Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Οκτ 2016


Όταν Αμερικανός πανεπιστημιακός και (πρώην) αναλυτής του Πενταγώνου γράφει σε άρθρο του στο NewsWeek ότι επίκειται η δολοφονία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το Global Research με τη σειρά του τη «βλέπει» αυτή να γίνεται στο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με θεωρίες συνωμοσίας.

Παράλληλα φαίνεται ότι η Δύση «κοιτά» να αντικαταστήσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Σχέδιο που υπήρχε και πριν αλλά το πρόλαβε ο «σουλτάνος».

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου έγινε πρωθυπουργός της Τουρκίας στις 29 Αυγούστου 2014 και παράλληλα ανέλαβε και τη θέση του προέδρου του κυβερνώντος ισλαμιστικού κόμματος της Τουρκίας, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).
Στις 5 Μαΐου 2015 ο Αχμέτ Νταβούτογλου ανακοίνωσε την παραίτησή του από πρόεδρος του κόμματος και δρομολογήθηκε η αποχώρησή του και από την πρωθυπουργία της χώρας.

Στις 22 Μαΐου 2016 εκλέχτηκε νέος πρόεδρος του κόμματος ο Μπιναλί Γιλντιρίμ και στις 24 Αυγούστου ο Νταβούτογλου παρέδωσε στον Γιλντιρίμ και την πρωθυπουργία της χώρας.

Ένα μήνα μετά, στα τέλη Ιουνίου 2016, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (δίχως τον Νταβούτογλου στα πόδια του) ζήτησε τη συγγνώμη που περίμενε ο Βλάντιμιρ Πούτιν για την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού πάνω από τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας στις 24 Νοεμβρίου 2015 και στις 29 Ιουνίου Πούτιν και Ερντογάν τα είπαν και τηλεφωνικώς.

Η εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας συνδέθηκε από πολλούς με το αποτυχημένο πραξικόπημα που εκδηλώθηκε στην Τουρκία το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016. Δηλαδή ως μια ένοπλη προσπάθεια για να παραμείνει η Τουρκία στη Δύση και να μην τα «βρει» με το «αφεντικό» του Κρεμλίνου.

Όπως έγινε γνωστό σχεδόν αμέσως μετά, ο Ερντογάν προειδοποιήθηκε για το πραξικόπημα από τους Ρώσους, διαρροή που δεν διαψεύστηκε και ενίσχυσε τη ρητορική περί αμερικανοκίνητου πραξικοπήματος.

Τον Αύγουστο ο Ερντογάν επισκέφθηκε τη Ρωσία, όπου συνάντησε τον Πούτιν και τον Οκτώβριο ο Πούτιν ανταπέδωσε με επίσκεψη την Άγκυρα.

Ο Ερντογάν φρόντισε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα να χρεώσει στους «γκιουλενιστές», δηλαδή στους οπαδούς του αυτοεξόριστου ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν που η Τουρκία κατηγορεί ως τον ενορχηστρωτή του πραξικοπήματος, την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού.

«Κακοί γκιουλενιστές πιλότοι έριξαν το ρωσικό βομβαρδιστικό για να καταστρέψουν τις σχέσεις μας με τη Ρωσία», ισχυρίστηκε ο Ερντογάν.
Εδώ όμως όλοι «ξεχνάνε» ποιος παραδέχτηκε ότι έδωσε τη διαταγή για την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου είχε παραδεχτεί ότι εκείνος ήταν που διέταξε την κατάρριψη του ρωσικού SU-24 από τα τουρκικά F-16.
Άρα για ποιους «κακούς γκιουλενιστές» μιλάει ο Ερντογάν;

Εκτός εάν ο (φιλοδυτικός) Νταβούτογλου ήταν μέρος της συνωμοσίας ανατροπής του Ερντογάν, ο «σουλτάνος» το πληροφορήθηκε, τον «καθάρισε» με συνοπτικές διαδικασίες από πρωθυπουργό δίχως όμως να τον διώξει, λόγω της δημοφιλίας του, προχώρησε στη συνέχεια τάχιστα (μέσα σε ένα μήνα) την εξομάλυνση των σχέσεών του με τη Μόσχα, προκάλεσε την εκδήλωση του πραξικοπήματος μόλις δύο εβδομάδες μετά τη συγγνώμη στον Πούτιν και αφού το πραξικόπημα απέτυχε τώρα προχωρά προς την υλοποίηση του νεο-οθωμανικού του ονείρου.

Όσο περνάει ο καιρός και κάποια πράγματα «ξεκαθαρίζουν» είναι πλέον αρκετοί εκείνοι που διατυπώνουν δημόσια την υποψία ότι το πραξικόπημα, αφού ξεφορτωνόταν τον Ερντογάν, θα παρέδιδε την εξουσία στον αμέσως καλύτερο, δηλαδή στον «μετριοπαθή» ισλαμιστή και φιλοδυτικό Νταβούτογλου.

Ο Ερντογάν είχε αντιληφθεί ότι οι Αμερικανοί δεν τον ήθελαν άλλο στα πόδια τους και ετοίμαζαν την αντικατάστασή του.
Και γιατί να τον θέλουν; Έχει σηκώσει κεφάλι, παριστάνει την υπερδύναμη στην περιοχή, ακολουθεί δική του εξωτερική πολιτική σε Συρία και Ιράκ που συγκρούεται με τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον όταν δεν τους καταστρέφει.

Ο Ερντογάν θέλει να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μια περιοχή που θεωρείται μέρος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Καμία αυτοκρατορία δεν παραχωρεί τα σκήπτρα της σε άλλη, εκτός εάν είναι τελειωμένη. Οι ΗΠΑ μόνο τελειωμένοι δεν αισθάνονται.

Αντιλαμβανόμενος λοιπόν ότι έρχεται το τέλος του και υποκινούμενος από ισχυρό ένστικτο επιβίωσης, ο «σουλτάνος» στράφηκε προς τη Ρωσία για να «ταράξει» τις ισορροπίες και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε το φλερτ με τη Ρωσία για να εισβάλει στη Συρία στις 24 Αυγούστου δίχως αμερικανικές αντιστάσεις, καταφέρνοντας έτσι να προκαλέσει σύγχυση στη Μέση Ανατολή και να ανατρέψει τόσο τους ρωσικούς όσο και τους αμερικανικούς σχεδιασμούς και μοιρασιές.

Γιατί ο Ερντογάν, με την εισβολή του στη Συρία, έχει εισέλθει «σφήνα» ανάμεσα στην αμερικανική και ρωσική μοιρασιά, κάτι που δεν αρέσει ούτε στους Αμερικανούς ούτε στους Ρώσους, αλλά παράλληλα «υποκρίνονται» και οι δύο τους «συμμάχους» με τον Ερντογάν, χρησιμοποιώντας τον ως πιόνι στη δική τους κόντρα κι ο Ερντογάν κινείται ως ένα πιόνι που αγωνιά να τερματίσει στη σκακιέρα, δηλαδή στο Χαλέπι, για να ανακηρυχτεί βασίλισσα.

Κατά βάθος Αμερικανοί και Ρώσοι σκέφτονται ότι θα ήταν ιδανικό ένα στρατιωτικό βατερλό για τον Ερντογάν στη Συρία. Έτσι θα τον ξεφορτώνονταν αμφότεροι δίχως να μπουν στη δύσκολη θέση να τον βομβαρδίσουν και να προκληθεί περιφερειακός πόλεμος.

Στο πώς θα λυθεί το «πρόβλημα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν» ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του Μάικλ Ρούμπιν (Michael Rubin).
Με άρθρο του στο Newsweek στις 24 Μαρτίου 2016, ο Μάικλ Ρούμπιν αναρωτιόταν «προφητικά» πότε θα εκδηλωθεί πραξικόπημα για την ανατροπή Ερντογάν και μάλιστα εξηγούσε και τους λόγους [διαβάστε εδώ].

Στις 15 Οκτωβρίου 2016, με νέο του άρθρο [διαβάστε εδώ], προέβλεψε ότι θα γίνει σύντομα και νέο πραξικόπημα στην Τουρκία και αυτή τη φορά ο Ερντογάν θα πεθάνει. Για την ακρίβεια γράφει στο άρθρο του ότι ο Ερντογάν είναι ήδη νεκρός.
Υπάρχουν πληροφορίες που λένε ότι ένα νέο πραξικόπημα αναμένεται να εκδηλωθεί στην Τουρκία το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου 2016.

Οι πληροφορίες αυτές, που δημοσιεύονται και στο Global Research, υποστηρίζουν ότι αυτή τη φορά όλα θα ξεκινήσουν με τη δολοφονία του Ερντογάν. Πρώτα θα τον σκοτώσουν και μετά θα ακολουθήσουν τα υπόλοιπα.
Στο Global Research αναφέρεται επίσης ότι οι Αμερικανοί είναι αναστατωμένοι με την επιθετικότητα του Ερντογάν προς τους Κούρδους της Συρίας.

Ο Ερντογάν θέλει να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας, που διαδέχτηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ οι Αμερικανοί προτιμούν να τη διαλύσουν και να δημιουργήσουν ένα μεγάλο Κουρδιστάν στην περιοχή ενώνοντας τα κουρδικά εδάφη της Τουρκίας, του Ιράκ και της Συρίας.

Και ο Νταβούτογλου βρίσκεται πάντα στην αναμονή, προς το παρόν ανέπαφος, να αναλάβει να διαχειριστεί τη νέα Τουρκία μετά τον Ερντογάν. Εάν θα υπάρχει κάτι που θα θυμίζει την Τουρκία που ξέρουμε μετά τον Ερντογάν. Βεβαίως όλα αυτά επειδή ανακοινώνονται μπορεί και να «καίγονται». Ίσως πάλι όχι. Ποιος ξέρει… Το μέλλον θα δείξει.

Σενάριο εμφυλίου πολέμου και ουσιαστικά τριχοτόμησης της Τουρκίας

Σενάριο εμφυλίου πολέμου και ουσιαστικά τριχοτόμησης της Τουρκίας αναφέρει ο αμφιλεγόμενος Ισραηλινός συγγραφέας και δημοσιογράφος, Ισραέλ Σαμίρ, σε άρθρο του στο The Unz Review.
Οι Αμερικανοί είναι ανάστατοι με τη συμπεριφορά του Ερντογάν προς τους Κούρδους της Συρίας, γράφει ο Σαμίρ.

Ο Τούρκος πρόεδρος νοιάζεται να διατηρήσει την Τουρκία, το κράτος διάδοχο της απέραντης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
ακέραια, ενώ οι Αμερικανοί προτιμούν να διαλύσουν την Τουρκία εντελώς, και να δημιουργήσουν ένα Μεγάλο Κουρδιστάν από τις κυρίως κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, του Ιράκ και της Συρίας.

Οι Αμερικανοί θα ήθελαν οι Κούρδοι της Συρίας να ενώσουν τους θύλακές τους [ανατολικά και δυτικά του Ευφράτη], αλλά ο Ερντογάν δεν συμφωνεί και για την ακρίβεια σταμάτησε την προέλασή τους.

Και συνεχίζει ο Σαμίρ: Τώρα η μάχη της Μοσούλης είναι ένα νέο σημείο διαφωνίας. Η Τουρκία, λέει ο Ερντογάν, έχει ορισμένα δικαιώματα στη Μοσούλη.
Η πόλη και η περιοχή της καταλήφθηκαν παράνομα από τους Βρετανούς, λένε οι Τούρκοι.
Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ διστακτικά συμφώνησε να δοθεί η Μοσούλη στο Ιράκ μόνο το 1926, πολύ μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923.

Τώρα ο Ερντογάν λέει ότι σκοπός τους είναι η Μοσούλη να παρθεί από το Ισλαμικό Κράτος και να μεταφερθεί στους Κούρδους.
Οι κάτοικοι της Μοσούλης απέχουν πολύ από το να χαίρονται με την προοπτική να περάσουν στους Κούρδους ή σε μια κυρίως σιτική κυβέρνηση στη Βαγδάτη.

Στις μάχες για τη Μοσούλη και το Χαλέπι, στις μάχες μεταξύ των κουρδικών θυλάκων στη Συρία, ο Ερντογάν πηγαίνει κόντρα στη θέληση των ΗΠΑ.

Το πρόβλημα είναι, συνεχίζει ο Σαμίρ, ότι δεν υπάρχουν πολλοί σημαντικοί Τούρκοι ηγέτες που είναι έτοιμοι να εναντιωθούν στην Ουάσιγκτον.

Η κεμαλική αντιπολίτευση και οι γκιουλενικές δυνάμεις προτιμούν να αποδέχονται την αμερικανική γραμμή, περισσότερο ή λιγότερο.

Εάν ο Ερντογάν χάσει σε μια αναμέτρηση εξουσίας, η Τουρκία πιθανώς να καταρρεύσει μέσα σε έναν εμφύλιο πόλεμο: μεταξύ Τούρκων και Κούρδων, μεταξύ των διάφορων μουσουλμανικών κινημάτων και των κεμαλικών.

«Αυτός ήταν ο στόχος του πραξικοπήματος του Ιουλίου, όπως μου είπε ο Αλί Μουσταφά Μπαλμπάι, ρεπουμπλικανός βουλευτής», καταλήγει ο Σαμίρ.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όλοι γνωρίζουμε πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μια απελπιστική οικονομική (κυρίως) κατάσταση. Τα τελευταία έξι χρόνια βρίσκεται υπό εποπτεία από τους "δανειστές" και η πολιτική που ακολουθείται είναι -αποδεδειγμένη εκ των πραγμάτων- καταστροφική στον απόλυτο βαθμό. Οι κυβερνώντες, μάλιστα, επιμένουν να εφαρμόζουν την "διατεταγμένη" οικονομική πολιτική, ενώ τα ΜΜΕ και τα διάφορα έμμισθα παπαγαλάκια τους (και στο διαδίκτυο) επιμένουν πως αυτή η πορεία (προς την καταστροφή και την υποτέλεια για δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια) είναι μονόδρομος, αν θέλουμε να ξεπεράσουμε την κρίση... Κι ενώ οι παντός είδους "ειδικοί" των τηλεπαραθύρων ή εξαρτώμενων (βλ. δάνεια σε τράπεζες) φυλλάδων επιμένουν στο "δόγμα του μνημονίου", υπάρχει μια σειρά από ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά...
- Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
- Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο..... 188% του ΑΕΠ της.
- Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα; Ή τα δανείζουν χωρίς να τα έχουν;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Ξέρουμε, πως μετά από όλα αυτά θα εμφανιστούν οι γνωστοί - άγνωστοι γυρολόγοι του διαδικτύου, γνώστες των πάντων και κυρίως των οικονομικών, για να μας πούνε πως όλα αυτά είναι φαντασίες και πως οδηγούν σε αυταπάτες τον ελληνικό λαό...
Ας μας απαντήσουν τότε ΠΟΤΕ θα τελειώσει το μαρτύριο της Ελλάδας, σε ποια καταάσταση θα βρίσκεται η χώρα και οι πολίτες όταν πέσουν οι "τίτλοι τέλους" και γιατί συνεχίζουμε να επιμένουμε σε μια διατεταγμένη πορεία που μας καταστρέφει (κυριολεκτικά);


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Άποψη, και κατατίθεται για να κριθεί. H χώρα μας επιτροπεύεται ταπεινωτικά (αλλά δικαιολογημένα), μπορούμε ωστόσο να εκφραζόμαστε, ακόμα, χωρίς λογοκρισία.

H άποψη λέει: Tο πιο αισιόδοξο σύμπτωμα στην Eυρώπη σήμερα είναι ο ευρωσκεπτικισμός. Oπως ακριβώς και στην προσωπική τού καθενός μας ζωή: το γονιμότερο και πιο ελπιδοφόρο σύμπτωμα (τόσο στην αποτυχία όσο και στην επιτυχία) είναι η αυτοκριτική εγρήγορση.

Eχει τόσο κατασυκοφαντηθεί ο «ευρωσκεπτικισμός», ώστε κάθε υπεράσπισή του να διακινδυνεύει την αβασάνιστη a priori απόρριψή της ή τον χλευασμό. Mας έχουν μεθοδικά βομβαρδίσει με τη μικρονοϊκή ρετσινιά ότι ευρωσκεπτικισμός σημαίνει εθνικιστικός επαρχιωτισμός, ακροδεξιά ξενοφοβία, φασιστοειδής πατριδοκαπηλία. H ευτέλεια των κακόβουλων χαρακτηρισμών φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι ο ευρωσκεπτικισμός για κάποιους πανίσχυρους συνασπισμούς συμφερόντων.

O συνεπέστερος και διαυγέστερος ορισμός του «ευρωσκεπτικισμού» συνοψίστηκε, από τη δεκαετία κιόλας του ’70, στον τίτλο κύριου άρθρου της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde»: «Nαι στην ενωμένη Eυρώπη, όχι στην ευρωμαρμελάδα». Που σημαίνει: Θέλουμε τη συνεργασία και σύμπραξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κρατών, θέλουμε τη θεσμική κατασφάλιση ειρηνικής συνύπαρξης, σχεδιασμένο συντονισμό παραγωγής και διακίνησης αγαθών, θέλουμε κοινά ερευνητικά και επιχειρησιακά προγράμματα για την ισορροπημένη (συγκλίνουσα) ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Oμως, αυτά όλα, ποτέ σε βάρος των ιδιαιτεροτήτων κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας, ποτέ με θυσία ή αλλοίωση των θεσμικών μορφωμάτων κάθε εθνικής ιδιοπροσωπίας, ποτέ ισοπεδώνοντας ιστορικές συνειδήσεις, νοο-τροπίες, συλλογικούς χαρακτήρες.

Yπήρχε στην Eυρώπη εκτίμηση, συχνά και θαυμασμός, για το κατόρθωμα των «τέκνων» της Eυρώπης (πληθυσμικών ομάδων από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη) που μετανάστευσαν στον «Nέο Kόσμο» (Aμερική) και έστησαν εκεί μια καινούργια κρατική υπόσταση (HΠA) γεννώντας, η πανσπερμία των εποίκων, μιαν εκπληκτική και πρωτόγνωρη στην Iστορία πολυφυλετική «εθνική» συνοχή. Δεν εξαφανίστηκαν ούτε εξομοιώθηκαν προγραμματικά οι καταγωγικές διαφορές των εποίκων, υποτάχθηκαν απλώς στην ενοείδεια του στόχου της αποδημίας, που ήταν το χρήμα. Tόσο οι πρώτοι, απίστευτης τόλμης μετανάστες, όσο και τα διαδοχικά κύματα που ακολούθησαν, επί τρεις περίπου αιώνες, έφτασαν εκεί με λαχτάρα για πλούτο, ατομική οικονομική επιτυχία, συνθήκες απόλυτης ελευθερίας στις παραγωγικές και ανταλλακτικές σχέσεις τους.

Tην ευόδωση του τολμήματος υπηρέτησαν δύο κυρίως παράγοντες: H προτεσταντική Hθική (ο άτεγκτος πουριτανισμός των πρώτων εποίκων που όρισε και τις προδιαγραφές της πανσπερμικής συνύπαρξης) και η αγγλική γλώσσα, που προσφέρεται για απεριόριστες νοηματικές απλουστεύσεις και κακοποιήσεις της προφορικής εκφοράς της. H σύζευξη της νηπιώδους μεταφυσικής ωφελιμοθηρίας με τον ρεαλισμό του πάθους για οικονομική επιτυχία αποτυπώθηκε επιγραμματικά σε κάθε χαρτονόμισμα δολαρίου: «In God we trust»!

Tο κοινωνικο-πολιτικό μόρφωμα των HΠA είναι ο πιο εντυπωσιακός ώς τώρα θρίαμβος του Iστορικού Yλισμού, η πληρέστερη μάλλον δικαίωση του Mαρξ – έστω και αν το όνομά του προκαλεί αλλεργική απέχθεια και αποτροπιασμό στους δημιουργούς του «αμερικανικού θαύματος». Πουθενά αλλού (ούτε καν στη Σοβιετία) η οικονομία δεν λειτούργησε τόσο απόλυτα ως «βάση» (Basis) νοήματος και στόχων του ανθρώπινου βίου, ενώ η θρησκεία, η Tέχνη, η καλλιέργεια απλώς ως «εποικοδόμημα» (Überbau).

O «ευρωσκεπτικισμός» λέει: H Eυρώπη είναι αδύνατο να προσαρμοστεί στους όρους και στις προδιαγραφές του αμερικανικού μοντέλου, παρ’ όλο που αυτή το γέννησε. Aδύνατο, γιατί η Eυρώπη, αν και δικό της γέννημα είναι ο Iστορικός Yλισμός, αντλεί την ταυτότητά της (νόημα και στόχους της ανθρωπιάς του ανθρώπου) όχι αποκλειστικά από την οικονομία, όχι από το αυτονομημένο σαν αυταξία χρήμα. Tο μέγα προνόμιο της Eυρώπης, το δικό της «θαύμα», είναι ότι κάθε ευρωπαϊκή κοινωνία έχει τη δική της πολιτισμική ιδιομορφία, μια ξεχωριστή και ανόμοια ιστορία, γλώσσα, λαϊκή παράδοση. Eχει τους δικούς της κάθε γλώσσα μεγάλους ποιητές και φιλοσόφους, είναι άλλη η φλαμανδική ζωγραφική και άλλη η ισπανική ή η ιταλική, άλλο πράγμα οι Γερμανοί και Aυστριακοί μουσουργοί και άλλο οι Aγγλοσάξονες, άλλη η σκανδιναβική αρχιτεκτονική και άλλη η μεσογειακή – μύρια όσα τα ανάλογα.

Oι πρώτοι χαρισματικοί οραματιστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, Σουμάν, Mονέ, Aντενάουερ, Σπάακ, Nτε Γκάσπερι, ώς τον τελευταίο των μεγάλων Zακ Nτελόρ, σίγουρα έβλεπαν στην οικονομική συνεργασία και συνανάπτυξη μια καίρια προϋπόθεση ειρήνης, σταθερότητας, προόδου των ευρωπαϊκών κοινωνιών – αλλά δεν μοιάζει να απολυτοποίησαν ποτέ τον ιστορικο-υλιστικό παράγοντα. H ριζική μετάλλαξη της E.E. συντελέστηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, όταν η ιερή λέξη «ελευθερία» εγκλωβίστηκε αποκλειστικά στον μονόδρομο της ασυδοσίας των κερδοσκόπων, σε παγκόσμια κλίμακα.

Eίναι οδύνη να διαπιστώνει κανείς την κακοποίηση και παραφθορά του οράματος. Tις τύχες και το μέλλον των ευρωπαϊκών κοινωνιών, τον ιστορικό δυναμισμό του πολιτισμού της Eυρώπης, να τα διαχειρίζεται μια υπαλληλία με μάλλον αδιευκρίνιστη προέλευση, πάντως όχι με λαϊκή εντολή, σε ρόλο διεκπεραιωτή εντολών από τα αδιαφανή κέντρα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Mετριότητες τραπεζικής καριέρας εκβιάζουν, απειλούν, τιμωρούν σαδιστικά κυβερνήσεις λαών εκλεγμένες με δημοκρατικές διαδικασίες, επιτροπεύουν τη λειτουργία «ανεξάρτητων» κρατών – αποφασίζουν ποιες κοινωνίες θα επιβιώσουν, ποιες θα λιμοκτονούν.

H «ποινή» που οι νικητές του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέβαλαν στη Γερμανία, για να τιθασεύσουν τη μόνιμη επιθετικότητα των κατακτητικών της ορέξεων, ήταν η απαγόρευση επανεξοπλισμού της. Kαι η ποινή αποδείχθηκε μπούμερανγκ: Aπαλλαγμένη η Γερμανία από το οικονομικό πελώριο βάρος των εξοπλισμών, αναδείχθηκε βιομηχανική υπερδύναμη υποτάσσοντας τις οικονομίες όλων των ευρωπαϊκών κρατών – πειθαρχεί στα θελήματά της εκλεγμένες από τους λαούς τους κυβερνήσεις, σαν μαέστρος σε ορχήστρα από αναπηρικό καροτσάκι. Έτσι φτάσαμε να σημαίνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση τον στανικό μετασχηματισμό της Eυρώπης σε άβουλο πιόνι στα παιχνίδια των απρόσωπων «αγορών» και των απάνθρωπων συμφερόντων που τις κινούν.

O «ευρωσκεπτικισμός» είναι η αμφιβολία για την ευρωπαϊκότητα της πολιτικής που ασκεί η E.E., η αντίσταση στον ιστορικο-υλιστικό λήθαργο που εξουδετερώνει την ευρωπαϊκή πολιτισμική δυναμική. Mακάρι να γίνει κίνημα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Η πραγματική απειλή για τις Η.Π.Α. δεν είναι τα ρωσικά πυρηνικά όπλα, αλλά ο χάρτινος πύργος των δολαρίων χωρίς αντίκρισμα – τα οποία στηρίζονται σε μία χώρα που έχει προ πολλού υπερχρεωθεί, ευρισκόμενη σε πορεία οικονομικής και πολιτικής παρακμής.
.
Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, ο πρόεδρος Putin και η Ρωσία, η Κίνα επίσης, δεν έχουν καμία διάθεση να αποδεχθούν την παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. – γνωρίζοντας πως για να τα καταφέρουν, πρέπει με κάθε τρόπο να αποδεσμευθούν από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στα πλαίσια αυτά, το μεγαλύτερο γεωπολιτικό όπλο της Ρωσίας δεν είναι τα πυρηνικά ή/και η στρατιωτική της ισχύς, αλλά το νόμισμα – αρκεί βέβαια να στηριχθεί σε μία διαχρονική αξία, όπως είναι ο χρυσός.

Ως εκ τούτου η χώρα, έχοντας την άποψη πως ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα είναι συναλλαγματικός, αφενός μεν αυξάνει ραγδαία τα αποθέματα της σε χρυσό, αφετέρου σχεδιάζει να αλλάξει το σύμβολο του εθνικού της νομίσματος με την ονομασία Bank of Russia – e1475520013798 (γράφημα), χρησιμοποιώντας μία ανάλογη εικόνα με αυτή του δολαρίου ($), της στερλίνας, του γεν και του ευρώ (€), τα οποία εμπεριέχουν γραμμές επάνω στο σύμβολο.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως η Ρωσία, σε συνεργασία με την Κίνα, προωθεί σταδιακά την απεξάρτηση της από τα πετροδολάρια, από το αμερικανικό σύστημα του χρέους (ανάλυση), καθώς επίσης από το «μονοπωλιακό» δυτικό σύστημα πληρωμών Swift – στο οποίο συμμετέχουν περί τα 10.500 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε 215 χώρες, με αποτέλεσμα σχεδόν κάθε τραπεζική συναλλαγή στον πλανήτη να εκτελείται μέσω αυτού (οπότε αποτελεί το μεγαλύτερο οικονομικό όπλο των Η.Π.Α.).

Το γεγονός αυτό δίνει τη δυνατότητα στη Δύση (Η.Π.Α.), να μπορεί να επιφέρει ένα ισχυρότατο πλήγμα σε όποια χώρα θελήσει, απλά και μόνο «βγάζοντας της την πρίζα» από το σύστημα Swift – όπως έγινε πρόσφατα με το Ιράν.

Παράλληλα, η Ρωσία σχεδιάζει την έκδοση ομολόγων στο κινεζικό νόμισμα (άρθρο), έχοντας δρομολογήσει σε συνεργασία με όλες τις χώρες των BRICS μία νέα Παγκόσμια Τράπεζα και ένα «εναλλακτικό» μίνι ΔΝΤ (ανάλυση) – ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιεί την εγχώρια οικονομία της, έτσι ώστε να μπορεί να στηρίζει το νόμισμα της (άρθρο), σε συνδυασμό με τα αποθέματα χρυσού που συσσωρεύει (γράφημα).
 Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη των αποθεμάτων χρυσού της Ρωσίας
Περαιτέρω, με το «χρυσό ρούβλι» να πλησιάζει όλο και πιο κοντά, πιθανότατα σε συνεργασία με την Κίνα που διαθέτει αποθέματα χρυσού 1.800 τόνων, η ρωσική κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε πως έχει τοποθετήσει ως στόχο πληθωρισμού το σταθεροποιητικό 4% – ενώ η συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα θα μπορούσε να ασκήσει έμμεσο ή ακόμη και άμεσο έλεγχο στα αποθέματα χρυσού του ΔΝΤ, όγκου άνω των 2.800 τόνων. Έτσι οι δύο χώρες θα είχαν τη δυνατότητα να ανταγωνισθούν τις Η.Π.Α. που διαθέτουν αποθέματα χρυσού περί τους 8.100 τόνους –  ενώ η οικονομία της υπερδύναμης είναι πλημυρισμένη στα χρέη, όπου μόνο αυτά του δημοσίου πλησιάζουν τα 20 τρις $.

Ως εκ τούτου αρκετοί θεωρούν ότι, η πραγματική απειλή για τις Η.Π.Α. δεν είναι τα ρωσικά πυρηνικά όπλα, αλλά ο χάρτινος πύργος των δολαρίων χωρίς αντίκρισμα – τα οποία στηρίζονται σε μία οικονομία που έχει προ πολλού υπερχρεωθεί, ευρισκόμενη σε πορεία παρακμής. Δυστυχώς δε, η παρακμή δεν αφορά μόνο την  οικονομία της υπερδύναμης αλλά, επίσης, την πολιτική της – πόσο μάλλον όταν ο ένας εκ των δύο υποψηφίων για την προεδρία, η κυρία Clinton, ελέγχεται ξανά από το FBI ποινικά, μερικές μόνο ημέρες πριν από τις εκλογές, ενώ οι αγορές δεν έχουν καθόλου προεξοφλήσει το τεράστιο πολιτικό ρίσκο.

Το βασικό πρόβλημα πάντως της κυρίας Clinton δεν είναι τα e-mails που εξαφάνισε, δήθεν κατά λάθος, αλλά η «διαπλοκή» – με την έννοια της προώθησης των ιδιωτικών συμφερόντων της οικογένειας της, μέσω των δημοσίων αξιωμάτων της. Σύμφωνα με γνωστό αναλυτή της Wall Street και επενδυτή, ο οποίος ερεύνησε διεξοδικά τα φορολογικά στοιχεία του ιδρύματος Clinton, «το ίδρυμα δεν είχε/έχει καμία κοινωφελή δραστηριότητα, αφού πρόκειται για μία τεράστια φορολογική απάτη δήθεν δωρεών» (πηγή)

Με απλά λόγια, το ίδρυμα δεν έχει κανένα δικαίωμα φορολογικών απαλλαγών, όπως άλλες ΜΚΟ – ενώ τα έσοδα του θα έπρεπε να καταχωρούνται στα εισοδήματα της οικογένειας Clinton, επειδή δεν χρησιμοποιούνταν για κοινωφελείς δωρεές, αλλά κατέληγαν απευθείας στις τσέπες της οικογένειας. Ενδιαφέρον εν προκειμένω έχει ένα κείμενο της WSJ (πηγή), μέσω του οποίου η εφημερίδα αναρωτιέται γιατί δεν ερεύνησαν οι φορολογικές αρχές το ίδρυμα στο παρελθόν – αφού η φοροδιαφυγή που διεξήγαγε ήταν τεράστια.

Επίλογος

Ελπίζουμε και ευχόμαστε να κατανοήσουμε κάποια στιγμή όλοι εμείς οι Έλληνες ότι, η διαφθορά και η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική, καθώς επίσης με τα ΜΜΕ δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο – οπότε δεν είναι θετικό να θεωρούμε μόνο τη χώρα μας ένοχη, μετατρεπόμενοι σε θύματα των ξένων συμφερόντων.

Το ίδιο συμβαίνει με τη φοροδιαφυγή, όπου η δήθεν ηθική Γερμανία κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις στον πλανήτη (ανάλυση), ενώ κάτι ανάλογο ισχύει τόσο για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος (άρθρο), όσο και τις απάτες (ανάλυση) – οι οποίες ναι μεν δεν λείπουν από τη χώρα μας, αλλά το μέγεθος τους είναι κατά πολύ μικρότερο, από αυτό των άλλων χωρών (οπότε σωστά χαρακτηριζόμαστε ως «μικροαπατεώνες»).

Οφείλει ίσως να σημειωθεί εδώ πώς η μεγαλύτερη «όαση φοροδιαφυγής» λειτουργεί πλέον στο Delaware των Η.Π.Α. – στο οποίο επιτρέπονται ακόμη και οι τραπεζικοί λογαριασμοί με νούμερα, με ιδιοκτήτες που δεν μπορούν να «ταυτολογηθούν».

Όλα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια ότι, θα πρέπει να συμψηφίζουμε τις παράνομες αυτές πράξεις με τις δικές μας, θεωρώντας πως αφού δεν έχουν μόνο ελληνική προέλευση, είναι αποδεκτές – αλλά αντίθετα ότι, δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τη χώρα μας, παίζοντας το παιχνίδι των άλλων, ειδικά όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τόσο δύσκολες καταστάσεις.

Ολοκληρώνοντας, η σύγκρουση των Η.Π.Α. με τη Ρωσία, σε όλα τα επίπεδα, φαίνεται αναπόφευκτη – εκτός εάν αλλάξει τελικά πολιτική η υπερδύναμη, κατανοώντας πως δεν είναι σε θέση να κερδίσει τον πόλεμο, έχοντας απέναντι της και την Κίνα, ενώ ευρίσκεται σε μία πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση.

Μπορεί πάντως το ΝΑΤΟ να περικυκλώνει τη Ρωσία στρατιωτικά, αλλά η χώρα δεν φαίνεται να φοβάται ιδιαίτερα, αφού δεν πρόκειται να διαστάσει να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της όπλα εάν παραστεί ανάγκη – ενώ η ίδια περικυκλώνει τις Η.Π.Α. οικονομικά, έχοντας θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την απεξάρτηση της από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης τη χαριστική βολή στο δολάριο.


Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η στρατηγική του Ρώσου Προέδρου στη διεθνή σκακιέρα!

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά αποτελεί γεγονός. Εδώ και αρκετό διάστημα ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στη Μεγάλη Διεθνή Σκακιέρα.

Η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει και χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της εκτός των συνόρων της πολύ συχνά, ειδικά μετά την επέμβαση στην Κριμαία το Φεβρουάριο του 2014.

Το Μάρτιο του 2014, υποστήριξε στρατιωτικά το αντάρτικο στο Ντονμπάς. Άμεση στρατιωτική επέμβαση στο Ιλοβάϊσκ, στα τέλη Αυγούστου του 2014. Επέμβαση που κατέληξε στην κατάληψη από αποσχιστές του Ντεβαλτσίβ, τον Ιανουάριο του 2015. Επέμβαση στη Συρία το Σεπτέμβριο του 2015. Αμφισβήτηση και προκλήσεις στον αέρα και τη θάλασσα έναντι του ΝΑΤΟ και στρατιωτικών δυνάμεων διαφόρων χωρών της Δύσης.

Η στρατηγική αυτή του Ρώσου Προέδρου, έχει προκαλέσει ανησυχία, ειδικά μετά την επέμβαση στη Συρία, η οποία αποτελεί την πρώτη μεγάλη στρατιωτική εμπλοκή εκτός συνόρων μετά από αυτή στο Αφγανιστάν.

Μια προσεκτική ανάλυση των παραπάνω περιπτώσεων και της τακτικής που εφαρμόζει ο Πούτιν, δείχνει ότι υπάρχει μια αλληλουχία και μια λογική στην συμπεριφορά της Μόσχας.

Όλες οι περιπτώσεις στρατιωτικής εμπλοκής της Ρωσίας από το 2014 και μετά έχουν μια σημαντική ομοιότητα. Η Μόσχα χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της με στόχο την επίτευξη πολιτικού στόχου. Οι τακτικές κινήσεις σε στρατιωτικό επίπεδο, κατευθύνονται από την πολιτικό στόχο.

Πολύ απλά η Ρωσία χρησιμοποιεί στρατιωτική δύναμη ως μέσο καταναγκασμού. Στις διεθνείς σχέσεις οι στρατιωτικές δράσεις καταναγκασμού εξηγούνται είτε ως μέσο αποτροπής και πρόληψης δράσεων των αντιπάλων, είτε ως μέσο εξαναγκασμού – απειλής και ανάληψης δράσης για να δοθεί ώθηση στον αντίπαλο να κάνει κάτι συγκεκριμένο. Περιληπτικά, πλήττεις τον αντίπαλο τόσο όσο χρειάζεται για να τον εξαναγκάσεις να πράξει αυτό που επιδιώκεις.

Όλες αυτές οι στρατιωτικές κινήσεις του Προέδρου της Ρωσίας από το 2014 και μετά, είναι δράσεις εξαναγκασμού των αντιπάλων της Ρωσίας. Η δράση στο Ιλοβαϊσκ και το βαρύ πλήγμα έναντι των Ουκρανικών δυνάμεων δεν οδήγησε σε πλήρη ήττα τους, αλλά κατέδειξε με σαφήνεια την πρόθεση του Κρεμλίνου να πονέσει το Κίεβο, με αποτέλεσμα να το εξαναγκάσει να αλλάξει συμπεριφορά. Στο τέλος, οδήγησε τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και στην συμφωνία Μίνσκ 1.

Είναι ξεκάθαρο και πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το στρατιωτικό σκέλος της πολιτικής Πούτιν αποτελεί μέρος μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας καταναγκασμού η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με πολιτικούς στόχους.

Σε αυτή τη στρατηγική δεν υπάρχει σαφής γραμμή μεταξύ πολέμου και διπλωματίας. Μέσα από αυτό το πρίσμα όλες οι στρατιωτικές δράσεις της Ρωσίας που αναφέρονται πιο πάνω αποδεικνύουν την εφαρμογή τριών διαφορετικών στρατηγικών καταναγκασμού από τον κ. Πούτιν.

Όλες οι στρατιωτικές δράσεις στην Ουκρανία ήταν κινήσεις για να μπλοκαριστεί η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη Δύση, η οποία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2013. Η επέμβαση στη Συρία, εντάσσεται σε μια διαδικασία διεθνούς διαπραγμάτευσης επί του εμφυλίου πολέμου στη χώρα, που έχει ξεκινήσει από το 2011. Οι προκλήσεις σε αέρα και θάλασσα έναντι του ΝΑΤΟ και άλλων Δυτικών δυνάμεων, εντάσσεται στην προσπάθεια της Ρωσίας για πολλά χρόνια να αποκρούσει την αυξανόμενη στρατιωτική κινητικότητα, ειδικά από τις ΗΠΑ, κοντά στα σύνορά της.

Και οι τρείς στρατηγικές έχουν κάποια χαρακτηριστικά κοινά σημεία. Πρώτον και κυριότερο, η χρήση της στρατιωτικής επιλογής είναι η έσχατη λύση. Και έρχεται μόνο όταν η διπλωματικές και οικονομικές πιέσεις, αλλά και οι απειλές έχουν αποτύχει. Όταν η Μόσχα αποτυγχάνει να πάρει αυτό που θέλει χρησιμοποιώντας τα παραπάνω, αποτελεί ένδειξη για πιθανή χρήση στρατιωτικών μέσων.

Η Ρωσία αποτυγχάνει να πάρει αυτό που θέλει. Έχει επέμβει μόνο όταν το στοίχημα και οι κίνδυνοι είναι ιδιαίτερα υψηλοί για τα εθνικά της συμφέροντα και την ασφάλεια της, όπως την αντιλαμβάνεται το Κρεμλίνο. Η Μόσχα επιδιώκει να μην έχει απώλειες σε γεωπολιτικό επίπεδο και όχι να έχει γεωπολιτικά κέρδη. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει τη Ρωσία να χρησιμοποιεί στρατιωτικά μέσα για να επεκτείνει την επιρροή της εκεί που δεν είχε ή για να αλλάξει δραματικά την υπάρχουσα ισορροπία προς το συμφέρον της.

Όλες οι στρατιωτικές δράσεις της Μόσχας έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Χρησιμοποιεί την απαιτούμενη στρατιωτική δύναμη για να επιτύχει τον πολιτικό στόχο και όχι παραπάνω. Αυτό αποτελεί κατεξοχήν χαρακτηριστικό της στρατηγικής καταναγκασμού. Ο εξαναγκασμός βασίζεται περισσότερο στην απειλή του τι πρόκειται να ακολουθήσει, παρά σε αυτό που έχει ήδη συμβεί. Η δυναμική της διπλωματίας, και όχι η δυναμική της μάχης καθορίζει τη δράση. Και αν δεν απαιτείται η διπλωματία να προχωράει αργά, απαιτείται η διατήρηση μια εντυπωσιακής δυνατότητας για ζημιά ως εφεδρεία.

Η σύντομη χρήση μαζικής στρατιωτικής δύναμης απαιτείται στην επίτευξη στρατιωτικών στόχων, αλλά όχι στις περιπτώσεις επίτευξης πολιτικών στόχων.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η Μόσχα έχει παρουσιάσει τη χρήση στρατιωτικής δύναμης ως συμβαδίζουσα με το διεθνές δίκαιο. Σύμφωνα με την οπτική Πούτιν, τα Πέντε Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχουν το δικαίωμα να τεντώνουν τους κανόνες όταν είναι απαραίτητο, αλλά θα πρέπει πάντα να επικαλούνται ότι τους ακολουθούν. Οπότε οι δράσεις της Ρωσίας δεν είναι ανατρεπτικές. Ο αναθεωρητισμός, σε αυτή την συλλογιστική, συνεπάγεται όχι μόνο παραβίαση των κανόνων, αλλά εκθειασμό της παραβίασης.

Βέβαια, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η στρατηγική του καταναγκασμού με χρήση στρατιωτικών μέσων δε αποδίδει τα αναμενόμενα. Ένα καλό τέτοιο παράδειγμα είναι ο βομβαρδισμός του Βορείου Βιετνάμ από τις ΗΠΑ, ο οποίος δεν πέτυχε το στόχο άρσης της υποστήριξης προς του Βιετκόνγκ.

Με βάση την παραπάνω ανάλυση μπορούμε να εξάγουμε τα ακόλουθα συμπεράσματα. Το ένα καθησυχαστικό και το άλλο ανησυχητικό. Τα κοινά χαρακτηριστικά στην στρατηγική – τακτική του Πούτιν, καταδεικνύουν μια λογική από την πλευρά του Κρεμλίνου, η οποία αποκλείει την ανάληψη περαιτέρω στρατιωτικής δράσης. Είναι, δηλαδή, δυνατόν να εντοπιστούν οι περιπτώσεις που το στοίχημα είναι μεγάλο για τη Ρωσία, και το Κρεμλίνο επιδιώκει να αποτρέψει γεωπολιτικές απώλειες. Σε περιπτώσεις που δεν έχουν να κάνουν με περιοχές που βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, είναι δύσκολο να έχουμε σύγκρουση, ειδικά με τις ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, σε περιπτώσεις περιφερειακών κρίσεων στη Μέση Ανατολή – Συρία και την Ανατολική Ευρώπη, μπορεί να δημιουργηθούν συνθήκες σύγκρουσης.

Την ίδια στιγμή, η άποψη ότι η τακτική Πούτιν μπορεί να οδηγήσει σε αναπάντεχη και πιθανή σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, είναι πολύ πιθανή και αυξανόμενη. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια εν εξελίξει στρατηγική καταναγκασμού μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ στην περιοχή της Βαλτικής. Οι τακτικές εξαναγκασμού του Κρεμλίνου δεν έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής. Αντιθέτως, έχουν προκαλέσει σθεναρή αντίσταση. Το ΝΑΤΟ απάντησε στην στρατηγική καταναγκασμού ενίσχυση στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. Ταυτόχρονα με την στρατηγική καταναγκασμού, το Κρεμλίνο ενισχύει τις δυνάμεις του και τις υποδομές του στην Δυτική Στρατιωτική Περιφέρεια. Εάν ισχύσει η λογική της στρατηγικής καταναγκασμού – εξαναγκασμού που εφαρμόζει από το 2014 και μετά ο Βλαντιμίρ Πούτιν, θα πρέπει να αναμένουμε μια αλλαγή στη συμπεριφορά του ΝΑΤΟ. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να είμαστε έτοιμο για επικίνδυνα πυροτεχνήματα.

Μετά τις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα δούμε την επίδραση που έχει η Δια Χειρός Πούτιν στρατηγική της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα. Είναι βέβαιο επίσης, ότι το ποιος από τους δυο διεκδικητές θα είναι ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου θα έχει σημαντική επιρροή στο που θα γείρει η πλάστιγγα. Το μόνο βέβαιο μέχρι αυτή τη στιγμή είναι ότι ο Ρώσος Πρόεδρος είναι αυτός που κατευθύνει την παρτίδα.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έχασε πάλι κάθε μέτρο σε δημόσια τοποθέτησή του ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας κατά τη διάρκεια τελετής εγκαινίων του σιδηροδρομικού σταθμού από όπου θα ξεκινά Υπερταχεία Αμαξοστοιχία στην τουρκική πρωτεύουσα και θα διακλαδώνεται στους μεγαλύτερους και σημαντικότερους προορισμούς εντός της χώρας (π.χ. Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη).

Για μια ακόμη φορά, δεν έχασε την ευκαιρία να αρθρώσει λόγο αναθεωρητικό, ασχολούμενος ξανά με τα «σύνορα» του Εθνικού Συμβολαίου (Misak-ı Milli) λέγοντας τα ακόλουθα, σε «ελεύθερη μετάφραση», σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν κυκλοφορήσει:

Το ότι αναφέρομαι στο Εθνικό Συμβόλαιο και τη γραμμή που χάραξε ο Μουσταφά Κεμάλ, ενόχλησε κάποιους. Γιατί ενοχλείστε; Εγώ δίνω μάθημα Ιστορίας, εξέτασε το, δες τι περιέχει εκείνο το Εθνικό Συμβόλαιο; Είπα Λωζάνη, ενοχλήθηκαν. Γιατί ενοχλείσαι; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά στη μύτη μου, φωνάζουμε, κραυγάζουμε, τα νησιά αυτά ήταν δικά μας, υπάρχουν έργα δικά μας σε αυτά να νησιά, υπάρχει η ιστορία μας, υπάρχουν τζαμιά μας, υπάρχουν καραβάν σαράι δικά μας. Γιατί ενοχλείσαι; Υπαίτιος είναι οποίος έβαλε την υπογραφή του κάτω από αυτά.

Μας είναι παγερά αδιάφορος ο «Ατατούρκ», ο Τούρκος «πατερούλης», όσο αδιάφορος μας είναι και ο σημερινός ηγέτης της Τουρκίας, ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει από τα τεράστια προβλήματα που δημιούργησε η στάση του όλα αυτά τα χρόνια, με αποτέλεσμα να φτάσουμε μέχρι και το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου.

Διότι τις συνθήκες αυτός τις δημιούργησε και μετά το πραξικόπημα εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να εξαπολύσει πογκρόμ εναντίον όσων δεν τον αναγνωρίζουν ως αδιαφιλονίκητο ηγέτη της Τουρκίας, είτε είναι του Γκιουλέν (του ιδίου ισλαμιστικού φυράματος, παλιότερα έλεγε χειρότερα και από τον Ταγίπ, μετά τα χάλασαν…), είτε Κεμαλιοκοί.

Τώρα, ο Ερντογάν προβάλει το φοβερό και τρομερό επιχείρημα ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν σημάδια… «τουρκικού πολιτισμού». Ναι, κάποια στιγμή, οι πρόγονοί του (αν δεν είναι Έλληνας όπως του λένε πολλοί στο εσωτερικό της Τουρκίας, άρα ο χειρότερος Γενίτσαρος…) ήρθαν σε ημιάγρια κατάσταση από τις στέπες της Ασίας στην περιοχή και την αιματοκύλησαν.

Το να επικαλείται τουρκική παρουσία σε περιοχές όπου ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός πλημμυρίζει τα τουρκικά παράλια και όχι μόνο και πάνω στην καπήλευσή του στηρίζει το τουριστικό της εισόδημα η Τουρκία, είναι τουλάχιστον παρανοϊκό. Όχι ότι από ψυχιατρικής άποψης ο Ερντογάν είναι εντελώς στα καλά του…

Το εξωφρενικό όμως είναι, το πώς τον ανέχονται να τα λέει και κανείς από την «πολιτισμένη Δύση» δεν αντιδρά. Τι να περιμένεις όμως, όταν υπακούοντας στους άγραφους κανόνες των διεθνών σχέσεων, περίπου την ίδια τακτική ακολουθεί και η… «ορθόδοξη Ανατολή»;

Πηγή defence-point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο Ζόλταν Πογκάτσα (Zoltán Pogátsa) είναι ένας Ούγγρος λέκτορας Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Ουγγαρίας. Ο εν λόγω καθηγητής, αφού μελέτησε επί τουλάχιστον έναν χρόνο την ελληνική κρίση, εξέδωσε ένα σχετικό βιβλίο το 2014, όπου διαλύει όλους τους πολιτισμικούς και οικονομικούς μύθους που έχουν καλλιεργηθεί στην Δύση σχετικά με τα αίτιά της αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες ως λαό.

Το βιβλίο του είναι σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα, όπως και ο ίδιος, και καμμία αναφορά σ' αυτόν και το έργο του δεν γίνεται επί δύο χρόνια, τόσο από το ακαδημαϊκό όσο και από το δημοσιογραφικό κατεστημένο του μνημονιακού Ελλαδιστάν. Πέραν κάποιων ειδικών που ασχολούνται βαθύτερα και γνωρίζουν, κανείς άλλος δεν έχει ακούσει το όνομά του ούτε τον έχουν προσκαλέσει να αναπτύξει το πώς και το γιατί της φιλελληνικής του έρευνας σε κανένα κανάλι της χώρας μας. Η περίπτωση του Πογκάτσα και του βιβλίου του The Political Economy of the Greek Crisis (Η Πολιτική Οικονομία της Ελληνικής Κρίσης) είναι χαρακτηριστική τού τι συμβαίνει στην χώρα μας από το 2010 έως σήμερα, το πώς λειτουργεί η παραπληροφόρηση, και πώς στήθηκε η τεράστια κομπίνα που λέγεται “ελληνικό χρέος” για να λεηλατηθεί ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος της Ελλάδας. Γι' αυτό, άλλωστε, πρέπει να βρίσκεται στα σκοτάδια ο ελληνικός λαός.

Ο Ζόλταν Πογκάτσα, εξετάζοντας πιο ολοκληρωμένα και σε βάθος χρόνου τις ρίζες των όσων συμβαίνουν σήμερα, καταρρίπτει τα στερεότυπα τής εκ των άνωθεν προπαγάνδας, που συνοδεύει τα ελληνικά μνημόνια και την καταστροφή που έφεραν.
Στο βιβλίο του θέτει στο στόχαστρο την πιο κοινή άποψη που αναπαράγουν τα γερμανικά, κυρίως, μέσα ενημέρωσης, ότι οι Έλληνες φταίνε γιατί είναι εξαιρετικά “τεμπέληδες” και μη παραγωγικοί.

Η ματιά του συγγραφέα πάει σε βάθος χρόνου και θυμίζει ότι στον μεταπολεμικό κόσμο η Ελλάδα ήταν η σουπερστάρ αναπτυσσόμενη οικονομία, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς, με σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης 7-9% ετησίως επί τρεις συνεχόμενες δεκαετίες (1950-1980), με σχεδόν μηδενικό χρέος.

Όπως αποδεικνύει ο Πογκάτσα, “σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος εργαζόταν 2.120 ώρες το έτος 2008, που άρχισε η παγκόσμια κρίση. Αυτό σημαίνει 690 ώρες περισσότερο από ό,τι ο μέσος Γερμανός, 467 ώρες περισσότερο απ' ό,τι ο μέσος Βρετανός και 356 ώρες πιο πολύ από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ”. Οι Έλληνες, επίσης, έχουν κατά μέσον όρο λιγότερες ημέρες για διακοπές κατ' έτος και συνταξιοδοτούνται αργότερα απ' ό,τι οι Γερμανοί και οι Βρετανοί.

Επίσης, διαψεύδει την ιδέα ότι οι Έλληνες είναι εγγενώς πιο σπάταλοι από τους σφιχτοχέρηδες Βορειοευρωπαίους. Στοιχεία της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) της περιόδου 2007-2009 αποδεικνύουν ότι Έλληνες είχαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα ιδιωτικών χρεών από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Τα γερμανικά νοικοκυριά βρέθηκαν να είναι χρεωμένα κατά 10% περισσότερο από τα ελληνικά.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Ζόλταν Πογκάτσα The Political Economy of the Greek Crisis (Η πολιτική Οικονομία της Ελληνικής Κρίσης), στο οποίο καταρρίπτονται όλοι οι πολιτισμικοί και οικονομικοί μύθοι για τα αίτια της χρεοκρατίας που επιβλήθηκε στην χώρα μας

Ο συγγραφέας αναζητεί τις ρίζες της ελληνικής κρίσης χρέους στην εποχή που αποφάσισε η Ελλάδα να μπει στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Το 1981, οι ρυθμοί ανάπτυξης αυτομάτως κατρακύλησαν, σημειώνει ο συγγραφέας. Η χώρα υποχρεώθηκε σε αποβιομηχανοποίηση, σύμφωνα με τις επιταγές των ανταγωνιστικών βόρειων ευρωπαϊκών χωρών της Κοινότητας. Το βιβλίο, στην συνέχεια, περιγράφει πώς η διεφθαρμένη φιλο-ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ επέτρεψε σε συγκεκριμένα συμφέροντα να αλώσουν το ελληνικό κράτος, σε αντίθεση με τις προσδοκίες των απληροφόρητων ψηφοφόρων, και έκρυψε από μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία είχε σοβαρές δομικές αδυναμίες μέσα στο νέο ευρωπαϊκό και παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Ο Πογκάτσα επισημαίνει ότι τα προγράμματα λιτότητας, που προσπάθησαν να λύσουν το πρόβλημα με την αποδυνάμωση της εργασίας και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, ήταν εντελώς αποτυχημένα. Αποδεικνύει την εγγενή αδυναμία των εσωτερικών δομών της Ευρωζώνης, η οποία δεν λειτουργεί ευνοϊκά για όλους τους λαούς ως κοινή νομισματική περιοχή.
Με τον Πογκάτσα συμφωνεί και ένας άλλος οικονομολόγος, ο Άλντο Μαρτίνεζ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο St. Peter της Νέας Υόρκης, ο οποίος ισχυρίζεται πως η ελληνική οικονομία έχασε την εθνική της αυτονομία και έγινε παίγνιο των κατευθύνσεων που επέβαλαν οι διεθνείς οικονομικές δυνάμεις και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό δόγμα.

Η σημερινή κρίση είναι η απτή συνέπεια μιας χρεωκοπημένης συνταγής που εφαρμόζεται με τέτοιον τρόπο που είναι μοιραίος για τον ασθενή. Η ελληνική κρίση αντιπροσωπεύει με πολύ βαθύ τρόπο την χρεωκοπία ενός συγκεκριμένου μοντέλου, του νεο-φιλελευθερισμού που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της περιόδους είναι:
α) η γρήγορη παγκοσμιοποίηση,
β) η επιβολή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO),
γ) η παγκόσμια ανάπτυξη του διαδικτύου, και
δ) το διαζύγιο των διεθνών αγορών από την πραγματική οικονομία.

Όπως λέει ο Πογκάτσα: “Αν συντάξεις μια λίστα με τους λόγους που η Ελλάδα ζει δύσκολα, αυτοί ταυτίζονται απόλυτα με τις απόψεις της παγκοσμιοποίησης και του νεο-φιλελευθερισμού από την δεκαετία του '70 και μετά... Πολλές από τις διαστάσεις της ελληνικής τραγωδίας από τα τέλη του '70 καθορίστηκαν από τις διεθνείς πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, που κατέστησαν αδύνατο για την Ελλάδα να συνεχίσει την ανάπτυξή της και να γίνει μια ολοκληρωμένη χώρα του πρώτου κόσμου”.

Ενάντια στην επικρατούσα κατεύθυνση της Τρόϊκας και των Ελλήνων συνεργατών της, ο καθηγητής Πογκάτσα επιμένει ότι τα προβλήματα της Ελλάδας δεν οφείλονται στον μεγάλο δημόσιο τομέα. “Αυτό είναι ένας μύθος”, λέει, “και μπορεί εύκολα να αποδειχθεί με ντοκουμέντα”.

Ο Πογκάτσα αποδεικνύει με πίνακες στο βιβλίο του ότι τα έξοδα του ελληνικού κράτους σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν στην πράξη χαμηλότερα παρά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης πριν την κρίση (σήμερα, βέβαια, έχει συρρικνωθεί) και σημαντικά μικρότερα από αυτά της Γερμανίας του κυρίου Σόϊμπλε. Αντίθετα, επίσης, με την ανθελληνική προπαγάνδα, οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι δεν είχαν σοβαρή διαφορά στα επίπεδα των συντάξεων με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Όσο για τις κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα, ήταν πολύ χαμηλότερες από την υπόλοιπη Ευρωζώνη.

Παρ' όλα αυτά, όμως, οι δανειστές και οι “θεσμοί” εξακολουθούν να ζητούν περισσότερη λιτότητα και οριζόντιες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες.

Το μέγεθος της απάτης, θύμα της οποίας έχει πέσει η χώρα μας, φαίνεται στο παρακάτω εδάφιο από το βιβλίο του Πογκάτσα:
“Η πραγματική ειρωνεία είναι ότι, αν κοιτάξει κανείς τον εκ των υστέρων απολογισμό του ΔΝΤ για το πρώτο μνημόνιο, θα δει όλα αυτά τα στοιχεία στο κείμενο. Υπάρχει ένα γράφημα που δείχνει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των δαπανών για τους δημόσιους υπαλλήλους. Υπάρχει ένα άλλο γράφημα που δείχνει ότι οι κοινωνικές δαπάνες είναι πολύ χαμηλότερες. Και δίπλα στο γράφημα υπάρχει κείμενο με τα μέτρα που λέει το αντίθετο από αυτό που δείχνει το γράφημα”...

Με αυτή την ανάλυση των αιτιών της ελληνικής κρίσης, ο Πογκάτσα πιστεύει ότι τα μνημόνια και η επιβαλλόμενη λιτότητα δεν θα αποφέρουν τίποτα, ενώ θυσιάζουν με ωμό τρόπο τις κοινωνικές δαπάνες, που είναι κρίσιμες για την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη, ειδικά σε ευαίσθητους τομείς όπως η παιδεία και η υγεία.

Ο Πογκάτσα ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα μόνη της, όσο είναι στην Ε.Ε., δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτούς τους “ελέφαντες”, δεδομένου ότι τα προβλήματα που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση είναι συστημικά προβλήματα της ίδιας της Ευρωένωσης. Οι εφαρμοζόμενες πολιτικές της γερμανικής λιτότητας, λέει, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν και μόνο πόνο προκαλούν, όχι αποτελέσματα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την συνεχιζόμενη αυτήν καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και για τα όσα υποφέρει ο ελληνικός λαός.

Αυτά λέει ο Πογκάτσα, γι' αυτό και το όνομά του είναι στο index (στην μαύρη λίστα) της σύγχρονης ευρω-νεοφιλελεύθερης ιεράς εξέτασης που διαφεντεύει την πατρίδα μας. Και δεν είναι μόνον ο Ούγγρος Ζόλταν Πογκάτσα που έχει ασχοληθεί με την ελληνική κρίση, είναι και άλλοι όπως ο Garry Jacobs, CEO της World Academy of Arts and Science (Παγκόσμιας Ακαδημίας Τεχνών και Επιστήμης), και ο Mark Swilling, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νοτίου Αφρικής, που έχουν κάνει μια μελέτη για μια win-win λύση του ελληνικού προβλήματος. Και όχι μόνο γι' αυτούς, αλλά για την πλειονότητα εκείνων των οικονομολόγων που παρουσιάζουν μια εναλλακτική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος υπάρχει πλήρης απαγόρευση αναφοράς και μόνον του ονόματός τους. Ο λόγος είναι ότι η ελληνική κρίση χρέους είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τις προηγούμενες εθνικές οικονομικές κρίσεις και τις χρεωκοπίες που προκάλεσε το ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αφρική και αλλού.

Η σημερινή ελληνική χρεοκρατία είναι το σύμβολο της αποτυχίας μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας και πρακτικής που έχει μολύνει τον δυτικό κόσμο από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Συμβολίζει συγχρόνως το τέλος της δυτικής δημοκρατίας -όπως την γνωρίζαμε- και την άνοδο του οικονομικού και πολεμικού τυχοδιωκτισμού με καταστροφικές συνέπειες για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.

* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.111, Οκτώβριος 2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Η χθεσινή πρόταση της κυβέρνησης για πρόεδρο του ΕΣΡ, τον Βύρωνα Πολύδωρα, επιβεβαίωσε την επικινδυνότητα αυτών των ανθρώπων. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να σχολιάσει κανείς περισσότερο, την επιλογή. Απλώς είναι μια ευκαιρία να αισθανθούμε ακόμα πιο ανήσυχοι απέναντι σ΄αυτό το "κρυπτοολοκληρωτικό" μόρφωμα που ο οργισμένος ελληνικός λαός ανέδειξε στην εξουσία, για να εκδικηθεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, μπορεί κανείς να διακρίνει 14 χαρακτηριστικά σε ένα πρώτο επίπεδο ολοκληρωτισμού στις κοινωνίες. Όχι μόνο σε κόμματα αλλά και σε οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας ή διαχείρισης θεσμών και κανόνων. Ο πρωτοφασισμός δεν είναι πάντα εξελίξιμος σε μία συγκεκριμένη φόρμα ολοκληρωτισμού, σε ό τι αφορά τα συστήματα (πχ Εκπαιδευτικό) αλλά μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνος, όταν υιοθετείται ως τρόπος άσκησης πολιτικής και εξουσίας.

- Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα τυχοδιωκτικό πολιτικό σχήμα το οποίο υιοθέτησε με έντονη διάθεση οπορτουνισμού, ανεπεξέργαστα κομμάτια της αριστερής ιδεολογίας. Αρκέστηκε στην επίκληση κάποιων παραδοσιακών «αρχών» τις οποίες χρησιμοποιεί χωρίς καμία διάθεση να προτείνει τον εκσυγχρονισμό τους. Επιμένει ακόμα σε μια αρχέγονη αλήθεια που έχει ήδη καταγραφεί κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.

- Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου είναι πάντα, μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής. Παλαιότερα, αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 και του Διαφωτισμού. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός. Στην «ιδεοαντίληψη» του ΣΥΡΙΖΑ, ο σύγχρονος κόσμος διοικείται από ένα βρώμικο καπιταλιστικό σύστημα με το οποίο συμπορευόμαστε μόνο από ανάγκη. Και επομένως, δεν δημιουργούμε και δεν παράγουμε, μέχρι που να ανατραπεί.

- Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση και το χειρότερο, κάθε σοβαρό σχέδιο πολιτικής στρατηγικής είναι συνήθως περιττό (ο Βαρουφάκης δρούσε απροσχεδίαστα με «δημιουργική ασάφεια»… ).

- Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό του ΣΥΡΙΖΑ κάθε αντίθεση είναι προδοσία και εκπορεύεται από τα «παλιά κέντρα συνομωσίας» .

- Ο ρατσιστικός πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Για τους «Αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε «μη αριστερή τάση» είναι απορριπτέα και εναντίον του «λαού».

- Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από την οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη.

- Στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία (οι ξένοι και ειδικά οι Γερμανοί θέλουν το κακό μας).

- Ο πρωτοφασισμός αναζητά οπαδούς που πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο των εχθρών τους (όλοι έχουν πιο πολλά χρήματα από μας και σίγουρα τα έχουν κλέψει).

- Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό. Όλοι πρέπει να ζούμε με το «σύμπλεγμα του Αρμαγεδώνα» και με την συνεχή πάλη, όπου ο σοσιαλισμός θα κατακτήσει τον κόσμο. Κάθε άλλος συμβιβασμός είναι ήττα!

- Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό που εκφυλίζεται σε μαζικό. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες και μόνο δια μέσου του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υπάρχει αντιπροσώπευση του λαού στην εξουσία

- Για την πρωτοφασιστική ιδεολογία, ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία της ήττας και της ταπείνωσης. Ανέκαθεν άλλωστε, η ήττα υπήρξε η σημαία της Αριστεράς

- Πολλές φορές, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Ο ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο (Υβρεολόγιο, μολότοφ, κρητικά όπλα κτλ)

- Για τον πρωτοφασισμό, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός υφίσταται σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την «Κοινή Βούληση». Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων

- Η «Νέα Ομιλία» επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του «1984», ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγουν ως συνομιλητή τον ημιμαθή και αδύναμο γλωσσικά άνθρωπο, προκειμένου να συμπληρώσουν το δίδυμο «εξουσία-πολίτης». Ίσως έτσι εξηγείται ο πανικός να ελεγχθούν τα τηλεοπτικά δίκτυα που αποτελούν, κατά κανόνα, την ενημέρωση των χαμηλών μορφωτικά, στρωμάτων.

Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο, επισημαίνει ο Έκο. Κάπως έτσι έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει να γίνεται εν μέρει, ως σήμερα. Το αθώο χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα, το «ροκ» στιλ του Βαρουφάκη και η αρχέγονη μορφή του Πολάκη είναι δείγματα μιας «ολοκληρωτικής αθωότητας» που ξεγελούν τους πάντες. Και όλα μοιάζουν για τους πολλούς «όμορφα» και «νεανικά», μέχρι που να γίνει η αποκάλυψη. Κάτι σαν το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ με συνένοχο στην πλάνη την ίδια την κοινωνία…

Το πρωτότυπο κείμενο του Έκο δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books το 1995
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Αν η κυβέρνηση δεν απαντήσει στην πρόκληση με ωμό τρόπο, σύντομα θα αποτελεί παρελθόν, με το κόστος να κατανέμεται σε όλη την Αριστερά. Οι δηλώσεις του πρωθυπουργικού γραφείου, της κυβερνητικής εκπροσώπου και του Νίκου Παππά χαρακτηρίζονταν από ύφος ''ηρωικό και πένθιμο'' μετά την απόφαση του ΣτΕ
Το ζήτημα, όμως, ειδικά στην υπόθεση αυτή, δεν είναι το τι λέει κανείς αλλά το τι κάνει, πως αντιδρά στην πρόκληση. 

Από δηλώσεις, ως συνήθως, καλά τα πήγε η κυβέρνηση. ''Αυτό τον τόπο δεν τον κυβερνούν ούτε τα διαπλεκόμενα ούτε το βαθύ παρακράτος. Τον κυβερνούν οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις με τη βούληση του ελληνικού λαού'', καταλήγει η πρωθυπουργική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου. 

''Τίποτα δεν θα εμποδίσει τη βούληση της κυβέρνησης να βάλει τάξη, με αρχές και κανόνες ισονομίας, στο ασύδοτο τηλεοπτικό τοπίο. Η ασυδοσία δεν είναι ούτε συνταγματικά προβλεπόμενη ούτε ηθικά και πολιτικά ανεκτή'', είπε η Όλγα Γεροβασίλη

''Τις κυβερνήσεις δεν τις ρίχνουν οι δικαστικές αποφάσεις, αλλά οι εκλογές και ο λαός και η βουλή, αν αρθεί η δεδηλωμένη'', υπογράμμισε σε δηλώσεις του ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς.

Φανταστείτε ότι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη που βρίσκονται στο περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα, πριν από την πρώτη συνεδρίαση του ΣτΕ, νόμιζαν ότι έχουν υπέρ του 16 δικαστές του ΣτΕ έναντι μόλις 9 που ήταν εναντίον τους, ενώ όπως έδειξε το αποτέλεσμα ήταν 14 εναντίον τους και μόνο 11 υπέρ τους. Με άλλα λόγια, οι δικαστές τους δουλεύουν
Γι' αυτό και δεν δίνουμε κανένα βάρος στις κυβερνητικές δηλώσεις. 

Οι πάντες έχουν καταλάβει ότι ο Τσίπρας είναι απίστευτα προσαρμόσιμος σε οτιδήποτε τον διατάξουν να κάνει οι δανειστές ή όποιο άλλο κέντρο εξουσίας. Επομένως, θα δούμε πρώτα τι είδους νομοθετική διάταξη θα φέρει αύριο η κυβέρνηση και μόνο έπειτα θα αποφανθούμε, αφού δούμε και τη σχετική συζήτηση και κατάληξη, αν η κυβέρνηση διατηρεί κάποιες ελπίδες πολιτικής επιβίωσης όχι. Ίσως ο κίνδυνος γρήγορης ανατροπής της να την κάνει να αντιδράσει, αν και πολύ αμφιβάλλουμε ακόμη και γι' αυτό. 

Ευτυχώς, το ΣτΕ έκρινε τόσο ''ψόφια'' την κυβέρνηση ώστε δεν δέχτηκε καν να παραχωρήσει ένα χρονικό περιθώριο τριών έως έξι μηνών προκειμένου να συγκροτηθεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), το οποίο με τη σειρά του να αποφανθεί για το αν ο νόμος Παππά είναι συνταγματικός ή όχι και τελικά να τον επιστρέψει στο ΣτΕ για οριστική κρίση. 

Γράφουμε''ευτυχώς'' γιατί τότε θα δινόταν η ευκαιρία στην κυβέρνηση να συγκροτήσει ένα ΕΣΡ λίγο - πολύ ελεγχόμενο από την αντιπολίτευση και κατόπιν να... πειθαρχήσει στις αποφάσεις του, λέγοντας ότι υπακούει στη Σύνταγμα και τηρεί τη νομιμότητα! 
Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 15, παράγραφος 2 του Συντάγματος ορίζει ρητά: ''Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως ο νόμος ορίζει [...]''. 

Αναφερόμενη στο ΣτΕ, η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη δήλωσε: ''Πρόκειται για το ίδιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε αντισυνταγματικιά τα Μνημόνια που διέλυσαν την Ελλάδα, έκρινε συνταγματικό το ''μαύρο'' στην ΕΡΤ, έκρινε συνταγματικό το PSI που διέλυσε τα ασφαλιστικά ταμεία''. Δίκιο απόλυτο έχει η κυβερνητική εκπρόσωπος σε αυτά που λέει. 

Ξαναλέμε όμως ότι στις περιπτώσεις αυτές καμιά σημασία δεν έχει το τι λέει κανείς, σημασία έχει μόνο το τι κάνει ο καθένας – πόσω μάλλον η κυβέρνηση της μιας χώρας.

Το ΣτΕ, κρίνοντας πάντα με νομικά κριτήρια, έχει τάση να εναρμονίζεται και να βγάζει αποφάσεις που να είναι συμβατές με την κυβερνητική πολιτική ή τουλάχιστον να μην την ανατρέπουν. Το γεγονός ότι αυτή τη φορά δεν τήρησε τη στάση αυτή, συνιστά βαρύτατο πολιτικό πλήγμα για την κυβέρνηση Τσίπρα και της δείχνει το δρόμο προς την έξοδο. Θα τον ακολουθήσει; Δεν αποκλείεται καθόλου.

* Δημοσιεύθηκε στον ΠΡΙΝ την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σαράντου Καργάκου

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»: «Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…» (*τόπ΄ = μπάλα κανονιού).
Εννοείται ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός.

Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού, η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε.

Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».

Και στο βούρκο έριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus (πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα.

Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος.

Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι.

Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτική Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη.
Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη.
Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά;
Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά;
Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος;
Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός;
Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί;
Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας.

Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ,πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:
«Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα.

Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακόλουθα συγκινητικά:
«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της».

Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας,

«για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.

Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο κανίβαλος το θύμα του με… σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
“Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!”

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».
Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών.
Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!

Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί.

Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

Πηγή ithesis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου