Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Νοε 2011


Υπό την προστασία περίπου 100 αστυνομικών διεξήχθη τελικά στην Ξάνθη το μνημόσυνο των τούρκων στρατιωτών που σκοτώθηκαν σε μάχες με Κούρδους στην Τουρκία. Η συγκεκριμένη "εκδήλωση" σηματοδοτεί το "άνοιγμα" του τούρκου προξένου (δηλαδή της Άγκυρας) προς την Ξάνθη, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και περίτρανη απόδειξη κλιμάκωσης των προκλήσεων της Άγκυρας επί της Ελληνικής Θράκης.

Στην εκδήλωση αυτή, που φυσιολογικά έπρεπε να γίνει στην Τουρκία και στην πόλη ή στο χωριό κάποιου νεκρού τούρκου στρατιώτη, παραβρέθηκαν όλοι οι «αρχηγοί» - υποπρακτορίσκοι και τουρκόφρονες της Θράκης και φυσικά ο τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Ομάδα Κούρδων και Ελλήνων που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για το τουρκικό «μνημόσυνο» δεν μπόρεσε να πλησιάσει καν στην αποκλεισμένη από την Ελληνική Αστυνομία περιοχή που βρίσκεται το τζαμί όπου έγινε το μνημόσυνο…! Έτσι, η τουρκική πρόκληση έγινε υπό την απόλυτη πρωτοφανή προστασία των αρμοδίων Ελληνικών αρχών… οι υπεύθυνοι των οποίων θα πρέπει να ξέρουν πως άνοιξαν «το κουτί της Πανδώρας», αφού η στάση τους οριοθετεί και την γενικότερη υποχωρητικότητα της Αθήνας.

Σε συζήτησή μας με τουρκόφρονα μουσουλμάνο και στην ερώτησή μας γιατί γίνεται το «μεβλήτ» (μνημόσυνο) των τούρκων στρατιωτών στην Ελλάδα, πήραμε την εξωφρενική απάντηση:
«Γιατί, να μην γίνει; Μήπως οι χριστιανοί δεν γιορτάζουν το Πάσχα στην Κωνσταντινούπολη; Μήπως οι χριστιανοί δεν γιορτάζουν την Παναγία στον Πόντο»;

Δυστυχώς, η πρόκληση έχει ξεπεράσει τα όρια, αφού τολμούν οι τουρκόφρονες να εξισώνουν το Χριστιανικό Πάσχα και την Παναγία, με τούρκους στρατιώτες που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να δολοφονήσουν Κούρδους πολεμιστές που μάχονται για τις οικογένειές τους και την ανεξαρτησία των Κούρδων…!

Απορίας άξιο, φυσικά, είναι το γεγονός πως η τουρκική αυτή πρόκληση έγινε με τις ευλογίες της κυβέρνησης των Αθηνών (και φυσικά με την κάλυψη των αρμοδίων υπηρεσιών), οι εκρόσωποι της οποίας προφανέστατα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε την σοβαρότητα, αλλά ούτε την "επόμενη ημέρα" αυτής της απολύτως αδικαιολόγητης υποχωρητικότητάς τους.

Κλείνοντας, νομίζουμε ότι πρέπει να καταγράψουμε πως ενώ έγινε το μνημόσυνο τούρκων στρατιωτών, στην πραγματικότητα έγινε η κηδεία τόσο της αλήθειας, όσο και της Ελληνικότητας της Θράκης, αφού η τουρκική πρόκληση έγινε υπό την προστασία του υποτιθέμενου Ελληνικού κράτους στην περιοχή.

Επίσης, αναρωτιόμαστε, μήπως θα έπρεπε η Ελληνική κυβέρνηση να ζητήσει να μνημονεύονται οι Έλληνες νεκροί στρατιώτες και οι Έλληνες που δολοφονήθηκαν στην Μικρά Ασία το 1920-22, με ένα ετήσιο μνημόσυνο υπέρ της αναπαύσεως των ψυχών τους που θα γίνεται στην Σμύρνη; Κακή ερώτηση, θα σκεφτείτε, αφού κάτι τέτοιο δεν μπορούν να τολμήσουν ούτε να το σκεφτούν καν οι τουρκοτσολιάδες των Αθηνών…


Η καθολική δράση του ελληνικού λαού από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο κατά τη διάρκεια των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου, στην οποία νέοι και γέροι, όλοι μαζί, βροντοφώναξαν το νέο «ΟΧΙ» απέναντι στις αποφάσεις της Μέρκελ για παραπέρα περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας και για το «κούρεμα» των λαϊκών εισοδημάτων και της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων, αιφνιδίασε κυριολεκτικά τον παλαιό πολιτικό κόσμο. Ειδικότερα, η πλειοψηφία των στελεχών του πολιτικού συστήματος αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εξέδρα των επισήμων μετά την πάνδημη ειρηνική και συνάμα αποφασιστική απαίτηση του ελληνικού λαού, ο οποίος δεν επιθυμούσε η παρέλαση να διεξαχθεί ενώπιον όσων είχαν αποδεχτεί το Μνημόνιο.

Ταυτόχρονα, ο ελληνικός λαός έδρασε ως ο αυθεντικός εγγυητής της προάσπισης του Συντάγματος και κυρίως των εξουσιών που πηγάζουν από την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, θέτοντας επί τάπητος με ιδιαίτερη ένταση το πρόβλημα νομιμοποίησης του ίδιου του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Κυρίαρχο πρόβλημα για τη νομιμοποίηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος αποτελεί το πλαίσιο του κοινωνικο-οικονομικού περιβάλλοντος που έχει επιβληθεί από το Μνημόνιο της χρεοκοπίας.

Οι όροι του Μνημονίου στηρίζονται στη νεοφιλελεύθερη λογική, τη λιτότητα, την άνιση κατανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, την αύξηση της ανεργίας και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Με φαλκιδευμένο το κοινωνικό κράτος, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί ουσιαστικά. Πολύ δε περισσότερο που ο κοινωνικός Αρμαγεδώννας που έχει επιβληθεί με το Μνημόνιο συνδυάζεται με πλήρη περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και την εγκατάλειψή της στις ορέξεις των δανειστών.

Έτσι, καθώς έχει πλέον καταστεί πασηφανές ότι η χώρα επί της ουσίας διοικείται από την τρόικα, οι αντοχές του περήφανου λαού μας έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Και η εξάντληση της υπομονής του εκφράστηκε μαζικά και ειρηνικά την πιο κατάλληλη στιγμή: την ημέρα του εορτασμού της επετείου του «ΟΧΙ» στις δυνάμεις του Άξονα.

Καθώς, λοιπόν, ο εκρηκτικός συνδυασμός της κυβερνητικής κοινωνικής αναλγησίας διαπλέκεται με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας μας και με την ταπεινωτική συμπεριφορά της τρόικας και των δανειστών απέναντι στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, η συναισθηματική φόρτιση, η οργή και η αγανάκτηση του λαού μας κορυφώνονται.

Η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, η ανεργία και η άνιση κατανομή των φορολογικών βαρών κυριαρχούν στην καθημερινότητα του πολίτη, ο οποίος, μάλιστα, καλείται να αποδεχτεί τα παραπάνω αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία επιβάλλει το κυβερνών κόμμα, το οποίο, όμως, εκλέχθηκε στη βάση ενός εντελώς διαφορετικού πολιτικού προγράμματος, που ορθά συμπυκνώνεται στο περίφημο πλέον «λεφτά υπάρχουν».

Έτσι, το κοινωνικό έλλειμμα διαπλέκεται με το δημοκρατικό έλλειμμα.

Καθώς, λοιπόν, το Μνημόνιο έχει συντελέσει αποφασιστικά στην εμβάθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στην αύξηση της φτώχειας, οι φόβοι για επερχόμενη κοινωνική διάλυση της χώρας έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνονται με τον πιο απόλυτο τρόπο. Με τα μέτρα του Μνημονίου προωθείται από τους δανειστές συνειδητά η διάλυση του κοινωνικού ιστού, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένους κινδύνους διάλυσης της ίδιας της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό, η τρόικα επιδιώκει η διάλυση να είναι καταρχάς ψυχολογική και πολιτική, προκειμένου να συνεχίσουμε να είμαστε μέλη μιας χώρας στην οποία θα πιστεύουμε όλο και λιγότερο.

Ενόψει της συνεχώς επιδεινούμενης κρίσης νομιμοποίησης, το πολιτικό σύστημα αναζητά τρόπους εξάντλησης και των τελευταίων εφεδρειών του, επιζητώντας να στηριχτεί σε δήθεν κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, που θα προκύψουν, όμως, από την παρούσα απονομιμοποιημένη Βουλή και όχι μέσα από νέες εκλογές.

Κι αυτό, τη στιγμή κατά την οποία η πλειοψηφία της παρούσας Βουλής με το Μεσοπρόθεσμο δέσμευσε δημοσιονομικά τη χώρα μέχρι και το 2014, δηλαδή για χρονικό διάστημα πέραν της θητείας της.

Κρίση του κοινοβουλευτισμού

Όπως έχουμε επισημάνει σε παλαιότερα άρθρα μας στα «Επίκαιρα», τα συνεχή δημοσκοπικά στοιχεία αποδεικνύουν πλήρη καταρράκωση των αντιπροσωπευτικών θεσμών της χώρας. Η έντονη κρίση αντιπροσώπευσης αρχίζει να εκφράζεται ως κρίση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού και του ρόλου των πολιτικών κομμάτων εξουσίας ως θεσμών νομιμοποίησης του ίδιου του πολιτικού συστήματος.

Οι διάφορες απόψεις, πάντως, που ισχυρίζονται ότι η κρίση υποαντιπροσώπευσης μπορεί να ξεπεραστεί με τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ή κυβέρνησης εθνικής ενότητας μέσα από την παρούσα Βουλή, στην ουσία δεν έχουν αντιληφθεί τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που έχουν ήδη συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία.

Καθώς οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και υπονομεύεται η κοινωνική θέση ευρύτατων στρωμάτων της ελληνικής κοινω­νίας, το πολιτικό σκηνικό αποτελεί πλέον κινούμενη άμμο, ικανή να καταπιεί καθετί που υπάρχει γύρω της.

Όσο, λοιπόν, η τρόικα θα επιβάλλει αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία συρρικνώνουν το εισόδημα των εργαζομένων, τις συντάξεις της τρίτης ηλικίας και τα όνειρα των νέων μας, τόσο θα βαθαίνει η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Επιπλέον, όσο θα λαμβάνονται μέτρα που περιορίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και μετατρέπουν την πατρίδα μας σε προτεκτοράτο, τόσο θα εντείνεται η αντίσταση του λαού μας.

Καθώς θα περνά ο χρόνος, η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος θα αρχίσει να μετατρέπεται σε κρίση νομιμοποίησης του ίδιου του ισχύοντος κοινωνικού καθεστώτος. Επομένως, το ζητούμενο στην παρούσα φάση της πολιτικής υποαντιπροσώπευσης και του Μνημονίου δεν είναι πλέον οι κυβερνήσεις δήθεν εθνικής ενότητας, αλλά η αναζήτηση ενός συστήματος άμεσης Δημοκρατίας, το οποίο θα εγγυάται ριζοσπαστική αναδιανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Κάτι τέτοιο, όμως, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί υπό το ισχύον καθεστώς της τρόικας και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα μας απέναντι στο ΔΝΤ και στις χώρες της Ευρωζώνης με τη λεόντειο δανειακή σύμβαση και τις πρόσφατες αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αποφάσεις που μονιμοποιούν την παρουσία της τρόικας στη χώρα μας, η οποία θα ασκεί καθημερινή εποπτεία και επιτόπιο έλεγχο εφαρμογής των αποφάσεων των δανειστών.

Έτσι, καθώς η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος της χώρας που έχει εναγκαλιστεί με την τρόικα θα βαθαίνει, ο μοναδικός τρόπος διατήρησης και λειτουργίας του συστήματος πολιτικής επιτήρησης και κηδεμονίας που έχει επιβληθεί στη χώρα μας θα είναι η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και η συνεχής αντιδημοκρατική εκτροπή.

Προς την κατεύθυνση αυτή φαίνεται να έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες η τρόικα, αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψη όχι μόνο τις δηλώσεις Μπαρόζο, σύμφωνα με τις οποίες κινδυνεύει δήθεν η Δημοκρατία στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και πρόσφατη σχετική έρευνα Γερμανών δημοσιογράφων στην Ελλάδα, που θεωρούν ιδιαίτερα πιθανή μια αντιδημοκρατική εκτροπή.

Όμως, ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να ανεχτεί τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των δανειστών κι αυτό θα συνεχίσει να το εκφράζει μαζικά, δημοκρατικά και αγωνιστικά με κάθε νόμιμο μέσο, αξιοποιώντας το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος, στο πλαίσιο ενός ανένδοτου αγώνα για ένα νέο 1-1-4.

Πηγή

Φτιάξαμε μία, προκαταβολικά, ανύπαρκτη κυβέρνηση που διαθέτει πολλές ονομασίες όπως κυβέρνηση μεταβατική, κυβέρνηση εθνικής ενότητος, κυβέρνηση συνεργασίας, συνεννόησης κ.ά.

Ο αυριανός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος δηλώνει ευθαρσώς –προς τιμήν του– κατά την πρώτη δημόσια εμφάνισή του: “Δεν είμαι Πολιτικός“!

Η ομολογία αυτή προαναγγέλλει την βέβαιη και αναπόδραστη αποτυχία του μεικτού πολιτικο-ερασιτεχνικού αυτού εγχειρήματος.

Αν ο Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι Πολιτικός, τότε τι είναι;

Αν δεν είναι Πολιτικός, σημαίνει ότι δεν αισθάνεται ότι διαθέτει την απαραίτητη πολιτική αντίληψη, σκέψη και συγκρότηση. Και αν είναι έτσι, τότε γιατί δέχεται να επωμισθεί ευθύνες τις οποίες δεν μπορεί να ανθέξει; Γιατί αποδέχεται “να σώσει την Ελλάδα” χωρίς, αντικειμενικά να πληροί στοιχειώδεις πολιτικές προϋποθέσεις ;

Είναι κοινός τόπος πλέον, ότι το πολιτικό μας σύστημα ευρίσκεται σε διαδικασία προϊούσας κατάρρευσης. Τι αναμένουν οι πολιτικοί μας αρχηγοί (Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης) από το “πείραμα” Παπαδήμου, το οποίο στηρίζουν;

Αν το “πείραμα” επιτύχει, που είναι εξαιρετικά αμφίβολο, τότε θα έχουν ξεπερασθεί από τις εξελίξεις! Δεν θα υπάρχει πιά ζωτικός χώρος γι αυτούς στην “Νέα Εποχή”…

Αν το “πείραμα” αποτύχει , που είναι και το πλέον πιθανό, τότε η λαϊκή οργή και αγανάκτηση που θα έχει δημιουργηθεί , θα παρασύρει και αυτούς στην γενικευμένη καταστροφή που θα προηγηθεί της όποιας μελλοντικής αναγέννησης!

Ειδικός Συνεργάτης



Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Χαράς Ευαγγέλια! Αν και πλησιάζουμε τα Χριστούγεννα με το Γολγοθά των Παθών έγινε ξαφνικά Ανάσταση. Εγεννήθη ο Σωτήρ! Παρά φύσιν. Το όνομα αυτού: Λουκάς Παπαδήμος.

Αναγαλλίασαν οι τρεις μάγοι με τα «δώρα», οι Τροϊκανοί.
Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί με όλο τους το συνάφι (Όλι Ρεν, Σόιμπλε, Ρομπάι κ.λπ) ανοίγουν σαμπάνιες στην υγεία των κορόιδων.

Ποια είναι αυτά τα κορόιδα; Όχι. Δεν τα ξέρετε, γιατί ζείτε με στερεότυπα. Δεν είναι ο ελληνικός λαός. Όχι, δεν είναι! Δεν είναι η εργατική τάξη. Όχι, δεν είναι! Δεν είναι ούτε η μεσαία τάξη, ούτε οι μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Είναι τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που δεν έκλεψαν και δε λήστεψαν. Είναι τα λαϊκά στρώματα, που απαρνήθηκαν να ακούσουν τις σειρήνες και να γίνουν γλείφτες, απατεώνες και λωποδύτες. Ενάντια στο ρεύμα. Ενάντια στα θέλγητρα της μίζας και της ρεμούλας των πελατειακών σχέσεων της εξουσίας. Είναι όλοι αυτοί που δεν τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο.

Είναι αυτοί που φύλαξαν Θερμοπύλες. Κι’ ας πέρασαν τελικά οι βάρβαροι, όπως λέει ο ποιητής.

Δεν περνάει κρίση ο καπιταλισμός, όπως μας παραμυθιάζουν διάφοροι διανοούμενοι. Η υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου σε μια ελάχιστη δράκα μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου αποτελεί ένα επιπλέον προχωρημένο στάδιο του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο καπιταλισμός δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Το τόνισε και ο ισπανός φιλόσοφος Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο: «Ο καπιταλισμός επιβιώνει, ή ακόμα και ενισχύεται, με τις ανθρώπινες συμφορές».
Βασίζεται στην πολιτική καταπίεση, την ταξική εκμετάλλευση και την πολιτιστική αλλοτρίωση.

Ο δικομματισμός στην Ελλάδα, που βασίζεται στους δύο πολιτικούς εκπροσώπους του κομπραδόρικου και παρασιτικού κεφαλαίου ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, κατήγαγε πάλι λαμπρή νίκη, ενάντια στην παραδοσιακή και ανανεωτική Αριστερά, που παραπαίει στο περιθώριο, χωρίς δυνατότητα να παρέμβει στα γεγονότα.

Η ιδεολογική ηγεμονία του κομπραδόρικου και παρασιτικού κεφαλαίου έκανε το θαύμα της.

Το είπε και το τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο αρχιτέκτονας της διαφθοράς και ολετήρας της Ελλάδας, Αυτός που έβαλε τα θεμέλια της σημερινής κακοδαιμονίας, ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράττει, ιδιοφυής ων, σε κάποιο λόγο του είπε και τα εξής αυτονόητα: «Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη ‘φωνή του κυρίου της’».

Για το λόγο αυτό και ο Μίκης Θεοδωράκης σε άρθρο του με τίτλο: «Το χρήμα και η αποθέωσή του», τονίζει: «Έτσι και σήμερα είμαι βέβαιος ότι το 90% των όσων αρνητικών φαινομένων συγκλονίζουν τον τόπο μας, προέρχονται από ξένα κέντρα και τα εγχώρια όργανά τους, για να αποπροσανατολίσουν και να παραλύσουν τον λαό μας, να τον διαιρέσουν και να τον εκβαρβαρίσουν, να τον καταστήσουν άβουλο υποχείριο στα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα». (21.9.2009).

Ε, λοιπόν μίλησε η ντόπια μεγαλοαστική και αστική τάξη.

Τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας θριαμβολογούν.

Οι διαπλεκόμενοι με τα Μέσα Μαζικής αποχαύνωσης και αποβλάκωσης θα επιτελέσουν πάλι το γκεμπελικό τους έργο της διαστροφής και της απάτης. Οι εξαιρέσεις πάντοτε επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Το σύστημα, που φαινόταν να κλονίζεται, βρήκε πάλι την ισορροπία του.
Το πειραματόζωο Ελλάς, επέζησε, για χάρη του ντόπιου και αλλοδαπού κεφαλαίου και εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που δεν έχουν πια που την κεφαλήν κλείναι.

Ο Σωτήρας μετά από μια επώδυνη κοφορία εγεννήθη.

Το όνομα αυτού: Λουκάς Παπαδήμος. Ο εκλεκτός του Σημίτη, που μας έβαλε με απάτη και ταχυδακτυλουργία στο εξοντωτικό Ευρώ. Ο άριστος του Κολεγίου και των διεθνών τραπεζών.

Το σύστημα σύσσωμο του ψάλλει το «ωσαννά». Ο λαός το «η ζωή εν τάφω».

Ανακοινώθηκε η νέα κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας υπό το Λουκά Παπαδήμο.

Πρωθυπουργός

Λουκάς Παπαδήμος


Αντιπρόεδρος

Θεόδωρος Πάγκαλος


Αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών

Ευάγγελος Βενιζέλος


Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Υπουργός : Δημήτρης Ρέππας

Υφυπουργός: Ντίνος Ρόβλιας

Υφυπουργός: Παντελής Τζωρτζάκης


Υπουργείο Εσωτερικών

Υπουργός : Αναστάσιος Γιαννίτσης

Αναπληρωτής Υπουργός : Φώφη Γεννηματά

Υφυπουργός : Πάρις Κουκουλόπουλος


Υπουργείο Οικονομικών

Υπουργός : Ευάγγελος Βενιζέλος

Αναπληρωτής Υπουργός: Φίλιππος Σαχινίδης

Αναπληρωτής Υπουργός: Παντελής Οικονόμου

Υφυπουργός : Ιωάννης Μουρμούρας


Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργός : Σταύρος Δήμας

Αναπληρωτής Υπουργός: Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου

Υφυπουργός: Δημήτρης Δόλλης


Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Υπουργός: Δημήτρης Αβραμόπουλος

Αναπληρωτής Υπουργός: Ιωάννης Ραγκούσης

Αναπληρωτής Υπουργός: Γεώργιος Γεωργίου

Υφυπουργός: Κώστας Σπηλιόπουλος


Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας

Υπουργός: Μιχάλης Χρυσοχοϊδης

Αναπληρωτής Υπουργός: Σωκράτης Ξυνίδης

Υφυπουργός: Θάνος Μωραϊτης

Υφυπουργός : Άδωνις Γεωργιάδης


Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής


Υπουργός: Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Σηφουνάκης

Υφυπουργός: Γιάννης Μανιάτης


Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

Υπουργός: Άννα Διαμαντοπούλου

Αναπληρωτής Υπουργός: Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος

Υφυπουργός: Εύη Χριστοφιλοπούλου


Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων


Υπουργός : Μαυρουδής Βορίδης

Υφυπουργός: Γιάννης Μαγκριώτης



Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Υπουργός: Γιώργος Κουτρουμάνης

Υφυπουργός : Γιάννης Κουτσούκος


Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Υπουργός : Ανδρέας Λοβέρδος

Υφυπουργός: Δημήτρης Βαρτζόπουλος

Υφυπουργός : Μάρκος Μπόλαρης

Υφυπουργός: Μιχάλης Τιμοσίδης


Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων


Υπουργός : Κώστας Σκανδαλίδης

Υφυπουργός: Γιάννης Δριβελέγκας

Υφυπουργός : Αστέριος Ροντούλης


Υπουργείο Δικαιοσύνης

Υπουργός : Μιλτιάδης Παπαϊωάννου

Υφυπουργός : Γιώργος Πεταλωτής


Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Υπουργός: Χρήστος Παπουτσής

Υφυπουργός: Μανώλης Όθωνας


Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού


Υπουργός: Παύλος Γερουλάνος

Υφυπουργός : Γιώργος Νικητιάδης

Υφυπουργός: Πέτρος Αλιβιζάτος


Υπουργός Επικρατείας

Γιώργος Σταυρόπουλος



Τις επόμενες ημέρες θα οριστεί Υπουργός Επικρατείας - Κυβερνητικός Εκπρόσωπος




  • Η στάση της ηγεσίας της ΝΔ και του προέδρου της ήταν από την αρχή ως τώρα μια συνεπής στάση κρυπτο-μνημονιακού υποστυλώματος, που δεν μπορούσε να κρυφτεί

Ορισμένα ΜΜΕ, και διαδικτυακά μέσα, που μέχρι χτες στήριζαν τον πρόεδρο της ΝΔ, με έναν εντελώς προσωπολατρικό τρόπο μάλιστα, και χωρίς να δέχονται καμμία αντίρρηση στους λιβανωτούς ισχυρισμούς τους, τώρα εμφανίζονται να κάνουν “κωλοτούμπα”.

Το πιθανώτερο είναι πως προσπαθούν να απορροφήσουν και να εκτονώσουν τις αντιδράσεις της λαϊκής βάσης της ΝΔ, που νιώθει προδομένη από τις δηλώσεις του προέδρου της σχετικά με την νέα δανειακή αλλά και την στάση του στο παζάρι της “μεταβατικής” κυβέρνησης. Και αφού ξαναβάλουν τους οπαδούς στο μαντρί, να ξανακάνουν άλλη μία “κωλοτούμπα”, και να αρχίσουν και πάλι το λιβανιστήρι.

Ας θυμόμαστε πως όποιος κάνει μία και δύο κωλοτούμπες, θα κάνει και τρίτη και τέταρτη.

Αρχισαν λοιπόν ΗΔΗ να υποστηρίζουν και να διαδίδουν πως για την στάση του προέδρου της ΝΔ στην διαπραγμάτευση για την “κυβέρνηση”, κάποιοι της ηγεσίας της ΝΔ, οι γύρω από τον πρόεδρο δηλαδή, έπαιξαν έναν ρόλο περίπου ύποπτο. Λες και δεν γνωρίζουμε πως πάντα γύρω από την κορυφή ενός κόμματος συνωστίζονται “σύμβουλοι” επί συμβούλων που αντιπροσωπεύουν τα πιο αδίστακτα συμφέροντα. Και βέβαια η ύπαρξη αυτών των μυστικοσυμβούλων που αντιπροσωπεύουν αυτά τα συμφέροντα, φυσικά και δεν αθωώνει τους προέδρους των κομμάτων. Το αντίθετο μάλιστα.

Ο αντικειμενικός στόχος αυτών των ΜΜΕ, και των διαδικτυακών μέσων, είναι να θέσουν τον Σαμαρά και πάλι στο απυρόβλητο της κριτικής της λαϊκής βάσης της ΝΔ και του λαού. Ρίχνοντας τις “ευθύνες” στους “άλλους”.

Διότι φυσικά ο κ. Σαμαράς είναι πολύτιμο κεφάλαιο, με την “αντι-μνημονιακή” πολιτική που εισηγήθηκε και ασκεί. Ενα πολύτιμο κεφάλαιο για την εγχώρια και διεθνή ολιγαρχία των χρηματο-τραπεζιτών και των πλουτοκρατών. Ενα ανάχωμα που κράτησε με νύχια και με δόντια τις λαϊκές απαιτήσεις και την λαϊκή οργή μέσα σε διαχειρίσιμα για το καθεστώς πλαίσια. Πολύτιμη υπηρεσία προς το τοκογλυφικό καθεστώς πράγματι.

Η πολιτική, οι θέσεις, οι κινήσεις και οι χειρισμοί της ηγεσίας της ΝΔ, και του προέδρου της, ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΑΤΙ. Οχι τώρα. Εδώ και ενάμισυ χρόνο. Τα γράφουμε και τα ξαναγράφουμε.

Ιδού μερικές σχετικές αναρτήσεις στον Αναρμόδιο

  • (25-1-2011) Η ΝΔ ασκεί χλιαρή αντιπολίτευση γιατί δεν μπορεί να εναντιωθεί στα συμφέροντα που και η ίδια ως κόμμα εκπροσωπεί και τα οποία αυτή τη στιγμή εξυπηρετεί καλύτερα το ΠαΣοΚ
  • (26-1-2011) Η ηγεσία της ΝΔ είπε “όχι” στο Μνημόνιο μόνο για λόγους αντιπολιτευτικής τακτικής και στην ουσία συμφωνεί πολιτικά με την λογική των μέτρων και του Μνημονίου.
  • (11-2-2011) Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί νόμιμα να ανατρέψει την κυβέρνηση με ένα φύσημα, αλλά δεν το κάνει.
  • (14-2-2011) “Ποτέ δεν είπαμε εμείς (η ΝΔ) οτι θα αμφισβητήσουμε τις υποχρεώσεις της χώρας που ανέλαβε η ελληνική κυβέρνηση μέσω της υπογραφής του Μνημονίου”
  • (5-3-2011) Το ΠαΣοΚ δεν θα μπορεί σε λίγο να κυβερνήσει, η ΝΔ δεν θέλει, κι έτσι η συγκυβέρνηση των δύο γίνεται ελκυστική για τις δύο ηγεσίες.
  • (9-4-2011) Η ΝΔ δεν έχει καμμιά μεγάλη διαφορά από το ΠαΣοΚ, εκτός από την “αντι-μνημονιακή” της στάση, που κι αυτήν αν θέλουμε την πιστεύουμε.
  • (4-5-2011) Η αξ. αντιπολίτευση ετοιμάζει “Ζάππειο” όπου θα μας παρουσιάσει το σχέδιό της για αποπληρωμή του Μνημονίου, όταν όλη η ελλάδα παρακολούθησε από την τηλεόραση την απόδειξη για την προμελέτη της παράδοσης της χώρας στο ΔΝΤ.
  • (5-5-2011) Αταλάντευτη η ΝΔ, τα χώνει στον πρωθυπουργό που έφερε δολίως το ΔΝΤ, και για το ΔΝΤ κουβέντα (τι καλό το ΔΝΤ!). Αν κι αυτό δεν είναι μεθόδευση…
  • (13-5-2011) Αν το Ζάππειο 2 ήταν σχεδιασμένο να έχει ως κύριο αποδέκτη τον ελληνικό λαό, θα περιείχε άλλες θέσεις και άλλες προτάσεις. Αν ήταν σχεδιασμένο να ανατρέψει την μνημονιακή πολιτική θα περιείχε διαφορετικό κάλεσμα.
  • (28-9-2011) Η ηγεσία της ΝΔ είναι η ρεζέρβα των τοκογλύφων (και ο λαός το γνωρίζει) και των ξένων επικυρίαρχων της χώρας μας

Μην ακούτε κανέναν. Οι ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων είναι συνέταιροι. Ο ένας κάνει την βρώμικη δουλειά και ο άλλος κάνει πως …αντιστέκεται. Μόνο και μόνο για να κρατούν τον λαό σε ύπνωση και αδράνεια. Είναι παιχνίδι στις πλάτες του λαού και της χώρας παίζουν. Από την αρχή.

Θραξ ο Αναρμόδιος


  • Ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα ξεκινάει ιστορικά από "Παπα..."
  • Πολιτικό τραβεστί η νέα κυβέρνηση, που θα οδηγήσει την χώρα στην απόλυτη εκτροπή

Και τώρα σειρά έχουν οι… δημοσκοπήσεις. Το γνωστό εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, το «πλυντήριο» εγκεφάλων, η γνωστή μέθοδος μέσω της οποίας ο χειρότερος εγκληματίας μπορεί να ψηφισθεί ως ο καλύτερος άνθρωπος!!!

Τα «τυχαία» γεγονότα από εδώ και στο εξής θα καταγράφονται δεόντως. Τυχούσες φορο-ελαφρύνσεις (π.χ. μείωση ΦΠΑ), έργα που θα γίνουν όλως τυχαίως με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Παπαδήμο και θα δώσουν θέσεις εργασίας (άσχετα εάν η ανεργία θα ανέβει ακόμη περισσότερο…) και άλλα πολλά σχετικά, το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πρόκειται να λειτουργήσουν ως εργαλεία διαμόρφωσης της κοινής γνώμης! Βέβαια, δεν είναι απαραίτητο οι «δημοσκοπήσεις» να καταγράφουν την αλήθεια (ή έστω και μέρος της), αλλά είναι απαραίτητο να διαφημιστούν δεόντως, προκειμένου να εκλείψουν οι λόγοι άμεσης προσφυγής στις κάλπες, όπου ο Ελληνικός λαός θα καταγράψει την δική του γνώμη – απόφαση – εντολή για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα.

Αυτή η κυβέρνηση ΔΕΝ θα κάνει εκλογές. Τουλάχιστον μέχρι να δέσει χειροπόδαρα και να αποκλείσει ακόμη και την ελάχιστη πιθανότητα εκδίωξης του ΔΝΤ και των τραπεζο-κυβερνητών ή των υπαλλήλων τους από την εξουσία.

Η «μεγάλη πρόκληση», όπως ήδη άρχισε να συζητείται, πέραν της οικονομικής πολιτικής που πρόκειται να εφαρμοσθεί (τίποτε λιγότερο από όσα ήδη περιμένουμε από τις υπογραφές του Γιώργου Παπανδρέου) είναι η ασφάλεια των πολιτών, η ασφάλεια της χώρας (βλ. ασφάλεια των εξουσιαστών βιαστών του πολιτεύματος και του Συντάγματος). Η πρόκληση αυτή προσχηματικά θα «αντιμετωπισθεί» στις 17 Νοέμβρη, ενώ αυτή ακριβώς η ημερομηνία πρόκειται να λειτουργήσει ως «σταθμός» για την αλλαγή της πολιτικής περί «ασφάλειας». Πολύ σύντομα, στο όνομα της Δημοκρατίας, θα παυθούν πολλά δημοκρατικά δικαιώματα, φυσικά για το… καλό μας! Στόχος, να ελεγχθεί και να καταστραφεί εν τη γενέσει της οποιαδήποτε προσπάθεια – απόπειρα απομάκρυνσης των τραπεζιτών από την εξουσία. Κι επειδή τα κυβερνητικά παπαγαλοειδή ήδη έριξαν και την φράση «ασφάλεια της χώρας», μην εκπλαγείτε εάν υπάρξει πρόβλημα στα χερσαία ή στα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας. Απλά, θα είναι ένα «πρόβλημα» που θα δώσει πολλές «αναγκαίες λύσεις» στην πολιτική βία και στην επερχόμενη ισοπέδωση του υπολειπόμενου Συντάγματος (και δεν αναφέρομαι στην πλατεία Συντάγματος των «αγανακτισμένων» και της ομάδας των 100 που είχε στη διάθεσή της τα νήματα της «διαμαρτυρίας»).

Μπήκαμε στην χειρότερη πολιτική περίοδο που γνώρισε αυτή η χώρα. Ο οικονομικός νεοφασισμός και η νεο-αποικιοκρατία, ήρθαν στην Ελλάδα για να μείνουν. Και δεν πρόκειται να φύγουν ούτε εύκολα, ούτε αμαχητί… και δυστυχώς, ούτε αναίμακτα. Οι πολιτικοί «άνδρες» που συναίνεσαν (με τον οποιοδήποτε τρόπο) στην υποδούλωση της χώρας είναι στην ουσία συνένοχοι και συνεργάτες του βιασμού ενός ολόκληρου λαού. Αργότερα, ζητώντας την αθώωσή τους απλά θα μας πούνε ότι αυτοί μόνο… κοίταζαν…! Τα θύματα, όμως, είμαστε ήδη εμείς…, τα παιδιά μας και τα αγέννητα παιδιά των παιδιών μας.

Άντε και καλό «πλύσιμο εγκεφάλου», μέχρι να ξυπνήσουμε και να δούμε τι πραγματικά κάνουν στην πατρίδα μας οι κλεπτοκράτες… μέσω της δοτής, παράνομης και αντισυνταγματικής κυβέρνησης Παπαδήμου.

Ε, ο έρμος «ένδοξός μας Βυζαντινισμός» πάλι τη νίλα του τράβηξε αυτές τις μέρες, απ' όσους έχουν προσλάβει την ιστορία μας απ' την (πρωταρχική) φράγκικη οδό -(διότι πλέον οι Βυζαντινές σπουδές στη Δύση έχουν προχωρήσει και τα λένε αλλιώς).

Για «Βυζαντινές ίντριγκες» έγραφαν αυτές τις ημέρες οι εφημερίδες, επαναλαμβάνοντας ένα ακόμα στερεότυπο απ' αυτά που έχει γεννήσει η κατά συνθήκην διαδεδομένη άγνοια. Στερεότυπο που προέρχεται απ' την εποχή του Γίββωνος, ο οποίος περιέγραψε το Βυζάντιο σαν μια ιστορία διαρκούς παρακμής -τίποτα όμως δεν μπορεί να παρακμάζει επί χίλια έτη, το αντίθετο μάλλον. Οπως και να 'χει η «πρώτη εντύπωση» που δημιούργησε ο Γίββων κρατάει για πολλούς Ελληνες, ως φαίνεται, και πάντως για όλο και λιγότερους Δυτικούς, 300 χρόνια τώρα...

Η άκρως εκλεπτυσμένη εσωτερική κι εξωτερική πολιτική του Βυζαντίου ήταν λογικό να φαίνεται στα μάτια των Φράγκων, που στο μεταξύ είχαν απομακρυνθεί απ' το ρωμαϊκό προηγούμενο, ως ίντριγκα και συνωμοσία. Τομείς στους οποίους βεβαίως δεν υστερούσαν οι Βυζαντινοί, όπως άλλωστε κάθε μακρόβιος πολιτισμός, πλην όμως δεν ήταν μόνον αυτό. Επειδή, λόγου χάριν εφηύραν το πηρούνι κι έτρωγαν με αυτό το κρέας τους, αυτό δεν σήμαινε πως ήταν ανθρώπινο, όπως ήθελε να νομίσει ή όντως πίστεψε ο δασύτριχος Λιουτπράνδος...


Το άδοξο τέλος του Γιωργάκη.

Ο άνθρωπος των Τραπεζών έπεσε, ζήτωσαν οι Τραπεζίτες.

Το πολιτικό σύστημα, πλην Αριστεράς, υφίσταται συντριπτικό πλήγμα -δεν το χρειάζονται οι Τραπεζίτες για να κυβερνήσουν- μπορούν κι από μόνοι τους, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς ενδιάμεσους αλλά πάντα με μία στρατιά κολαούζους: βουλευτές του δικομματισμού και των παραφυάδων του, δημοσιογραφικά φερέφωνα και λοιπούς ψιλούς.

Μπαίνουμε σε παράξενα τοπία, ο Μπερλουσκόνι που πέφτει στην Ιταλία, ήρθε στην Ελλάδα με το όνομα Παπαδήμος επικεφαλής μιας κυβέρνησης που συντίθεται από άκρως αντικοινοβουλευτικές διαδικασίες, το Σύνταγμα της Ελλάδας ξεσκισμένο και τον λαό σε κατάσταση πολιορκίας.

Παράξενο τοπίο ακόμα και για την Αριστερά, όπου η ΔΗΜ.ΑΡ. του κ. Κουβέλη εξελίσσεται σε μια Ντόρα Μπακογιάννη στα ελαφρώς αριστερά του συστήματος με έναν όχι γόνιμο πλέον, αλλά στείρον ευρωπαϊσμό -δογματικόν τόσο ώστε να δικαιολογεί δηλώσεις του βουλευτή της ΔΗΜ.ΑΡ. και φίλου μου Γρηγόρη Ψαριανού υπέρ του κ. Παπαδήμου και κατά των Ελλήνων που «έτρωγαν τόσα χρόνια τα λεφτά της Ενωσης»...

Οταν, φίλε μου Γρηγόρη, λέγοντας κάτι τέτοια, σε επαινεί η κυρία -στα παλιά μου - τα παπούτσια - τα βιβλία - των μαθητών- Διαμαντοπούλου δηλώνοντας ότι «σώζεις (!) την τιμή (!) της Αριστεράς (!)», τότε θλιμμένη η καρδιά μας (θα έπρεπε και η δική σου)...

Ομως ας επιστρέψουμε στα τρέχοντα.

Αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα ο κοινοβουλευτισμός και συνεπώς η δημοκρατία (η αστική δημοκρατία) κακοποιείται: έχουμε Πρωθυπουργό που δεν εξελέγη που δεν βασίζεται στη δεδηλωμένη, που έχει εμπλακεί βαθιά με τη Διαπλοκή καθ' όλον τον επαγγελματικό βίο του, όχι καν έναν άνθρωπο των Τραπεζών αλλά έναν Τραπεζίτη αυτοπροσώπως.

Εναν Τοποτηρητή των Δυτικών Δυνατών, έναν δοτόν, έναν εντολοδόχο του Γκαουλάιτερ ΡΑΪΧενμπαχ.

Οντως habemus Papam, και τι Πάπα! με τιάρα και σπάθη. Οπως και να 'χει έτσι όπως εξελίσσεται το (γερμανικό) Ευρώ χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία (που αυτές τις μέρες «καίγεται» από διαδηλώσεις), η Λετονία (που ήδη το 10-15% των κατοίκων της έχει μεταναστεύσει λόγω των μέτρων του ΔΝΤ και Σία), η Ισπανία, ακόμα και η Ιταλία την έχουμε πατήσει σαν τους Συμμάχους των Αθηναίων στη Συμμαχία της Δήλου: μπήκανε ισότιμοι κι έγιναν υποτελείς.

Το ίδιο κι εμείς. Κι όχι μόνον! αλλά αντιμετωπίσαμε με τη σειρά μας, 2.500 χρόνια μετά, απ' τους πρώτους το Μήλιο Δίλημμα (που τότε έθεσαν οι Αθηναίοι στους Μηλίους και πάντοτε θέτουν οι ισχυροί στους ανίσχυρους): «αν αντισταθείτε, θα καταστραφείτε κι αν υποταγείτε, θα τιμωρηθείτε το ίδιο».

Οίηση κι αλαζονεία, θα μου πείτε, ύβρις!

Βεβαίως, εν τέλει, συντρίμμι έγινε η Αθήνα των υβριστών.

Δεν ξέρω αν θα (ξανα)έχει την ίδια μοίρα και η Γερμανία, που δείχνει να έχει μπει πάλι στον «ευρωπαϊκό της πειρασμό», αλλά η κλίκα της Φρανκφούρτης που την (μας) κυβερνάει, δεν δείχνει να χαμπαριάζει από ιστορίες, φιλοσοφίες κι άλλα ουδόλως ανταγωνιστικά πράγματα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet, μοντάζ Γρέκι



Όσο ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και λοιποί παρατρεχάμενοι αναζητούσαν πρόσωπο κοινής (μεταξύ τους) αποδοχής για να διασφαλίσει την... παραμονή της χώρας στο ευρώ, οι Ευρωπαίοι είχαν να αντιμετωπίσουν ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα: το πιθανότατο ενδεχόμενο ευρώ και Ε.Ε. να τιναχθούν στον αέρα...

Καθώς στην Αθήνα ανεζητείτο πρωθυπουργός για να κάνει τη δουλειά (ξεπούλημα, περικοπές, νέα μέτρα) που απαιτεί η Μέρκελ, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας άγγιξαν το 7,5%. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι η Ιταλία χρηματοπιστωτικά έχει ήδη πτωχεύσει. Όπως σημειώνει ο «προφήτης των αγορών» Ρουμπινί, η μόνη λύση για την Ιταλία είναι η αναδιάρθρωση του χρέους της.

Τι ακριβώς σημαίνει η χρηματοπιστωτική χρεοκοπία της Ιταλίας εύκολα μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας, αν λάβει υπόψη του ότι ως οικονομικό μέγεθος η χώρα αποτελεί πάνω από το 20% της ευρωζώνης. Ειδικότερα για τη Γαλλία, μια ιταλική κατάρρευση σημαίνει «φέσι» μεγαλύτερο από 410 δισεκατομμύρια ευρώ. Το συνολικό ιταλικό... φέσι φτάνει τα 1,9 τρισεκατομμύρια.

Τα ποσά αυτά μας υπενθυμίζουν ότι οι αγορές, όπως εκτενώς έχει γραφεί κατ’ επανάληψη, απαιτούν αρκετά πάνω από 2 τρισεκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους της ευρωζώνης. Αυτό το αστρονομικό ποσό μπορεί να βρεθεί μόνο με έκδοση χρήματος από την Ε.Ε. Η Γερμανία προτιμά να στύψει τους Ευρωπαίους εργαζόμενους παρά να επιτρέψει την έκδοση πληθωριστικού χρήματος.

Το στύψιµο των Ευρωπαίων, ωστόσο, δεν αρκεί για τη διάσωση του ευρώ. Δεν είναι μόνο οι αγορές, αλλά και το επιτελείο των οικονομικών συμβούλων της Μέρκελ, που εκτιμούν ότι η συμφωνία της 26-27 Οκτωβρίου, η οποία πανηγυρίστηκε ως απόφαση σωτηρίας της Ελλάδας και της ευρωζώνης, δεν είναι βιώσιμη...

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το εγχώριο θέατρο των τελευταίων ημερών, προκαλούν μια εύλογη ερώτηση: Τι είδους πρωθυπουργό και κυβέρνηση μας έχουν σερβίρει; Ποια δουλειά ακριβώς καλούνται να κάνουν; Κατανοούν ότι τα όσα έχουν δεσμευτεί να κάνουν δεν διασώζουν ούτε τη χώρα ούτε το ευρώ ούτε τους ίδιους;

Όσο ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και λοιποί παρατρεχάμενοι αναζητούσαν πρόσωπο κοινής (μεταξύ τους) αποδοχής για να διασφαλίσει την... παραμονή της χώρας στο ευρώ, οι Ευρωπαίοι είχαν να αντιμετωπίσουν ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα: το πιθανότατο ενδεχόμενο ευρώ και Ε.Ε. να τιναχθούν στον αέρα...

Καθώς στην Αθήνα ανεζητείτο πρωθυπουργός για να κάνει τη δουλειά (ξεπούλημα, περικοπές, νέα μέτρα) που απαιτεί η Μέρκελ, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας άγγιξαν το 7,5%. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι η Ιταλία χρηματοπιστωτικά έχει ήδη πτωχεύσει. Όπως σημειώνει ο «προφήτης των αγορών» Ρουμπινί, η μόνη λύση για την Ιταλία είναι η αναδιάρθρωση του χρέους της.

Τι ακριβώς σημαίνει η χρηματοπιστωτική χρεοκοπία της Ιταλίας εύκολα μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας, αν λάβει υπόψη του ότι ως οικονομικό μέγεθος η χώρα αποτελεί πάνω από το 20% της ευρωζώνης. Ειδικότερα για τη Γαλλία, μια ιταλική κατάρρευση σημαίνει «φέσι» μεγαλύτερο από 410 δισεκατομμύρια ευρώ. Το συνολικό ιταλικό... φέσι φτάνει τα 1,9 τρισεκατομμύρια.

Τα ποσά αυτά μας υπενθυμίζουν ότι οι αγορές, όπως εκτενώς έχει γραφεί κατ’ επανάληψη, απαιτούν αρκετά πάνω από 2 τρισεκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους της ευρωζώνης. Αυτό το αστρονομικό ποσό μπορεί να βρεθεί μόνο με έκδοση χρήματος από την Ε.Ε. Η Γερμανία προτιμά να στύψει τους Ευρωπαίους εργαζόμενους παρά να επιτρέψει την έκδοση πληθωριστικού χρήματος.

Το στύψιµο των Ευρωπαίων, ωστόσο, δεν αρκεί για τη διάσωση του ευρώ. Δεν είναι μόνο οι αγορές, αλλά και το επιτελείο των οικονομικών συμβούλων της Μέρκελ, που εκτιμούν ότι η συμφωνία της 26-27 Οκτωβρίου, η οποία πανηγυρίστηκε ως απόφαση σωτηρίας της Ελλάδας και της ευρωζώνης, δεν είναι βιώσιμη...

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το εγχώριο θέατρο των τελευταίων ημερών, προκαλούν μια εύλογη ερώτηση: Τι είδους πρωθυπουργό και κυβέρνηση μας έχουν σερβίρει; Ποια δουλειά ακριβώς καλούνται να κάνουν; Κατανοούν ότι τα όσα έχουν δεσμευτεί να κάνουν δεν διασώζουν ούτε τη χώρα ούτε το ευρώ ούτε τους ίδιους;

Πηγή

Ο ευπατρίδης των τραπεζών, το μέλος της Τριμερούς του Ιδρύματος Ροκφέλλερ ο Λουκάς Παπαδήμος ο οποίος δεν παίζει χαμένα παιχνίδια, διορίστηκε ως πρωθυπουργός που ανέλαβε να σώσει τη χώρα με τη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, τη στιγμή που οι ευρωπαίοι εταίροι δεν έκαναν τίποτα για την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορούν σενάρια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται και ότι το επόμενο βήμα είναι η δημιουργία της Ευρώπης των δυο ταχυτήτων.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι θεωρίες συνομωσίας αλλά δημοσιεύθηκαν στα ΜΜΕ, απλώς εμείς βάλαμε τα παραπάνω δημοσιεύματα με την κατάλληλη σειρά.

Μήπως φτάσαμε στη τελική φάση της εκτέλεσης ενός καλοπληρωμένου συμβολαίου;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι σοβαρός, μετρημένος και… «Κοντίνιο» σαν το Σημ… (αφήστε, μην τα θυμόμαστε). Είναι όμως άσπιλος. Όχι εφ’ όλης της ύλης «άσπιλος κι αμόλυντος» που λέμε… Απεναντίας. Απλώς, δε φέρει σμήνη σπίλων (ελιών) αμφιμαγουλίως σαν το Σημ… (είπαμε, ξου!). Το δερματάκι του είναι φράπα και αρκετούς τόνους πιο σκούρο από εκείνο το μετεγχειριτικό ωχρούν του Σημ (κοίτα επιμονή η ιστορική μνήμη!). Διαθέτει επίσης πλούσια γκριζαρισμένη κόμη, χωρίστρα και γυαλιά τύπου «nerd»… (Θαρρώ πως δεν έχει αλλάξει στυλ από τότε που αποφοίτησε από το φυτώριο μεγάλων μουρών, το Κολλέγιο Αθηνών). Καμία σχέση πάντως με το αυγοειδές από περιστροφή κρανίο και τα παραλληλόγραμμα μικρά γυαλάκια της νυφίτσας, πάνω από τα οποία τίραγε τους ομοτράπεζούς του ο Σημ, ο Σημ… ε, ας το πάρει το ποτάμι κι ας μολυνθεί, ας γίνει σαν τον Ασωπό…, ο Σημίτης!

Άσχετα με το τι αρθρώνει ο νέος μας σωτήρας, ο Λουκάς Παπαδήμος, κοντοσταματάει και παίρνει ανάσα στα σημεία που θα όριζε η στίξη της γερμανοαγγλικής. Λες και θα παρεξηγηθούν στην ΕΚΤ, άμα μιλήσει ελληνικά χωρίς το ίχνος της Ε.Ε. στην προσωδία… Κι έχει κι ένα γλυκό συγκαταβατικό γελάκι (το γέλιο του γιατρού που μόλις έχει ανακοινώσει στον ασθενή ότι έχει 6 μήνες ζωής) που το κρατάει πάντα για το φινάλε. Έτσι ακριβώς έσκαζε τα γελάκια του κι ο Κινέζος (ορίστε, καταφύγαμε στο προσωνύμιο…)

Είναι αυστηρός με την αυστηρότητα που υποτίθεται ότι απαντά στην ενοχή μας και στην εποχή μας…

Είναι τεχνοκράτης. Κι αυτό άλλοι του το πιστώνουν κι άλλοι του το χρεώνουν. Είναι τραπεζίτης. Κι αυτό άλλοι του το πιστώνουν κι άλλοι του το χρεώνουν. Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι όμως, αυτός δεν πρόκειται να αλλαξοπιστώσει… Θα κάνει χρεώσεις. Με χρεώσεις πρόκειται να συγγράψει ο Λουκάς Παπαδήμος της σωτηρίας ημών το Κεφάλαιον. Το β’ μέρος. Το α’ το έγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου…

Κι όσο τον παρατηρώ το νέο πρωθυπουργό, τον πρωθυπουργό που προέκυψε μετά από τόσο παπατζιλίκι…, μια παράξενη νοσταλγία με κατακλύζει. Ένα αδιόρθωτο, παιδικό πείσμα με διακατέχει (όπως τότε που ζητούσα από τη μάνα μου το κομμάτι του γλυκού που είχε ονοματίσει για άλλον και κείνη με νουθετούσε πειραχτικά λέγοντάς μου την ατάκα του κακομαθημένου:… Είσαι…«ήθελα εκείνο που έφαγες…»)…

Αυτός ο Λουκάς δεν έχει υποκοριστικό. Πώς να τον πεις: «Λουκάκη»… Αυτός ο Λουκάς δεν είναι αθλητικός. Ανάθεμα κι αν έχει ανέβει ποτέ του σε ποδήλατο. Ό,τι δεν είναι μαύρο, γυαλιστερό, μακρύ και με φιμέ τζάμια δεν το καταδέχεται, για να τον τσουλήσει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση… Αυτός ο Λουκάς δεν πρόκειται να μας πει ποτέ ότι «πονάει και ματώνει» για πάρτη μας… Αυτό το Λουκά θα τον βλέπει ο συνταξιούχος που θέλει να δωρίσει τη σύνταξή του (αν έχει απομείνει τέτοιο άλιεν) και θα αποδημεί με το φάκελο στο χέρι. Ο γέρος στο εξής ή από πέσιμο, ή από χέσιμο ή από Παπαδήμο…

Μαμά, μήπως θέλω πίσω εκείνο τον πρωθυπουργό που έφαγα…;

Τα ίδια θα μου έκανε, αλλά θα μου τα έκανε μη τεχνοκρατικά…




  • Περί Ελληνικής ιθαγένειας λόγος... ΔυΝηΤικός
Η Ελλάδα είναι πλέον επίσημη αποικία του καρτέλ. Το καρτέλ θα εισπράττει τους φόρους του κανονικά. Οι ιθαγενείς, ανάξιοι και ανήθικοι, ούτε αποζητούν, ούτε αξίζουν την ελευθερία. Ούτε τη Δημοκρατία. Από εδώ και στο εξής, πρωθυπουργό θα διορίζει το καρτέλ. Το καρτέλ ξέρει πως θα τηρηθούν τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι δανειακές συμβάσεις.

Το σχέδιο προχωράει σύμφωνα με το πρόγραμμα. Πλέον, πρωθυπουργός της χώρας είναι ένας λαμπρός υπάλληλος που έχει αποδείξει την πίστη και την αφοσίωση του στο καρτέλ όσο ήταν πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας, ένας πιστός πολεμιστής του που το καρτέλ έχει ήδη τιμήσει με τη θέση του αντιπροέδρου της ΕΚΤ.

Στην αποικία θα επιβληθεί η κυριαρχία των αριθμών. Οι δείκτες θα θριαμβεύσουν. Θα σταματήσουν πια όλες αυτές οι ανοησίες για τα δικαιώματα των ιθαγενών και τις απαιτήσεις τους και τις κοινωνικές τους ανησυχίες. Οι ιθαγενείς πρέπει να κοιτάνε τη δουλειά τους. Να εργάζονται για να πληρώνουν φόρους. Δε χρειάζεται να είναι μορφωμένοι. Ούτε και συμφέρει να τους περιθάλπεις όταν πληγώνονται ή όταν αρρωσταίνουν. Το καρτέλ μπορεί απλώς να τους αποσύρει και να κάνει τη δουλειά του με άλλους. Οι ιθαγενείς περιμένουν στην ουρά να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Στο όλο εγχείρημα αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν τα όπλα του καρτέλ. Αυτός που ελέγχει το κουτί, μπορεί να αλλάζει το νόημα των λέξεων στο κεφάλι των ιθαγενών και καταφέρνει να τους πείσει ότι το να αποφασίζουν είναι κακό και καταφέρνει να τους κάνει να ανακουφιστούν όταν τους αφαιρεί το δικαίωμα των εκλογών και τους επιβάλλει τον διοικητή τους. Και όσο πιο αμόρφωτοι είναι οι ιθαγενείς, τόσο πιο εύκολα τους ελέγχει κανείς.

Η τελική δοκιμή του συστήματος ελέγχου, έγινε με το δημοψήφισμα και είχε θεαματικά αποτελέσματα. Οι ιθαγενείς αποσβολώθηκαν. Ακόμα και αυτοί που ζητούσαν δημοψήφισμα, τώρα δεν το θέλουν. Τώρα, ούτε εκλογές δε θέλουν. Το καρτέλ, θα πείσει τους ιθαγενείς ότι δε χρειάζεται να ασχολούνται με αυτά. Θα τους πείσει, ότι ακόμα και η πιο σκληρή του απόφαση είναι απολύτως απαραίτητο να εφαρμοστεί.

Γι αυτό λοιπόν, συν-ιθαγενή, προσπάθησε να καταλάβεις τι γίνεται και πάρε την απόφαση να κάνεις κάτι. Δείξε ότι είμαστε πολιτισμένοι. Και ότι δε θα επιτρέψεις να συμβούν όλα αυτά. Βγες τώρα από το καλύβι και ζήτα εκλογές. Κάντο τώρα, γιατί μετά δε θα μπορείς. Το καρτέλ θα κάψει και το καλύβι και το χωριό.

Ένας ιθαγενής αδερφός σου.

Από την Ελευθεροτυπία

Mε ένα άρθρο – κεραυνό η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ θέτει καίρια ερωτήματα για τον διορισμό από ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΝΔ και τις σκοπιμότητες που αυτός υπηρετεί, ενός τραπεζίτη στην ηγεσία της χώρας. Στο άρθρο-παρέμβαση τίθενται ζητήματα όπως η συμμετοχή του στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, η συμμετοχή του στην πλατσογράφηση των στοιχείων για την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη με την βοήθεια της Goldman Sachs κλπ.

Iδού ολόκληρο το άρθρο:

«Δεν είμαι πολιτικός», έσπευσε να δηλώσει ο νέος πρωθυπουργός της χώρας Λουκάς Παπαδήμος, αμέσως μόλις έλαβε την εντολή σχηματισμού της κυβέρνησης, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αλλά, ένας βουλευτής, ένας υπουργός, ακόμα κι ένα εξωκοινοβουλευτικό στέλεχος ενταγμένο σε κορυφαίες λειτουργίες ενός κομματικού μηχανισμού, εξ ορισμού είναι πολιτικός. Πολλώ μάλλον, ένας πρωθυπουργός!

Από το μεσημέρι της Πέμπτης 10 Νοεμβρίου 2011 ο κ. Παπαδήμος, θέλει -δεν θέλει, είναι και πολιτικός. Και ως πολιτικός (και μάλιστα ανωτάτου επιπέδου) οφείλει να τηρεί στο έπακρο τις υποχρεώσεις του.

Μία από αυτές είναι ασφαλώς και το να δίνει εξηγήσεις. Για όσα πράττει, αλλά και για όσα έχει πράξει, ως παράγων του δημόσιου βίου, κατά το παρελθόν.

Για παράδειγμα:

► Ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, το 1999-2001, αν είχε αντιληφθεί τί συνέβαινε στο χρηματιστήριο.

► Ποιά ήταν η συμβολή του στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, κάτι που έχει διαφανεί ότι ήταν αποτέλεσμα “δημιουργικής λογιστικής” και που ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί αποκάλεσε “λάθος”.

► Τί ακριβώς συνέβη με την Goldman Sachs, σε σχέση πάντα με την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη.

► Αν εξακολουθεί να πιστεύει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους (το λεγόμενο κούρεμα) επιφέρει “πολύ μικρότερα οικονομικά οφέλη, από ό,τι συχνά προβλέπεται” και ότι αυτή “η διαδικασία συνεπάγεται σημαντικούς κινδύνους για την Ελλάδα και την ευρωζώνη”, όπως ο ίδιος έγραφε, μόλις πριν από δυόμισι εβδομάδες.

Δεν θα μπορέσει να αποφύγει αυτού του είδους τις εξηγήσεις ο κ. Παπαδήμος. Ακόμα και αν τις παρακάμψει, πολιτική θα είναι η στάση του. Και ως τέτοια, θα εκτιμηθεί. Δεόντως…

Κ.Ξ.”

«Η άποψη ότι σε δύσκολους καιρούς πρέπει να αναλαμβάνουν οι ειδικοί και όχι οι πολιτικοί δεν είναι νέα. Ορισμένα από τα χειρότερα καθεστώτα της σύγχρονης Ιστορίας ακολούθησαν κυβερνήσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τεχνοκρατικές». Είναι, αλήθεια, δυνατόν να είμαστε τόσο... κακόπιστοι; Πριν καν ανακοινωθεί η νέα κυβέρνηση και ορκιστεί ο νέος τεχνοκράτης πρωθυπουργός, να συνδέουμε τους τεχνοκράτες με τα χειρότερα καθεστώτα της Ιστορίας;

Κι όμως, το παραπάνω απόσπασμα δεν το πήραμε από κάποιο άρθρο του «Π». Ούτε από κάποιο... επαναστατικό έντυπο. Προέρχεται από άρθρο των Financial Times, της Βίβλου των τεχνοκρατών, στους οποίους συγκαταλέγονται τόσο ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας όσο και οι ανά τον κόσμο «ομότεχνοί» του.

Μάλιστα είναι γραμμένο ακριβώς με αφορμή την ανάληψη της εξουσίας από τον Λουκά Παπαδήμο στην Ελλάδα και την επικείμενη ανάλογη «μετάβαση» στην Ιταλία με πρωταγωνιστή τον Μάριο Μόντι, «ομότεχνο» του Παπαδήμου και πρώην επίτροπο στην Ε.Ε.

«Η αντίσταση είναι μάταιη»

Ο συντάκτης του κειμένου Robert Shrimsley, με αφορμή αυτές τις δύο περιπτώσεις, ρωτάει μάλλον ρητορικά:

«Είστε έτοιμοι για την άνοδο των τεχνοκρατών στην εξουσία; Φαίνεται πως η απάντηση στα τεράστια προβλήματα της ευρωζώνης είναι η αντικατάσταση των εκλεγμένων πρωθυπουργών με οικονομολόγους», οι οποίοι «μπορεί να μην έχουν λαϊκή εντολή, χαίρουν όμως απεριόριστης εκτίμησης στη Φρανκφούρτη».

Αφού θέτει χωρίς περιστροφές το ερώτημα «γιατί υπάρχει αυτή η στροφή στους τεχνοκράτες», ο Shrimsley αρχίζει με ένα εύγλωττο παράδειγμα:

«Η Ευρώπη χρειάζεται γενναίους, χαρισματικούς ηγέτες που θα καθοδηγήσουν τα έθνη τους σε αυτούς τους πολυτάραχους καιρούς. Αντιθέτως, όμως, είναι σαν το πλήρωμα του Starship Enterprise να καταλήγει ότι ο Captain Jean-Luc Picard δεν είναι πλέον ο κατάλληλος και να αναζητά λύση στους Borg. Σε αποτελεσματικές υπολογιστικές μηχανές που θα αναλάβουν την επιβολή αντιλαϊκών μέτρων ανά την ευρωζώνη με την πολεμική ιαχή "Η αντίσταση είναι μάταιη"».

Με άλλα λόγια ο Shrimsley διαπιστώνει πως το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας – για να περιοριστούμε στα του οίκου μας – είναι ακατάλληλο και ανεπαρκές να διαχειριστεί τη χώρα και να φέρει εις πέρας τη λαϊκή εντολή. Δυστυχώς η πολιτική πραγματικότητα τον δικαιώνει.

Τα δύο «μεγάλα» κόμματα

ανίκανα να διαχειριστούν την κρίση και τη χώρα, φοβισμένα από την προοπτική να πάνε σε εκλογές και να αναζητήσουν τη λαϊκή εντολή,

● σε συνεργασία με την πάντα «πρόθυμη» καρατζαφέρειο «τσόντα»,

● με την αμέριστη στήριξη της κόρης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη,

● με τις κριτικές προσδοκίες των Οικολόγων - Πράσινων, οι οποίοι είδαν τη νέα κυβέρνηση ως «το μικρότερο κακό» και προσβλέπουν στην «αρχή του τέλους των μονοκομματικών κυβερνήσεων»,

● με την επίσης κριτική ανοχή της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη και με τη διαπίστωση του βουλευτή της Γρηγόρη Ψαριανού ότι «ο Παπαδήμος είναι εγγύηση»

παρέδωσαν τη διακυβέρνηση δίχως καν να ρωτήσουν, με τον μόνο νόμιμο τρόπο, δηλαδή τις εκλογές, τον μόνο αρμόδιο: τον ελληνικό λαό.

Δηλαδή οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. αποχώρησαν από το πολιτικό παιχνίδι αναγνωρίζοντας ευθέως τόσο την ανικανότητα όσο και την... αναρμοδιότητά τους να διαχειριστούν την πτώχευση της χώρας.

Ενδεχομένως μάλιστα να πιστεύουν ότι, αν και εγκατέλειψαν το σκάφος στα χέρια ενός «τρίτου», και μάλιστα μη πολιτικού, κατά τον αυτοπροσδιορισμό του ίδιου του Λουκά Παπαδήμου χθες, θα μπορέσουν, ύστερα από τρεις ή περισσότερους μήνες, να «επιστρέψουν» και να ζητήσουν πίσω, υπό «ασφαλέστερες» για τους ίδιους συνθήκες, αυτό που οι ίδιοι παραχώρησαν τη δυσκολότερη ώρα.

Προφανώς... δεν είναι με τα καλά τους. Αν μάλιστα κρίνουμε από το ότι ο Παπαδήμος χθες, κάνοντας την πρώτη του δήλωση ως εντολοδόχος πρωθυπουργός, «ξέχασε» να αναφερθεί στον χρονικό ορίζοντα της διακυβέρνησής του, δεν μοιάζει πιθανό οι εκλογές να είναι πολύ κοντά.

Όταν μάλιστα ο Παπαδήμος ερωτήθηκε, απάντησε – μάλλον... αδιάφορος και ίσως ενοχλημένος – ότι:

«Δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς ο χρόνος των εκλογών, αλλά υπάρχει ως σημείο αναφοράς στο πλαίσιο αρχών το οποίο διατυπώθηκε στην προηγούμενη συνάντηση των πολιτικών αρχών».

Τόσο απλά...

«Δεν γνωρίζουν από πολιτική»...

Ας επιστρέψουμε όμως στο άρθρο των Financial Times και τον Robert Shrimsley, για να δούμε πώς εννοεί τη διαφορά μεταξύ της διακυβέρνησης από τεχνοκράτες και αυτής από τους πολιτικούς.

Κατ’ αρχάς, αφού σημειώνει ότι «το ίδιο το ευρώ ήταν ένα τεχνοκρατικό δημιούργημα, για το οποίο μάλιστα τα κράτη - μέλη δεν κατάφεραν ποτέ να διαβάσουν το βιβλίο με τις οδηγίες χρήσεως», δεν φαίνεται να έχει ταλαντεύσεις σε ό,τι φορά τους τεχνοκράτες:

«Ο ορισμός της τεχνοκρατίας είναι οι διακυβέρνηση από ειδικούς – και συγκεκριμένα επιστήμονες και μηχανικούς. Σε αυτή την περίπτωση σημαίνει χρηματοοικονομικούς μηχανικούς και πολιτικούς επιστήμονες. Ευφυείς, αλλά αδίστακτοι αξιωματούχοι που θα παίρνουν αποφάσεις βασιζόμενοι στην πρακτική εμπειρία χωρίς να ανησυχούν ότι μαζί τους κουβαλούν όλο το σώμα των πολιτών.

Αδιαμφισβήτητα υπάρχουν αρκετοί ταλαντούχοι τεχνοκράτες, αλλά είναι σαφές γιατί οι πολιτικοί – οι επιτυχημένοι τουλάχιστον – δεν ξεκινούν ποτέ έναν λόγο με φράσεις όπως “πίστωση ρευστότητας”. Οι τεχνοκράτες δεν γνωρίζουν από πολιτική, δεδομένου ότι αποφεύγουν τη συνήθη οδό για την άνοδό τους στην εξουσία.

Μην ανησυχείτε όμως: ο κ. Όλι Ρεν λέει τα καλύτερα γι' αυτούς. Θεωρείται δε ότι μόνο τέτοιοι άνδρες μπορούν να πάρουν τις απαραίτητες αποφάσεις που τα δειλά πολιτικά κόμματα είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να λάβουν».

Υποθέτω ότι δεν είναι απαραίτητο να προσθέσω οτιδήποτε στα παραπάνω. Απλώς θυμάμαι πως, όταν άρχισε, πριν από πολλούς μήνες, η συζήτηση για το όνομα του Λουκά Παπαδήμου και για την προοπτική μιας «τεχνοκρατικής» διακυβέρνησης, ένας παλαιός συνάδελφος, με πλούσια πείρα και στην πλευρά της πολιτικής και σε αυτήν της δημοσιογραφίας, μου είχε πει λακωνικά: «Να φοβάσαι τους ανθρώπους που δεν δακρύζει το μάτι τους». Τίποτε άλλο.

Αν όμως οι τεχνοκράτες είναι άνθρωποι «ευφυείς, αλλά αδίστακτοι», που αποφασίζουν χωρίς «να ανησυχούν ότι μαζί τους κουβαλούν όλο το σώμα των πολιτών», αν «δεν γνωρίζουν από πολιτική, δεδομένου ότι αποφεύγουν τη συνήθη οδό για την άνοδό τους στην εξουσία», αν είναι περίπου προπομποί ολοκληρωτισμού, όπως υπαινίσσεται ο αρθρογράφος των Financial Times, αν τελικά ο έμπειρος συνάδελφός μου έχει δίκιο και «δεν δακρύζει το μάτι τους», τότε γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα, πλην Αριστεράς, παρέδωσε τη διακυβέρνηση σε έναν τεχνοκράτη;

«Αποτυχία του πολιτικού κόσμου»

Ας δούμε πώς απαντά ο ίδιος ο Robert Shrimsley στο παραπάνω ερώτημα:

«Σαφώς θα προτιμούσε κανείς μεγάλους και γενναίους πολιτικούς ηγέτες, αλλά δυστυχώς δεν βρίσκονται σε αφθονία. Η επιστροφή των τεχνοκρατών αντικατοπτρίζει την αποτυχία του πολιτικού κόσμου.

Οι ικανοί πολιτικοί ηγέτες έχουν τη δυνατότητα να συναισθάνονται τους ψηφοφόρους τους. Μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να περιφρονούμε τους πολιτικούς επειδή επηρεάζονται πολύ από την κοινή γνώμη. Είναι, όμως, λογικό να επιλέγονται εκείνοι που αισθάνονται τι θα αποδεχθούν οι ψηφοφόροι.

Σε πολλές χώρες οι πιο επιτυχημένοι πολιτικοί είναι εκείνοι με τους οποίους οι ψηφοφόροι αισθάνονται ότι θα μπορούσαν να καθίσουν μαζί να πιουν μια μπύρα.

Βεβαίως αυτό δεν είναι το καλύτερο κριτήριο για την επιλογή ηγέτη. Ενδεχομένως το χάρισμα να είναι υπερτιμημένο. Πρέπει όμως, να υπάρχει κάποιος λόγος που έχει επικρατήσει η φράση “ένα τσούρμο τεχνοκρατών”. Από την άλλη πλευρά οι ικανοί πολιτικοί είναι και εκείνοι ειδικοί, από την πλευρά τους. Η ειδικότητά τους είναι στο να αναγνωρίζουν τι είναι πολιτικά εφικτό.

Στην Ιταλία και την Ελλάδα εξαντλούνται οι εναλλακτικές λύσεις. Το αδύναμο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα έχει ελάχιστες επιλογές. Η Ιστορία όμως υποδεικνύει ότι η λύση των τεχνοκρατών δεν είναι πανάκεια».

Μερικά ερωτήματα

Αυτό το τελευταίο απόσπασμα θέτει αυτομάτως μια σειρά ερωτήματα για τα καθ’ ημάς, κάποια από τα οποία επιχειρούμε να απαντήσουμε:

1. Λείπουν λοιπόν από την Ελλάδα οι μεγάλοι και γενναίοι πολιτικοί ηγέτες;

Δυστυχώς ναι. Αν αυτό δεν ίσχυε, δεν θα βρισκόταν ο Παπαδήμος – και κανένας άλλος «ομότεχνός» του – σήμερα σε θέση πρωθυπουργού. Μπορούν όμως να καταλάβουν ήδη τι σημαίνουν η παλλαϊκή μούντζα και η εκδίωξή τους από τις παρελάσεις. Υπό αυτή την έννοια προφανώς δεν είναι καν γενναίοι για να την αντιμετωπίσουν στην κάλπη. Απλώς ελπίζουν ότι θα επανέλθουν από την «πίσω πόρτα» όταν – και αν... – λήξει η περίοδος της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης.

2. Έχουν σήμερα οι πολιτικοί ηγέτες στην Ελλάδα τη δυνατότητα να «συναισθάνονται τους ψηφοφόρους τους»;

Αν τους συναισθάνονταν, ίσως έβρισκαν το θάρρος να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους και όχι αυτά των δανειστών και των απανταχού κερδοσκόπων.

3. Πράγματι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα «εξαντλούνται οι εναλλακτικές λύσεις»;

Αν η «ειδικότητα» ενός ικανού πολιτικού είναι «να αναγνωρίζει τι είναι πολιτικά εφικτό», τότε πράγματι δεν διαθέτουμε τέτοιους σε επάρκεια. Δυστυχώς τα τεκμήρια και οι αποδείξεις που έχουμε συλλέξει αυτήν τη διετία είναι πάρα πολλά. Και η οικειοθελής αποχώρησή τους από την πολιτική είναι η καλύτερη απόδειξη για την ικανότητά τους.

4. Είναι πράγματι «αδύναμο και χρεοκοπημένο» το ελληνικό πολιτικό σύστημα;

Αδύναμο είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Και χρεοκοπημένο επίσης. Τώρα, υπό τη σκέπη της «τεχνοκρατίας», από την οποία δύσκολα θα απαλλαγεί, και με αυτήν ως καταλύτη, ρευστοποιείται: τα κόμματα χάνουν τις διαχωριστικές γραμμές τους και είναι αμφίβολο αν, σε λίγο μόλις καιρό, θα διατηρούν την ακεραιότητά τους.

5. Τι θα ορίσει τη νέα πολιτική γεωγραφία;

Η πολυετής υπαγωγή στην τρόικα και η διαρκώς εντεινόμενη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, η οικειοθελής και κοινή συναινέσει παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, το ολοκληρωτικό ξεπούλημα - κατάσχεση της χώρας, το καθεστώς «διαρκούς χρεοκοπίας» και δουλοπαροικίας, η κοινωνική καταστροφή που ήδη αποτυπώνεται είναι τα στοιχεία που μοιραία διαμορφώνουν δύο νέα πολιτικά στρατόπεδα, των οποίων τα όρια δεν μπορεί πια να συμπίπτουν με τα πολιτικά «οικόπεδα» που γνωρίσαμε εδώ και πολλές δεκαετίες.

«Δεν υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση»

Η νέα «τεχνοκρατική» διακυβέρνηση καλείται να ολοκληρώσει όλα όσα δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί το πολιτικό σύστημα. Αναλαμβάνει από σήμερα να διεκπεραιώσει όσα αναφέραμε παραπάνω – και να το κάνει με τον τρόπο των αγορών. Τον μόνο που μια τεχνοκρατική διακυβέρνηση μπορεί να αντιληφθεί.

Όπως μας πληροφορεί ένα άρθρο του Γιώργου Μαλούχου στο Βήμα, ο Λουκάς Παπαδήμος, σε πολύ πρόσφατη παρουσία του – με την ιδιότητα του επισκέπτη καθηγητή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ – σε συνέδριο για τα δέκα χρόνια της έδρας «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», το οποίο διοργανώθηκε πριν από μερικές ημέρες στη σχολή Φλέτσερ του Πανεπιστημίου Ταφτς στη Βοστώνη, υπήρξε αποκαλυπτικός:

«Τόνισε ακόμη ότι η Ελλάδα οφείλει να πιάσει τους στόχους χωρίς απόκλιση και χωρίς καθυστέρηση, ενώ, συζητώντας αργότερα σε στενότερο κύκλο, κατέστησε σαφές ότι κατά την κρίση του δεν είναι εφικτό να υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνηθέντων και, πάντως, κάτι τέτοιο, σε καμία απολύτως περίπτωση δεν θα μπορούσε καν να συζητηθεί δημόσια».

Αυτή είναι μια πρώτη απάντηση προς τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, έως ότου συρθεί στη συγκυβέρνηση, πολιτεύθηκε για πολύ καιρό με σημαία την «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου». Αλλά και προς όσους θεωρούν πανάκεια την «επαναδιαπραγμάτευση» ή θεωρούν ότι το ιερό δισκοπότηρο της «αντίστασης» είναι η απαλλαγή από το... «μνημόνιο».

Ο καθηγητής και πρώην τραπεζίτης Παπαδήμος – παρότι... δεν είναι πολιτικός – φαίνεται να έχει θέσει με αμιγώς πολιτικούς όρους το πλαίσιο της τεχνοκρατικής, κατά τα άλλα, διακυβέρνησής του. Στην οποία η απάντηση, αν και όταν προκύψει, θα μπορεί να είναι μόνο πολιτική. Όσο και αν οι ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων απεμπολούν την αποστολή τους...

ΥΓ. 1: Ολόκληρο το άρθρο των Fimancial Times μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένο στην οικονομική σελίδα Euro2day.

ΥΓ. 2: Ο Αντώνης Σαμαράς, από τη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, μας είχε παροτρύνει να προσευχόμαστε και να ακούμε Καζαντζίδη. Μια και επέλεξε να συνδέσει τη μοίρα του με αυτήν του παλαιού συμφοιτητή και φίλου του Γιώργου Παπανδρέου, ας του αφιερώσουμε μια εκπληκτική ερμηνεία του Στέλιου – απολύτως ταιριαστή με τη σημερινή ημέρα...




Θα ξεκινήσω με ένα ερώτημα που θα πλανάται για καιρό πάνω από την Ελλάδα και που ίσως σημαδέψει την πολιτική ζωή του τόπου:

Εκτός από την πολιτική συμφωνία Παπανδρέου – Σαμαρά για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με… εθνοσωτήρα τον Λ. Παπαδήμο, υπάρχει άλλος τρόπος για να πάμε σε εκλογές;

Δηλαδή, αν ο κ. Παπαδήμος μετά τις 19 Φεβρουαρίου πει ότι δεν τέλειωσε το έργο του και ζητήσει να παραμείνει πρωθυπουργός για άλλα δύο χρόνια, ποιος θα τον εμποδίσει να το κάνει;

Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει ανφέρ, καταπατά τη συμφωνία που είναι στα λόγια και στηρίξει όλη η Κ.Ο. του τον κ. Παπαδήμο ως πρωθυπουργό μακράς πνοής. Τι θα κάνει η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ., θα πάρουν τους υπουργούς τους και θα φύγουν; Ε και, θα απαντήσει ο κ. Παπαδήμος και θα συνεχίσει να κυβερνά με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ.

Το παραπάνω ερώτημα τίθεται για ένα απλούστατο λόγο. Γιατί βλέπουμε μακριά. Βλέπουμε π.χ. ότι ίσως και την Κυριακή θα βγει μια δημοσκόπηση που θα δείχνει ότι ο ελληνικός λαός είναι συντριπτικά υπέρ του νέου πρωθυπουργού. Θα έχουμε ένα γκάλοπ – αγιογραφία του κ. Παπαδήμου, ένα «δωράκι» των νταβατζήδων και της εγχώριας πολιτικής και επιχειρηματικής νομενκλατούρας στον μεγάλο τραπεζίτη που ήρθε για να σώσει τη χώρα.

Βλέπουμε επίσης ότι σε λίγο καιρό θα έρθουν κι άλλες δημοσκοπήσεις που θα δείχνουν ότι η νέα κυβέρνηση έχει την αποδοχή του ελληνικού λαού ενώ τα άλλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα βρίσκονται στο στόχαστρο των πολιτών. Δεν αποκλείεται μάλιστα να ξεκινήσουν και οι αναλύσεις για το πόσο απαρχαιωμένα είναι τα δύο μεγάλα κόμματα, πώς δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα του κόσμου, σε αντίθεση με τους τεχνοκράτες που έχουν «πρόσωπο» στην Ευρώπης και τις αγορές.

Βλέπουμε τέλος, ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι του κ. Παπαδήμου, ίσως του κάνουν κανένα δωράκι, π.χ. να χαλαρώσει κάπως το ζωνάρι στον ελληνικό λαό, να του δώσουν λεφτά για έργα χωρίς κρατική χρηματοδότηση ή να τους επιτρέψουν να μειώσει π.χ. τον ΦΠΑ. Φανταστείτε μόνο το πάρτι που θα γίνει εδώ στην Ελλάδα και τους ύμνους προς τον κ. Παπαδήμο που πήγε στην Ευρώπης και διαπραγματεύτηκε με σθένος τα δίκαια του ελληνικού λαού.

Άντε μετά να βγάλεις τον κύριο Κανένα από τον πρωθυπουργικό θώκο, ειδικά αν έχει ο ίδιος φροντίσει να αποζημιώσει τα μέσα ενημέρωσης και τους εκδότες με έργα και άλλες χάρες – ανταπόδοση για τη στήριξη που του παρείχαν.

Το “κ. Κανένας” δεν είναι ειρωνικό. Επειδή στην πραγματικότητα η πρωθυπουργία Παπαδήμου είναι και αποτέλεσμα της επίμονης προώθησης μέσω των δημοσκοπήσεων του “κανένας για πρωθυπουργός”.

Κι άντε μετά να ζητήσει η ΝΔ εκλογές με όλο τον κόσμο στραμμένο στο νέο σωτήρα της πατρίδας.

Με όλα αυτά που γράφουμε δε λέμε να υπονομευτεί πριν καν ξεκινήσει η νέα κυβέρνηση. Προέχει η πατρίδα, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπέρτατος κριτής όλων είναι ο ελληνικός λαός και οι κάλπες είναι η μοναδική περίπτωση για την κάθαρση του πολιτικού σκηνικού.

Τι θα κάνει ο Σαμαράς, θα το βρει μόνος του. Όμως, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εγκαταλείψει την προσπάθεια, τόσο αυτός όσο και τα άλλα κόμματα, για… αποπασοκοποίηση της πολιτικής σκηνής.

Και έχουν γίνει λάθη, η αυτοκριτική δεν είναι κακό αρκεί να οδηγεί σε λύσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο.

Αριστερός Ψάλτης

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, να και οι πρώτες δημοσκοπήσεις. Χθες η ΝΕΤ έβγαλε γκάλοπ σύμφωνα με το οποίο πάνω από 8 στους 10 Έλληνες λένε ότι η νέα κυβέρνηση θα επιτύχει τους στόχους της. Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα.

Ο λαός μπορεί τώρα να ανακουφιστεί. Στις τουαλέτες ή και αλλού. Μπορεί να βγει και στους δρόμους ακόμα και να πανηγυρίσει. Το σάπιο πλέον πολιτικό σύστημα στριμώχτηκε στη γωνία, με κατεβασμένη την ουρά, ηττημένο και αδύναμο. Προσπάθησε χθες να παίξει τα τελευταία του χαρτιά με Πετσάλνικο, Βενιζέλο κλπ, μα δεν πρόκανε. Ο λαός ξεσπάθωσε. Οι βουλευτές ξεσπάθωσαν. Άρχισαν να στέλνουν εδώ κι εκεί σωρηδόν επιστολές διαμαρτυρόμενοι για την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς τους, για το πώς θα ήταν δυνατόν ένα ολίγιστος πολιτικός, να αναλάβει να οδηγήσει το έθνος στην οδό της σωτηρίας, όταν μάλιστα οι άριστοι κι οι εκλεκτοί βρίσκονταν ήδη απ’ όξω πανέτοιμοι, αδέκαστοι και αποφασιστικοί. Αδίστακτοι; Μπα! Ούτε κατά διάνοια.

Ο λαός πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος για την επιτευχθείσα «εθνική συνεννόηση». Μ’αυτό κοιμόντουσαν η Λαγκάρντ, και οι Μερκόζυ, μ’ αυτόν τον καημό ξύπναγαν τα κανάλια, ο ΣΕΒ, κι οι τραπεζίτες. Κι από δίπλα, με τον ίδιο καημό, κι ο λαός.

Ο Παπαδήμος έχει πολλά προσόντα, παχύ βιογραφικό, βαρύ λόγο στας Ευρώπας, δεν χαμπαρίζει από πολιτικές, μίκρο και μάκρο. Από πολιτικές και πολιτικούς που έφτασαν, όπως έφτασαν, εδώ τον λαό και την χώρα του. Ο Παπαδήμος είναι εχέφρων κι αξιόπιστος. Θα ανεβάσει την αξιοπιστία και θα αποκαταστήσει το καλό όνομα της χώρας στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Ο καθείς πλέον, θα μπορεί να πίνει ανενόχλητος τον καφέ του στο Παρίσι, χωρίς να αναγκάζεται να υφίσταται την επιτιμητική ματιά του κάθε σερβιτόρου, θα μπορεί να διαβαίνει με άνεση και με ψηλά το κεφάλι το κατώφλι του Harrods και θα μπορεί να ανεμίζει περήφανος την πιστωτική του κάρτα.

Ο Παπαδήμος θα την κάνει καλά τη δουλειά. Γιατί είναι άριστος σ’ αυτό και ικανός. Άλλωστε τέτοιους ανθρώπους θέλουμε στο τιμόνι της χώρας. Θα υλοποιήσει στο ακέραιο τις συμφωνίες της 26-27 Οκτωβρίου, θα επιβάλει τα μέτρα που απορρέουν από αυτές, χωρίς να παρεμποδίζεται πλέον από ανίκανους πολιτικούς που μέχρι τώρα δεν μπόρεσαν, οι άχρηστοι, να εφαρμόσουν ολάκερο ούτε ένα από αυτά, θα προχωρήσει στην «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας», και για να μην μακρηγορώ, όλα απολύτως τα συμφωνηθέντα.

Γι αυτό και ο λαός είναι πολύ χαρούμενος σήμερα και γιορτάζει. Γιατί έχουμε έναν στιβαρό και ακέραιο καπετάνιο που θα τα εφαρμόσει όλα, και μάλιστα εις το ακέραιο!


Οι πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα μας είναι οι χειρότερες που θα μπορούσαν να συμβούν. Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από ένα στέλεχος από τον σκληρό πυρήνα του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, αποδεικνύει πως η Ελλάδα βρίσκεται πλέον και επισήμως υπό καθεστώς κατοχής, υπό καθεστώς εκποίησης, αφού ο ρόλος του συγκεκριμένου ανθρώπου είναι καθαρά ρόλος εκποιητή.

Για μία ακόμη φορά η Νέα Ελλάδα καλεί όλα τα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα της πατρίδας μας, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να καταγγείλουν έμπρακτα το πολιτικό πραξικόπημα και την απόλυτη διασάλευση της Δημοκρατίας.

Τους καλούμε να αποσυρθούν από το Κοινοβούλιο της Κατοχικής κυβέρνησης των διεθνών τραπεζών και να δηλώσουν πως θα επανέλθουν σε αυτό μόνο όταν θα επανέλθει το στοιχειώδες της Δημοκρατίας, οι εκλογές.

Ο λαός πρέπει να γνωμοδοτήσει. Η παράκαμψη της γνώμης των πολιτών αποδεικνύει τον φόβο των πραξικοπηματιών. Η Νέα Ελλάδα καλεί τους πολίτες σε απόλυτη επαγρύπνηση και υπενθυμίζει πως τις επόμενες ημέρες θα πραγματοποιηθεί μία επικοινωνιακή επίθεση άνευ προηγουμένου για να πεισθούν οι πολίτες ότι συμφωνούν με την κατοχή της πατρίδας από ξένες δυνάμεις.

Το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος έχει προ καιρού ενεργοποιηθεί. Οι σημερινοί κρατούντες την εξουσία θα επιχειρήσουν να κάμψουν την αντίσταση των πολιτών και θα στηθούν προβοκάτσιες για να δικαιολογηθεί η αύξηση των μέτρων ασφάλειας. Μόνο που οι πραξικοπηματίες σκέφτονται αποκλειστικά και μόνο τη δική τους ασφάλεια.

Η Νέα Ελλάδα, κατόπιν των μέχρι στιγμής εξελίξεων, δηλώνει πως δεν πρόκειται να αποδεχθεί καμία απόφαση, καμία υπογραφή και καμία απολύτως δέσμευση των τραπεζικών υπαλλήλων και των πολιτικών υποποδίων τους. Δηλώνουμε μάλιστα την κατάλυση του Συντάγματος και την παραδειγματική τιμωρία όλων όσων συμμετείχαν στην παράδοση της χώρας στους διεθνείς τραπεζικούς κύκλους.

Οφείλουμε να αντισταθούμε στους εκποιητές της πατρίδας μας, στους εκποιητές της ζωής μας. Ο σημερινός νέος πρωθυπουργός μοιάζει με έμπορο ναρκωτικών που ανέλαβε την διεύθυνση κέντρου αποτοξίνωσης. Ήρθε για να εκτελέσει ένα συμβόλαιο. Το συμβόλαιο ξεπουλήματος όλης της κρατικής και εθνικής περιουσίας. Έχουμε χρέος να τον σταματήσουμε. Η Νέα Ελλάδα κηρύσσει την αντίσταση στην χούντα των τραπεζών.

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Ελλάδας
  • Της Αριστέας Μπουγάτσου
Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι «επαρχιώτης στην Ομόνοια», όπως θα βόλευε ένας τέτοιων χαρακτηριστικών πρωθυπουργός «ορισμένου χρόνου». Ανήκει στην κυβερνώσα ελίτ, έχει εκπαιδευτεί απ’ αυτήν, όλη του η καριέρα είναι δρομολογημένη και πειθαρχημένη στα κέντρα που μεριμνούν ώστε μια παγκόσμια οικονομική δύναμη να υπαγορεύει στην πολιτική.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, πρωθυπουργός-διασώστης της χώρας, με τη συμφωνία όλων, πλην της Αριστεράς, ανήκει στην παγκόσμια κυβερνώσα ελίτ. Εδώ και χρόνια είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που «φτιάχνει» παγκόσμιους ηγέτες, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του καπιταλισμού, τώρα με όρους παγκοσμιοποίησης. Η Tri- lateral από τα δημοσιευμένα ντοκουμέντα της πασχίζει να διαχειριστεί την πολιτική σταθερότητα, χωρίς υπερβολική δημοκρατία, υπεραμύνεται της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, ασφαλώς δεν είναι συνωμοσία, αλλά αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αποδέχεται μόνο την «υπαλληλοποιημένη πολιτική» ή τους εκπαιδευμένους απ’ αυτήν τεχνοκράτες.

Χθες, ένα μέλος της Trilateral ανέλαβε τα ηνία στην κυβέρνηση των Αθηνών. Εχει προηγηθεί επιτήρηση και επέλαση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ κ.ά., ενώ αυτό που έπεται -σίγουρα- δεν είναι ο θρίαμβος της πολιτικής.

Χθες, επίσης, στη γειτονική Ιταλία, που δοκιμάζεται μέσα από μια παρόμοια με τη δική μας πολιορκία των δανειστών και των spreads, γνωστοποιήθηκε ότι μεταβατικός πρωθυπουργός μετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι θα αναλάβει ο Mario Monti.

Πρόκειται για ακόμα ένα μέλος τής Trilateral, που μάλιστα ηγείται και του ευρωπαϊκού σκέλους της (προεδρεύει). Προφανώς η Trilateral στην αναμπουμπούλα χαίρεται και «επεμβαίνει».

Πάντως, ο κ. Λ. Παπαδήμος δεσπόζει στη λίστα των μελών της Τριμερούς, αυτού του κλειστού προπυργίου του καπιταλισμού, και στην ιστοσελίδα εμφανίζεται προβεβλημένο, από τις 21 Οκτωβρίου 2011, δημοσίευμα των «Financial Times» «by Loucas Papademos».

Λίστα εκλεκτών

Το όνομα του κ. Παπαδήμου συγκαταλέγεται στη λίστα των εκλεκτών της Τριμερούς, που δεν είναι κοσμική, όπως η λέσχη Bilderberg, και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: κεντρικούς τραπεζίτες, επιτρόπους, μεγαλοστελέχη των Βρυξελλών, πρόσωπα-κλειδιά τραπεζών και ασφαλιστικών ομίλων, βιομηχάνους, διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς, «Αθανάτους», στελέχη εταιρειών οπλικών συστημάτων, πρώην υπουργούς, ΝΑΤΟϊκούς, συστημικούς εκδότες και δημοσιογράφους.

Από την Ελλάδα έτερα μέλη της Τριμερούς εμφανίζονται να είναι ο Παναγής Βουρλούμης (τέως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ και νυν μέλος του Δ.Σ. της «Καθημερινής»), ο τέως πρόεδρος του ΣΕΒ, Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο διευθυντής τής «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς (παρίσταται και στις συνεδριάσεις της Bilderberg) και ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γ. Βασιλείου.

Παλαιότερα, σε συνθέσεις της Τριμερούς εμφανιζόταν ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης (ΕΛΙΑΜΕΠ) και ο διατελέσας και πρόεδρος του ΣΕΒ Στέλιος Αργυρός.

Κλίντον, Μπους και Κάρτερ ήταν μέλη της Τριμερούς, που συστήθηκε το 1973 από επίλεκτους του συστήματος, με στόχο να προετοιμάσει πολιτικές και ηγέτες για την παγκοσμιοποίηση που θα σφράγιζαν ιδιώτες από χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας αρχικά, που έγινε ομάδα Ασίας μετά.

Οι οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ εξακολουθούν να βάζουν τη σφραγίδα τους στην Τριμερή, με τους Ουμπέρτο Ανιέλι, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Μινόρου Μακιχάρα, Σάιρους Βανς, Γουόρεν Κρίστοφερ κ.ά. να διαδραματίζουν τους ρόλους που τους αναλογούν για το συντονισμό των κέντρων πολιτικής, νομισματικής και διανοητικής ισχύος στην υπηρεσία του αναβαπτισμένου καπιταλισμού.

Ο κ. Λ. Παπαδήμος, εν κατακλείδι, ούτε φτωχοδιάβολος είναι ούτε ποτέ αναμείχθηκε με την εγχώρια διαπλοκή, που τόσο πολύ νοιάστηκε για τον ορισμό του ως πρωθυπουργού. Επέλεξε να είναι μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ, τώρα και με πολιτικό ρόλο στον τόπο του, επιβεβλημένος ίσως και μοιραίος πρώτα γι’ αυτούς που συναίνεσαν για το διορισμό του.

Δεν μου αρέσει ο ρόλος του μάντη κακών, αλλά τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη.

Ανήκω σ’ αυτούς που και μετά τις τελευταίες εξελίξεις θεωρούν πως οι εκλογές πρέπει να γίνουν το ταχύτερο δυνατόν και δεν πιστεύω ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα σφάδαξε για πέντε μόνο μέρες πριν παραδοθεί αμαχητί.

Με δεδομένο ότι μέχρι την τελευταία στιγμή, την ύστατη ώρα του αποχαιρετισμού, ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε μετά βεβαιότητος «θεσμική επιλογή», φωτογραφίζοντας έτσι τον Πρόεδρο της Βουλής Φ. Πετσάλνικο…

Με δεδομένο ότι μέχρι την τελευταία ώρα οι αλληλοδιαψεύσεις έπεφταν βροχή και η βεβαιότητα που κυκλοφορούσε ήταν πως… ουδέποτε ετέθη θέμα Παπαδήμου…

Με δεδομένο ότι ο κ. Παπαδήμος είχε φθάσει στην Αθήνα από την προηγούμενη Δευτέρα και μέχρι χθες δεν χτυπούσε το τηλέφωνό του…

Με δεδομένο ότι μέχρι την τελευταία ώρα δεν είχε γίνει κατανοητό το πρόβλημα με το έλλειμμα αξιοπιστίας και ο κ. Παπανδρέου πάσχιζε να παραμείνει στην εξουσία μέσω του κ. Πετσάλνικου…

Με δεδομένα δηλαδή όλα τα παραπάνω και μερικά ακόμη που «θα βγουν στην πορεία», θεωρώ ότι ήδη έχει αρχίσει η διαδικασία ανασύνταξης δυνάμεων στο πλαίσιο μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, το πράσινο φως για την οποία ανάβει με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει γίνει γνωστή η σύνθεση αυτής της νέας κυβέρνησης.

Είναι, όμως, βέβαιο ότι οι μη εκλεγμένοι θα βρεθούν στο στόχαστρο όχι μόνο του αντιπολιτευτικού μετώπου που δημιουργήθηκε ήδη, αλλά και σε εκείνο των αιρετών.

Οι τελευταίοι – κυρίως οι ανήκοντες στην παράταξη του ΠΑΣΟΚ – έλαβαν μέρος στη διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην προηγούμενη κυβέρνηση με την προϋπόθεση ότι θα εδημιουργείτο μια κυβέρνηση «εθνικής συνεννόησης».

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοια μια κυβέρνηση υπό τον κ. Παπαδήμο – με όλα τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν την επαγγελματική του ιδιότητα (τραπεζίτης);

Ως γνωστόν, την τελευταία φορά που οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (οι οποίοι δεν έχουν αλλάξει, είναι οι ίδιοι) έδωσαν την ψήφο τους σε «νόμο ανάγκης», δηλαδή στο πολυνομοσχέδιο, συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου άρθρου 37, είχαν προβεί σε κάποιες ξεκάθαρες δηλώσεις.

Είχαν πει πως για τελευταία φορά ψήφιζαν μέτρα με κλειστά τα μάτια.

Τι θα κάμουν τώρα; Ειδικά τώρα που θα είναι και πάλι υποχρεωμένοι να ψηφίζουν με κλειστά μάτια;

Θα εμφανίζονται στη Βουλή οι τεχνοκράτες και θα τους διατάσσουν;

Αρκεί η υπογραφή του αρχηγού τους, τον οποίο έτσι κι’ αλλιώς έχουν αμφισβητήσει και προειδοποιήσει;

Με λίγα λόγια, το πρόβλημα παραμένει.

Και παραμένει διότι στην προσπάθειά του να διασωθεί και φοβούμενο να καταγράψει τις δυνάμεις του στην κάλπη, το πολιτικό σύστημα δεν προχώρησε αμέσως σε εκλογές.

Ο νέος πρωθυπουργός, που γνωρίζει πολύ καλά και από μέσα το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», έχει στη διάθεσή του μια συγκεκριμένη κοινοβουλευτική ομάδα.

Αυτή η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική ομάδα έχει εκλεγεί με προϋποθέσεις του τύπου «λεφτά υπάρχουν», «θα σας κάνουμε και παιδιά» και «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία».

Δηλαδή με υποσχέσεις και προσδοκίες. Και κυρίως, οι δυνάμεις που διαθέτουν στη σημερινή (παλαιά) Βουλή τα κόμματα δεν αντιστοιχούν στον πραγματικό, σημερινό εκλογικό χάρτη.

Αν είχαν μεσολαβήσει εκλογές, αν είχε προηγηθεί μια διαφορετικού τύπου, σύγχρονη και με βάση τα σημερινά δεδομένα, χωρίς τις γνωστές υποσχέσεις, προεκλογική εκστρατεία, τότε θα είχαν εκλεγεί άλλοι άνθρωποι, χωρίς τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις απέναντι στο εκλογικό σώμα.

Αν είχαν προηγηθεί εκλογές, ο λαός θα είχε μιλήσει, θα είχε δώσει στον καθένα το ποσοστό του και με τον νομιμοποιημένο αυτό τρόπο θα υποδείκνυε ποιοι και πώς θα έπρεπε να συνεργαστούν.

Αυτή η εκλεγμένη κυβέρνηση, με συγκεκριμένη εντολή, θα μπορούσε να αναθέσει στον κ. Παπαδήμο το υπουργείο των Οικονομικών, δεσμευόμενη (οι δεσμεύσεις αυτές θα μπορούσαν να είχαν αναληφθεί και προ των εκλογών), να μην μπαίνει στα πόδια του.

Αυτό, όμως, δεν συνέβη. Ο κ. Παπαδήμος παραλαμβάνει μια κουρελιασμένη, καθημαγμένη εθνική αντιπροσωπεία, που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στον δρόμο και με εξαντλημένες τις αντοχές της.

Παραλαμβάνει μια κοινοβουλευτική ομάδα (του ΠΑΣΟΚ) με το στίγμα της αναξιοπιστίας απέναντι στον λαό.

Θυμίζω ότι παλιότερα στην Ιταλία, η κυβέρνηση Πρόντι, αποτελούμενη από τεχνοκράτες, είχε καταρρεύσει από μόνη της, διότι η Βουλή των αιρετών δεν ψήφιζε τα νομοσχέδιά της.

Και φοβούμαι ότι πολύ σύντομα, ο κ. Παπαδήμος, που ζητά πίστωση χρόνου όσον αφορά στις εκλογές, θα παρακαλά για την… επίσπευσή τους.

Δεν μου αρέσει ο ρόλος της Κασσάνδρας, αλλά θυμίζω ότι αυτή δεν είχε απλώς το χάρισμα να προβλέπει τα δεινά. Είχε και την ατυχία να επιβεβαιώνεται!
  • Του Χάρρυ Κλυνν

Κραυγάζουν τα παπαγαλάκια και οι μεγαλοδημοσιογράφοι του κώλου γιατί καθυστέρησαν τα κόμματα να ορίσουν μεταβατικό πρωθυπουργό… Να ορίσει δηλαδή πρωθυπουργό ο τρελοκαταθλιπτικός και το κυβερνών κόμμα, λες και δεν γνώριζαν ότι σε περίπτωση αδυναμίας θα επέστρεφε ξανά στο προσκήνιο ο νεραϊδοχτυπημένος που ουδέποτε παραιτήθηκε… Κουρέλι έγινε το Σύνταγμα των Ελλήνων με την ανοχή του ανύπαρκτου Παπούλια και ερωτήματα που έπρεπε να τεθούν από τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας, τέθηκαν εντέλει από το διαδίκτυο:

1ον. Πως δίνεται η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε κάποιο πρόσωπο χωρίς να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση ή ο Πρωθυπουργός;

2ον. Πως δίνεται εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε κάποιον όταν η κοινοβουλευτική ομάδα του πλειουψηφούντος κόμματος δεν έχει προτείνει κανέναν όπως ρητά αναφέρει το άρθρο 38 του Συντάγματος παράγραφος 1;

3ον. Πως γίνεται να υπάρχει εν ενεργεία Πρωθυπουργός και ταυτόχρονα να υπάρχει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε άλλον;

4ον. Πως ορίζεται ημερομηνία και ώρα ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης χωρίς να έχει παραιτηθεί η προηγούμενη;

5ον. Πως δίνεται εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από την Προεδρία της Δημοκρατίας όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει επιστρέψει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης;

Θα απαντήσει άραγε κανείς;

Σιγά τα λάχανα θα μου πείτε…

Πηγή


  • Άλλο ένα από τα παράδοξα των ημερών: Παραμένει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Σαμαράς, παρότι συγκυβερνά!
  • Πώς δεν γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση το ΚΚΕ
Ένα ακόμη παράδοξο γέννησε η πολιτική κρίση των τελευταίων ημερών. Η Νέα Δημοκρατία συμμετέχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, διατηρεί όμως τον τίτλο και τα προνόμια της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό;

Κι όμως το προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής! Σύμφωνα με το άρθρο 20, «ο πρόεδρoς της μεγαλύτερης σε δύναμη Koινoβoυλευτικής Oμάδας, πoυ δεν μετέχει στην κυβέρνηση, απoκαλείται...
αρχηγός της αξιωματικής αντιπoλίτευσης και έχει τα ιδιαίτερα δικαιώματα πoυ τoυ αναγνωρίζει o Kανoνισμός της Boυλής και oι κείμενες διατάξεις".

Στην προκειμένη περίπτωση, η Ν.Δ. συμμετέχει στην κυβέρνηση, αλλά όχι δια της Κοιν. Ομάδας της, αφού, όπως διευκρίνισε ο γραμματέας του κόμματος Α. Λυκουρέντζος, στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η Ν.Δ. συμμετέχει με κορυφαία στελέχη της, όχι όμως και με βουλευτές της. Βεβαίως, αργότερα έγινε γνωστό ότι στο κυβερνητικό σχήμα θα μετέχει και ο Δημ. Αβραμόπουλος, αφού όμως παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα!

Αν έστω κι ένας βουλευτής της Ν.Δ. έπαιρνε υπουργικό χαρτοφυλάκιο, αυτομάτως τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα καταλάμβανε δικαιωματικά το ΚΚΕ και τη θέση του αργηγού αυτής, η Αλέκα Παπαρήγα. Και τούτο διότι θα ήταν του ΚΚΕ, «η μεγαλύτερη σε δύναμη Koινoβoυλευτική Oμάδα», πoυ δεν θα μετείχε στην κυβέρνηση.

Αυτό ίσως εξηγεί και την επιμονή της Ν.Δ. να μετέχουν στην, υπό τον Λ. Παπαδήμο, τρικομματική συγκυβέρνηση, μόνο εξωκοινοβουλευτικά στελέχη της και όχι και βουλευτές της. Εξηγεί επίσης και τον "ελιγμό" της παραίτησης Αβραμόπουλου, ενόψει της υπουργοποίησής του. Δεν εξηγεί, όμως, τον διττό ρόλο του κ. Σαμαρά: Και συμπολιτευόμενος και αντιπολιτευόμενος, ταυτόχρονα!

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΠΗΣ από enet

Η νέα κυβέρνηση είναι πλήρως απονομιμοποιημένη στη συνείδηση όλων των Ελλήνων, ως τυφλό όργανο των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας, με αποστολή την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων και τον εθνικό εξανδραποδισμό της Ελλάδας. ...

Το σημαντικότερο όμως για τον Γιώργο Παπανδρέου είναι πως μέχρι τώρα πέτυχε όλους τους πολιτικούς στόχους του. Πρώτα πρώτα καταβαραθρώνοντας μισθούς και συντάξεις και καταλύοντας όλες τις εργασιακές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα, υπηρέτησε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία του τόπου τα συμφέροντα των πιο επιθετικών και ανάλγητων κύκλων...
του κεφαλαίου –ελληνικού και πρωτίστως ξένου.

Αυτά που αποτελούν συμφορά και καταστροφή για τους Ελληνες και την Ελλάδα, την οποία μετέτρεψε στο αθλιέστερο προτεκτοράτο της Γης σήμερα, σε περίγελο και χλεύασμα του πλανήτη, συνιστούν εξαιρετικά στοιχεία στο βιογραφικό του για τη μετέπειτα διεθνή καριέρα σε κάποιο πόστο. Αρκεί να προλάβει να δραπετεύσει στο εξωτερικό εγκαίρως, προτού παραπεμφθεί σε ειδικό δικαστήριο – μια πιθανότητα όμως που απομακρύνεται, από τη στιγμή που θα αρχίσει εμπράκτως η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. Πώς θα ήταν δυνατόν η Ν.Δ να παραπέμψει τον κυβερνητικό της εταίρο, με ποιο ηθικό ανάστημα, από τη στιγμή που δεν έχει ούτε καν το ελαφρυντικό να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε τα πεπραγμένα του την ώρα που συναίνεσε να συγκυβερνήσουν;

Αποσπάσματα από άρθρο του Γ. Δελαστίκ στο περιοδικό "Επίκαιρα" 10-11-2011