, το Κίεβο έλπιζε ότι μέχρι το 2030 θα μπορούσε να είναι ενεργειακά αυτάρκης η Ουκρανία, αλλά πιο ψύχραιμες αναλύσεις αναφέρουν ότι η παραγωγή ουκρανικού φυσικού αερίου δεν θα κάλυπτε τελικά περισσότερο από το 10% των σημερινών αναγκών. Η συμφωνία με την Chevron  υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 2013 και προέβλεπε την πρώτη εκμετάλλευση φυσικού αερίου το τέλος του 2014.

Η Πολωνία που είναι η πιο δραστήρια χώρα στο θέμα του σχιστολιθικού αερίου είναι ακόμη στο στάδιο της αναζήτησης κοιτασμάτων και υπολογισμού των περιβαλλοντικών συνεπειών, οι Βαλτικές χώρες που έχουν αρχίσει την αναζήτηση κοιτασμάτων με την Chevron πάντως να παραιτείται του συμβολαίου που είχε συνάψει με την Λιθουανία, η Ρουμανία υπό την πίεση των οικολόγων αποφάσισε να απαγορεύσει την εκμετάλλευση σχιστολιθικών υδρογονανθράκων (όπως έχει κάνει η Γαλλία και η Βουλγαρία) ενώ ακόμη και η Γερμανία ενώ τυπικά δεν έχει απαγορεύσει την εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου ουσιαστικά έχει επιβάλει ένα ντε φάκτο μορατόριουμ.

Η όλο και πιο περιορισμένη Βαντοτάρα επιλογών στρέφει την Ουάσιγκτον και σε άλλες κατευθύνσεις.
Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να λησμονούμε τις αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν στην Ελλάδα και στην Βουλγαρία για να τορπιλισθεί το έργο του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αλλά και η παρέμβαση της Κομισιόν που οδήγησε ουσιαστικά στην ακύρωση της πώλησης της ΔΕΠΑ στην GAZPROM.

Όμως συνδέεται και με πιέσεις που ασκούνται τώρα για αξιοποίηση κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου για να τροφοδοτηθεί η ευρωπαϊκή αγορά μειώνοντας την εξάρτηση από την Μόσχα. Εκτός της Ουκρανίας και των άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, ένας ακόμη σημαντικός σύμμαχος των ΗΠΑ είναι εξαρτημένος ενεργειακά σχεδόν απολύτως από την Ρωσία και το Ιράν και αυτός δεν είναι άλλος από την Τουρκία.

Η σταθερή επιλογή να αποδυναμώσουν με κάθε τρόπο την γεωπολιτική ισχύ της Μόσχας με την εξασφάλιση της διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας για την Ευρώπη, γίνεται πλέον εμμονικη, μετα τις εξελίξεις στην Ουκρανία και στην Κριμαία. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει  η Αθήνα αλλά και η Λευκωσία να λάβουν σοβαρά υπόψη τόση αυτή την εξέλιξη καθώς ο δρόμος της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και των υδρογονανθράκων που βρίσκονται ακόμη κρυμμένοι είτε στην κυπριακή  ΑΟΖ είτε στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης, Αιγύπτου, Κύπρου και Καστελόριζου, δεν θα είναι …ρόδινος.

Πηγή Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ την Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα θα ξεκινήσουν « στρατιωτικές ασκήσεις» και «εκπαίδευση» πάνω από την Μεσόγειο Θάλασσα, ανέφερε ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρωσικού πολεμικού ναυτικού, στο πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ στις 14 Μαρτίου 2014.

Ο Εκπρόσωπος του ρωσικού ναυτικού πλοίαρχος Vadim SERGA, αποκάλυψε ότι η εκπαίδευση θα περιλαμβάνει ασκήσεις τακτικής για τεχνικές μάχης με την εμπλοκή εναέριων στόχων.
Ο ίδιος ανέφερε ότι το ρωσικό αεροπλανοφόρο «ναύαρχος Κουζνέτσοφ» του Βορείου Στόλου συμμετέχει στις ασκήσεις με μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi SU - 33 και ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού πολέμου Kamov Ka - 27.

Ο πλοίαρχος Vadim SERGA αναφέρει ότι οι ασκήσεις αυτές νε μεν δεν αφορούν την ένταση με την Ουκρανία, αλλά διεξάγονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την μελλοντική ανάληψη στρατιωτικής δράσης.

Το κοινοβούλιο της Κριμαίας θα ψηφίσει για να ενσωματωθεί και τυπικά στην Ρωσία σε δημοψήφισμα στις 16 Μαρτίου. Οι κάτοικοι της Κριμαίας θα κληθούν να ψηφίσουν για το αν η δημοκρατία τους θα πρέπει να ενταχθεί στην Ρωσία η να παραμείνει τμήμα της Ουκρανίας.

Η άσκηση έρχεται ακριβώς την χρονική στιγμή που ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ θα συναντηθούν στο Λονδίνο για συνομιλίες της τελευταίας στιγμής πριν από το δημοψήφισμα της Κριμαίας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν ήδη 12 μαχητικά αεροσκάφη F-16 και 300 άτομα προσωπικό στην Πολωνία για την διεξαγωγή αεροπορικής άσκησης για την αντιμετώπιση της κρίσης της Ουκρανίας, ενώ το ΝΑΤΟ έχει αποστείλει αεροσκάφη Awacs [εναέριο σύστημα προειδοποίησης] και αεροσκάφη σε Πολωνία και Ρουμανία, με σκοπό την παρακολούθηση της κατάστασης στα σύνορα με την Ουκρανία, μετά την έγκριση χορηγήθηκε από τους πρεσβευτές των εν λόγω χωρών της συμμαχίας.