Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιαν 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Όπως φαίνεται συνεχίζεται το σήριαλ των «θερμών» επεισοδίων στο ανατολικό Αιγαίο με τους Τούρκους να ανακοινώνουν το ένα μετά το άλλο επεισόδιο επιμένοντας να δημιουργούν συγκρουσιακή ατμόσφαιρα και μάλιστα παραμονές των ελληνικών εκλογών με άγνωστες συνέπειες.

Σύμφωνα με έκτακτο δημοσίευμα τη ιστοσελίδας της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, στα ανοιχτά του Μπόντρουμ και πάλι στην περιοχή των Ιμίων, είχαμε νέα «θερμή» αντιπαράθεση με επίκεντρο πάλι την αλιεία της περιοχής.
Αυτή την φορά όμως είχαμε και μια νέα εξέλιξη. Στο επεισόδιο αυτό ενεπλάκη τούρκικο υποβρύχιο «Ρ 342», θέλοντας με αυτόν τον τρόπο οι Τούρκοι να δώσουν μια καινούργια διάσταση στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.

Όπως αναφέρεται στο τουρκικό δημοσίευμα, σε απόσταση 4,5 μιλίων από την τουρκική ακτή και στην περιοχή των Ιμίων, δύο ελληνικά αλιευτικά εισήρθαν σύμφωνα με τους Τούρκους στα τουρκικά «χωρικά» ύδατα.
Αμέσως σήμανε πάλι συναγερμός στην τουρκική ακτή και αυτή την φορά οι Έλληνες, όπως τονίζουν οι Τούρκοι, αντίκρισαν ξαφνικά από τα βάθη της θάλασσας να αναδύεται ένα τουρκικό υποβρύχιο και να κατευθύνεται κατεπάνω τους για να τους απομακρύνει από τα τουρκικά «χωρικά» ύδατα.

Αμέσως μετά την εμφάνιση του τουρκικού υποβρυχίου, σύμφωνα πάντα με τους Τούρκους, τα δυο ελληνικά αλιευτικά και ενώ το υποβρύχιο τους πλησίασε με επικίνδυνο τρόπο, τράπηκαν σε φυγή με κατεύθυνση την νήσο Κάλυμνο.
Δεν αναφέρθηκε κάποια εμφάνιση πλοίων της ελληνικής ακτοφυλακής για να προστατεύσουν τα ελληνικά αλιευτικά. Το υποβρύχιο ακολούθησε για λίγο τα ελληνικά αλιευτικά και αφού έμεινε επί μιαμιση ώρα στην επίμαχη περιοχή διασφαλιζοντας την τουρική κυριαρχία, τελικά γύρισε πίσω στην βάση του στο Didim (Δίδυμα), της μικρασιατικής ακτής.

Δεν ξέρουμε που το πάνε οι Τούρκοι αλλά τα επικίνδυνα παιχνίδια με την φωτιά στο ανατολικό Αιγαίο συνεχίζονται και κανείς δεν γνωρίζει που θα οδηγήσουν. Και στο τέλος αλήθεια, σε ποιους ανήκει η ευρύτερη περιοχή των Ιμίων και αλήθεια προστατεύονται οι Ελληνες από την τουρκική προκλητικότητα;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Και ο ΓΑΠ στο Παραβάν ΠΑΣΟΚ;

Στο email μου έλαβα σήμερα την παραπάνω φωτογραφία με τον ΓΑΠ να μπερδεύεται στο παραβάν και να επιλέγει το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ.
Η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου είναι: "έξις δευτέρα φύσις".
Η δεύτερη (ακόμη πιο τραβηγμένη) ότι ξαφνικά απέκτησε ηθική και δεν προδίδει το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό.
Μια τρίτη σκέψη, είναι ότι είδε το διαφημιστικό του ΠΑΣΟΚ; "Τελικά τι;" "Τελικά ΠΑΣΟΚ" και λύγισε! Άλλωστε και στο twitter, που αγαπά ο Γιωργάκης κυκλοφορεί από χθες η καμπάνια της ομάδας φίλων του κόμματος #stoparavanPasok, ως ενωτικό κάλεσμα που δεν αποκλείει τους πρώην.

Όλοι όσοι ζήσαμε τον ΓΑΠ από τη διακυβέρνηση του 2009, ξέρουμε ότι μόνο "κατά λάθος" δεν μας έβαλε στο μνημόνιο.
Αν λοιπόν θέλει τώρα να μας ξεγελάσει πάλι με το Κίνημα Σοσιαλιστών Δημοκρατών, δήθεν ότι "άλλαξε ο ΓΑΠ και έβαλε τα ρούχα του ανάποδα", δεν έχει ελπίδες.
Κανείς πλέον δεν εμπιστεύεται τον άνθρωπο που "σήκωσε το πιστόλι από το τραπέζι" και πυροβόλησε μια χώρα.

Αλλά θα μου πείτε από την άλλη, ο πολιτικός ηγέτης που κάνει σαρδάμ ακόμα και με μονοσύλλαβες λέξεις, έχει αν όχι το "ακαταλόγιστο", τουλάχιστον τη... συμπάθεια μας: Ου ΓΑΠ οίδασι τι ποιούσι...
Εμείς πάντως δεν τον εμπιστευόμαστε ξανά!

Γιάννης Φ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Στάθης Διομήδης

Έκανα το λάθος να παρακολουθήσω τη χθεσινή ομιλία του κου Παπανδρέου και πράγματι εξοργίστηκα. Είναι δυνατόν να έχετε τόσο θράσος κε Παπανδρέου; Επειδή φαίνεται ότι έχετε ξεχάσει, θα σας θυμίσω εγώ κάποιες από τις μεγάλες «επιτυχίες» σας κατά τη διάρκεια της καταστροφικής θητείας σας ως Πρωθυπουργού.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Βάλατε την Ελλάδα σε ένα σπιράλ οικονομικού θανάτου. Αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής σας, ήταν χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων πολιτών λόγω ανέχειας. Κατά τη θητεία σας αυξήθηκαν κατά κόρον τα εμφράγματα οι ανακοπές και τα εγκεφαλικά. Εξαιτίας της πολιτικής σας αυξήθηκαν κατά χιλιάδες τα περιστατικά κατάθλιψης και τα ψυχικά νοσήματα. Στείλατε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και στα συσσίτια, αφήνοντας και αρκετούς εξ αυτών άστεγους.

Εσείς υποχρεώσατε να μετανάστευσαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες, νέα μυαλά στο εξωτερικό. Μια γενιά ολόκληρη.

Είστε εσείς εκείνος που γεμίσατε με δάκρυα και αίμα την πλατεία Συντάγματα στις δεκάδες διαδηλώσεις αγανακτισμένων Ελλήνων, στέλνοντας ορδές δυνάμεων καταστολής να ξυλοκοπήσουν βίαια και να ψεκάσουν με χημικά τους πάντες ακόμη και τον Μανώλη Γλέζο και τον Μίκυ Θεοδωράκη.

Βάψατε εμμέσως με αίμα τα χέρια σας κύριε Παπανδρέου. Και παρόλα αυτά είστε αμετανόητος και θρασύς. Και εσείς και οι κηπουροί σας. Αντί να ζητήσετε μια μεγάλη συγνώμη και να μετανοήσετε για την καταστροφή, τη δυστυχία και τον πόνο που φέρατε στην Ελληνική οικογένεια και τον Ελληνικό Λαό έχετε το θράσος, ανερυθρίαστα κιόλας, να δηλώνετε σε όλους τους τόνους ότι τα κάνατε όλα σωστά. Έχετε το θράσος να μας κουνάτε και το δάκτυλο λέγοντας ότι σώσατε τη χώρα με το πρώτο και «θανατηφόρο» μνημόνιο.

Εάν υπήρχε λίγο φιλότιμο κε Παπανδρέου, θα έπρεπε να σκύψετε με σεβασμό και ευλάβεια το κεφάλι σας ζητώντας ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ από όλους εκείνους, που η πολιτική σας και ΜΟΝΟ και οι εντολές που εκτελούσατε, τους άφησε άνεργους, άστεγους, χωρίς ρεύμα, χωρίς ζωή και Ελπίδα. Σε όλους εκείνους που στείλατε βίαια στο θάνατο φυσικό, οικονομικό, οικογενειακό, κοινωνικό. Έργο δικό σας.

Λέτε ότι παραλάβατε τεράστιο χρέος και έλλειμμα από τον κύριο Καραμανλή. Αλλά λέτε τη μισή αλήθεια. Όταν αναλάβατε τα spreads βρίσκονταν στις 134 μονάδες και το επιτόκιο δανεισμού της χώρας πέριξ του 4%. Άρα μπορούσε να προχωρά απρόσκοπτα ο δανεισμός της χώρας. Εσείς όμως προεκλογικά επιλέξατε να συναντηθείτε με το Στρος Καν και το ΔΝΤ για να βάλατε τη χώρα στο μηχανισμό του. Μόλις πήρατε την εξουσία αμέσως ξεκινήσατε τα περί «Τιτανικού», «διεφθαρμένης χώρας και Λαού» και φουσκώσατε εντέχνως το ήδη δυσθεώρητο έλλειμμα ώστε να βάλετε τη χώρα υπό την κηδεμονία σκοτεινών, ύποπτων και αρπακτικών μηχανισμών. Βάλατε τη χώρα στο μνημόνιο κατ’ επιλογή σας. Γνωρίζατε τις δυσκολίες της Εθνικής οικονομίας και επιλέξατε να πείτε ψέματα και να εξαπατήσατε τον Ελληνικό Λαό, κε Παπανδρέου.

Λέτε ότι σας έριξε ο Βενιζέλος και η κοινοβουλευτική του δράκα κατ’ εντολήν των Ευρωπαίων και Γερμανών αξιωματούχων. Λέτε όμως μόνο τη μισή αλήθεια. Ούτε είχατε ψυχή να προχωρήσετε στο δημοψήφισμα ούτε ενημερώσατε τον Ελληνικό Λαό για αυτό το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Βάλατε την ουρά κάτω από τα σκέλια και επιλέξατε να βάλετε στην κυβέρνηση ακόμη και τον Καρατζαφέρη. Κάνατε υπουργούς τον Βορίδη και τον Άδωνη. Ταυτόχρονα με τις επιλογές σας δώσατε μια τρομερή ώθηση στη Χ.Α. με τα γνωστά αποτελέσματα. Έως το Νοέμβριο του 2011 η Χ.Α. «βολόδερνε» γύρω στο 1 με 1,5%. Μέσα σε μερικούς μήνες από εκείνη την περίοδο εκτοξεύτηκε. Είναι δημιούργημα δικό σας και της πολιτικής σας κε Παπανδρέου η Χ.Α.

Είστε εσείς που κάνατε Πρωθυπουργό τον κύριο Σαμαρά και ψηφίσατε όλα τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους. Ναι σε όλα! Ακόμη και τον Δήμα ψηφίσατε για ΠτΔ.

Είστε εσείς εκείνος που με υπουργό οικονομικών τον κύριο Βενιζέλο κατασπαράξατε τα αποθεματικά των ταμείων για να πληρώσετε τους τραπεζίτες να μην υπάρχει υγεία αλλά και η επόμενη γενιά να μην μπορεί να λάβει συντάξεις λόγω της αφαίμαξης.
Σπείρατε καταστροφή κε Παπανδρέου.

Είστε εσείς εκείνος ο οποίος υπογράψατε την αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση που δέσμευε τη χώρα ότι: « ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία λόγω Εθνικής κυριαρχίας».

Είστε εσείς κύριε Παπανδρέου, εσείς και οι βουλευτές σας, οι οποίοι κλείσατε άρον άρον το σκάνδαλο με τη Siemens καλύπτοντας ουσιαστικά το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό σκάνδαλο στην χώρα. Σώζοντας και την εταιρεία αλλά και μέρος του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου που είχε εμπλακεί στα σκοτεινά πάρε δώσε της εταιρείας με το δημόσιο.

Είστε εσείς, ο κος Βενιζέλος και ο κος Παπακωνσταντίνου που «θάψατε» τη λίστα Λαγκάρντ για να μην πληρώσουν φόρους κάποιοι μεγαλόσχημοι…

Είστε εσείς που ξεκινήσατε την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και την αφαίμαξη της ιδιωτικής περιουσίας για χάρη των τραπεζιτών.

Είστε υπόλογος κε Παπανδρέου. Είστε υπόλογος στο Λαό και στην Πατρίδα. Είστε αμετανόητος και προκλητικός κε Παπανδρέου. Και εσείς και οι κηπουροί σας.

Υ.Γ. Και βέβαια όλα αυτά ο κος Παπανδρέου δε θα μπορούσε να τα κάνει μόνος του εάν δεν υπήρχαν 156 πρόθυμοι βουλευτές του να ψηφίζουν τα πάντα στη Βουλή. Συγνώμη δεν έχει ζητήσει κανείς τους…

Πηγή News247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Ο Charles Whibley υποστήριζε ότι η πολιτική είναι επάγγελμα των δευτέρας κατηγορίας (the profession of the second – rate) μυαλών. Και επέμενε ότι οι άνθρωποι του πνεύματος που πολιτεύονται καταλήγουν εκεί κατά λάθος ( «The man of genius stays into it by accident»). Από ατύχημα! (Πηγή : Ζ. Λορεντζάτος, Collectanea, αρ.626). Η επισήμανση του Whibley περιέχει ορισμένη δόση υπερβολής, αλλά σε μεγάλο βαθμό ανομολόγητες αλήθειες.

Στο βιβλίο των Κριτών της Παλαιάς Διαθήκης (Θ, 7-15) ιστορείται ο Ιωάθαμ, ο μόνος διασωθείς από το μακελειό των 70 αδελφών που προκάλεσε ο αιμοσταγής αδερφός τους Αβιμέλεχ. Ο δράστης ήταν φίλαρχος, φιλάργυρος, δημοκόπος, μοχθηρός, προωθούμενος από ποταπούς και θρασείς, τους οποίους μίσθωνε με το ιερό χρήμα του λαού. Οι κάτοικοι όμως της Συχέμ, δηλαδή ο ιουδαϊκός λαός ανακήρυξαν βασιλέα τον δολοφόνο παρά τα κακουργήματά του. Την εγκληματική προτίμηση των Συχεμιτών κατακεραύνωσε ο επιζήσας της σφαγής Ιωάθαμ. Και προέβλεψε ότι η πόλη τους θα καεί από τον δολοφόνο που εξέλεξαν βασιλιά του Ισραήλ, γεγονός που επαληθεύτηκε. Με παραβολικό λόγο υπενθύμισε στον εκλέκτορα λαό τις αλήθειες που, ιδίως σε ώρες εκλογών, αυτός ξεχνά : Τα δέντρα αποφάσισαν να ανακηρύξουν βασιλιά και πρότειναν το υψηλό αξίωμα πρώτα - πρώτα στην ελιά. Αυτή αποποιήθηκε με το αιτιολογικό ότι δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει τους καρπούς της με τους οποίους οι άνθρωποι δοξάζουν τον Θεό και να επιδεικνύεται ως βασίλισσα των άλλων δέντρων. «Πορεύομαι κινείσθαι επί των ξύλων;» ρωτά και αρνείται το ύπατο αξίωμα.

Τότε τα δέντρα στρέφονται προς τη συκιά, αλλά εισπράττουν την ίδια άρνηση. Τέλος απευθύνονται στην άμπελο για να ακούσουν τρίτο «όχι». Ελαία , συκή , άμπελος απέρριψαν τις δελεαστικές προτάσεις να βασιλεύσουν. Οι τρεις κατά συρροήν αρνήσεις των σημαντικών, των καρποφόρων, οδήγησαν τα δέντρα (=το εκλογικό σώμα) να προσφέρουν το «δαχτυλίδι» της εξουσίας στο πιο ασήμαντο φυτό, την μωροφιλόδοξη αγκαθιά. Η ράμνος, όπως ονομάζεται στην ορολογία των Εβδομήκοντα το αγκάθι, ως εψηφισμένη βασίλισσα κάλεσε τους υπηκόους της να την προσκυνήσουν. «Δεύτε υπόστητε εν τη σκιά μου». Και αν δεν το κάνουν, θα τους κάψει η φωτιά της. «Ει μή, εξέλθοι πυρ απ’ εμού»!

O (αδίκως) παρεξηγημένος μακαριστός ιεράρχης Φλωρίνης Αυγουστίνος, οξυδερκής και ασυμβίβαστος επιχειρεί μια συναρπαστική μετάπλαση-αναπαράσταση και παραβολική μεταφορά στα καθ΄ ημάς του παλαιοδιαθηκικού μύθου στο μελέτημά του: «Βασιλεύει το αγκάθι».

Όλα τα δοκίμια του τόμου αντιμάχονται κάθε αυτοκτονιακό finis Greciae.

Ο Γάλλος απεσταλμένος του Κωλέτη στον Μακρυγιάννη του πετάει πως « ένα θα σας βλάψει εσάς, το κεφάλαιο της θρησκείας όπου είναι αυτή η ιδέα σε σας πολύ τυπωμένη». Και η κοφτερή απόκριση του στρατηγού, που αναδεικνύει η ανάλυση του ιεράρχη: «Χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σχηματίζεται κοινωνία ούτε βασίλειον. Και πράγμα τζιβαϊρικόν πολυτίμητο, όπου το βαστήξαμεν εις την τυραγνία του τούρκου δεν το δίνομεν τώρα, ούτε το καταφρονούμεν οι Έλληνες».

Δυστυχώς αυτές οι αλήθειες στις πονηρές ημέρες μας αφήνουν παγερά αδιάφορους τους πολλούς και πρωτίστως όσους φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν. Από την μία ως την άλλην «άκρα»…

Μεθαύριο έχει μείζονα σημασία, το νέο σχήμα εξουσίας να προσγειωθεί ομαλά στην πραγματικότητα, που μόνο ομαλή δεν λογίζεται.

Γνωρίζουμε την πραγματικότητα. Δεν περιμένουμε θαύματα. Αλήθεια θέλουμε, αποφασιστικότητα και τόλμη. Η χώρα είναι δεμένη χειροπόδαρα με τα μνημονιακά δεσμά, οι δανειστές διψούν αίμα. Η απαγκίστρωσή μας από τα δεσμά απαιτεί ηράκλεια βούληση.

Η Ευρώπη παραπαίει. Η δολοφονική τάξη που επιβάλλει με την θηριώδη λιτότητα ο πανγερμανισμός και ο διαρκώς ανδρούμενος τζιχαντισμός, φαινόμενα που εξέθρεψε η ίδια στα παρακμιακά της θερμοκήπια υπονομεύουν την έξοδο από το τέλμα και την ανάπτυξη. Ο Σόιμπλε θα εξακολουθήσει να δρα ανενόχλητος σε ρόλο Μεγάλου Ιεροεξεταστή. Θρυλείται ότι η νέα κατάσταση έχει ήδη εξασφαλίσει ένα modus operandi και viverdi με τους δανειστές και τους πολιτικούς τους εταίρους. Θα φανεί στη πράξη.

Είναι πάντως αναγκαίο να απαλλαγούν πια οι πάντες από το σύνδρομο αριστερά – δεξιά. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης μας το είχε πει εδώ και 30 χρόνια ότι «ο διαχωρισμός αριστερά –δεξιά, τόσο στη Γαλλία όσο και αλλού, δεν αντιστοιχεί ούτε στα μεγάλα προβλήματα του καιρού μας, ούτε σε ριζικά αντίπαλες πολιτικές επιλογές».

Το μείζον ωστόσο πρόβλημά μας ήταν, είναι και θα είναι η εθνική μας ασφάλεια απέναντι στον κλιμακούμενο τουρκικό στρατιωτικό εκβιασμό. Πώς θα αντιμετωπιστεί αυτός από πολιτικούς αν δεν πιστέψουν στην ύπαρξή του και επομένως στην ανάγκη δυναμικής αποτροπής του; Αυτό είναι το μέγα ζητούμενον.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η διεθνής οικονομική ελίτ, που ηγείται της Παγκοσμιοποίησης, απεχθάνεται κυρίως ένα πράγμα. Τον εθνικισμό. Θέλει τα κράτη ανοιχτά, χωρίς εθνικές κυριαρχίες απέναντι στα συμφέροντά της και τις εθνικές κυβερνήσεις υποταγμένες. Είναι όρος επιβίωσης της Παγκοσμιοποίησης και φυσικά των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ελίτ.

Στριμωγμένο φαίνεται λοιπόν το Βερολίνο με τις πρωτοβουλίες της ΕΚΤ. Ο επίμονος γερμανικός εθνικισμός, έχει αρχίσει να δυσαρεστεί τη διεθνή οικονομική ελίτ, η οποία έχει αναθέσει το ρόλο του χωροφύλακα των συμφερόντων της εντός της ΕΕ στη γερμανική κυβέρνηση. Η επιμονή του Βερολίνου να προτάσσει τα γερμανικά συμφέροντα και η βουλιμία του να εξουσιάσει την Ευρώπη, μπορεί να οδηγήσει τη διεθνή ελίτ στο να αποσύρει την εμπιστοσύνη της από την ηγεσία του Βερολίνου στην Ευρωζώνη.

Όσο όμως η ΕΚΤ ακολουθεί τις επιθυμίες της διεθνούς ελίτ και αυτονομείται από τις εντολές της γερμανικής κυβέρνησης, τόσο πιο κοντά φτάνουμε στο «σημείο χωρίς επιστροφή». Δηλαδή στο σημείο όπου η Γερμανία θα πρέπει να αποφασίσει αν θα απολέσει την ηγεσία της Ευρωζώνης ή θα αποχωρήσει από το ευρώ.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γεωστρατηγική και ΣΥΡΙΖΑ - Τρεις λαλούν και δυό χορεύουν!

Τι είναι εθνικό συμφέρον; Αν απευθύνουμε το προηγούμενο ερώτημα προς τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, η απάντηση που θα λάβουμε θα ξεκινήσει με την άρνηση του όρου εθνικού, πριν απορριφθεί στη συνέχεια ολόκληρη η πρόταση ως ιδεολογικά αντίθετη με τις βασικές πολιτικές αρχές της εθνομηδενιστικής αριστεράς. 

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

Συνεπώς αν ερωτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για το πώς θα «προασπίσει» τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στην ΑΟΖ, στα ενεργειακά και τη στρατηγική σημασία των αμυντικοδιπλωματικών σχέσεων με τις ΗΠΑ και ιδιαιτέρως με το Ισραήλ, δεν αμφιβάλλουμε ότι θα λάβουμε απάντηση αλλά ότι μέσω αυτής θα αποτυπωθεί ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο ρίσκο (ανυπαρξία γεωστρατηγικής), το οποίο συνιστά πρωτεύουσα απειλή για την εθνική ασφάλεια (σ.σ. όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε) πολύ μεγαλύτερη από την οικονομική παράμετρο! 

Η έννοια του εθνικού συμφέροντος είναι τόσο ξένη – πολιτικώς μη ορθή – σε ένα ευρύ φάσμα αριστερών στελεχών, τα οποία βρίσκονται ακόμη και στην πυραμίδα της κομματικής ιεραρχίας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να συνδέεται ευθέως με τον εθνικισμό και τον αποκαλούμενο κατ’ αυτούς «ελληνικό ιμπεριαλισμό». Σε όλες τις δημοσιοποιημένες και μη εμφανίσεις και συζητήσεις της εθνομηδενιστικής αριστεράς – και όχι μόνο – επικρατεί η πεποίθηση ότι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εγχώριος εθνικισμός, τον οποίον οφείλουν κατά προτεραιότητα να εξουδετερώσουν.

Μέσα σε αυτό το παραλήρημα ο πατριωτισμός και η υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος στιγματίζονται και δαιμονοποιούνται, ενώ την ίδια στιγμή προτάσσονται «ρηξικέλευθες» λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν ζωτικής σημασίας θέματα, τα οποία άπτονται της ασφάλειας και ναρκοθετούν τη γεωστρατηγική σημασίας του ελληνικού χώρου (σ.σ. Ελλάς και Κύπρος).

Λίγα εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και το ερώτημα που απασχολεί τους βασικούς γεωπολιτικούς παίκτες-δρώντες στο σύμπλοκο της ανατολικής Μεσογείου, αναφορικά με τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, εστιάζεται στο αν μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα τηρήσει περισσότερο ή λιγότερο στρατηγικές δεσμεύσεις και συμφωνίες ή θα αποτελέσει μια «μαύρη τρύπα» στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής.

Το ΓΕΕΘΑ προχώρησε χθες (20/01) στην υπογραφή του νέου προγράμματος (για το 2015) αμυντικής συνεργασίας με το Ισραήλ, στο οποίο περιλαμβάνονται κοινές στρατιωτικές δραστηριότητες σε επίπεδο ασκήσεων και συνεκπαιδεύσεις, επισκέψεις πολεμικών μέσων και συμμετοχή, εμβαθύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη καλά εδραιωμένη συμμαχία, κλειδί για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο.

Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ – πλέον των επί μέρους συνιστωσών – έχει διακηρύξει με τόνο καταγγελτικό ότι θα τερματίσει τη στρατιωτική συνεργασία ενώ θα φέρει στη Βουλή πρόταση για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους. Ακόμη δε περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται απόλυτα ευθυγραμμισμένος με τη γραμμή Ερντογάν-Νταβούτογλου για δυναμική άρση του αποκλεισμού στη λωρίδα της Γάζας, ενώ μέλη του υποστήριξαν την αποστολή νέου στολίσκου. 

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο εθνομηδενισμός των συνιστωσών συμπλέει απόλυτα με την επίσημη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, στοχεύοντας στην αποδόμηση της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ σε μια περίοδο κατά την οποία ο νεοθωμανισμός της Τουρκίας (σ.σ. ο πραγματικός εχθρός της ειρήνης , που με πολύ δυσκολία αναγνωρίζουν ελάχιστοι σώφρονες στην ευρύτερη Αριστερά) βρίσκεται στριμωγμένος στο γεωπολιτικό καναβάτσο.

Κι ενώ η Αθήνα αναβαθμίζεται γεωπολιτικά επιτέλους (!) κατανοώντας και προβάλλοντας τη γεωστρατηγική της θέση, αναδεικνύοντας τη μοναδική της ναυτική γεωγραφία, σχεδιάζοντας την ανάδειξή της σε ενεργειακό κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω του East Med Pipe έναντι του «νεκρού» South Stream, συγκροτώντας τα θαλάσσια «Μακρά Τείχη» μέσω της διασύνδεσης των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως μοχλός γεωστρατηγικής αποσταθεροποίησης.

Όχι μόνο απειλεί να ανατινάξει μια καλά δομημένη αμυντική-διπλωματική-ενεργειακή και εν τέλει οικονομική σχέση με το Ισραήλ, την οποία οι συγκυρίες επέτρεψαν να ανοικοδομήσουμε σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, αλλά προωθεί σχεδιασμούς τέτοιους, οι οποίοι εξυπηρετούν απόλυτα την αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας.

Ο πρόεδρος Ερντογάν και ο εμπνευστής του νεο-οθωμανικού οράματος Νταβούτογλου προσεύχονται στον Αλλάχ να ανέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και να θέσει τέρμα στη συνεργασία με το εβραϊκό κράτος, γεγονός που θα δημιουργήσει στο Τελ Αβίβ σοβαρά προσκόμματα, καθώς η αμυντική συμμαχία με την Αθήνα ήταν λόγω γεωγραφίας, μονόδρομος και για τις δύο χώρες. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελέσει αφετηρία για ακόμη πιο δυσμενείς καταστάσεις, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσιζε την υποστήριξη μιας αποστολής στη Γάζα με τη συμμετοχή και μελών του.

Η σύγκρουση της εθνικής γεωστρατηγικής σχεδίασης με τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται και σε άλλα επίπεδα. Όταν μέλη συνιστωσών αρθρογραφούν κατά της κήρυξης ΑΟΖ και υπερβαίνοντας τις εθνικές κόκκινες γραμμές (σ.σ. τις μόνες κόκκινες που με χαρά αμφισβητούν) τάσσονται με το μέρος της Τουρκίας προτάσσοντας το «διεθνιστικής» έμπνευσης επιχείρημα ότι μια χώρα των 80 εκατομμυρίων δεν μπορεί να αποκλεισθεί από την ανατολική Μεσόγειο, εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι περισσότερο συγκλίνουν με την αποδοχή της εκδοχής του εθνικοσοσιαλιστικού Lebensraum (ζωτικός χώρος) υπέρ της Τουρκίας στο θέμα της ΑΟΖ, καθώς για αυτούς όπως είπαμε η έννοια του εθνικού συμφέροντος είναι απορριπτέα.

Δηλαδή, όχι μόνο υποχωρούν έναντι του νέο-οθωμανικού ιμπεριαλισμού αναγνωρίζοντας ευθέως, χωρίς περιστροφές την ανάγκη συρρικνώσεως της εθνικής θαλάσσιας κυριαρχίας – η οποία στηρίζεται στο δίκαιο της θάλασσας – εισάγοντας την λογική της διανομής των κερδών από το φυσικό αέριο στους λαούς της περιοχής, αλλά αντιθέτως (κάτι που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος, ειδικός και μη) συμπλέουν με την εκπεφρασμένη πολιτική του Ερντογάν για δικαίωμα της Τουρκίας λόγω ακτογραμμής (!) στους υδρογονάθρακες. 

Δηλαδή, ξεκινώντας ιδεολογικά από διαφορετικές αφετηρίες συγκλίνουν στον τελικό στόχο που είναι: Εξοβελισμός της Ελλάδας από την ανατολική Μεσόγειο, συνδιαχείριση της ΑΟΖ, αύξηση της τουρκικής ισχύος! Αν στα προηγούμενα προσθέσουμε και τις απαράδεκτες θέσεις που έχουν λάβει κατά καιρούς στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για θέματα της μειονότητας, καθίσταται πρόδηλο ότι το βράδυ της Κυριακής στο Ak Saray (το Λευκό Παλάτι, προεδρική κατοικία) ο Ερντογάν θα ετοιμάζεται να ανοίξει σαμπάνιες… εάν βέβαια του δοθεί η αφορμή.

Για να λάβει μια απόφαση ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτούνται εσωκομματικές διαδικασίες βάσει καταστατικών αρχών και με τη σύμφωνη γνώμη όλων των συνιστωσών. Εάν σχηματιστεί κυβέρνηση αυτοδύναμη ή συνεργασίας, μετά την 25η Ιανουαρίου ή αναλόγως του εκλογικού αποτελέσματος, αργότερα μετά τις δεύτερες εκλογές, όλα όσα αναφέραμε θα τεθούν επί τάπητος και με διάθεση ρεβανσισμού σε επίπεδο γεωστρατηγικής.

Οι συνιστώσες θα αποτελέσουν το άλλοθι για την επιδιωκόμενη καθεστωτική αλλαγή, η οποία πέραν των οικονομικών θεμάτων είναι πλέον ορατό πως θα οδηγήσουν τη χώρα σε νέα «γεωπολιτικά Δεκεμβριανά».

Όπως και τότε έτσι και σήμερα ορισμένοι δεν μπορούν να κατανοήσουν το μέγεθος και τις προεκτάσεις της σύγκρουσης η οποία εκτυλίσσεται στην περιοχή μας καθώς και πόσο σημαντική είναι η γεωστρατηγική θέση της χώρας μας ως νησίδα σταθερότητας. Ακόμη δε περισσότερο πως οι συμμαχικοί δεσμοί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όχι μόνο δεν μπορούν να αγνοηθούν αλλά είναι απολύτως επικίνδυνο η υπονόμευσή τους.

Η ιστορία μας – ένα άλλο βαθύ χάσμα το οποίο μας χωρίζει από όσους πρεσβεύουν τέτοιες απόψεις – μας διδάσκει πολλά. Εμείς πέραν των Δεκεμβριανών θα επισημάνουμε άλλη μια περίπτωση που μας έρχεται από το παρελθόν. 

Στους ελληνιστικούς χρόνους η Αθήνα αποτέλεσε στρατηγικό σταθερό σύμμαχο της Ρώμης. Η αθηναϊκή δημοκρατία υποστήριξε την θαλασσοκράτειρα και χερσαία δύναμη της εποχής διαβλέποντας με ρεαλισμό το status quo.

Όμως, παρότι οι ελληνικές χώρες και οι πόλεις κράτη είχαν τεθεί υπό την εξουσία της Ρώμης, οι Αθηναίοι παραπλανημένοι από έναν πολιτικό δημαγωγό και φιλόσοφο (!) της εποχής που έγινε τύραννος, τον Αριστίωνα, κήρυξαν τον πόλεμο στη Ρώμη συμμαχώντας με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ κατά τη διάρκεια του Α’ Μιθριδατικού Πολέμου (89-84 π.Χ.)

Ο Αριστίων γέμισε με ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις τους Αθηναίους και τους παρέσυρε στην ολέθρια απόφαση να αμφισβητήσουν την ρωμαϊκή ισχύ 60 χρόνια μετά από την ισοπέδωση της Κορίνθου από τον Μόμμιο… Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό όταν κατέφθασε ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, ο οποίος κατέστρεψε τον Πειραιά και λεηλάτησε την μοναδική μεγάλη ασύλητη πόλη της Ελλάδας, παρότι οι Αθηναίοι μετανόησαν και ζήτησαν να επανορθώσουν. 

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι το διακύβευμα των προσεχών εκλογών είναι τεράστιο, ωστόσο λίγοι εντοπίζουμε και εστιάζουμε στο γεωπολιτικό διακύβευμα, το οποίο ανέκαθεν επέδρασε στην ιστορία μας, διαδραματίζοντας τον αφανή πρωτεύοντα ρόλο, υπεύθυνο και υπαίτιο για όλα τα δεινά αλλά και τις επιτυχίες μας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπος απέναντι στην υπάρχουσα γεωστρατηγική πραγματικότητα, την ανατροπή της οποίας σχεδιάζει βασιζόμενος σε έωλα εθνομηδενιστικά θεωρήματα, καθώς δεν αναγνωρίζει ούτε κατανοεί την πραγμάτευση θεμάτων ισχύος.

Ακόμη δε περισσότερο από την οικονομία, πιστεύει πως η Ελλάδα θα αποτελέσει τον διεθνιστικό παράδεισο της περιοχής, αναγεννώντας επαναστατικές προοπτικές για τον περίγυρο. Αυτό που θα συμβεί θα είναι η μετατροπή της χώρας σε μια γεωπολιτική μαύρη τρύπα. Όμως, για όσους αντιλαμβάνονται τη σημασία των λέξεων, στην γεωπολιτική και ιδιαιτέρως στην γεωστρατηγική οι τρύπες δεν επιτρέπονται

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Υιοθετούν τις τουρκικές θέσεις σε βάρος Αθήνας - Λευκωσίας…

Του Σωτήρη Σιδέρη

Ένα μεγάλο όσο και ετερόκλητο μέτωπο υπέρ των τουρκικών συμφερόντων και κατά της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας συγκροτείται και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα από ισχυρές χώρες και διεθνείς οργανισμούς, προκαλώντας εύλογη ανησυχία στην Αθήνα. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται παράλληλα στον ΟΗΕ, την ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που ετοιμάζει την έκθεσή του για την Τουρκία. Την ίδια ώρα, ωμές πιέσεις και εκβιασμοί ασκούνται στη Λευκωσία προκειμένου να καταστεί όμηρος των τουρκικών απαιτήσεων ως προς τη συνδιαχείριση του φυσικού αερίου, που προφανώς σηματοδοτεί και την ποιότητα της λύσης που επιθυμούν στο πολιτικό πρόβλημα.

Τελευταίο κρούσμα διπλωματικής χυδαιότητας αποτελεί το γεγονός ότι κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, και η επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, δεν ζήτησαν καν από τον Αχμέτ Νταβούτογλου να αποχωρήσει το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» από την κυπριακή ΑΟΖ κατά τις συναντήσεις τους στις 15 και 16 Ιανουαρίου στις Βρυξέλλες. Ανάλογο κλίμα, αρνητικό για την Κυπριακή Δημοκρατία, επικρατεί και στον ΟΗΕ.

Έναντι της Ελλάδας καταγράφεται αδιαφορία ως προς τις ανησυχίες και τα διαβήματα της Αθήνας, καθώς η τουρκική άσκηση υποβρυχίων που εκτυλίσσεται νότια – νοτιοδυτικά της Ρόδου και του Καστελόριζου δημιουργεί συνθήκες αποκλεισμού και του ακριτικού μας νησιού και μιας μεγάλης περιοχής μεταξύ Καστελόριζου και Κύπρου. Πρόκειται για μια εξέλιξη καθ’ όλα παράνομη και επικίνδυνη. Οι κινήσεις της Τουρκίας και η στάση των διεθνών οργανισμών είναι προδήλως αποσταθεροποιητικές. ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία και άλλες χώρες που πρωταγωνιστούν στη διαμόρφωση αυτού του κλίματος θεωρούν, όπως πάντα, ότι η Ελλάδα στο τέλος θα υποχωρήσει και θα διευκολυνθούν τα σχέδιά τους. Αυτή η αντίληψη έχει σχετική σύνδεση με την πραγματικότητα, γι’ αυτό και οι ανησυχίες είναι πολλές. Πόσω μάλλον που πιθανόν μια νέα κυβέρνηση, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, θα κληθεί να διαπραγματευτεί τη δύσκολη κατάσταση.

Στην ΕΕ, παρά την αποστροφή πολλών αξιωματούχων για τον αυταρχισμό, την αντιδημοκρατικότητα, τον μεγαλοϊδεατισμό και τα στοιχεία προσωπολατρίας που καλλιεργεί ο Ερντογάν, συνεχίζεται η πολιτική στήριξης της Άγκυρας τόσο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις όσο και στην πολιτική ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ευρύτερη περιοχή. Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η Τουρκία θεωρείται ιδιαίτερα ανεκτική έναντι του ISIS κι ότι υποδαυλίζει τον εμφύλιο και την επέμβαση στη Συρία.

Επεκτείνουν την πίεση
Στις 2 Ιανουαρίου είχε πραγματοποιηθεί ευρεία σύσκεψη των πολιτικών ηγεσιών των υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών με τη συμμετοχή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, των αρχηγών των τριών Όπλων και της υπηρεσιακής ηγεσίας του ΥΠΕΞ. Στη σύσκεψη αυτή, που προκάλεσε πολλές απορίες, καθώς σπανίζουν τέτοιες συναντήσεις, συζητήθηκαν σενάρια αντίδρασης στα σχέδια της Άγκυρας να προκαλέσει ουσιαστικά ναυτικό αποκλεισμό σε μία μεγάλη περιοχή μεταξύ Καστελλόριζου και Κύπρου.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το ακριτικό μας νησί θα απομονωνόταν πλήρως για λίγα εικοσιτετράωρα, πράγμα αδιανόητο. Επειδή η άσκηση θα συνεχιστεί μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου και οι εξελίξεις στον ΟΗΕ, την ΕΕ και την περιοχή είναι ανησυχητικές, στην Αθήνα, σε ορισμένους κύκλους για την ακρίβεια, επικρατεί έντονη ανησυχία. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε αδύναμη θέση και πολιτικά και διπλωματικά και η νέα κυβέρνηση δεν θα έχει καν αναλάβει καθήκοντα.

Σύμφωνα με μία ανάλυση, η Τουρκία μέσω του «Μπαρμπαρός» αλλά και ο ΟΗΕ μέσω του απαράδεκτου εκπροσώπου του γενικού γραμματέα του Οργανισμού Έσπεν Μπαρθ Άιντε ασκούν πιέσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία, που θα επεκταθούν και στην Ελλάδα, ώστε σταδιακά να επιτευχθεί μία λύση – πακέτο στη συνδιαχείριση του φυσικού αερίου της περιοχής.

Ο ΟΗΕ, όπως είναι ήδη γνωστό, εκβιάζει με το απευθείας εμπόριο μεταξύ Κατεχομένων και ΕΕ, κάτι που μετά από χρόνια θυμήθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη και αποτελεί τμήμα της έκθεσης του γενικού γραμματέα για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Γίνονται έντονες προσπάθειες προκειμένου να αποτραπεί ο εκβιασμός, είναι ωστόσο, προφανές ότι στον ΟΗΕ η ισχύς της Ελλάδας και της Κύπρου είναι σχεδόν μηδενική. Οι ελπίδες εναποτίθενται στη Ρωσία και την Κίνα. Είναι πασιφανές ότι μεταξύ ΟΗΕ και ΕΕ υπάρχει ανοιχτή γραμμή για την άσκηση κοινών πιέσεων προς τη Λευκωσία και την Αθήνα.

Η Άγκυρα έχει αξιοποιήσει με μεγάλη ευελιξία κάθε περίσταση να προωθήσει τα σχέδιά της στην ευρύτερη περιοχή. Και μόνο οργή μπορεί να προκαλεί η στάση της Δύσης έναντι της Τουρκίας, η οποία , παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα και παρά τις ρητορικές επικρίσεις δυτικών αξιωματούχων, προσφέρει τεράστια πολιτικά και διπλωματική στήριξη στην Άγκυρα.

Η φιλοτουρκική ευρωπαϊκή Βαβέλ
Πειθήνιοι Επίτροποι, ασυνάρτητη εξωτερική πολιτική, κινήσεις ύποπτες και ενίοτε κραυγαλέα αντιθεσμικές και φιλοτουρκικές ενέργειες χαρακτηρίζουν την ευρωπαϊκή πολιτική στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, κυρίως έναντι της Άγκυρας. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα με ποια κριτήρια αποφασίζεται και χαράσσεται η ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Ομαδοποιήσεις, διμερείς πολιτικές, ειδικές πολιτικές, όπως της Γερμανίας, και διατλαντικές πολιτικές, όπως οι επιμέρους πολιτικές από τις ΗΠΑ και τις Ευρωπαϊκές χώρες, δίνουν την εικόνα της Βαβέλ χωρίς αρχή και τέλος. Τέλειο σύμπτωμα διπλωματικού χάους αποτελεί η πολιτική της ΕΕ στην κρίση της Ουκρανίας, όπως και η στάση έναντι της Τουρκίας.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η Φεντερίκα Μογκερίνι, επικεφαλής των Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε., δείχνει ανήμπορη να διαχειριστεί τις πολλές επιμέρους πολιτικές της Ένωσης, καθώς τα μέτωπα των κρίσεων αυξάνονται. Εντύπωση προκαλεί όμως το γεγονός ότι η κυρία Μογκερίνι, σύμφωνα πάντα με διπλωματικές πηγές, δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε που να προκαλέσει δυσφορία στο Βερολίνο, την Ουάσιγκτον ή το Λονδίνο, κάτι που είναι ορατό από τις ανούσιες τοποθετήσεις της.

Η στάση της Ε.Ε. έναντι της Τουρκίας γεννά έντονα ερωτήματα. Δεν είναι μόνο η στήριξη σε ένα αντιδημοκρατικό κράτος που ξενίζει -έτσι κι αλλιώς η ΕΕ. έχει στηρίξει και φασιστικά καθεστώτα στο παρελθόν. Εκείνο που προβληματίζει είναι ότι ενίοτε εμφανίζεται αποσταθεροποιημένη μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας κι αυτή η αβεβαιότητα που εκπέμπει διευκολύνει τις απειλές της γείτονος, ενώ ταυτόχρονα απειλεί με αποσταθεροποίηση όλη την περιοχή. Η ΕΕ είναι θετική έναντι της Ελλάδας στα χαρτιά και προβληματική στις πράξεις. Σημειωτέον ότι δεν υπάρχει ούτε υποψία κυρώσεων έναντι της Τουρκίας για τους εποίκους που διαρκώς αυξάνονται στην Κύπρο ή το «Μπαρμπαρός».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να παράγει πολιτική ασφάλειας και σταθερότητας, με τις κινήσεις και με τη γενικότερη στάση της δημιουργεί συνθήκες αποσταθεροποίησης, όπως συνέβη και στην Ουκρανία. Είναι παρανοϊκή η στάση Ευρωπαίων να ζητούν να ανοίξουν κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας – ΕΕ τη στιγμή που η Άγκυρα «εισβάλλει» στην ΑΟΖ της Κύπρου. Υπό το πρίσμα αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει την ένταση της φωνής της εντός της ΕΕ και στον ΟΗΕ, αν θέλει να περιορίσει και να ελέγξει τις εξελίξεις, που μόνο θετικές δεν προοιωνίζονται για τη χώρα.

Σε διπλωματικούς κύκλους προκαλεί, πάντως, πρόσθετη ανησυχία το ενδεχόμενο να υπάρξει εσκεμμένη ενέργεια εις βάρος της Ελλάδας, είτε σε διπλωματικό επίπεδο είτε υπό μορφή στρατιωτικής πίεσης, για να δοκιμαστούν οι αντοχές και οι προσανατολισμοί μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτή είναι η λαϊκή ετυμηγορία. Αυτά είναι, βέβαια, επικίνδυνα πράγματα, ωστόσο σε επικίνδυνο κόσμο ζούμε και οι πρωταγωνιστές του πολιτικού μας συστήματος οφείλουν να είναι έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Εξάλλου, πολλοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήθελαν να ανοίξουν πολλά διαπραγματευτικά κεφάλαια της Τουρκίας, πράγμα, βέβαια, αδύνατον, καθώς οι αποφάσεις αυτές απαιτούν ομοφωνία.

Θράσος Νταβούτογλου
Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η Τουρκία δια του πρωθυπουργού της, Αχμέτ Νταβούτογλου, εμφανίστηκε στη μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι ως παράγοντας που καταπολεμά την τρομοκρατία και τον βίαιο θρησκευτικό φανατισμό. Μόλις όμως ο κ. Νταβούτογλου επέστρεψε στην Άγκυρα, επιτέθηκε από κοινού με τον Ερντογάν στον ευρωπαϊκό φιλελευθερισμό και τα ΜΜΕ, με την κατηγορία ότι προσβάλλουν τους μουσουλμάνους! Μάλιστα, στις δηλώσεις αυτές μίλησε σε συνέδριο του think tank “Friends of Europe”, στις 17 Ιανουαρίου στις Βρυξέλλες, όπου εμφάνισε τη χώρα του ως προστάτιδα δύναμη όλων των μουσουλμάνων.

Στο πλαίσιο του Συνεδρίου ο τούρκος πρωθυπουργός ανέπτυξε την άποψη ότι ο ρατσισμός βρίσκεται σε άνοδο συνεπεία της κρίσης στην Ευρωζώνη, όπως συνέβη και με την κρίση του 1929, που ενέπνευσε τον αντισημιτισμό. Μόνο που, σύμφωνα με τον Αχμέτ Νταβούτογλου, αυτή τη φορά οι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι οι μουσουλμάνοι. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο τούρκος πρωθυπουργός εξομοίωσε το… Ολοκαύτωμα των Εβραίων με τα χιουμοριστικά σκίτσα σε ευρωπαϊκές εφημερίδες και μίλησε για αποδιοπομπαίους τράγους! Για να μην σχολιάσουμε ότι όλα αυτά τα λέει ο πρωθυπουργός της χώρας που έχει διαπράξει γενοκτονίες κατά Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων και Κούρδων.
Απύθμενο θράσος…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 273


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τρία είναι τα βασικά λόμπυ που επηρεάζουν σε αποφασιστικό βαθμό την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, της μοναδικής όπως ισχυρίζονται υπερδύναμης σήμερα στον πλανήτη. Το πρώτο είναι το στρατοκρατικό των πολεμικών βιομηχανιών, το δεύτερο το χρηματιστηριακό - τραπεζιτικό των Σιωνιστών και το τρίτο το αγγλοσαξονικό πετρελαϊκό.
Υπάρχουν βέβαια και πολλά δευτερεύοντα που όμως σχετίζονται περισσότερο με την εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Πολλές φορές τα τρία αυτά λόμπυ έχουν διαφορετικές απόψεις για την εξωτερική πολιτική και σε αυτό το φαινόμενο οφείλεται η συχνά ανεξήγητη και επιπόλαιη για πολλούς στάση των Ηνωμένων Πολιτειών που οδηγεί σε τραγικές στρατηγικές αποτυχίες.

Σε ένα εμπεριστατωμένο και αναλυτικό άρθρο της η ρωσική εφημερίδα Pravda, στις 21 Ιανουαρίου, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Obama's State of the Union: Illusions, exceptionalism, empty promises», επισημάνεται ότι στο προσωπικό περιβάλλον του πρόεδρου των ΗΠΑ οι σύμβουλοι του έχουν διαμορφώσει την άποψη, την οποία επέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο τον Ομπάμα, ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδιμίρ Πούτιν επιδιώκει την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης, μια πρόθεση που χαρακτηρίζεται θανάσιμη για τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες και την παγκόσμια ειρήνη. Η προσάρτηση της Κριμαίας με τον τρόπο με τον οποίο έγινε, προβάλλεται σαν ένα πρώτο σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση και γι’ αυτό θα πρέπει να επιστρατευτεί κάθε δυνατή πίεση, ακόμα και στρατιωτική, για να σταματήσει αυτή η υποτιθέμενη πορεία της Ρωσίας. Το 2016, όπως αναφέρεται στο άρθρο της ρωσικής εφημερίδας, τελειώνει η δεύτερη θητεία του πρόεδρου Ομπάμα και ήδη έχει αρχίσει από τώρα το μεγάλο παιχνίδι της διαδοχής του. Το επίκεντρο αυτού του παιχνιδιού θα παιχτεί παρασκηνιακά στο θέμα της αντιμετώπισης της επεκτατικής πολιτικής της Ρωσίας και οι κύριοι επίδοξοι υποψήφιοι για την προεδρεία, όπως ο κυβερνήτης της Φλώριδας, Τζεμ Μπους, αλλά και η Χίλαρυ Κλίντον, αναμένεται να πλειοδοτήσουν στην αντιρωσική ρητορική.

Σε όλα αυτά πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η στάση της Γερμανίας που υπολογίζεται σε μεγάλο βαθμό από τους διαμορφωτές αυτής της ψυχροπολεμικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ενώ τα δυο πρώτα λόμπυ, δηλαδή το στρατοκρατικό και το πετρελαϊκό είναι υπέρ της ολοκληρωτικής στροφής της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας και συνεπικουρούνται από τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης που έχουν πολλά ψυχολογικά απωθημένα από την εποχή της σοβιετικής κυριαρχίας, το τρίτο λόμπυ, δηλαδή το χρηματιστηριακό - τραπεζιτικό, όσο και αυτό ακούγεται για κάποιους παράδοξο, δεν συμφωνεί με αυτές τις θέσεις. Στην πραγματικότητα τα συμφέροντα της Γερμανίας πλήττονται από τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας και μια περεταίρω σκλήρυνση της στάσης της Γερμανίας που κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεπώς και της Ενωμένης Ευρώπης κατά της Ρωσίας, είναι δυνατό να προκαλέσει ισχυρές οικονομικές αναταράξεις που δεν θα ωφελήσουν κανένα και κυρίως την ευρωπαϊκή οικονομία. Στο σημείο αυτό η Ρωσία θα παίξει "γερό παιχνίδι" με το να επισημαίνει σε κάθε ευκαιρία στους Ευρωπαίους ότι προς το συμφέρον τους είναι να μην συναινέσουν στις όποιες ψυχροπολεμικές κραυγές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Αλλά το ζήτημα σύμφωνα με την Pravda εκτός από αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι, είναι και το τι θα γίνει με τις ίδιες τις ΗΠΑ που έχουν αρχίσει να κλονίζονται καθώς η κοντόφθαλμη πολιτική τις οδηγεί σε πολλαπλά αδιέξοδα.
Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με τις ρωσικές αναλύσεις που δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα, είναι μια χώρα με τεράστιες εσωτερικές συγκρουσιακές αντιθέσεις. Αντιθέσεις θρησκευτικές, φυλετικές (εδώ έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα της εξέγερσης των νέγρων των ΗΠΑ), οικονομικές και όλα αυτά καλύπτονται επιδέξια από μια πρόσκαιρη καταναλωτική ευδαιμονία.
Αυτή όμως η καταναλωτική αυτοκρατορία φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της και αυτό θα έχει σοβαρότατες συνέπειες στις προσπάθειες συνέχισης της αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Αυτό φαίνεται πως κάποιοι έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν στην Ουάσιγκτον και εδώ οφείλεται η τελευταία παρατηρούμενη αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής με την προσέγγιση προς το Ιράν και την μερική αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ σε σχέση με το συριακό, αλλά και με την αντιμετώπιση των Τζιχαντιστών.

Το πρόβλημα όμως με την Ρωσία παραμένει, καθώς τα ψυχολογικά απωθημένα από την εποχή του ψυχρού πολέμου εξακολουθούν να επηρεάζουν τα κέντρα των αποφάσεων στις ΗΠΑ. Αυτό όμως είναι ένα άκρως επικίνδυνο παιχνίδι με την φωτιά, που κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά θα εκραγεί παρασυρόμενο και από το ιδιοτελές μίσος των χωρών της ανατολικής Ευρώπης που λαχταρούν να δουν την Ρωσία κατατεμαχισμένη, την Μόσχα πυρπολημένη και τον Ρώσο πρόεδρο στο... ικρίωμα.
Αυτό το τελευταίο επιθυμούν διακαώς και οι προτεσταντικές σέχτες των ΗΠΑ.

Προς το συμφέρον των ίδιων των ΗΠΑ, όπως τονίζεται στην Μόσχα, είναι να μην ενδώσουν σε αυτές τις υστερικές φιλοπόλεμες κραυγές αλλά και προς το συμφέρον της ίδιας της ανθρωπότητας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πως οι Α. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλής τα κατάφεραν

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Η μέχρι σήμερα λειτουργία της Ελλάδας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίστηκε σε ένα μείγμα πολυτιμότητας και επικινδυνότητας έναντι των ισχυρών χωρών της Δύσης. Παρόμοια στρατηγική θα πρέπει να εφαρμόσει και η επόμενη κυβέρνηση, αν θέλει να εξασφαλίσει τη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Στην πολιτική αντιπαράθεση ενόψει των επερχόμενων κρίσιμων εκλογών κυρίαρχη θέση κατέχει η λεγόμενη «ευρωπαϊκή προοπτική» της Ελλάδας, το ανήκειν στην Ε.Ε. και δι αυτής στα ευρύτερα γεωπολιτικά μεγέθη «Ευρώπη» και «Δύση».

Υποστηρίζεται εντόνως ότι τυχόν «επιθετική» πολιτική από πλευράς της επόμενης κυβέρνησης έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα απειλήσει τη θέση της χώρας μας στην Ευρώπη. Συνακόλουθα, ως ορθή πολιτική για την αποφυγή αυτού του φρικαλέου ενδεχομένου προβάλλεται μια στρατηγική «μη τριβών» με τους εταίρους μας και γενικότερα μία πολιτική «καλού παιδιού», το οποίο «ακούει και υπακούει», όπως θα έλεγαν και οι παλιοί δάσκαλοι.

Όμως η άποψη αυτή αγνοεί, μεταξύ των άλλων και ολόκληρη την ιστορική πορεία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν βασίστηκε στην παθητική ταύτιση με τις επιταγές των ισχυρών, αλλά σε ένα μείγμα πολυτιμότητας και επικινδυνότητας, το οποίο είχε και έντονα συγκρουσιακά στοιχεία.

Η χώρα εισήλθε στην ΕΟΚ γιατί ήταν επίφοβη και πολύτιμη για τη Δύση
Καταρχάς, καλό είναι να θυμηθούμε πως και γιατί μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ. Ως γνωστόν, η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα την 1η Ιανουαρίου του 1981 και κατέστη το δέκατο μέλος της. Παραμένει δε η μοναδική χώρα που εντάχθηκε στην ΕΟΚ/ΕΕ μόνη της και όχι ως μέλος μίας ομάδας χωρών στις διαδοχικές διευρύνσεις.
Σήμερα έχει σχεδόν επικρατήσει η άποψη ότι οι Ευρωπαίοι μας έκαναν ουσιαστικά «χάρη» που μας ενέταξαν στην κλειστή τους λέσχη και πως εν πολλοίς αυτό οφειλόταν στη συμπάθεια που είχε δημιουργηθεί στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για τους Έλληνες λόγω της επταετούς δικτατορίας, από την οποία μόλις είχαν απαλλαγεί.

Πράγματι, σε κάποιο βαθμό η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ έγινε και με κριτήρια την παγίωση της αστικής δημοκρατίας σε αυτή. Αυτό όμως δεν προέκυψε για λόγους συμπάθειας, αλλά για να εξασφαλιστούν κρίσιμα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Δύσης. Συγκεκριμένα, οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες και οι ΗΠΑ αφενός ανησυχούσαν για τυχόν εκ νέου ολίσθηση της Ελλάδας σε κάποιο απολυταρχικό καθεστώς, αφετέρου φοβούνταν την επικράτηση σε αυτή μίας αντιδυτικής Αριστεράς. Ένα στρατιωτικό καθεστώς θα μπορούσε να πυροδοτήσει αντίστοιχες καταστάσεις στη δοκιμαζόμενη από τεράστιες εσωτερικές συγκρούσεις Ιταλία, απορρυθμίζοντας ολόκληρη την πολιτική λειτουργία της Ευρώπης. Αντιστοίχως, η επικράτηση της πανίσχυρης τότε εθνοκεντρικής – αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς (η οποία εκφραζόταν και από το ΠΑΣΟΚ) θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ΝΑΤΟ και στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο φιλοσοβιετικό Κίνημα των Αδεσμεύτων, προκαλώντας επικίνδυνο κενό στην συνοχή της στρατιωτικής και πολιτικής δομής της Δύσης, αφήνοντας την Τουρκία ακάλυπτη και διασπώντας την επικοινωνία με τη Μέση Ανατολή δια της Ανατολικής Μεσογείου. Επιπροσθέτως, η Ελλάδα ήταν το πάτημα της Δύσης στην ελεγχόμενη από κομμουνιστικά καθεστώτα Χερσόνησο των Βαλκανίων και έπρεπε να διατηρηθεί ως τέτοιο.

Απαιτούνταν, λοιπόν, να δημιουργηθεί άμεσα ένας άλλος πυλώνας ο οποίος θα εξασφάλιζε την συμμετοχή της Ελλάδας στους δυτικούς θεσμούς και δεν θα είχε σχέση με το δαιμονοποιημένο στη συνείδηση του ελληνικού λαού ΝΑΤΟ. Έτσι προέκυψε η «ευρωπαϊκή προοπτική» της χώρας μας, η είσοδος του ευρωπαϊκού χρήματος και το δέλεαρ για τον μέσο Έλληνα να μετατραπεί από μισο-Ευρωπαίος Βαλκάνιος σε «πλήρη» και «κανονικό» Ευρωπαίο.

Επιπλέον, η Ελλάδα κατείχε φυσικούς πόρους μεγάλης σημασίας για την Ευρωπαϊκή βιομηχανία. Μεταξύ αυτών, αλουμίνιο, νικέλιο και χρώμιο. Τα μεγαλύτερα κοιτάσματα νικελίου και χρωμίου βρίσκονταν σε χώρες εκτός του δυτικού ελέγχου, ενώ το χρώμιο ήταν κρίσιμης σημασίας για τους χάλυβες που χρησιμοποιούσε η γερμανική βιομηχανία εργαλειομηχανών.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ όχι γιατί ήταν «ήσυχη» και «πειθαρχημένη», αλλά επειδή ήταν πολύτιμη αλλά και επικίνδυνη για την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Σε μεγάλο δε βαθμό, ήταν πολύτιμη ακριβώς επειδή ήταν και επικίνδυνη.

Η… απείθαρχη πολιτική της «Αλλαγής»
Αυτός ο συνδυασμός επικινδυνότητας και πολυτιμότητας έναντι της Δύσης συνεχίστηκε να εφαρμόζεται και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80 από τις πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Ενέργειες μη συμμόρφωσης έναντι της κοινής γραμμής ΕΟΚ – ΝΑΤΟ – ΗΠΑ από πλευράς Ανδρέα Παπανδρέου -όπως ήταν η άρνηση της καταδίκης για την κατάρριψη του κορεατικού τζάμπο τζετ από μαχητικό της Σοβιετικής Αεροπορίας την 1η Σεπτεμβρίου 1983, η επίσκεψη στον δικτάτορα της Πολωνίας Γιαρουζέλσκι, οι στενές σχέσεις με την Ίντιρα Γκάντι, τον Καντάφι, τον Άσαντ και μία σειρά από άλλους- αποτέλεσαν ισχυρά χαρτιά για την ελληνική πολιτική στο εσωτερικό της ΕΟΚ. Μεταξύ των άλλων, εξασφάλισαν τη συμμετοχή της Ελλάδας στα περιβόητα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα που είχαν προκύψει ενόψει της εισόδου της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Κι αυτό γιατί η συγκρουσιακή πολιτική στα εξωτερικά ζητήματα καθιστούσε ιδιαίτερα πειστικές τις απειλές του Ανδρέα Παπανδρέου ότι σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν τα ελληνικά αιτήματα τότε και η ίδια η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ, κατά συνέπεια και σε ολόκληρη την αρχιτεκτονική ασφάλεια της Δύσης, θα τίθετο υπό αίρεση. Σχετική αναφορά μπορεί κάποιος να βρει και στην ογκώδη μελέτη του Tony Judt. Η Ευρώπη μετά τον πόλεμο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Έτσι εισήλθε το ευρωπαϊκό χρήμα στην Ελλάδα και όχι γιατί είμαστε ευθυγραμμισμένοι με τις επιταγές των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον ή του Βερολίνου. Τώρα τι ακριβώς απέγινε αυτό το χρήμα, αν εξυπηρέτησε, έστω και στο ελάχιστο, τα συμφέροντα του ελληνικού λαού ή ακόμη και της ελληνικής αστικής τάξης σε βάθος χρόνου, είναι μία άλλη, ιδιαίτερα πονεμένη ιστορία, που δεν είναι δυνατόν να εξεταστεί στα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου.

Θα πρέπει ακόμη να επισημανθεί ότι η συγκρουσιακή – συνεργατική πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου καθίστατο ακόμη πιο σοβαρή και επίφοβη γιατί πατούσε σε μία πολιτική ανοιγμάτων προς χώρες εκτός Δύσης που είχε κάνει και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στις πρώτες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις.

Και προκύπτει το αδυσώπητο ερώτημα πως ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατάφερναν να κάνουν πολυπολική πολιτική μέσα σε ένα διπολικό διεθνές σύστημα επ’ ωφελεία της λειτουργίας της Ελλάδας μέσα στον δυτικό κόσμο και πως σήμερα, σε έναν πολυπολικό κόσμο, κάθε κουβέντα για πολυπολιτική ελληνική πολιτική αντιμετωπίζεται με χαρακτηρισμούς του τύπου «ανεδαφική», «ουτοπική», «επικίνδυνη» και όλα τα συναφή…

Επίσης θα πρέπει να επισημανθεί ότι η πολιτική ανοιγμάτων σε χώρες εκτός Δύσης δεν ενίσχυσε μόνο την επικινδυνότητα, αλλά και την πολυτιμότητα της Ελλάδας για τη γεωπολιτική λειτουργία της Ευρώπης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η μεσολάβηση του Ανδρέα Παπανδρέου μεταξύ Γαλλίας και Λιβύης έτσι ώστε να τερματιστεί ο πόλεμος στο Τσαντ, με τη σχετική συμφωνία μεταξύ Μουαμάρ Καντάφι και Φρανσουά Μιτεράν να υπογράφεται στην Ελούντα της Κρήτης το Νοέμβριο του 1984.

Ακόμη και η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη έγινε και με γεωπολιτικά κριτήρια, ένα εκ των οποίων ήταν η εξασφάλιση της λειτουργίας της χώρας μας ως προπύργιου της Δύσης στα διαλυμένα Βαλκάνια τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του ’90.

Εν κατακλείδι, η συνδυαστική πολιτική πολυτιμότητας και επικινδυνότητας ήταν για την Ελλάδα το κλειδί της μέχρι πρότινος επιτυχημένης συμμετοχής της στην Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση και παρόμοια στρατηγική θα πρέπει να αναπτύξει εκ νέου αν θέλει να εξασφαλίσει το ευρωπαϊκό της μέλλον –όχι να ακολουθήσει πολιτική «υπάκουου παιδιού». Φυσικά, για να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται η αναβάθμιση της συζήτησης με τους εταίρους μας στα συνολικότερα γεωστρατηγικά ζητήματα και όχι ο εγκλωβισμός στο επίπεδο της οικονομίας.

Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 273


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι κοινωνικές πλειοψηφίες που οικοδομούνται γύρω από το αίτημα να φύγει μια κυβέρνηση είναι ανομοιογενείς και πολιτικά εύθραυστες

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ελάχιστοι πλέον αμφιβάλλουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής. Δεν είναι τόσο ότι αυτοί που θα ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμμεριστεί τις θέσεις του. Θα τολμούσαμε να υποθέσουμε ότι πάρα πολλοί ούτε καν τις έχουν διαβάσει.
Η σοβαρότατη αιτία της εκλογικής ενίσχυσης του μέχρι σήμερα κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή τα όσα λέει ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι πρωτίστως η σφοδρότατη επιθυμία του ελληνικού λαού να απαλλαγεί από την απερχόμενη κυβέρνηση και τη μνημονιακή πολιτική της. Αυτό το αίσθημα έχει κυριαρχήσει πλέον σε ολόκληρη τη χώρα, έχει επικρατήσει καθολικά.
Υπ' αυτό το πρίσμα είναι αδύνατον για τη ΝΔ -πόσω μάλλον για το πλήρως καταρρεύσαν ΠΑΣΟΚ- να αλλάξει την πορεία των γεγονότων που οδηγούν σε μια διαρκώς διευρυνόμενης έκτασης εκλογική της ήττα. Ο πολιτικός οδοστρωτήρας της απαλλαγής ισοπεδώνει τα πάντα. Στο Μέγαρο Μαξίμου το έχουν πλήρως αντιληφθεί αυτό και το έχουν υποχρεωτικά αποδεχτεί. Εχουν καταλάβει δηλαδή ότι ο κόσμος δεν ακούει τίποτα από αυτά που λένε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, θέλει μόνο να απομακρυνθεί από την εξουσία αυτή η κυβέρνηση.
Μόνο αφότου ικανοποιηθεί αυτός ο πόθος του λαού θα ξαναρχίσει ο κόσμος να σκέπτεται και να ζητάει συγκεκριμένα πράγματα. Ευνόητο είναι πως, όταν κυριαρχεί η επιθυμία για απαλλαγή από μια κυβέρνηση, οι κοινωνικές πλειοψηφίες που σχηματίζονται γύρω από το αίτημα αυτό είναι ανομοιογενείς και ως εκ τούτου εύθραυστες πολιτικά.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ που θα διαδεχθεί την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα το διαπιστώσει οπωσδήποτε αυτό, ενδεχομένως με επώδυνο τρόπο, όταν θα αρχίσει να ασκεί εξουσία. Περί αυτού όμως θα έχουμε τον χρόνο να συζητήσουμε στο μέλλον. Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε έχει και μια πρόσθετη ιδιομορφία. Όταν σε μια πενταετία ένα κόμμα του 5% γίνεται κόμμα του 35%, η έλλειψη ομοιογένειας είναι εξ ορισμού το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ κατά κανέναν τρόπο δεν είναι οι συνιστώσες του και οι σε κεφαλαιώδη θέματα διαφορετικές απόψεις τους.

Όχι, δεν είναι αυτό το πρόβλημά του. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, αντιθέτως, είναι οι... ψηφοφόροι του! Η μνημονιακή εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας οδήγησε σε μαζική συρροή ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με εντελώς διαφορετικά κίνητρα ο καθένας, επειδή ήταν η μόνη ορατή εναλλακτική λύση στη συμφορά των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και των Αντώνη Σαμαρά - Βαγγέλη Βενιζέλου.
Το πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ όταν φτιάξει κυβέρνηση είναι πως στον κόσμο αρκεί να δημιουργηθεί αρχικά το συναίσθημα ότι σταμάτησε η ατελείωτη κατρακύλα. Δεν προσδοκά αυτή τη στιγμή ο λαός ούτε αριστερή πολιτική της κυβέρνησης, ούτε επιστροφή στο 2009. Σε πρώτη φάση, αρκεί να προκληθεί ένα αίσθημα ανακούφισης. Να μην πληρώσει ο κοσμάκης ΕΝΦΙΑ το 2015, να νομοθετηθεί το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ για κάθε φορολογούμενο, να πάρουν οι συνταξιούχοι την 13η σύνταξη, να ξαναγίνει 751 ευρώ ο κατώτατος μισθός, να αποκατασταθούν οι εργασιακές σχέσεις.

Θα ήταν παρανοϊκό να χαρακτηριστούν μέτρα σαν αυτά «αριστερή πολιτική». Αστική πολιτική συνιστούν - και μάλιστα αστική πολιτική πολύ υποδεέστερη από εκείνη του κράτους της Δεξιάς επί Κώστα Καραμανλή! Αστική πολιτική άσκησε και ο Κώστας Καραμανλής, αστική πολιτική άσκησαν και οι Σαμαράς - Βενιζέλος ή ο Γιώργος Παπανδρέου, πριν από αυτούς. Μόνο που συγκρινόμενες μεταξύ τους αυτές οι δύο αστικές πολιτικές, είναι η μέρα με τη νύχτα! Οι συνθήκες άλλαξαν, θα πει κανείς. Εχει δίκιο, οι συνθήκες άλλαξαν στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της ΕΕ, καθώς οι Γερμανοί επελαύνουν στην Ευρώπη και με όπλο το ευρώ κατακτούν τη Γηραία Ηπειρο.

Οι συνθήκες όντως άλλαξαν στην Ευρωζώνη, αλλά ήταν μονόδρομος αυτή η πανάθλια μνημονιακή πολιτική; Ναι, απάντησαν οι Σαμαράς και Βενιζέλος - γι' αυτό ο λαός θα τους στείλει την Κυριακή εκτός εξουσίας. Οχι, απαντά ο Αλέξης Τσίπρας και ο λαός τον στέλνει στα ουράνια, περιμένοντας να αποδείξει εμπράκτως ότι οι ελπίδες που γέννησαν τα λόγια του μπορούν να αλλάξουν την κυβερνητική πολιτική, πάντα μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Τον ευνοούν οι χαμηλές προσδοκίες του κόσμου, αλλά ο χρόνος που θα έχει στη διάθεσή του για να πείσει τους Ελληνες ότι αυτός αλλάζει τα πράγματα θα είναι πολύ σύντομος.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Παραδεχόμαστε πως δεν μας εκπλήξατε καθόλου!
Αυτόν ακριβώς τον βόθρο και τον βόρβορο που περιμέναμε ως προεκλογικό σας αγώνα, αυτόν ακριβώς μας προσφέρατε!

Σας μένουν τρεις μέρες να προσπαθήσετε για το χειρότερο.
Ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσετε τον εαυτό σας σε αισχρότητα και βρωμιά, αλλά είμαστε σίγουροι πως θα τα καταφέρετε.

Η ό,ποια τυχόν ''αρνητική'' σημερινή απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σχετικά με την αγορά κρατικών ομολόγων, θα βαραίνει εξ ολοκλήρου την κυβέρνησή σας και τα πεπραγμένα σας.

Γνωρίζουμε ότι ως γνήσιοι πολιτικοί απατεώνες θα προσπαθήσετε να μετακυλίσετε το βάρος στις πρόωρες εκλογές, στους αντιπάλους, στον καιρό, στον ανάδρομο Ερμή και πάει λέγοντας.

Όμως όλη η αποτυχία και η δυστυχία ανήκει σε σας!

Αυτό που αποφύγατε σαν τον διάολο το λιβάνι να πείτε σε όλη την προεκλογική περίοδο, και το ρίξατε στην τρομοκρατία και καταστροφολογία, είναι η αλήθεια των πεπραγμένων σας.

Και τί πεπραγμένα!

Επιδιώξατε να συμμαζέψετε το χρέος και να ικανοποιήσετε τους δανειστές-τοκογλύφους, όχι με αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό του κράτους και της διοίκησης (οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές γαι τις οποίες σας εγκαλούν συνέχεια τρόϊκα και Ε.Ε.), αλλά μειώνοντας το εισόδημα των εργαζομένων από 30% έως 60%, αυξάνοντας την φορολογία, φορολογώντας και ξαναφορολογώντας τα ίδια πράγματα, κατάσχοντας έμμεσα με χαράτσια την ακίνητη περιουσία και τελικά εξοντώνοντας μιά ολόκληρη τάξη, την μεσαία, αυτήν που εσείς ονομάζετε ''νοικοκυραίους'' και αυτούς που κυρίως σήμερα προσπαθείτε να τρομοκρατήσετε. 

Προσπαθώντας να μην θίξετε το πελατειακό σας κράτος και τους πλούσιους σπόνσορές σας αρνηθήκατε κάθε δομική, αλλαγή του συστήματος.

Ξύπνησαν όμως οι σκλάβοι, Αντωνάκηηη, που λέει και η κυρία Κοκοβίκου, και ο κατεστραμένος και απελπισμένος δεν φοβάται πιά.

Προτιμάει να διακινδυνεύσει τις ψεύτικες απειλές σας, προκειμένου να σας στείλει στον διάολο, να σας τιμωρήσει για την καταστροφή του, που ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΤΕ!

Σας το είπαμε και άλλες φορές: όσο μας απειλείτε, τόσο μας πεισμώνετε!

Τελείωσες! Τελειώσατε! 

Κάνε ό,τι θες τις επόμενες τρεις μέρες!

Κλείσε τις τράπεζες!
Πέτα τα ΑΤΜ στην θάλασσα!
Βάλε φωτιά ως άλλος Νέρων κι αγνάντευε απ΄την βεράντα του Μαξίμου! 

ΑΛΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ!

Η οργή, το μίσος, αλλά και η ελπίδα μας θα είναι εκεί την Κυριακή και θα σας περιμένουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η απόβαση των Τούρκων στην δεύτερη Ίμια το βραδύ της 30 προς την 31 Ιανουαρίου του 1996, καθόρισε τη έκβαση της μεγάλης κρίσης των δυο βραχονησίδων. Το μεγάλο ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι «πως» και «ποιος» έριξε εκείνο το βράδυ στο Εθνικό Συμβούλιο της Τουρκίας που συνεδρίαζε με μεγάλη αγωνία και άγχος για την έκβαση της κρίσης, την «πληροφορία» ότι η δεύτερη βραχονησίδα ήταν εγκληματικά αφύλακτη από ελληνικής πλευράς.

Η πατρότητα της ιδέας να καταληφθεί η δεύτερη βραχονησίδα το βράδυ της κρίσης των Ίμια, που είχε φέρει τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου, είχε γίνει αντικείμενο δημόσιας διαμάχης στην Τουρκία. Σύμφωνα με το Taner Baytok, σύμβουλο τότε του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών και μέλος τότε της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσων της Τουρκίας και προσωπικός φίλος του τότε αρχηγού του Επιτελείου Ναυτικού της Τουρκίας, Ναυάρχου Güven Erkaya, η ιδέα κατάληψης της βραχονησίδας ήταν του Erkaya. Το Ιανουάριο όμως του 2004 ήρθε στο προσκήνιο ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών, Inal Batu, να αμφισβητήσει αυτή την άποψη και να υποστηρίξει την δική του θέση, ότι η ιδέα ήταν καθαρά δική του και ότι με δική του πρωτοβουλία… αποφεύχθηκε ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Ο Batu σε δηλώσεις που έκανε στις 20/1/2004 στην εφημερίδα Hürriyet, τονίζει με απόλυτο τρόπο ότι η ιδέα της κατάληψης της δεύτερης Ίμια στην κρίση τον Ιανουαρίου του 1996 ήταν καθαρά δική του. «Έχω υπηρετήσει», ανέφερε ο Batu, «38 χρόνια στο υπουργείο Εξωτερικών και ποτέ δεν διεκδίκησα επαίνους για τις υπηρεσίες μου. Αλλά στην προκείμενη περίπτωση είμαι υποχρεωμένος να αποκαταστήσω την αλήθεια. Για πρώτη φορά ο Erkaya είχε ισχυριστεί στη εκπομπή του Ali Birand, «Η 32η Μέρα», στις 31 Ιανουαρίου 1998, ότι η απόβαση των Τούρκων κομάντος στο δεύτερο νησί ήταν δική του ιδέα και στη συνέχεια ήρθε ο πρώην πρέσβης Taner Baytok που ήταν προσωπικός φίλος του Erkaya, για να υποστηρίξει αυτή την άποψη. Δεν είναι όμως έτσι η αλήθεια».

Εκείνο το βράδυ, όπως διηγείται ο Batu, είχαμε μαραθώνια σύσκεψη στην Άγκυρα. Η πρωθυπουργός είχε εξαντλήσει την υπομονή της και επέμενε πως εκείνη η σημαία έπρεπε να φύγει από τα «Κάρντακ» και ο ελληνικός στρατός να αποχωρήσει.
Όλη η συζήτηση περιστρέφονταν με μεγάλη αγωνία στο πως ο τουρκικός στρατός θα έδιωχνε τους Έλληνες από την βραχονησίδα που είχαν καταλάβει. Τότε μου "παρουσιάστηκε" από τις υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών η εικόνα ότι τα Ίμια δεν ήταν μια, αλλά δύο βραχονησίδες. Αμέσως αντιλήφθηκα ότι υπήρχε και η εναλλακτική λύση να γίνει απόβαση όχι στην πρώτη βραχονησίδα, που θα προκαλούσε αναπόφευκτη σύγκρουση, αλλά στην δεύτερη που ήταν αφύλακτη,(;;). Ζήτησα συγνώμη από την πρωθυπουργό και της παρουσίασα αμέσως αυτή την άποψη. Τότε οι παριστάμενοι έδειξαν πως είναι ευχαριστημένοι και η Çiller δήλωσε πως η ιδέα του Batu είναι μια καλή διέξοδο από την κρίση!!!

Ο Batu αντικρούει την άποψη του Baytok που παρουσιάστηκε και στο βιβλίο του Erkaya για το βράδυ ης κρίσης των Ίμια, ότι η ιδέα της απόβασης ήταν του ναύαρχου Erkaya. Σύμφωνα με τους Baytok και Erkaya, «Όλοι γνώριζαν καθώς ανέτειλε ο ήλιος την επόμενη μέρα ότι η ιδέα της επιτυχής επιχείρησης των Τούρκων κομάντος να καταλάβουν την δεύτερη βραχονησίδα ήταν δική μου (του Erkaya) και αυτή απέτρεψε την πολεμική σύγκρουση».

Πάντως ο Erkaya (απεβίωσε τελείως «ξαφνικά» στις 24 Ιουνίου του 2000), είχε έρθει πάλι στο προσκήνιο στις 4 Απριλίου 2000 (δηλαδή λίγες μέρες πριν πεθάνει), όταν απόστρατος πλέον και μόνιμος σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης για θέματα θαλάσσης, επέδωσε τότε στον πρωθυπουργό Bülent Ecevit ένα σχέδιο προτάσεων μιας ομάδας εμπειρογνωμόνων υπό την καθοδήγηση του, από τέσσερις σελίδες για τα προβλήματα του Αιγαίου.
Το σχέδιο αυτό στην αρχή χαρακτηρίστηκε από τα τουρκικά ΜΜΕ σαν «μυστικό σχέδιο», αλλά γρήγορα «διέρρευσε» στον τουρκικό τύπο. ‘Όπως έγινε γνωστό το κυριότερο σημείο του σχεδίου ήταν η πρόταση για την διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά της Στρατιάς του Αιγαίου, με τις γνωστές τουρκικές αξιώσεις για το Αιγαίο. Ο Güven Erkaya είχε προτείνει την απομάκρυνση της Στρατιάς του Αιγαίου από τις τουρκικές ακτές της Μικράς Ασίας, με την αντίστοιχη αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Μόλις όμως έγινε τότε γνωστό το σχέδιο του Erkaya ήρθε αμέσως η αντίδραση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, που με γραπτή του ανακοίνωση έκανε σαφές ότι δεν υπήρχε κανένα ζήτημα απομάκρυνσης της Στρατιάς του Αιγαίου στο εσωτερικό, όπως πρότεινε ο Erkaya και έτσι δεν τίθεται κανένα θέμα διαπραγμάτευσης της.
Το περίεργο σε όλα αυτά, είναι πως η εφημερίδα Milliyet αποκάλυψε πως για το σχέδιο αυτό είχε ενημερωθεί, πριν δημοσιευθεί, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, Hüseyin Kivrikoğlu και μάλιστα όπως αναφέρθηκε από την τουρκική εφημερίδα ο αρχιστράτηγος αντιμετώπισε κατ’ αρχήν θετικά τις προτάσεις του Erkaya.
Φυσικά αυτή η «πονηρή» ιδέα δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή από ελληνικής πλευράς γιατί απλούστατα οι Τούρκοι θα είχαν αμείωτη την δυνατότητα να κινητοποιήσουν αμέσως τις στρατιωτικές τους δυνάμεις που θα είχαν υποχωρήσει λίγα χιλιόμετρα στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, ενώ τα ελληνικά νησιά θα ήταν στην ουσία ανυπεράσπιστα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Αν και πραγματικό αποτέλεσμα στις εκλογές υπάρχει μόνον μετά από το λεπτό που κλείνουν οι κάλπες, εν προκειμένω συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό: οι πάντες συμφωνούν ότι η κυβέρνηση την Κυριακή θα πέσει. Και θα πέσει με κρότο.

Δυστυχώς για την ίδια, η κυβέρνηση, όπως φαίνεται, μόλις τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται και το «τι» και, κυρίως, το «γιατί» αυτών των εκλογών. Όμως, τώρα πια είναι πλέον πολύ αργά. Και το χειρότερο είναι ότι παρά τα όσα θέλει να πιστεύει σχετικά με τα αίτια της πτώσης της, αυτή ήρθε απ’ έξω κι όχι από μέσα.

Το πρακτορείο Reuters ανέλυσε χθες το πώς οι δανειστές, και ουσιαστικά το Βερολίνο, έριξαν την κυβέρνηση Σαμαρά από το Παρίσι και μετά, όταν το Μέγαρο Μαξίμου αποφάσισε να παίξει τη χώρα στα ζάρια, παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός κατηγορεί τους αντιπάλους του ως εθνικά επικίνδυνους να κάνουν κάτι τέτοιο, το οποίο όμως ο ίδιος έκανε λέγοντας μονομερώς ότι θα διώξει το ΔΝΤ από την Ελλάδα πρόωρα, προδήλως για να έχει κάτι να λέει στα μπαλκόνια εν όψει πιθανών εκλογών.

Εκτοτε, και με αποκορύφωμα την πολύ σκληρή αντίδραση των αγορών σε αυτή τη στάση αλλά και το μοιραίο ταξίδι Σαμαρά στο Βερολίνο, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της πτώσης της κυβέρνησης, όπως η παρούσα στήλη είχε πολύ έντονα και πολλές φορές γράψει από εκείνες τις ημέρες της τεχνητής ακόμα τότε ευεξίας, δυστυχώς για να δικαιωθεί με εκκωφαντικό τρόπο όταν ξέσπασε το κακό – μακάρι να είχε συμβεί το αντίθετο…

Κατόπιν όλων αυτών, η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε εκλογές χωρίς να έχει στα χέρια της την πολυπόθητη γι αυτήν συμφωνία του Δεκεμβρίου και οδηγήθηκε ως διπλά αναξιόπιστη: και προς τα έξω, καθώς πάλι πήγε να γελάσει ουσιαστικά τους εταίρους της την ώρα που ομνύει σε αυτούς, αλλά και προς τα μέσα, καθώς πήγε να στήσει μια δήθεν πρόωρη απαλλαγή της Ελλάδας από το υπάρχον σχήμα χωρίς να έχει συμφωνήσει κάτι τέτοιο.

Την ίδια στιγμή, η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ έδωσε χθες τη χαριστική βολή κατά της πολιτικής του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης στην οποία, δυστυχώς, εξακολουθεί να εμμένει η κυβέρνηση, με το Βερολίνο σιωπηρά να σιγοντάρει: η Λαγκάρντ είπε ότι δεν είναι νομικά εφικτή η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά και ότι το Ταμείο θα συνεργαστεί με την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές της Κυριακής.

Λίγες ημέρες πριν, στην πορεία κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας στο Παρίσι, η καγκελάριος Μέρκελ ούτε που πλησίασε τον Αντώνη Σαμαρά.

Η εποχή με τα φιλιά και τις αγάπες, η εποχή του τραγικού για την Ελλάδα πρωθυπουργικού «Ουδείς αναμάρτητος» που ακούστηκε ως θλιβερή δημόσια απολογία στο Βερολίνο, είχε πλέον οριστικά και αμετάκλητα παρέλθει…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου