Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαΐ 2012


Τι είναι Ιδέα;

Ιδέα είναι ο φονιάς του Ιδανικού. Το κατασκεύασμα του ανθρώπου για να κάνει την μοιρασιά. Και πάντα η μοιρασιά είναι απλή και πάντα πετυχημένη: Εις το όνομα της Ιδέας, τη μια θα πάρουν οι πολλοί και θα είναι όλα ήσυχα για λίγο, την άλλη θα πάρουν οι λίγοι-για όσο θέλουν- και μετά θα γυρίσουν πάλι τον τροχό για να νομίσουν οι πολλοί ότι κέρδισαν τον πόλεμο και να κοιμούνται ήσυχοι, ενώ οι λίγοι κοιμούνται ακόμα πιο ήσυχοι με την ηθελημένη τους ήττα εις το όνομα πάντα μιας Ιδέας.

Θα μου πεις για τα κόμματα;

Έχεις δει το φεγγάρι να «σκάει» από τον Ερύμανθο;

Αυτή δεν είναι απάντηση.

Αυτή είναι η απάντηση, διότι τα αιώνια ποτέ δεν χώρεσαν σε παρατάξεις. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για αυτούς που θέλουν να τα δουν. Για όσους δεν θέλουν, ας βλέπουν τα μούτρα του κάθε μελλοντικού σκουληκοφαγωμένου πολιτικάντη.

Τι είναι πολιτική;

Γελάω πικρά αλλά θα στο πω όσο πιο απλά μπορώ. Πολιτική είναι μια πόρνη που θεωρούν όλοι δεδομένη από την γέννησή τους αλλά αυτή θα ξεπουλά πάντα ολόκληρες γενιές διότι για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκε. Να σε βάλει σε τάξη, να σε ορίσει, να σε κάνει να την θεωρείς απόλυτο δείγμα πολιτισμού.

Πολιτισμός;

Η τραγικότερη εφεύρεση του ανθρώπου. Η απόδειξη ότι είναι ένα άχρηστο ζώο που πρέπει να επιβιώσει φτιάχνοντας έναν πλανήτη πάνω στον πλανήτη. Είναι ο λόγος που φθάσαν τα πράγματα στο σημείο που ζούμε. Καταδικάστηκε η Βία ως απολίτιστη για να μπορείς πολιτισμένα να ανέχεσαι τον άρρωστο εγκέφαλο του κάθε βιαστή των Ιδανικών σου.

Πώς καταδικάζεις τον Πολιτισμό όταν έχει στηρίξει ολόκληρη την ανθρωπότητα;

Ο Πολιτισμός που εννοείς σε τέσσερις λέξεις είναι γραμμένος: "Πόλεμος πάντων πατήρ εστί...".

Δεύτερη φορά που αναφέρεσαι στα Ιδανικά.

Είναι γιατί είναι στα μόνα που πιστεύω. Αυτά που σε ορίζουν Άνθρωπο χωρίς σε κάνουν να ξιπάζεσαι γι’ αυτό. Είναι αυτά που σε κάνουν να παλεύεις όπως ένα ζώο παλεύει για την διαιώνιση του είδους του.

Τι είναι Ιδανικό τελικά;

Αυτό που ποτέ δεν θα χαρείς όσο είσαι ζωντανός. Πρέπει να το πληρώσεις με την ανάσα σου για να μπορέσει να διαιωνιστεί. Αυτό το καθιστά και ως ύψιστο γι’ αυτό και τον ανήφορο, να το αγγίξεις τουλάχιστον, μόνο λίγοι έχουν τα πνευμόνια να τον ανεβούν.

Φοβάσαι τον θάνατο;

Αν δεν τον φοβόμουν δεν θα τον είχα σε εκτίμηση. Κι εγώ τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Τον θεωρώ αδελφό γιατί από την ώρα που είδα την πραγματική ζωή είναι πάντα δίπλα μου. Ο θάνατος μού δίδαξε την αξία του να είσαι για ακόμα λίγο ζωντανός.

Έχεις όνειρα;

Ναι, έχω μόνο ένα όνειρο: Να πεθάνω ως Άνθρωπος.

Μια τελευταία απορία έχω. Τι είναι πατρίδα;

Έχεις δει το φεγγάρι να «σκάει» στον Ερύμανθο; Αυτό είναι Πατρίδα.


Ο ελληνικός λαός τελικά έβγαλε την ετυμηγορία του ως προς το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης που συμφωνήθηκε τον Φεβρουάριο. Στις εκλογές της Κυριακής, σχεδόν το 70% των ψήφων στήριξε κόμματα που αντιτίθενται στη δίαιτα της λιτότητας που καθορίζει η συμφωνία.

Η στήριξη στα μεγάλα κόμματα -Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ- κατέρρευσε και για πρώτη φορά ένα νεοφασιστικό κόμμα μπήκε στη βουλή. Η ψήφος δείχνει το βάθος της οργής ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο που συνέβαλε στην κρίση. Τα κύρια κόμματα θεωρούνται πυλώνες ενός παρασιτικού συστήματος πολιτικής ευνοιοκρατίας και ρουσφετολογίας.

Με δεδομένη τη δυσκολία που υπάρχει για τον σχηματισμό οποιασδήποτε κυβέρνησης από τη νέα βουλή είναι πιθανό να διεξαχθούν νέες εκλογές. Ενώ όμως η κοινή γνώμη έχει πάρει φωτιά, δεν είναι καθόλου σαφές τι απάντηση θα δώσει η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Εγείρονται σημαντικά ερωτήματα για την ικανότητα της Ελλάδας να προχωρήσει με τους όρους του προγράμματος που συμφώνησε με την Ε.Ε. και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Για το ελληνικό κοινοβούλιο, η προθεσμία να επικυρωθούν οι μεταρρυθμίσεις του πακέτου έχει οριστεί για το τέλος του επόμενου μήνα.

Είναι σημαντικό να καταλάβει τώρα ο ελληνικός λαός τις επιλογές που έχει. Αν και είναι δημοκρατικό δικαίωμα των Ελλήνων να σκίσουν όποια συμφωνία έχει συναφθεί στο όνομά τους, θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις. Χωρίς την ανεκτικότητα των πιστωτών, μία τέτοια κίνηση θα θέσει τη χώρα σε χρεοκοπία και θα δημιουργήσει κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη.

Η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε μεγάλη μείωση του ελλείμματος. Την περίοδο 2010 και 2011 το έλλειμμα του προϋπολογισμού μειώθηκε κατά περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες μέσω αύξησης της φορολογίας και επώδυνων περικοπών στις δαπάνες. Το κόστος ήταν ιλιγγιώδες. Μέχρι το τέλος του 2012, το ΑΕΠ της Ελλάδας θα είναι κατά 20% χαμηλότερο από τα επίπεδα προ της κρίσης. Η ανεργία έχει εκτοξευθεί στο 21%.

Δε υπήρξε καμία εγγύηση ότι με το πακέτο διάσωσης που συμφωνήθηκε τον Φεβρουάριο -το δεύτερο μέσα σε διάστημα δύο ετών- θα λύνονταν τα προβλήματα της Ελλάδας. Πριν καν στεγνώσει το μελάνι στη συμφωνία, οι αναλυτές εκτιμούσαν ότι η χώρα θα χρειαστεί νέα στήριξη ύψους 50 δισ. ευρώ. Είναι, όμως, η μόνη συμφωνία στο τραπέζι και έτσι θα πρέπει να μείνει.

Τα προβλήματα της Ελλάδας προέρχονται από τις δικές της σπατάλες και από την άρνηση πολλών διαδοχικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν ένα στενόμυαλο σύστημα με ισχυρούς προνομιούχους εις βάρος της πλειονότητας του λαού. Με τις ενστάσεις των κυρίαρχων κομμάτων, οι ζωτικές μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν ποτέ. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, που παραιτήθηκε τον προηγούμενο χρόνο, κατά την πρώτη του συμμετοχή σε σύνοδο της Ε.Ε., χαρακτήρισε την πατρίδα του «διεφθαρμένη ως το κόκαλο».

Τα σχόλια αυτά μπορεί να σόκαραν τους Ευρωπαίους εταίρους του, αλλά ήταν σαφές ότι η νομιμότητα της ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη τέθηκε εξαρχής υπό αμφισβήτηση. Λίγο μετά την ένταξή της στο ευρώ, οι ισχυρισμοί της για ικανοποίηση των οικονομικών στόχων του Μάαστριχτ αμφισβητήθηκαν από τη λογιστική απογραφή. Το 2006, το ΑΕΠ της χώρας εκτινάχθηκε εν μια νυκτί κατά 25% συμπεριλαμβάνοντας στον υπολογισμό την πορνεία και το ξέπλυμα χρήματος. Παράλληλα, η Ελλάδα έχει παρελθόν στην κακοδιαχείριση των κοινοτικών επιδοτήσεων και στο μαγείρεμα των στοιχείων.

Η Ε.Ε. έχει κάνει όσα μπορούσε για να τη στηρίξει. Εάν δεν υπάρχει στην Αθήνα η πολιτική βούληση να γίνουν όσα χρειάζονται για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ, τότε είναι άσκοπο να συνεχιστεί η προσπάθεια. Η Ευρώπη θα πρέπει να προετοιμάζεται για μία έξοδο από την ευρωζώνη, που πλέον δεν θεωρείται μόνο εφικτή επιλογή, αλλά και πιθανή.

Αδιαμφισβήτητα θα υπάρξουν επιπτώσεις. Υπάρχουν όμως λόγοι να ελπίζουμε ότι ο αντίκτυπος θα είναι πιο περιορισμένος από ό,τι θα ήταν πριν από δύο χρόνια. Ο ιδιωτικός τομέας έχει μειώσει την έκθεσή του στην Ελλάδα. Οι διεθνείς τράπεζες υπέστησαν κούρεμα μεγαλύτερο του 50% στα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν. Η ευρωζώνη, παρά τα προβλήματά της, βρίσκεται τώρα σε καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει την έξοδο. Το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα υποστούν μεγάλες ζημίες. Το πλήγμα, αν και βαρύ, είναι διαχειρίσιμο.

Εάν υπάρξει νέα εκλογική αναμέτρηση, μπορεί να διαψευσθούν οι προβλέψεις και να σχηματιστεί μία κυβέρνηση αποφασισμένη να πράξει ό,τι χρειάζεται. Εάν όχι, η Ευρώπη θα πρέπει να προετοιμαστεί για το αναπόφευκτο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασφαλίσει ότι το τείχος προστασίας είναι αρκετά ισχυρό ώστε να προστατεύσει τα πιο αδύναμα μέλη της από τις αγορές, που μπορεί να θέσουν στο στόχαστρο τους πιο αδύναμους.

Πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες να προστατευτούν εκείνοι που εξακολουθούν να σέβονται τα προγράμματα εν μέσω καταιγίδας. Η Ελλάδα, όμως, θα πρέπει να αποφασίσει η ίδια για το μέλλον της.



Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να λέει όχι στη λιτότητα και στην καταρράκωση της χώρας, αλλά και τη στάση του δεύτερου σε δύναμη κόμματος (του οποίου το οικονομικό πρόγραμμα βέβαια χρειάζεται περαιτέρω βελτιώσεις-αναθεωρήσεις) οι δανειστές μας φαίνεται να επαναπροσδιορίζουν την σκληρή στάση τους.

Έτσι το ΔΝΤ μετά και τις εκλογές στη Γαλλία εμφανίζεται τώρα πιο ευέλικτο σε σχέση με το πώς και το πόσο γρήγορα θα πρέπει να μειωθούν τα ελλείμματα στις «υπερχρεωμένες» χώρες της Ευρώπης, όπως η Ελλάδα.

Το μικρόφωνο πήρε η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, αναγνωρίζοντας το αυτονόητο… ότι δηλαδή η δημοσιονομική πολιτική λιτότητας καθυστερεί την ανάπτυξη σε πολλές χώρες της Ευρώπης και οδηγεί τις οικονομίες τους σε περαιτέρω ύφεση.

Προέτρεψε δε, τις χώρες να προτιμήσουν την ανακοίνωση αναπτυξιακών μέτρων και μετά στόχων. Οι λύσεις για βιώσιμη ανάπτυξη, τόνισε, είναι είτε η αύξηση της παραγωγικότητας, είτε η μείωση μισθών και συντάξεων (κάτι που ακολουθεί μέχρι σήμερα η Ελλάδα), κάνοντας έτσι γνωστά τα περιθώρια ελιγμού που υφίστανται για κάθε χώρα, εφόσον προχωρήσει σε μέτρα πραγματικής ανάπτυξης.

Φόβο προκαλεί και στη Γερμανία η αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, που μέσω της εκλογικής του απόφασης έδειξε ότι δεν φοβάται τη μετωπική σύγκρουση με τους δανειστές. «Καλούμε τους αρμοδίους στην Ελλάδα να μεριμνήσουν γρήγορα για συνθήκες σταθερότητας, ώστε να μπορέσει να σχηματιστεί μια κυβέρνηση της σύνεσης», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γκίντο Βέστρεβέλε και παραδέχθηκε ότι το δημοσιονομικό σύμφωνο πρέπει να συμπληρωθεί με αναπτυξιακά μέτρα.

Οι Γερμανοί εντούτοις, όντας πιστοί στο σχέδιο «γερμανοποίησης» της Ευρώπης, συνεχίζουν να φωνασκούν, με μπροστάρηδες τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, ότι το δημοσιονομικό σύμφωνο δεν είναι υπό διαπραγμάτευση. Τα περιθώρια για το Βερολίνο, όμως στενεύουν, αφού την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς καθώς και ο Ευρωπαίος Επίτροπος Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών και Εσωτερικής Αγοράς, Μισέλ Μπαρνιέ, προωθούν το ενδεχόμενο επανεκτίμησης της «κατάστασης» της Ελλάδας και συνακόλουθης «ρύθμισης» και «προσαρμογής» των απαιτήσεων από την πλευρά των δανειστών.

Η πρώτη μάχη κερδίζεται για την Ελλάδα, μιας και ο ελληνικός λαός σήκωσε επιτέλους ανάστημα με το τελευταίο όπλο που του έχει απομείνει, την ψήφο του. Έστειλε μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και φαίνεται πως το έλαβαν. Ωστόσο ο αγώνας που δίνει αυτή τη στιγμή η χώρα εκ μέρους όλων των κατατρεγμένων ευρωπαϊκών λαών θα χει ακόμα πολλά επεισόδια και απαιτείται εγρήγορση, ψυχραιμία και ομοψυχία παρ’ όλες τις ακραίες φωνές που ενδέχεται να ακουστούν στην πορεία.

Το πολιτικό σκηνικό εντός συνόρων θα υποστεί κι άλλες ριζικές αλλαγές και όλοι ελπίζουμε η «πολιτική του χθες» όλων των αποχρώσεων να περάσει επιτέλους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ώστε να προωθηθεί μια νέα πολιτική προσαρμοσμένη στις ανάγκες των πολιτών, της χώρας αλλά και στις νέες συνθήκες του πολυκεντρικού κόσμου.

Pygmi


"Άσε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους, και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους του."
Mayer Amschel Rothschild, Τραπεζίτης
Η Τράπεζα της Ελλάδος, (η κεντρική τράπεζα της χώρας) ανήκει σε ιδιώτες από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Ειναι η μοναδική ανώνυμη εταιρία στην χώρα, η οποία δεν υποχρεούται στη δημοσίευση της μετοχικής της σύνθεσης, δηλαδή με απλά λόγια, οι Ελληνες πολίτες, δεν έχουμε το δικαίωμα να γνωρίζουμε από ποιον ελέγχεται η κεντρική τράπεζα της χώρας μας. Οι κακιές γλώσσες, λένε ότι μεγάλο πακέτο μετοχών ανήκει στον όμιλο Rothchild.

Στο άρθρο 2 του καταστατικού της, αναφέρονται οι αρμοδιότητες της Τράπεζας Ελλάδος. Aνάμεσα τους είναι και η άσκηση νομισματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι η Τράπεζα Ελλάδος ανήκε πάντα σε ιδιώτες σημαίνει προφανώς ότι την νομισματική πολιτική στη χώρα μας, την έλεγχαν πάντα ιδιώτες, ενώ με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η χώρα παραιτήθηκε επίσημα πλέον από το δικαίωμα άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής.

Η άσκηση νομισματικής πολιτικής είναι κυριαρχικό δικαίωμα που ασκεί ένας λαός στα όρια της επικράτειας του. Eίναι το εργαλείο με το οποίο η κυβέρνηση μιας χώρας μπορεί να ελέγξει όλες τις βασικές παραμέτρους της εθνικής της οικονομίας όπως ο πληθωρισμός, η ανεργία και το ισοζύγιο συναλλαγών και έχω την αίσθηση, ότι ελάχιστοι συμπολίτες μας αντιλαμβάνονται πόσο σημαντική είναι η παραίτηση μας από το δικαίωμα αυτό και γι αυτό το λόγο παραθέτω μερικά στοιχεία της οικονομικής επιστήμης που βρήκα στο site του τμήματος πληροφορικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που νομίζω ότι είναι γραμμένα σε κατανοητή γλώσσα:

Νομισματική Πολιτική

Η νομισματική πολιτική είναι μέρος της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας και σκοπεύει να επηρεάσει το επίπεδο της οικονομικής δραστηριότητας, μεταβάλλοντας την προσφορά χρήματος. Ορισμένοι από τους στόχους της νομισματικής πολιτικής είναι:

ο έλεγχος του πληθωρισμού,
η ισορροπία του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών,
η πραγματοποίηση υψηλού επιπέδου απασχόλησης και
η αύξηση του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.


Τα είδη νομισματικής πολιτικής είναι:

Επεκτατική Νομισματική Πολιτική

Όταν στην οικονομία υπάρχει ύφεση και ανεργία από ανεπαρκή συνολική ζήτηση για το προϊόν της οικονομίας η κεντρική τράπεζα μπορεί να αυξήσει την προσφορά χρήματοςώστε με δεδομένη τη ζήτηση για χρήμα, να μειωθεί η τιμή του χρήματος δηλαδή το επιτόκιο. Η μείωση του επιτοκίου θα έχει ως αποτέλεσμα την τόνωση της επενδυτικής δραστηριότητας καθώς και της ζήτησης για καταναλωτικά αγαθά και συνεπώς την τόνωση της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας, της παραγωγής, της απασχόλησης και του εισοδήματος.

Περιοριστική Νομισματική Πολιτική

Αν το πρόβλημα στην οικονομία είναι η υπερβολική ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες και ο πληθωρισμός, τότε η νομισματική πολιτική θα επιδιώξει να αυξήσει το επιτόκιο με περιορισμό της προσφοράς χρήματος, ώστε να αποθαρρυνθεί η λήψη επενδυτικών και καταναλωτικών δανείων για να περιοριστούν η συνολική ζήτηση και οι πληθωριστικές πιέσεις.

Μέσα άσκησης Νομισματικής Πολιτικής

Τα πιο βασικά μέσα για την άσκηση νομισματικής πολιτικής, από μέρους της Κεντρικής Τράπεζας, είναι τα ακόλουθα:

Μεταβολή του προεξοφλητικού επιτοκίου

Το επιτόκιο, με το οποίο οι εμπορικές τράπεζες μπορούν να δανειστούν χρήματα από την Κεντρική Τράπεζα για να αντεπεξέλθουν σε πρόσκαιρες δυσχέρειες, ονομάζεται προεξοφλητικό επιτόκιο. Ονομάζεται προεξοφλητικό γιατί συνήθως οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται χρήματα από την Κεντρική Τράπεζα προεξοφλώντας απαιτήσεις τους.

Όταν η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί να περιορίσει την προσφορά χρήματος, μπορεί να αυξήσει το προεξοφλητικό επιτόκιο, οπότε οι εμπορικές τράπεζες γίνονται λιγότερο πρόθυμες να καταφύγουν σ' αυτήν για δανεισμό και επιπλέον αναγκάζονται να αυξήσουν το επιτόκιο με το οποίο χορηγούν οι ίδιες δάνεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση της ποσότητας χρήματος που ζητείται για δανεισμό από το κοινό και με τον τρόπο αυτό μειώνεται η ποσότητα χρήματος που διοχετεύεται στην οικονομία. Ο αντίστροφος μηχανισμός λειτουργεί και στην περίπτωση που η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί να αυξήσει την προσφορά χρήματος.

Πολιτική ανοικτής αγοράς

Η πολιτική αυτή ασκείται μέσω της αγοράς και πώλησης κρατικών ομολόγων στο χρηματιστήριο από την Κεντρική Τράπεζα. Όταν η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί να αυξήσει την προσφορά χρήματος, αγοράζει κρατικές ομολογίες και διοχετεύει έτσι χρήμα στην αγορά το οποίο έχει πολλαπλασιαστικές επιδράσεις στην προσφορά χρήματος και αντίθετα.


Το βασικό πλεονέκτημα της πολιτικής αυτής είναι ότι μεταβάλλεται η προσφορά του χρήματος, χωρίς να γίνονται εμφανείς οι ενέργειες της Κεντρικής Τράπεζας και χωρίς να δημιουργούνται δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία.

Μεταβολή του ποσοστού των ρευστών διαθεσίμων των τραπεζών

Οι εμπορικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να διατηρούν ένα ποσοστό των καταθέσεών τους σε μορφή ρευστών περιουσιακών στοιχείων (μετρητά, έντοκα γραμμάτια του δημοσίου, ομολογίες κ.ά.) και το ποσοστό αυτό ονομάζεται ποσοστό ρευστών διαθεσίμων των τραπεζών.

Η Κεντρική Τράπεζα της χώρας μπορεί να μεταβάλλει την προσφορά χρήματος στην οικονομία με αυξομείωση του ποσοστού των υποχρεωτικών διαθεσίμων. Συγκεκριμένα η αύξηση του ποσοστού αυτού θα οδηγήσει σε μείωση των συνολικών πιστώσεων και κατά συνέπεια της προσφοράς χρήματος και αντιστρόφως.

Εκτός των παραπάνω β ασικών μέτρων υπάρχουν και άλλα δευτερεύοντα μέτρα τα οποία η κεντρική τράπεζα μπορεί να εφαρμόσει μεμονωμένα ή σε συνδυασμό μεταξύ τους.

Μεταβολή των υποχρεωτικών καταθέσεων

Οι εμπορικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να καταθέτουν άτοκα ή έντοκα στην Κεντρική Τράπεζα ένα ποσοστό από τις καταθέσεις των πελατών τους. Με τη μεταβολή του ποσοστού των υποχρεωτικών καταθέσεων η Κεντρική Τράπεζα επηρεάζει τις χορηγήσεις των εμπορικών τραπεζών.

Μεταβολή του δημόσιου χρέους

Όταν οι δαπάνες του δημόσιου τομέα ξεπερνούν τα έσοδά του και το δημόσιο δανειστεί από την κεντρική τράπεζα ποσό ίσο με το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, το δε δάνειο καλυφτεί με την έκδοση νέου χρήματος, αυξάνεται ισόποσα και η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί.

Καθορισμός ανώτατου ορίου χρηματοδοτήσεων

Η Κεντρική Τράπεζα μπορεί να επηρεάσει το μέγεθος της τραπεζικής χρηματοδότησης, καθορίζοντας ανώτατο ποσό ή ποσοστό ανόδου των χορηγήσεων των εμπορικών τραπεζών για κάθε περίοδο.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι όλα τα παραπάνω μέτρα είναι μέτρα ποσοτικού χαρακτήρα και επιδιώκουν να επηρεάσουν τη συνολική δαπάνη της οικονομίας. Πέρα από τους τα μέτρα αυτά υπάρχουν και μέτρα ποιοτικού χαρακτήρα που αποσκοπούν στην ενίσχυση ή την αποθάρρυνση της χρηματοδότησης συγκεκριμένων κλάδων ή κατηγοριών συναλλαγών. Σαν τέτοια μέτρα μπορούν να εκληφθούν:

Ο καθορισμός των προϋποθέσεων χορήγησης δανείων στεγαστικών, καταναλωτικής πίστης και πωλήσεων με δόσεις και

Ο καθορισμός ειδικών μειωμένων επιτοκίων για τις εξαγωγικές ή βιοτεχνικές επιχειρήσεις για να αποκτήσουν κεφάλαια κίνησης κ.ά.

Σήμερα λοιπόν αυτοί που ελέγχουν την Τράπεζα Ελλάδος αποφασίζουν για το πόσο χρήμα θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα, πόση ανεργία θα έχουμε και πόσο θα είναι το έλλειμμα μας. Αυτός ο κάποιος, με την ανοχή της πολιτικής ολιγαρχίας (με το αζημίωτο) ασκεί σήμερα στη χώρα μας "περιοριστική νομισματική πολιτική" με τέτοια ένταση, που η ζήτηση έχει πέσει στο ναδίρ με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η ανεργία να έχει εκτοξευθεί στα ύψη και το χρήμα να έχει γίνει σπάνιο είδος. Εμείς, μπορούμε να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια ποιος από τους ολιγάρχες θα εισπράτει το "αζημίωτο", αλλά τον διοικητή της τράπεζας Ελλάδος θα τον επιλέξει το τραπεζικό καρτέλ και θα τον διορίσει χωρίς να μας ρωτήσει. Ο διοικητής της τράπεζας Ελλάδος, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/MonetaryPolicyEurosystem/monetary.aspx), δηλαδή δικό τους παιδί και ένα τέτοιο δικό τους παιδί φτάσαμε να έχουμε σήμερα για πρωθυπουργό.

Το γεγονός επισης ότι οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται από την κεντρική τράπεζα (σήμερα από την ΕΚΤ) με "προεξοφλητικό επιτόκιο", σημαίνει ότι οι εμπορικές τράπεζες στις οποίες χρωστάτε τα δάνεια σας, προκειμένου να αποκτήσουν ρευστότητα. μεταβίβασαν "τις απαιτήσεις τους" που απορρέουν από το δάνειο σας στην ΕΚΤ, που σημαίνει ότι σήμερα δεν χρωστάτε στην πραγματικότητα στην τράπεζα από την οποία πήρατε το δάνειο, αλλά στην ΕΚΤ. Είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε αν το ίδιο ισχύει και για την Αγροτική Τράπεζα στην οποία είναι υποθηκευμένο μεγάλο μέρος της Ελληνικής καλλιεργήσιμης γης, αφού όλοι οι αγρότες χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλα τους στην Αγροτική.

Δεν ξέρω αν σας παρηγορεί το γεγονός ότι δεν είμαστε ο μόνος λαός που δεν του ανήκει η κεντρική του τράπεζα. (http://www.youtube.com/watch?v=YF2Hxk12SNw&feature=player_embedded) Οι κεντρικές τράπεζες σχεδόν όλων των χωρών είναι ιδιωτικές. Δεν ξέρω αν σας λέει κάτι αυτό, αλλά η κεντρική τράπεζα της Λιβύης ήταν δημόσια πριν την πτώση του Κανταφι και θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν αυτό θα αλλάξει.

Πιστεύω ότι η εθνική μας ανεξαρτησία ξεκινά με την εθνικοποίηση της Τράπεζας Ελλάδος και ότι η Ελλάδα, αποκλείεται να "ανήκει στους Ελληνες", αν δεν μας ανήκει πρώτα από όλα η κεντρική μας τράπεζα. Ομως τα συμφέροντα είναι τεράστια και ο ηγέτης που θα προσπαθήσει να εθνικοποιήσει την Τράπεζα της Ελλάδος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός όσον αφορά στο τι τρώει, με τι αεροπλάνο πετάει και που παρκάρει το αυτοκίνητο του, διότι θα τον χάσουμε νύχτα.

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ
Το πολιτικό αδιέξοδο στην Ελλάδα και ο κίνδυνος για παρατεταμένη αστάθεια αυξάνει τον αριθμό οικονομικών παραγόντων και αναλυτών που ισχυρίζονται ότι ολοένα και περισσότερο ενισχύεται η προοπτική για έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη.

Σε αρκετά δημοσιεύματα και αναφορές αμερικανικών ΜΜΕ προβάλλεται και σήμερα η θέση ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, με εκλογές τον Ιούνιο ως το πιθανότερο ενδεχόμενο.

Την ίδια στιγμή, υπογραμμίζεται ότι η Ευρώπη έχει ζήσει και παλαιότερα κρίσεις του ευρώ και αυτό μπορεί να συμβεί εκ νέου, όμως οι επιλογές επί του παρόντος είναι «λίγες», σημειώνεται χαρακτηριστικά σε δημοσίευμα της «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι μία επιλογή είναι η τρόικα να καταβάλει χρηματοδότηση προς την ελληνική κυβέρνηση μόνο και μόνο για να καλύψει τα λειτουργικά της κόστη, αναβάλλοντας την καταβολή του υπολοίπου ποσού έως ότου ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο. Μία άλλη επιλογή, όπως σημειώνεται από μερικούς, είναι να συμφωνήσουν οι πιστωτές σε επαναδιαπραγμάτευση των όρων του πακέτου δανειακής βοήθειας, πράγμα το οποίο θα δεχθεί και η νέα ελληνική κυβέρνηση.

Στις ανταποκρίσεις καταγράφονται οι τελευταίες εξελίξεις για τις αποτυχημένες διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού και επισημαίνεται ότι οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή για την Ελλάδα παρά η εφαρμογή του συμφωνηθέντος προγράμματος.

Σε άρθρο που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Λος Άντζελες Τάιμς» διατυπώνεται η άποψη ότι «οι ψηφοφόροι σε Γαλλία και Ελλάδα είναι πολύ εξυπνότεροι απ' ότι οι διαμορφωτές οικονομικής πολιτικής στις ΗΠΑ», προσθέτοντας ότι «οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δεν αντέδρασαν απλώς στα σκληρά μέτρα λιτότητας, αλλά και στο γεγονός ότι αυτά δεν αποδίδουν» και πως «η Ουάσιγκτον πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή στις επιπτώσεις της λιτότητας όσον αφορά τη χάραξη της δικής της δημοσιονομικής πολιτικής».

Σ' ένα άλλο σημείο, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι «ένα ακόμη μάθημα που πηγάζει από την αντίδραση της μεσαίας και της εργατικής τάξης σε Γαλλία και Ελλάδα είναι ότι αυτό που ενοχλεί ιδιαίτερα τους συγκεκριμένους ψηφοφόρους δεν είναι απλώς η λιτότητα, αλλά η άνιση εφαρμογή της σε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις».

Τέλος, σε κύριο άρθρο του πρακτορείου «Μπλούμπεργκ» γίνεται αναφορά στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα, που ανέδειξαν τα αντιμνημονιακά κόμματα, τονίζοντας ότι επαφίεται πλέον στη Γερμανία να αποφασίσει εάν θα χαλαρώσει τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται στη χώρα ή εάν θα αφήσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη. Μέσα στο μετεκλογικό περιβάλλον αβεβαιότητας που διαμορφώνεται στην Ελλάδα, όπως σημειώνεται, οι διεθνείς πιστωτές της χώρας θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να διακόψουν τη χρηματοδότησή της, οδηγώντας την στη χρεοκοπία και στην έξοδο από την Ευρωζώνη, μολονότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα αποτελούσε ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι με το μέλλον του κοινού νομίσματος, προκαλώντας πολιτικές αναταράξεις και απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρο το ευρωπαϊκό σχέδιο.

Μεταξύ άλλων, υποστηρίζεται ότι με τα σημερινά δεδομένα δύο είναι λύσεις που προδιαγράφονται, είτε η παροχή περισσότερου χρόνου στην Ελλάδα για την εξυγίανση των δημοσιονομικών της, είτε η συνέχιση της πολιτικής αυστηρής λιτότητας, υπό την απειλή εξόδου της χώρας από το ευρώ, όπου οι Έλληνες πολίτες θα κληθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Γράφει ο Μάνος Μ.

Ολοκληρωτισμός είναι όταν, χωρίς να σε ρωτήσουν, σε εξαθλιώνουν, σου επιβάλλουν 25 φόρους στο ακίνητο, και ή το χάνεις, ή δανείζεσαι και προσεύχεσαι να μην το χάσεις!

Ολοκληρωτισμός είναι όταν οι φασίστες με το δημοκρατικό προσωπείο, καθιστούν οικεία βουλήσει την χώρα σου προτεκτοράτο, φέρνουν ξένους επιτρόπους.

Ολοκληρωτισμός -φασισμός, είναι όταν μειοψηφίες έκλειναν το 2007 τις σχολές, για να μην ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια, επειδή θα έχαναν τα προνόμιά τους, μη θέλοντας, ή μη μπορώντας να αντέξουν τον ανταγωνισμό!

Ολοκληρωτισμός – φασισμός είναι όταν ( άκουσον – άκουσον), περιφρουρείται μια απεργία! Δηλαδή εμένα, που για τους χ- ψ λόγους δε θέλω να χάσω το μεροκάματό μου, γιατί μου απαγορεύεις να δουλέψω!

Ολοκληρωτισμός – φασισμός, είναι όταν παρεμβαίνει, ο χειρότερος εξουσιαστής που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα, προκειμένου να κλείσει ένας ιδιωτικός σταθμός, επειδή πράττει το λειτούργημα για το οποίο έχει ταχθεί, δηλαδή να υπερασπίζεται τον πολίτη

Ολοκληρωτισμός – φασισμός, είναι όταν δεν μπορείς να βρεις λόγω των πολιτικών σου πεποιθήσεων, ανεξαρτήτως προσόντων που διαθέτεις, αλλά να πρέπει να έχεις μπάρμπα από την Κορώνη, για να μπεις μέχρι και στον ιδιωτικό τομέα ( έστω και στις ελάχιστες περιπτώσεις που συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα)!

Ολοκληρωτικός – φασισμός είναι όταν η αστυνομία, αντί να προστατεύει τον πολίτη, τον κυνηγά επειδή αντιδρά εναντίον των σχεδίων εξαθλίωσής του!

Ολοκληρωτισμός – φασισμός είναι όταν επιβάλλουν στα παιδιά να μαθαίνουν περί συνωστισμού της Σμύρνης!

Tου Σταύρου Λυγερού

Οταν έχει καταρρεύσει το μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης της μεταπολιτευτικής περιόδου και το συναρτημένο ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο, ήταν αναπόφευκτο να καταρρεύσει και το κομματικό σύστημα που εξέφρασε και στηρίχθηκε από τα παραπάνω. Το εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφει μια ανατροπή, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Με άλλα λόγια, η πολιτική-εκλογική αποδόμηση των κομμάτων που έχουν προσχωρήσει στο στρατόπεδο του Μνημονίου είναι τεραστίων διαστάσεων, αλλά δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.

Ο θριαμβευτής της κάλπης είναι αναμφίβολα ο ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, ο τετραπλασιασμός του ποσοστού του δεν οφείλεται στην ελκτική δύναμη των θέσεών του, ούτε σε κάποια προεκλογικά μαγικά. Οι θέσεις του δεν έχουν αλλάξει ποιοτικά και τέτοια μαγικά δεν υπάρχουν. Οι ψηφοφόροι έχουν επίγνωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει ένα επεξεργασμένο ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τον επέλεξαν για να στείλουν και στις εγχώριες εξουσιαστικές ελίτ και στο ευρωιερατείο το μήνυμα ότι η ασκούμενη πολιτική καταστρέφει και την οικονομία και την κοινωνία. Είναι το μήνυμα που προσπάθησε πέρυσι να στείλει το κίνημα των «Αγανακτισμένων», αλλά βρήκε κλειστά αυτιά. Ουσιαστικά, η κραυγή της κάλπης είναι η ύστατη αντίδραση πριν τα απεγνωσμένα και καταστρεφόμενα μικρομεσαία στρώματα οδηγηθούν σε δυναμικές αντιδράσεις που μπορούν να πυροδοτήσουν μια τυφλή, βίαιη κοινωνική έκρηξη.

Το μείζον ερώτημα είναι εάν η νέα Βουλή είναι σε θέση να στηρίξει βιώσιμη κυβέρνηση. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι οριστική η κατανομή των εδρών, αλλά τα δύο κόμματα εξουσίας μάλλον δεν θα έχουν αθροιστικά την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκτός αυτού, ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι θα συμπράξει μόνο εάν συνεργασθούν κι άλλα κόμματα, εννοώντας τουλάχιστον τη ΔΗΜΑΡ.

Ο νέος συσχετισμός δυνάμεων που ανέδειξαν οι κάλπες εγγράφεται σ’ ένα ιδιότυπο πολιτικό πεδίο. Εκτός από την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή ευρύτερης Δεξιάς-Αριστεράς έχει προστεθεί και η νεοπαγής, αλλά ισχυρή διαχωριστική γραμμή που ορίζεται από τη στάση έναντι του Μνημονίου. Το φάσμα των αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι άνετη πλειοψηφία, αλλά δεν έχουν ούτε τις προϋποθέσεις ούτε και τη διάθεση να δώσουν εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της εξουσίας.

Με δεδομένα την άρνηση του ΚΚΕ να συμμετάσχει, την εξαίρεση της Χρυσής Αυγής, τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ και του Καμμένου ότι δεν συζητούν λύση εντός του Μνημονίου, οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Το πιθανότερο είναι ότι θα ασκηθούν ασφυκτικές πιέσεις στη ΔΗΜΑΡ (και σε όποιο ακόμα μικρό κόμμα περάσει το φράγμα του 3%) να συμπράξει στον σχηματισμό κυβέρνησης. Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν εάν το εγχείρημα θα επιτύχει ή θα ξαναστηθούν υποχρεωτικά κάλπες υπό το κράτος των απειλών για ακυβερνησία και χάος.
Tον χαβά τους τα «καρντάσια» και οι πράκτορές τους, όσο εδώ προσπαθούν να διαβάσουν την λαϊκή εντολή και-κάποιοι- να την χωνέψουν

Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα τεθεί θέμα Θράκης αφού το τουρκικό προξενείο μπορεί πλέον να εκλέξει άνετα 4 βουλευτές

Γράφει η Σοφία Τζάνη


Τα τουρκικά ΜΜΕ στηρίζουν τους μουσουλμάνους βουλευτές της ελληνικής Βουλής. Και βέβαια οι άνθρωποι δεν ξεχνούν να ευχαριστήσουν την… Τουρκία για την στήριξή της.

Συνεργείο του TRT παρακολούθησε κατά πόδας τους μουσουλμάνους υποψήφιους τόσο κατά την προεκλογική περίοδο, όσο και στις εκλογές στη Ροδόπη.

TRT: Εκλογή Τούρκων Βουλευτών
Με πηχαίους τίτλους στις ειδήσεις του τουρκικού καναλιού
«Μεγάλος κερδισμένος των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ
Τρεις Τούρκοι της Δυτικής Θράκης εισέρχονται στη βουλή»
«Η «Τουρκική» μειονότητα θα εκπροσωπηθεί με τρεις... «Τούρκους» βουλευτές στη βουλή»,
αναμετέδωσε το αποτέλεσμα των εκλογών από την Ελλάδα και ιδιαίτερα το νομό Ροδόπης το κρατικό κανάλι της Τουρκίας TRT.

Η γειτονική χώρα ήταν παρούσα και στις φετινές ελληνικές εθνικές εκλογές και μάλιστα παρακολούθησε εκ τους σύνεγγυς τις εξελίξεις μέσω απεσταλμένων δημοσιογράφων ανταποκριτών.
Στις ανταποκρίσεις της αναφέρει,
«Καθίζηση του δικομματικού συστήματος ήταν το αποτέλεσμα των κρισιμότερων εκλογών της μεταπολιτευτικής περιόδου στην Ελλάδα. Η οργή του λαού κατά των μέτρων λιτότητας βρήκε αντίκτυπο στις κάλπες. Επειδή κανένα από τα κόμματα δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στη βουλή στον ορίζοντα υπάρχει ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνασπισμού.
Κερδισμένοι των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ακροδεξιό κόμμα Χρυσή Αυγή που θα εκπροσωπηθεί με 21 βουλευτές στο κοινοβούλιο.
Κάτω από το εκλογικό όριο του 3% ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, οι Οικολόγοι Πράσινοι και η Δημοκρατική Συμμαχία.
Ευχάριστα ήταν τα αποτελέσματα για τους Τούρκους στη Δ Θράκη. Η «Τουρκική» Μειονότητα της Δ Θράκης θα εκπροσωπηθεί στη βουλή και κατά τη νέα βουλευτική περίοδο μάλιστα με 3 βουλευτές αυτή τη φορά.
Σίγουρη η εκλογή του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Ξάνθης, Hüseyin Zeybek, του υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ στο νομό Ροδόπης, Ahmet Hacıosman, καθώς και του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ, Ayhan Karayusuf».
Το παραπάνω απόσπασμα αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του TRT και μάλιστα μεταφρασμένο στα ελληνικά, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν να διαβάσουν πως αναμεταδίδονται από την Τουρκία ειδήσεις σχετικές με τη χώρα μας.[…] Τρεις (3) βουλευτές θα εκπροσωπούν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, στη νέα Βουλή, σε σχέση με τους 2 της προηγούμενης.

Συγκεκριμένα στο νομό Ξάνθης με... τον κ. Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (ΣΥΡΙΖΑ) και στο νομό Ροδόπης με τους κ.κ Αϊχάν Καραγιουσούφ (ΣΥΡΙΖΑ) και Αχμέτ Χατζηοσμάν (ΠΑΣΟΚ) που επανεκλέγεται.
Να σημειωθεί πως στους 2 νομούς, Ξάνθης και Ροδόπης, με έντονη την παρουσία της μειονότητας, από τις εκλογές της Κυριακής, υπάρχει «ισοπαλία» χριστιανών και μουσουλμάνων, με τους τελευταίους να μην κρύβουν τα «τουρκόφρονα» αισθηματά τους.
Εξάλλου και οι ίδιοι δεν αρνούνται τις επαφές και τις σχέσεις τους, τόσο με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής όσο και με τους ψευτομουφτήδες.

Να σημειωθεί επίσης, πως η δύναμη των ψήφων του προξενείου αυξάνεται συνεχώς, σε κάθε εκλογική περίοδο, και διαπιστώνουμε πλέον πως στην επόμενη Βουλή θα έχουν την δυνατότητα να βάλουν 4 βουλευτές (που δηλώνουν τούρκοι) και θα ανατρέψουν την εικόνα της Ελληνικότητας των νομών Ξάνθης και Ροδόπης, αφού θα εμφανιστούν 4 τουρκόφρονες έναντι δύο χριστιανών...! Ο καθένας μπορεί, φυσικά, να βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο για την Θράκη, την τουρκική προπαγάνδα, τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας και ιδιαίτερα για την φαρέτρα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που έχει στοχεύσει την Θράκη (λόγω της παντελούς Ελληνικής κρατικής εγκατέλειψης) τις τελευταίες δεκαετίες...

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ροδόπης κ. Χατζηοσμάν, που ευχαρίστησε δημόσια τους «Τούρκους ομογενείς», όπως αποκάλεσε τα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας.
«Εκφράζω τα ατελείωτα ευχαριστώ μου στους Τούρκους ομογενείς μου που μου έδωσαν πάλι το δικαίωμα να εκπροσωπώ την μειονότητα μας. Το επόμενο διάστημα θα είναι δύσκολο. Οι εκλογές αυτές είθε να βγουν επωφελείς για την μειονότητα μας και την χώρα μας»
δήλωσε προκλητικά ο βουλευτής Ροδόπης.

Υ.Γ.: Aπό την μια τουρκόφρονες, Ρεπούση, Κανέλλη και από την άλλη Μιχαλολιάκος! Όλοι θα βλέπουν τις συνεδριάσεις. Όχι μόνο στην Ελλάδα και στην Τουρκία!!!

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου ταρακούνησε συθέμελα τα οικοδομήματα των ελληνικών κομμάτων όμως για διαφορετικούς το καθένα. Για την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι η μοίρα τους είναι κοινή… Και τα δύο καταποντίστηκαν.

Για το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται να γράψουμε πολλά πράγματα. Αν νομίζουν όμως κάποιοι ότι φταίει το Μνημόνιο ή μόνον αυτό πλανώνται πλάνην οικτράν! Πριν από το Μνημόνιο υπήρξε η αλαζονεία, η καθεστωτική αντίληψη, η ΔΙΑΦΘΟΡΑ, η διάλυση των πάντων, από την δημόσια διοίκηση μέχρι την οικογένεια, της παιδείας, των σωμάτων ασφαλείας και πάει λέγοντας… Και όλα αυτά για ένα και μοναδικό λόγο. Για να επανεκλέγεται στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και για να κυβερνούν την χώρα οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι εδώ και σαράντα χρόνια… Άραγε για ποιο λόγο; Μήπως να ρωτήσουμε τον Άκη να μας τον εξηγήσει;

Για την Νέα Δημοκρατία τι να γράψει κανείς; Τα τελευταία χρόνια ήταν όχι απλά κατώτερη των περιστάσεων είτε για να διοικήσει την χώρα είτε για να κάνει σωστή αντιπολίτευση που στην πραγματικότητα είναι για να την λυπάται κανείς ως κόμμα. Μόνο οίκτο προκαλεί και μόνο το άκουσμα της, βλέποντας το πώς μπορεί να καταντήσει ένα ιστορικό κόμμα. Την μεγίστη ευθύνη για την κατάντια αυτή φέρουν οι δύο τελευταίοι αρχηγοί της, ήτοι οι κύριοι Κ. Καραμανλής και Αν. Σαμαράς. Ο κύριος Καραμανλής για τα όσα έκανε ή δεν έκανε, αρχίζοντας από το ότι έγινε συνδαιτυμόνας των «νταβατζήδων» από φανατικός πολέμιος τους, το ότι δεν βρήκε κανένα σκάνδαλο του ΠΑΣΟΚ, καμία κλεψιά μέχρι την πολιτική του ανοίγματος προς την Ρωσία όταν δεν είχε τα κότσια για μια τέτοια πολιτική, την «κούραση» του… Για δε τον κύριο Σαμαρά, τι να πει κανείς; Ότι δεν ξέρουμε αν έχουμε να κάνουμε με την ΝΔ ή την ΠΟΛΑΝ; Και μόνον το ότι έκανε να φαίνεται ο πρώην αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας γίγαντας μπροστά του, του αξίζει η τύχη που πρόκειται να έχει… Δηλαδή να έρθει ο επόμενος…

Και τώρα ερχόμαστε στο σήμερα… Μέγας νικητής των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κύριος Τσίπρας… Από χθες έχουμε αρχίσει να βλέπουμε δείγμα γραφής τόσο του ιδίου όσο και των στελεχών του και δεν μπορούμε να πούμε ότι μας ικανοποιεί… Από αλαζονεία, από έπαρση, από υπερφίαλες δηλώσεις και ενέργειες έχουμε χορτάσει όλα αυτά τα χρόνια. Σε λίγο θα εμφανιστεί ο κύριος Τσίπρας και ως «τραπεζιτοφάγος», «Μερκελοφάγος» κλπ. Έτσι λίγο πολύ ακούμε πράγματα που το λιγότερο είναι καταστροφικά. Έχει μεγάλη διαφορά όταν είσαι στην εξουσία ή ένα βήμα πριν από την εξουσία να λες κάτι και να μην το κάνεις, από το να μην λες και να το κάνεις!!! Τα λάθη και οι «παρερμηνείες» δηλώσεων δεν είναι ενθαρρυντικά δείγματα γραφής. Άσε που όταν τα βάζεις με το κατεστημένο, το οποίο μέχρι χθες έλεγχε τα πάντα και το παραμικρό λάθος θα το χρησιμοποιήσουν για να συντρίψουν οποιαδήποτε διαφορετική φωνή. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εκλογές αλλά αυτό είναι παμμέγιστο λάθος. Επειδή οι επόμενες εκλογές δεν θα είναι οι ίδιες με τις προηγούμενες και θα εξηγήσουμε το γιατί.

Πρώτον γιατί όλα τα κόμματα είναι πλέον «υποψιασμένα», δηλαδή τι υποψιασμένα έχουν κάνει παγωμένο ντους στην Σιβηρία… Δεύτερον εκτός Βουλής έχει μείνει ένα 16 % από μικρά κόμματα. Επομένως τα κόμματα αυτά ή θα ενωθούν όπως βλέπουμε ότι πάει να γίνει ή ο κόσμος τους θα μετακινηθεί σε παραπλήσια κόμματα. Μην ξεχνά κανείς ότι στις προηγούμενες εκλογές το 16% αυτό ήταν της τάξεως του 2-3%!!! Μετά η Χρυσή Αυγή με τις επιτυχίες που είχε του τύπου «εγέρθητο» δεν ξέρουμε τι ποσοστό θα πάρει στις επόμενες εκλογές. Και φυσικά σε ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία μπορεί να δούμε κινήσεις εκπλήξεις προκειμένου να διασωθούν και να μην επαναληφθεί ο καταποντισμός τους.

Βέβαια καλά όλα αυτά με τα κόμματα και για να είμαστε ειλικρινείς λίγο μας ενδιαφέρει η τύχη οποιουδήποτε κόμματος. Με την Ελλάδα και τους Έλληνες τι γίνεται; Γιατί από το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ταρακουνήθηκε μόνον το εγχώριο κατεστημένο αλλά και κάποιοι στο εξωτερικό. Όχι γιατί φοβούνται το μέγεθος της χώρας μας αλλά γιατί το παράδειγμα μας μπορεί να το ακολουθήσουν και άλλοι… Βλέπε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, κλπ…. Άρα το μόνο που μπορούν να κάνουν, και παράλληλα να είναι και προσγειωμένα στην πραγματικότητα, είναι τα κόμματα να εκμεταλλευτούν την κατάσταση αυτή προς όφελος του Ελληνικού λαού. Είτε μέσω της ανάπτυξης που αρχίζουν πλέον να την βλέπουν όλοι στην Ευρώπη ως προϋπόθεση για να βγούμε από το αδιέξοδο είτε και μέσω του ελέγχου στο εσωτερικό της χώρας για το που έχουν πάει όλα αυτά τα χρήματα και τι έχουν γίνει. Πως έχουν αξιοποιηθεί πχ από τις τράπεζες.

Αλλά αυτό που δεν έχουμε ακούσει από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τι σκοπεύει να κάνει με την διαφθορά; Με την διάλυση του κράτους; Με την ύπαρξη ενός κράτους απαρχαιωμένου, πελατειακού που ως σκοπό έχει τον ατομικό πλουτισμό και τις παρανομίες; Με την πολυνομία; Γιατί ναι μεν καταγγέλλουμε όλοι το βάρβαρο μνημόνιο και τις απάνθρωπες προβλέψεις του για μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κλπ αλλά τι γίνεται με τα υπόλοιπα; Με το παταχθεί η φοροδιαφυγή; Με το εκσυγχρονιστεί το δημόσιο; Με το να μην δίνονται μαϊμού επιδόματα, συντάξεις και όλα αυτά που έχουμε δει το τελευταίο διάστημα; Με το να πληρώνουν όλοι τους φόρους τους; Ωραίοι οι λεονταρισμοί, για το εσωτερικό της χώρας, αλλά για αυτά που αναφέραμε δεν έχουμε ακούσει τίποτα… Και φυσικά χωρίς εξωτερική «βοήθεια» εμείς δυστυχώς είμαστε ανίκανοι να αλλάξουμε το κράτος… Σκληρό αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα!

Επομένως εξ αιτίας των εκλογών της 6ης Μαΐου η συγκυρία είναι ιδανική για να προχωρήσει η Ελλάδα μπροστά. Για να ελαφρυνθεί το βάρος από τις πλάτες των Ελλήνων. Των Ελλήνων εκείνων που αδίκως πληρώνουν το μάρμαρο… Για να έχουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, και όχι ένα πασοκτζήδικων-νεοδημοκρατικών προδιαγραφών, προς όφελος όλων των Ελλήνων… Για να δούμε όμως, πήραν ΟΛΑ τα κόμματα το μήνυμα ή απλά και για άλλη μία φορά το ερμηνεύουν κατά πως τα βολεύει; Θα το μάθουμε συντόμως….



Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Μια ακόμη αναγκαία και μη εξαιρετέα παρέμβαση που αφορά κάτι το οποίο δεν συμβαίνει συχνά στις διεθνείς σχέσεις: Οι αντιπρόσωποι μιας ελεύθερης κοινωνίας συνομολόγησαν ένα μνημόνιο που βασικά ακυρώνει την εθνική ανεξαρτησία και πάγιες δημοκρατικές αρχές. Απλή ανάγνωση του «εφαρμοστικού νόμου» το καθιστά ολοφάνερο. Πριν και μετά τον εφαρμοστικό νόμο ακούσαμε πολλά ψέματα, απειλές, εκβιασμούς, προπαγάνδες, απλουστεύσεις και σκόπιμες ηχηρές αποσιωπήσεις.

Στο επίκεντρο βρισκόταν η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, οι διαπραγματευτικές δυνατότητές μας και οι δήθεν κίνδυνοι να εκδιωχθούμε κακήν κακώς. Επειδή επί τάπητος τίθενται ζητήματα εθνικής επιβίωσης απαιτείται να τονιστούν πασίδηλα ζητήματα που υποδηλώνουν μια κραυγαλέα πολιτική ανημποριά των πάλαι ποτέ πολιτικών ελεφάντων. Αυτών των μορφικά πανομοιότυπων ελεφάντων οι οποίοι σε πρώτη φάση μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τρύπιο Τιτανικό, σε δεύτερη συμμάχησαν με διεθνικούς χρηματοοικονομικούς δρώντες και τεχνοκράτες, σε τρίτη υπέγραψαν θανατηφόρα μνημόνια ύφεσης, δανεισμού, τοκογλυφίας και στο τέλος κατάφεραν κατά της Ελληνικής κοινωνίας ένα θανατηφόρο κτύπημα με το να υπογράψουν το δεύτερο μνημόνιο. Οι πολιτικές μεταστροφές και η τελική σύμπραξη της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέδειξε την ηγετική εμβέλεια συμπαθών, κατά τα άλλα, προσώπων.

Εδώ λοιπόν θα σταθούμε σε ένα κεντρικό ζήτημα: Τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης στην ΕΕ, οι οποίες τους μήνες και τα χρόνια που έρχονται είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα. Δεν θα εξαντλήσουμε αυτό το θέμα για το οποίο υπάρχουν, εξάλλου, χιλιάδες δημοσιευμένες σελίδες δικές μου και άλλων. Αναλύσεις που αφορούν τη δομή, τις λειτουργίες, τα ελλείμματα και τις αστάθειες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικά σημεία, όμως, ιδωμένα υπό το πρίσμα της Ελληνικής κρίσης, ίσως φωτίσουν καλύτερα τον συντρέχοντα διάλογο για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και τις απειλές εκδίωξής της ακόμη και από την ΕΕ.

Κατά πρώτον, κανείς μπορεί εύκολα να αναζητήσει αναρίθμητες έντρομες δηλώσεις ευρωπαίων πολιτικών και τεχνοκρατών όταν εξηγούσαν πως αν η Ελλάδα αφεθεί να πτωχεύσει θα κατέρρεε το ευρώ και η ΕΕ. Αυτό ήταν και συνεχίζει να είναι, θεμιτά και νομιμοποιημένα, το ισχυρότερο διαπραγματευτικό μας χαρτί. Πως όμως να λειτουργήσουμε με διαπραγματευτικό ορθολογισμό όταν επί δεκαετίες πολιτικοστοχαστικά οι Έλληνες διαποτίζονταν με αβάστακτα λανθασμένες αναλύσεις για την φυσιογνωμία της ΕΕ.

Αναρίθμητες αναλύσεις αναδείκνυαν κραυγαλέα άγνοια της φυσιογνωμίας της ΕΕ, αναπαρήγαγαν ιδεολογήματα, αναμασούσαν νομικίστικες θέσεις και ανυπόστατα θεωρήματα και αποκάλυπταν απύθμενη άγνοια των δομών και των λειτουργιών της ΕΕ. Αυτές οι αναλύσεις εισέρευσαν και επηρέασαν αρνητικά την πολιτική σκέψη και τις πολιτικές αποφάσεις.

Ούτε λίγο ούτε πολύ αναρίθμητοι περιέγραφαν την ύπαρξη μιας ΕΕ που ήταν μια κοσμοπολίτικη και χαρούμενη παιδική χαρά. Άλλες αναλύσεις που συχνά και αντιφατικά εκπορεύονταν από τις ίδιες πέννες απειλούσαν με εκδίωξή μας ή αυστηρή τιμωρία μας αν δεν υπακούαμε τα τεχνοκρατικά κελεύσματα. Νεφελωδώς και αβάσιμα επικαλούνταν κάποιον υπερεθνικό μπαμπούλα έτοιμο να τιμωρήσει τους απείθαρχους και άτακτους Έλληνες.

Οι τεχνοκράτες στην ΕΕ, όντως, έχουν δύναμη. Πλην και τα νήπια ξέρουν ότι αυτό είναι και το πρόβλημα που τα μέλη με τον έναν ή άλλο τρόπο διαρκώς προσπαθούν να αντιμετωπίσουν. Σε αυτό εξάλλου συνίσταται το δημοκρατικό έλλειμμα. Σε αυτό το πεδίο ένα μικρό κράτος-μέλος καταμαρτυρούμενα διαθέτει πρόσφορο έδαφος άσκησης πολιτικής. Εάν κανείς έχει στοιχειώδη γνώση των δομών και λειτουργιών της ΕΕ, εάν συγκροτεί ορθολογικές πολιτικές και οικονομικές προτάσεις σε όλα τα επίπεδα διαπραγματεύσεων και εάν απορρίπτει τις καταχρηστικές τεχνοκρατικές στάσεις μπορεί να κερδίζει μάχες και τα συμφέροντά του να εκπληρώνονται.

Αυτό καταμαρτυρεί η κοινοτική πρακτική πολλών δεκαετιών. Το κοινοτικό πολιτικό πεδίο είναι τεράστιο, πολλών ιεραρχημένων στρωμάτων και επιπέδων και πολλών αποφάσεων που άλλοτε είναι ρευστές και υπό διαμόρφωση και άλλοτε μόλις στα σπάργανά τους και εκκολαπτόμενες.

Αντί λοιπόν υποτακτικά οι αντιπρόσωποι ενός κράτους να υπογράφουν ό,τι τους δώσουν οι τεχνοκράτες ή τουλάχιστον πριν το κάνουν επιβάλλεται να εξαντλούν όλα τα διαπραγματευτικά τους όπλα σε πολιτικό επίπεδο. Αν και προσωπικά παγερά αδιάφορος με αυτό που ονομάζεται κομματική ζωή, μπορώ εν τούτοις να πω μετά βεβαιότητας ότι πριν τη συγκυβέρνηση του δευτέρου μνημονίου ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος πρόδιδε γνώσεις επιπέδου πρωτοετούς φοιτητή πανεπιστημιακού τμήματος ευρωπαϊκών σπουδών. Το ίδιο ισχύει όταν η μείζονα αντιπολίτευση συμπορεύτηκε υπογράφοντας το δεύτερο μνημόνιο. Είναι φανερό σε ποιούς απευθυνόταν το «διάγγελμα του δεκαεξάχρονου» όταν σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια επιχειρήθηκε να πείσει ότι υπάρχει μεγάλο περιθώριο διαπραγματεύσεων. Μεγάλο πεδίο πολιτικής δράσης που έπρεπε να εξαντληθεί πριν η αντιπολίτευση υποκύψει στις πολιτικές ύφεσης που η ίδια στηλίτευε.

Η λογική της τότε συγκυρίας καλούσε για εκλογές άμεσα και αμέσως μετά ο νέος πρωθυπουργός να σήκωνε τη σημαία του ευρωπαϊκού πολιτικοοικονομικού ορθολογισμού. Τη σημαία της ευρωπαϊκής διακρατικής δημοκρατίας, της ορθολογικής οικονομικής διακυβέρνησης και της αντιμετώπισης των διεθνικών χρηματοοικονομικών θηρίων.

Για να γίνει αυτό όμως, απαιτούσε συγκρότηση πολιτικής στρατηγικής και αξιόπιστο ευρωπαϊκό πολιτικοστοχαστικό λόγο. Αν μια πολιτική ηγεσία δεν διαθέτει τέτοιο λόγο, είναι κατιτί που δεν κρύβεται. Την αλήθεια λέμε αν υποστηρίξουμε πως ο δικομματισμός που κυβερνούσε τις δύο τελευταίες δεκαετίες στερείτο ενός τέτοιου λόγου.

Μετά την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου όλοι μαζί ως χορωδία προπαγανδιστών επιδόθηκαν στην πολιτική τρομοκρατία και κινδυνολογία περί μη πληρωμής «μισθών και συντάξεων». Ως και το Ελληνικό κράτος να μην υπήρχε, ως και οι Έλληνες να μην συνέχιζαν να δουλεύουν και να παράγουν, ως και το κράτος να μην είχε έσοδα και ως και να ήταν τόσο εύκολο ένα μέλος της ΕΕ να αφεθεί να καταρρεύσει.

Επιδεικνύοντας ολιγωρία έσπευσαν να υπογράψουν ό,τι τους επέβαλλαν οι τεχνοκράτες. Δεν αξίωσαν μια αναζήτηση των αιτίων σε πανευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και δεν αξίωσαν άμεση απαλλαγή από επαχθή και καταχρηστικά χρέη που δημιουργήθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια. Ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο της απάθειας, της υποταγής και της υποτέλειας. Ουσιαστικά, καμιά διαπραγμάτευση.

Οι μεταστροφές πολλών ικανών ανθρώπων στον περίγυρο αυτού του συστήματος κατέδειξε ότι από τους ανθρώπους κανείς μπορεί να περιμένει οτιδήποτε. Δεν το λέω αφοριστικά. «Ανθρώπινα όλα αυτά», θα έλεγε ο Κονδύλης. Αναμενόμενα, θα έλεγα εγώ, όταν η πολιτική έχει ροκανιστεί: Όταν πολιτικοστοχαστικά αποδυναμωθήκαμε, όταν κυριάρχησαν αναρριχητικές νοοτροπίες, όταν οι πελατειακές δομές οργίασαν και όταν η πολιτική μετατράπηκε σε ένα καλάθι σάπιων μήλων μέσα στο οποίο όσα νέα μήλα έμπαιναν σάπιζαν.

Παρενθετικά μια μόνο λέξη για το ζήτημα της κοινωνικής συνοχής. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων τον περασμένο Ιανουάριο και Φεβρουάριο θα δεχόταν βασικά οποιοδήποτε μέτρο θα διασφάλιζε τη δημοκρατία τους, την εθνική τους ανεξαρτησία και την πολιτική τους ελευθερία. Μέτρα που θα συνοδεύονταν όπως είναι φυσικό από διασφάλιση του ελάχιστου της διαβίωσης των πολιτών, εγγυήσεις πως κανείς δεν θα ενοχλήσει τις χειμαζόμενες επιχειρήσεις και πως κανείς δεν θα θίξει τα ελληνικά νοικοκυριά. Όλοι αυτοί πριν τα λάθη των πολιτικών του δικομματισμού, ζούσαν φυσιολογικά, δούλευαν, παρήγαγαν, επένδυαν και ήλπιζαν σε ένα καλύτερο μέλλον. Ένας κοινωνικοπολιτικά αξιόπιστος λόγος, λοιπόν, λογικό είναι ότι θα είχε μεγάλη απήχηση. Το αντίθετο συνέβηκε: Γεννήθηκε ένα νέο πολιτικό σπορ, η κινδυνολογία και η πολιτική τρομοκρατία. Στρατιές κινδυνολόγων δικαιολογούσαν την έντρομη υποταγή στους ανεξέλεγκτους τεχνοκράτες.

Για να επανέλθουμε στην ΕΕ, η πολιτική συμπεριφορά όλων των παρατάξεων εξουσίας μετά το 2009 καταμαρτύρησε την πολιτική και στοχαστική ανημποριά της συντριπτικής πλειονότητας του πολιτικού της προσωπικού. Ακόμη και από άτομα που δεν θα το ανέμενε κανείς, καθότι, τυπολογικά μιλώντας έπρεπε να διαθέτουν στοιχειώδη τουλάχιστον γνώση.

Έπρεπε να γνωρίζουν ότι η δομή, η φυσιογνωμία, οι πολιτικές λειτουργίες και οι θεσμικές δομές επιτρέπουν σε ένα μικρό κράτος-μέλος της ΕΕ να επιτύχει το μέγιστο των σκοπών του. Βασικά, σε κανέναν άλλο διεθνή πολιτικό χώρο δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια κατάσταση όπου για έναν αριθμό σημαντικών λόγων τα λιγότερο ισχυρά κράτη έχουν πολλές ευκαιρίες να λειτουργούν ισότιμα με τα μεγαλύτερα.

Ανά πάσα στιγμή τους προσφέρεται η δυνατότητα να αναπτύξουν πολιτική και διπλωματική δραστηριότητα τα όρια της οποίας είναι μόνο ο ουρανός. Το πεδίο πολιτικής δράσης είναι απέραντο: Χιλιάδες θεσμοί, συζητήσεις, αποφάσεις, συμπλεκόμενες πολιτικοστρατηγικές σκοπιμότητες, ρευστές εισροές εθνικών συμφερόντων και εθνικών θέσεων που συναρτώνται με την εσωτερική πολιτική κάθε κράτους-μέλους και αναρίθμητες ομάδες πίεσης (Για μια συναφή ανάλυση συναρτημένη με το «Γερμανικό Ζήτημα» και αναρτημένη στο διαδίκτυο).

Στο πεδίο της ΕΕ οι δυνατότητες πολιτικής δράσης για να εξυπηρετηθούν τα εθνικά συμφέροντα ενός κράτους είναι πρακτικά ανεξάντλητες. Δεν είναι ένας χώρος αλτρουισμού και χαριτολογιών. Είναι ένας χώρος σκληρών διαπραγματεύσεων. Αν συμμετέχεις είτε εισέρχεσαι μέσα σε αυτή την αρένα ή απέχεις και χάνεις.

Μόνο ανήμποροι πολιτικοί ηγέτες κρατών-μελών σπεύδουν απνευστί να υποκύψουν σε εντολοδόχους γραφειοκρατικές λογικές προσερχόμενοι στη συνέχεια στη χώρα τους ως πολιτικοί τρομοκράτες επιβολής ανορθολογικών οικονομικών αποφάσεων. Από εντολείς των τεχνοκρατών γίνονται έτσι εντολοδόχοι των τεχνοκρατών ή πιο δραστήριων κρατών που επιβάλλουν τα συμφέροντά τους.

Μια εύλογη θέση είναι ότι ποτέ και κανείς δεν μπορεί να επιβάλει σε ένα κράτος μιας επαχθή πολιτική ή οικονομική απόφαση, αν οι αντιπρόσωποί του λειτουργούν αποτελεσματικά στην ΕΕ. Αυτό όμως απαιτεί γνώση της ευρωπαϊκής πολιτικής, θάρρος, ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών και ικανότητα ανάληψης λελογισμένου πολιτικού ρίσκου. Για έναν ακόμη λόγο, το σύστημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι θετικά ευάλωτο στην πολιτική βούληση των μελών του. Ουσιαστικά, όσο αυτό συμβαίνει τόσο περισσότερο αναδεικνύεται ο θετικός ρόλος της ΕΕ στη ζωή των Ευρωπαίων και όσο αυτό δεν συμβαίνει αναδεικνύεται το αντίστροφο.

Όταν ένα κράτος-μέλος εμφανίζεται με σημαία τα εθνικά του συμφέροντα, με συγκροτημένη ευρωπαϊκή στρατηγική πειθούς και με ορθολογιστικές πολιτικές και οικονομικές θέσεις δύσκολα μπορούν να απορριφθούν οι προτάσεις του. Στη χειρότερη περίπτωση δεν θα συνυπολογιστούν πλήρως αλλά δεν θα αγνοηθούν τα ζωτικά συμφέροντα. Η αντίθετη στάση είναι πάντα καταστροφική: Οι τεχνοκράτες παίρνουν το πάνω χέρι, οι ηγεμονικές στάσεις κυριαρχούν, οι διεθνικοί δρώντες οργιάζουν και το παραπαίων κράτος συμβάλλει στη διολίσθηση της ίδιας της ευρωπαϊκής πολιτικής σε ανορθολογικούς προσανατολισμούς.

Υπάρχουν ακόμη αισθητικά και ψυχολογικά κριτήρια και παράγοντες που μια διπλωματία ποτέ δεν παραμελεί. Είτε αυτό οφείλεται σε ρητορεία είτε επειδή πολλοί το πιστεύουν, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια να μην ακουστεί θετικά μια ορθολογιστική θέση των αντιπροσώπων ενός κράτους. Αυτό ισχύει όλως ιδιαιτέρως όταν πασίδηλα υπονομεύεται οτιδήποτε λέγεται –ενίοτε ρητορικά και υποκριτικά, δεν αντιλέγω, πλην αυτό μετράει πολιτικά, αν κανείς το εκμεταλλευτεί– και πράττεται στην Ευρώπη μετά το 1945. Αν κανείς το γνωρίζει –και εάν είναι «ηγέτης» φροντίζει να διαθέτει ικανούς συμβούλους για να τον ενημερώνουν–, μπορεί να το υπενθυμίζει με σκληρό τρόπο σε όσους εκτρέπονται. Στη φαρέτρα μας διαθέτουμε χιλιάδες τέτοιες δηλώσεις, θέσεις και αποφάσεις που αφορούν την «ευρωπαϊκή ιδέα», τους συχνά διακηρυγμένους «υψηλούς σκοπούς» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τη σκοπιμότητα ύπαρξης συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών προσανατολισμών.

Στο ίδιο πλαίσιο υπάρχουν και τα λάθη και οι παραλείψεις των κοινοτικών αποφάσεων τις οποίες πολλοί αρμόδιοι συχνά ομολογούν. Σε μια διαπραγμάτευση δεν έχεις παρά να τους τα υπενθυμίζεις. Όλοι γνωρίζουν τα φρικτά λάθη της ΟΝΕ μετά το 1992 και αν τους τα υπενθυμίσεις δύσκολα θα το αρνηθούν. Συχνά εξάλλου τα ομολογούν δημόσια και οι ίδιοι. Αν ένας αντιπρόσωπος ενός κράτους διαθέτει στοιχειώδεις διαπραγματευτικές ικανότητες τα επισημαίνει και αρνείται να αποδεχθεί τις αρνητικές συνέπειες που τον πλήττουν (βλ. πιο πάνω παραπομπή σε ανάλυση του «Γερμανικού ζητήματος» και τη δημιουργία της ΟΝΕ).

Για αυτό το ζήτημα, για αυτές τις παραλείψεις και για αυτά τα ολέθρια λάθη διόλου παράδοξα κανείς μπορεί να βρει πολλούς συμμάχους ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία. Στη Γερμανία και σε άλλα κράτη διαρκώς συγκροτούνται και ανασυγκροτούνται συγκλίσεις ρευστών και μονιμότερων συμφερόντων, διαρκώς συντελούνται ορατές και αόρατες διαπραγματεύσεις, διαρκώς διασυνδέονται ζητήματα ποικίλων ιεραρχιών και προτεραιοτήτων και διαρκώς αποκρυσταλλώνονται αποφάσεις που βλάπτουν ή ωφελούν ανάλογα με το κατά πόσο είσαι απαθής ή ενεργητικός συντελεστής του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος.

Χαρακτηριστικά τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές και χωρίς να προκρίνω το αποτέλεσμα ακούεται ότι ένας ή περισσότεροι ηγέτες ενδέχεται να αποστείλουν επιστολές σε ευρωπαίους ομολόγους τους επικαλούμενοι την αντί-μνημονιακή λαϊκή ετυμηγορία. Χωρίς να προκρίνεται το αποτέλεσμα –και χωρίς να μπορεί κανείς να δει μια τέτοια κίνηση μεμονωμένα και μη ενταγμένα σε μια συνολική πολιτική στρατηγική– ως προσέγγιση βρίσκεται στον σωστό προσανατολισμό. Ένα κράτος πάντα κερδίζει όταν οι αντιπρόσωποί του επικαλούνται την κοινωνική βούληση, τη λαϊκή ετυμηγορία και τις αρχές πάνω στις οποίες πρέπει να εδράζεται το κοινοτικό σύστημα. Είναι αμέτρητες οι φορές προσαρμογής όλων των υπόλοιπων κρατών όταν επί σημαντικών ζητημάτων η λαϊκή ετυμηγορία σε ένα κράτος-μέλος επιτάσσει το αντίθετο.

Η επιβίωση της ΕΕ συναρτάται, βασικά, με το κατά πόσο θα συνεχίσει να λειτουργεί ως ένα πλουραλιστικό σύστημα ανεξαρτήτων κρατών όπου η κυριότερη ιδιομορφία είναι η ισοτιμία μεταξύ των κρατών-μελών και η υιοθέτηση αποφάσεων που εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα των κρατών.

Αν ένα μικρό κράτος πείσει για τον ορθολογισμό, τη δημοκρατική νομιμοποίηση και την πολιτικοοικονομική σκοπιμότητα μιας τέτοιας θέσης δύσκολα μπορεί να μην τύχει ευνοϊκής αντιμετώπισης.

Πιο σημαντικό βέβαια είναι όχι μόνο το καλοπροαίρετο ανέμισμα βάσιμων επιχειρημάτων αλλά και η συγκρότηση συμμαχιών με κράτη ή ομάδες που έχουν τα ίδια συμφέροντα. Στην ΕΕ αυτή είναι μια αδιάλειπτη πρακτική. Η ΕΕ είναι ένα μεγάλο και ιδιόμορφο πεδίο διαρκών συγκλίσεων και «συγκρούσεων» συμφερόντων, διασυνδέσεων συμφερόντων και διατύπωσης ρητορικών και υποκριτικών τοποθετήσεων για να επηρεάσουν τις συμπεριφορές των άλλων. Επειδή για διακρατική πολιτική μιλάμε, λογικά αυτό συμπεριλαμβάνει μπλόφες, εξαπατήσεις, αλλαγή φίλων και εχθρών, εκφοβιστικές δηλώσεις και ενέργειες για αποτροπή λήψεως αποφάσεων και μετατροπής των υπερεθνικών οργάνων σε εξαρτημένες μεταβλητές συγκεκριμένων συμφερόντων. Αναρίθμητοι θεσμικοί και άλλοι παράγοντες περιφέρονται ενώνοντας ή κόβοντας νήματα.

Αν οι αντιπρόσωποι ενός κράτους δεν γνωρίζουν, φοβούνται, δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και ρίσκα και αν απαθώς περιμένουν τους εντολοδόχους τεχνοκράτες να τους πουν τι να αποφασίσουν δεν τους αξίζει να κατέχουν δημόσιες θέσεις ευθύνης. Εν τέλει, σε ένα τόσο διακρατικό, διεθνικό και υπερεθνικό λαβύρινθο πολλών επιπέδων και πολλών στρωμάτων, η δημοκρατία, η ευημερία και η ελευθερία ενός κράτους-μέλους δεν σερβίρεται στο πιάτο αλλά κερδίζεται με αδιάκοπες στάσεις και συμπεριφορές συμβατές με το εθνικό συμφέρον.

Για όσους κόπτονται «για την Ευρώπη» τέτοιες ορθολογιστικές στάσεις συμβάλουν και στη δημιουργία ενός πιο ορθολογιστικού ευρωπαϊκού πολιτικού περιβάλλοντος και το αντίστροφο. Τέτοιες σκέψεις, όμως, είναι δύσκολο να γίνουν αν ένα μυαλό πλημμυρίζει με κοσμοπολίτικες και διεθνιστικές ασυναρτησίες για μια Ευρώπη που ποτέ δεν υπήρξε και που ποτέ δεν θα υπάρξει. Στο πεδίο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μπορεί να υπάρξει μόνο μια «Ευρώπη των πατρίδων». Η ΕΕ μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να αναπτύσσεται μόνο εάν εδράζεται πάνω στα εθνικά συμφέροντα και μόνο εάν οι αποφάσεις συνεκτιμούν όλα τα συμφέροντα.

Η ισορροπία συμφερόντων είναι το σημαντικότερο ζήτημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η ανισορροπία οδηγεί σε αστάθεια και εκτροχιασμό. Αυτό βασικά βλέπουμε τώρα ως αποτέλεσμα του άνισου ανταγωνισμού λόγω νομισματικής ένωσης που δεν πρόβλεψε τρόπους αλληλεγγύης, δημοσιονομικές προσαρμογές και διορθωτικά μέτρα που διασφαλίζουν μια ισόρροπη ανάπτυξη.

Τώρα, βέβαια, η πρόσφατη δική μας πολιτική τρομοκρατία για να δικαιολογήσει την πολιτική και διαπραγματευτική ανημποριά κινδυνολογεί περί εκδιώξεων από το ευρώ, εξόδου από την ΕΕ και άλλα κουφά, τρελά και ανήκουστα που μόνο στην Ελλάδα μπορούν να λέγονται. Και όταν εδώ λέγονται λογικό είναι όσοι θέλουν να καθυποτάξουν την Ελληνική κοινωνία να αρχίζουν να απειλούν με το ίδιο νόμισμα (οι ίδιοι τεχνοκράτες ή εκτροχιασμένοι πολιτικοί ηγέτες που μόλις χθες έλεγαν το αντίθετο προειδοποιώντας για τις καταστροφικές συνέπειες μιας Ελληνικής πτώχευσης).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΕΕ κρέμεται από μια τρίχα. Οι πολιτικοί μας ηγέτες με τις ανορθολογικές στάσεις τους τα δύο τελευταία χρόνια δεν έβλαψαν μόνο τους Έλληνες πολίτες. Συμβάλλουν στο περαιτέρω ροκάνισμα και στη διαφθορά των θεμελίων του εγχειρήματος της ΕΕ. Ας είχαν τουλάχιστον ως υπέρτατο κριτήριο των αποφάσεών τους το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών. Τα κατά συνθήκη ψεύδη, οι σπουδαιοφανείς κινδυνολογίες και τα περιττά συνθήματα ευρωπαϊκής πίστης και νομιμοφροσύνης πέραν του ότι βρίσκονται εκτός κλίματος στην Ευρώπη προκαλούν, επιπλέον, σοβαρές ζημιές στα συμφέροντά μας και θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση της Ελληνικής κοινωνίας.

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Κάθε όριο έχει ξεπεράσει το θράσος της υπουργού της... φωτοτυπίας! Μόλις δυο μέρες πριν από τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης, υπέγραφε ως υπουργός Ανάπτυξης απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων!

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε διαβάζοντας παρακάτω την σχετική απόφαση, μια ακόμη Ομάδα, αυτή τη φορά από τον ΟΟΣΑ καταφθάνει στην Ελλάδα, για να προσφέρει τις υπηρεσίες, με το αζημίωτο φυσικά...

Η κ. Διαμαντοπούλου, την περασμένη Παρασκευή, ανέθεσε στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης την υλοποίηση του... φοβερού έργου: «Εντοπισμός κανονιστικών εμποδίων στον ανταγωνισμό σε συγκριμένους τομείς της ελληνικής οικονομίας και προτάσεις για την άρση τους»!

Τη συγκεκριμένη Ομάδα θα την πληρώσουμε 936.468 ευρώ (στην τιμή δεν περιλαμβάνεται ο ΦΠΑ ή οποιοσδήποτε άλλος φόρος ή κράτηση), τιμή η οποία είναι κοντά στα 400.000 ευρώ υψηλότερη απ' αυτή που ζητούσε λίγους μήνες πριν ο Οργανισμός!

Συγκεκριμένα, όπως είχαν αποκαλύψει στελέχη του υπουργείου Ανάπτυξης τον Φεβρουάριο, ο ΟΟΣΑ ζητούσε για τη συγκεκριμένη υπηρεσία 600.000 ευρώ. Η τιμή αυτή μετά από μεσολάβηση της Task Force "έπεσε» στα 550.00 ευρώ, όμως από την ελληνική πλευρά θεωρούνταν τότε υψηλή. Ωστόσο, ως δια μαγείας, τελικά η τιμή επί υπουργείας Διαμαντοπούλου "κλείδωσε" στα 936.468 ευρώ, ποσό που θα αντληθεί από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Προϋπολογισμού!

Επί του συγκεκριμένου έργου τώρα. Κλιμάκιο από τον ΟΟΣΑ, όπως έκανε σε Αυστραλία και Μεξικό, θα επιχειρήσει να «σκανάρει» την ελληνική αγορά, τις συνθήκες ανταγωνισμού, το ρυθμιστικό και νομοθετικό πλαίσιο και να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις για την άρση των εμποδίων.

Η ολοκλήρωση της ανάλυσης και η παρουσίαση των προτάσεων αναμένεται στα τέλη του έτους, με τη συνολική διάρκεια του έργου να εκτιμάται στους 10 μήνες. Και αυτό γιατί η ομάδα έργου του ΟΟΣΑ θα συνεχίσει να συνδράμει τις ελληνικές αρχές για 3 με 4 μήνες ακόμα, προκειμένου να ολοκληρώσει τις εκθέσεις, να βοηθήσει με την ερμηνεία των συστάσεων και να παρέχει καθοδήγηση στους φορείς που θα κληθούν να εφαρμόσουν την ίδια μεθοδολογία σε άλλους τομείς της οικονομίας.



Από makeleio
Η φύση απεχθάνεται τα κενά, γι’ αυτό και φροντίζει να τα πληρώνει.
Η πολιτική απεχθάνεται τον έλεγχο, γι’ αυτό και φροντίζει να τον πληρώνει.
Η πολιτική απεχθάνεται την πολυφωνία, κι αυτό κάποιοι το πληρώνουν.
Η ολιγαρχία απεχθάνεται την Δημοκρατία, διότι δεν πληρώνει.
Ο θυμός απεχθάνεται την ψυχραιμία, κι αυτό μπορεί να το πληρώσει
Η άγνοια απεχθάνεται την γνώση γι’ αυτό και το πληρώνει.
Η αποχή απεχθάνεται την επιλογή, κι αυτό πληρώνεται.
Η αποτυχία απεχθάνεται την παραδοχή, επειδή σπάνια το πληρώνει.
Η βλακεία απεχθάνεται την λογική, κι αυτό το πληρώνουμε όλοι

Οι λαθρομετανάστες και οι γείτονες, απέκτησαν τον Εθνικό τους, θεσμικά πλέον, εκπρόσωπο.
Κάποιοι δεν το "διάβασαν", προεκλογικά, διότι κατηγορούσαν αυτούς που δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο.
Αυτή την φορά, αδιάβαστος δεν σημαίνει στάσιμος, αλλά ευάλωτος.
Τώρα, τρεχάτε να μάθετε «ξένες» γλώσσες.

Οι φοβισμένοι, απέκτησαν τον Εθνικό τους, θεσμικά πλέον, τσαμπουκά.
Ανίκανοι να αντισταθούν στην βία της εξουσίας, εξουσιοδότησαν την βία στην εξουσία, για να ανιπαρατεθεί «θεσμικά» με την εξουσία της βίας.
Όσοι επιχαίρονται με αυτούς τους «Εθνικιστές», θα είναι πάντα οι χρήσιμοι και αφελείς ανόητοι του συστήματος.

Ο επικοινωνιακός τσαμπουκάς, παίρνει την θέση του επικοινωνιακού καθωσπρεπισμού.
Μία ζωή των «άκρων» ήμασταν.

Οι ηγέτες κάνουν και λάθη, αλλά είθισται να λένε ότι τα λάθη τα κάνει ο λαός που δεν τους καταλαβαίνει.

Οι ηγέτες πάντα σέβονται τις αποφάσεις του λαού, απλά αργούν να το αποδείξουν λόγω διερεύνησης της απόφασης.

Η συνέπεια, προεκλογικού και μετεκλογικού λόγου, έχει και πάλι βαρύνουσα σημασία, και θα αναζητήσει την ανεξαρτησία της από το πολιτικό κατεστημένο.

Το έκτρωμα, που ακούει στο όνομα εκλογικός νόμος, είναι το όχημα της «Δημοκρατίας» που δεν ακυρώνουμε.

Όσο δεν θα απαιτούμε την κατάργησή του, τόσο θα ασχημαίνουμε ως λαός.

Όλοι ζούμε σήμερα τον παραλογισμό ενός πολιτεύματος που έχει ρίξει τη χώρα αφενός στην ακυβερνησία, αφετέρου στην αβεβαιότητα για το ποια οικονομική πολιτική θα ακολουθηθεί. Μνημονιακή ή αντιμνημονιακή;

Αντί ο λαός να έχει την ευχέρεια να ψηφίζει απευθείας τον ηγέτη του, την κυβέρνησή του και την πολιτική του, όπως έκαναν οι Γάλλοι και οι Ρώσοι, όπως κάνουν οι Αμερικανοί και οι Κύπριοι και εκεί να τελειώνουν όλα, αντίθετα εμείς οι δυστυχείς Έλληνες, που έχουμε εφεύρει και τη Δημοκρατία (αλλά έχουμε εισάγει το αγγλοσαξωνικό πολίτευμα), ενώ ψηφίσαμε, παρακολουθούμε εμβρόντητοι τα παρασκηνιακά παιχνίδια που παίζονται προκειμένου να….. δούμε, που τελικά θα κάτσει η μπίλια της πρωθυπουργίας. Δεν ξέρουμε ούτε καν ποια οικονομική πολιτική θα ακολουθηθεί. Ενώ μόλις ψηφίσαμε, ξαφνικά εξαφανιστήκαμε από το προσκήνιο και αφήσαμε τα κόμματα του συστήματος (Δεξιά και Αριστερά) και τους επαγγελματίες πολιτικούς να κάνουν νταραβέρι και να διαπραγματεύονται τη δική μας βούληση.

Αντί τώρα να ετοιμαζόμασταν ως λαός, ώστε την επόμενη Κυριακή να πάμε και να επιλέξουμε, σε επαναλληπτική εκλογή, μεταξύ Σαμαρά και Τσίπρα (δηλαδή μεταξύ των δύο πρώτων), μεταξύ κυβέρνησης ΝΔ ή κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ μνημονιακής ή αντιμνημονιακής πολιτικής, με το δημοκρατικότατο ποσοστό 50% +, αντίθετα εμείς έχουμε μείνει στην άκρη και παρακολουθούμε αδύναμοι, που θα ισορροπήσουν τα διάφορα συμφέροντα στο παρασκήνιο, ενώ στο προσκήνιο μας εξαπατούν άπαντες, με τις θεατρικές αντιπαραθέσεις τους.

Όχι, αυτό δεν μπορεί να πάει άλλο. Αυτό δεν είναι δημοκρατικό πολίτευμα στο οποίο συμμετέχουμε και έχουμε λόγο εμείς οι Έλληνες. Αυτό είναι τραγέλαφος. Εδώ και τώρα θα πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες εμείς οι απλοί πολίτες, προκειμένου να αλλαχτούν όλα αυτά τα αρρωστημένα πράγματα.

Το αγγλοσαξωνικό πολίτευμά μας της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας», στην ουσία της δημοκρατίας των αποτυχημένων κομματικών αρχηγών και της πολιτικής ολιγαρχίας που τους περιβάλει, σχεδιάστηκε στη βάση δύο κομμάτων εξουσίας και ενός τρίτου που θα λειτουργεί ως δεξαμενή διαμαρτυρίας και ως βαλβίδα εκτόνωσης και διατήρησης του συστήματος. Σήμερα όμως αποδεικνύεται, ότι αυτό το πολιτικό σύστημα, αφενός μας οδήγησε στη χρεοκοπία, αφετέρου είναι ανίκανο και να την διαχειριστεί.

Αλλαγή του Συντάγματος τώρα, με Λαϊκή Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

Ούτε μία Ελληνική σημαία!!!...

Μετά τα χτεσινά αποτελέσματα και τις αναμενόμενες μετασεισμικές δονήσεις, επιτρέψτε μου μερικές σκέψεις.
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση «επιλεκτικής» χρεωκοπίας. Η χρηματοδότηση των δανεικών αναγκών καλύπτεται από τη χρηματοδότηση των «εταίρων» μας, υπό την ασφυκτική αγχόνη των μέτρων που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση.
Η σκληρή λιτότητα έχει γονατίσει την ελληνική κοινωνία.
Η ανεργία έχει εκτοξευθεί στα ύψη.
Η ασφάλεια έχει μετατραπεί σε ανασφάλεια.
Η λαθρομετανάστευση έχει καταστεί ανεξέλεγκτη μάστιγα.
Η μετανάστευση νέων επιστημόνων στο εξωτερικό έχει αυξηθεί κατά πολύ...

Οι τομείς της υγείας, της παιδείας και της λειτουργούν οριακά.
Οι αυτοκτονίες βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη
Τα εργασιακά δικαιώματα έχουν πάει περίπατο.
Οι συνταξιούχοι στερούνται φάρμακα και περίθαλψη
Οι μισθοί, όταν πληρώνονται, είναι πετσοκομμένοι.

Το αποτέλεσμα αυτού του σκηνικού αποτυπώθηκε στις κάλπες. Δεν είναι σκοπός του παρόντος να αναλύσει τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Ο λαός στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας επέλεξε ό,τι επέλεξε.

Ελάχιστοι από τα κόμματα παραδοσιακής διακυβέρνσης αντιλήφθηκαν το τσουνάμι που ερχόταν κατά πάνω τους. Κι όμως. Όσοι είχαμε επαφή με την κοινωνία το βλέπαμε. Συντρίμμια έγινε το πολιτικό σύστημα από το μέγα κύμα του κοινωνικού αναβρασμού. Ως αποτέλεσμα, τα κόμματα που πόνταραν σε αυτό βγήκαν κερδισμένα.
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αποτελούν ουσιαστικό παρελθόν. Τα ονόματά τους είναι γραμμένα στον τάφο της μεταπολίτευσης. Και δεν έχει νόημα να επιμένουμε στην επιβίωσή τους. Να τελειώνουμε.

Και τώρα; Πως θα κυβερνηθεί η χώρα; Ποια πρέπει να είναι η στρατηγική εθνικής επιβίωσης;
Αμέσως μετά τις εκλογές βλέπουμε να εμφανίζονται με τραγικά προβλέψιμο τρόπο όλες οι αβελτηρίες του πολιτικού συστήματος. Τακτικές κινήσεις, ελιγμοί για το ποιος θα χρεωθεί και ποιος θα επωφεληθεί, λεβέντικα γιουρούσια και εγερτήρια.

Οι γελωτοποιοί της ελληνικής πολιτικής, πνευματικής και δημοσιογραφικής ζωής θα μας διασκέδαζαν αφάνταστα ίσως αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά. Δυστυχώς, οι νικητές και οι ηττημένοι των εκλογών δεν αντιλαμβάνονται την τραγική κατάσταση της χώρας.
Οι πιο θερμόαιμοι που υπόσχονται να κατατροπώσουν τους κατακτητές, αγνοούν το συσχετισμό δυνάμεων και το γεγονός ότι η επιβίωση μιας μικρής χώρας απαιτεί συμμαχίες.
Άλλοι υποστηρίζουν την πλήρη απεμπλοκή από το ευρωπαϊκό άρμα με επιστροφή σε εθνικό νόμισμα αγνοώντας ότι ένα τέτοιο εγχείρημα με δεδομένη τη διάλυση της δημόσιας διοίκησης και χωρίς προετοιμασία θα οδηγούσε αυτή τη στιγμή σε εξίσου ολέθρια αποτελέσματα.
Για να μην αναφερθώ στα εθνικά θέματα...
Την καυτή πατάτα φαίνεται ότι δεν τη θέλει κανείς.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι μια ενδεχόμενη αναγέννηση της κεντροδεξιάς με συστράτευση των πόλων της είναι η λύση ώστε να καταστεί πάλι η παράταξη πολιτικός φορέας αυτοδύναμης εξουσίας.
Διαφωνώ – παρότι δεξιός (τι να σημαίνει δεξιός άραγε στις μέρες μας;).
Η δεξιά παράταξη λειτούργησε πολυσυλλεκτικά σε άλλες εποχές με διαφορετικούς στόχους ως ένας πόλος ενός δικομματικού συστήματος που εξασφάλιζε πολιτική σταθερότητα στον ψυχροπολεμικό κόσμο. Όμως στο DNA της παράταξης πάντα υπήρχε η τιμοκρατία και τα καπετανάτα. Οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ήταν, συνήθως, ο μανδύας πολιτικών φιλοδοξιών. Η τωρινή πολυδιάσπαση δεν οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους αλλά σε προσωπικές διαφορές και φιλοδοξίες των εκάστοτε στελεχών. Συνεπώς, ένα προσκλητήριο για το καλό της παράταξης δεν νομίζω ότι έχει νόημα στις παρούσες συνθήκες. Μια τέτοιου είδους συγκόλληση θα είναι βραχύβια, δυσλειτουργική και θνησιγενής. Άλλωστε, το εθνικό συμφέρον προέχει του κομματικού πατριωτισμού.

Αλλά πέρα από αυτό, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό.Το δίπολο κεντροδεξιά-κεντροαριστερά νομίζω πως τελειώνει, αν δεν έχει τελειώσει ιστορικά. Ο φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός όπως τους γνωρίσαμε τον περασμένο αιώνα, έχουν εξαντλήσει τα αποθέματά τους στην παγκόσμια ιστορία.
Ο νέος παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων και η αναδιάταξη του διεθνούς σκηνικού με την είσοδο νέων παικτών με γεωπολιτική και δημογραφική ισχύ αλλάζει τις σταθερές που ίσχυαν τον 20ου αιώνα. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως θα εξελιχθεί το παγκόσμιο παίγνιο μακροπρόθεσμα. Ο πρόσφατος οικονομικός πόλεμος με πεδίο μάχης το παρασιτικό ελληνικό κράτος υπήρξε μάλλον ένα επεισόδιο αυτής της αναδιάταξης.

Φυσικά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό αλλά και η υποτονική ελληνική διανόηση ελάχιστα αντιλαμβάνονται τα τεκταινόμενα στη διεθνή σκακιέρα και συνεχίζουν να ομιλούν και να πράττουν με σταθερές που δεν υφίστανται πια. Όσε φωνές μιλούν γι΄αυτά δεν έχουν θέση στα ΜΜΕ.

Και ακολουθούν βασανιστικά ερωτήματα:

Πως θα πορευτούμε βραχυπρόθεσμα για να επιβιώσουμε με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες, διατηρώντας όσο μπορούμε την κοινωνική συνοχή;
Πως θα προασπίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα;
Ποιο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης θα ακολουθήσουμε;
Ποια εθνική στρατηγική θα χαράξουμε η οποία θα λαμβάνει υπόψη το τωρινό αλλά και το μελλοντικό γεωπολιτικό, γεωοικονομικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον;
Με ποια εργαλεία θα την επιτύχουμε;
Ποιες συμμαχίες πρέπει να δομήσουμε;
Με τι διοίκηση θα επιτευχθούν όλα τα παραπάνω;
Και τελικά, πως θα διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική πλειοψηφία η οποία θα θέσει ως πρόταγμα την επιβίωση και την άνθηση του ελληνισμού στο νέο αιώνα;

Ιδού το διακύβευμα της επιβίωσης μας ως εθνο-κράτους.
Βλέπετε κανέναν να συζήτησε ή να συζητάει τα παραπάνω; Εγώ δε βλέπω.
Το μόνο που βλέπω είναι μια κακόγουστη οπερέτα πάνω στα ερείπια.

Γιάννης Φαίλτωρ
Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα έμαθε με το χειρότερο τρόπο πως η σκληρή λιτότητα σκοτώνει την ανάπτυξη, την οικονομία και την κοινωνία, κάτι που η πολιτική ηγεσία της αρνήθηκε επίμονα να παραδεχτεί και να αποδεχτεί. Στις πρόσφατες εκλογές η ελληνική πολιτική ηγεσία μαθαίνει πως η λιτότητα σκοτώνει και το δικομματισμό και κατ' επέκταση την ίδια.

Τώρα, φαίνεται πως ήρθε η ώρα το ΔΝΤ να μάθει από το ... ΔΝΤ, πως η λιτότητα δεν πρέπει να εφαρμόζεται έτσι όπως συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που το ΔΝΤ διαφωνεί με τον εαυτό του. Σε ένα άρθρο με τίτλο “το ελληνικό κυνήγι παγκόσμιου δημοσιονομικού ρεκόρ” στις 4 Μαΐου του 2010, παρουσίασα στοιχεία από μία ξεχασμένη μελέτη του ΔΝΤ σε δεκάδες προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, που έδειχνε πως οι δημοσιονομικοί στόχοι στους οποίους είχε συμφωνήσει η τότε ελληνική κυβέρνηση με την Τρόικα δεν είχαν προηγούμενο στην παγκόσμια οικονομική ιστορία.

Η συμφωνία της Ελλάδας προέβλεπε τη μείωση του πρωτογενούς ελληνικού ελλείμματος κατά 11% σε 3,5 χρόνια και μάλιστα χωρίς τη δυνατότητα υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάτι που αποτελούσε έναν εξωπραγματικό στόχο.

Το πρόβλημα με τους εξωπραγματικούς στόχους είναι, κατά κανόνα, τριπλό: πρώτον, οδηγούν σε μία εξαντλητική προσπάθεια η οποία υπερβαίνει τις δυνάμεις αυτού που προσπαθεί να τους πετύχει – δεύτερον, εξαιτίας της εξαντλητικής προσπάθειας μπορεί να προκαλέσουν μακροπρόθεσμες ή και μόνιμες βλάβες ιδιαίτερα αν αυτή διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα – τρίτον, οι πιθανότητες επιτυχίας είναι, πρακτικά ανύπαρκτες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον αυτού που προσπάθησε να τους πετύχει.

Στην περίπτωση της Ελλάδας υπήρχε και ένα ακόμη πρόβλημα: θα την κατηγορούσαν όλοι πως έφταιγε αποκλειστικά και μόνο η ίδια που απέτυχε “... αν η χώρα δεν καταφέρει να πετύχει αυτούς τους στόχους θα κατηγορηθεί ότι δεν ακολουθεί το δημοσιονομικό πρόγραμμα και θα κινδυνεύσει με νέες κυρώσεις που θα καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο την έξοδο της απ' την κρίση΄ (από το ίδιο άρθρο).

Σήμερα, μία νέα έκθεση του ΔΝΤ με στοιχεία από 173 προγράμματα λιτότητας σε 17 αναπτυγμένες οικονομίες στο διάστημα των τελευταίων τριάντα ετών έρχεται να ανατρέψει όσα υποστηρίζει και επιβάλλει στην Ελλάδα το ίδιο εδώ και δύο χρόνια.

Στην έκθεση, κατ' αρχήν, αναφέρεται πως η μέση μείωση του ελλείμματος που επετεύχθη στις 173 περιπτώσεις που εξετάστηκαν ήταν της τάξης του 1% του ΑΕΠ το χρόνο. Αυτό σημαίνει πως στην περίπτωση της Ελλάδας όπου το έλλειμμα μειώθηκε κατά 6% σε δύο χρόνια, δηλαδή 3% το χρόνο η μείωση ήταν τριπλάσια του μέσου όρου.

Επιπλέον, στην έκθεση αναφέρεται πως η λιτότητα πληγώνει κυρίως τις πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, προκαλεί αύξηση της μακροπρόθεσμης ανεργίας και τελικά μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες βλάβες απ' ότι οφέλη σε μία οικονομία, οι οποίες μάλιστα αυξάνονται όσο αυξάνεται η σκληρότητα των μέτρων.

Η νέα αυτή έκθεση του ΔΝΤ καταλήγει σε ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα: Τα μέτρα λιτότητας είναι καλύτερο να εγκρίνονται στο παρόν αλλά να εφαρμόζονται στο μέλλον, μόνον όταν η οικονομία αναρρώσει και η ανάπτυξη αποκτήσει σημαντική δυναμική.

Αυτή, ίσως, είναι η κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα σε μία προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Να χρησιμοποιήσει τα συμπεράσματα των φρέσκων μελετών των οικονομολόγων του ίδιου του ΔΝΤ για να το πείσει πως η συνταγή του είναι απαρχαιωμένη και χρήζει αλλαγής και πως τα μέτρα λιτότητας πρέπει να μπουν στο ψυγείο μέχρι να αποκατασταθεί η ανάπτυξη και μόνο τότε να ξεκινήσει ένα νέο, σωστά μελετημένο, πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Ίσως το μόνο που έχει να κάνει μία νέα ελληνική πολιτική ηγεσία να είναι να πείσει το ΔΝΤ να ακούσει τον εαυτό του.

Πάνος Παναγιώτου
Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής
Διευθυντής GSTA Ltd, WTAEC Ltd
«Όποιος το είπε, ότι το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να δώσει ψήφο ανοχής, είναι γελοίος», τόνισε ο αντιπρόεδρος της απερχόμενης κυβέρνησης. Αιτήματα για συνέδριο, εν μέσω συνεχών συσκέψεων Βενιζέλου και κορυφαίων στελεχών

Το μεσημέρι της Τετάρτης συναντήθηκαν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ ο πρόεδρος του κόμματος Ευάγγελος Βενιζέλος και στελέχη, όπως οι Απ.Κακλαμάνης, Ανδρ.Λοβέρδος, Πάρ. Κουκουλόπουλος και Κ.Σκανδαλίδης.

Μεταξύ άλλων, αναμένεται να καθοριστεί και η στάση του κ.Βενιζέλου όταν θα κληθεί να παραλάβει την διερευνητική εντολή, αν κληθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αύριο Πέμπτη, συνεδριάζει στις 12.00 η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στην αίθουσα Γερουσίας, στη Βουλή.

Επίσης, την Παρασκευή, υπό την προεδρία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, θα συνεδριάσει, στις 9.30 το πρωί, το Πολιτικό Συμβούλιο του Κινήματος στην Ιπποκράτους.

Αιτήματα για συνέδριο και βολές κατά «γελοίων»

Τακτικό συνέδριο, στο οποίο θα τεθεί και το θέμα της ηγεσίας, αλλά και της ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ, ζήτησε ο Θόδωρος Πάγκαλος. Με δηλώσεις του στον ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84» σχολίασε απαξιωτικά τα περί ψήφου ανοχής του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας: «Όποιος το είπε, ότι το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να δώσει ψήφο ανοχής, είναι γελοίος».

Αναφερόμενος στον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, ο Θόδωρος Πάγκαλος είπε χαρακτηριστικά: «Είναι τερατωδώς γελοίο και αντισυνταγματικό, να συμπεριφέρεται ως πρωθυπουργός. Θέλει να καπηλευθεί με τρόπο γελοίο τη διερευνητική εντολή. Δεν έπρεπε καν να τη δεχθεί».

Επίσης, άμεση διεξαγωγή συνεδρίου, «για να κάνουμε μια νέα αρχή, αντίστοιχη αυτής του 1974», ζητά, με σημερινή ανακοίνωσή της, η «Αριστερή Πρωτοβουλία» του ΠΑΣΟΚ.

«Απαιτείται εδώ και τώρα διεξαγωγή Συνεδρίου για να κάνουμε μια νέα αρχή, αντίστοιχη αυτής του 1974, για να αποκτήσει ο λαός τον γνήσιο εκφραστή του και η χώρα μας προοπτική», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση της «Αριστερής Πρωτοβουλίας».

Εν τω μεταξύ, το μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, Μαρία Ζερβάκη, απέστειλε επιστολή προς τον γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος, με την οποία ζητά την άμεση σύγκληση του οργάνου για να εκτιμήσει το αποτέλεσμα των εκλογών και να προχωρήσει στην ανασύνθεση των οργάνων του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή- όπως αναφέρει στην επιστολή της η κ. Ζερβάκη- προέδρου, γραμματέα, μελών Πολιτικού Συμβουλίου και μελών της Επιτροπής Καταστατικού και Πιστοποίησης.

Βολές και από Κακλαμάνη

Για κατάχρηση της διερευνητικής εντολής που έλαβε, επικρίνει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Απόστολος Κακλαμάνης, καλώντας τον να την καταθέσει άμεσα αν δεν επιθυμεί να σχηματίσει κυβέρνηση.

Επικαλούμενος το άρθρο 37 παράγραφος 2 του Συντάγματος, ο κ. Κακλαμάνης επιρρίπτει στον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, επικοινωνιακή και μικροκομματική τακτική ενόψει νέων εκλογών, τις οποίες «επιθυμεί να επιβάλει αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε βάρος του λαού της χώρας».

«Ο κ. Τσίπρας εξαντλείται σε δηλώσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων που πρόκειται να συναντήσει, περιφέρει την εντολή σε άσχετες, με το σκοπό της, συναντήσεις με κόμματα, κοινωνικούς φορείς και πρόσωπα που δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή», τονίζει, μεταξύ άλλων, ο κ. Κακλαμάνης.

Λοβέρδος: Πολύ μικρά τα περιθώρια

"Η πολιτική εκκρεμότητα δεν μπορεί να συνεχίζεται επί πολύ" τόνισε ο απερχόμενος υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο υπουργείο, επισημαίνοντας κινδύνους από την παράταση της κυβερνητικής εκκρεμμότητας.

"Τα περιθώρια που έχουμε προκειμένου να λάβουμε τις αναγκαίες αποφάσεις, είναι πολύ μικρά, αφού οφείλουμε να σεβαστούμε τα λεγόμενα υπηρεσιακά μας πλαίσια" είπε ο κ. Λοβέρδος αναφερόμενος στα επείγοντα ζητήματα του τομέα ευθύνης του και υπογραμμίζοντας την ανάγκη να μην υπάρξει "χαλάρωση της διοικητικής και της πολιτικής εποπτείας στα δημοσιονομικά μεγέθη, αλλά κυρίως στις λειτουργίες σε σχέση με τη δημόσια υγεία".

"Παρακολουθώντας την πολιτική λογική που πηγάζει από την ανυπαρξία οικονομικών πόρων, την ανάγκη ανταπόκρισης με απολύτως δυναμικό τρόπο στον αγώνα κατά της σπατάλης και της διαφθοράς, που δεν επιτρέπει επ' ουδενί τη διοικητική χαλάρωση, αλλά όπως πηγάζει και από τη βασική μας υποχρέωση, το βασικό μας σκοπό που είναι η προστασία της δημόσιας υγείας, δηλώνουμε με τρόπο σαφή και ευθύ, πως η πολιτική εκκρεμότητα δεν μπορεί να συνεχίζεται επί πολύ" σημείωσε ο απερχόμενος υπουργός.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η εκλογική καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κατέστησαν όχι μόνο πολιτικά, αλλά και αριθμητικά αδύνατον τον σχηματισμό φιλομνημονιακής κυβέρνησης.

Η οριακή αποτυχία του Γιώργου Καρατζαφέρη και της Ντόρας Μπακογιάννη να μπουν στη Βουλή (παρά τη μαζική προσέλκυση -καθ' υπόδειξη- προς την Ντόρα του μουσουλμανικού στοιχείου) στέρησε τα δύο κόμματα-πυλώνες του πολιτικού συστήματος από άκρως αναγκαίους κοινοβουλευτικούς συμμάχους.

Εξέλιπε έτσι κάθε ελπίδα συγκέντρωσης μιας στοιχειώδους μνημονιακής πλειοψηφίας στη Βουλή, η οποία θα μπορούσε να στηρίξει μια κυβέρνηση ίδιου προσανατολισμού με αυτές του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου.

Υπό το πρίσμα αυτού του συσχετισμού δυνάμεων κατέστη αναπότρεπτη η νέα προσφυγή στις κάλπες σε έναν μήνα, αφού ήταν πριν ακόμη από τις εκλογές γνωστό ότι οι πολιτικά διάσπαρτες αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση σε θέση να σχηματίσουν αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Οφείλουμε βεβαίως να σημειώσουμε ότι συνιστά μεγάλη νίκη των αντιμνημονιακών δυνάμεων η πανωλεθρία του μνημονιακού στρατοπέδου σε τέτοια έκταση ώστε να καταστεί αδύνατος ο σχηματισμός μνημονιακής κυβέρνησης.

Πρόκειται φυσικά για νίκη προσωρινή, η οποία καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι θα επαναληφθεί και στις πιθανές εκλογές του Ιουνίου. Μόνο οι κάλπες θα το δείξουν αυτό.

Οποιος όμως νομίζει ότι επειδή οι εκλογές θα γίνουν σε έναν μόλις μήνα, τα αποτελέσματά τους θα είναι ταυτόσημα με αυτά της Κυριακής, πλανάται ενδεχομένως πλάνην οικτράν.

Ο κομματικός συσχετισμός δυνάμεων βρίσκεται σε φάση πρωτοφανούς ρευστότητας. Εν πρώτοις ίσως δεν έχουν αντιληφθεί όλοι οι Ελληνες ότι πρώτο «κόμμα» είναι το... εξωκοινοβούλιο! Δεν αστειευόμαστε.

Τα κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής επειδή δεν ξεπέρασαν το φράγμα του 3%, συγκέντρωσαν όλα μαζί το απίστευτο και αδιανόητο μέχρι την Κυριακή ποσοστό του... 19,03%, τη στιγμή που η πρώτη ΝΔ πήρε μόνο 18,85%!

Το ποσοστό αυτό θα λιώσει σαν βούτυρο στη φωτιά στις επόμενες εκλογές και πολύ αμφιβάλλουμε αν τότε τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα διατηρήσουν ποσοστό πάνω από 6-7%.

Δεν γνωρίζουμε αν έχουν πολλοί Ελληνες συνειδητοποιήσει ότι το ασήμαντο ποσοστό του 0,62% και μάλιστα μοιραζόμενο σε... τρία κόμματα (τους Οικολόγους, τον ΛΑΟΣ και την Ντόρα) ήταν αρκετό να βάλει... στη Βουλή και τα τρία κόμματα αυτά και έτσι να αφαιρεθούν όχι μία ή δύο, αλλά 25 έδρες από τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα!

Δεν πρόκειται βεβαίως να αναιρεθούν οι μείζονες ανακατατάξεις. Αυτή τη φορά τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τους ψήφισαν περίπου δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι. Αλλοι τόσοι όμως ψήφισαν και τα κόμματα της Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ. Ποτέ στην ιστορία του τόπου η Αριστερά δεν είχε δύο εκατομμύρια ψηφοφόρους!

Είναι φυσικά πολύ νωρίς ακόμη για να υποστηρίξει κανείς βάσιμα ότι στις επόμενες εκλογές θα βγει οπωσδήποτε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και με διαφορά, όπως έχει ήδη διαμορφωθεί η κυρίαρχη άποψη. Θα το δούμε εν καιρώ.

Σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που δεν έχει κανένα αξιόλογο «ρεζερβουάρ» άντλησης ψήφων, πρέπει να επισημάνουμε ότι η Δεξιά και η ακροδεξιά έχουν μια τεράστια εξωκοινοβουλευτική δεξαμενή ψηφοφόρων (ΛΑΟΣ, Ντόρα, Μάνος, Δημιουργία Ξανά), που ανέρχεται στα 600.000 άτομα τα οποία, αν προστεθεί η Χρυσή Αυγή που ίσως λεηλατηθεί στις επόμενες εκλογές με τους 450.000 ψηφοφόρους της, ξεπερνούν το 1.000.000 άτομα.

Αν θέλουμε δηλαδή να είμαστε σοβαροί αναλυτές, πρέπει από τώρα να εκτιμήσουμε ότι ο κοινοβουλευτικός συσχετισμός δυνάμεων στις επόμενες εκλογές θα είναι πιθανότατα πολύ διαφορετικός από αυτόν που προέκυψε μόλις προ τριών ημερών.

Η νέα Βουλή θα περιλαμβάνει κι άλλα κόμματα πέραν των επτά που ήδη έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

ΝΔ - ΠΑΣΟΚ: Παίζουν το κεφάλι τους οι αρχηγοί

Παρόλο που οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με λίστα και επομένως οι κοινοβουλευτικές ομάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα αποτελούνται σε ικανό βαθμό από ανθρώπους του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, οι δύο αρχηγοί θα παίξουν κυριολεκτικά το κεφάλι τους από πολιτική σκοπιά στις εκλογές αυτές. Δεν αναφερόμαστε μόνο ή κυρίως στην εσωκομματική σφαγή που θα γίνει προεκλογικά για να μπουν οι υποψήφιοι στις λίγες σίγουρες εκλόγιμες θέσεις και στην πλήρη απραξία ή και υπονομευτική δράση των υπολοίπων που θα αποκλειστούν. Το ουσιώδες είναι ότι είναι σχεδόν αδύνατον να επιβιώσουν οι δύο αρχηγοί ως ηγέτες των κομμάτων τους, αν το ΠΑΣΟΚ ξαναπάρει 13% ή η ΝΔ 18% και 19%.