Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Νοε 2012



Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο πλέον να δει κανείς καθαρά τα γεγονότα μέσα από την ομίχλη των μέσων ενημέρωσης, κυρίως των Ελληνικών αν και  δεν θα πρέπει ελαφρά τη καρδία να εξαιρούμε και μερικά ξένα. Είναι προφανές ότι διεθνείς οργανισμοί κύρους εμπλεκόμενοι στο Ελληνικό πρόβλημα μιλούν πλέον έξω από τα δόντια για το ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσημο, κάτι γνωστό στους  ειδικούς και κοινοποιημένο από καιρού και επομένως οι πιθανές  εναλλακτικές αντιμετώπισης του ανήκουν πλέον στην σφαίρα των πολιτικών  αποφάσεων που υπερβαίνουν τα οικονομικά μεγέθη. Βεβαίως  η βαριά αρνητική παράμετρος που αφορά σε αυτόν το χώρο είναι η πασιφανής ανικανότητα του πολιτικού κατεστημένου αλλά και του συνόλου της ηγετικής ελίτ της χώρας να παίξει τον ρόλο της αντιπροσωπεύοντας τα εθνικά μας συμφέροντα. Και δυστυχώς αυτή δεν αφορά σε έλλειψη ικανοτήτων από πολλούς εμπλεκομένους αλλά στο τι αντιπροσωπεύουν. Έτσι υποφέρουν από πλήρη απαξίωση από τους πολίτες αλλά πλέον εμφανώς και από τους Ευρωπαϊκούς εταίρους.

Ποιοι μπορεί να είναι οι άξονες αυτών των πολιτικών αποφάσεων υποψιάζεται κανείς από μερικά σημαντικά αλλά και ασήμαντα γεγονότα στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό χώρο. Ακολούθως μνημονεύονται δύο. Υπάρχουν πλέον σαφείς ενδείξεις για το γεγονός ότι οι εταίροι μας θα κάνουν τα μέγιστα για να μας κρατήσουν όρθιους μέσα στην Ευρώπη όσον γίνεται μακρύτερα για δύο τουλάχιστον βασικούς λόγους, ολοκλήρωση ενός πλαισίου ελαχιστοποίησης των κινδύνων πλήρους απώλειας των πόρων που έχουν δανείσει στην χώρα και αλλού στην Ευρώπη αλλά κυρίως απορρόφησης του πολιτικού τυφώνα στην αξιοπιστία και βιωσιμότητα του Ευρωπαϊκού μοντέλου όπως αυτό ανεπτύχθη για δύο γενιές και που πολλοί στον υπόλοιπο κόσμο ακόμη θεωρούν σαν οδηγό για την πολιτική ανάπτυξη των κοινωνιών τους.

Αναγνωρίζοντας  την ανεπάρκεια αναγκαίων πληροφοριών για την πραγματική δομή της Ελληνικής κοινωνίας στην αρχή της επέμβασης τους πριν τρία χρόνια και τις κατά συνέπεια λανθασμένες επιλογές σε ορισμένες περιπτώσεις είναι προφανές ότι εταίροι μας προτίθενται να μειώσουν τις ταχύτητες εφαρμογής ορισμένων διαρθρωτικών αλλαγών για να μην διαρραγεί τελικώς η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Αυτός είναι ο βασικότερος άξων πολιτικών αποφάσεων και αυτό είναι το νόημα της αναμασόμενης επιμήκυνσης από τα ΜΜΕ. Ποιο απλά, τραβώντας την άκρη του γκρεμού ποιο πέρα και επωμιζόμενοι το σχετικό κόστος. Η συζητούμενη έντονα στα  γελοιοποιημένα παράθυρα διετία παράτασης δεν έχει πραγματικό νόημα αφού η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και η επιρροή του συνόλου της Ελληνικής ηγεσίας στις εξελίξεις ουσιαστικά πλέον ανύπαρκτη.

Ο άλλος σημαντικός άξων αφορά στην ριζική μετάλλαξη της ηγετικής ελίτ της χώρας. Είναι προφανές από την στάση και τις δηλώσεις σημαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών πολιτικών και ειδικών ότι εστιάζουν την προσπάθεια τους στην επίλυση ενός γόρδιου δεσμού όπου δεν θα επιτρέψει την εξαθλίωση μιας κοινωνίας  δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα στη Ευρώπη με όλους τους ευρύτερους κινδύνους που συνεπάγεται αλλά θα επιφέρει την ριζική ανανέωση του ηγετικού της κατεστημένου. Καθώς η κοινωνία, μέσα στα στενά περιθώρια που το κατεστημένο έχει αφήσει για να επιβάλλει την πολιτική της βούληση δεν μπορεί από μόνη της να κτίσει το αντίπαλο δέος  στο καταρρέον πολιτικό σύστημα, διερευνούν τρόπους για την δημιουργία του. Το κατεστημένο τα βλέπει και για να επιβιώσει βάζει πλέον μπροστά όλα του τα όπλα που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά από βούρκο της διαπλοκής. Έτσι π.χ. βγαίνουν  παραπλανητικές καμπάνιες, όπως η παράσταση περί προτεκτοράτου, που πληθαίνουν με τη μέρα. Τώρα πλέον μπαίνουμε σε μια πραγματικά επικίνδυνη φάση για την χώρα σύγκρουσης σε αυτόν τον άξονα και είναι απόλυτη ανάγκη για τον πολίτη να πάρει θέση και να δραστηριοποιηθεί.

Πλησιάζει η στιγμή που ο κάθε Έλληνας θα πρέπει να αποφασίσει η να παραμείνει απαθείς μέχρι να καλύψουμε το ποιο πέρα προς τον γκρεμό, όσον μακριά και αν πραγματικά βρίσκεται και έτσι να πέσουμε αβοήθητοι σε ελεύθερη πτώση η να υπερβεί τα λαϊκίστικα και παραπλανητικά επικοινωνιακά παιχνίδια, να δαγκώσει που λέμε τη λαμαρίνα της εθνικής περηφάνιας, που δεν φαντάζομαι κανένας Ευρωπαίος να θέλει να προσβάλλει και να χρησιμοποιήσει την βοήθεια που μας δίνουν να για ανανεώσουμε το ηγετικό μας κατεστημένο και το κράτος και να απαλλαγούμε από τους οθωμανικούς θεσμούς της καταπίεσης. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν ο κάθε ένας μας δεν δραστηριοποιηθεί στην γειτονιά, το χωριό και την πόλη σε αυτήν την συγκεκριμένης προσπάθεια της ριζικής ανανέωσης της απαξιωμένης ηγετικής ελίτ της χώρας.


Με την προσοχή μας εστιασμένη στην εκταμίευση της επόμενης δόσης του διεθνούς δανείου και στο επισειόμενο από τον κ. Στουρνάρα φάσμα της πείνας - τι κατάντημα - λησμονούμε ότι η ελληνική κρίση είναι  δευτερογενώς  μόνο οικονομική. Όπως έχει επανειλημμένως επισημανθεί από το βήμα τούτο, πηγή των δεινών μας είναι το διογκωμένο και εν πολλοίς διεφθαρμένο κράτος. Όσο δε το γραφειοκρατικό τέρας που έχουν εκθρέψει οι κακοδιαχειρισθέντες  κατά τις τελευταίες δεκαετίες την εξουσία ευημερεί, η χώρα θα δοκιμάζεται.

Σε ό,τι ωστόσο αφορά στην  επιβαλλόμενη αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής, η παρούσα κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, περιορίζεται σε κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Δεν τολμά - ουδέ καν διανοείται - να συγκρουσθεί με τα εμπεδωμένα γραφειοκρατικά συμφέροντα. Ήτοι με την ίδια την κομματική της πελατεία. Όλοι εμείς - δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού - οι οποίοι είμαστε καταδικασμένοι να συναλλασσόμεθα τακτικά με το Δημόσιο, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι τίποτε το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει στη δομή και λειτουργία του. Όμως, χωρίς τη δραστική αναμόρφωση των υπηρεσιών του, ακόμη και θεωρητικώς άρτια σχέδια οικονομικής ανάκαμψης είναι καταδικασμένα σε ναυάγιο.

Σε τελευταία ανάλυση, επομένως, υπεύθυνο για την οικονομική - και όχι μόνο - κακοδαιμονία μας είναι το πολιτικό προσωπικό μας. Οι άνθρωποι που το συναποτελούν είναι φύσει και θέσει αδιόρθωτοι. Αλλά και πέραν τούτου, έχουν χάσει οριστικώς και τα όποια ψήγματα αξιοπιστίας μπορεί κάποτε να διέθεταν έναντι του ελληνικού κοινού. Εν μέρει λόγω των συνεχών καιροσκοπικών κυβιστήσεών τους σε σχέση με τον χειρισμό μείζονος σημασίας ζητημάτων. Κυρίως, όμως, διότι έχει  πλέον γίνει κοινή συνείδηση ότι, όχι μόνο δεν επιχειρούν να καταπολεμήσουν τη διαφθορά που διαπερνά το αμαρτωλό μας “πολιτικό σύστημα”, αλλά αντιθέτως, εν αγαστή συμπνοία,  αποπειρώνται να την συγκαλύψουν. Όπως μας υπενθυμίζει και ο άθλιος χειρισμός της περιβόητης “λίστας Λαγκάρντ”.

Έως ότου, άρα, ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης πέσει βαρύς στις κεφαλές των επίορκων πολιτικών και των εντός και εκτός κρατικού μηχανισμού συνενόχων τους, η κοινή γνώμη θα αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί και τις στοιχειωδώς αναγκαίες θυσίες. Εξ ου, άλλωστε, και η διαφανής προσπάθεια των κυβερνώντων να μας αποπροσανατολίσουν, μετατοπίζοντας τις δικές τους ευθύνες στους ώμους των εκάστοτε ξένων συνομιλητών τους - “τρόικα”, Γερμανών, και άλλων. Ωσάν η Ελλάδα να ήταν έκθετο νήπιο χρήζον προστατών.

Οι κομματάνθρωποι που μας διοικούν δεν πρόκειται να ανανήψουν. Στην πραγματικότητα, τους ζητούμε να αυτοχειριασθούν. Δεν θα το πράξουν. Θα συνεχίσουν ακάθεκτοι την ανίερη πορεία τους - έως ότου ανατραπούν. Πως και από ποιους, όμως; Ερώτημα καίριο, η συμβατική απάντηση στο οποίο είναι: Υπό την πίεση της λαϊκής αγανάκτησης και σε συνθήκες εθνικού χάους και, ενδεχομένως, απρόβλεπτης κατεύθυνσης εκτροπής.

Η απαισιόδοξη όμως αυτή θεώρηση του εθνικού μας μέλλοντος, μολονότι όχι αναγκαστικά ανακριβής, δεν είναι και η μόνη δυνατή. Νοείται ευτυχώς και μια αισιοδοξότερη, η οποία μάλιστα καθημερινά κερδίζει  έδαφος.

Τόσον εντός, όσο και εκτός συνόρων, ουδέποτε στο παρελθόν η Ελλάδα διέθετε μεγαλύτερη δεξαμενή έντιμων, μορφωμένων και ικανών πολιτών. Όλο και περισσότεροι από τους οποίους αγανακτούν για το κατάντημα της πατρίδας μας και ανησυχούν για το εθνικό μας αύριο. Δικαιολογείται συνεπώς η ελπίδα ότι αυτό το άξιο, αλλά πολιτικώς ανενεργό, ανθρώπινο δυναμικό θα συμβάλει καθοριστικά στη συγκρότηση της ισχυρής, ενωτικής, ανορθωτικής παράταξης που αποτελεί το αίτημα των καιρών. Εγκαίρως, ας ευχόμεθα. Πριν δηλαδή το εκριζωτικό τσουνάμι που συσσωρεύεται στα έγκατα της ελληνικής κοινωνίας συμπαρασύρει τα πάντα.

Κατά τα λοιπά, οι στόχοι μιας τέτοιας σωτήριας παρέμβασης στο πολιτικό γίγνεσθαι είναι αυτονόητοι: Εκδίωξη του σάπιου κομματικού κατεστημένου από την εξουσία. Και ανασυγκρότηση της πολιτείας - επί τη βάσει της, καταπατούμενης σήμερα, θεμελιώδους αρχής της διάκρισης των εξουσιών, και με την πραγμάτωση τολμηρών θεσμικών τομών, όπως: Η άμεση εκλογή από τον λαό προέδρου δημοκρατίας με εκτελεστικές αρμοδιότητες, προσκειμένου να διασφαλισθεί η συνέχεια και σταθερότητα της διακυβέρνησης της χώρας. Ο αξιοκρατικός εκσυγχρονισμός των κρατικών υπηρεσιών. Η αναβάθμιση του νομοθετικού και ελεγκτικού ρόλου του Κοινοβουλίου και, συνακόλουθα, το ασυμβίβαστο της ιδιότητας βουλευτού και υπουργού, η άρση με αναδρομική ισχύ της ασυλίας των βουλευτών για ποινικά αδικήματα, η κατάργηση των λοιπών καταχρηστικών προνομίων τους, και η δραστική μείωση του αριθμού των. Ο συστηματικός, εις βάθος έλεγχος του πόθεν έσχες των δημοσίων προσώπων. Η υιοθέτηση πάγιου εκλογικού νόμου, συνταγματικώς κατοχυρωμένου. Και η διασφάλιση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.

Σημειωτέον ότι, τον τελευταίο καιρό, στους κόλπους του αμαρτωλού κομματικού κατεστημένου αναπτύσσεται όλο και συχνότερα μια εμετική ψευτοανανεωτική φλυαρία. Διαισθανόμενοι ότι το σκάφος βυθίζεται, οι ποντικοί αναζητούν σωσίβιο. Οι στυλοβάτες της φαυλοκρατίας επιχειρούν να μεταλλαχθούν σε ανανεωτές. Εις μάτην όμως. Η ανόρθωση θα πραγματωθεί από νέους, άσπιλους και ικανούς ανθρώπους - όχι από τους κατ’ εξοχήν υπευθύνους για την εθνική μας απαξίωση. Η δε νέα πολιτική τάξη πραγμάτων θα αποδειχθεί άτεγκτη έναντι των φορέων της εθνικής παρακμής.

Γίνεται σήμερα πιο καθαρό ότι Η ΕΕ, η ευρωζώνη και το ευρώ είναι μια υπόθεση ιστορικά ξοφλημένη, ξοφλημένη ανέκκλητα…

Τα ρήγματα στο ενδοϊμπεριαλιστικό κύκλωμα (ευρωπαϊκό και πλανητικό) έχουν βαθύνει σε τέτοιο βαθμό που αποτυπώνονται πλέον καθαρά σε έναν ΑΝΟΙΚΤΟ και λυσσαλέο πόλεμο ανάμεσα στο δολάριο και στο ευρώ.

Η Ελλάδα, όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές, είναι ο πρώτος αδύνατος και σπασμένος κρίκος στην αλυσίδα της κατάρρευσης (ΕΕ, ευρωζώνης), συνεπώς βιώνει πιο σπαρακτικά και πιο βίαια τους κραδασμούς και τους σπασμούς της γενικής κατάρρευσης.

Η υποταγή της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ δεν την ξεζούμισε μόνο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ, δεν λεηλάτησε μόνο κτηνωδώς τον ελληνικό λαό, δεν αποσάθρωσε μόνο τους εθνικούς της ιστούς, αλλά και τη μετέτρεψε ακαριαία, μέσα στη φωτιά τής αδιέξοδης καπιταλιστικής κρίσης, σε αποικία της ΕΕ και του ευρώ, σε προτεκτοράτο των χρηματιστηριακών ελίτ της εξουσίας (στους μαφιόζους του χρήματος).

Ο κορυφωμένος και ανεξέλεγκτος πλέον ΠΟΛΕΜΟΣ μεταξύ δολαρίου-ευρώ (ΗΠΑ-ΕΕ-Γερμανίας), σε συνδυασμό με την επικείμενη πτώση της ΕΕ και του ευρώ, έχουν αλλάξει τα δεδομένα και η χρεοκοπημένη πια Ελλάδα γίνεται και εδώ ο «αδύνατος κρίκος» του διεθνούς ανταγωνισμού: Το μήλον της έριδος μεταξύ των εμπολέμων στρατευμάτων, των ΗΠΑ και της Γερμανίας…

Οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει. Και ο πιο ισχυρός, ο αμερικάνικος, αυτοκρατορικός ιμπεριαλισμός, επιδιώκει πλέον η ΑΠΟΙΚΙΑ-Ελλάς να περάσει αποκλειστικά στα δικά του χέρια…

Αυτή η σχεδιασμένη επιδίωξη των ΗΠΑ αρχίζει να προωθείται και να οργανώνεται όλο και πιο φανερά και δραστικά.

Η Ελλάδα, ως «αδύνατος κρίκος» της ΕΕ και του ευρώ, αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα τους. Η πτώση της Ελλάδας στη δραχμή (ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ) θα επιφέρει αλυσιδωτούς κραδασμούς σε όλο το οικοδόμημα της ΕΕ και θα αποτελέσει τον καταλύτη της συντριβής τού ευρώ και του θριάμβου του δολαρίου…

Έτσι η Ελλάδα έχει μεταβληθεί, στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, σε αρένα, σε αιχμή της άγριας πολεμικής σύγκρουσης δολαρίου-ευρώ, Αμερικής- Ευρώπης (Γερμανίας).

Εδώ «συγκεντρώνουν» και «οργανώνουν» τα στρατεύματά τους οι εμπόλεμες δυνάμεις, γεγονός που εντείνει και πολλαπλασιάζει την αμηχανία και τον πανικό του ελληνικού, κατοχικού κυβερνητικού οικοδομήματος και των ποικίλων και πολύχρωμων κομματικών ανδρεικέλων.

Η όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής πολεμικής σύγκρουσης έχει φέρει σε ΟΙΚΤΡΟ αδιέξοδο τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας και στα πρόθυρα της ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ κατάρρευσης το σημερινό κυβερνητικό οικοδόμημα.

Σήμερα βλέπουμε ακόμα και δυνάμεις που υστερικά ήταν υπέρ της ΕΕ και του ευρώ να αλλάζουν ρότα και να μιλούν για την επαναφορά της δραχμής…

Ο αμερικάνικος παράγοντας, εδώ και πολύ καιρό «πλάσαρε», με ποικίλους «Μεσσίες» και «εστίες», μεθοδικά, συστηματικά, έντεχνα και «διορατικά», ΓΕΝΙΚΑ και ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ, την ΟΡΘΗ γενικά θέση: Αποδέσμευση από το ευρώ και επαναφορά στη δραχμή…

Σήμερα στο «μπλοκ της δραχμής» προστίθενται με ρυθμούς ταχείςκαι άλλοι, ακόμα και «νταβάδες»…

Σημείωση: Η επαναφορά στο εθνικό μας νόμισμα αποτελεί φυσικά ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ, όταν προσδιορίζεται ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ και όχι όταν απλώς εξαντλείται σε ρητορικές αφαιρέσεις και δημαγωγίες.
Η επαναφορά στη δραχμή πρέπει να συνοδευτεί με συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο και ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ εθνικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής απελευθέρωσης, λαϊκής κινητοποίησης και οργάνωσης.
Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να συνοδεύεται με τη ΔΙΑΓΡΑΦΗ του χρέους…
Διαφορετικά η επαναφορά στη δραχμή, έτσι αφηρημένα και μετέωρα, απλώς για την επαναφορά στη δραχμή, θα γίνει με τους όρους των «νταβάδων», με τους όρους εκείνους που οδηγούν από τον ένα διεθνή «νταβά» στον άλλο, από την ΕΕ, στους Αμερικανούς…

Σε αυτή την κόψη του ξυραφιού βρισκόμαστε: Να «αποδράσουμε» από την Σκύλα (ΕΕ), και να πέσουμε στα νύχια της Χάρυβδης (ΗΠΑ).

Και προς αυτήν την κατεύθυνση δουλεύουν οι ποικιλόχρωμοι «σωτήρες» και οι καθεστωτικές δυνάμεις ροζ χρώματος: Για νέα σχέδια Μάρσαλ…

Προς αυτήν την κατεύθυνση δουλεύουν, με υπερβάλλοντα ζήλο, όλες οι πολυεδρικές δυνάμεις και τα πρακτορικά γρανάζια των Αμερικανών (είναι πάρα πολλά, ποικίλα και πολύχρωμα στη χώρα μας)…

Αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς στόχους της «Λίστας Λαγκάρντ»

Θα ζήσουμε ακόμα πολλά επεισόδια αυτού του άγριου πολέμου ο οποίος βρίσκεται ήδη στην τελική του φάση στη χώρα μας…

Όπως ήδη έχουμε υπογραμμίσει «ο παγκόσμιος χρηματιστηριακός πόλεμος έχει φτάσει στην κορύφωσή του. Για τους Αμερικανούς ήρθε η ώρα να αλλάξει η αποικία-ΕΛΛΑΣ χέρια: Να περάσει στα δικά τους χέρια…».

Θα παραμείνουμε ουδέτεροι θεατές σ’ αυτόν τον πόλεμο;

Θα αφήσουμε στους ποικίλους ληστές και δήμιους των λαών, στην πλανητική κακουργία των αρπακτικών, να καθορίσουν, για άλλη μια φορά, τις τύχες μας και τις ζωές μας;

Θα αφήσουμε να επαναληφθεί η ΤΡΑΓΩΔΙΑ της ιστορίας μας;





Να πω μια καλησπέρα και καλό μήνα... Ποιος ξέρει, μπορεί να πιάσει!
Καλησπέρα συνέλληνες η ζωή τραβάει την ανηφόρα με μέτρα θανατηφόρα, χαράτσια, κουτσούρεμα μισθών και συντάξεων, χωρίς σημαίες, χωρίς ταμπούρλα και μ΄ ένα μαλάκα λαό αραχτό στον καναπέ που περιμένει στωικά το μοιραίο.
Προτείνω να φύγουμε από το ευρώ και αντί της δραχμής να υιοθετήσουμε ως εθνικό μας νόμισμα το μάρκο!!!

Στο σπίτι λόγω έλλειψης χρημάτων, τρώμε με κλήρωση. Eμένα μια βδομάδα τώρα μου πέφτει συνέχεια το νερό. Δηλαδή και πάλι ευχαριστημένος να' μαι, γιατί τον προηγούμενο μήνα, μου είχε πέσει 8 φορές το αλάτι και 9 φορές η χαρτοπετσέτα!

"Πέφτουν μνημεία στην Ελλάδα λόγω κακής συντήρησης"... Πρώτα τα μνημεία και μετά εμείς. Κι εμείς μνημεία είμαστε!

Η Ρεπούση απόχτησε τον απαιτούμενο συστημικό καθωσπρεπισμό που της επιτρέπει να εξακοντίζει τις παπαριές της με χάρη...

Λοιπόν φίλε Λαφαζάνη, όταν απευθύνεσαι σε πολιτικά όντα τύπου Βορίδη και Μαργαρίτη, προσπαθώντας να επικοινωνήσεις δια της κοινής λογικής, θα πρέπει να λάβεις υπόψη σου την ικανότητα νοητικής διεργασίας των ως άνω όντων, των οποίων η ταχύτητα απορρόφησης και επεξεργασίας της εγκεφαλικής τους λειτουργίας μόλις και μετά βίας ξεπερνά τα επίπεδα ταχύτητας του Αρχάνθρωπου των Πετραλώνων!

Ακούστε ξεπουλημενο-πασοκο-μυαλο-τσιμενταρισμένοι, η κίνηση του πρωθυπουργού δεν ήταν «απρεπής», απλώς ο Κομανέτσης σας έγραψε στα @@@@@ του!

Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο έντονη η μυρωδιά της σήψης.

Ποια τελευταία μέτρα ρε αληταρά Κομανέτση... Ετοιμαστείτε μαλάκες Έλληνες μετά από ένα εξάμηνο για τα «επόμενα τελευταία» μέτρα 4,6 δις

Τα οριζόντια μέτρα τα υπολογίσατε, την κλοπή συντάξεων και μισθών την υπολογίσατε… Τις ροχάλες και τις κλωτσιές που θα φάτε τις υπολογίσατε;

Στης Βουλής την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Ελλάδα μονάχη
Μελετά τα λαμπρά παλικάρια
Που εθνική έχουν υψώσει κραυγή
Κι έχουν αρπάξει κασμάδες και φτυάρια
Να τη θάψουν στην έρημη γη!


Στην Ελλάδα της Ρεπούση, του Μπίστη, του Γιώργου και των άλλων φαιδρών

Σε ενα δημοτικό σχολείο κάπου στην Αθήνα, την πρώτη ημέρα της νέας σχολικής χρονιάς η δασκάλα παίρνει παρουσίες...

- Χακίμ καζάλ αλ νταρουί;
- Παρών.
- Χασάν ντομάν ντα σαρουί;
- Παρών.
- Γιόν κιμ λι γκόνγκ;
- Παρών.
- Σουλειμάν αλη ζαουάχρι;
- Παρών.
- Χατζή λαζά ρούμιχ αλής;

Τίποτα...

- Χατζή λαζά ρούμιχ αλής; επαναλαμβάνει η δασκάλα...

Πάλι τίποτα.

Εκει που ετοιμάζεται να σημειώσει απουσία η δασκάλα βλέπει δειλά-δειλά ενα παιδάκι να σηκώνει το χέρι του από την τελευταία σειρά...

- Κυρία, μάλλον εγω είμαι αυτός, αλλά το όνομά μου δεν διαβάζεται έτσι...
Χατζηλαζάρου Μιχάλη με λένε...!

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Ενώ εντάθηκαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών, με στόχο τη μη ένταξη των ταμείων τους στον ΕΟΠΥΥ, η νομοθεσία για τις αποκρατικοποιήσεις ψηφίσθηκε, χωρίς καμία ουσιαστικά αντίσταση – γεγονός που σημαίνει ότι, η διαδικασία της λεηλασίας του δημοσίου πλούτου της πατρίδας μας ξεκίνησε, ακολουθώντας την αντίστοιχη του ιδιωτικού πλούτου, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία.

Δυστυχώς αποδείχθηκε έμπρακτα ότι, τα «συντεχνιακά», ιδιοτελή συμφέροντα υπερτερούν όλων των άλλων, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τον υγιή, «εποικοδομητικό» συνδικαλισμό – ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο, επάνω στο οποίο στηρίζεται το κοινωνικό κράτος δικαίου.

Από την άλλη πλευρά, παρά το ότι η Ελλάδα υποχρεώνεται από την Τρόικα σε συνεχή μέτρα λιτότητας, τα εξοπλιστικά προγράμματα (περί τα 7 δις € το 2011 ή 3,5% του ΑΕΠ), από τα οποία κερδίζουν αδρά οι χώρες που μας τα προμηθεύουν, χρηματίζοντας την τοπική ελίτ (το 15% των εξαγωγών όπλων της Γερμανίας κατευθύνονται στην Ελλάδα), παραμένουν στο «απυρόβλητο» – χωρίς καμία απολύτως διαμαρτυρία των Ελλήνων.

Στα πλαίσια αυτά, ίσως οφείλει κανείς να γνωρίζει ότι, από το 2002 έως το 2006 η Ελλάδα ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη χώρα εισαγωγής όπλων στον πλανήτη, κατέχοντας σήμερα τη 10η θέση παγκοσμίως, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα – ενώ από το 1974 έως σήμερα, έχει πληρώσει για στρατιωτικό εξοπλισμό 216 δις € (όσο περίπου το δημόσιο χρέος της, εάν τοκίσει κανείς το ποσόν).

Περαιτέρω, στην υπόλοιπη Ευρώπη, η μία κυβέρνηση μετά την άλλη ανακοινώνουν προγράμματα λιτότητας, ερήμην των πολιτών τους – με πρόσφατη την Πορτογαλία και τελευταία την Ολλανδία, η οποία ειδοποίησε τις παντοδύναμες αγορές (φυσικά γνωρίζουν το τεράστιο πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους της), ότι θα μειώσει κατά 16 δις € τις δαπάνες της (3% του ΑΕΠ της).

Σύντομα δε θα ακολουθήσει το Βέλγιο, ενώ η Γαλλία ευρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο – αφού ανακοινώθηκε επίσημα πως, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της είναι στο ναδίρ, ενώ οι τράπεζες της είναι επικίνδυνα εκτεθειμένες στην Ισπανία και στην Ιταλία (η τελευταία σπρώχνει στην κυριολεξία την Ισπανία στο γκρεμό, στο μηχανισμό στήριξης δηλαδή, για να αποφύγει η ίδια τα υψηλά επιτόκια δανεισμού – η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στο αποκορύφωμα της!).

Όλα τα παραπάνω παρά τη διαπίστωση του ΔΝΤ, σχετικά με το ότι η μείωση των ελλειμμάτων κατά 1 μονάδα, μειώνει πλέον το ΑΕΠ κατά 1,7 μονάδες – γεγονός που σημαίνει ότι, η σχέση χρέους προς ΑΕΠ αυξάνεται διαχρονικά, όσο εφαρμόζονται προγράμματα λιτότητας.

Σε γενικές γραμμές δε, εάν μία χώρα έχει χρέος 100 δις € και ΑΕΠ 100 δις € (100% του ΑΕΠ), όταν μειώνεται το χρέος της κατά 3% (97 δις €), τότε το ΑΕΠ της περιορίζεται κατά 5,1% (94,9 δις €) – οπότε η σχέση χρέους προς ΑΕΠ αυξάνεται στο 102,2% από 100% προηγουμένως, παρά τη λιτότητα.

Το γεγονός αυτό γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις αγορές, οι οποίες αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι κρατικές δαπάνες, να ακολουθούν νέα προγράμματα λιτότητας κοκ. – ένας φαύλος κύκλος, ο οποίος στην αρχή «πριονίζει» και μετά καταστρέφει εντελώς το κοινωνικό κράτος, παράλληλα με την φτωχοποίηση των μαζών.

Ειδικά όσον αφορά την Κύπρο τώρα και την ανακοίνωση της προθυμίας της Ρωσίας να την δανείσει, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη συμφωνία της ΕΕ – αφού, χωρίς αυτήν, τυχόν δάνειο της Ρωσίας θα επιδείνωνε το πρόβλημα της Κύπρου, παρά θα το έλυνε (λόγω του υπερδιογκωμένου τραπεζικού τομέα της, όπως αναλύσαμε σε πρόσφατο άρθρο μας).

Ολοκληρώνοντας, ενώ στο προσχέδιο του προϋπολογισμού εγγράφονται στο δημόσιο χρέος ποσά της τάξης των 49 δις € για τις τράπεζες, 11 δις € για τα ταμεία και διάφορα άλλα, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται στο έλλειμμα (με αποτέλεσμα να εξακοντίζεται το χρέος στο 175% του ΑΕΠ - από 120% πριν την εισβολή του ΔΝΤ και πριν το PSI, παρά τη μείωση των δαπανών), κανένας δεν διαμαρτύρεται – με σύσσωμο το ιδιοτελές συντεχνιακό κίνημα να ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τα δικά του προνόμια, αδιαφορώντας ουσιαστικά για το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας.

Μετά από 2,5 χρόνια Βαρβαρότητας, η Ελλάς ΔΕΝ εσώθη!!

Το δημόσιο χρέος υπερίπταται αυξανόμενο, η Ύφεση τσακίζει ανθρώπους και προβλέψεις.
Τα εισοδήματα διαρκώς συρρικνώνονται, η Ακρίβεια ουρανοβατεί.

Η Ανεργία καλπάζει πάνω σε αλεξανδρινό βουκεφάλα, οι φόροι και τα χαράτσια πολλαπλασιάζονται.

Τα δημόσια/κοινωνικά Αγαθά/δικαιώματα κατεδαφίζονται, η Αυτοδιοίκηση-Παιδεία-Υγεία-Δημόσιες δαπάνες στοχοποιούνται και...εξαϋλώνονται.
Οι προοπτικές; Ακόμα χειρότερες!!

Η Συγκυβέρνηση συνεχίζει την ίδια πορεία, αν και 2 από τα 3 μέρη της την είχαν αμφισβητήσει.
Στο ίδιο τρομοκρατικό μοτίβο, με την ίδια σωτήρια επιχειρηματολογία... ακολουθεί τη συνταγή Θανάτου για την Κοινωνία και τη Χώρα.

Οι προεκλογικές "δεσμεύσεις" πνίγηκαν στο πηγάδι του Νεοφιλελευθερισμού και καταπλακώθηκαν από τους κώλους των νέων σωτήρων.

Η προγραμματική συμφωνία των 3 κατέληξε σε φιάσκο και κοσμεί τα WC των τριών κομματικών επιτελείων.
Το "πρόγραμμα" συνεχίζεται, μιας και το Σχέδιο Εξαθλίωσης/Υποταγής δεν ολοκληρώθηκε.
Η Βαρβαρότητα απειλεί Ανθρώπινες Ζωές και το σύνολο του εθνικού πλούτου.

Οι ιδιωτικοποιήσεις ψηφίστηκαν, ο προϋπ/σμός 2013 και το μεσοπρόθεσμο μέχρι το 2016 (μέσα η επιμήκυνση!!) κατατέθηκαν, ακολουθεί και το πολυνομοσχέδιο.

Η ΔημΑρ ψήφισε τα νέα Μέτρα χωρίς να τα γνωρίζει, το ίδιο απαιτεί και ο Χοντρο-Προδότης από τα σούργελα του.

Οι "διαπραγματεύσεις" μπορεί να τελείωσαν!!
Ο Χρόνος, όμως, για την ευθεία, άρχισε να τρέχει από χτες.

Μένουν 10 μέρες.
Είναι οι 10 μέρες που θα καθορίσουν τα Πάντα.
Θα καθορίσουν την... ΣΦΑΓΗ ή την ΑΝΑΤΡΟΠΗ



Οι δηλώσεις Σουλτς, δείχνουν την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση της Ελλάδας στην ΕΕ.Έχει ανοίξει η όρεξη όλων ανεξαιρέτως και μάλιστα χωρίς στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση και σεβασμό προς τους Έλληνες.

Ο κ. Σουλτς εδειξε το δρόμο για ΕΟΖ (Ειδικές Οικονομικές Ζώνες) που θα ελέγχονται απόλυτα και αποκλειστικά από τους Ευρωπαίους και θα στηρίζονται σε ευρωπαϊκά χρήματα. Θέλουν ανεξάρτητες διοικητικές και οικονομικές εκτάσεις με μοναδικά προνόμια.

Αν η αρχή γίνει στην Θράκη, τότε μπαίνει ο σπόρος του ιδιότυπου καθεστώτος. Να, γιατί ο Τούρκος πρόξενος είναι πρωταγωνιστής στις προετοιμασίες στο πλευρό της κ.Καραγιάννη, του συνεργάτη της Deutsche Bank. "H κυβέρνηση είναι ή απρόσεκτη ή συνένοχη. Η συνέχεια θα δείξει".
 
Μάλιστα, ο Μ.Σουλτς είναι σοκαριστικά ειλικρινής και γνωρίζει πολύ καλά τι λέει και πως θα ηχήσουν αυτά που λέει στα αυτιά των Ελλήνων πολιτών αφού σπεύδει να "διευκρινίσει": "Μην νομίσετε ότι πρόκειται για καμιά εχθρική δύναμη κατοχής. Είναι εργαλείο βοήθειας"!

Δηλαδή γνωρίζει ότι αυτό που ζητά στην πραγματικότητα συνιστά ξένη κατοχή επί ελληνικού εδάφους, αλλά αυτός προτιμά να την βαπτίσει "Εργαλείο βοήθειας". Μα, και ο Γερμανός φρούραρχος της Αθήνας στον Β'Π.Π. κατά την διάρκεια της Κατοχής είχε πει το περίφημο "Ήρθαμε να σας βοηθησουμε και να σας απελευθερώσουμε από τους Εγγλέζους"!

Αυτά που λέει ο Μ.Σουλτς είναι πραγματικά ανατριχιαστικά, ξεπερνούν την φαντασία ακόμα και του πιο σκληρού πολέμιου του Μνημονίου και το κακό είναι ότι τα λέει ψυχρά και μάλιστα θέτει και όρους ότι για να "έρθουν να βοηθήσουν" πρέπει "να είμαστε ... προσηλωμένοι στο Μνημόνιο"!

Αναφερόμενος λοιπόν στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες υποστηρίζει ότι θα πρέπει "να δημιουργηθεί ένας οργανισμός ανάπτυξης, όπου Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί θα εντοπίζουν έργα άξια να τύχουν υποστήριξης και θα ελέγχουν την εισροή των σχετικών κονδυλίων".

Εκεί λοιπόν "Θα υπάρχει έλεγχος, αλλά και οικοδόμηση αμοιβαίας εμπιστοσύνης για να μπορέσουν οι Ευρωπαίοι να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις τους. Το ελληνικό κράτος θα πρέπει να δεχτεί να εφαρμόζουν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μεταρρυθμίσεις επί ελληνικού εδάφους» λέει και βέβαια εννοεί να αναλάβουν την διοίκηση αυτών των περιοχών οι Ευρωπαίοι και να δεχθεί το ελληνικό κράτος κάτι τέτοιο!

Και συνεχίζει λέγοντας: "Ωστόσο, δεν πρόκειται για καμιά εχθρική δύναμη κατοχής, αλλά για εργαλείο βοήθειας"! Αλλίμονο! Ποιος μίλησε για "δύναμη κατοχής"; Επειδή οι ξένοι θα διοικούν Έλληνες σε ελληνικό έδαφος και θα εφαρμόζουν δικούς τους νόμους που θα τους έχουν βαπτίσει πριν "μεταρρυθμίσεις"; Και μάλιστα, που; Στην Θράκη βρίσκεται είναι η μία από τις ΕΟΖ που θέλει να δημιουργήσει η Γερμανία για να κάνει "μεταρρυθμίσεις"!

Μάλιστα, αναφέρει ο Μ.Σούλτς ότι "Προϋπόθεση γι’ αυτήν τις ΕΟΖ αποτελεί η προσήλωση των Ελλήνων στο ευρώ και η προθυμία της Αθήνας να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις και επενδυτικές διευκολύνσεις για επιχειρήσεις, οι οποίες θα επενδύουν στην Ελλάδα". Το ότι θα βαπτιζόταν "μεταρρύθμιση" η δημιουργία αυτόνομων περιοχών στην ελληνική επιρκάτεια, ειλικκρινά δεν θα μπορούσε κανείς να το φανταστεί.

Μάλιστα, σύμφωνα με τη Deutche Welle, όπως αναφέρει το Der Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση, η ιδέα μιας ειδικής οικονομικής ζώνης κερδίζει και στην Ελλάδα όλο και περισσότερο οπαδούς: Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποβάλει ήδη σχετικό αίτημα στην Κομισιόν.

Πριν από δύο εβδομάδες όπως προείπαμε συζητήθηκε το θέμα της ΕΟΖ της Θράκης στην Βουλή μετά από σχετική ερώτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστα Μαρκόπουλου, όπου αποκαλύφθηκε όχι απλώς η μεθόδευση, αλλά και η έκταση του κινδύνου για την εθνική ασφάλεια.

Πηγή: defencenet.gr


Νέα προκλητική δημοσιογραφική επίθεση στην…ανελεύθερη και αυταρχική Ελλάδα για την καταπίεση και την παραβίαση των δικαιωμάτων των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης»!
 
     Σε συνέχεια όσων γράφαμε προχθές στο «Προξενείο-Στοπ» για τη συνάντηση των μειονοτικών δημοσιογράφων της Θράκης με τους Τούρκους συναδέλφους τους – και κυρίως βέβαια σε συνέχεια όλων των γελοιοτήτων που ειπώθηκαν εκεί για τη δήθεν έλλειψη ελευθεροτυπίας στην Ελλάδα και τη δήθεν απόπειρα φίμωσης του μειονοτικού τύπου της Θράκης – σας αναφέρουμε σήμερα ένα πολύ χαρακτηριστικό δείγμα της εκμετάλλευσης όλων αυτών από τουρκικούς κύκλους. Ο λόγος για δημοσίευμα του δημοσιογράφου Χουσεΐν Γκιουλερτζέ  στη γνωστή τουρκική εφημερίδα «Ζαμάν» (στις 17/10/2012) με τον πολύ εύγλωττο τίτλο «Το δράμα της Δυτικής Θράκης»(!!!), όπου όπως αντιλαμβάνεστε (δεν θέλει άλλωστε και πολλή σκέψη) πραγματοποιείται ένα ανεκδιήγητο όργιο παραπληροφόρησης και καπηλείας, όχι μόνο για το ζήτημα βέβαια του μειονοτικού τύπου, αλλά και για όλα τα δικαιώματα των…ταλαίπωρων των Τούρκων της Θράκης που παραβιάζονται! Διαβάστε στη συνέχεια το εν λόγω δημοσίευμα (σε μετάφραση από το tourkikanea.gr):

     «Την περασμένη Κυριακή κάποιοι από εμάς τους δημοσιογράφους της Τουρκίας συναντηθήκαμε στην Κωνσταντινούπολη με κάποιους Δυτικοθρακιώτες δημοσιογράφους.

     Στη σύνοδο αυτή που μετείχαν 80 άτομα, παρίσταντο επίσης ο βουλευτής Αδριανούπολης του ΑΚΠ Μεχμέτ Μουεζίνογλου και ο συμπολίτης μου από την Κεσσάνη βουλευτής Αδριανούπολης του CHP Κεμάλ Ντεγιρμέντερελί. Στην σύνοδο αυτή που έγινε από τον Μπουρχανετίν Χαγκιουντέρ- πρόεδρο του Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης, εκτός από τα θέματα των Δυτικοθρακιωτών Τούρκων δημοσιογράφων, τέθηκαν επί τάπητος και τα θέματα της Τουρκικής μειονότητας.

     Η παρουσία, οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των Τούρκων Δυτικής Θράκης, αποτελούν για εμάς μια εθνική υπόθεση, όπως και η Κύπρος. Αλλά δυστυχώς ως ΜΜΕ και ως κοινή γνώμη παραμένουμε αδιάφοροι για αυτή την υπόθεση. Ακούγοντας τους Δυτικοθρακιώτες Τούρκους δημοσιογράφους, νόμισα πως δεν ζούνε σε μια χώρα της Ε.Ε., αλλά ότι είναι δημοσιογράφοι σε ένα αυταρχικό καθεστώς. Μετά από την χούντα των συνταγματαρχών η δημοκρατία ήρθε στην Ελλάδα, αλλά παρακρατήθηκε όσον αφορά την τουρκική μειονότητα. Οι Τούρκοι με έναν εκπληκτικό τρόπο και ενώπιον όλων των υπηρεσιών και αρμοδίων της Ε.Ε., υπόκεινται σε συμπεριφορά θετού παιδιού.

     Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να γίνουν μέλη στις επαγγελματικές ενώσεις τύπου στην Ελλάδα. Στοχοποιήθηκαν από μια καμπάνια φίμωσης τους και με κάποιες προφάσεις και κόλπα των ελληνικών δικαστηρίων, ενώ με βάση το τιράζ τους θα έπρεπε να τιμωρηθούν με πρόστιμο 5-6 χιλιάδων ευρώ, τιμωρούνται με πρόστιμα 150-200 χιλιάδες ευρώ. Ας γράψω ένα θέμα ενδεικτικό των πιέσεων: Η εφημερίδα Μιλλέτ δεν μπορεί να καταχωρήσει την ονομασία της. Για ποιο λόγο; Διότι μοιάζει λέει με την εφημερίδα Μιλλιέτ της Τουρκίας…Επιχειρηματίες που κάνουν δουλειές στην Δυτική Θράκη, αλλά και φορείς όπως η τράπεζα Ζιραάτ και η THY δεν μπορούν να δώσουν διαφημίσεις στις τουρκικές εφημερίδες. Τα θέματα της τουρκικής μειονότητας είναι ακόμη βαρύτερα από αυτά του τύπου. Πέρα από την οικονομική κρίση, στην Ελλάδα όπως και σε όλη την Ευρώπη, υποτροπίασαν πάλι οι αρρώστιες του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Η τουρκομουσουλμανική μειονότητα των 150 χιλιάδων ατόμων, κατά την τελευταία περίοδο δέχεται ρατσιστικές επιθέσεις και αντιμετωπίζει τις απειλές του ρατσιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής.

     Το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η άρνηση της τουρκικής ταυτότητας. Η ελληνική κυβέρνηση δεν δίνει άδεια λειτουργίας σε κανένα φορέα στην περιοχή που φέρει το ¨τουρκικός¨ στην ονομασία του. Δεύτερο μεγάλο βάσανο αποτελεί το εκπαιδευτικό. Η Τουρκική μειονότητα ίδρυσε τα δικά της δημοτικά αλλά γυμνάσια και λύκεια είναι τόσο λίγα που είναι σαν να μην υπάρχουν. Η ελληνική κυβέρνηση από το 1998 κι εντεύθεν ξεχωρίζει ένα 0,5% στα πανεπιστήμια για τους μειονοτικούς φοιτητές. Αλλά καθώς οι νέοι δεν έχουν μια καλή υποδομή εκπαίδευσης, δεν έχουν την επιθυμητή επιτυχία στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εάν πάλι σπουδάσουν στην Τουρκία, αντιμετωπίζουν το θέμα της αναγνώρισης. Μεγάλο είναι και το θέμα των νηπιαγωγείων. Από τα 12 χιλιάδες παιδιά τα 7 χιλιάδες πάνε σε ελληνικά νηπιαγωγεία. Η ελληνική κυβέρνηση παρά την συνθήκη της Λοζάνης δεν αναγνωρίζει τους εκλεγμένους μουφτήδες. Τους διορίζει η ίδια. Συνεχίζεται το θέμα με τις δικέφαλες μουφτείες. Στα άκρα βρίσκεται και το θέμα με τα βακούφια. Οι διοικήσεις των βακουφίων δεν εκλέγονται με την ελεύθερη βούληση της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης. Κατασχέσεις και φόροι σε βάρος των βακουφικών περιουσιών δεν καταργούνται.

     Ένα άλλο πρόβλημα αποτελεί η κατάσταση των Τούρκων-θυμάτων του άρθρου 19 του ελληνικού κώδικα ιθαγένειας. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Αγώνα κατά του Ρατσισμού (ECRI), χρειάζεται να επανορθωθεί η αδικία σε βάρος των 60 χιλιάδων Τούρκων που υπέστησαν την αδικία και να τους δοθεί ξανά η ελληνική υπηκοότητα. Ένα άλλο θέμα που υπάρχει στο μέσο της Ε.Ε. είναι η αποτροπή εκλογής Τούρκων. Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι όπως και τα κόμματα πρέπει να ξεπεράσουν το ποσοστό του 3%. Αυτό σημαίνει 200 χιλιάδες ψήφους. Αλλά το σύνολο του πληθυσμού της μειονότητας είναι 150 χιλιάδες άτομα. Δηλαδή ποτέ δεν είναι δυνατόν να εκλεγούνε ανεξάρτητοι Τούρκοι υποψήφιοι. Αναγκαστικά κατεβαίνουν υποψήφιοι με τα ελληνικά κόμματα και μπορούν να βγάλουν μόνο 3 βουλευτές».

      Ψεύδη επί ψευδών και απαιτήσεις παράλογες για πράγματα που δεν ισχύουν ούτε καν στην Τουρκία (π.χ. εκλογή μουφτήδων), αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη ισλαμική χώρα. Παράπονα επί παραπόνων και καταγγελίες επί καταγγελιών χωρίς καμμία βάση, για μια μειονότητα που απολαμβάνει εδώ και πολλά χρόνια όλα τα δικαιώματά της (και «υποφέρει» μόνο μορφωτικά, εξαιτίας του παρανοϊκού και αναχρονιστικού συστήματος της δίγλωσσης δημοτικής εκπαίδευσης, το οποίο κρατά τη μειονότητα αναλφάβητη και πνευματικά υστερημένη και γκετοποιημένη – και για το οποίο όμως η λύση δεν είναι βέβαια η επέκταση, αλλά η άμεση κατάργησή του). Αλλά τι να πεις μπροστά σε όλα αυτά τα παρανοϊκά! 
Βρε, μπας και θέλουν να πάμε από μόνοι μας τα σύνορα στον Νέστο, να τελειώνουμε;


Βάλτε έναν φόρο “υπέρ Γερμανών”. Πιό φτηνά θα μας έλθει από την πράσινη απάτη των σοσιαληστών…

Πριν απαντήσω το ρητορικό μου ερώτημα, να σάς θυμίσω ότι ο λόγος που ασχολούμαι με τις ΑΠΕ και την υποτιθέμενη ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή που θεραπεύουν οι ΑΠΕ, είναι επειδή η “Ευρώπη” το έχει επιβάλει. Αν κάποιος φαιδρός Έλληνας πολιτικός συμφώνησε, 
(α) δεν ήταν ο μόνος, και, 
(β) είμαι σίγουρος ότι έχει συμφωνήσει και σε άλλες μα_ακίες στην ζωούλα του…

Δεύτερον να σάς θυμίσω ότι

(α) Οι “επενδύσεις” σε ΑΠΕ, δεν είναι επενδύσεις. Είναι μηχανισμός είσπραξης φόρων, τελών, υπέρ Γερμανών, Δανών και Ισπανών κατασκευαστών και Γαλλικών, Ιταλικών και Ισπανικών ηλεκτροπαραγωγικών εταιριών, που τους πληρώνουμε υποχρεωτικά, χωρίς να παίρνουμε κάτι που εμείς ζητήσαμε να αγοράσουμε, και χωρίς καν να παράγουν αυτό που διαφημίζουν.

(β) Η Ανθρωπογενής Κλιματική Αλλαγή που δήθεν θεραπεύουν οι ΑΠΕ είναι μία εικασία, ή μία θρησκεία, αλλά δεν προκύπτει από στοιχεία. Τα περισσότερα “στοιχεία” που εμφανίζει, δεν είναι στοιχεία, αλλά αποτελέσματα προσομοιώσεων μοντέλων που έχουν αποδειχθεί είτε φαύλα, είτε ελλειπή, είτε λανθασμένα. Τα δε “στοιχεία” που εμφανίζουν σαν “απόδειξη”, ένα ένα, από τα τους πάγους του Κιλιμάντζαρο μέχρι τους πόλους της Γης (ή του Άρη) έχουν αποδειχθεί ότι είναι άσχετα με “ανθρωπογενή” φαινόμενα, και μάλλον έχουν να κάνουν με τον …Ήλιο. Η επανάληψη αρλουμπών από τον Σκάϊ, ή το εκονιούζ, δεν είναι στοιχείο.

(γ) Ακόμα κι άν υφίσταται ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, οι ΑΠΕ δεν κάνουν τίποτα για αυτήν. Όχι επειδή δεν έχει αποδειχθεί (φυσικά και δεν έχει αποδειχθεί η θεραπεία της εικασίας), αλλά επειδή οι ΑΠΕ, και θεωρητικά, και αποδεδειγμένα, 
1) δεν υποκαθιστούν συμβατικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, 
2) δεν υποκαθιστούν ούτε γραμμάριο κάρβουνου, 
3) μπορούν να συνυπάρξουν μόνο με αέριο, που είναι και μικρό ποσοστό της ηλεκτροπαραγωγής, και ακριβό, 
4) συνυπάρχοντας με κάρβουνο επιβάλλουν χρήση αναποτελεσματικών μονάδων ανοιχτού κύκλου, 
5) και ακόμα και με αέριο, πληρώνονται για εικονικό ρεύμα, που δεν υποκαθιστά παρά μόνο ποσοστό του συμβατικού ρεύματος από μονάδες αερίου. Και φυσικά, όταν δεν υποκαθιστούν μονάδες ή καύσιμα, εννοείται ότι δεν μειώνουν CO2 (εάν αυτό θεωρείται βλαπτικό).  Με λίγα λόγια οι ΑΠΕ είναι ενεργειακή και περιβαλλοντική απάτη.

(δ) Το ρεύμα των ΑΠΕ επιβάλλεται στα δίκτυα μεταφοράς, στα οποία δημιουργεί προβλήματα και ανάγκη περαιτέρω, κατά τα άλλα άσκοπων, αλλά ακριβών εκταμιεύσεων που και αυτές δεν είναι “επενδύσεις“. Δεν χρειάζονται. Γίνονται αναγκαίες από τις ΑΠΕ, που και οι ίδιες είναι και θα είναι ενεργειακά ασήμαντες, και περιβαλλοντικά άχρηστες.

(ε) Το ρεύμα των ΑΠΕ είμαστε υποχρεωμένοι να τα αγοράζουμε σε τιμή υψηλότερη από το συμβατικό ως δήθεν “καθαρό” όταν όμως 
1) ούτε είναι χρήσιμο ρεύμα, είναι τυχαίο και μεταβλητό και 
2) δεν έχει καμία καθαριότητα αφού και προϋποθέτει μεγάλες ποσότητες ενεργοβόρων πρώτων υλών για να υπάρξει. 
Αυτό είναι ξεκάθαρη οικονομική απάτη, με το επιβαρυντικό της καταναγκαστικής οικονομικής απάτης. Αν είναι να επιδοτούμε τους Γερμανούς, ας βάλουμε ένα φόρο υπέρ Γερμανών, πιο φτηνά θα μας βγει.

(στ) Μόνο εκ περισσού, επαναλαμβάνω ότι οι ΑΠΕ υπάρχουν από το 1960 ή 1970, ήταν πάντα ακατάλληλες για ηλεκτροδότηση σε δίκτυο, και η μόνη πραγματικά εξέλιξή τους δεν ήταν κάποια σημαντική τεχνολογική εξέλιξη, αλλά ο νομοθετημένος μηχανισμός υποχρεωτικής έγχυσης και των υποχρεωτικών ταριφών, που δεν είναι άλλο από το “πες μου πόσα σου λείπουν να στα δώσω”. Ο Γερμανικός Νόμος EEG που περάσαμε εδώ σαν Νόμο Μπιρμπίλη.  Δεν μιλάμε για επιδότηση κάποιου χρήσιμου ή αρεστού πράγματος. Μιλάμε για επιδότηση ξένων εταιριών. Με παράπλευρες απώλειες στο δικό μας περιβάλλον, και την δική μας βιομηχανία.  Πριν πείτε “μα… το βρώμικο κάρβουνο”, ξαναλέω:  Οι ΑΠΕ δεν μειώνουν ούτε ένα γραμμάριο κάρβουνο. Το αέριο και τα πυρηνικά υποκαθιστούν κάρβουνο.

(ζ) Το ότι οι πολιτικοί λένε “ναι” επειδή εντέχνως φτιάχτηκε πλέγμα ντόπιων μικροσυνεταίρων στην απάτη (δείτε την λίστα των ΑΠΕτεώνων χορηγών στο πρώτο link), ή επειδή κυκλοφορούν Φούχτελοι και πλασάρουν πραμάτειες σε δοτούς Περιφερειάρχες και νοικιασμένα λαμόγια, δεν αναιρεί τα παραπάνω σημεία. Η συναίνεση σε απάτη, ή η άγνοια, ή η βλακεία, ή η διαφθορά, δεν την καθιστά “μη απάτη“.

Κατόπιν τούτου, στο θέμα αυτό, η “Ευρώπη” και η “Ευρωπαϊκή Επιτροπή” είναι καραμπινάτοι απατεώνες, χωρίς ελαφρυντικό, και από πρόθεση.

Και να σας θυμίσω τι είναι η “Ευρωπαϊκή Επιτροπή”. Είναι αυτοί που έστελναν κονδύλια για να κλείσουμε την βιομηχανία μας, να φτιάξουμε μία τάξη εξαρτημένων ηλιθίων, και μας επιδότησαν να σπάμε καΐκια, να βγάζουμε αμπέλια, και κάτι τέτοια ταπεινά… Βρε έξωωωω…

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης 

Πριν από λίγες μέρες ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε κάτι για συντακτικό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον Φεβρουάριο. Ήταν εύλογο να αναρωτηθείς αν το ΠΑΣΟΚ θα προλάβει να κάνει Πρωτοχρονιά. Την Τετάρτη είπε στους βουλευτές του ότι θα διαγράψει όσους δεν ακολουθήσουν την κομματική γραμμή στη ψηφοφορία των μέτρων. Ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ φτάσει στο Φεβρουάριο, είναι πιθανό να κάνει το συνέδριο σε δίκλινο.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ δεν είναι το μείζον θέμα. Σωστά υποθέτουμε. Η εβδομάδα που έρχεται μπορεί να αλλάξει τα πάντα στη χώρα. Μπορεί να αλλάξει και τη χώρα την ίδια. Πριν από λίγες μέρες αν έβγαινε στοίχημα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας επί των μέτρων, προσωπικά θα έβαζα τα λεφτά στην υπερψήφιση. Τώρα θα επέλεγα να τα κρατήσω στην τσέπη μου. Δεν θα τζόγαρα στην καταψήφιση και θα αισθανόμουν πιο ασφαλής αν έσφιγγα τα ευρώ στο χέρι. Είναι απλό: αν διαλυθεί η κοινοβουλευτική συνοχή του ΠΑΣΟΚ-και με «παρών» της ΔΗΜΑΡ-τα μέτρα δεν θα περάσουν.

Τι θα συμβεί αν η Βουλή απορρίψει το νομοσχέδιο; Για σας μπορεί να είναι μία θετική ή μια αρνητική εξέλιξη. Σημασία έχει τι πιστεύει η κυβέρνηση. Λίγο ως πολύ η κυβέρνηση πιστεύει ότι ακόμα και το Google Earth θα πρέπει να πάρει την Ελλάδα και να την βάλει κάπου στον νότιο Ινδικό. Το λέει συνέχεια: δραχμή, ανθρωπιστική κρίση, καταστροφή. Εντάξει. Η ερώτηση προκύπτει αυθόρμητα: plan B έχετε ή θα μιλήσετε πάλι με το Θεό, χρησιμοποιώντας την Παναγιά ως μέσο; Διότι αν πιστεύουν όσα λένε και αν οι φόβοι τους επαληθευτούν, τότε σε περίπτωση καταψήφισης, το Σαββατοκύριακο θα μας βρει αγκαλιά με κονσέρβες και ασπιρίνες. Γι΄ αυτό και θα άξιζε να βρεθούμε για λίγο στο μυαλό του Σαμαρά και τον υπουργών του. Έχουν σχέδιο διάσωσης ή διαφυγής;

  • Πώς οι Αγγλοσάξονες απειλούν να «τελειώσουν» την Ε.Ε.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) διατρέχει έναν τεράστιο κίνδυνο, που πρόκειται να απειλήσει την ίδια της την ύπαρξη* μέσα στις επόμενες εβδομάδες (μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου), ο οποίος όμως – τι έκπληξη – δεν προέρχεται από την «μητέρα όλων των ευρωπαϊκών κακών», την Ελλάδα.

Του Γεωργίου Κ. Φίλη

Διδάκτωρος Γεωπολιτικής, Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας & Άμυνας (www.i-sda.eu)
 
Με μία πρώτη ματιά η υπόθεση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ζήτημα «ρουτίνας» και «διαπραγμάτευσης» μεταξύ εταίρων, η πραγματικότητα όμως έχει να κάνει με το υπό εξέλιξη γεωπολιτικό παίγνιο για τη κυριαρχία στην Ευρασία και τις σχέσεις επιβολής μεταξύ των ΗΠΑ, της Ευρώπης (ορά Γερμανία) και της Ρωσίας. 

Τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις ημέρες στην ΕΕ, το οποίο ελάχιστοι στη χώρα μας έχουν «πιάσει», αφού – δικαίως ή αδίκως – ασχολούμαστε αποκλειστικά με θέμα της πατρίδα μας; Το ζήτημα έχει να κάνει με τη ψήφιση ή όχι του νέου προϋπολογισμού της ΕΕ, και εξηγούμε το γιατί.

Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, στην ουσία στις 22 Νοεμβρίου, το Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ θα πρέπει να έχει ψηφίσει τον προϋπολογισμό της Ένωσης για την περίοδο 2014-2020. Προσοχή: Η ΕΕ ως ένας σοβαρός οργανισμός δεν ψηφίζει απλά ετήσιους προϋπολογισμούς αλλά περνάει προγράμματα με ορίζοντα επταετίας, για τον πολύ απλό λόγο πως προχωράει σε στρατηγικό σχεδιασμό και έργα μακράς πνοής τα οποία όπως είναι φυσικό δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν μέσα στο πλαίσιο ενός ετήσιου πακέτου.

Φυσικά και το πρόγραμμα 2014-2020 διαιρείται σε ετήσια κομμάτια αλλά το σημαντικό είναι πως το πακέτο το οποίο θα πρέπει να εγκριθεί από τους ηγέτες των χωρών μελών της Ένωσης θα είναι διάρκειας επτά ετών.

Όλα αυτά καλά, θα πει κάποιος – ευχής έργο θα ήταν να ακολουθήσουμε και εμείς το παράδειγμα αυτό – το πρόβλημα και ο κίνδυνος που βρίσκεται;

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ο προϋπολογισμός της ΕΕ κινδυνεύει να μην ψηφιστεί* και να μην καταστεί λειτουργικός, μετά από την επιμονή της κυβέρνησης στου Ντέιβιντ Κάμερον να προχωρήσει στη χρήση του δικαιώματος αναβλητικής αρνησικυρίας, σε απλά ελληνικά… «ΒΕΤΟ», εάν δεν εισακουστούν οι βρετανικές επιφυλάξεις και δεν υλοποιηθούν οι προτεινόμενες από το Λονδίνο αλλαγές. Χαραρκτηριστικά είναι τα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι το Λονδίνο επιθυμεί "λιγότερη Ευρώπη".

Καλά, θα ρωτήσει κάποιος, δεν έχει ξανασυμβεί ο προϋπολογισμός της ΕΕ να αντιμετωπίσει προβλήματα στην έγκρισή του είτε από το Συμβούλιο Κορυφής είτε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο; Ακριβώς στο σημείο αυτό είναι που τα πράγματα περιπλέκονται, αφού φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ένα σημαντικό πρόγραμμα τίθεται στη βάσανο μίας εξαντλητικής διαπραγμάτευσης μεταξύ των κρατών-μελών, είναι όμως η πρώτη φορά που καταρτίζεται ένα σχέδιο προϋπολογισμού με μόνο στόχο να αντιμετωπίσει την κρίση που μαστίζει την Ένωση και το οποίο μπορεί να  καταρρεύσει στο σύνολό του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να καταρρεύσει και η ίδια η Ένωση, επειδή ένα κράτος-μέλος διαφωνεί με τη φιλοσοφία του.

Το να αναλύσουμε ολόκληρο το σχέδιο δεν έχει κανένα νόημα (οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν λεπτομέρειες στην πολύ καλά οργανωμένη διαδικτυακή πύλη της Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αφού εκεί καταρτίζεται το προσχέδιο που μετά περνάει για έγκριση στο Συμβούλιο κορυφής και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ας επικεντρωθούμε όμως σε ένα-δύο σημεία τα οποία αξίζουν αναφοράς για να αντιληφθεί κάποιος τη σημασία των γεγονότων.

Για πρώτη φορά λοιπόν, ο με ορίζοντα επταετίας προϋπολογισμός της ΕΕ σχεδιάζεται να απορροφήσει περί το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, ποσό αυξημένο κατά ένα μεγάλο ποσοστό εάν κάποιος λάβει υπόψη πως η προηγούμενη χρηματοδοτική περίοδος (2007-2013) είχε απορροφήσει ένα ποσό της τάξεως των 840 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στην ουσία, με τον νέο προϋπολογισμό, προστίθεται ένα επιπλέον ποσό της τάξεως των 150 περίπου δισεκατομμυρίων, δηλαδή ο προϋπολογισμός ενός σχεδόν έτους (για παράδειγμα για το 2012 ο προϋπολογισμός της ΕΕ ανήλθε στα 147,2 δισεκατομμύρια ευρώ), με μόνο σκοπό να θωρακίσει την ΕΕ από τη κρίση χρέους και να δώσει μία νέα έμφαση στην «ανάπτυξη».

Ποιά η θέση της Μεγάλης Βρετανίας για το θέμα; Με λίγα λόγια, το Λονδίνο ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να ψηφίσει έναν προϋπολογισμό που αυξάνει τα έξοδα της ΕΕ τη στιγμή που ο βρετανικός λαός αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα και προγράμματα λιτότητας που προκαλούν ήδη κοινωνική δυσαρέσκεια αν όχι αναταραχή.

Ο Ν. Κάμερον υπογραμμίζει πως ένας προϋπολογισμός «λιτότητας» θα ήταν αυτό που χρειάζεται και για την ΕΕ η οποία δεν μπορεί να εξακολουθήσει να αυξάνει τα έξοδά της. Έτσι, ο προϋπολογισμός θα πρέπει να μειωθεί τουλάχιστον κατά 100 δισεκατομμύρια, δηλαδή να μείνει στην ουσία στα επίπεδα της προηγούμενης επταετίας, με αποτέλεσμα να μιλάμε για έναν «παγωμένο» προϋπολογισμό.

Η Βρετανία υποστηρίζει ακόμα πως ο προϋπολογισμός θα πρέπει να έχει χρονικό ορίζοντα την πενταετία και όχι την επταετία, λόγω της αβεβαιότητας της περιόδου η οποία δεν επιτρέπει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Ένα ακόμα ενδιαφέρον σημείο της θέσης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι πως ο προϋπολογισμός θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τη πραγματικότητα, η οποία δεν άλλη πως υπάρχουν χώρες της Ευρωζώνης και χώρες εκτός, άρα θα πρέπει στην ουσία να έχουμε δύο χωριστούς προϋπολογισμούς. Η «παραδοσιακή» ευρωσκεπτικιστική λογική «για ποιον ακριβώς λόγο θα πρέπει οι υπόλοιποι να πληρώσουν τους Γερμανο-Γάλλους και τους δορυφόρους τους» κυριαρχεί στη βρετανική σκέψη και φιλοσοφία.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό σημείο είναι και η θέση της κυβέρνησης Κάμερον πως μέσα στα νέα αυτά δεδομένα που διέπουν την ΕΕ, δηλαδή μέσα στο πλαίσιο της κρίσης της Ευρωζώνης, της προσπάθειας για μεγαλύτερη συνοχή (υπό Γερμανικό φυσικά έλεγχο) και της τραπεζικής ενοποίησης, η οποία στη καλύτερη των περιπτώσεων θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ηπειρωτικού κράτους (υπό πλήρη έλεγχο από το Βερολίνο), ο βρετανικός λαός θα πρέπει να ερωτηθεί, αφού τα δεδομένα της Ένωσης πλέον έχουν αλλάξει δραματικά.

Για την ώρα*, η κυβέρνηση δεν έχει ξεκαθαρίσει το κατά πόσον θα τεθεί κάποιο ερώτημα σε δημοψήφισμα ή στις επόμενες εκλογές, αλλά θεωρείται βέβαιο πως ο ευρωσκεπτικισμός αυτή τη στιγμή κάνει θραύση, ενώ ανάλογα και με το ερώτημα που θα κληθούν να απαντήσουν οι Βρετανοί πολίτες, η ΕΕ μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμα και τη περίπτωση αλλαγής της σχέσης (αποχώρηση δεν προβλέπεται, από τη Συνθήκη της Λισαβόνας) των Βρυξελλών με το Λονδίνο. Το κατά πόσο η συγκεκριμένη πρόθεση για προσφυγή στον λαό από τον Ν. Κάμερον είναι πολιτικός τακτικισμός ή σοβαρή στρατηγική επιλογή, θα φανεί τους επόμενους μήνες, όταν θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς εννοεί με το θέμα του ερωτήματος (και ποιο θα είναι αυτό) που θα υποβληθεί στη κρίση των Βρετανών πολιτών.

Το σίγουρο είναι πως ο κάθε πρωθυπουργός της Βρετανίας που «βάζει στη θέση τους» τεχνοκράτες των Βρυξελλών και υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κράτους, εγγράφει πολιτικό κέρδος στην κοινή γνώμη (με πρώτη διδάξασα τη «Σιδηρά Κυρία», Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία λίγες ημέρες μετά την ανάρρησή της στον πρωθυπουργικό θώκο, το 1979, στην ουσία έθεσε με εκβιαστικό αλλά αποτελεσματικό τρόπο, την απαίτηση του Λονδίνου να λάβει αντιπαροχές για τη σημαντική του συμβολή στο κοινό ταμείο και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό – The British Rebate).

Ποια η θέση των «ηπειρωτικών» σε όλα τα παραπάνω; Αρχικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι, αφήνοντας κατά μέρος το βελγικό του φλέγμα, «απείλησε» να κλείσει όλους τους ηγέτες μέσα το Σαββατοκύριακο 24-25 Νοέμβρη, εάν στις 22-23 δεν καταλήξουν σε μία συμφωνία για τον προϋπολογισμό!

Οι Γερμανο-Γάλλοι από την πλευρά τους αφήνουν να εννοηθεί πως δεν έχουν κανένα σκοπό να «παίξουν» με το θέμα, το Παρίσι δεν πρόκειται να δεχτεί καμία έκπτωση στα κονδύλια για την Κοινή Αγροτική Πολιτική (Common Agricultural Policy – CAP), ενώ οι Γερμανοί απειλούν πως θα κόψουν τις επιστροφές κονδυλίων προς το Λονδίνο, διαδικασία που θεσπίστηκε μέσω της διαπραγμάτευσης του 1979, η οποία από μία εφάπαξ καταβολή έχει μεταβληθεί (δικαίως ή αδίκως) σε «εθιμικό» βρετανικό δίκαιο.

Οι γεωπολιτικές παράμετροι του συγκεκριμένου ζητήματος όπως θα μπορεί να γίνει πλέον κατανοητό είναι τεράστιες και κάθε περίπτωση «ατυχήματος» θα φέρει τεράστιες αλλαγές στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η απλή ανάγνωση είναι πως εάν ο προϋπολογισμός δεν ψηφιστεί ως έχει, η ΕΕ δεν θα είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει όλους εκείνους του μηχανισμούς, αλλά και να προχωρήσει σε όλες εκείνες τις δομικές αλλαγές οι οποίες θα τη καταστήσουν πιο λειτουργική, πιο ενωμένη, και πιο ανθεκτική στη σημερινή αλλά και σε κάθε μελλοντική κρίση.

Οι φίλοι αναγνώστες θα πρέπει να γνωρίζουν πως σε περίπτωση που ο νέος προϋπολογισμός δεν περάσει, η ΕΕ θα θέσει σε ενέργεια τον προϋπολογισμό της προηγούμενης περιόδου (2007-2013) και για την επόμενη περίοδο (2014-2020) και μάλιστα τα κονδύλια θα απελευθερώνονται σε 12μηνη βάση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να υπάρξει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός. Εάν μάλιστα κάποιος αντιληφθεί πως ο προϋπολογισμός της περιόδου 2007-2013 στην ουσία αποτελεί έναν προϋπολογισμό της εποχής των «παχιών αγελάδων», όταν τα γεγονότα στην ΕΕ από το 2009 και μετά θα θεωρούνταν κατά την περίοδο κατάρτισής του, το 2006, ως «επιστημονική φαντασία». Άρα, ένα τέτοιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα είναι τελείως ακατάλληλο για τα ζητούμενα της σημερινής περιόδου.

Το δεύτερο απλό θέμα σχετίζεται με την οριστική διαίρεση της ΕΕ σε τουλάχιστον δύο στρατόπεδα, αυτών που χρησιμοποιούν το ευρώ και στους υπολοίπους, χωρίς φυσικά να υπολογίσουμε πως κάθε σημάδι ανικανότητας της Ευρωζώνης να προστατεύσει τα μέλη της (εννοούμε φυσικά τη διαβίωση υπό ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες) θα οδηγήσει και σε εσωτερική διάσπαση η οποία θα αδυνατίσει ακόμα περισσότερο το Βερολίνο… εννοούμε τις Βρυξέλλες.

Πηγαίνοντας στα πιο πολύπλοκα θα μπορούσαμε να επιστήσουμε τη προσοχή στο θέμα της επαναφοράς στην ΕΕ ενός κλίματος μεσοπολέμου (δεκαετίας του 30’)μεταξύ των Αγγλοσαξόνων και των υπό γερμανικό έλεγχο κρατών της «Μεσευρώπης» (MittelEuropa), με τους Γάλλους να έχουν για την ώρα τον ρόλο των συνεταίρων του Βερολίνου, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να παραμείνει ως έχει εάν ο νότος καταρρεύσει και ξαφνικά ο «νότος» της Ευρωζώνης θα αποτελείται μόνο από τη… Γαλλία. Θεωρεί πιθανό κάποιος το Παρίσι να δεχτεί να λάβει τον ρόλο του Μεξικού στα πλαίσια της NAFTA (τα προϊόντα κατασκευάζονται στο Μεξικό με φτηνό εργατικό κόστος και πωλούνται στις ΗΠΑ και τον Καναδά) με τον Γερμανικό βορρά να απολαμβάνει τα αγαθά αυτής παραγωγής; 

Με απλά λόγια η μη ψήφιση* του προϋπολογισμού της περιόδου 2014-2020 είναι πιθανό να οδηγήσει την ΕΕ στη διάσπαση, αν όχι στην κατάρρευση, αφού θα στερηθεί τα μέσα για την επιβίωσή της. Επιπλέον θα φανούν και τα σημάδια της βαθύτατης γεωπολιτική κόντρας Αγγλοσαξόνων (Βρετανία και ΗΠΑ) με τη Γερμανία για την κυριαρχία στη δυτική απόληξη της Ευρασίας (τη Δυτική Ευρώπη) γεγονός που θα έχει καταλυτικές συνέπειες για την ισορροπία στην «Παγκόσμια Νήσο» (Ευρασία-Αφρική) και το τετράγωνο Αγγλοσάξονες – Ηπειρωτικοί (Γερμανοί) – Ρώσοι – Κινέζοι.

Η Ελλάδα που υπεισέρχεται σε όλα αυτά; Θέτουμε το απλό ερώτημα, «τροφή για σκέψη» που λένε:

Είμαστε σίγουροι πως η «Τρόικα» (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Δ.Ν.Τ.) έχει κοινά συμφέροντα; Δηλαδή οι δύο πρώτοι βραχίονες που εξαρτώνται από τη Γερμανία έχουν τα ίδια μακροπρόθεσμα συμφέροντα με το αμερικανοκρατούμενο Δ.Ν.Τ.) και εάν ναι, πώς εξηγείται «μεταφυσικά» η ανεξήγητη αλλαγή του Δ.Ν.Τ. προς το σκληρότερο όταν ο γερμανικό βραχίονας, οι άλλοι δύο της παρέας, άρχισαν να «χαϊδεύουν» την Αθήνα μετά την επίσκεψη Σαμαρά στο Βερολίνο τον Αύγουστο; Είναι ζήτημα της γνωστής τακτικής του «καλού και κακού μπάτσου», ή μήπως τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα από ότι νομίζουμε εμείς και οι… ιθαγενείς και πολύξεροι «αναλυτές» των τηλεοπτικών παραθύρων;

Θα επανέλθουμε διότι πολύ σύντομα* τα γεγονότα θα μας αναγκάσουν.

Πηγή: Newsbomb

*Σημείωση: Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε λίγο πριν τις εξελίξεις όπως έχουν διαμορφωθεί μετά τη χθεσινή ήττα του Κάμερον στην ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό.
  • Θα διερευνηθούν τυχόν ευθύνες των πρώην ΥΠΟΙΚ κ.κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου
  • Ενεργοποιείται ο νόμος περί ευθύνης υπουργών

Στη Βουλή στέλνει την υπόθεση της λίστας Lagarde ο οικονομικός εισαγγελέας Γρ. Πεπόνης, ενεργοποιώντας το νόμο περί ευθύνης υπουργών, ώστε να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες για τους πρώην υπουργούς Οικονομικών κ.κ. Βενιζέλο και Παπακωνσταντίνου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Πεπόνης κάνει μια λακωνική αναφορά στο νόμο περί ευθύνης υπουργών και αποστέλλει, εκτός από τη δικογραφία, ολόκληρη την επίμαχη λίστα.

Οι δύο πρώην υπουργοί έχουν ήδη καταθέσει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, χωρίς να δώσουν πειστικές απαντήσεις για την περιβόητη διαδρομή της λίστας Lagarde, και για ποιο λόγο δεν αξιοποιήθηκε. Μάλιστα., ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου υποστήριξε ότι χάθηκε το πρωτότυπο της λίστας που είχε παραδώσει το 2010 στις ελληνικές αρχές το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών.

Εν τω μεταξύ, τον αναδρομικό έλεγχο των λογαριασμών του πρώην υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη και της συζύγου του Αικατερίνης Πελέκη ζήτησε η επιτροπή Πόθεν Εσχες της Βουλής, καθώς τα ονόματά τους περιλαμβάνονται στη λίστα Λαγκάρντ.

Η ύπαρξή τους στη λίστα γνωστοποιήθηκε με επιστολή του κ. Πεπόνη προς την Επιτροπή, στην οποία επισυνάπτονταν στοιχεία λογαριασμού από εκτυπωθέν απόσπασμά της.
Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, «η Επιτροπή ομόφωνα έδωσε εντολή στους ορκωτούς λογιστές να υποβάλλουν άμεσα επίσημο πόρισμα πραγματοποιώντας τον προβλεπόμενο από το νόμο 4065/2012 αναδρομικό έλεγχο».

«Μετά την ολοκλήρωση του πορίσματος, η Επιτροπή θα το γνωστοποιήσει στους ενδιαφερόμενους και θα ζητήσει, διευκρινήσεις και εξηγήσεις από αυτούς εντός προθεσμίας 20 ημερών, όπως ο νόμος ορίζει», συμπληρώνεται.

Mε την κατάθεση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ολοκληρώνει σήμερα Πέμπτη τις εργασίες της η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής που έχει αναλάβει τη διερεύνηση και κυρίως την εξέταση όλων των πολιτικών που διετέλεσαν υπουργοί Οικονομικών σχετικά με το θέμα.  Ο κ. Στουρνάρας αναμένεται να παρουσιαστεί ενώπιον της Επιτροπής το απόγευμα στις 5 η ώρα.

Σε υπόμνημα που παρέδωσε προ δύο ημερών  στους οικονομικούς εισαγγελείς, ο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ κ. Καπελέρης, τόνισε ο τότε υπουργός Οικονομικών, κ. Παπακωνσταντίνου, ουδέποτε τον διέταξε για ενδελεχή έρευνα για τις περιπτώσεις που περιλαμβάνονται στην λίστα Lagarde.

Ειδικότερα, στο υπόμνημά του, ο κ. Καπελέρης υπογράμμισε πως «δεν παρέλαβα ποτέ το cd. Σε συνάντησή μου με τον κ. Παπακωσταντίνου, τέλη του 2010 ή αρχές του 2011, μου παρέδωσε έγγραφο με δέκα ονόματα και μου έδωσε προφορική εντολή να διασταυρώσω τα στοιχεία. Από την ανεπίσημη έρευνά μου διαπίστωσα ότι από τα εισοδήματα που δήλωναν, δεν δικαιολογούνταν οι καταθέσεις τους στο εξωτερικό. Λίγες ημέρες μετά ενημέρωσα τον κ. Παπακωσταντίνου παραδίδοντάς του τα ευρήματα της άτυπης έρευνάς μου και το έγγραφο που μου είχε παραδώσει με τα δέκα ονόματα. Όμως δεν έλαβα καμία εντολή από τον κ. Παπακωσταντίνου για περαιτέρω έλεγχο. Και ουδέποτε έλαβα υπηρεσιακά επίσημο έγγραφο από το υπουργείο Οικονομικών, για να διενεργήσει η υπηρεσία μου ενδελεχή έλεγχο για αυτές τις δέκα περιπτώσεις».

 Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί του πρώην επικεφαλή του ΣΔΟΕ διαψεύδουν και έρχονται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος λίγες μέρες πριν είχει καταθέσει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής πως έδωσε εντολή για έρευνα δέκα υποθέσεων που περικλείονταν στην λίστα Lagarde.

Υπενθυμίζεται, πως ο κ. Καπελέρης και ο κ. Διώτης φέρονται ως ύποπτοι για την διάπραξη υπεξαγωγής εγγράφου.

Πηγή: Banking News