Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιουλ 2013

«Θα ήμασταν σαν την Αίγυπτο, εάν χρεοκοπούσαμε και βγαίναμε από το ευρώ, όπως υποστήριζαν κάποιοι», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. «Βλέπω τις εικόνες από την Πλ. Ταχρίρ και τα τανκς στο Κάιρο και θυμάμαι τον Λάκη και τον Αλαβάνο που εύχονταν να κάνουμε το Σύνταγμα-Ταχρίρ», έγραψε μετά από λίγο στο twitter ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Τι έγινε ρε παιδιά της κυβέρνησης, από την κυριλέ Κεντροδεξιά  των τεχνοκρατών, μέχρι την μπρουτάλ Ακροδεξιά των τηλεμαϊντανών; Μας απειλείτε με πραξικόπημα;

Συγκρίνουν οι ερίφηδες την Αίγυπτο με την Ελλάδα. Μια χώρα πάμπτωχη με μια χώρα που μέχρι πριν λίγα χρόνια ανήκε στις είκοσι πλουσιότερες του κόσμου. Μια χώρα της Βόρειας Αφρικής με μια χώρα που ανήκει στην Ε.Ε., μια χώρα με έντονη την παρουσία του στρατού, που την κυβερνούσε για 30 χρόνια ο Μουμπάρακ, με μια χώρα που τηρεί, έστω και τυπικά, τα δημοκρατικά προσχήματα. Συγκρίνουν μια χώρα στην οποία κυριαρχεί το μουσουλμανικό στοιχείο με την Ελλάδα, που με τα κουτσά και τα στραβά της ανήκει στην ανεξίθρησκη Δύση.

Σιγά μην κάνουν οι Στουρνάρες και οι Γεωργιάδηδες γεωπολιτικές, κοινωνιολογικές και πολιτειακές αναλύσεις. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να σπέρνουν τον τρόμο με κάθε αφορμή που τους δίνεται. Το κάνανε πριν από λίγους μήνες με την Κύπρο, το κάνουνε και τώρα με την Αίγυπτο. Δεν τους έχει μείνει τίποτα άλλο, ο τρόμος είναι το έσχατο όπλο τους, για να παραμείνουν όσο περισσότερο μπορούν στην εξουσία.

Όλα τα άλλα τα έχουνε χάσει και τα success stories και την ανάπτυξη και την δήθεν αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών. Ξέρουν πολύ καλά τι έρχεται. Έρχεται τσεκούρι στο δημόσιο, απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, παράταση του χαρατσιού της ΔΕΗ, μείωση μισθών και συντάξεων μέσω της αυξημένης  παρακράτησης, κλείσιμο νοσοκομείων, αύξηση των τιμών των ιατρικών εξετάσεων, για να κλείσει η μαύρη τρύπα του ΕΟΠΠΥ. Έρχονται νέα μέτρα και νέα μνημόνια.

Έχουνε χάσει τα πάντα, ακόμη και την ελάχιστη αξιοπρέπεια που τους είχε απομείνει. Το νεύμα της Μέρκελ στον Σαμαρά, που έτρεξε να στηθεί πίσω της για να βγούνε μαζί φωτογραφία, ήταν η πλέον πρόσφατη και πλέον τρανταχτή απόδειξη του ραγδαίου ευτελισμού τους. Ο μέγας ηγέτης Σαμαράς, ο άτεγκτος δεξιός που  βαράει το χέρι του στο τραπέζι, που ισοπεδώνει μετανάστες και συνδικαλιστές, έτρεξε στην Μέρκελ σαν σκυλάκι σαλονιού που το καλεί η κυρία του να του δώσει μπισκοτάκι. Προσοχή στα μπισκότα, κύριε Αντώνη, γιατί σέρνονται και γαστρεντερίτιδες.

Όταν υιοθετείς τη στρατηγική του τρόμου, για να κρατάς το λαό σε καταστολή, έχεις πάρει έναν κατήφορο που ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε βγάλει. Όσο σκληραίνουν τα πράγματα, τόσο σκληραίνει κι η ρητορική σου, φτάνεις να εμφανίζεις τους πολιτικούς σου αντιπάλους ως ολετήρες της πατρίδας, που θα την κάνουν Αίγυπτο, με νεκρούς και τραυματίες. Φτάνεις να μιλάς για πραξικοπήματα, ακόμη και για τανκς. Κι όταν ακούω τη λέξη «τανκς» να βγαίνει από το στόμα του Γεωργιάδη, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει.


Το υπάρχον μνημόνιο τελειώνει την Άνοιξη του 2014. Θυμηθείτε λοιπόν αυτές εδώ τις γραμμές. Θα υπάρξει και νέο μνημόνιο και κανείς δεν γνωρίζει μέχρι πότε θα πάμε έτσι. Και το χειρότερο στην υπόθεση είναι ότι δεν θα υπάρξει νέο μνημόνιο επειδή θα το επιβάλει η τρόϊκα, αλλά επειδή θα παρακαλέσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα να επιβληθεί.

Ο ελληνικός λαός εγκλωβίστηκε έντεχνα μέσα σε ένα τρίγωνο από το οποίο δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει και μέσα στο οποίο έχει αδρανοποιηθεί. Στη μια γωνία του τριγώνου βρίσκεται το τεράστιο δημόσιο χρέος και η αδυναμία εξυπηρέτησής του που μας πέταξε έξω από τις αγορές. Στην άλλη βρίσκεται η απειλή εξόδου από το ευρώ και ίσως και από την ΕΕ. Στην τρίτη γωνία βρίσκεται η συνειδητοποίηση όλων μας ότι πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές, όλων εκείνων που μας έφεραν στο σημερινό χάλι. Αν σπάσει μία από τις τρεις γωνίες αυτόματα θα σπάσει έτσι ή αλλιώς και ο εγκλωβισμός.

Ως μοναδική λύση μέσα σ’ αυτόν τον εγκλωβισμό παρουσιάζεται το μνημόνιο. Με βάση αυτό, κατ΄αρχήν εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος το οποίο έτσι θεωρείται βιώσιμο. Επιπλέον παραμένουμε στο ευρώ και ταυτόχρονα επιβάλλονται αναγκαστικά οι υποτιθέμενες «διαρθρωτικές» αλλαγές, κάτω από τις εντολές και την επίβλεψη της τρόϊκας. Έτσι το πολιτικό σύστημα προπαγανδίζει ως μοναδική και αναγκαία λύση το μνημόνιο και φυσικά την παρουσία της τρόϊκας στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση μας λένε, ενώ ταυτόχρονα αυτή η προπαγάνδα αδρανοποιεί πλήρως το λαό.

Τι παίζεται όμως πίσω από την τρόϊκα και το μνημόνιο;

Παρακολουθούμε εμβρόντητοι ότι πίσω από το μνημόνιο και την τρόϊκα έχει κρυφτεί το σάπιο κρατικοδίαιτο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο της χώρας το οποίο εξακολουθεί να επιβιώνει και να κερδίζει σε βάρος των ανθρώπινων ζωών και περιουσιών που χάνονται. Στην πραγματικότητα, κανένα μνημόνιο και τρόϊκα δεν ήταν απαραίτητα προκειμένου να απεγκλωβιστεί ο λαός από το πιο πάνω τρίγωνο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί. Μόνοι μας ως κράτος μπορούσαμε (και ακόμα μπορούμε) να κάνουμε τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές, ώστε να ικανοποιηθούν οι δύο άλλες παράμετροι και να φύγουμε από τον εγκλωβισμό. Δεν μιλάμε φυσικά και για πολλές άλλες δυνατότητες που έχουμε. Όμως το πολιτικό σύστημα, αντί να κάνει ένα δικό του εθνικό σχέδιο δράσης και να το εφαρμόσει αντίθετα επιμένει στο μνημόνιο. Γιατί άραγε;

Τι θα γινόταν λοιπόν, αν το πολιτικό σύστημα αποτολμούσε μόνο του (χωρίς να κρύβεται πίσω από την τρόϊκα) να επιφέρει οποιαδήποτε από τις λεγόμενες «διαρθρωτικές» αλλαγές (απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, υπερφορολόγηση, χαράτσια, εκποίηση δημόσιας περιουσίας κ.λ.π.), οι οποίες ικανοποιούν συγκεκριμένα συμφέροντα κυρίως των δανειστών; Αντιλαμβανόμαστε προφανώς όλοι ότι, το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί, είναι να το πάρει ο λαός στο κυνήγι με τα παλούκια και τις πέτρες. Εννοείται ότι θα γκρεμίζονταν όλα (ολιγαρχία, θεσμοί κ.λ.π.) και θα ο λαός θα εγκαθιστούσε άλλους θεσμούς και πρόσωπα.

Ε, λοιπόν, αυτό δεν πρόκειται ποτέ να το κάνει η κατεστημένη πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Στην πραγματικότητα βρήκε καταφύγιο σωτηρίας στην αγκαλιά της τρόϊκας και κρύβεται πίσω της. Μόνη της θα επιδιώξει με κάθε τρόπο να υπογραφεί και νέο μνημόνιο ώστε να διατηρήσει το λαό εγκλωβισμένο και να διαιωνίσει την παραμονή της στην ηγεσία της χώρας.



Herald Sun
και Press TV
4 Ioυλίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Δια στόματος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jose Manuel Barroso, οι συνομιλίες μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ για την ίδρυση μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου – γνωστής και ως «οικονομικό ΝΑΤΟ» - θα ξεκινήσουν μέσα στον Ιούλιο, την ερχόμενη Δευτέρα, όπως είχε προγραμματιστεί εδώ και μήνες, αλλά παράλληλα θα αρχίσουν το έργο τους και οι νεοσύστατες ομάδες εργασίας, στις οποίες έχει ανατεθεί η διεξαγωγή έρευνας για το εύρος της κατασκοπευτικής δράσης των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ εις βάρος της ΕΕ.

Σε χθεσινή του δήλωση σχετικά με το θέμα, ο Barroso δήλωσε:


«Συμφωνήσαμε σήμερα στα εξής: Δεσμευόμαστε για την έναρξη διαπραγματεύσεων για την διατλαντική συνεργασία ΗΠΑ-ΕΕ, αλλά παράλληλα θέλουμε να εξακολουθήσουν το έργο που έχουν αναλάβει οι ειδικές ομάδες εργασίας: την ανάλυση των επιπτώσεων των πρακτικών που εφαρμόστηκαν από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εις βάρος της ΕΕ».

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο Barroso προέβη στην δήλωση αυτή μετά τις συνομιλίες μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού, οι οποίες αφορούσαν στον τρόπο κατά τον οποίο θα πρέπει να αντιδράσει η ΕΕ στις αποκαλύψεις για τις πρακτικές παρακολούθησης εκ μέρους των ΗΠΑ. Οι απόψεις Γερμανίας και Γαλλίας διίστανται και δεν υπήρξε μέχρι στιγμής καμία πρόοδος προς την κατεύθυνση ενός συμβιβασμού.

Οι έριδες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας προέκυψαν όταν το Παρίσι προέτρεψε την ΕΕ να αναβάλει την έναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ για την ίδρυση μιας οικονομικής ένωσης ΕΕ-ΗΠΑ, ενώ το Βερολίνο εξακολούθησε να υποστηρίζει ότι οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να προχωρήσουν κανονικά, όπως είχε προγραμματιστεί.

Η έναρξη των συνομιλιών μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ για τις συνομιλίες του εμπορίου είχαν προγραμματιστεί για τις 8 Ιουλίου στην Ουάσιγκτον, αλλά οι αποκαλύψεις του πρώην συνεργάτη της Υπηρεσίας Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) Edward Snowden, σύμφωνα με τις οποίες οι ΗΠΑ κατασκοπεύουν τις ευρωπαϊκές διπλωματικές αποστολές, έχουν προκαλέσει αμηχανία και στις δύο πλευρές.

Η Γαλλίδα κυβερνητικός εκπρόσωπος Najat Vallaud-Belkacem δήλωσε χθες, Τετάρτη, ότι οι διαπραγματεύσεις οφείλουν κανονικά να αναβληθούν έως ότου η Ουάσινγκτον παράσχει στις κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ τις οφειλόμενες απαντήσεις σχετικά με τους ισχυρισμούς για συστηματικές παρακολουθήσεις των διπλωματικών αντιπροσωπειών τους από τους Αμερικανούς.

Η κ. Vallaud-Belkacem δήλωσε μετά από μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στο Παρίσι:


«Η παρέμβασή μας δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε την ακύρωση των διαπραγματεύσεων για την ίδρυση μιας διατλαντικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου, αλλά κατά την άποψή μας θα ήταν ορθό να ανασταλούν προσωρινά, ίσως για ένα διάστημα 15 ημερών, προκειμένου να αποφευχθεί μια αντιπαράθεση και να δοθεί χρόνος ώστε να συλλέξουμε τις απαραίτητες πληροφορίες».

Η Γαλλίδα υπουργός Τύπου δήλωσε ακόμη ότι για να διεξαχθούν οι συνομιλίες με τον δέοντα τρόπο, «και οι δύο πλευρές θα πρέπει να είναι σε θέση να συναντηθούν σε κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης».

Παράλληλα, ωστόσο, μετά από την διεξαγωγή συνομιλιών μεταξύ των ηγετών της ΕΕ στο Βερολίνο, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Barroso δήλωσε, ότι η Ουάσιγκτον είχε ήδη επισημάνει την προθυμία της να δημιουργηθούν οι απαραίτητες ομάδες εργασίας που θα διερευνήσουν τις παρακολουθήσεις.

Συγχρόνως, η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel δήλωσε ότι η έναρξη των διαπραγματεύσεων για την εμπορική ένωση ΗΠΑ-ΕΕ δεν θα πρέπει να καθυστερήσει, ενώ παράλληλα οι ομάδες θα αναλάβουν το έργο τους. 

«Ο χρόνος πιέζει», τόνισε χαρακτηριστικά η Merkel , στα πλαίσια κοινής συνέντευξης Τύπου των ηγετών της ΕΕ.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Hollande, από την πλευρά του, χαρακτήρισε τη συμφωνία ως ένα είδος «συμβιβασμού», αλλά παραδέχθηκε ότι ήταν ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση:


«Δεν μπορεί να υπάρξει έναρξη των διαπραγματεύσεων για εμπορική σύνδεση, χωρίς να υπάρχει ταυτόχρονα η έναρξη συζητήσεων με τις ΗΠΑ σχετικά με τη δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών τους στις χώρες μας και την προστασία των προσωπικών δεδομένων», είπε ο Hollande.

Οι συνομιλίες μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ για την ίδρυση ενός «οικονομικού ΝΑΤΟ» αφορούν στην μεγαλύτερη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που έχει ποτέ συναφθεί στην ιστορία και έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν την ερχόμενη Δευτέρα.

Ωστόσο, οι αποκαλύψεις σχετικά με τις υποκλοπές των διπλωματικών αποστολών των χωρών–μελών της ΕΕ από τις ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει σκιά αμφιβολίας στο όλο σκηνικό.


Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο.


Διαβάστε επίσης:
Προηγούμενα άρθρα για το «Οικονομικό ΝΑΤΟ» 


Το γνωστό φρικιαστικό βίντεο που κάνει το γύρο του κόσμου, με τον αποκεφαλισμό από ισλαμιστές στη Συρία των δυο χριστιανών, εκ των οποίων ο ένας ιερωμένος, έχει δημιουργήσει πολιτικό και κοινωνικό ρήγμα αναφορικά με την εξωτερική πολιτική Ομπάμα-Κλίντον. 

Το πρόσφατο βίντεο, που ήταν για πραγματικά γερά στομάχια και το οποίο παρουσίαζε τον αποκεφαλισμό με μικρό μαχαίρι ενός Σύριου ιερωμένου κι ενός άλλου χριστιανού, προκάλεσε τεράστιο σοκ. Τα φρικαλέα τελευταία περιστατικά προξένησαν οργή στα αμερικανικά θρησκευτικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.

Οι Αμερικανοί αρχίζουν να αμφισβητούν τον μονόδρομο Ομπάμα για την επίλυση του συριακού. και υποψιάζονται ότι «ο εξοπλισμός μάλλον προορίζεται για λάθος ανθρώπους». Ενδεικτικό στοιχείο,ο αιχμηρός τίτλος: « Χριστιανοί αποκεφαλίζονται ως υποστηρικτές του συριακού στρατού την ώρα που η CIA στέλνει όπλα». H Wall Street Journal, την προηγούμενη εβδομάδα αποκάλυψε ότι η Central Intelligent Service μόλις ξεκίνησε αποστολή οπλισμού -συμπεριλαμβανομένων και αντιαρματικών πυραύλων- μέσω Ιορδανίας που είναι και ο επίσημος προορισμός.

Η παραδοχή του Εconomist (28/06/13), περί « απάθειας των αμερικάνων, στο μαζικό εκτοπισμό του συνόλου του χριστιανικού πληθυσμού του Ιράκ μετά την επέμβαση το 2003 », κάμφθηκε από τα συνεχιζόμενα στυγερά εγκλήματα κατά των χριστιανών στη Συρία. Το Economist , απαριθμεί τα πρόσφατα γεγονότα στη Συρία με στόχο κληρικούς : εκτέλεση φραγκισκανού μοναχού εντός της μονής του , αποκεφαλισμός ιερωμένου και ενός άλλου χριστιανού, δολοφονική βομβιστική επίθεση κατά του Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη. Τα αμερικανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης χαρακτηρίζουν πλέον τον Ομπάμα ως «Νέο Διοκλητιανό».

To Daily News (έκδοση Νέας Υόρκης, 03/07/13) θέτει οριστικό τέλος στη σύγχιση της ταυτότητας του πρώτου θύματος του τελετουργικού σφαγιασμού : Kανένας καθολικός ιερωμένος δεν είναι ανάμεσα στους τρεις αποκεφαλισθέντες του βίντεο των Σύριων ανταρτών (δήλωση του προισταμένου της αδελφότητας όλων των φραγκισκανών της Μέσης Ανατολής). Αναπαράγει τη δήλωση στο CNN του κ Pierbattista Pizzabella επικεφαλή της φραγκισκανής αδελφότητας « Κουστοδία των Αγίων Τόπων» : O π.Φραγκίσκος Μουράντ σκοτώθηκε από οκτώ πυροβολισμούς στις 23 Ιουνίου και κηδεύτηκε την ίδια μέρα.

Το ΒΒC news (02/07/13), επικαλούμενο το δελτίο τύπου του Βατικανού αναφέρει κατηγορηματικά ότι « ο καθολικός μοναχός εκτελέσθηκε μέσα στη μονή του και επομένως δεν έχει ουδεμία σχέση με τα εικονιζόμενα στο βίντεο πρόσωπα ». Η Washington Times (27/06/13), επίσης διαψεύδει πλήρως τα σενάρια περί αποκεφαλισμού καθολικού μοναχού.

Πολλά ερωματικά ανακύπτουν από την έως τώρα μη ταυτοποίηση των δυο θυμάτων του σφαγιασμού αλλά και του τρίτου ομήρου: Μήπως η μη προβαλόμενη εκτέλεση αυτού του τελευταίου προσώπου αποτελεί μέσο εκβιασμού για τη μη αναγνώριση των υπολοίπων; Η διαβεβαίωση του αυτόκλητου θεοκράτη δικαστή ότι «θα διερευνηθεί η υπόθεση μέχρι να οδηγηθούν στην αλήθεια» δείχνοντας προς την πλευρά του έχει δημιουργήσει προσδοκίες για αναμενόμενη απελευθέρωσή του;
Αυτή η ελπίδα λειτουργεί ανασταλτικά ως προς την ταυτοποίηση των δυο άλλων τραγικών προσώπων;

Ενώ υπάρχει στη διάθεση όλων των αρχών- τοπικών και μη- τo απόλυτο πειστήριο του εγκλήματος, δεν υφίσταται επίσημη ταυτοποίηση ούτε ενός εκ των εκατοντάδων του ακροατηρίου, αλλά ούτε και των φυσικών αυτουργών που κανονικά θα έπρεπε να έχουν επικηρυχθεί παγκοσμίως για εγκλήματα πολέμου. H δράση τους αφορά και τρίτες χώρες αφού η μετριότατη χρήση της αραβικής αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, δεν παραπέμπουν σε γηγενείς. Αν η έως τώρα μη ταυτοποίηση των θυμάτων ενός τέτοιου εγκλήματος αποτελεί σκάνδαλο, η μη ταυτοποίηση των θρασύτατων δραστών αποτελεί ιδιότυπη αμνήστευση.


Οι δεξιοί αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι είχαν την ευκαιρία να συσπειρωθούν γύρω από ένα δικό τους άνθρωπο, σάρκα εκ της σαρκός της ΝΔ, και μάλιστα με σκληροπυρηνικές δεξιές απόψεις.
Ο παράγοντας που θα καθορίσει το αν η ΝΔ θα πετύχει ή όχι το στόχο της διάλυσης των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι ο ίδιος που θα καθορίσει και το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές: η ύπαρξη κύματος διαμαρτυρίας και η κοινωνική αναταραχή.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η εκπληκτική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% των εκλογών του 2009 στο 26,9%, η ορμητική είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο με 6,9% από την εκλογική ανυπαρξία του 0,29% και η σαρωτική εμφάνιση και πανηγυρική εκπροσώπηση στη Βουλή των κυριολεκτικά ανύπαρκτων μέχρι πέρσι Ανεξάρτητων Ελλήνων (ΑΝΕΛ) συνιστούν τα νέα στοιχεία της αποδόμησης του παλαιού πολιτικού σκηνικού της Μεταπολίτευσης.

Προστιθέμενα στην ουσιαστική διάλυση του ΠΑΣΟΚ και στον καταποντισμό της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά στα χειρότερα εκλογικά ποσοστά της σαραντάχρονης ιστορίας της, δίνουν τα δομικά υλικά του νέου πολιτικού σκηνικού που θα προκύψει μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε και υπό οιεσδήποτε συνθήκες γίνουν αυτές.

Η εκλογική επίδοση και η πολιτική στάση των ΑΝΕΛ θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση όχι απλώς του νέου κομματικού συσχετισμού δυνάμεων, αλλά ενδεχομένως ακόμη και της νέας κυβέρνησης, άρα και του τρόπου που θα κυβερνηθεί η Ελλάδα.

Μεγάλη προσφορά

Καταρχάς, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι το πολιτικό θάρρος του Πάνου Καμμένου να εμμείνει στην αντιμνημονιακή γραμμή και να ιδρύσει τους ΑΝΕΛ συνιστά ουσιώδη προσφορά προς τον ελληνικό λαό.

Θα συνιστούσε πολιτική τραγωδία αν, μετά την πολιτική κωλοτούμπα του Αντώνη Σαμαρά υπέρ του Μνημονίου, έμεναν οι ψηφοφόροι της ΝΔ χωρίς καμιά δυνατότητα πολιτικής επιλογής πέραν της Χρυσής Αυγής, σε περίπτωση που επιθυμούσαν να ψηφίσουν αντιμνημονιακό κόμμα. Το γεγονός ότι ο Πάνος Καμμένος αντιστάθηκε εμπράκτως την ώρα που δεκάδες πολιτικά στελέχη της ΝΔ έσκυβαν πειθήνια τη μέση στους μνημονιακούς επικυρίαρχους δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, όποια γνώμη κι αν έχει, όσο κι αν αντιπαθεί πολιτικά το πρόσωπο του Π. Καμμένου.

Απαιτούσε όχι μόνο πολιτική ευφυΐα, αλλά πρωτίστως πολιτικό θάρρος πολύ άνω του μετρίου για να τολμήσει στέλεχος της ΝΔ να φτιάξει αντιμνημονιακό κόμμα, και δικαίως οι ΑΝΕΛ ανταμείφθηκαν γενναιόδωρα από τον ελληνικό λαό. Τόσο το 10,61% των εκλογών του περσινού Μάη όσο και το 7,51% του Ιουνίου είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Το νέο ρήγμα

Δεν είναι τυχαίο το ότι στο ΠΑΣΟΚ ούτε καν επιχειρήθηκε να φτιαχτεί ένα καθαρά αντιμνημονιακό κόμμα. (Η απόπειρα της Λούκας Κατσέλη δεν συγκαταλέγεται σε αυτή την κατηγορία.)

Αν δεν υπήρχαν ο Π. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ που δημιούργησε εκ του μηδενός και εν ριπή οφθαλμού, το πολιτικό ρήγμα «Μνημόνιο - αντι-Μνημόνιο» που διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία δεν θα είχε πολιτική έκφραση! Το χάσμα, η άβυσσος που χωρίζει τους αντιπάλους από τους υποστηρικτές του Μνημονίου θα ταυτιζόταν αναγκαστικά τότε με την κλασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Αριστερά από τη μια πλευρά και στα δύο συνένοχα κόμματα εξουσίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ από την άλλη. Ευνόητο είναι ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν πολύ πιο εύκολος ο εγκλωβισμός των συντηρητικών ψηφοφόρων που δεν θέλουν μεν να αλλάξουν πολιτική παράταξη, αλλά ταυτόχρονα βλέπουν το Μνημόνιο να καταστρέφει τη ζωή τους.

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά ο ρόλος του Πάνου Καμμένου στην πολιτική παγίωση του ανειρήνευτου χάσματος αντιμνημονιακών - μνημονιακών δυνάμεων υπήρξε καθοριστικός και ανεκτίμητος.

Οι δεξιοί αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι είχαν την ευκαιρία να συσπειρωθούν γύρω από ένα δικό τους άνθρωπο, σάρκα εκ της σαρκός της ΝΔ, και μάλιστα με σκληροπυρηνικές δεξιές απόψεις.

Συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ

Σε αντίθεση με πληθώρα ευκαιριακών στελεχών του κόμματός του που βρήκαν στους ΑΝΕΛ «σημαία ευκαιρίας» για να εκλεγούν βουλευτές με την προσδοκία να επανακάμψουν ως τάχιστα στη ΝΔ μήπως και υπουργοποιηθούν, ο Πάνος Καμμένος έκανε μια εντυπωσιακή υπέρβαση για πολιτικό ηγέτη με τόσο δεξιές πεποιθήσεις: συνειδητοποίησε ότι μόνο αν το κόμμα του συμμετάσχει σε ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον ΣΥΡΙΖΑ –αν, φυσικά, υπάρξουν ποτέ εκλογικά αποτελέσματα που να επιτρέπουν κάτι τέτοιο– έχει ελπίδες αφενός να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους του που είναι διαπαιδαγωγημένοι από τότε που βρίσκονταν στη ΝΔ το κόμμα τους ή να κυβερνά ή να είναι αξιωματική αντιπολίτευση και αφετέρου να βάλει την προσωπική του σφραγίδα στη διακυβέρνηση της χώρας.

Χωρίς να διστάσει και παρά τις αντιδράσεις στους κόλπους των ΑΝΕΛ, ο Πάνος Καμμένος προσανατόλισε το κόμμα του προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κίνησή του είναι εξαιρετικά ευφυής. Αν όντως υπάρξουν δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης υπό την πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βάσιμες οι προσδοκίες ότι οι ΑΝΕΛ μπορούν να παίζουν σε αυτή ρόλο πολύ σημαντικότερο από το εκλογικό τους ποσοστό.

Εγγυητής του συστήματος

Η απορριπτική στάση του ΚΚΕ, συναρτώμενη και με τη δραστική συρρίκνωση της εκλογικής απήχησης του Κομουνιστικού Κόμματος στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας του, καθιστά εντελώς αδύνατο το σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης ακόμη και σε επίπεδο θεωρητικής συζήτησης.

Αν υπάρξει, επομένως, κοινωνική διαμαρτυρία και αναταραχή εξαιτίας της απόγνωσης του κόσμου σε βαθμό που να ωθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αντικειμενικά υποχρεωμένος να αναζητήσει συμμάχους για να αποκτήσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με δεδομένο ότι είναι αδύνατη –τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα– η κατάσταση αυτοδυναμίας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην αναζήτηση συμμάχων, οι ΑΝΕΛ είναι το μόνο αντιμνημονιακό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που είναι πρόθυμο να συγκροτήσει κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα θα προστρέξουν σε μια τέτοια κλήση συμμάχων τα όποια απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, έχοντας καθαιρέσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη και τους πιο ακραία εκτεθειμένους συνεργάτες τους, κάνοντας αντιμνημονιακή κωλοτούμπα.

Καθώς όμως και τα δύο αυτά κόμματα είναι πλήρως απαξιωμένα ως «δούλοι του Μνημονίου» και «σύγχρονοι Τσολάκογλου», μόνο αν έχει προηγουμένως συμφωνήσει με τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει την πολιτική άνεση να προσλάβει και τη ΔΗΜΑΡ ή το ΠΑΣΟΚ, αν έχει ανάγκη και από κάποιες «τσόντες» για την απόκτηση πλειοψηφίας στη Βουλή.

Σε περίπτωση κυβερνητική συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αυτονόητο είναι ότι ο Πάνος Καμμένος θα αναδειχθεί αυτοδικαίως ως ο πολιτικός εγγυητής του συστήματος. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Ένας τέτοιος ρόλος όμως ενδέχεται να του δώσει τεράστιες δυνατότητες.

Επιπροσθέτως, ο Π. Καμμένος παραμένει πολιτικά προσανατολισμένος προς τις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τη ΝΔ, η οποία υπό την ηγεσία Σαμαρά εκτελεί πειθήνια όλες τις εντολές και τις υποδείξεις της Γερμανίας. Υποτιθέμενη συμμετοχή των ΑΝΕΛ σε κυβέρνηση Τσίπρα αυξάνει τις πιθανότητες να ενισχύσουν οι Αμερικανοί μελλοντικά τους ΑΝΕΛ ως το πλησιέστερο προς τα συμφέροντά τους κόμμα της ελληνικής Δεξιάς, κάτι, βεβαίως, που θα διευρύνει την επιρροή τους.

Θα αντέξουν;

Έχοντας η ΝΔ όλα αυτά κατά νου, προσπαθεί με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της να φθείρει, να αποσυνθέσει και τελικά να οδηγήσει σε διάλυση τους ΑΝΕΛ. Αν το πετύχει, θα λεηλατήσει τους ψηφοφόρους τους.

Ο παράγοντας που θα καθορίσει αν η ΝΔ θα πετύχει ή όχι το στόχο της είναι ο ίδιος που θα καθορίσει και το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές: η ύπαρξη κύματος διαμαρτυρίας και η κοινωνική αναταραχή.

Οι ΑΝΕΛ, όπως και η εκρηκτική άνοδος του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τέκνο της οργής του λαού μας κατά του Μνημονίου. Αν ο κόσμος βγει πάλι στους δρόμους, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι σίγουρα πρώτο κόμμα και οι ΑΝΕΛ θα συμμετάσχουν στην κυβέρνησή του, με όλες τις εξελίξεις ανοιχτές.

Αν όμως επικρατήσει κλίμα απελπισίας και μοιρολατρικής αποδοχής της κατάστασης, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνήσει ποτέ ούτε οι ΑΝΕΛ θα μακροημερεύσουν. Και ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση και με το ΠΑΣΟΚ σε πλήρη διάλυση, θα συνεχίσει να παίζει μείζονα πολιτικό ρόλο. Οι ΑΝΕΛ όμως θα αντιμετωπίσουν κυριολεκτικά υπαρξιακό πρόβλημα σε μια τέτοια περίπτωση, που οι επόμενες εκλογές λάβουν χώρα μέσα σε κλίμα λαϊκής απάθειας.

Είναι προφανές ότι τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη...


Γράφει ο Περικλής Νεάρχου

Ποιες είναι οι γεωπολιτικές επιπτώσεις από μια αθρόα λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα; Το ερώτημα αυτό θα έπρεπε να θέτουν επιτακτικά οι κυβερνήσεις και όλες οι πολιτικές δυνάμεις από τότε που άρχισε να εμφανίζεται και στην Ελλάδα το φαινόμενο της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως, από τις αρχές, δηλαδή, και ιδίως τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα έπρεπε λογικά να προσδιορίζει και την πολιτική της χώρας απέναντι στη λαθρομετανάστευση.

Γνωρίζουμε όμως, δυστυχώς, ότι το ερώτημα αυτό ούτε ετέθη από τις περισσότερες πολιτικές δυνάμεις ούτε ακόμη τίθεται σήμερα στη θεώρηση ενός θέματος, που μπορεί να έχει καταλυτικές συνέπειες στο εθνικό μέλλον αυτής της χώρας.

Αντιθέτως, η ίδια η Ελληνική κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, σε μια διεθνή συγκυρία μεγάλης γεωπολιτικής ανατροπής και ρευστότητας στα Βαλκάνια, προέβαλε θορυβωδώς το σύνθημα «η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική»!Συνέπλευσε, δηλαδή, ενεργά με μια ιδεολογία και πολιτική, εκπορευόμενη από έξω, που ενθάρρυνε εκ των πραγμάτων το άνοιγμα των συνόρων και τη μετανάστευση, γιατί με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε μια κοινωνία με 97% περίπου εθνική συνοχή, όπως η Ελληνική, να γίνει «πολυπολιτισμική;».

Η πολιτική αυτή παρουσιάσθηκε ως αναγκαίο μέρος για τον «εκσυγχρονισμό»της Ελλάδος και την «προσαρμογή» της στις νέες διεθνείς εξελίξεις, που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση και η Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Σε συνάφεια με τα παραπάνω, η πολιτική αυτή επικαλύφθηκε επίσης με τον ιδεολογικό μανδύα των «διεθνιστικών» οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ενοποιήσεως της Ευρώπης, που συνεπάγεται, υποτίθεται, υπέρβαση του έθνους και του εθνικού κράτους. Με τον τρόπο αυτό, η πολιτική του ανοίγματος των συνόρων και της ανοχής της λαθρομεταναστεύσεως παρουσιάσθηκε ως «προοδευτική» και έγινε, δυστυχώς, σημαία και των κομμάτων της Αριστεράς, παρά την κριτική τους για την παγκοσμιοποίηση και την Ευρώπη του Μάαστριχτ και του νεοφιλελευθερισμού.

Πού οδηγεί όμως η πολιτική αυτή και ποιες είναι οι διεθνείς σκοπιμότητες που την υπαγόρευσαν;
Η γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων από τις ΗΠΑ περιλαμβάνει και κάποιο ανομολόγητο σενάριο για την Ελλάδα;
Η Αμερικανική επέμβαση στα Βαλκάνια, στη δεκαετία του ’90, παρά το γεγονός ότι ήρθε μετά την Ευρωπαϊκή, πρωτίστως Γερμανική, επέμβαση, οδήγησε σε μια νέα γεωπολιτική τάξη στα Βαλκάνια. Οι ΗΠΑ επωφελήθηκαν από την αδυναμία της Ρωσίας του Γιέλτσιν για να επέμβουν με το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία και να επιβάλουν μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.

Προφανής στόχος της αλλαγής αυτής είναι η σταθερή ένταξη της περιοχής στη Δυτική σφαίρα επιρροής, μέσω των Ευρω-Ατλαντικών θεσμών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, και η αποτροπή ενδεχομένης επανόδου της Ρωσικής επιρροής. Στο πλαίσιο της λογικής αυτής, ευνοήθηκαν και αναβαθμίσθηκαν οι παράγοντες που ανταγωνίζονται εξ ορισμού τη Ρωσική επιρροή, όπως το Ισλάμ και ο Αλβανικός παράγων, και υποβαθμίσθηκαν οι παράγοντες που ευνοούν τη Ρωσική επιρροή για λόγους εθνικής συγγένειας ή θρησκευτικής ομοδοξίας, όπως, κατά πρώτο λόγο, οι Σέρβοι.

Τι σημαίνουν για την Ελλάδα οι αλλαγές αυτές; Κατά πρώτο λόγο, η αλλαγή του γεωπολιτικού τοπίου στα βόρεια σύνορά της αλλάζει σημαντικά το ρόλο της για τον Δυτικό συνασπισμό. Η Ελλάδα δεν είναι πια η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, μαζί με την οριακή παρουσία της Τουρκίας στην Ανατολική Θράκη. Κατά δεύτερο λόγο,τίθεται το ερώτημα πόσο και πώς επηρεάζεται η Ελλάδα από τη γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων, σε σχέση ιδίως με τον ρόλο του Ισλαμικού και του Τουρκικού παράγοντα.

Με άλλα λόγια, η εθνική συνοχή της Ελλάδος, ο ανταγωνισμός της με την Τουρκία και η θρησκευτική ομοδοξία της με τη Ρωσία την καθιστούν μήπως «επικίνδυνη» για φιλορωσική στροφή, σε μια ενδεχόμενη συγκυρία, στα μάτια του καχύποπτου Αμερικανικού παράγοντα; Πολύ περισσότερο, όταν ο Αμερικανικός παράγων εξωθεί την Ελληνική πλευρά σε αναζήτηση αντιρρόπων διεθνών ερεισμάτων, λόγω της υπέρτερης σημασίας που αποδίδει συστηματικά στον Τουρκικό παράγοντα και της ανοχής, τουλάχιστον, που επιδεικνύει απέναντι στις αμφισβητήσεις και τις διεκδικήσεις του κατά της Ελλάδος;

Εάν η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι καταφατική, τι μέτρα και τι πολιτικές επισύρει η «ανησυχία» αυτή; Ο γνωστός τρόπος είναι οι συνεχείς πιέσεις στις Ελληνικές κυβερνήσεις για να μην προχωρήσουν σε οποιαδήποτε στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία και σε συμφωνίες που έχουν γεωπολιτική σημασία για την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο αμείλικτο και πολύ ανησυχητικό ερώτημα. Μήπως η γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων περιλαμβάνει με κάποιον ανομολόγητο και ασύμμετρο τρόπο και την Ελλάδα, με τη μορφή της αποδομήσεως της εθνικής της συνοχής και της «πολυπολιτισμικής» της μεταλλάξεως;

Η πολυεθνικότητα και η πολυπολιτισμικότητα, παρά το γεγονός ότι προβάλλονται ως προοπτική της νέας εποχής, έγιναν όπλο για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η μετατροπή μιας εθνικής και πολιτισμικά συνεκτικής κοινωνίας σε «πολυπολιτισμικό» συνονθύλευμα, οδηγεί, προφανώς, σε δομική αλλαγή της κοινωνίας, που δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Γεωπολιτική είναι η γεωγραφία και οι άνθρωποι. Εάν αλλάξει ο πληθυσμός μιας χώρας, αλλάζει και ο γεωπολιτικός χαρακτήρας της, ανάλογα με την ταυτότητα του νέου πληθυσμού.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδος, θα είχαμε τη μόνιμη εγκατάσταση στη χώρα σημαντικού Μουσουλμανικού πληθυσμού και μια κοινωνία με πολλές εθνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές συνιστώσες. Η νομιμοποίηση ενός τέτοιου σημαντικού νέου και ξένου πληθυσμού και η απόδοση σ’ αυτόν, σε προοπτική, πολιτικών δικαιωμάτων, θα άλλαζε ριζικά το πληθυσμιακό και πολιτικό βάθρο του σημερινού Ελληνικού εθνικού κράτους και θα μεταμόρφωνε αναλόγως και τη σημερινή γεωπολιτική φυσιογνωμία του.

Ασφαλώς, μια τέτοια «πολυπολιτισμική» Ελλάδα θα καθιστούσε πολύ ευκολότερο και δομικό τον γεωπολιτικό της έλεγχο και τη σύμπλεξή της με τον Τουρκικό παράγοντα σ’ ένα ενιαίο στρατηγικό σύνολο, όπως σταθερά επιδιώκει η Αμερικανική πολιτική, για λόγους ευρύτερων στρατηγικών συμφερόντων.

Η Άγκυρα αξιοποιεί τη λαθρομετανάστευση για να διαμορφώσει νέα δημογραφικά δεδομένα στον Ελληνικό χώρο
Η Άγκυρα αντιμετώπισε την πολιτική ανοχής των Ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στη λαθρομετανάστευση ως μια ανέλπιστη ευκαιρία για να προωθήσει την εγκατάσταση στην Ελλάδα φιλικών Μουσουλμανικών πληθυσμών και να διασπάσει την εθνική της συνοχή, που αποτελεί για τη χώρα αναμφισβήτητο πλεονέκτημα. Εάν κρίνει κανείς από τη στρατηγική αξιοποίηση της Μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, μπορεί ν’ αναλογισθεί το ρόλο που θα επιδιώξει να παίξει η Τουρκία στη χειραγώγηση και ποδηγέτηση μιας άλλης πολύ μεγαλύτερης Μουσουλμανικής παρουσίας στην Ελλάδα.

Δεν πρέπει επίσης να υποτιμά κανείς το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται ιστορικά και γεωγραφικά στην οριοθετική γραμμή μεταξύ Ισλαμικού και Ευρωπαϊκού Χριστιανικού κόσμου και ότι κατέκτησε, στη σύγχρονη εποχή, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της με πολυαίμακτους αγώνες, που είχαν ταυτόχρονα χαρακτήρα εθνικής αλλά και θρησκευτικής απελευθερώσεως.

Δεν πρέπει, τέλος, να λησμονείται το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει διμερή προβλήματα μόνο με την Τουρκία. Δεν έχει προβλήματα με τις άλλες Μουσουλμανικές χώρες και γενικά με το Ισλάμ. Με την εγκατάσταση όμως Μουσουλμανικών πληθυσμών, από φανατικές μάλιστα Μουσουλμανικές χώρες, όπως το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Μπανγκλαντές, τη Σομαλία, εκτίθεται στον κίνδυνο ν’ αντιμετωπίσει προβλήματα με όλο τον Μουσουλμανικό κόσμο. Ο τελευταίος επηρεάζεται σήμερα πολύ περισσότερο από ακραίες Ισλαμιστικές ιδεολογίες και καταγγελίες για υποτιθέμενη «καταπίεση» των Μουσουλμάνων στη μια ή την άλλη χώρα του κόσμου.

Η Τουρκία αρνείται συστηματικά να υπογράψει συμφωνία για την επανεισδοχή σ’ αυτήν των λαθρομεταναστών που εισέρχονται στην Ελλάδα από τα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα. Αρνείται να εφαρμόσει ακόμη και τη συμφωνία που υπέγραψε με την Ελλάδα επί Γιώργου Παπανδρέου για την επανεισδοχή ενός ελάχιστου συμβολικού αριθμού 2.000 ετησίως. Επιδιώκει, αντιθέτως, να υποκαταστήσει την Ελλάδα ως Ευρωπαϊκό σύνορο, διαπραγματευόμενη απευθείας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ζητώντας ως αντάλλαγμα οικονομική και τεχνική βοήθεια και την κατάργηση της βίζας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για τους Τούρκους υπηκόους.

Ευρώπη και λαθρομετανάστευση
Η Ευρώπη συνδέεται, ασφαλώς, με τη λαθρομετανάστευση.
Πρώτον, από το ίδιο το γεγονός ότι ως κοινή αγορά αναπτυγμένων χωρών αποτελεί πόλο έλξεως.
Δεύτερον, γιατί με την πολιτική του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και την παγκοσμιοποίηση, με την οποία ταυτίσθηκε, οδηγείται σε άκριτο άνοιγμα των συνόρων, πιεζόμενη από τη δυναμική των αγορών και του ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τρίτον, γιατί με την κατάχρηση της ιδεολογία του πολιτικού ασύλου ενθαρρύνει την παράνομη μετανάστευση.

Η Ευρωπαϊκή πολιτική για τη μετανάστευση είναι, στην πραγματικότητα, πολιτική Ιανού. Το ένα πρόσωπο, που εκφράζει τις αγορές και τους ιδεολόγους μιας υπερεθνικής Ευρώπης, υποστηρίζει τη λαθρομετανάστευση ως παράγοντα μιας πιο ανταγωνιστικής διεθνώς Ευρώπης και ως καταλύτη για την υπέρβαση των εθνών και των εθνικών κρατών. Το άλλο πρόσωπο, που εκφράζει τα εθνικά κράτη και τις ανησυχίες τους για την εθνική και κοινωνική συνοχή, παίρνει αυστηρά μέτρα για τον έλεγχο της λαθρομεταναστεύσεως, ιδίως μετά την κατάρρευση των ιδεολογημάτων για «πολυπολιτισμική κοινωνία», και προσανατολίζεται προς μια επιλεκτική, ποιοτική μετανάστευση. Το άνοιγμα, δηλαδή, της χώρας σε επιστήμονες και άτομα με υψηλή τεχνική κατάρτιση, που θα είναι ιδιαιτέρως χρήσιμοι στην οικονομία και την κοινωνία και δεν θα θέτουν πρόβλημα εντάξεως και συγχωνεύσεως στην κοινωνία.

Η Ελλάδα, που είναι από τη θέση της αλλά και λόγω του ρόλου που διαδραματίζει η Τουρκία κύρια πύλη της λαθρομεταναστεύσεως στην Ευρώπη, είναι παγιδευμένη από την ίδια την πολιτική που ακολουθούν η κυβέρνηση και οι πολιτικές της δυνάμεις. Τα όσα γίνονται με το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο είναι πολύ εύγλωττα. Αντί να συζητείται ο αποτελεσματικός έλεγχος της λαθρομεταναστεύσεως και στο πλαίσιο αυτό να ενταχθεί και μια δέσμη μέτρων για την αντιμετώπιση ρατσιστικών φαινομένων, ανατρέπεται ουσιαστικά η ημερήσια διάταξη και η ιεραρχία των θεμάτων. Δεν συζητείται το πραγματικό πρόβλημα, που είναι ο έλεγχος της λαθρομεταναστεύσεως, αλλά αναγορεύεται σε κορυφαίο ζήτημα η ύποπτη και υστερόβουλη ιδεολογία του υποτιθέμενου ρατσισμού. Μήπως τελικά ο επιδιωκόμενος στόχος είναι η επιβολή ως τετελεσμένου γεγονότος της «πολυπολιτισμικής» μεταλλάξεως της χώρας και της εθνικής της αποδομήσεως;

Η πολιτική αυτή λειτουργεί, στην πραγματικότητα, συμπληρωματικά προς το ρόλο της χωματερής λαθρομεταναστών, που επιφυλάσσουν οι Βρυξέλλες για την Ελλάδα, με τη γνωστή Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ και την πολιτική που ακολουθούν στο θέμα του πολιτικού ασύλου. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μια άλλη πολιτική. Αυτό θα έπρεπε να συζητούν η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις. Επιτέλους, δεν είναι «προοδευτική» πολιτική μια πολιτική που οδηγεί στην εθνική αποδόμηση της Ελλάδος.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ


Τα όσα προσφάτως έγιναν στην Αίγυπτο, εν μέρει στην Τουρκία και γίνονται (αφανώς) στη Λιβύη και στην Τυνησία, έδωσαν λαβή σε κάποιους σχολιαστές να αναφερθούν σε κατάπτωση της πολιτικής των ΗΠΑ και τις πίστης του Λευκού Οίκου περί εκδημοκρατισμού των αραβικών – ισλαμικών κρατών!!!
Ή οι σχολιαστές – αρθρογράφοι στερούνται λογικής ή διαθέτουν υπέρμετρο χιούμορ, αφού είναι σαφές πως οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται για τον εκδημοκρατισμό των ισλαμικών κρατών. Κι αυτό επειδή όπου δεν υπάρχει δημοκρατία, υπάρχουν λίγοι που κυβερνούν και ως εκ τούτου είναι πολύ εύκολο να προσεγγισθούν και να «πεισθούν» να λειτουργήσουν υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων, έχοντας –επιπλέον- και την στήριξη των ΗΠΑ. Εάν και όποτε συμβαίνουν αλλαγές στα κυβερνητικά σχήματα, αυτές συμβαίνουν για λόγους «βιτρίνας», για λόγους δηλαδή που σκοπό έχουν να παραπλανήσουν τους λαούς και να τους προσφέρουν την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας.

Μπορεί στην Αίγυπτο ο ισλαμιστής Πρόεδρος Μόρσι να αποτελεί παρελθόν, μπορεί αυτή τη στιγμή να διερευνάται ο ρόλος των «αδελφών μουσουλμάνων» στα αίσχη και στα εγκλήματα που έγιναν κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μόρσι, αλλά κανείς –και επαναλαμβάνω κανείς- δεν μπορεί να σκιαγραφήσει το πολίτευμα που θα υπάρξει την επόμενη ημέρα στην Αίγυπτο και το κατά πόσο αυτό θα εναντιώνεται στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και –φυσικά- στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην περιοχή.

Επειδή η μέχρι τώρα εμπειρία μας έχει διδάξει πως στις περισσότερες των περιπτώσεων οι «ηγέτες» είναι παρελκόμενα πολιτικών και συμφερόντων, πως είναι αγόμενοι και φερόμενοι και εξ ολοκλήρου εξαρτώμενοι από εκείνους που τους τοποθετούν στις θέσεις εξουσίας, ίσως θα έπρεπε να κρατήσουμε «μικρό καλάθι» για την επόμενη ημέρα της Αιγύπτου και στο κατά πόσο η Αίγυπτος και η νέα της κυβέρνηση (και ό,ποιο κυβερνητικό σχήμα προκύψει μέσα από τις εκλογές που θα γίνουν) θα εργαστεί προς μία ξεκάθαρη κατεύθυνση εξυπηρέτησης των προβλημάτων της χώρας ή θα «προσαρμοστεί» στις ανάγκες ενός ψευδεπίγραφου ρόλου ισχυρής δύναμης στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου. Ενδέχεται, μάλιστα, η πτώση των «αδελφών μουσουλμάνων» να πυροδοτήσει στην Αίγυπτο έναν εμφύλιο, ο οποίος θα ήταν –ομολογουμένως- πολύ βολικός σε εκείνους που στηρίζουν τα συμφέροντά τους στο «διαίρει και βασίλευε».
  • Ποια θα είναι η Αίγυπτος της επόμενης ημέρας, λοιπόν;
  • Πόσο μπορεί να επηρεάσει ο Λευκός Οίκος τα όσα σήμερα συμβαίνουν στο Κάιρο και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου;
  • Πόσο επιρροή μπορεί να δεχτούν οι στρατιωτικοί που ανέλαβαν να διατηρήσουν την «τάξη και την ασφάλεια» στην χώρα;
  • Ποιες θα είναι οι πρώτες συμφωνίες της νέας κυβέρνησης της Αιγύπτου;
Αυτά είναι μερικά, μόνο, από τα ερωτήματα που περιμένουμε να απαντηθούν, χωρίς όμως να παραβλέψουμε την σοβαρή πιθανότητα να έχει επιλεγεί η δημιουργία μίας παρατεινόμενης «ακυβερνησίας», μίας κατάστασης γενικευμένου χάους, όπου –όπως είναι γνωστό- «χορεύουν οι γάτες» ενώ την ίδια στιγμή έχουν φρικτό τέλος τα… «ποντίκια», δηλαδή κερδίζουν οι ισχυροί...

Κρατώντας ένα –μικρό αλλά σημαντικό για εμάς- στοιχείο, αυτό της οργάνωσης που υπήρξε σε αυτή την «λαϊκή επανάσταση», στοιχείο που παρατηρήθηκε σε φωτισμούς με μηνύματα κατά του καθεστώτος Μόρσι, επιμένουμε στην περίπτωση της προωθημένης επανάστασης, στην λογική του «βάζω κάποιον άλλο να κάνει την βρωμοδουλειά, για να μην φανώ ο ίδιος»… Και εάν δεν ήταν οι ΗΠΑ πίσω από την οργάνωση των Αιγυπτίων διαδηλωτών, τότε οι «προβολείς» θα πρέπει να πέσουν στην γείτονα χώρα με το όνομα Ισραήλ, που ενδεχομένως έχει αρχίσει να σκέφτεται πολύ σοβαρά μία σειρά χτυπημάτων κατά της «αραβικής επανάστασης» (όπου αυτή συνετελέσθη), προκειμένου να αποδυναμώσει τον μεγάλο αντίπαλο, δηλαδή το Ιράν, πριν την τελική επίθεση εναντίον του.

Αναμένοντας τις εξελίξεις, αρκούμαστε να σημειώνουμε τις παρεμβάσεις που θα μπορέσουν να υλοποιηθούν εκ μέρους της Μόσχας. Εάν αυτές δεν συμβούν, τότε θα είμαστε βέβαιοι πως για μία ακόμη φορά γίναμε μάρτυρες μίας τηλεοπτικής επανάστασης και νίκης ενός λαού, πριν τις σπουδαίες επικείμενες εξελίξεις τόσο στην Συρία όσο –κυρίως- στο Ιράν.

ΥΓ: "Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις" κι ενώ ακόμη γραφόταν οι τελευταίες γραμμές αυτού του σχολίου, μαθαίνουμε πως ο νέος πρόεδρος της Αιγύπτου κάλεσε τους "αδελφούς μουσουλμάνους" να συμβάλλουν στην οικοδόμηση του Έθνους"... Τελικά, μάλλον επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μας και γίναμε μάρτυρες σε μία "αλλαγή βιτρίνας" της Αιγύπτου, παρά σε... επανάσταση. Φυσικά, όλοι μας γνωρίζουμε τον πραγματικό  "ιδιοκτήτη" αυτής της "βιτρίνας"...
Κάλεσμα από το νέο πρόεδρο της Αιγύπτου
Ο νέος αρχηγός του κράτους στην Αίγυπτο δήλωσε σήμερα ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποτελεί μέρος του λαού της χώρας και είναι ευπρόσδεκτη να συμβάλει στην «οικοδόμηση του έθνους», μία ημέρα μετά την ανατροπή του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι από το στρατό, γράφει σήμερα στον ιστότοπό της η κρατική εφημερίδα αλ Αχράμ.
Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο πρόεδρος Αντλί Μανσούρ έκανε την δήλωση αυτή προς δημοσιογράφους μετά την ορκωμοσία του στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο στο Κάιρο. Ο Μανσούρ ορκίστηκε σήμερα το πρωί προσωρινός πρόεδρος της χώρας.

«Η οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αποτελεί μέρος του λαού και είναι προσκεκλημένη να συμμετέχει στην οικοδόμηση του έθνους καθώς ουδείς πρόκειται να αποκλειστεί, κι αν απαντήσει στην πρόσκληση θα είναι ευπρόσδεκτη», ανέφερε ο Μανσούρ.

Στο μεταξύ, η κύρια συμμαχία φιλελεύθερων και αριστερών κομμάτων της Αιγύπτου, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, ανακοίνωσε ότι αντιτίθεται στον αποκλεισμό των ισλαμιστικών κομμάτων από την πολιτική ζωή, έπειτα από τη σύλληψη ηγετών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και την αναστολή λειτουργίας μέσων ενημέρωσης των ισλαμιστών.

«Επιβεβαιώσαμε την ισχυρή μας πεποίθηση ότι είναι δικαίωμα όλων των πολιτικών οργανώσεων να εκφράζουν τις απόψεις τους ελεύθερα και να σχηματίζουν τα δικά τους πολιτικά κόμματα», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το Μέτωπο. «Απορρίπτουμε πλήρως τον αποκλεισμό οποιουδήποτε κόμματος, ιδίως των ισλαμικών πολιτικών οργανώσεων», πρόσθεσε η ίδια οργάνωση.

«Αυτό του οποίου γίνεται μάρτυρας η Αίγυπτος σήμερα δεν είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα καθ' οιονδήποτε τρόπο. Ήταν μια απαραίτητη απόφαση που έλαβε η ηγεσία των ένοπλων δυνάμεων για να προστατεύσει την δημοκρατία, να προασπίσει την ενότητα και την ακεραιότητα της χώρας, να αποκαταστήσει την σταθερότητα», πρόσθεσε.


Η στρατιωτική ανατροπή του προέδρου της Αιγύπτου Mohammed Morsi ήταν ένας θρίαμβος για τη μάζα των διαδηλωτών που κατέκλυσε την πλατεία Ταχρίρ τις τελευταίες ημέρες. Ανάμεσά τους βρέθηκαν πολλοί από τους νεαρούς ακτιβιστές που απέταξαν το θρησκευτικό φανατισμό και με τη χρήση της τεχνολογίας και των social media τράβηξαν τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινής γνώμης περισσότερα από δύο χρόνια πριν, όταν βοήθησαν να πέσει το αυταρχικό καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση Obama δεν επιχείρησε να σταματήσει ή ακόμη και να καταδικάσει το πραξικόπημα. Η καθαίρεση του Morsi μπορεί κάλλιστα να παραχωρήσει εξουσία σε δυνάμεις που είναι πιο φιλικές προς τις ΗΠΑ από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Παράλληλα σηματοδοτεί το τέλος μιας προσπάθειας δέα χρόνων των ΗΠΑ να εδραιώσουν τη Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή.

Στον απόηχο της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, η κυβέρνηση του George W. Bush είχε προβεί σε ριζικές αλλαγές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν θα συνέχιζαν πλέον να δίνουν «λευκή επιταγή» σε αυταρχικά αραβικά καθεστώτα που στερούσαν από τους πολίτες τους την πολιτική ελευθερία. Η λογική πίσω από την Ατζέντα της Ελευθερίας, όπως έγινε γνωστή, ήταν ότι η δημοκρατία θα άμβλυνε την απογοήτευση των ανήσυχων Αραβικών πληθυσμών και θα περιόριζε την επιρροή του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η θεωρία αυτή ήταν μία από τις κύριες αιτιολογίες του Bush για την εισβολή στο Ιράκ, μια απόφαση που τελικά έφερε στην εξουσία μια κυβέρνηση που συμμάχησε με το Ιράν. Η κυβέρνηση Bush πίεσε επίσης για εκλογές στην Παλαιστινιακή Αρχή - που κερδήθηκαν από τη Χαμάς, μια οργάνωση που φιλοδοξεί να καταστρέψει το Ισραήλ.

Το 2008, ο Barack Obama ριψοκινδύνευσε την προεδρική του υποψηφιότητα με την αντίθεσή του στον πόλεμο του Ιράκ. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Obama επιδίωξε να αποστασιοποιηθεί από τις υπερβολές της Aτζέντας της Ελευθερίας, λέγοντας σε ομιλία του στο Κάιρο πως ενώ η κυβέρνηση του υποστηρίζει τις δημοκρατικές φιλοδοξίες των Αιγυπτίων, «κανένα σύστημα διακυβέρνησης δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβάλλεται από ένα έθνος σε ένα άλλο». Καθώς όμως εκτυλισσόταν η Αραβική Άνοιξη το 2011, ο Obama τάχθηκε πιο ανοιχτά υπέρ του εκδημοκρατισμού. Η κυβέρνηση παρείχε σιωπηλά στήριξη για την επανάσταση στην Τυνησία, καλώντας δημόσια τον Μουμπάρακ να παραιτηθεί και ανέλαβε στρατιωτική δράση για να βοηθήσει στην εξέγερση κατά του Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης.

Το αποτέλεσμα ήταν, με μια λέξη, το χάος. Από τις χώρες της Μέσης Ανατολής όπου οι ΗΠΑ προώθησαν μια αλλαγή καθεστώτος από το 2003, μόνο η Τυνησία, μπορεί να πει κανείς, ότι κατέληξε να μοιάζει με ένα σταθερό, λειτουργικό κράτος. Ακόμα και εκεί, τα ισλαμικά κόμματα είναι οι μεγαλύτεροι νικητές των εκλογών –όπως ακριβώς η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποδείχθηκε η πιο δυνατή πολιτική οργάνωση στην Αίγυπτο όταν τελικά έλαβαν χώρα οι εκλογές το περασμένο έτος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν σταματήσει να μιλούν για το στόχο της εδραίωσης της δημοκρατίας στην περιοχή. Η κυβέρνηση Obama δεν πιέζει για εκλογές στην Ιορδανία ή τη Σαουδική Αραβία ή το Μπαχρέιν. Ο Obama συμφώνησε να στείλει όπλα στους αντάρτες που μάχονται κατά του δικτάτορα της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ μόνο όταν φάνηκε να βρίσκονται στα πρόθυρα στρατιωτικής ήττας. Και στην Αίγυπτο, οι ΗΠΑ παρακολούθησαν αμέτοχες τα τανκς να μπαίνουν στο κέντρο του Καΐρου και να ρίχνουν την αυλαία για την πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της σύγχρονης Αιγύπτου.

Από άποψη στρατηγικς, αυτή η ηθελημένη αδράνεια μπορεί να είναι ευάλωτη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει να κερδίσει πολλά υποστηρίζοντας ανίκανους ηγέτες όπως ο Morsi, που δεν ενδιαφέρονται ούτως ή άλλως να συνεργαστούν μαζί της. Αλλά είναι πλέον αδύνατο για τον Obama να ισχυριστεί με πειστικό τρόπο πως η Αμερική υποστηρίζει τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Η ψευδαίσθηση τελείωσε. Η «ρεαλπολιτίκ» θριάμβευσε έναντι του ιδεαλισμού.


Ο Κακλαμάνης αποκάλεσε τον Ραγκούση... "φιρφιρίκο"!!! 
Μέσα στην αγάπη είναι εκεί στο ΠΑΣΟΚ. 
Αλλά, μπορεί, άραγε, να μας εξηγήσει ο κ. Κακλαμάνης τι εννοεί με το φιρφιρίκο; 
Όχι τίποτε άλλο, αλλά έχει πολλές έννοιες αυτή η λέξη.

***

Τεράστια απώλεια για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας η πτώση του Μόρσι. 
Μαζί με την Αίγυπτο είχε σχεδιάσει τον "εγκλωβισμό" της Ελληνικής ΑΟΖ και είχε ξεκινήσει θέμα ακυρότητας αναγνώρισης εκ μέρους της Αιγύπτου της Κυπριακής ΑΟΖ... 
Σήμερα η πολιτική του νεο-οθωμανού - ισλαμιστή τούρκου πρωθυπουργού δέχτηκε ένα πρωτοφανούς μεγέθους ράπισμα και πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως το επόμενο διάστημα θα υπάρξει σχετική νευρικότητα από την πλευρά της Τουρκίας.

***

Οι Αιγύπτιοι έστειλαν χθες -μέσα από την πλατεία Ταχρίρ- σήματα μόρς στους Έλληνες....
Ματαίως όμως, αφού η επανάστασή τους έγινε μέσα στο κατακαλόκαιρο, που -ως γνωστόν- οι Έλληνες κάνουν διακοπές ακόμη και όταν είναι άνεργοι ή βλέπουν την ανεργία να έρχεται στην πόρτα τους, ακόμη και όταν πεινάνε ή βλέπουν την πείνα να αγγίζει το σπιτικό τους...
Ελληνάρες ρε... πρώτα απ' όλα ήλιος και φραπεδιά, παραλία και κορμιά και μετά επαναστάσεις...
Γειά σου νεοέλληνα ραγιά.
Ότι και να σου κάνουν, όχι μόνο το αξίζεις, αλλά είναι πολύ λίγο για το... μέγεθός σου.

***

Στην Αίγυπτο ο στρατός κατανόησε τις ταλαιπωρίες του λαού και το απάνθρωπο καθεστώς των "αδελφών μουσουλμάνων" και με μία δήλωση έστειλε τον Μόρσι για... προσευχές στον Αλλάχ.
Στην Ελλάδα ο στρατός δεν καταλαβαίνει τίποτε, παρά μόνο τις μειώσεις στους μισθούς του...
Εσείς τι καταλαβαίνετε; πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί στο Σύνταγμα της Ελλάδας υπάρχει και το γνωστό άρθρο 120... οι στρατιωτικοί εδώ δεν το ξέρουν ή... φοβούνται μην τους πούνε χουντικούς τα φασισταριά που μας κυβερνάνε;

***

Στο περιθώριο της της συνάντησης για την «Προοπτική της Απασχόλησης των Νέων» που διοργανώθηκε στο Βερολίνο, η Μέρκελ ζήτησε απο τον Αντωνάκη (τον Σαμαρά ντε) να καθίσει πίσω της για φωτογράφηση.
Βρήκε δουλειά ο Αντώνης σαν αξεσουάρ, σαν οικόσιτο... θα σας γελάσω...
Όμως το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι η κυρά-Μέρκελ θεωρεί αρκετά έμπειρο πλέον τον Αντωνάκη για να τον έχει από πίσω της, αφού στο βιογραφικό του πια γράφει πως βρέθηκε πίσω από έναν ολόκληρο λαό, τον Ελληνικό…

***

Κάποιοι συζητάνε για σχέδιο πληρωμής των δόσεων ανάλογα με τις ανάγκες της Ελλάδας. 
Τι θα έλεγαν, άραγε, αν κάναμε ένα σχέδιο αποπληρωμής των δόσεων ανάλογα με τις ανάγκες της Ελλάδας; 

***

Το κυρίως πρόβλημα με τους έλληνες είναι ότι δεν διαβάζουν. Διαβάζουν μόνο... "τίτλους" και βλέπουν εικόνες...
Βαριούνται να διαβάσουν κείμενα, να ανταλλάξουν σκέψεις, να ζυμώσουν και να ζυμωθούν σε μία προσπάθεια δημιουργίας μέσα από την ολοκληρωμένη επικοινωνία.
Ως εκ τούτου, χωρίς λέξεις δεν υπάρχουν και σκέψεις.
Και ελλείψει σκέψεων οδηγούνται -μοιραία- στην προβατο-στάνη των κομματο-τσομπαναραίων και των μαντρόσκυλών τους.
Μην ψάχνουμε, λοιπόν, να λύσουμε το πρόβλημα, όταν δεν είμαστε σε θέση να το αναγνωρίσουμε και -κυρίως- να δούμε πως αποτελούμε -κυνικότατα- μέρος εκείνου που μας σκοτώνει καθημερινά.
Πέντε αράδες (γραμμές) κείμενο "σηκώνει" ο σύγχρονος Έλληνας (κατά μέσο όρο).
Αλλά, ελλείψει γνώσης και ικανότητας χειρισμού της γλώσσας αυτο-απομονώνεται, αυτο-περιθωριοποιείται και μένει με μία χωρίς προσανατολισμό οργή να βρυχάται όπως το θηρίο στο κλουβί.
Κι ας έχει τα κλειδιά της ελευθερίας του στα χέρια του...